.: آرش سیگارچی - Arash Sigarchi :.

معمولا بازی های فوتبال در ایران را از شبکه جام جام نگاه می کنم. تغییری توجهم را جلب کرده است. بین دو نیمه و بعد از بازی، اگر وقت باشد، از مخاطبان شان می خواهند روی خط بیایند و نظر بدهند. چون جام جم برای ایرانیان خارج از کشور در دسترس است، پس بیشتر بینندگان شرکت کننده در برنامه، خارج از ایران اند. گامی مهم است به نظرم.

یکی از کسانی که در برنامه شان شرکت کرده، می گوید زنگ زدم، شماره ام را گرفتند و زنگ زدند.

تجربه ی راه دادن مخاطب واقعی در برنامه های صدا و سیما ، گامی مهم است. حکومتی که همه قدرتش را در پروپاگاندا، پشت رسانه ملی اش می گذارد، باید از دادن فرصت به صداهای واقعی بترسد. شاید برای همین است که بعد از این همه سال، چنین محافظه کارانه ، تجربه ای جدید را آغاز کرده است.

نکته قابل توجه برای من این است که خیلی ناشیانه روی به این تجربه آورده اند. دلیل این نکته من، تعامل نامناسب مجریان جام جم با مخاطبان است. تقریبا نوعی دست انداختن، لاس زدن و شوخی کردن با آنها. پدیده ای که در این تجربه ده ساله تلویزیون های فارسی زبان بارها تجربه شد و نتیجه نداد.

تقریبا یک دهه است رسانه های فارسی زبان خارج از ایران این تجربه را دارند. مسیری را طی کرده اند. این مسیر گاهی مسخره بوده، گاهی جدی شده، گاهی اسیر توطئه های نهاد های امنیتی شده است. اما هر چه هست شاهدیم برنامه هایی مثل نوبت شما در بی بی سی یا روی خط در صدای آمریکا ، سعی دارند آن را تکمیل کنند.

صدا و سیمای جمهوری اسلامی، تا اسیر اراده حکومت خودکامه باشد، سامان نمی یابد و نمی توان انتظار داشت صدای مردم واقعی در آن منعکس شود. حالا به این تصورات نادرست دست اندرکاران رسانه با اصطلاح ملی را هم در نظر بگیرید که معجونی می شود بعد از هر بازی فوتبال در شبکه جام جم!

اشتراک گذاری/نشانه گذاری

خمینی جنگ طلب نبود؛ تقصیر نهضت آزادی بود!

آرش سیگارچی — Thu, 24 May 2012 02:51:46 +0000

اشتراک گذاری/نشانه گذاری

گاهی بعضی چیزها که می خوانی، عین طنز است. طنز تلخ تاریخ. خوب است که با ابزارهای نوین رسانه ای دیگر، نمی شود تاریخ را تحریف کرد. یکی همین ادعاهای آقایان.

“تلخ ترین و شیرین ترین خاطره حاج احمد آقا”

این مصاحبه قدیمی از سید احمد خمینی این روزها در سایت های خبری محافظه کاران منتشر شده که خواندش بد نیست. اما نکته ای دارد که توجه من را به خود جلب کرد. احمد خمینی می گوید:

در مقابل مسائل خرمشهر امام معتقد بودند که بهتر است جنگ تمام شود اما بالاخره مسئولان جنگ گفتند که ما باید تا کنار شط‌العرب (اروند رود) برویم تا بتوانیم غرامت خودمان را از عراق بگیریم.

امام اصلاً با این کار موافق نبودند و می‌گفتند اگر بناست که شما جنگ را ادامه بدهید بدانید که اگر این جنگ با این وضعی که شما دارید ادامه یابد و شم موفق نشوید دیگر این جنگ تمام شدنی نیست و ما با این جنگ را تا نقطه‌ای خاص ادامه بدهیم و الان هم که قضیه فتح خرمشهر پیش آمده بهترین موقع برای پایان جنگ است.

این دروغ و تحریف تاریخ است. من می گذارم این را به حساب عذاب وجدانی که احمد خمینی در اواخر عمر بدان دچار شد. حتما شنیده اید که او در اواخر دچار تحولات روحی شد و مثلا از آیت الله منتظری به خاطر آنچه در حق او روی داد عذرخواهی کرد (یا تلاش کرد که کند).

خمینی و مشاوران اش – از جمله اکبر هاشمی رفسنجانی – موافق پایان جنگ نبودند. در واقع جنگ عامل اتحادشان شده بود و تلاشی خونین برای تثبیت انقلاب.

بگذارید نگاهی به تاریخ بیاندازیم. می دانستید یکی از بزرگترین دلایل دشمنی خمینی با نهضت آزادی چه بود؟ بیانیه نهضت برای پایان جنگ در سال ۶۱٫ البته دیدگاه این تشکل درباره ولایت فقیه هم. که بعد موجب شد آیت الله خمینی عملا فرمان دهد که نهضت آزادی هرگز اجازه فعالیت نیابد.

اما مخالفت نهضت آزادی ایران با ادامه جنگ. حتما می دانید که آنها از جمله بنیانگذاران جمهوری اسلامی بودند اما کم کم کنار زده شدند.

اما درباره بیانیه توقف جنگ در سال ۶۱ از ویکی پدیا بخوانیم:

پس از فتح خرمشهر و آمادگی عراق و کشورهای حامی آن، برای مذاکره و گفتگوی صلح و پرداخت غرامت به ایران، نهضت آزادی با سیاست ادامه جنگ تا فتح عراق و قدس از طریق کربلا موافق نبود و آن را مشروع و عملی نمی‌دانست. در این دوره (سال‌های ۶۱ تا ۶۷) نهضت با صدور ده‌ها بیانیه و نشریه در مورد جنگ و نقد عملکرد حاکمیت بر پایان دادن به جنگ تهاجمی اصرار ورزید. نهضت آزادی در این بیانیه‌ها به تشریح خسارات وارده ناشی از ادامه جنگ، عدم مشروعیت جنگ تهاجمی و امکان‌ناپذیر بودن پیروزی نظامی در کشورگشائی را تبیین نمود. در نتیجه «فشارهای سنگینی» به نهضت آزادی وارد شد و به «بازداشت و محاکمه غیرقانونی و زندانی» ساختن گسترده تعدادی از اعضای آن در سال ۱۳۶۹ انجامید. در این سال‌ها «گروه‌های فشار» بارها به «دفتر مرکزی نهضت حمله» کردند و «وسائل و تجهیزات را تخریب و دفتر را پلمپ» کردند. نمایندگان عضو و علاقمند به نهضت در مجلس مورد فشار دائم بودند و سخنرانی‌های پیش از دستور آنها با «ممانعت یا مزاحمت و در مواردی به ضرب و شتم» آنان منتهی می‌شد «از جمله مضروب شدن مهندس هاشم صباغیان و مهندس معین فر». مراسم اجتماعی و مذهبی نهضت نیز مانند «دعای کمیل» و «مراسم شب‌های احیاء ماه رمضان» به کرّات مورد تهاجم بود و به تعطیل کشانده می‌شد.

در اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۶۷ نهضت آزادی با صدور بیانیهٔ مبسوطی تحت عنوان «هشدار»، درباره خسارات ناشی از جنگ و عدم پذیرش قطعنامه شورای امنیت، مستقیماً رهبری انقلاب را مورد سؤال و انتقاد قرار داد و در نتیجه عده‌ای از اعضای شورای مرکزی آن در خردادماه بازداشت شدند.

فقط به این نمونه ها نگاه کنید تا ببینید چطور بیانیه های نهضت آزادی بهانه ای برای حمله تند رو ها به آنها بود:

- اسناد خیانت نهضت آزادی در روزهای پایانی جنگ

- ستون پنجم یا دومین دو راهی/ نگاهی به مواضع و عملکرد نهضت آزادی ایران در مورد جنگ ایران و عراق

- سه سند خیانت نهضت آزادی

آن روزها نظر مصلحانی همچون اعضای نهضت آزادی تحمل نشد و حتی با ساختن نظرسنجی های این چنینی، سعی کردن بر طبل جنگ بکوبند.

حالا خودتان قضاوت کنید. خمینی مخالف جنگ بود؟ اگر بود چرا همین بیانیه نهضت آزادی و چند چیز را بهانه کرد تا آنها را همواره محدود کند؟

اشتراک گذاری/نشانه گذاری