منونه(ممنونم)

مامان بَله(مامان بغل)

اَنانه(حنانه)

دَف(رفت)

انیر علی(امیر علی)

لولا(نورا)

داداجون(مامان جون یا باباجون)

عنو برام(عمو بهرام)

عنو اُلام(عمو غلام)

آنی(حانی)

اَذا(غذا)

اوش(گوشت)

بَبَط(فقط)

نی داش مامان(نگاه کن مامان)

اِ لَ زِه(یک لحظه)

لٌ شَن(روشن)

آله(خاله)

اَخچال(یخچال)

کلمات بالا برخی از کلمات مریم خانم است. مریمی که بشدت نترس و شدیداً کنجکاو می باشددر عین حال جذبه شدید در رفتارش است به طور مثال از دست عمه اش عصبانی شد طوری ابروهایش را در هم فرو می برد و با صدای نه بلند و نه نازک گفت:”اِه عمه” و عمه نیز آنقدر از این جمله و حالت مریم خوشش آمد که گاهی به عمدا او را اذیت می کند که تنها مریم این جمله را به زبان بیاورد.

• اوایل من و حنانه بطور متوسط بر سر گوشی در هفته سه یا چهار بار بر سر زیاد کار کردن با گوشی باهاش بحث داریم.خیلی هم حساس و زود رنج شده.هر چند اکثراً می گویند به سنش ربط دارد، ولی خب تحمل کردنش خیلی سخت می شه.شکر خدا درس خواندنش بهتر شده یعنی اینکه واقعاً درس می خونه بر عکس سالهای گذشته که حسابی من و باباش رو سرکار می ذاشت که مثلاً درس می خواند اما واقعا تنها کاری که نمی کرد درس خواندن بود.البته ناگفته نماند خودش کاملاًحواسش به نماز و روزه هایش هست و شکر خدا من از این بابت دغدغه اش را ندارم.
• وحال حکایت حانیه خانم،خانم جان بشدت حواس پرت است مثلاً در این سال تحصیلی 2 بار با دمپایی به مدرسه رفته، نه اینکه از روی عمد انجام داده باشد واقعاً حواسش نبوده و یا اینکه کلی مشق را در دفترش نوشته ولی یادش رفته دفترش رو با خودش ببره و یا اینکه جا مدادی اش را جا گذاشته خلاصه اینکه بیشتر از اینکه از دستش عصبانی بشم بیشتر خنده ام می گیرد. خانم جان در اسکیت آنقدر حرفه ای شده که مربی به همسرم گفته بود اصلا فکر نمی کردم که اسکیت را ادامه بده و گفته الان دیگه لازم شده کفشهایش عوض بشه و کفشهای تخصصی بخرید براش. حانیه وقتی استرس می گیره یک سره حرف می زنه مثلا سر قضیه مسمومیت دخترها خیلی استرس گرفته بودش و مرتب حرف می زد(حالا بماند که من اصلاً قضیه را برایش نگفته بودم همکلاسی هایش قضیه را از زبان دیگران که شنیده بودند برای حانیه گفته بودن)
• نوبتی ام که باشه نوبت مریم بانو است.خانم جان خیلی شیرین شده گاهی ام رو اعصاب از وقتی از شیر گرفتمش خیلی خوابش خوب شده ولی نمی دانم چرا اینقدر سعی می کند در بغل من یا همسرم باشد یک شب که مریم خانه ی عمه اش بود همسرم گفت قبل از مریم چطور زندگی کرده ایم.زمانی از مریم می پرسیم فلان چیزی را می خوری یا می خوای بری بیرون چنان با هیجان می گوید:”آده(آره)”که فقط لبخند و قربان صدقه رفتنش بر روی لبانمان جاری می شود و یا اینکه وقتی چیزی را بهش می دیم چنان با ناز و ادایی می گوید:”منونم”

یک شب که چراغها را خاموش کرده بودم و به بچه ها گفتم که بخوابید تا مریم نیز بخوابد. حانیه شروع کرد به بازی کردن با چراغ قوه، همین که چراغ قوه را زیر صورتش گرفت تا مثلاً با صداهای ترسناکی که از خودش در می آورد ما را بترساند اما مریم شروع کرد به قهقهه زدن. حانیه خانم هم با تعجب به من گفت: مامان یعنی من اصلاً ترسناک نیستم؟ وای که چه لحظه خنده آوری بود که حانیه تلاش می کرد تا مریم را بترساند و مریم در حال خندیدن!

خانم جان به هر چیزی که گرد است توپ می گوید، یک شب که همسرم همراه مریم به مغازه میوه فروشی رفته بود گفت :مریم با دیدن کلم با صدای بلند گفته ” توپ!” و از او خواسته تا کلم را به دستش بدهد.

مریم حنا و حانیه را با “آبا” صدا می زند و منظورش آباج است.

خیلی دلم برای حانیه می سوزد، با آنکه می دانم با داد زدن بر سرش استرس می گیرد ولی خب گاهی کاسه ی صبرم لبریز می شود و سرش داد می زنم و متاسفانه حانیه هول می شود و بیشتر خراب می کند.

حانیه دیروز از مدرسه که برگشت با کنایه حرف می زد که کسی منو دوست نداره، وقتی که در خلوت حرفهای که ته دلش مونده بود رو از زیر زبانش بیرون کشیدم فهمیدم یکی از همکلاس هایش به او گفته چرا دماغت این قدر گنده است! به او گفتم حتی اگر دماغت واقعاً گنده هم باشد اما به نظر من خیلی زیباست.(کاشکی ما پدر و مادر ها از همان کوچکی به بچه هامان اجازه ندهیم از قیافه کسی ایراد بگیرند)

حنانه به شدت از کلاسهای آنلاین خسته شده، در حالی که من خیلی حسابی خودم را آزار می دادم که کیفیت درسش افت نکند مادرهایی را می دیدم که به جای بچه هایشان امتحان می دادند! بنده خدا خواهر شوهرم به جای 4 تا از بچه های فامیل امتحان داد. برای اینکه حال و هوایش را عوض کنم اواسط مهرماه بالاخره به آموزش قالی بافی فرستادمش تا هم مشغول باشد و هم در کنار درس مهارتی را یادبگیرد.

حنانه خیلی کمک کارم شده است، واقعاً فکر نمی کردم آن حنانه سرتق و لجباز و یک دنده، به دختری آرام و کمک کار از همه لحاظ تبدیل شود. شکر خدایی را که قاصرم از شکرگذاریش.