tag:blogger.com,1999:blog-19627693332397352442011-07-01T03:15:16.553-07:00บล็อกนี้ผมเขียนเรื่องราวเพื่อหวังว่าจะทบทวนบทเรียนไปในตัวของ สาขาการตลาด คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ซึ่งผมเป็นปีรหัส 54 ซึ่งกระบวนวิชาแต่ละภาคผมก็จะสรุปเป็นคำบรรยาย ผ่านบทความ เพื่อหวังที่จะเป็นประโยชน์ต่อบุคคลอื่น ที่เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยรามคำแหงด้วยกันMarketing.RU54http://www.blogger.com/profile/06008744618422219192noreply@blogger.comBlogger1125tag:blogger.com,1999:blog-1962769333239735244.post-57779888845552210652011-06-29T13:46:00.000-07:002011-06-29T14:02:11.898-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-1lIqms8-omU/TguLs2iznEI/AAAAAAAAAAU/Hva2rpzspo4/s1600/porkunram.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/-1lIqms8-omU/TguLs2iznEI/AAAAAAAAAAU/Hva2rpzspo4/s400/porkunram.jpg" width="291" /></a></div>ผมก็ไม่อาจที่จะบรรยายให้ท่านผู้อ่าน ได้เข้าใจอะไรมากมายนักหรอก ว่าชีวิตนี้ผมไม่พ้นถิ่นถาน ที่เรียกว่า "<b>รามคำแหง</b>" ผมอยู่ที่นี่มา 15 ปีได้ ... เรียกได้ว่าตั้งแต่ผมเรียนประถมต้น มัธยมตอนต้น ตลอดจนจบปวช. โรงเรียนเหล่านี้อยู่ภายใต้<i> ถนนรามคำแหง</i> ทั้งสิ้น จะเป็นอะไรไป ถ้าผมจะต่อในระดับมหาวิทยาลัย โดยมีสถาบันที่ชื่อว่า "<b>มหาวิทยาลัยรามคำแหง</b>" สถาบันแรกที่ผมเลือกเรียน และไม่คิดที่จะปันใจให้ที่อื่น<br /><br />ผมคิดว่าผมมีเหตุผลมาก และเป็นเหตุผลที่ดีพอ ก่อนจบการศึกษาในระดับ ปวช. กลุ่มเพื่อนพ้องมากมาย เลือกที่จะต่อในระดับ ปวส. ที่เดิม และมหาวิทยาลัยแห่งใหม่ แต่สิ่งที่น่าแปลกใจ เมื่อครั้นได้เอ่ยถึงนามแห่ง<u><i> มหาวิทยาลัยรามคำแหง</i></u> แล้วนั้น เพื่อน ๆ มากมาย ต่างเมินหน้าหนีเรา บ้างก็บอกไม่ไหว บ้างก็บอกมันยากเกินไป<br /><br /><blockquote>แต่ผมกลับคิดไปไกลมากกว่านั้น "ผมพยายามมองหา มหาวิทยาลัย หรือสร้างโอกาส และสภาพแวดล้อม ที่เอื้ออำนวยกับการส่งเสริม ให้เราเป็นคนรู้จักรับผิดชอบต่อหน้าที่ รู้จักบังคับตัวเอง รู้จักคำว่าระเบียบวินัย" ถ้ามองกลับไปในมุมเพื่อน เพื่อนที่มีแต่ความเฉยชา ต่อการดิ้นรนในการพัฒนาตัวเอง ก็จะบ่ายหน้าหนีออกไปจากมุมมองของเรา</blockquote><br />ถ้าหากผมอ้างอิงกฏแห่งการใช้ชีวิต หรือกฏแห่งแรงดึงดูด เราเป็นคนอย่างไร หรือมีสภาพแวดล้อมอย่างไร ก็จะทำให้เราเป็นคนแบบนั้นไปด้วย สมมุติ เราอยู่กับคนเก่ง ๆ กับคนขยัน เราก็จะขยันตาม หรือเราอยู่กับเพื่อนที่เรื่อย ๆ ไม่มีกิจกรรมเป็นแก่นสารในทางที่ดี ก็จะทำให้เราเขว และตามเพื่อนในที่สุด<br /><br />แต่สุดท้ายแล้ว ผมคงจะจบด้วยคำว่า "โทษตัวเอง" จริงครับ ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าเรา สิ่งนั้นคือสิ่งภายนอก ซึ่งอาจจะเป็นปัจจัยประกอบ ทำให้เราตัดสินใจลงไป แต่อย่างไรสุดท้ายมันก็อยู่ที่เราเลือกที่จะไปนั่นเอง<br /><br />การเรียนที่ <b>มหาวิทยาลัยรามคำแหง</b> ผมจึงมองเห็นประโยชน์มากกว่าโทษ อย่างน้อย ๆ วัดลงไปเลยว่า "เรามีความรับผิดชอบแค่ไหน ถ้าไม่มี ก็ไม่จบ" ทุกอย่างมันสอนตัวเราเอง<br /><br />ผมเลยไม่คิดที่จะปันใจให้สถาบันมหาวิทยาลัยอื่น เพราะที่นี่นอกจากจะอยู่ใกล้บ้านเราแล้ว ยังจะมีประโยชน์ที่เอื้อต่อการพัฒนาตัวเราเองอีกต่างหาก ทำไมหล่ะ ที่ผมจะไม่เลือกเรียน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1962769333239735244-5777988884555221065?l=marketing-ramkhamheang.blogspot.com' alt='' /></div>Marketing.RU54http://www.blogger.com/profile/06008744618422219192noreply@blogger.com013.7572241 100.61937710000007