1000Year

เวลา

2012-12-09T14:31:00.001+07:00

วันนี้ผมขอพูดเรื่องการใช้เวลาของคนเรา สามารถบอกอนาคตของคนคนนั้นได้ สตีฟ จ็อบส์ กล่าวเวลาของเรามันสั้นไม่ควรใช้มันไปกับความคาดหวังหรือกฏเกณ์ของผู้อื่นแต่จงฟังเรียกของหัวใจเราที่เรียกร้องให้ทำ

ผมเห็นผู้บริหารท่านหนึ่งนั่งทานอาหารกับผู้บริหารอีกท่านหนึ่ง โดนส่วนตัวแล้วผมก็ไม่อยากตัดสินใครว่าการกระทำใด ควรหรือไม่ควร แต่หากใช้มุมมองของการใช้เวลาแล้ว ผมเสียดายโอกาสที่ผู้บริหารทั้งสองได้ใช้เวลากับสมาชิกของพวกเขา นั้นสามารถบ่งบอกถึงผลระยะยาวของกิจการว่าจะเจริญไปได้แค่ไหน เวลานั้นสำคัญมากเราอาจมีเวลาได้พบกับคนๆ นั้นเพียงแค่ครั้งเดียวในชีวิตก็อาจเป็นได้ การใช้เวลาของเราต้องเลือกว่าอะไรสำคัญก่อนหลัง และก็ยังต้องวางแผนด้วย

คู่แข่งคือพรอันประเสริฐ

2012-11-17T11:43:00.001+07:00

โดยส่วนตัวผมสมัยก่อนเกลียดการทำธุรกิจตามผู้อื่นที่ทำได้ดีอยู่แล้ว ทำไมต้องไปแข่งไปแย่งกับเขาด้วยคุณไม่มีสมองคิดอะไรใหม่เองหรือ

เพราะโดยส่วนตัวผมต้องการความดีเลิศอยู่แล้วหากธุรกิจของผมประสบความสำเร็จ ผมเองก็ไม่หยุดนิ่งและพอใจกับความสำเร็จนั้นจนไม่มีการพัฒนาต่อไป ยิ่งจะพัฒนาให้ดีขึ้นไปอีกด้วยซ้ำ
แต่นั้นมันผมคนเดียว สำหรับคนอื่นก็คิดแตกต่างกันไป และคนส่วนใหญ่มักจะพึงพอใจกับความสำเร็จในอดีต ในเมื่อบริษัทยังทำกำไลอยู่จะทำอะไรใหม่ให้เหนื่อยไปทำไม

พระเจ้าท่านรู้จุดอ่อนของมนุษย์ในเรื่องนี้ดี จึงประทานพรอย่างนึงคือ คู่แข่ง ให้เกิดในโลกนี้ ไม่ว่าจะเหตุผลอะไร จะมีคนพร้อมลงทุนทำธุรกิจแข่งกับคนที่ทำธุรกิจประสบความสำเร็จอยู่ในขณะนั้นเสมอ

ผมยอมรับว่าเมื่อก่อนผมเกลียดการมาแย่งมาแข่งขันมาก เพราะไม่เข้าใจว่ามันมีประโยชน์จริง ๆ ต่อตัวเราเอง บริการนึงที่ทำให้ผมคิดได้คือ ค่ายผู้ให้บริการมือถือและอินเตอร์เน็ทในบ้านเรา ไม่มีการแข่งขัน ทั้ง 3 บริษัทได้จับตัวลูกค้าเป็นตัวประกัน ลูกค้าไม่มีอำนาจต่อรองอะไร เขาจะคิดค่าบริการเท่าไรเราก็ต้องจ่าย บริการห่วยอย่างไรเราก็ต้องใช้ไปไม่ทางให้เลือก ถึงจะมี 3 เจ้า มันก็ไม่ต่างกันเลยเหมือนคำที่คนไทยนิยมใช้ว่า "ทุกศาสนาก็เหมือนกันหมดคือสอนให้ทุกคนเป็นคนดี(แต่ทุกคนก็ยังเหี้...อยู่)" ชีวิตคนไทยตกเป็นทาสของพวกพ่อค้าที่พึงพอใจกับเงินที่ไหลออกจากกระเป๋าคุณ เข้ากระเป๋าเค้า โดยไม่คิดจะพัฒนาอะไรให้ดีขึ้น

ประชาคมอาเซียน คือ หนึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ไม่มากก็น้อย ผมสามารถพูดตรงนี้ได้เลย บริษัทอื่นในประเทศเพื่อนบ้านไม่เอาคุณไว้แน่ พวกเค้ารู้จักคุณดีว่าบริการห่วยขั้นเทพแค่ไหน ลูกค้าพร้อมจะกระโดดหนีทันทีที่มีผู้ให้บริการที่แตกต่าง บริษัทที่มีขนาดเท่าคุณเวลาล้มมันดังมากนะครับ ไอ้นามสกุลที่พวกดาราอยากจะมาร่วมใช้ จะกลายเป็นขี้ปากให้พวกอาจารย์การตลาดในมหาวิทยาลัยยกมาเป็นพร็อตเรื่องเขียนหนังสือว่า "ทำอย่างไรให้ล้มเหมือน A...D...T..." เวลานั้นจะขำไม่ออกนะครับ

Sony vista มหาสมบัติที่เจ้าของไม่เห็นค่า

2012-11-17T00:04:00.001+07:00

Sony ผลิตสินค้าเทคโนโลยีมากมาย เคยเป็นเจ้าทีวี เครื่องเล่นเกม แต่นั้นมันคือเมื่อก่อน การนำพาบริษัทแบบขาดทุน 7 ปีซ้อน ไม่ได้ทำให้ผู้บริหารและพนักงานสำเนียจอะไรบางเลย หากยังคงไม่ปรับเปลี่ยนตัวเองก็จะตาม HP ของสหรัฐไปในที่สุด

สิ่งที่น่าเศร้าใจก็คือ ตนเองมีอาวุธที่สามารถต่อกรกับ Apple ได้อยู่ในมือ แต่ด้วยความไม่เป็นเอกภาพของบริษัททำให้ไม่สามารถใช้อาวุธชิ้นนี้ได้อย่างที่มันควรจะเป็น ความโง่ซ้ำซ้อนคือ สินค้าในเครือไม่ต้องการให้อาวุธชิ้นนี้มีบทบาทมากกว่าตน คือ คิดว่านี้คือการเอาตัวรอด(แต่สุดท้ายบริษัทก็จะเจ๊งเอา ไม่ต้องมาจ้างผู้บริหารเห็นแก่ตัวอย่างแกไว้ไง)

Sony vista คือ อาวุธชิ้นนั้นที่ผมกล่าวถึง มันสามารถทำได้เกือบทุกอย่างเหมือน iPad แต่ไม่ดีสักอย่าง ในความเป็นจริงก็สามารถทำได้แต่ไม่ทำเพราะเหตุผลของความเห็นแก่ตัวของผู้บริหารในองค์กร
1. เข้าเน็ทได้แต่ไม่เวิร์ค เพราะ sony teblet จะขายไม่ได้
2. พิมพ์ได้แต่ไม่เวิร์ค เพราะ sony vaio จะขายไม่ได้
3. เล่นเกมส์ได้แต่ไม่เวิร์ค เพราะ play station 3 จะขายไม่ได้
4. ถ่ายรูปได้แต่ไม่เวิร์ค เพราะกลัวกล่อง sony จะขายไม่ได้
5. สามารถให้เป็นโทรศัพท์ได้แต่ไม่ทำเพราะกลัว โทรศัพท์ sony จะขายไม่ได้
6. จะใช้ดูหนังฟังเพลงก็ได้แต่ขี้เกียจทำ เพราะ sony music และ sony pictures จะขายแผ่นบูลเลย์และ cd

ฐานลูกค้าที่เคยเล่นเคยใช้ play 1 จน play 3 ไม่รู้จะเท่าไร แค่การยกระดับการเข้าถึงคอนเทนท์ของลูกค้าด้วยอุปกรณ์เพียงตัวเดียวทำไม่ได้ต้องรอให้บริษัทเจ๊งก่อนแล้วค่อยมาทำก็สายไปแล้ว

เงิน 20 บาท

2012-08-04T11:45:00.001+07:00

เมื่อวานมีเด็ก ๆ มาซื้อขนมและพูดกันว่าวันนี้ได้เงินมา 20 บาท ผมจึงตั้งคำถาม ถามเด็กนั้นไปว่า หาก 20 บาทนี้เป็น 20 บาทสุดท้ายที่พ่อแม่ให้หนู หนูจะทำอย่างไรกับ 20 บาทนั้น

คำถามนี้ผมถามไปก็ยังไม่มีคำตอบในใจเลย เพียงแต่สังเกตว่าเด็ก ๆ แถวบ้านทำไมถึงเลือกกินเลือกใช้ชีวิตกับสิ่งที่ไม่มีประโยชน์

พ่อค้านักขายส่วนใหญ่มองลูกค้าเป็นเหมือนเหยื่ออันโอชะ หวังแต่คอยฟันเงินในกระเป๋าให้ได้มากที่สุดเท่านั้น แต่สำหรับผมมองลูกค้าว่าเป็นผู้มีพระคุณ และเราจะตอบแทนผู้มีพระคุณต่อเราอย่างไร ทำเลวสนองดีหรือ ไม่ผมไม่ขายเหล้าบุหรี่กับลูกค้าเลย ของอะไรหมดอายุก็ทิ้งไม่เก็บไว้ขาย

เมื่อเห็นเด็ก ๆ ซื้อแต่ขนมไร้ประโยชน์ก็สังเวชใจ ไม่มีใครสอนพวกเขาให้ใช้ชีวิตอย่างฉลาดทำอย่างไร ควรเลือกอะไร จะสร้างคุณค่าแก่ตัวเองได้อย่างไร เพราะวัน ๆ มีแต่ใช้เงินที่พ่อแม่ประเคนให้

รักลูกเหลือเกิน ไม่รู้ตัวเลยว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันคือการ ฆ่าเด็กผ่อนส่ง ไปวัน ๆ เท่านั้น

คำถามว่า 20 บาทสุดท้ายของชีวิตที่พ่อแม่ให้เรา ผมได้รับคำตอบในช่วงกลางคืนก่อนจะเข้านอนคือ

เอา 20 บาทไปลงทุนซื้อขนมมาขาย เมื่อขายหมดก็เอาเงินที่ได้ไปลงทุนอีก จาก 20 บาทก็งอกเงือย เป็นสิบเป็นร้อย แต่จะมีพ่อแม่สักกี่คนที่จะสอนลูกเช่นนี้

โอ้ยกลัวลูกลำบาก เขายังเด็กไปที่จะทำมาหากิน ก็คิดอย่างนี้ประเทศถึงได้เจริญจนเขมรแซงหน้าแล้วครับ ความลำบากในการทำมาหากินไม่เคยฆ่าใคร แต่ไอ้การเลี้ยงลูกให้เป็นลูกเทวดามันทำให้เกิดแพรวา 9 ศพมาแล้ว คุณจะเลือกภูมิใจลูกแบบไหน ภูมิใจที่เป็นแพรวา 9 ศพก็เรื่องของคุณครับ

ลากเส้นต่อจุดภาคต่อ

2012-08-02T13:38:00.001+07:00

มีเรื่องดูเหมือนจะแย่ ๆ เข้ามาในชีวิต แต่ด้วยประสบการณ์ที่เรียนรู้ ทำให้ผมเลือกที่จะตอบสนองต่อปัญหาด้วยวิธีการที่ดีก่อน ไม่ใช่อารมณ์เหมือนแต่ก่อน

มีปัญหาเรื่องหนึ่งซึ่งยังไม่รู้จะจัดการมันอย่างไร แต่วางไว้อย่างอดทน เพราะแก้ไม่ได้ก็ไม่ต้องไปเครียด แต่เมื่อปัญหาใหม่เข้ามาและเราก็ทำตามหน้าที่ของเราไป กลายเป็นว่าปัญหาใหม่นั้นช่วยแก้ไขปัญหาเก่าได้ด้วย เพียงแค่เราเลือกปฏิบัติต่อปัญหาใหม่อย่างถูกต้อง ผลของการแก้ปัญหาก็ส่งผลต่อเรื่องอื่น ๆ ในชีวิต

ผมเคยกล่าวว่าปัญหาไม่ได้เลวร้ายในตัวมันเอง สิ่งที่เลวร้ายคือความคิดของเราที่มีต่อปัญหา หาเราคิดว่าหมดทาง มันก็มืดมนไปหมด แต่ถ้าคิดว่ามันเป็นโอกาสสำหรับอะไรบางสิ่ง เราก็จะได้ประโยชน์

ประโยคสุดท้ายคือ "พระเจ้าโครตรักผมเลย...!!!"

เทคนิคการเพิ่มเวลาชีวิตของเรา

2012-07-13T12:04:00.001+07:00

คือการใช้ทีมงาน ขยายความคือ ตัวเรามีเวลา 1 วันคือ 24 ชม. หักเวลานอน เดินทาง อาบน้ำ ทานข้าว แต่งตัว อ่านหนังสือพิมพ์ คุยโทรศัพท์กับเพื่อน จะเหลือเวลากับการทำงานไม่มากนัก

ดังนั้น การเพิ่มเวลาให้กับชีวิตเราคือ การใช้เวลาของผู้อื่น หรือทีมงาน หรือสมาชิกในคริสตจักร ยิ่งเรามีตำแหน่งสูงเท่าไร เราก็ยิ่งสามารถดึงเวลาชีวิตของคนภายใต้มาใช้มากเท่านั้น

ศิลปะของผู้นำคือ การกระจายงานให้ผู้อื่น หรือทีมงาน หรือสมาชิก ตามศักยภาพของคน ๆ นั้น ยิ่งเราใช้คนตรงกับงานเท่าไร เราก็ยิ่งได้งานมากขึ้นเท่านั้น

นักธุรกิจบางคนกลัวการจ้างงานมากเพราะ มองเห็นแต่เรื่องรายจ่าย แต่นักธุรกิจบางคนกลับสนใจการขยายองค์กรมีการจ้างงานมาก มีพนักงานมาก เพราะเล็งเห็นผลประโยชน์ด้านเวลานี้

เรื่องนี้โดนใจมาก

2012-07-03T13:23:00.001+07:00

ผมได้อ่านบทความของคุณธนา เธียรอัจฉริยะ
http://www.thairath.co.th/content/life/272856

เล่าเรื่องว่าช่วงตอนปี 40 ฟองสบู่แตก มีคนเล่นหุ้นระดับ vip หมดตัวต้องเดินขายน้ำส้มตามตึกเพื่อยังชีพ คนอื่นที่อาจจะสังเวชใจต่อชะตากรรมของเศรษฐีผู้นี้ สำหรับผมกลับชื่นชมคนที่รู้จักล้มรู้จักสู้และเดินต่อไปไม่อายทำกิน คนแบบนี้ล้มไม่นานครับ ชีวิตคนไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ บางเวลาอาจจะล้มเพราะเหตุผลหลายอย่างแต่เมื่อล้มแล้ว ยังลุกขึ้นมาสู้ใหม่ได้สักวันต้องพบกับความสำเร็จครับ

ในปีนั้นการฆ่าตัวตายเป็นระดับแฟชั่น เพราะหลายคนไม่อาจรับสภาพได้ หนีปัญหาและความรับผิดชอบด้วยวิธีง่าย ๆ ทิ้งความรับผิดชอบให้คนข้างหลัง แต่มีหนึ่งคนในผู้ได้รับผลกระทบในช่วงเวลานั้นคือ คุณตัน แห่งอิชิตันหรือตันโออิชิ ก็เป็นหนี้เป็นร้อยล้านเหมือนกัน แต่เขาเลือกที่จะสู้และรับผิดชอบต่อไป ทุกวันนี้เราก็เห็นคุณตันเจริญรุ่งเรืองได้จากการไม่ยอมแพ้

ชีวิตมีล้มมีลุกขอไม่ยอมแพ้และทำหน้าที่ด้วยควพยายามเต็มกำลังที่มี ไม่ว่างานอะไร (สุจริต) มีอนาคตทั้งสิ้น

ขยะสังคมหรือขยะความคิด?

2012-06-22T15:58:00.001+07:00

มาวันนี้ผมได้รับคำตอบของคำถามที่คาใจมานานแล้วเรื่องหนึ่ง

พวกกลุ่มคนหนึ่งที่สังคมเรียกว่า "ขยะสังคม" หรือ นักเรียนนักเลง ช่างกลอาชีวะ โดยส่วนตัวผมยอมรับอย่างเปิดอกว่า มองคนพวกนี้เป็นแค่กากเดนสังคม หรือผลผลิตของพวกพ่อแม่ที่ไร้สมองสอนลูกไม่เป็น วันๆ แค่จ้างพวกมันมาเรียนเท่านั้น

ผมเปิดร้านค้าขายของอุปโภคบริโภคทั่วไป ในร้านผมจะไม่ขายเหล้าบุหรี่ เพราะถือว่าเป็นของไม่ดี เราจะไม่ขายของไม่ดีแก่ลูกค้า ทุกวันจะมีคนพวกนี้เดินเข้ามา ถามว่ามีบุหรี่แบ่งขายไหม (แค่ค่าบุหรี่ยังไม่มีปัญญาจะซื้อทั้งซองเลย)

ผมรำคาญมากกับคนพวกนี้ ในใจอยากให้พวกคนเหล่านี้ตายๆ ไปซะจากโลก สังคมมันจะน่าอยู่ขึ้นหากไม่มีคนพวกนี้ ผมว่าต้องมีคนที่คิดแบบนี้บ้างนะ

วันนี้ขณะที่ผมกำลังคิดเรื่องนี้อยู่ก็เอะใจในเรื่องนี้ บางเรื่องที่ผมได้เจอบ่อยๆ ผมจะเริ่มตั้งคำถามว่าทำไมผมต้องเจอเรื่องแบบนี้ ทำไมมันจึงเกิดขึ้นอีก ต้องมีอะไรซ่อนอยู่ ต้องมีข้อความบางอย่างที่พระเจ้าจะบอกเรา

เมื่อคิดเช่นนี้ได้จึงเริ่มถาม ถามว่าการกำจัดคนพวกนี้มีกี่แบบ

แบบแรกคือ แบบมนุษย์โดยการกำจัดทิ้ง ฆ่าทิ้ง เอาไปโยนไว้ในขยะ วางไว้หน้าบ้านคนอื่น เป็นต้น (เหมือนเด็กถูกทิ้งเลย)

แบบที่สองคือ แบบพระเจ้า คนพวกนี้ไม่มีพระเจ้าจึงไม่รู้ตัวว่าตัวเองมีปัญหา ไม่รู้ทางแก้ ไม่มีความสว่างในใจจะนำทาง

เมื่อผมคิดได้เช่นนี้ ผมก็คิดต่อไปอีกว่า หากต้องเดินไปหาคนพวกนี้ ระหว่างเอาปืนไปยิงมันทิ้งมันจะได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา ผมก็ต้องติดคุก ลูกผมจะมีใครมาเลี้ยงครอบครัวผมใครจะดูแล แต่หากผมเดินเข้าไปประกาศความรักพระเจ้าแก่คนเหล่านี้ ผมว่าวงคงแตกแน่ เหมือนคนผีเข้าโดนข้าวสารเสก แต่ในความเป็นจริงจะมีบางคนที่ใจกำลังแสวงหาความรักความสว่างในชีวิต จะเปิดใจ

ผมได้คิดย้อนไปในอดีตก็พบว่าเคยมีน้องคนหนึ่งที่ชีวิตเขาเคยเป็นแบบนี้มาก่อน ชื่อกระต่ายน้อย ชื่อน่ารักนะครับ แต่ตัวใหญ่มาก เมื่อคนมีพระเจ้าชีวิตก็จะเปลี่ยน บางทีแค่ยังไม่มีใครนำเสนอทางเลือกนี้แก่คนพวกนี้เท่านั้น

คนส่วนใหญ่ก็แค่รังเกลียด ด่าพ่อแม่มันในใจ แต่ก็ไม่ทำอะไรมากไปกว่านี้ เมื่อผมคิดได้อย่างนี้ ความรู้สึกในใจผมก็เปลี่ยนไป มองคนเหล่านี้ในมุมใหม่เปิดโอกาสมากขึ้น

เราไม่รู้ตัวว่าความคิดของเราท่ีคิดว่ามันถูกต้องอยู่แล้วนั้น แต่ความจริงมันเป็นแค่ขยะชิ้นหนึ่งที่เราเก็บไว้ในสมอง เมื่อเราเอาขยะในสมองไปทิ้งและรับความคิดของพระเจ้ามาใส่แทน มุมมองก็เปลี่ยนไป คนที่เรามองเป็นแค่ขยะสังคม เราก็จะเห็นโอกาสที่พวกนั้นจะกลับตัวเปลี่ยนแปลงได้ ไม่ใช่มือมนุษย์แต่เป็นมือพระเจ้า

ตัวเรากลั่นแกล้งตัวเราเอง

2012-06-21T18:17:00.001+07:00

ผมผ่านอายุใกล้ 40 แล้วได้เรียนรู้จากชีวิตมาพอสมควร และรู้ซึ้งถึงความตกต่ำย่ำแย่ของชีวิตคนๆ หนึ่ง แม้จะไม่ดูยิ่งใหญ่เท่าเหตุการณ์ข่มขืนนานกิง มีคำว่าโชคชะตากลั่นแกล้ง ผมก็อดขำไม่ได้ ความเจริญรุ่งเรืองของคนๆ หนึ่งไม่ได้ตกมาจากฟ้าเฉยๆ แต่มาจากปัจจัยหลากหลายของบุคคลผู้นั้นเองเป็นตัวกำหนด แต่ที่สำคัญคือมันมาจากอุปนิสัย ทุกๆ นิสัย สิ่งที่ผู้นั้นทำบ่อยๆ จนติดเป็นนิสัย

ผมจะลองยกตัวอย่างหลายๆ เรื่องเช่น ผู้หญิงคนหนึ่งถูกพวกขี้เมารุมข่มขืนในซอยเปลี่ยวระหว่างทางกลับบ้าน หลายคนคงมองเรื่องนี้มันเป็นเวรเป็นกรรมของผู้หญิงคนนั้น แต่จริงๆ มันไม่ใช่ มันเป็นส่วนที่มองเห็นได้จากการขาดความรอบคอบในการดำเนินชีวิตของตัวผู้หญิงนั้นเอง บางคนอาจจะต้องจ่ายราคาต่อการขาดความรอบคอบในการดำเนินชีวิตไม่เท่ากัน

เมื่อเกิดเรื่องร้ายๆ ในชีวิตเรามักไม่ค่อยตั้งคำถาม ถามตัวเราเองว่าเพราะเหตุใด เหตุการณ์นี้จึงเกิดขึ้นกับเรา หลายคนอาจจะเคยเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นบ่อยๆ โดยเฉพาะผม จะมีความคิดผุดขึ้มมาในสมองว่า อย่าลืมของนะ ไปลงกลอนประตูก่อน อย่าลืมหยิบกระเป๋าตังไปนะ อย่าลืมเอาโน๊ตจดของมาด้วย แต่ในที่สุดเราก็ไม่ไปทำทันทีสุดท้ายก็ลืมก็พลาด

สิ่งเล็กๆ ที่เราทำเป็นประจำๆ จนเป็นนิสัย มันจะกำหนดผลปลายทางชีวิตของเราเอง

ขอยกตัวอย่างหนังซีรีย์ฮ่องกงเรื่องหนึ่ง พ่อพระเอกติดการพนัน ผลาญเงินที่มีอยู่น้อยอยู่แล้วของทางครอบครัวจนหมด ภรรยาไม่มีเงินให้ลูกให้อั่าเปาปีใหม่กับเพื่อนบ้าน ภรรยาต้องให้ลูกหลบหน้าเพื่อนบ้าน แม่พระเอกต้องไปล้วงกระเป๋าเพื่อเอาเงินไปซื้อของเล่นที่เคยสัญญากับลูก แต่ถูกตำรวจจับเสียก่อน แถมกระเป๋าก็เป็นของคนตายที่ถูกขโมยมาอีกที สุดท้ายก็โดนศาลสั่งประหารชีวิตโทษฐานฆ่าคนตาย ส่วนสามีเสียใจมากจึงตัดมือตัวเองเป็นการขอโทษ ต่อมาภรรยาโดนประหาร สามีเป็นบ้าจะเอาลูกๆ ไปโดดตึกตายตามภรรยา

ผมเขียนมาอย่างย่อๆ หากอ่านแล้วคงรู้สึกได้ถึงความน่ารันทดของชีวิตครอบครัวนี้ แต่หากสังเกตดูดีๆ นะครับว่า มันไม่ใช่เรื่องโชคชะตาเลย ผลจากน้ำมือตัวเราเองทั้งนั้น ไม่มีเรื่องเล็กๆ ใดๆ ไม่สำคัญ

ติดการพนันแล้วไงหนักหัวใคร สัญญากับลูกไว้แล้วจะซื้อของเล่นให้ก็ไปทำมาหากินสิครับ ทำไมต้องไปล้วงกระเป๋า ภรรยาติดคุกแล้วไงทำไมต้องตัดมือตัวเอง ทำงานไม่ได้จะเลี้ยงลูกแทนภรรยาได้อย่างไร ภรรยาตายแล้วไง ทำไมต้องเอาลูกๆ ไปโดดตึกเพื่อตายตาม

มีแต่เรื่องสิ้นคิดทั้งสิ้น หากเราใช้สมองไตร่ตรองไม่ดำเนินชีวิตด้วยอารมณ์ เอาเหตุผลเข้าคิดชีวิตจะดีขึ้นแน่นอน

โอกาสทองด้านการตลาด

2012-03-03T12:22:00.001+07:00

วันนี้เร่ืองท่ีผมจะเขียนอาจจะรุนแรงไปบ้างแต่ก็เป็นเร่ืองจริงล้วนๆ นะครับ
สำหรับคนท่ีต้องการหาธุรกิจใหม่ ต้องอ่าน หลายครั้งเราคิดจะทำอะไรก็มีคนก่อนเราแล้วทุกเร่ืองแล้วเราจะหาสิ่งใหม่มาทำตลาดได้อย่างไร ผมเองก็เคยเจอปัญหานี้มาก่อน ไม่รู้จะหาอะไรใหม่ๆ มาทำ

คำตอบน้ันมันง่ายมากคือไม่อะไรใหม่ท่ีจะให้เราทำอีกแล้ว สิ่งท่ีสามารถทำได้คือความแตกต่าง ทำส่ิงเดียวกันกับแบบของคนอ่ืนแต่ต้องมีความแตกต่างในรายละเอียด เช่น

สินค้าและบริการในปัจจุบันเกือบทุกตัวห่วยหมด สินค้าท่ีเข้าตากรรมการอย่าง apple สินค้ายังมีปัญหาบางเลย 7-11 ท่ีใหญ่นักใหญ่หนายังขายของไม่มีคุณภาพเอาเปรียบลูกค้าเลย มือถือ 3 ค่ายห่วยมาก ดีท่ีมีสัมปทานคุ้มกะลาหัวเท่าน้ัน

ดังน้ันขอเพียงคุณทำสินค้าและบริการให้มันดีกว่าส่ิงท่ีมีอยู่แล้วในตลาด ลูกค้าจะมาหาคุณเอง

บทเรียนจากสายน้ำ

2012-02-15T14:56:00.001+07:00

มีเร่ืองเล่าความต่างของสองทะเลสาปคือทะเลสาปกาลิลีและทะเลตายคือ ท่ีหน่ึงรับน้ำและไหลออกแต่ทะเลตายไม่ระบายน้ำออก ทะเลสาปกาลิลีจึงมีปลาและมีสิ่งมีชีวิตมากมายต่างจากทะเลตายท่ีไม่มีปลาอยู่เลย

เม่ือหลายปีก่อนผมได้ชมซีรีย์เกาหลีเร่ืองอิมซังอ๊กเป็นเร่ืองของพ่อค้าท่ีประสบความสำเร็จในเร่ืองการค้าและได้เข้าใจหัวใจของการค้าคือการเป็นคน เข้าใจหลักการเร่ื่องเงินเหมือนกระแสน้ำหากไม่ให้มันไหลผ่านมัวแต่เก็บกักไว้กับตัวเงินน้ันจะเน่าเหมือนน้ำ คือระบบเศรษฐศาสตร์โดนรวมจะไม่มีใครได้ประโยชน์ ต้องมีการสร้างงานการจ่ายเงินเดือนการจับจ่ายซื้อขาย ทุกคนจึงจะได้ประโยชน์

และมาวันนี้ผมทำงานท่ีต้องพบปะผู้คนหลากหลายแต่ส่วนใหญ่เป็นคนระดับล่างๆ และงานของผมเป็นท้ังงานค้าขายและงานบริการในตัว การต้องมารองรับอารมณ์และความต้องการของลูกค้าสร้างความไม่พอใจกับตัวผมมาก

เม่ือไม่สบอารมณ์สีหน้าผมก็ไม่ดีแม้จะพยายามพูดด้วยวาจาสุภาพแต่ก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกไม่พอใจ

ทำไมพระเจ้าต้องให้ผมมาเจองานแบบนี้ วัตถุประสงค์ท่ีผมเข้าใจคือ พระเจ้าต้องการเปล่ียนผมให้เป็นผู้ใหญ่ แล้วจะต้องเปล่ียนอย่างไรต้องเป็นแบบไหนละ???

ผมมานึกถึงเร่ืองสายน้ำได้ไม่ใช่แค่เป็นหลักการของการเงินอย่างเดียวแต่เป็นหลักการการใช้ชีวิตร่วมกับผู้อ่ืนด้วย

คนเรามาจากร้อยพ่อพันแม่ เราไม่สามารถเลือกรับแต่คนดีๆ ท่ีจะเข้ามาในชีวิตเราได้ เราต้องยอมรับและปล่อยผ่านอารมณ์ให้มันไหลผ่านไปดังสายน้ำ ไม่เก็บความขุ่นเคืองใจไว้ การให้อภัยเป็นเร่ืองท่ีต้องทำทันทีแต่ความไว้วางใจต้องอาศัยประวัติท่ีดี

คนเหล่าน้ันเขาจะทำอะไรๆ ไม่ดีใส่เรามันก็เป็นเร่ืองน่าเศร้าต่อตัวเขาเอง แต่เราเก็บกดมันไว้ในใจรังแต่ทำร้ายตัวเอง ปล่อยมันให้ไหลผ่านไป ตัวเราเองกลับเป็นผู้ได้ประโยชน์

สัมภาษณ์ Rick Waren : เตรียมพร้อมสำหรับชีวิตนิรันดร์

2012-02-08T10:22:00.001+07:00

หากคุณเคยมองดูหนังสือที่ขึ้นหัวว่าเป็นหนังสือขายดี ตามชั้นวางหนังสือในร้านไม่ว่าจะเป็นร้านของคริสเตียนหรือไม่ก็ตาม คุณอาจจะเคยเห็นหนังสือของ ริก วอร์เรน “ชีวิตที่เคลื่อนไปด้วยวัตถุประสงค์ The Purpose Driven Life” ซึ่งติดทำเนียบอันดับหนังสือขายดีของนิวยอร์คไทมส์ เมื่อมกราคม 2003 และจนถึงปัจจุบันมียอดจำหน่ายถึงประมาณ 19ล้านเล่ม
เมื่อเร็วๆนี้ นิตยสารดิซิชั่น (Decision) ได้สัมภาษณ์ ริก วอร์เรน (ริก รับตำแหน่งรองประธาน
ในเดือนนี้ของพันธกิจบิลลี่ เกรแฮม ครูเสดแห่ง แอล.เอ) เกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้และความสำเร็จจากหนังสือที่ส่งผลกระทบต่อชีวิตของเขาอย่างไรบ้าง โดย จิม เดลี่

ถาม หนังสือของคุณ “ชีวิตที่ขับเคลื่อนไปด้วยวัตถุประสงค์” เป็นหนังสือขายดีติดอันดับ (ที่ไม่ใช่นิยาย) คุณคิดว่าอะไรทำให้หนังสือเล่้มนี้โดนใจผู้คนมากอย่างนี้
ตอบ อย่างแรก, เนื้อหาของหนังสือเล่มนี้เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของผู้คนเช่น “ฉันเกิดมาในโลกนี้ทำไม” ใครๆก็สนใจกับคำถามทำนองนี้ คำถามประเภท “ฉันมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร” หรือคำถามที่เกี่ยวข้องกับเป้่าหมายของชีวิตเช่น “อะไรคือเป้าหมายในการมีชีิวิตอยู่ของฉัน” หรือคำถามที่เกี่ยวข้องกับความสำคัญของชีวิตเช่น “ชีวิตฉันมีความสำคัญอะไรบ้างไม๊”

อย่างที่สอง, มันเข้าใจง่าย. ผมทำงานอย่างหนักที่จะทำให้มัน อ่านง่าย เข้าใจง่าย ผมเชื่อว่า
ไม่มีอะไรใหม่แม้แต่ข้อเดียวในหนังสือเล่มนี้ ที่ยังไม่เคยถูกกล่าวถึงมาก่อนในหนังสือคริสเตีียนทั่วไป. มันก็แค่ว่า ผู้คนในแต่ละยุคแต่ละรุ่นก็จะได้ยินได้อ่านกันใหม่อีกซักครั้ง ---ว่าเรามีชีิวิตอยู่ก็เพื่อที่ จะนมัสการพระเจ้า ออกไปประกาศข่าวประเสริฐ มีสามัคคีธรรม ดำเนินชีวิตให้เหมือนกับพระคริสต์ (Discipleship) และดำเนินพันธกิจแห่งการรับใช้

อย่างที่สาม, หนังสือเล่มนี้เป็็นแนว “ต่อต้านหนังสือประเภททำอย่างไรถึงจะ.....” มันขึ้นต้นบรรทัดแรกด้วยคำว่า”เรื่องนี้ ไม่เกี่ยวกับคุณ.” แต่มันน่าขำที่หนังสือเล่มนี้เองกลับถูกจัดอยู่ในหมวด “หนังสือประเภททำอย่างไรถึงจะ......” คุณทดลองตั้งชื่อหนังสืออื่นๆสักเล่มดู หนังสือประเภททำอย่างไรถึงจะ........ ที่ขึ้นต้นบรรทัีดว่า “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ” ดูสิ

ผมคิดว่าผู้คนกำลังเบื่อหน่ายกับวัฒนธรรมที่เห็นแก่ตัว-เอาตัวเองเป็นที่ตั้ง หรือวัฒนธรรมที่หลงไหลและชื่นชมในตัวเอง. พวกเขารู้สึกว่า มันน่าที่จะมีอะไรที่สำคัญยิ่งกว่าแค่การ “การพยายามทำทุกอย่างเพื่อเติมเต็มให้กับตัวเอง” และแน่นอน มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่ๆ
เพราะเราถูกสร้างขึ้นโดยพระเจ้าและก็เพื่อพระเจ้า, จนกว่าเราจะเข้าใจในความจริงข้อนี้, ไม่เช่นนั้น ถึงยังมีชีวิตอยู่ก็อยู่โดยปราศจากความหมาย

ถาม ดังนั้น คุณเลยต้องการช่วยให้คริสเตียนมีความเข้าใจมากขึ้น ในมุมมองที่กว้างขึ้น?
ตอบ ใช่แล้ว. ผู้คนถามผมว่า “อะไรคือจุดมุ่งหมายของชีวิต?” ผมตอบว่า “เอาอย่างย่อๆนะ,
ชีวิตก็คือการเตรียมพร้อมสำหรับนิรันดร์กาล” เราถูกสร้างขึ้นเพื่อให้อยู่ยืนยงตลอดไป, พระเจ้าต้องการให้เราอยู่ในสวรรค์กับพระองค์ สักวันหนึ่ง หัวใจของผมก็จะหยุดเต้น, และนั่นจะเป็นจุดจบของร่างกายผม- แต่ไม่ใช่จุดจบของผม

ผมอาจจะมีชีวิตอยู่ 60 ถึง100ปี บนโลกนี้, แต่ผมจะอยู่ไปอีกเป็นล้านๆปี ในนิรันดร์กาล.
นี้เป็นฉากการเตรียมตัวให้พร้อมเท่านั้น, เป็นเหมือนการซ้อมใหญ่. พระเจ้าต้องการให้เราได้ฝึกหัดการใช้ชีวิตบนโลกนี้ในสิ่งที่เราต้องทำตลอดไปในนิรันดร์กาล.

ถาม: คุณจะนำหลักการยิ่งใหญ่แบบนี้ไปประยุกต์ใช้กับชีวิตอย่างไร?
ตอบ: มันต้องใช้ทั้งวินัยและนิสัย, ชีวิตก็คือการเผชิญกับปัญหาที่ต่อเนื่อง: ไม่ว่าตอนนี้เองที่คุณก็กำลังเผชิญอยู่กับปัญหา, หรืออาจเพิ่งเสร็จสิ้นจากการแก้ปัญหา, หรือกำลังเตรียมที่จะเผชิญกับอีกปัญหาที่กำลังจะเข้ามา.
เหตุผลในเรื่องนี้ก็คือ เพราะพระเจ้าสนใจในคุณลักษณะ (Character) ของตัวคุณมากกว่าสนใจในความสะดวกสบายของคุณ. พระเจ้าสนใจที่จะทำให้ชีวิตของบริสุทธ์มากกว่าทำให้ชีวิตของคุณสนุกสนาน. เราสามารถมีความสุข สนุกสนานอย่างพอเหมาะพอควรบนโลกนี้ได้, แต่นั่นไม่ใช่เป้าหมายของชีวิต. เป้าหมายก็คือการมีคุณลักษณะที่เติบโต มีคุณลักษณะที่เหมือนกับพระเยซูคริสต์.

ปีที่ผ่านมาเป็นปีที่ยิ่งใหญ่ในชีวิตผม แต่ก็เป็นปีที่ยากลำบากที่สุดด้วย. ภรรยาของผม เคย์,
เธอเป็นมะเร็ง.
ผมเคยคิดว่าชีวิตเปรียบเสมือนเนินเขากับหุบเขา คุณเดินผ่านเวลาอันมืดมิด, แต่แล้วคุณก็เดินขึ้นสู่ยอดเขา, ไปกลับสลับอยู่อย่างนั้น. แต่ผมไม่เชื่อแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว. แทนที่จะเป็นเนินเขากับหุบเขา, ผมเชื่อว่าชีวิตนั้นเป็นเหมือนคู่ขนานของทางรถไฟ, ตลอดเวลาคุณจะเผชิญกับสิ่งดีๆและสิ่งไม่ดีในชีวิต.
ไม่ว่าจะมีสิ่งดีๆอะไรเกิดขึ้นในชีวิตของคุณ มันจะมีสิ่งร้ายๆเข้ามารอให้ต้องไปจัดการ.
และแม้ว่าจะมีสิ่งเลวร้ายอะไรเกิดขึ้นในชีวิต มันก็จะมีสิ่งดีๆให้คุณสามารถขอบคุณพระเจ้าได้เสมออีกเช่นกัน.

คุณสามารถมุ่งมั่นจดจ่อกับวัตถุประสงค์ของคุณ หรือจะจมอยู่กับปัญหาของคุณเอง.
ถ้าคุณจดจ่อที่ปัญหาของคุณเอง คุณก็จะจมลงสู่วังวนในเรื่องตัวตนของคุณเอง ซึ่งก็คือปัญหาของฉัน, เรื่องของฉัน, ความทุกข์ของฉัน. แต่หนึ่งในวิธีง่ายๆที่สุดอันหนึ่งที่จะกำจัดความเจ็บปวดนี้ ก็คือการเบนเป้าหมายให้พ้นไปจากตัวคุณเอง และมุ่งความสนใจไปที่พระเจ้าและคนอื่นๆแทน.

ถาม: คุณต้องใช้เวลาอยู่นานไม๊ในการกลั่นกรอง “ชีวิตที่ขับเคลื่อนไปด้วยวัตถุประสงค์” ออกมาเป็น 5วัตถุประสงค์ คือการนมัสการ, การเติบโตในพระคริสต์, การประกาศข่าวประเสริฐ, การมีสามัคคีธรรม และการทำพันธกิจ.
ตอบ: ในขณะที่ผมศึกษาพระวจนะนั้น ผมได้เขียนหนังสือ “คริสตจักรที่เคลื่อนไปด้วยวัตถุประสงค์” ในเวลานั้นเอง ผมได้พิจารณาและเริ่มเห็นว่า “อะไรกันแน่ที่เป็นวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของคริสตจักร?” ผมเริ่มมองเห็นโครงสร้างนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีกที่ปรากฎอยู่ในพระวจนะ
พระเจ้าต้องการให้คริสตจักรเป็นสถานที่ที่ๆมานมัสการพระองค์, เป็นที่ที่ให้ความช่วยเหลือแก่ผู้คนให้เติบโตขึ้นในความเชื่อ นำคนมาถึงความรอดผ่านทางการประกาศ เป็นที่ๆเกิดสามัคคีธรรม และเป็นสถานที่ในการทำพันธกิจที่ตอบสนองต่อความต้องการของผู้คน.
และผมเชื่อว่า สิ่งต่างๆเหล่านี้ไม่ได้เพียงแค่เป็นวัตถุประสงค์ของคริสตจักรเท่านั้น แต่มันยังเป็นวัตถุประสงค์ของทุกๆผู้คนด้วย

ประโยคที่ชี้ให้เห็นอย่างชัดเจนที่สุดของ 5วัตถุประสงค์ก็คือ “พระมหาบัญญัติและพระมหาบัญชา” เราติดป้ายข้อความที่คริสตจักรของเราว่า “ความมุ่งมั่้นแน่วแน่ที่เรามีต่อพระมหาบัญญัติและพระมหาบัญชานั้น จะก่อให้เกิดคริสเตียนที่เกิดผล”

เราได้2วัตถุประสงค์จาก พระมหาบัญญัติ และ 3วัตถุประสงค์จากพระมหาบัญชา.
พระมหาบัญญัติที่กล่าวไว้ในแมททิว 22:35 “จงรักพระเจ้าด้วยสุดจิตสุดใจของท่าน” นั่นก็คือการนมัสการ.จากนั้น “จงรักเพื่อนบ้านของท่านเหมือนรักตัวเอง” นั่นคือการทำพันธกิจ

สำหรับพระมหาบัญชาที่กล่าวไว้ในแมทธิว 28:18-20 “เหตุฉะนั้น ท่านทั้งหลายจงออกไปสั่งสอนชนทุกชาติ” นั่นคือ การออกไปประกาศข่าวประเสริฐขององค์พระเยซูคริสต์.
จากนั้นพระเยซูได้ตรัสว่า “สอนเขาทั้งหลายให้ถือรักษาสิ่งสารพัดซึ่งเราได้สั่งพวกท่านไว้”
นั้นคือ การเป็นเหมือนกับพระองค์ (Discipleship)
และพระเยซูยังได้บอกต่อว่า “ให้รับบัพติศมาในพระนามแห่งพระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณบริสุทธิ์” และวัตถุประสงค์ที่ 5 ก็คือการมีสามัคคีธรรม

ผมอาจจะมีชีวิตอยู่ 60ปี ถึง100ปี บนโลกนี้, แต่ผมจะอยู่ไปอีกเป็นล้านๆปี ในนิรันดร์กาล. นี้เป็นฉากการเตรียมตัวให้พร้อมเท่านั้น, เป็นเหมือนการซ้อมใหญ่ พระเจ้าต้องการให้เราได้ฝึกหัดการใช้ชีวิตบนโลกนี้ในสิ่งที่เราต้องทำตลอดไปในนิรันดร์กาล

-----ริก วอร์เรน

ถาม: พระเยซูเป็นแบบอย่างของการมีชีิวิตที่มีวัตถุประสงค์ แต่ก็มักจะเผชิญกับการถูกขัดขวาง?
ตอบ: นั่นเป็นเพราะว่าวัตถุประสงค์หนึ่งในนั้นก็คือการทำพันธกิจกับผู้คน. พวกเขาไม่ใช่สิ่งที่ขัดขวางหรือรบกวน; แท้จริงแล้ว พวกเขาคือส่วนหนึ่งของแผนการณ์ของพระเจ้า.
ถ้าเราต้องการเป็นเหมือนดั่งพระคริสต์และต้องการให้ชีวิตของเราสอดคล้องกับพระลักษณะของพระองค์. นั่นคือสิ่งที่เราจำเป็นต้องเรียนรู้เพื่อที่จะรักคนอื่นให้เป็น.
คุณต้องรู้ัจักสร้างสานความสัมพันธ์ที่ดี หากคุณต้องการที่เติบโตในทางจิตวิญญาณ.
ในบางศาสนานั้น ผู้ทรงศีลจะแยกตัวออกสันโดษ-อยู่บนเขา เขาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับมลทินต่างๆของโลกโดยสิ้นเชิง. แต่พระเยซูนั้นกลับทำตรงกันข้าม.
พระองค์ตรัสว่า วิธีที่คุณจะบริสุทธิ์ได้ก็โดยการรักผู้อื่น. พระองค์เองถูกเรียกว่าเป็นเพื่อนของคนบาป. สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่้เป็นเรื่องการขัดขวางแต่เป็นการเกิดขึ้นจากประสงค์ของพระเจ้า

ถาม: ผมควรเริ่มต้นจากตรงไหนดี?
ตอบ: เริ่มด้วยการตั้งคำถามเช่น “ผมจะมีชีวิตอยู่เพื่อที่จะครอบครองทรัพย์สมบัติให้มากๆ?
เพื่อชื่อเสียง? หรือมีชีวิตที่ต้องถูกผลักดันด้วยแรงกดดันต่างๆ? ด้วยความรู้สึกผิด? ด้วยความรู้่สึกขมขื่น? ความหลงไหลในวัตถุ (นิยม)?
หรือว่าชีวิตผมควรจะถูกผลักดันด้วยวัตถุประสงค์ของพระเจ้า?

เมื่อผมตื่นขึ้นมาในตอนเช้า, นั่งอยู่ข้างเตียงแล้วพูดว่า “ข้าแต่พระเจ้า หากผมไม่ได้ทำอะไรที่
เป็นประโยชน์ในวันนี้, ก็ขอให้ผมมีความปรารถนาที่จะรู้จักพระองค์มากขึ้น รักพระองค์ได้มากยิ่งขึ้นๆ.” เมื่อสิ้นสุดวัน, หากผมรู้จักพระองค์มากขึ้น รักพระองค์ได้มากขึ้น, ผมถือว่า วันนั้นคือวันที่ผมประสพความสำเร็จแล้ว.
ในทางตรงกันข้าม, หากหมดวันแล้วผมยังไม่ได้รู้จักพระองค์ดีขึ้น, ไม่ได้รักพระองค์มากขึ้น,
นั่นเท่ากับว่า ผมได้พลาดวัตถุประสงค์ที่สำคัญข้อแรกของชีวิตไป, และวันนั้นถือว่าเป็นวันที่เสียไปอย่างเปล่าๆ. เพราะพระองค์ไม่ได้ปรารถนาให้ผมอยู่บนโลกนี้เพียงแค่ทำสิ่งที่จะต้องทำให้สำเร็จ (To do list) เท่านั้น. แต่พระองค์สนใจว่าผมเป็นคนอย่างไรมากกว่าสนใจว่าผมได้ทำอะไร. นั่นคือเหตุผลที่คนถึงถูกเรียกว่ามนุษย์ (human-being) ไม่ใช่ human-doing

ถาม: ปีที่ผ่านมานี้เป็นอย่างไรครับ ไม่ใช่แค่เรื่องยอดขายของหนังสือ แต่รวมถึงเรื่องอาการมะเร็งของภรรยาคุณด้วย?
ตอบ: เราค้นพบอย่างรวดเร็วว่า แม้จะมีการอธิษฐานเผื่อนับร้อยนับพันจากผู้คน, แต่พระเจ้า
ก็ไม่ได้ทรงรักษาเคย์ หรือไม่ได้ทำให้ง่ายขึ้นสำหรับเธอ. มันเป็นช่วงเวลาที่ค่อนข้างลำบากมากๆสำหรับเธอ, แต่แล้วพระเจ้าก็ได้เสริมสร้างบุคลิกภาพของเธอ เพิ่มความแข็งแกร่งให้กับเธอ,
ทำให้เธอได้เริ่มพันธกิจใหม่ๆ ในการให้ความช่วยเหลือผู้อื่น, ให้เธอได้เป็นพยานชีวิต, ดึงเธอให้เข้าใกล้พระองค์และกับผู้คน ซึ่งนั้นก็คือวัตถุประสงค์ทั้ง5ที่เรากำลังพูดถึงกันมาตลอดนั้นเอง

คุณต้องเรียนรู้ที่จะรับมือกับสิ่งที่ดีและที่เลวร้ายในชีวิต. แท้จริงแล้ว, บางครั้งการเรียนรู้ที่จะรับมือกับสิ่งดีๆนั่นยากกว่าซะอีก. ตัวอย่างเช่นในปีที่ผ่านมา, ปุ๊ปปั๊ป หนังสือก็มียอดขายถึง 15 ล้านเล่ม. นั่นมันทำให้ผมร่ำรวยขึ้นมาอย่างทันทีทันใด, แต่มันก็นำพาชื่อเสียงที่ครึกโครมมาให้ผมด้วย. ซึ่งเป็นอะไรที่ผมไม่เคยรู้จัก ไม่เคยเกี่ยวข้องด้วยมาก่อนเลย

ผมไม่คิดว่าพระเจ้าจะให้เงินทองหรือชื่อเสียงแก่คุณเพียงเพื่อเสริมอีโ้ก้ให้กับตัวคุณเองหรือเพื่อให้คุณใช้ชีวิตสุขสบายอย่างคนเห็นแก่ตัวเท่าันั้น. ดังนั้นผมจึงได้เริ่มถามพระองค์ว่า “พระองค์ต้องการให้ผมทำอะไรกับเงินก้อนนี้ กับชื่อเสียงนี้ กับอิทธิพลที่ผมจะโน้มน้าวผู้ื่อื่นได้”

พระองค์ตอบผมโดยให้วจนะที่แตกต่างกัน 2ประการแก่ผม ซึ่งช่วยให้เราตัดสินได้ว่าจะต้องทำอย่างไร อย่างแรกก็คือพระองค์ได้ให้พระวจนะใน 1โครินธ์ บทที่9 อาจารย์เปาโลกล่าวว่า
14คนที่ประกาศข่าวประเสริฐควรได้รับการเลี้ยงชีพด้วยข่าวประเสริฐ 18แล้วอะไรเล่าจะเป็นบำเหน็จของข้าพเจ้า คือเมื่อข้าพเจ้าประกาศข่าวประเสริฐ ข้าพเจ้าได้ประกาศข่าวประเสริฐของพระคริสต์โดยไม่คิดค่าจ้าง เพื่อจะไม่ได้ใช้สิทธิ์ในข่าวประเสริฐนั้นอย่างเต็มที่

ซึ่งนั่นก็คือการที่อาจารย์เปาโลไม่ยอมใช้สิทธินี้ ก็เพื่อที่อาจารย์จะสามารถรับใช้พระเจ้าได้อย่างอิสระได้ โดยไม่ต้องตกเป็นทาสหรือขึ้นอยู่กับมนุษย์ผู้ใด ดังนั้น เราทั้งสองเลยได้ตัดสินใจออกมาเป็น 4ประการด้วยกัน

แม้ว่ามีีเงินทองเข้ามามากมาย เราทั้งคู่ก็จะไม่เปลี่ยนแปลงวิถีชีวิต ความเป็นอยู่ของเราแม้แต่น้อย เราไม่ซื้อข้าวของแพงๆ หรูหรา หรือข้าวของชิ้นใหญ่ อะไรทั้งนั้น
ประมาณราวๆครึ่งปีที่แล้ว ผมได้หยุดรับเงินเดือนจากคริสตจักร
เราได้จัดตั้งมูลนิธิขึ้นมาเพื่อทำหน้าที่สนับสนุนความคิดริเริ่มของเราที่เรียกว่า “เดอะพีซแพลน THE PEACE PLAN” ซึ่งก็คือ
Planting-การสร้างคริสตจักรใหม่ๆ
Equip-เสริมสร้างขีดความสามารถให้กับผู้นำ
Assist ให้ความช่วยเหลือผู้ที่ยากไร้
Care ให้การดูแลรักษาผู้ป่วยและ
Educate การให้ความรู้แก่คนรุ่นต่อๆไป

ผมได้คำนวณเงินทั้งหมดที่คริสตจักรได้ให้กับผมมาตลอด 24ปี ตั้งแต่ผมเริ่มสร้างคริสตจักรแห่งนี้ ผมได้นำเงินทั้งหมดคืนกลับไป ซึ่งมันเป็นเหมือนกับเสรีภาพที่ทำให้ผมได้รับใช้พระเจ้าได้อย่างเต็มที่ ได้อย่างอิสระด้วยจิตใจของผม โดยไม่ต้องมีค่าจ้าง
จากนั้น เมื่อเราพูดถึงอิทธิพลต่อผู้ัื่อื่นที่พระเจ้าให้ไว้กับผม พระองค์ได้ชี้แนะให้ผม
ในพระธรรมสดุดีบทที่ 72 เป็นคำอธิษฐานของโซโลมอนที่วิงวอนขอพระเจ้าให้เขามีอิทธิพลต่อผู้ือื่นมากยิ่งขึ้น เมื่อคุณเริ่มอ่านสดุดีบทนี้ ตอนแรกมันดูเหมือนเป็นคำอธิษฐานที่เห็นแก่ตัว ในเวลานั้นโซโลมอนเองเป็นคนที่ฉลาดที่สุด รวยที่สุด เป็นคนที่มีอิทธิพลมากที่สุดในโลกอยู่แล้ว แต่เขาก็ยังต้องการให้พระเจ้าให้เขามีอำนาจมากขึ้น มีอิทธิพลมากขึ้น
แต่เมื่ออ่านต่อไปอีกจึงได้รู้ว่า เขาต้องการสิ่งนี้ก็เพื่อที่เขาจะได้ช่วยเหลือผู้ที่ถูกกดขี่ ปกป้องผู้ที่ต่อสู้กับความทุกข์ทรมาน ต่อสู้เพื่อผู้ที่อดอยากหิวโหย และขอสติปัญญาจากพระเจ้าเพื่อที่จะตัดสินในสิ่งต่างๆได้อย่างยุติธรรมด้วยความใส่ใจ ห่วงใย ซึ่งโดยทั่วไปแล้วนี่ก็คือการดูแลผู้คนที่ถูกละเลยในสังคมนั้นเอง

สำหรับผมแล้ว, พระเจ้าได้ตรัสว่า “วัตถุประสงค์ที่ให้ผมมีอิทธิพลต่อผู้ื่อื่นนั้น ก็เพื่อให้ผมเป็นปากเสียงให้กับผู้ที่ไม่มีโอกาส ไม่มีปากเสียง”. นี่เองเป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญสำหรับผม.
ซึ่งผมต้องกลับใจใหม่และยอมรับว่า ปกติแล้วทั้งแม่หม้ายและเด็กกำพร้านั้น อยู่นอกสายตาผม. แต่ปัจจุบันนี้ พระองค์ตรัสกับผมว่า “เราได้มอบสถานภาพนี้ให้แก่เจ้า เพื่อให้เจ้าเป็นปากเสียงแทนผู้ที่ไร้โอกาสในสังคม” และผมได้ตอบพระองค์ไปว่า, “ผมตกลง”

เราตั้งใจที่จะใช้ความมั่งคั่งและอิทธิพลที่เรามีต่อผู้ื่อื่นนั้นไปดำเนินโครงการณ์ “เดอะพีซแพลน”
(THE PEACE PLAN) เพื่อผลักดันให้คริสตจักรนับร้อยนับพันแห่ง ให้เป็นปากเสียงแทนคนที่ไม่มีปากเสียง. นี่คือแนวทางใหม่หมดที่เราได้ทำ และผมรู้ว่านี่คือสิ่งที่พระเจ้าต้องการให้ผมทำ.
วลีที่ผมนำมาใช้ให้กับชีวิตส่วนที่เหลือของผมก็คือ “จงดำเนินชีวิตเพื่อให้พระสิริของพระเจ้า
แผ่ขยายไปจนสุดปลายแผ่นดินโลก”
วัตถุประสงค์ต่างๆทั้งหมดที่มีนี้ ก็เพื่อสิ่งต่างๆเหล่านี้นั่นเอง

จิม เดลี่ บรรณาธิการบริหารนิตยสารดิซิชั่น
?บิลลี่ เกรแฮม องค์กรเพื่อการประกาศ; ภาพประกอบโดย เกร็ก ชไนเดอร์
จากนิตยสาร ดิซิชั่น ฉบับเดือนพฤษจิกายน 2004

ซื้อเวลา

2012-01-21T22:31:00.001+07:00

เวลาเป็นส่ิงท่ีทุกคนมีเท่ากัน 24 ชม. แต่ทุกคนใช้เวลาไม่เท่ากัน บางคนฆ่าเวลาปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างสูญเปล่า

การซื้อเวลา ในท่ีนี้หมายถึง การเล่ือนเวลาและกำหนดของส่ิงใดส่ิงหนึ่งออกไป แต่ไม่สามารถยับยั้งไม่ให้ส่ิงน้ันปรากฏออกมาได้

เร่ืองนี้เป็นเร่ืองสำคัญมาก ท่ีผมจะแบ่งบันให้ฟัง ครอบครัวผมท้ังหมดไม่ว่าจะฝ่ายพ่อหรือฝ่ายแม่ ทุกคนต่างใช้ชีวิตแบบซื้อเวลากันท้ังหมด รวมท้ังตัวผมด้วย ทุกคนต่างชีวิตพังพินาศและชิบหายในรูปแบบและตามการกระทำของตนเอง และมันไม่ต้องรอชาติหน้าด้วยเห็นกันจะจะเลย

ผมมาคิดได้ในเร่ืองนี้เม่ือไม่นานมานี้เอง ตอนนี้ผมอายุ 38 แล้ว แต่ส่ิงท่ีผมคิดได้และเลิกส่ิงต่างๆ ท่ีเป็นเพียงการซื้อเวลา มันทำให้ผมปลอดภัยจากการล่มสลายของชีวิตในอนาคต

การกระทำใดใดท่ีไม่ถูกต้องมันเป็นเพียงการซื้อเวลาเท่าน้ัน แม้เราอาจจะได้ส่ิงใดใดท่ีปราถนา แต่ได้มาด้วยวิธีการไม่ถูกต้องหรือเวลาท่ีไม่สมควร เม่ือกำหนดเวลาหมดลงเราก็จะสูญเสียส่ิงน้ันไปอยู่ดี

มีอาจารย์ท่านหน่ึงได้กล่าวไว้ว่า "หากเป็นของของเรา เราก็จะได้ในท่ีสุด แต่หากไม่ใช่ของของเรา เราก็ไม่ต้องไปอยากได้มัน" ซ่ึงน้ันตรงกันข้ามกับตลอดชีวิตผมท่ีแล้วมา ผมคิดว่าหากเราใช้ความฉลาดสุดท้ายเราก็จะได้ส่ิงท่ีเราปราถนา แต่ไม่เคยคิดเลยว่ามันเป็นของของเราจริงๆ หรือเปล่า และทำไมเราต้องไปใช้วิธีฉลาดๆ เพ่ือจะได้มาด้วย หากใช้วิธีท่ีถูกต้องแล้วไม่ได้มา ก็ไม่เอาสิ ไม่ต้องใช้วิธีอ่ืนอีก

ผมขอให้ท่านท่ีอ่านอยู่ตีความหมายของเร่ืองนี้ออก และเข้าใจความหมายของเร่ืองนี้ และลงมือเปล่ียนความคิดและหยุดใช้ชีวิตท่ีเป็นเพียงการซื้อเวลา คุณจะมีความสุขแบบผมท่ีผมมีอยู่ตอนนี้

คำหวานเหลือเกิน!!!

2011-10-31T08:07:00.001+07:00

วันนี้ผมขอเสนอผลงานของไทยท่ีน่าภาคภูมิใจมากครับ เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เร่ือง "โหมโรง" ช่ือ "คำหวาน" โดยรายการคุณพระช่วย ได้มาทำดนตรีบรรเลงแบบออร์เคสตร้า

http://bit.ly/t4O8CP

ฟังแล้วน้ำตาไหลเลย ซาบซ้ำมากครับ ไพเราะมากๆ ดนตรีไม่ควรถูกแบ่งเก่าใหม่หรือตะวันตกตะวันออก โบราณหรือทันสมัย นี้เป็นตัวอย่างการผสมผสานความแตกต่างของเคร่ืองดนตรีท่ีลงตัวมาก หากไม่มีความต่างดนตรีก็จะไม่ไพเราะอย่างนี้ มนุษย์ก็เช่นกัน ต่างคนต่างกันต้องอยู่รวมกันเป็นสังคมจึงจะสมบูรณ์ได้

จดหมายหนุนใจ

2011-10-28T23:36:00.001+07:00

ผมกำลังเตรียมตัวไปสมัครงานท่ีแห่งหนึ่งถ้าได้แล้วจะบอกนะครับ มาน่ังทำการบ้านศึกษาเร่ื่องงาน เอาสมุดเก่ามานั่งเขียนแผนธุรกิจได้เจอข้อความเก่าท่ีมีน้องสาวคนหน่ึงเขียนปลอบใจผม เม่ือ 5 ปีก่อน เวลาน้ันสภาพจิตใจผมย่ำแย่มากๆ หมดกำลังใจ ไม่มีความม่ันใจ ไม่มีความหวังสำหรับอนาคตของตัวเอง ก็คนพึงทำโรงงานเจ๊งจะให้หัวเราะหรือครับ หมดอาลัยตายอยาก

อ่านข้อความน้ัน ซาบซึ้งใจนะครับเวลาเราล้ม ยังคนคอยให้กำลังใจบาง แต่มองย้อนกลับไป จากเหตุการณ์คร้ังน้ัน ผมเองยังไม่ได้เรียนรู้บทเรียนอันล่ำค่า ต้องผ่านมาหลายปีกว่าจะคิดได้ว่า ชีวิตคนเราไม่ได้สวยงามไปทุกเร่ือง ความสำเร็จและความล้มเหลวก็เป็นเร่ืองธรรมดาของชีวิต ปัจจุบันผมมีลูกแล้ว เธอยังเป็นเด็กเล็กยังยืนเดินเองไม่ได้ ล้มลุกคลุกคลานหลายคร้ังต่อหลายคร้ัง หากเด็กคิดว่าเม่ือล้มแล้วมันเจ็บมันไม่ดีไม่อยากเจ็บอีก จึงไม่ยอมฝึกเดินต่อ เด็กคนน้ันเม่ือโตแล้วก็ยังคงคลานอยู่บนพื้น มันคงเป็นภาพท่ีไม่น่าดูสักเท่าไร

หากเราล้มแล้วเข้าใจมันว่าเป็นเร่ืองปกติของชีวิต มีบทเรียนให้เราได้เรียนรู้ หากมีใครใจแคบไม่ให้โอกาสเราได้เร่ิมต้นใหม่ เราก็ต้องให้โอกาสตัวเองเสมอนะครับ

จุดรวมท่ีเหมือนกัน

2011-10-25T12:34:00.001+07:00

หากมีเร่ืองร้ายๆ เร่ืองไม่ดีเกิดกับเราบ่อยๆ ผมจะเริ่มต้ังข้อสงสัยว่า ในเหตุการณ์น้ันกำลังมีการส่ือสารอะไรจากพระเจ้ามาถึงเรา ต้องมีข้อความบางอย่างในเหตุการณ์น้ันๆ

ส่ิงท่ีเกิดซ้ำๆ เรื่องท่ีผมจะเล่าให้ฟัง มันเป็นเหตุการณ์ท่ีเกิดขึ้นกับเพ่ือนผม ผมจะเรียกเขาส้ันๆ ว่า "ลิง" ลิงได้ช่วยหมูครอบครัวหน่ึง ยามเม่ือครอบครัวหมูเดือดร้อน วันหน่ึงเงินของหมูหายไป ครอบครัวหมูกล่าวหาว่า ลิงเป็นคนขโมย ลิงน้ันบาดเจ็บจากการถูกกล่าวหาจาก หมูท่ีตนเคยช่วยไว้ ลิงได้ออกไปจากป่าแห่งน้ัน

ลิงไปอยู่ป่าแห่งใหม่ มีน้ำท่วมใหญ่มา หมูท้ังฝูงมารับการช่วยเหลือจากลิง ท้ังๆ ท่ีลิงช่วยด้วยใจไม่ได้รับเงินค่าจ้างแต่บาทเดียว หมูเป็นร้อยนั่งกินนอนกิน แถมยังบ่นว่าพวกลิงไม่กี่ตัวว่าอาหารล่าช้า อาหารไม่พอ

วันหน่ึงหมูท่ีเคยกล่าวหาลิงว่าเป็นขโมย โทรมาขอความช่วยเหลือว่าบ้านลิงว่างไหม บ้านหมูน้ำท่วมจะมาขออาศัย

ลิงเพ่ือนผมโกรธมาก ท่ีหมูหน้าด้านมาขอความช่วยเหลือลิงอีก

มาถึงตรงนี้ผมกลับเห็นว่าเหตุการณ์ของหมูหน้าด้านกับฝูงหมูไม่รู้บุญคุณ มันเป็นเร่ืองเดียวกัน

คนประเภทนี้มีอยู่จริงในทุกท่ีทุกแห่ง คนท่ีเราทำดีกับมันอย่างไรก็ไม่มีวันสำนึกในบุญคุณน้ันๆ โดยส่วนตัวผมเข้าใจเพ่ือนลิงของผมมาก แต่ชีวิตคือการเรียนรู้ และสถานะการณ์คือแบบทดสอบ

จิตใจท่ีดีเป็นเร่ืองท่ีต้องสร้างและรักษาไว้ จะให้พวกหมูช่ัวๆ มาทำลายไม่ได้ ยังมีพวกลิงดีๆ อีกเยอะครับ

ส่ิงสำคัญ

2011-10-23T22:44:00.001+07:00

วันนี้มีคนถามผมว่าไม่เขียนเร่ืองน้ำท่วมหรือ ผมเองก็ไม่ได้ตอบเขาไปอย่างใจผมคิด เร่ืองน้ำท่วมผมกลับคิดว่าไม่ความสำคัญอะไรท่ีจะกล่าวถึงแม้ในเหตุการณ์น้ีสามารถสอบเราได้หลายเร่ือง

ขณะท่ีผมกำลังเดินทางไปโบสถ์ย่านสุขุมวิท บนรถไฟฟ้ามีโฆษณาหนังเร่ื่องใหม่ของ GTH. เร่ือง "Top Secret วัยรุ่นพันล้าน" เร่ืองจริงของเถ้าแก่น้อย ดูหนังตัวอย่างอยากไปดูมากๆ หนังเร่ืองนี้

กลับมาถึงบ้านได้ดูหนังตัวอย่างอีกท่ีใน YouTube มันสามารถทำให้หัวใจฮึกเหิมได้มากท่ีจะทำงานเพ่ือประสบความสำเร็จและได้รับความร่ำรวย

มาถึงตรงนี้ ผมเริ่มฉุคิดได้ว่าเริ่มคิดผิดประเด็นไปแล้วว่า อะไรคือสิ่งสำคัญ อะไรคือส่ิงท่ีใจเราปราถนา อะไรคือส่ิงท่ีพระเจ้าต้องการ ความสำเร็จหรือความร่ำรวย ช่ือเสียงการยอมรับทางสังคมหรือ

ผมอ่านชีวิตท่ีเคล่ือนไปด้วยวัตถุประสงค์ ประเด็นสำคัญอยู่ท่ีเราทำในส่ิงท่ีเป็นเรา เถ้าแก่น้อยเป็นเถ้าแก่น้อย คุณตันเป็นคุณตัน Steve Jobs เป็น Steve Jobs และผมก็เป็นผม ทำในส่ิงที่เราเป็น สิ่งท่ีเรารัก ส่ิงท่ีพระเจ้ามอบให้เราทำ และเราก็ทำได้เพียงคนเดียว เราไปทำธุรกิจให้รวยอย่างเถ้าแก่น้อย แต่ส่ิงท่ีเรารักละมันไม่ได้ทำ ชีวิตก็ไม่มีความหมาย

เราแต่ละคนไม่มีใครเหมือนใครเลย สูตรความสำเร็จของคนๆ หน่ึงไม่สามารถใช้ได้กับอีกคนๆ หน่ึง ทางเดินของแต่ละคนมีเอกลักษณ์ของคนๆ น้ันเอง

โปรดอย่าลืมส่ิงสำคัญ จะมีการทดสอบ มีข้อเสนอให้เลือกว่าจะทำมันต่อ หรือเลือกทางอ่ืนๆ ท่ีดูเหมือนใช่ เช่น ไปทำธุรกิจสิ ไปทำเคลือข่ายสิ ทำเหมือนคนน้ันสิ

ทางของคุณมีแต่พระเจ้าและคุณเท่าน้ันท่ีรู้

อีกคนเพ่ือพระเยซู

2011-10-21T10:18:00.001+07:00

ผมมีเร่ืองจะนำมาเล่าให้ท่านได้ฟัง เป็นเร่ืองน่าประทับใจมาก โดนส่วนตัวแล้วเร่ืองนี้ได้เป็นแรงบันดาลใจให้ใช้ชีวิตท่ีเหลืออย่างมีค่าท่ีสุด

เร่ืองจริงของ ริค วอร์เรน (ผู้เขียน "ชีวิตท่ีเคล่ือนไปด้วยวัตถุประสงค์")

คุณพ่อของผมเป็นผู้รับใช้กว่าห้าสิบปี ส่วนใหญ่รับใช้ในคริสตจักรเล็กๆ ท่านเป็นนักเทศน์เรียบง่าย แต่ท่านเป็นคนท่ียึดม่ันในภารกิจ กิจกรรมท่ีท่านชอบท่ีสุด คือ การพาคณะอาสาสมัครไปต่างประเทศเพ่ือสร้างอาคารคริสตจักรให้คริสตจักรเล็กๆ ตลอดชีวิตของท่าน คุณพ่อได้สร้างคริสตจักรกว่า 150 แห่งท่ัวโลก

ในปี 1999 คุณพ่อเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง ในสัปดาห์สุดท้ายของชีวิต โรคน้ีทำให้ท่านต่ืนอยู่ในสภาพก่ึงรู้สึกตัวแทบจะตลอดย่ีสิบส่ีชั่วโมง เม่ือท่านฝัน ท่านจะพูดส่ิงท่ีท่านฝันออกมา ผมน่ังข้างเตียงของท่าน และได้รู้หลายอย่างเก่ียวกับคุณพ่อของผมจากการฟังส่ิงท่ีท่านฝัน ท่านทบทวนโครงการก่อสร้างคริสตจักรท่ีละแห่งๆ

คืนหน่ึงเม่ือท่านใกล้จะสิ้นใจ ขณะท่ีภรรยาของผม หลานของผม และผมอยู่ข้างๆ ท่าน จู่ๆ คุณพ่อก็ต่ืนตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน และพยายามลุกจากเตียง แน่นอนท่านอ่อนแรงเกินไป และภรรยาผมก็พยายามให้ท่านนอนลง แต่ท่านขัดขืนพยายามลงจากเตียง ในท่ีสุดภรรยาผมจึงถามว่า "พ่อคะ พ่อพยายามจะทำอะไร" ท่านตอบว่า "ต้องช่วยอีกคนหน่ึงให้รอดเพ่ือพระเยซู ต้องช่วยอีกคนหน่ึงให้รอดเพ่ือพระเยซู ต้องช่วยอีกคนหน่ึงให้รอดเพ่ือพระเยซู ต้องช่วยอีกคนหน่ึงให้รอดเพ่ือพระเยซู" ท่านเร่ิมพูดวลีน้ันซ้ำแล้วซ้ำอีก

ตลอดช่ัวโมงต่อมา ท่านพูดวลีนี้สักร้อยคร้ังเห็นจะได้ "ต้องช่วยอีกคนหน่ึงให้รอดเพ่ือพระเยซู" ขณะท่ีผมน่ังข้างเตียงท่านด้วยน้ำตาไหลอาบแก้ม ผมก็ก้มศีรษะขอบพระคุณพระเจ้าสำหรับความเช่ือของคุณพ่อ เวลาน้ันเอง คุณพ่อก็ยืนมือออกมา และวางมือท่ี่อ่อนเปลี้ยของท่านบนศีรษะผม และพูดเหมือนกำลังบัญชาผมว่า "ต้องช่วยอีกคนหน่ึงให้รอดเพ่ือพระเยซู ต้องช่วยอีกคนหน่ึงให้รอดเพ่ือพระเยซู"

ทฤษฎีสมคบคิดของญ่ีปุ่น

2011-10-20T12:53:00.001+07:00

หากประเทศไหนในโลกมีความต้องการเป็นเจ้าโลกท่ีแท้จริงคงไม่มีใครเกินญ่ีปุ่น แม้เคยล้มเหลวมาแล้วในช่วงสงความโลกคร้ังท่ี 2 แผนการในการครองโลกก็ไม่เลิกไป แต่มันได้รับการปรับเปล่ียนรูปแบบอย่างสร้างสรรค์ และมีแผนแม่บทออกมาในหลายรูปแบบ มาจากความคิดสร้างสรรค์อันเป็นเอกลักษณ์ของคนญ่ีปุ่น ญ่ีปุ่นรู้ดีว่าการจะครองโลกต้องให้กำลังทรัพย์มหาศาล เลยต้องคิดใหม่ทำใหม่ เอาไอ้แผนครองโลกมาปัดฝุ่นทำใหม่เป็นหุ่นยนต์ เป็นการ์ตูน ออกมาขายไปท่ัวโลก แต่อเมริกาคงเข้าใจเบื่องหลังแนวคิดนี้ดีจึงสร้าง hollywood ขึ้นมาผลิตหนัง ผลิต super hero ออกมาหลากหลาย เอาไว้ต่อกรกับกระแสการ์ตูนญ่ีปุ่น สงครามแย่งชิงโลกใบเน่าๆ นี้จบลงด้วยรอยยิ้มของเด็กๆ อย่างผม

เตรียมตัวให้พร้อม

2011-10-19T22:05:00.001+07:00

วันนี้ผมจะรวบร่วมข้อปฏิบัติตัวเพ่ือเผชิญกับภัยพิบัติทางธรรมชาติ เช่น น้ำท่วม, ไฟไหม้, แผ่นดินไหว, แผ่นดินสไลด์, พายุทราย,ควันไฟ, พายุและสึนามิ นะครับ

หากมีรักไม่อดตาย

2011-10-17T16:47:00.001+07:00

ผมเคยคิดถึงเร่ืองการอดตายมันมีจริงหรือไม่ เม่ือเราอยู่ในประเทศท่ีเป็นอู่ข้าวอู่น้ำอย่างไทย คำตอบคือ จริง!!! เพราะท่ีท่ีมีแต่วัตถุไม่มีความรักคนสามารถอดตายได้ แต่ท่ีท่ีมีความรักแม้จะขาดแคลนคนก็สามารถอยู่รอดได้

ผมขอเสนอเร่ืองราวดีๆ ในประเทศท่ีผู้คนยกย่องว่าเป็นประเทศและภาษาที่โรแมนติกท่ีสุด

ในปี ค.ศ.1985 เม่ือ โกลุช (Coluche 1944-1986) นักแสดงและตลกชาวฝรั่งเศสกล่าวผ่านรายการวิทยุช่องเออโรป1 ว่า"ผมได้จดหมายจากคนตกงานหลายคน เขียนมาว่าพวกคุณช่างใจดี ร้องเพลงการกุศลช่วยคนท่ีอดอยาก แต่เงินเหล่าน้ันถูกส่งไปต่างประเทศ (ช่วงน้ันศิลปินนักร้องเพลงการกุศลเพ่ือรวบรวมเงินช่วยเด็กๆ ท่ีเอธิโอเปีย) แล้วเม่ือไหร่พวกคุณจะช่วยคนในประเทศบ้างล่ะ ผมเลยเกิดความคิดเล็กๆ ขึ้นมาว่าจะหาคนรับสปอนเซอร์เปิดโรงอาหารท่ีแจกจ่ายอาหารฟรีๆ ให้คนขัดสน เริ่มจากในปารีสก่อน แล้วค่อยๆ ขยายไปหัวเมืองใหญ่ ทั่วประเทศ…"

ในตอนน้ันไม่มีใครคาดว่าความคิดเล็กๆ ของตัวคนคนหน่ึงจะสามารถสืบสานต่อเป็นชิ้นเป็นอัน และขยายใหญ่โต กลายเป็นองค์กรการกุศลท่ีประสบความสำเร็จอย่างสูงในฝร่ังเศสจนถึงทุกวันนี้

หลังจากออกอากาศกระจายความคิดของตนในคร้ังน้ันแล้ว โกลุชกับผองเพ่ือนและอาสาสมัครก็ได้เปิดสมาคมท่ีเรียกขานกันท่ัวไปว่า 'เรสโตส์ ดุ เคอร์' (Restos du Coeur) หรือในช่ือยาวๆ แบบเป็นทางการว่า เลส์ เรสโตรองต์ส์ ดุ เคอร์-เรอเลส์ ดุ เคอร์ (Les Restaurants du Cur-Relais du Cur) ขึ้น โดยมีจุดมุ่งหมายเพ่ือช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาสในสังคมโดยไม่แบ่งแยกเชื้อชาติศาสนา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเร่ืองอาหาร ด้วยการให้มีอาหารกิน และเปิดให้มีการร่วมกันต่อสู้ความยากจนในทุกรูปแบบ ผ่านสโลแกนเรียกร้องต่อสาธารณชนคือ

On compte sur vous!
(อ็ง กงป์ ซุร์ วูส-ของฝากไว้ในมือคุณ)

เรสโตส์ ดุ เคอร์ เปิดต้ังครั้งแรกท่ีปารีส เม่ือวันท่ี 22 ธันวาคม ค.ศ.1985 และขยายสาขาไปท่ัว่ระเทศอย่างรวดเร็ว ในช่วงปีแรกได้แจกจ่ายอาหารไป 8 ล้าน 5 แสนมื้อ (นับแต่ละมื้อของแต่ละคน) ขณะท่ีเป้าหมายของผู้ก่อต้ังคือ 2 แสนมื้อต่อวัน รายได้ของสมาคมในช่วงปีแรกนี้มาจากการขายเพลงท่ี ณองฌาคส์ โกลแมน นักร้องช่ือดังของฝร่ังเศสเพ่ือนของโกลุชแต่งให้ และการรวบรวมเงินบริจาคผ่านรายการโทรทัศน์ท่ีออกอากาศเม่ือวันท่ี 26 มกราคม ค.ศ. 1986 โดยโกลุชรับหน้าท่ีเป็นพิธีกร

รายการพิเศษนี้ออกอากาศตลอดช่วงบ่าย รวบรวมผู้มีช่ือเสียงในทุกแขนงท้ังนักการเมืองจากทุกฝ่าย พิธีกรและดีเจจากช่องโทรทัศน์และวิทยุทุกค่าย ศิลปินนักร้องกับนักกีฬาทุกประเภทมาเปิดแสดง และน่ังรับโทรศัพท์อย่างมากมายชนิดท่ีไม่เคยปรากฏมาก่อน

ต้ังแต่ก่อต้ังมาเป็นเวลา 22 ปี เรสโตส์ ดุ เคอร์ ขยายตัวอย่างสม่ำเสมอเร่ือยมาจำนวนอาหารท่ีแจกจ่ายไปแล้วรวมกันได้เกิน 1,000 ล้านม้ือ

มีผู้ได้รับความช่วยเหลือประมาณ 7 ล้านคน มีศูนย์สาขา 2,000 แห่ง จนปีล่าสุด ในหน้าหนาวช่วงปี ค.ศ.2006-2007 สมาคมได้แจกจ่ายอาหารไปแล้ว 87 ล้าน 7 แสนม้ือ

ในปีท่ีเปิดตัว เรสโตส์ ดุ เคอร์ มีอาสาสมัครรวมท้ังสิ้นราว 5,000 คน และในปัจจุบันเพิ่มจำนวนขึ้นเป็นมากกว่า 40,000 คน ทั่วประเทศ อาสาสมัครเหล่านี้ทำงานต้ังแต่ดูแลการบริหารจัดการ ลงสนามแจกจ่ายอาการ ให้บริการผู้ยากไร้ตามกำลังความสามารถและอาชีพของตน เช่น ช่างตัดผมช่วยลงแรงตัดผมคนยากจนโดยไม่คิดเงิน เชฟใหญ่จากร้านอาหารระดับติดดาวเดินทางมาช่วยสอนวิธีดัดแปลงทำอาหารจากวัตถุดิบพื้นฐานท่ีสมาคมแจกจ่ายในแต่ละวัน เพ่ือสร้างความสุขในการกินและได้สารอาหารครบถ้วนเป็นต้น

ทุกวันนี้สมาคมได้ขยายกิจกรรมการให้ความช่วยเหลือในรูปแบบต่างๆ มากมาย เช่น เปิดศูนย์แจกจ่ายเคร่ืองอุปโภคบริโภคสำหรับเด็กทารกให้กับพ่อแม่ผู้มีรายได้น้อย จัดรถตู้เปิดจุดแบ่งอาหารให้กับคนเร่ร่อน ให้ความช่วยเหลือเร่ืองท่ีอยู่อาศัย การช่วยเหลือเพ่ิมเติมทางด้านการศึกษา จัดการพักร้อน เหมือนกับคนอ่ืนๆ ให้กับเด็กๆ จากครอบครัวท่ีขาดโอกาส จนเป็นตัวอย่างให้เกิดองค์กรในลักษณ์เดียวกันท่ีเบลเยียมและเยอรมนี ความสำเร็จของเรสโตส์ ดุ เคอร์ มาจากความต้ังใจจริงของความคิด คือ โกลุช ซึ่งมองเห็นช่องทางในการประชาสัมพันธ์สมาคมของตนผ่านความนิยมชมชอบจากประชาชน เขาไม่เคยปล่อยโอกาสการพูดประชาสัมพันธ์กิจกรรมของสมาคมในระหว่างการปรากฏตัวผ่านส่ือมวลชนเลยแม้แต่คร้ังเดียว

นอกจากต่อสู้ผ่านส่ือแล้ว เขายังใช้วิธีการต่อสู้ทางกฎหมาย โดยในปีค.ศ.1988 เป็นตัวต้ังตัวตีเสนอให้ปรับเปล่ียนกฎหมายให้ผู้บริจาครายย่อยสามารถได้รับสิทธิในการหักลบในรายได้สำหรับคำนวณภาษีซึ่งแต่เดิมกำหนดสงวนสิทธิให้กับผู้บริจาครายใหญ่เท่าน้ัน จนกฎหมายท่ีจูงใจให้คนบริจาคเงินเพ่ือการกุศลมากขึ้นท่ีออกมาใหม่ได้ช่ือว่า ลา ลัว โกลุช (la loi Colucha กฎหมายโกลุช)

ต่อมาเม่ือโกลุชเสียชีวิตในอุบัติเหตุรถมอเตอร์ไซค์ชนรถบรรทุกเมื่อวันท่ี 19 มิถุนายน 1986 ซ่ึงสร้างความตกตะลึงและความเศร้าโศกกับชาวฝรั่งเศสท่ัวประเทศ ทำให้หลายคนจับตามองว่า เม่ือขาดเสาหลักและโฆษกเอกประจำสมาคมแล้ว เรสโตส์ ดุ เคอร์ จะยังยืนหยัดต่อได้หรือไม่ แต่ผู้ร่วมก่อต้ังสมาคมและอาสาสมัครของเรสโตส์ ดุ เคอร์ ก็ไม่ท้อถอยตัดสินใจที่จะเดินหน้าต่อไป โดยนอกจากการเปิดรับบริจาคเงินและส่ิงของตามปกติแล้ว ยังมีกลุ่มศิลปินดารานักร้องท่ีรวมตัวกันในนาม เลส์ อองฟัวเรส์ (Lesenfoirs) เข้ามาช่วยเหลือหาเงินสนับสนุนอีกแรง ศิลปินนักร้องกว่า 40 ชีวิตกลุ่มนี้บะผลัดเปล่ียนกันมาร่วมเปิดคอนเสิร์ตใหญ่ประจำปีสลับสับเปล่ียนสถานท่ีแสดงไปตามเมืองต่างๆ มีการถ่ายทอดผ่านโทรทัศนและเป็นรายการท่ีมีเรตติ้งคนดูสูงถึงกว่าสิบล้านคนในคืนออกอากาศ จนได้รับความสนใจเป็นสปอนเซอร์บันทึกการถ่ายทำจากสถานีโทรทัศน์ช่องต่างๆ กลายเป็นงานระดับชาติท่ีทุกคนรอคอยอีกงานหน่ึง

เม่ือจบคอรเสิร์ตแล้ว เลส์ อองฟัวเรส์ จะออกซีดีและดีวีดีบันทึกภาพคอนเสิร์ต จำหน่ายหารายได้เข้าเรสโตส์ ดุ เคอร์ โดยไม่รับค่าตัวและส่วนแบ่งลิขสิทธิ์ ช่วยหาเงินเข้าสมาคมได้หลายล้านยูโร ส่วนคนท่ีอุดหนุนจะได้ช่ือว่าเป็นผู้บริจาคอาหาร 18 มื้อต่อซีดีหรือดีวีดีท่ีซื้อไป 1 แผ่น และได้รับความสนใจจากแฟนๆ ของนักร้องเหล่าน้ันไม่น้อย

ก็ใครเหล่าจะใจแข็งไม่ยอมควักเงินซื้อเม่ือนักร้องคนโปรดของตนหันมาสบตาผ่านกล้องแล้วกล่าวว่า

On compte sur vous!

จาก อธิชา มัณชุนากร a day

โลกท่ีใช้หัวใจมองเห็น

2011-10-15T19:39:00.001+07:00

ผมขอเสนอชีวิตของชายคนหน่ึงท่ีน่าทึ่งมาก

เจมส์ โฮลแมน มีชีวิตอยู่ในช่วงปี ค.ศ.1786-1850 เทียบได้กับช่วงสมัยรัชกาลท่ี 1-4 ของไทย

เขาเป็นนักเดินทางประเภทเดินทางคนเดียว การเดินทางของเขาน่าจะพอนับได้ว่าเขาย่ำโลกครบรอบแล้ว

นักเดินทางชาวอังกฤษคนน้ีเดินทางสู่ประเทศต่างๆ ท่ัวโลกโดยท่ีไม่รู้ภาษาท้องถ่ินสักคำ เขามีแค่เงินจำนวนเพียงพอสำหรับการเดินทางด้วยรถไฟ รถม้า ข่ีม้าและเดินเท้า

ทริปแรก เขาเดินทางจากอังกฤษมุ่งสู่ฝรั่งเศส อิตาลี สวิตเซอร์แลนด์ เยอรมนี เบลเยียม เนเธอร์แลนด์

ทริปท่ีสอง เขามุ่งหน้าสู่ตะวันออกไกล จากอังกฤษสู่รัฐเซีย เดินทางผ่านไซบีเรีย ก่อนจะออกจากเมืองอีร์คุตส์สู่ประเทศมองโกเลีย เจมส์ถูกทหารรัสเซียจับเน่ืองจากสงสัยว่าเขาเป็นสายลับ เขาถูกคุมขังอยู่ในดินแดนอันหนาวเหน็บและถูกจับตัวมายังโปแลนด์ แล้วส่งตัวคืนสู่อังกฤษผ่านทางออสเตรีย

ทริปท่ีสามเขาใช้เวลา 5 ปีเดินทางจากอังกฤษสู่แอฟริกา อินเดีย มาเลเซีย จีน ออสเตรเลีย อเมริกาใต้ และกลับมายังอังกฤษ การเดินทางคร้ังนี้เขาได้ต่อสู้กับการค้าทาสในแอฟริกาจนมีการนำช่ือของเขาไปต้ังเป็นช่ือแม่น้ำโฮลแมนเพ่ือเป็นเกียรติ เขาออกล่าช้างดุร้ายในศรีลังกา ช่วยไขปริศนาเก่ียวกับภาษาท้องถิ่นในประเทศกีนีจนสามารถหลีกเล่ียงการนองเลือดได้

เจมส์เขียนหนังสือบันทึกการเดินทางของเขาไว้หลายเล่ม ทุกเล่มล้วนเป็นหนังสือขายดี และมีความสำคัญมากในเชิงข้อมูลทางภูมิศาสตร์และสังคม ขนาดท่ีว่าหนังสือเร่ือง The Voyage of the Beage ของชาร์ลส์ ดาร์วิน ซ่ึงถือว่าเป็นตำราต้นแบบของการจัดหมวดหมู่พันธุ์พืชพันธ์ุสัตว์ท่ัวโลก ก็อ้างอิงข้อมูลจากหนังสือของเจมส์ในส่วนของพันธ์ุพืชพันธ์ุสัตว์ในแถบมหาสมุทรอินเดีย

เจมส์เกิดแลพโตในเมืองเอ็กซีเตอร์ ประเทศอังกฤษ ท่ามกลางบรรยากาศของเมืองท่าในยุคท่ีผู้คนกำลังมุ่งออกเดินทางสำรวจโลก พออายุได้ 12 เขาก็เข้าร่วมกับกองทัพในฐานะของอาสาสมัคร เขาติดยศร้อยโทตอนอายุ 21 ปี พออายุ 25 ปี เขาก็ป่วยอย่างแรงระหว่างประจำการท่ีสหรัฐอเมริกา จึงถูกส่งกลับมารักษาตัวท่ีอังกฤษ

อาการป่วยของเขาไม่สามารถรักษาให้กลับฟื้นคืนเหมือนเดิมได้ สภาพจิตใจของเจมส์จึงย่ิงตกต่ำ เขาเลือกท่ีจะบำบัดตัวเองด้วยการเรียนแพทย์ท่ีมหาวิทยาลัยเอดินบะระ

และจุดเปล่ียนของชีวิตเจมส์ก็มาถึง เม่ือนายแพทย์ประจำตัวของเขาแนะนำว่าเขาควรเดินทางไปพักฟื้นท่ามกลางอากาศอบอุ่นแถบเมดิเตอร์เรเนียน ถึงแม้ว่าอาการของเขาจะไม่สามารถรักษาให้หายได้ แต่มันก็จะทำให้เขาใช้ชีวิตช่วงท่ีเหลืออย่างมีความสุข

แทนท่ีเจมส์จะให้คนพาเขาไปอย่างผู้ป่วย เขาตัดสินใจเดินกะเผลกๆ ขึ้นเรือเพ่ือมุ่งหน้าไปยังฝรั่งเศสด้วยตัวเอง 6 เดือนหลังจากน้ัน เขาก็มาถึงชายฝั่งเมดิเตอร์เรเนียนด้วยสภาพท่ีเต็มไปด้วยรอยฟกซ้ำดำเขียวและแสนจะอ่อนล้าจากการเดินทางแต่น่ันทำให้ชีวิตของเขากลับมามีพลังอีกคร้ัง

เม่ือเดินทางมาถึงปากปล่่องภูเขาไฟได้ เขาก็พบว่าเขาสามารถเดินทางไปท่ีไหนก็ได้

เขาจึงเดินทางท่องไปทั่วโลก

อาการป่วยท่ีเจมส์ประสบตอนอายุ 25 คือ เขาตาบอดสนิท และมีปัญหาเก่ียวกับการเดิน

การเดินทางท่องโลกโดยลำพังไปยังดินแดนแปลกถ่ิน และเร่ืองราวมากมายท่ีเกิดขึ้น จึงเป็นการเดินทางของชายตาบอด

เขาเคยเขียนกลอนไว้บทหน่ึง ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นคติประจำตัวของเขา

Some difficulties meet, full many
I find them not, nor seek for any.

บทนำของหนังสือเล่มนี้มีช่ื่ว่า I see things better with my feet.

ผมเดาว่า เขาคงเป็นคนตาบอดท่ีเห็นทุกอย่าง ยกเว้นปัญหา

จาก ทรงกลด บางย่ีขัน a day.

มองให้ทะลุ

2011-10-15T11:14:00.001+07:00

วันนี้ขอเสนอเร่ืองแปลกๆ แต่น่าสนใจหน่อยนะครับ คุณ Nick Veasey คิดว่าหากมองส่ิงต่างๆ ให้ลึกลงไปถึงภายในจะเป็นเช่นไร และน้ันก็เป็นท่ีมาของผลงานของเขา ผมจึงอยากนำเสนอให้ทุกท่านได้ชม
http://bit.ly/q2WwPj

คิดสร้างสรรค์ด้วยคิดแง่บวก

2011-10-14T14:37:00.001+07:00

ผมอ่านคอลัมน์ในหนังสือ a day พูดถึงการผสมความคิดหรือส่ิงต่างๆ 2 ส่ิงแล้วออกมาเป็นส่ิงใหม่ เช่น เป้ใส่หลังร่วมกับแผงโซล่าเซลล์ เป็นกระเป๋าเป้โซล่าเซลล์สามารถชาร์จมือถือได้ ผมจึงเร่ิมคิดตามเช่น ราวตากผ้ากับไม้แขวนเสื้อรวมกัน เป็นราวตากผ้าท่ีไม่ต้องใช้ไม้แขวนเสื้อ โดนลมแรงอย่างไร ผ้าก็ไม่หล่นจากราว ลองไปฝึกคิดกันดูนะครับสนุกดี

ความสำเร็จเกิดจากการให้ ภาค2

2011-10-13T01:37:00.001+07:00

ในความมืดมนและเดือดร้อนกันไปทุกหย่อมหญ้า คุณตันแห่งอิชิตัน แบรนด์ใหม่ท่ีสร้างมาได้ไม่ถึงปี โรงงานใหม่ๆ ท่ีลงทุนไป 3,500 ล้านบาท คุณตันให้หยุดการผลิตชาเขียวของตน แล้วให้ผลิตน้ำด่ืมบรรจุขวด เพ่ือจะได้ช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วมคร้ังนี้ เวลาพาไปแค่ 2 เดือนท่ีผลิตน้ำด่ืม น้ำก็มาท่วมถึงอยุธยา ท่ีต้ังโรงงานเสียหายหมด ในเหตุการณ์นี้ผมบอกได้คำเดียวว่า หากคุณตันยังผลิตชาเขียวอยู่และไม่ได้ผลิตน้ำด่ืมละก็ ความเสียหายจะยิ่งสูงกว่านี้อีกมากครับ ใครจะว่าคุณตันสร้างภาพก็ตามใจท่านผู้ประเสริฐเหล่านั้น แต่ในความดีท่ีคุณตันได้ลงมือทำแล้วกลับส่งผลดีกันเห็นๆ ในชาตินี้ไม่ต้องรอชาติหน้าครับ วันนี้ผมซัดอิชิตันไปขวดหน่ึงแล้ว เรามาสนับสนุนคุณตันกันนะครับ