پ.ن: بزودی بیشتر پست میدم…

حس خوبی دارم، گرچه خیلی بوی عید نمیاد، شور و شوق عید تو خیابونا نیس، هوا خیلی بهاری نیس… ولی میدونم یه تغییر بزرگ توی دنیا ایجاد میشه، چون من میخوام…

امیدوارم سال خوبی باشه، واسه تک تکمون، پر از موفقیت،آرامش، عشق و شادی، بدور از فاصله و دلتنگی، پر از سفرای دلنشین و حسای قشنگ.

آرزو میکنم که امسال خیلی بهتر از سالای دیگه ی عمرم باشه، سالی که به عنوان یه 18 سالگی خوب ازش یاد کنم. سال گذشته سال سختی بود ولی بودن یه نفر همه چیو ساده تر کرد برام از خیلی اتفاقا و سورپرایزها خوشحال شدم و بعضی چیزا هم بود که اذیتم کرد.

امیدوارم امسال بتونم بیشتر پیشرفت کنم،توی پیانو و موسیقی، توی درسام، زندگیم همه چی… میخوام که بهتر بسازم سال جدیدمو

هر روزتــان نـــوروز            نـــوروزتان پیـــروز

ســــال نـــــو مبــــارک

برای پدرا مهم نبود که تشکر کنن ازشون ولی، اندازه ی یه دنیا خوشحال میشدن از یه تبریک ساده.

روز پدر بود و منم میخواستم تبریک بگم… میخواستم تشکر کنم از بودنش، از زحمت هاش، از علاقه اش… بتونم خوشحالش کنم توی سختی های زندگیش…

اما…

پدر اینجا نبود…

درسهائی که بر زانوی مادر آموخته شده، آموزش هایی که پدر داده، همراه با داستانهای شیرینی که در کنار بخاری به گوش خورده، یادگارهای شیرینی است که هرگز کاملاً از یاد نمی رود.

”لامنه فوریه“

روزت مبارک پدر، دوستت دارم…

دیشب خیلی اتفاقی دوتا از صمیمی ترین دوستام اومدن خونمون و تا ساعت 12 اینطورا موندن، نمیدونستن که آخرین باریه که ممکنه اونجا همدیگرو ببینیم و دلگیر بودن ازم. عصر دیروز هم با صمیمی ترین دوستای مدرسه ام قرار گذاشتم تا خیلی درست و حسابی خداحافظی کنم باهاشون، انقدر دلم میخواست باهاشون باشم که زمان از دستم در رفت؛ بارون خیلی شدیدی گرفتش که مجبورمون کرد تاکسی بگیریم و چون تعدادمون زیاد بود دو دسته شدیم و فاصله افتاد بینمون، فقط تونستم با دوتا از دوستام خداحافظی کنم و سوار اتوبوس شدم.

دلم گرفته بود، سخت بود برام اینکه نبودم پیششون، چندتا یادگاری و عکس ازشون گرفتم که هنوزم دارمشون. کلی فکر کردم و با خودم کنار اومدم. شب هم دوتا از دوستا و همکلاسی های خوبم اومدن، درست موقعی که بازم داشت بارون شدیدی میومد، بهشون گفتم که قضیه چیه… کار درستی نبود شاید ولی بالاخره باید میگفتم… خلاصه با کلی دلگرمی و اینا ازشون خداحافظی کردم…

آژانس دیگه رسید، ساک و چمدونا رو میندازم  و سوار میشم. مسیر تاریک تاریکه  و کسل کننده، تو راه یه چرت میزنم تا برسم به فرودگاه، اولین بارمه که اونجا، اونم این موقع صبح هستم.وارد سالن اصلی میشم، یکمی استرس دارم… میگردم دنبال ورودی ها و شماره پرواز و ساعتش، خیالم که راحت شد میشنم یکم روی صندلی، توی همهمه ی عصبی کننده و سرمایی که خودم احساس میکنم توی سالن… یکم با گوشی و کامپیوتر ور رفتم و اینترنت فرودگاه رو تست کردم تا زمان بگذره، یکم پای و آبمیوه هم خوردم، دیگه باید میرفتم…
سمت ورودی رفتم و بعدشم از کارت پرواز رو گرفتم و بار رو تحویل دادم، حالا حدود یه ساعتی مونده به پرواز، یکم دلشوره دارم…

پاسم مهر خروج خورده و الان توی سالن ترانزیت هستم. بعد از گیت بازرسی الان توی سالن انتظار نشستم،  شماره ی پرواز و گیت رو اعلام کردن… خودمو میرسونم اونجا و توی صف منتظر میمونم،

هواپیمایی که قراره باهش پرواز کنم رو دارم میبینم.  خب اینم از کنترل بلیت و مدارک… سوار هواپیما میشمو جامو پیدا میکنم،ردیف کناری و نزدیک به جلوی بال نشستم. هدفون های گوشیم رو میذارم توی گوشم و به آهنگام گوش میدم تا همه سوار بشن.

فیلم اول پرواز پخش میشه، گمونم قدمتش نزدیک به 30 سالی باشه، کیفت و تصاویر خیلی داغونی داره… خلاصه آبنباتم رو برداشتم و کمربندم رو هم بستم، گوشیم هم به اجبار خاموش کردم… صدای موتور ها به گوشم میرسه و پیغام خلبان، هواپیما توی باند میره و شتاب میگیره، کف باند رو نگاه میکنم از پنجره، لحظه ی پرش حس خیلی بامزه و خوبی بهم دست میده.

حالا دیگه روی آسمونم و زمین هم کم کم از دید خارج میشه… یه مدت موزیک گوش میدم، تنقلات میخورم و یکمی هم فیلم آبکیی که گذاشتن تماشا میکنم.
مابقیه راه رو خوابیدم تا زمانی که وارد آسمون سوئد شدیم… اون پایین منظره ی سبز قشنگی داشت و پر از چاله های آب بود.

خلبان اعلام میکنه که چقدر دیگه میرسیم و صندلی ها رو عمودی کنید و این حرفا، از پنجره به سختی فرودگاه رو میشد دید، هواپیما دور زد و بعد از چند لحظه ی نچندان طولانی نشست روی باند… حس نشستنش به خوبیه پریدنش نبود…

یه مدت گذشت و هواپیما چرخید تا به گیت برسه و درها باز بشه. همه ی خفیفی ایجاد شده بود و همه داشتن میرفتن بیرون از در… دوباره یه مدت توی صف منتظر موندم تا از گیت کنترل مدارک رد شم، تابلوها رو میخوندم و میگشتم دنبال قسمت دریافت بار، چمدون و وسایلم رو پیدا کردم و برداشتم، از بخش گمرک رد شدم و رسیدم به خروجی.

دیگه رسیده بودم و فقط باید میرفتم خونه ی فامیلم، خوشحال بودم که بدون هیچ مشکلی پشت سر گذاشتم، مراحلی رو که تاحالا انجام نداده بودم…

ادامه دارد…

آهنگ همون آهنگ خوابای طلایی استاد جواد معروفی بود ،چون فعلاً تنها آهنگیه که کاملاً بهش تسلط دارم…

از اینجا هم میتونید فیلم اجرای دوم من رو دریافت کنید:  دریافت فایل باحجم 6 مگابایت

امیدوارم خوشتون بیاد

وحشت از غصه که نه؛ ترس ما خاتمه هاست !

ترس بيهوده نداريم؛ صحبت از خاطره هاست؛

صحبت از کشتن ناخواسته‌ي عاطفه‌هاست؛

کوله باريست پر از هيچ که بر شانه‌ي ماست؛

گله از دست کسي نيست؛ مقصر دل ديوانه‌ي ماست…

خیلی هوای جالبیه براش، اینکه همش چند متر جلوتر رو نمیتونه ببینه، اینکه بعضی چیزا فقط سو سوی نورش از دور به صورت مبهم معلوم میشه… حس خوبی بهش دست میده…
تمام مغازه ها تعطیلن آخه روز آخر هفته است و ساعتم از 6 گذشته. کسی تو خیابون نیست، تک و توک چند تا ماشین یا آدم دیده میشه که رد میشن… دستاشو تو جیبش میکنه و آهنگی که دوست داره رو زمزمه میکنه، خیلی دوست داره این آهنگو، بهش حس خوبی دست داده.همینطور قدم برمیداره و سنگایی که زیر کفشش روی آسفالت کشیده میشه صدای خرش خرش واری تولید میکنه.

از دور تپه رو میبینه که داره توی مه فرو میره، از بین درختا رد میشه و دیگه چیزی پشت سرش معلوم نمیشه… کم کم نزدیک پل میشه، خیلی پل قشنگیه، با ستون های بزرگش شبیه پل های معلق ساخته شده… کم و بیش تیرک هاش معلومه و هرچی جلوتر میره جزئیاتش واضح تر میشه.
صدای کلاغا و گنجشکا یکم از سکوت حاکم کم کرده. رودخونه هم که یخ بسته و بخاطر همین اصلاً صدایِ همیشگی به گوش نمیرسه… مسیرش رو به سمت پل تغییر میده.
یه زن مسن با باتوم هاش داره پیاده روی میکنه و از کنارش رد میشه، یه نگاه کوتاه میندازه بهش و به راهش ادامه میده…

به پل میرسه، تقریباً برفای روی پل آب شده و از نیمه ی پل به بعد معلوم نیست، مثل اینکه روی یه نصفه ی پل راه بری! هیجان انگیزه براش، همینطور که راه میره سرش رو بالا میگیره و تمام اون ستون ها رو میبینه که چقدر ازش بلندترن.باد خنکی می‏وزه و چراغا رو تکون میده، صدای غیژ غیژ مانندش با صدای زوزه ی باد فضا رو میگیره… وسط پل متوقف میشه، یه نگاه به رودخونه میندازه، تقریباً 2 متر یخ و برف باید باشه روش… همه چی انقدر سفیده که اصلاً افق معلوم نمیشه با اون مه، میره اون سمت پل و اون یکی پل که به موازات اینجاست رو به سختی میبینه و گه گاه صدای ماشینی که از روش رد میشه. یه نگاه به پایین میندازه، یخ و برف که تقریباً شل شده، یه مدت خیره میشه و به این فکر میکنه که چطوری میشه اون یخ روی رود رو شکوند.
حتماً خیلی صدای باحالی میده موقع شکستن ولی حیف که سنگ بزرگ و سنگین نداره بندازه تا ببینه چطوری میشکنه..

نگاهشو برمیگردونه و خیره به چراغ چشمک زن میشه که توی مه نورش هاله مانند شده و به راهش ادامه میده…

صبح که پامیشم، میشینم البته قبلش دست و روم رو میشورم. میشینم صبونه ام رو جلوی این میخورم، همونجور که نشستم خیلی جاها میرم… خیلی خوبه که میشینی و میتونی همه جا بری! باز همینطور میشینم تا ناهار و شام و اینا ولی خب فقط نمیشینم که کلی جاها میرم…

خیلی ها میگن زیاد میشینی، یه عده میگن عادت کرده یه عده میگن معتاد شده یه عده هم فقط مخالفت خودشون رو اعلام میکنن… ولی واقعاً نمیدونن نشستن چقدر خوب و راحته! اصلاً چی میدونن اونا؟؟ اونا یه عالمه چیزایی که من میدونم رو نمیدونن حتی تو عمرشون اسمشون هم نشنیدن. خیلی راحت میتونم کارایی بکنم که ساعت ها باید فکر و تلاش کنن براش. من خیلی چیزا میدونم حتی اگر ندونم هم میتونم پیدا کنم و یاد بگیرم…

اونا نمیدونن توییتر یعنی چی؟! اینکه لحظه های زندگیت رو با شبکه ی دوستات به اشتراک میذاری، اونا حتی نمیدونن فرندفید و فیس بوک یعنی چی؟! چطور میشه آهنگا و فیلما رو پیدا کرد، چطور میشه یه کتاب رو پیدا کرد، اونا نمیدونن لست اف ام چیه اصلاً… فرق بین مدیا پلیر و جت آودیو رو نمیدونن، بلد نیستن سایت بسازن، یا یه عکس رو ادیت کنن. اشتیاق به آنلاین بودن و تحرکش رو درک نمیکنن. اینکه همش داری حرف میزنی با دوستات،اینکه هر چه قدر دور باشی مهم نیست… اینکه کلی آدم جالب پیدا میکنی، حتی خیلی ها رو از دوستای واقعیت بیشتر دوست داری! میتونی عاشق بشی، میتونی بازی کنی، میتونی پول دربیاری، میتونی همه چی بنویسی… اونا چقدر چیزا نمیدونن پوووف!!! :-l

و من تنها نشسته ام و به همه کارام میرسم… اونا فقط میدونن که من نشسته ام و خیلی میشینم… من به تنهایی نشسته ام و همه جا میرم، شاید یه روزی همینجور نشسته جهانگردیمو کردم!!

آره داشتم میگفتم، سال 88 رو دیگه از اعتبار ساقط کردیم و 89 رو جایگزین کردیم رو تقویما، خدا میدونه چقدر تعطیلی و اینا داریم توش یا چقدر قراره برف و بارون بباره… گرچه برای من که اونقدرا هم تاثیر گذار نیستش ایناش.

امسال برای من اولین سالیه که دارم خارج از ایران تجربه اش میکنم… حال و هواش تقریباً بیشتر شبیه کریسمس‏ه تا نوروز! تا همین چند ساعت پیش داشت برف میومد و هوا هم که آنچنان بهاری نیست سفره ی هفت سین خاصی هم امسال نچیدم ، اشتیاقی نداشتم امسال نسبت به این کارا، شاید از محیط اینجاست.

تقریباً مثه موقع تحویل سال 2010 تا خوده لحظه ی تحویل احساس شور و هیجان زیادی نداشتم ولی درست موقعی که داشت شمارش معکوس شمرده میشد یهو یه حس خیلی شنگولانه ای وجودمو گرفت، خیلی حس خوبی بود! انقدر که میخواستم هی بالا پایین بپرم و جیغ بزنم!\:d/

بازم خوشحالم که حداقل تو این چند ساعت سر حال و شادم خیلی هم ممنونم از خدا، امید دارم بهترتر باشه امسال واسه همتون و خودم!

هر روزتان نوروز                  نوروزتان پیروز

ســـــال نـــو مبارک!!