یک دقیقه سکوت

صفر و یک

2009-12-06T01:12:00.000-08:00

روزگاری صفر و یک می بافتیم
تا طلوع صبح، پل می ساختیم

لیک شب را تاب خورشیدی نبود
صفر و یک ها را ز دست ما ربود

شعر از خودم

...

2009-12-02T01:20:00.000-08:00

درست همان روزی که به این نتیجه میرسی که عاشق شده ای، درست همان روزی که پس از سال ها از سردترین بستر دنیا بدون کابوس برمی خیزی و لبخند می زنی، درست همان روزی که فکر می کنی شاید دلیلی برای دوست داشتن زندگی پیدا کرده ای حتی اگر بی سرانجام و خام، درست همان روز که از در اتاق بیرون می روی و به اولین کسی که صبح چشمانت به چشمانش گره می خورد سلام می کنی، تازه می فهمی که کابوس خواب هایت این بار پا به بیداریت گذاشته است. سلام بر لبانم خشکید وقتی که گفت:... باید قوی باشم، باید کمکش کنم قوی باشد، اما مگر این اشک ها مجال می دهند. حواسم با هیچ چیز پرت نمی شود و بی اختیارترین اشک های پر درد دنیا پرده ی چشمانم شده. کاش تا ده روز دیگر جواب آزمایش ها آن چیزی نباشد که من فکر می کنم. کاش دنیا آنقدر مهربان بود که زندگی من را با درد او معامله کند.

برای او که دیگر نیست

2009-11-20T12:34:00.000-08:00

14 سال بیشتر نداشت که مثل اکثر هم نسلانش به خواست پدر و مادرش با کسی که آنها انتخاب کرده بودند ازدواج کرد. کودکی ناتمامش را تولد اولین فرزند، به بزرگسالی زودرسی بدل کرد و کم کم، زادن وظیفه اش شد. نمیدانم آیا هیچگاه عاشق شد؟ هیچگاه دلش برای کسی لرزید؟ اصلا آیا به چنین چیزی اندیشید یا نه؟ او آموخته بود که همه ی عمر مطیع و فرمانبر و خدمتگذار مردی باشد که بزرگترین نشان مردانگیش داشتن معشوقه های فراوان بود و بس. او می ترسید از خشم خدایی که ناخشنودی شوهرش را علت رسیدن او به جهنم کند، پس همه ی بی مهری و ظلم شوهرش را به صبر می گذراند. تنها انگیزه اش از زنده بودن، فرزندانش بودند. روزی که آخرین فرزند هم اعلام استقلال کرد و خانواده ی جدیدی تشکیل داد، آخرین انگیزه ی بودن از وجودش رخت بربست. چیزی نگذشت که روزی تصمیم گرفت اعتصاب زندگی کند و یک روز صبح برای همیشه دیگر از رختخوابش برنخاست. او خودش را یکباره نکشت، شاید چون نمی خواست گناه کبیره ای مرتکب شود اما در واقع شمع زندگی را آهسته و آرام و به دستان خویش خاموش کرد. نمیدانم، شاید هم قضاوت من به عنوان یک ناظر بیرونی اشتباه باشد و به راستی که چه کسی میداند از راز دل دیگری. هشت سال تمام اعتصاب زندگیش طول کشید، هیچ درمانی برای بلند کردنش از بستر ممکن نشد، چون بیمار به هیچ وجه قصد همکاری نداشت. حتی تصمیم گرفته بود که دیگر با هیچکس سخن نگوید، شاید تنها بیست کلمه به جز آن آه های از جان برنهاده و کشدار، آخرین کلامی بود که این سال ها از او به گوش رسید، گرچه تا آخرین لحظه ی تلاشش برای نبودن هوشیار بود و البته دل نازک. و حالا چند روزی است که پرونده ی این اعتصاب بسته شده است. آری همه ی فعل های دنیا برای مادربزرگ، تا همیشه ماضی بعید شده اند. و پدربزرگ چقدر دیر دوستت دارم را در گوش های مشتاق او زمزمه کرد.

پ.ن1: آمد، زجر کشید، رفت. اصلا چرا باید می آمد؟ که زندگی مجال زندگی کردن را از او بگیرد؟ کاش هرگز به دنیا نیامده بود.

پ.ن2: هرگز دلم نمی خواهد طبق آداب هیچ آیینی به خاک سپرده شوم.

پ.ن3: بیزارم از آدم هایی که هر مجلسی را به محلی برای تصفیه ی خرده حساب های خود با دیگران تبدیل می کنند.

به همین سادگی

2009-11-11T08:46:00.000-08:00

می خواست زندگی کند پس اعدام شد.

دیوار

2009-11-11T08:33:00.000-08:00

خواه باور کنی خواه نه، فرجام هر دیواری فروریختن است.

بی سرانجام

2009-11-03T06:58:00.000-08:00

امروز مصادف است با پنجمین سالگرد تولد وبلاگم. راستش را بخواهید دلم برای وبلاگم می سوزد مثل تمام چیزهای دیگری که در این زندگی به من منصوب شده اند این وبلاگ هم محکوم به فراموشی و سکون و فناست. اولین سالی که وبلاگی را می سازی همه چیز تازه و جدید است همه ی روزها بهترین بهانه برای یک نوشته ی تازه اند اما سال اول که تمام می شود همه چیز تکراری است مگر برای یک موضوع مکرر چند بار می توان یک مطلب تازه و جالب نوشت؟ البته اگر خلاق باشی هیچ چیز تکراری نیست، اما من که خلاق نیستم، من یک آدم معمولیم شاید هم پایین تر از معمولی. هیچ چیز نتوانست زندگیم را از یکنواختی خارج کند، حتی این وبلاگ که با تمام وجودم هنوز هم دوستش دارم، گرچه اکنون به متروکه ای بیش شباهتی ندارد. دوست داشتم غر نزنم، مثبت و پر امید بنویسم اما زندگی آنچنان به لحظات غرآلود آغشته است که حداقل من را گریزی از این کار نیست. اگر بخواهم صادق باشم باید بگویم که دیگر حوصله ی هیچ کاری را ندارم، حتی نوشتن. شاید اگر من هم جای کلمات بودم آنگونه که اکنون با من قهر کرده اند با خودم قهر می کردم با این حال هیچ وقت دلم نیامد که وبلاگم را برای همیشه ببندم گرچه می دانم وقتی به انتها میرسی منطقی ترین و بهترین کار گذاشتن نقطه ته خط و تمام کردن است. حالا نمیدانم بگویم تولد وبلاگم مبارک یا بیچاره وبلاگم که به دنیا آمد.

دفاع یا یک داستان واقعی

2009-10-21T02:04:00.000-07:00

سیب نمی خواست کشته شود پس با اولین گاز آنچنان به گلویم پرید که خفه شدم، او ماند و من مردم.

... سفر به من آموخت

2009-10-19T04:34:00.000-07:00

و سفر به من آموخت اگر خانومی بدون همراهی خانواده در صندلی های ردیف اول اتوبوس ( صندلی های 1و2و3و4) بنشیند، پلیس راننده ی اتوبوس را جریمه خواهد کرد.

به من بگو چرا

2009-10-12T09:05:00.000-07:00

به من بگو چرا حق ندارم از خواننده ی سرزمینم حمایت کنم؟ چرا مجبور می شوم آهنگ هایی که دوست دارم را دانلود کنم در حالی که از صمیم قلب آرزو دارم اولین آلبوم نامجو را به رسم حمایت بخرم. آه که چه دربندیم ما مردم این سرزمین و چه سرشاریم از آخ، آخ هایی از سر ناکامی و اندوه، آخ هایی که کشدار است و دردناک و کوک می زند تمام زندگیمان را از لحظه ی تولد تا مرگ ؛و حل می کندمان در نیستی خویش.

تنهایی

2009-09-22T10:33:00.000-07:00

( در حالی که دستانش را به دو طرف گشوده است و صورتش را به سمت آسمان گرفته با لبخند فریاد می زند): من عاشق خودم هستم.
(دستانش را دور خود حلقه می زند و خود را در آغوش می کشد لبخند بر لب)
(چند ثانیه بعد با چهره ای بی روح در حالی که شانه اش کمی به جلو خم شده است و چشمانش را به زمین دوخته است، دستانش به آرامی بر روی تنش می لغزند و در دو طرف بدنش به سکون می نشینند)
(نجوایی که به سختی شنیده می شود): چون چاره ی دیگری ندارم.

بارکد

2009-09-22T10:15:00.000-07:00

ای کاش قلب هر آدمی یک بارکد داشت، آن وقت شاید زودتر از اینها می فهمیدم درصد خرده شیشه ات را.

وداع

2009-09-06T13:43:00.000-07:00

قبل از رفتن همه ی چراغ ها را یک دور روشن کردم، هنوز هم پشت پنجره ها چیزی جز تاریکی نبود و شعله ای در فرودست، میرفت که به دست خاموشی سپرده شود.

بهانه

2009-09-06T02:13:00.000-07:00

و چشمانت آتش سبزی بود به جان زندگیم ...

هدف؟

2009-08-27T11:46:00.000-07:00

چند سالی است که در حول و حوش چنین تاریخی، پستی در وبلاگم بنا به جبر زمانه نقش می بندد. بارها به خودم، قول دادم و حتی در اینجا هم نوشتم که از این مسابقه ی نابرابر کناره گیری خواهم کرد، شاید اصرار خانواده و مهمتر از آن بیکاری مستمر و بی پایانی که به جان زندگیم افتاده مانع از این کناره گیری می شد، اگر بخواهم راستش را بگویم دیگر علاقه ای برایم باقی نمانده که بگویم علاقه ی شخصی مرا به استمرار در این راه رهنمون کرد. نمیدانم متوجه منظورم شدید یا نه، شرمنده که هر سال در این باره می نویسم اما این دفعه آمده ام که بگویم بالاخره قبول شدم، درست است که نه در دانشگاه دلخواه اما شاید مهم این است که بالاخره قبول شدم. ارشد را می گویم. حالا حداقل دو سالی سرم گرم درس خواندن خواهد بود و دیگر لازم نیست در دل بگویم ای کاش دخترها هم به سربازی می رفتند که اقلا بهانه ای برای هدر رفتن چند سالی از عمرشان داشته باشند ( میدانم قیاس مع الفارغ و بیهوده ایست اما گاهی دقیقا این جمله در ذهنم نقش می بست). و اگر از احوالات این جانب پس از نیل به این هدف دور و دراز جویایید باید بگویم نه شادم و نه غمگین بلکه بی تفاوت بی تفاوتم، امروز اصلا احساسم از جای خود نجنبید، نه موقع ورود به سامانه ی اعلام نتایج قلبم به تپش افتاد و نه وقتی متوجه قبولیم شدم شادمانیی حتی ناچیز در جانم جوشید. حتی قصد و حوصله ی نوشتن این پست را هم نداشتم اما بعد با خود اندیشیدم که شاید کسی تمایلی به دانستن پایان این قصه داشته باشد، پس نوشتم تا بگویم این قصه هم تمام شد، همین.

چرخه

2009-08-23T01:53:00.000-07:00

بشر در طول تاریخ قدم می زد، حوصله اش سر رفت، آفرید، تقدیس کرد و خود طعمه ی مخلوقش شد.

یک پایان تکراری

2009-08-06T01:38:00.001-07:00

رسیدم، در باز شد، لیز نخوردم مطمئنم که هلم دادند، پرتاب شدم، چاه بود، بی انتها؛ و من هنوز هم در میانه ی همان چاهم.

ازدواج

2009-08-06T01:34:00.000-07:00

تنم را یک عمر خواهم فروخت به حقوق ماهیانه ات.

ماشین زمان

2009-08-06T01:24:00.000-07:00

چه کسی می گوید زمان را نمی توان به عقب بازگرداند وقتی که امروز تاریخ حداقل بیش از صد سال، در جلوی چشمان مبهوت ما به عقب بازگشت.

حقیقت

2009-08-02T00:07:00.000-07:00

زمین گرد است حتی اگر کلیسا نخواهد.

گریه ی خاموش

2009-07-28T01:05:00.000-07:00

نوک زبان چشمم است، اشک.

تولدم مبارک؟

2009-07-20T23:33:00.000-07:00

بیش از یک ماه پیش این مطلب رو به مناسبت روز تولدم نوشتم و کنار گذاشتم تا امروز بذارم توی وبلاگم:

"چه فرقی می کند امروز روز تولدم باشد یا روز مرگم وقتی حتی یک دوست ندارم که شادمانی ها و غم انگیزهایم را با او تقسیم کنم. چه فرق می کند امروز در تقویم زندگی من چه روزی است وقتی هرکس برای التیام ناکامی هایش مرا مثال میزند و خدایش را شکر می گوید که چونان من سرانجامی نیافت. چه فرقی می کند امروز کدامین روز منحوس زندگیم باشد وقتی بیش از هر انسانی احساس بدبختی و استیصال وجودم را فراگرفته است. کاش هرگز به دنیا نمی آمدم، کاش می توانستم به گذشته برگردم و زمان را در آن لحظه ی بی اراده متوقف کنم که من مغبون ترین زندگانم."

اما امروز با اینکه هیچ چیزی در شرایط زندگیم تغییر نکرده نمی دونم چرا الکی یه ذره خوشحالم؟ شاید به خاطر سه چهار تا تبریکی باشه که از دیروز تا الان بهم گفتن. نمی دونم. اما اینم می دونم که دوباره فردا همون حسی که توی نوشته ی یک ماه پیشم هست به سراغم خواهد آمد. شاید واقعا آدما روز تولدشون یه ذره خوشحال ترند و شاید همین خوشحالی کاذب باعث میشه که به جبر والدینشون تن در بدن و روزی به دنیا بیان. نمی دونم. فقط می دونم امروز ترجیح میدم به جای شنیدن آهنگ تولدت مبارک؛ تا آخر شب یه بند، آهنگ جبر جغرافیایی نامجو رو گوش بدم.

یک ماه گذشت

2009-07-13T01:17:00.000-07:00

یک ماه پیش در چنین روزی بود که همگی لبخند بر لب، خودکار و شناسنامه در دست و با امید به تغییر برای فردایی بهتر در دل به سمت صندوق های رای رفتیم. و چه ناگوار شبی داشت این روز فرخنده، وقتی که هرچه بر برگه های رای نوشته بودیم را وارونه خواندند و لبخند را بر لبانمان خشکاندند و آخرین روزنه ی امید را به رویمان بستند. گرچه خیانتی که به آرای ما شد غیر قابل پیش بینی نبود، اما نمی دانم چرا هنوز هم ذره ای امید داشتیم، فکر می کردیم اگر خودکارهای مطمئن و پاک نشدنی خودمان را از خانه ببریم در رایمان تقلبی نخواهد شد، شاید حسن ظنمان زیاد بود. شاید فکر می کردیم وقتی اکثریت مردمان سرزمینی هدفی واحد بیابند و برای رسیدن به آن هدف واحد تلاش کنند ناکامیشان غیر ممکن است. و چه دردناک بود این حقیقت جعلی که به سویمان پرتاب شد، اینجا همیشه می توان نقیضی بر هر قانون مسلمی یافت. آه که چقدر دلم گرفته است این روزها. یک ماهی که گذشت اگرچه در کلام، کلمه ای بیش نیست اما هر ثانیه اش چونان قرنی پر از وحشت و خشونت بر ما گذشت. سوال آرام" "Where is my vote? مردمان سرزمین من به خون نشست و به "Where is my friend?" تبدیل شد، حتی سکوت ما با گلوله پاسخ داده شد، برادر به جان برادر افتاد، خون همه جا را گرفت، دستگیری های گسترده، ناپدید شدن ها، خانواده هایی که حتی داغ حسرت آخرین وداع با فرزندانشان تا ابد بر دلشان نشانده شد. آه که هیچ کلامی قادر به بیان آن همه درد و رنجی که در این یک ماه بر مردمان سرزمینم رفت، نیست. تمام وجودمان درد است. دردی که نسل به نسل در سینه ها جاری خواهد شد، روزی در تاریخ نگاشته خواهد شد و تا زمانی که ایرانیی بر زمین وجود دارد فراموش نخواهد شد. شاید بزرگترین حسن زندگی همین باشد که مثل یک گنداب راکد نیست، بلکه یک جریان ناگریز و پیشرونده است. آری، حتی در میان هجوم مرگ هم می توان بوی زندگی را شنید، و امیدوار بود به روزهای بهتری که دیر یا زود فرا خواهند رسید، حتی اگر قرن ها به طول بیانجامد اما بالاخره آن روزهای خوب، آن روزهای روشن که هر پرنده ای نجوای آزادی را در آسمان این سرزمین
طنین انداز خواهد کرد، فرا می رسد. آری، آینده از آن ماست و از آن حقیقتی که هرچه پایمال تر شود، حقانیتش بیشتر به اثبات می رسد.

پ.ن: این نوشته را تقدیم می کنم به تمام مردم سرزمینم به خصوص کسانی که در جریان انتخابات اخیر، قبل و پس از برگزاری آن جان خود و یا عزیزانشان را از دست دادند و نیز خود یا عزیزانشان دچار آسیب و صدمه شدند و همچنین تمام خانوادگانی که عزیزانشان به بند افتادند و یوسفانشان بی نشان شده اند. دستان همگی این عزیزان را به گرمی می فشارم و می گویم هرگز فراموشتان نخواهیم کرد.

من چه غمگینم

2009-07-06T01:29:00.000-07:00

از صدایم اشک می بارد
آه من تنهاترین، تنهای این دنیام
هیچ یاری، مهربانی، هیچ همدردی
نیست حتی سایه ای اینجا
قلب من عمریست بغضش را فروخورده
اشک های تلخ من هم سخت، تکراریست
هستم اما از تهی هم نیست تر، گویا
بودنم همرنگ مرگی ممتد و جاریست

شعر از خودم

شب ستاره کش

2009-06-22T01:46:00.000-07:00

حرفی برای گفتن
دیگر نمانده باقی
از پشت بام دنیا
افتاده تشت ساقی

دیدی چگونه با خون
شستند دست و رو را
کردند زنده در خاک
نجوای آرزو را

هرجا که لاله ای بود
با تیشه سر بریدند
نازک جوانه ها را
از جان خاک چیدند

اینک زمین تبدار
در سوگ ما نشسته
بغض زمانه از این
نامردمی شکسته

بگذار بانگ ما را
با خود برد پرستو
وقتی نسیم، راهش
بسته است از همه سو

بگذار بار دیگر
تاریخ قصه سازد
از خون بی گناهان
نقش حماسه سازد

دوران همیشه بر جور
هرگز نماند، آری
روزی دگر بیاید
در صلح و کامکاری

بر این ستاره کش، شب
نقش سحر بر آید
دوران هجر خورشید
بر آسمان سر آید

گر بر لبم نشسته
بانگ سکوت و بر دل
گر از هجوم وحشت
خون است و درد، حاصل

تا دست های ما در
دستان هم نشسته است
حتی اگر تن ما
در خاک پیله بسته است

پیروز این نبردیم
همراه و یار و یکدل
پای سیاهی از این
پیوند، مانده در گل

شعر از خودم

دموکراسی، حلقه ی گم شده ی زندگی ما

2009-05-31T10:36:00.000-07:00

این روزها بحث انتخابات، همه جا داغ است. کاندیداها سعی می کنند در بیان شعارهای مردم سالارانه از یکدیگر پیشی بگیرند و مردم نیز سعی می کنند با مرور گذشته و بررسی شرایط کنونی، کاندیدایی که به شعارهایش پایبندتر است را بیابند. گاهی مباحثه ی بین طرفداران کاندیداهای مختلف به جر و بحث و پرخاش منتهی می شود، هر کسی فکر می کند چون بهتر از دیگران می فهمد باید همه را متقاعد کند به کسی که او می پسندد رای دهد. و در این میان تحقیر هرکسی جز دوستان ما بهترین استراتژی است. خوب تر که دقت می کنم می بینم ما آدم های بی اعتقاد به دموکراسی در جستجوی کاندیدایی هستیم که دموکرات تر است، کسی که بیشتر به حقوق شهروندی بها دهد و پذیرای کثرت آرا باشد. نمی دانم، شاید هم ما فقط تئوری دموکراسی را خوب بلدیم اما در عمل هیچ بهره ای از آن نبرده ایم. متاسفانه روابط حاکم بربنیانی ترین و کوچکترین بخش جامعه ی ما یعنی خانواده ها گویای این نکته است. در اکثر خانواده ها هنوز، سالاری وجود دارد خواه اینکه این سالار، مرد باشد یا زن، فرزند باشد یا والد، مهم این است که دیگر اعضای خانواده مجبور به تبعیت از او و زیر پا گذاشتن علایق شخصیشان به خاطر او هستند. ما در خانواده هایمان یاد نگرفته ایم هر فرد می تواند طرز تفکری متفاوت از دیگری داشته باشد، زیستن زیر یک سقف و بهره مندی از تربیتی یکسان هرگز نمی تواند دلیلی بر یکسان بودن عقیده ی انسان ها باشد. ما یاد نگرفته ایم که انسان هایی با عقاید مختلف می توانند با احترام به عقاید یکدیگر در کنارهم زندگی مسالمت آمیز داشته باشند و حتی بر سر موضوعی با یکدیگر وارد بحثی منطقی شوند. ما فقط دعوا کردن را خوب آموخته ایم، یاد گرفته ایم هرجایی که منطق، دیدگاهمان را نقض می کند با فریاد زدن و پرخاش به مخالفمان ادعای خود را برحق جلوه دهیم. ما یاد گرفته ایم راجع به موضوعات مهم و سرنوشت ساز خانواده هایمان حتی اگر جلسه ای هم تشکیل می دهیم در نهایت به حرف بزرگ یا سالار خانواده، کسی که ادعا دارد خیر دیگران را بیش از خودشان می خواهد عمل کنیم. ما یاد گرفته ایم نسبت به کسی که از او قدرتمندتریم دیکتاتورتر باشیم و نسبت به کسی که از ما قدرتمندتر است خاکسارتر. این ها بخشی از چیزی است که در خانواده آموخته ایم و درد بزرگ همین جاست. تا وقتی که آزادی های فردی در خانواده های ما برای تمامی اعضا محترم شمرده نشود، تا وقتی که همه ی اعضای خانواده آزادانه عقاید و تفکرات و تمایلات خود را ابراز نکنند، تا وقتی که خود سانسوری از خانواده های ما رخت برنبندد و تا وقتی که مطیع بودن به عنوان ارزش در خانواده ها پابرجا بماند، هیچ نسلی به وجود نخواهد آمد که به دنبال یافتن جامعه ای آزاد و کثرت طلب و بنیان نهاده بر مبانی دموکراسی باشد. پس لطفا وقتی از بحث های پر جنجال انتخاباتی فارغ گشتید، زمانی را نیز به بررسی و تحلیل آنچه که در خانه هایتان می گذرد اختصاص دهید.