آقا و خانم همدم

دردسرهای تکنولوژیکی یا مصائب تکونولوژی دم دستی

1netlife — Thu, 02 Jul 2015 10:28:02 +0000

بی مقدمه بی حاشیه بروم سر اصل مطلب. گویا نوشتن طلسم شده.
بی خیال پُست شسته رُفته و عکس و محتوا. میخواهم چندوقتی با موبایل وبلاگ آپ کنم شاید وبلاگ خاک خورده ی تار عنکبوت بسته ی ما رنگ و لعابی گرفت. خب من بی تقصیرم، تبلت و اسمارت فون تنبلم کرده کمتر مینشینم پای سیستم. اما ته دلم هم ناراضی ام از بلاگ ننوشتن. از دور شدن از همه ی کارهایی که دوستشان دارم. والا زندگی اونقدر هم پیچیده نیست اما خب گویا آدمی وقتی چیزی را کم دارد بیشتر حرفش را می زند، وقتی به آرزوهایت میرسی انگار دلت می خواهد آرزوها را زندگی کنی تا اینکه بنویسی. و یک مشکل دیگری که مدام مانع نوشتن وبلاگ می شود، قربانش بروم تعدد شبکه های اجتماعی ست که آدم را درگیر کرده. ما آدم های عشق تکنولوژی هم یک جورایی دلمان می خواهد مثل مادرهای مهربان دم همه را هم داشته باشیم این می شود که بعضی قدیمی ترها از زیر دستمان در می روند.
خلاصه که آسمان ریسمان بافتم بگویم وردپرس جان دلت نگیرد حواسمان بهت هست اما این آقا و خانم همدم عادت کرده اند که «تو»، دفترچه ی روزهای نرسیدنی و هنوز شیرفهم نشده اند که روزهای وصال هم نوشتن می خواهد، کلمه می خواهد، ثبت و ضبط و عکس و شعر می خواهد. امان. حالا جای شکرش باقیست که هنوز فسقل خانی موجود نمی باشد اگر نه همین سالی یه بار هم گذرمان نمی افتاد. شُکر!

بازگشته ام برای ماندن.

1netlife — Thu, 15 Jan 2015 08:36:06 +0000

سلام… سلامی به خانه ی همدم، به اهالی اش، به همسایه ی پرمهری که همیشه نگران ماست، سلامی به خودم به آقای همدم و به روزهای همیشه عاشقی…

امان… امان از روزهای پرهیاهو و بی اساس…امان از دلتنگی و دغدغه های همیشه.

هربار می آیم و می گویم بازگشته ام و باز می روم که انگار نه انگار که کلمه ها بی تاب جمله شدن مانده اند..انگار نه انگار که خودم بی تاب نوشتن مانده ام… این بار اما آمده ام که بمانم..که لحظه ها را بنویسم تا تاب بیاورم زندگی را تا دوباره خنده بنشیند بر لبانم تا از ته دل شادی کنم…

بازگشته ام برای ماندن.

بازگشت به روزهای همیشه عاشقی.

1netlife — Sun, 29 Dec 2013 11:14:54 +0000

می دانم که خیلی وقت است خودم نبوده ام. خیلی وقت است چیزی کم داشته ام برای بودن و برای لبریز بودن. حس ِقشنگ ِ نوشتن با هیچ سرگرمی و دلخوشی دیگری جایگزین نمی شود و ناگزیر بازگشته ام به نوشته هایم به عاشقانه ها. به همدمانه های مکتوب. این روزها روزهای خوب و قشنگی است و می شود نوشتشان و از لحظه هایش کلمه ساخت. خیلی قشنگ تر از روزهای دلتنگی و نرسیدن و عاشقانه های دورادور. اما اینکه نوشته نشده اند حکایت تناقض روزهای مکتوب اینجا با روزهای هم اکنون است. زندگی خیلی پیچیده تر و مبهم تر و پرشتاب تر از عاشقی و زمزمه های عاشقانه است. عشق معنایش عمیق می شود و نوشتنِ همه ی لحظه های تلخ و شیرین سخت تر از گذشته است. همسر که می شوی هرچقدر هم که همدم باشی باز دغدغه هایت آنقدر بزرگ شده اند که رسیدن فقط نیست، ماندن است. و عاشق ماندن حدیث بی قراری ِ همه ی همدم های دنیاست.

راستی سلام .

همين با هم بودن…

1netlife — Sat, 13 Oct 2012 20:21:34 +0000

همين كه هستى، همين كه خستگى هاى بعد از چندين ساعت سر و كله زدن با بچه هاى مردم، سهم من است و پنهانش مى كنى. همين بودنت، همه ى لذت زندگى من است، همين با من خنديدنت، همين لحظه هاى روزمره ى هميشگى را با تو بودن، خودِ زندگى ست. همين كه كنارم خوابى و آرام و بى صدا از تو مى نويسم، يعنى دوستت دارم. يعنى مى خواهمت…

پ.ن: اين پُست با مشقت آپ شد

براى كودكم…

1netlife — Thu, 27 Sep 2012 08:08:17 +0000

باز هم دلتنگ تو شده ام، تويى كه مى دانم شايد هيچ وقت كنارم نباشى، كنار ما. مى دانى، اين روزها زندگى كردن با فاجعه فرقى ندارد، درياى پر تلاطمى ست به نام زندگى كه هركه قدرت بيشترى دارد بر تلاطمش مى افزايد، تا هرجا كه بتواند. و تو گاهى بى آنكه چيزى از نجات بدانى غرق مى شوى، بى آنكه كسى يادت كند محو مى شوى… مى دانم كه بيشتر از من از معبودمان مى دانى اما اين را هم مى دانم به محض آمدنت، هرچه بگذرد اين درياى بى اساس او را از تو دور مى كند و يا تو را از او، فقط و فقط اگر خودت او را طلب كنى هميشه ياورت خواهد ماند و اين طلب آسان نيست، اين را بدان كه آنقدر زندگى بى اساس است كه بى او نابود مى شوى… كودكم، دنياى ما رنگ هاى زيادى دارد تا بى رنگى را نبينى، حرف هاى زيادى دارد تا سكوت را نشنوى. دنياى ما پر از تعلق است تا بى تعلقى محو شود… مواظب دنياى ما باش، غريب است و آلوده و غمناك، نگذار چشمت را عادت دهد، نگذار دلت را غمناك كند، هميشه او را طلب كن، كه با او همه روشنى ست و شادى و رهايى، كه با او خودِ نور مى شوى، خودِ زندگى.

نامه ى چهارم، ٢٦ سپتامبر ٢٠١٢

ریز غده های نانوشته.

1netlife — Thu, 06 Sep 2012 18:22:45 +0000

خیلی وقت است که از روی فراغ بال ننوشته ام. خیلی می گذرد که روزهایی که زیسته ام را ننوشته ام.یک جایی توی گلویم، یا شاید نزدیک قلبم جمع شده حرفهایی که ننوشته ام.عادت به گفتن ندارم، خیلی سال می گذرد که حرفهایم را نه گفته ام و نه شنیده اند، نوشته ام تا روزی، جایی، نیم نگاهی شاید خوانده شود. و الان که دردهایم ذوق ذوق می کنند فهمیده ام که نوشتنم خیلی کمتر از آن شده که آرامم کند… زیادی که ننویسم از یک جایی می زند بیرون، سر باز می کند و مرا با خود فرو می ریزد. هرکس به گونه ای باید رها شود تا آرام بگیرد، دنیای بی قرار اطرافمان نه رحمی دارد و نه مرحمی. خودت باید نگران دردهای نا گفته ات شوی، اگر بیرون نریزی شان مجبور می شوی بروی زیر تیغ. زیر جبرِ درد زدایی… درست مثل بابا که آنقدر دردهایش را نگفت که حالا باید دنبال راه حل بگردیم که غده هایش را خالی کنند… این روزها درد دارم و سکوت می کنم، به خاطر بابا، به خاطر مامان… اما به همه ی آن هایی که اینجا می آیند و می روند آرام ِ آرام بی آنکه آنها بشنوند که می دانم این روزها خانه ی مان چه می گذرد می گویم؛ دردهایتان را، غصه هایتان را، اندوهِ زمانه ی بی اساس تان را قبل از آنکه از جایی بزنند بیرون، بیرونشان کنید، با فریاد، با نوشتن، با گریه، خنده، سفر، موسیقی، نقش، رنگ… که این زمانه را نه رحمی ست و نه مرحمی.

دوستت دارم با همه ی درد هایم، با همه ی دردهایت.

و دعا برای سلامتی ات …

اولين پست از خونه ى حقيقىِ من و همدم!

1netlife — Wed, 23 May 2012 16:42:36 +0000

قشنگترين حس بودن يعنى واقعيت همه ى تجسم هاى عاشقانه. و من از بين اين همه اثاثيه و جعبه و كتاب اولين سلامم رو از خونه ى حقيقيمون، در خونه ى مجازى سنگ صبورمون ثبت مى كنم. خدايا مرسى از اين همه عشق، از اين اجر صبر، از اين باهم بودن… همدمى ؛ دوستت […]

با تو بودن.

1netlife — Thu, 05 Apr 2012 11:24:14 +0000

هيچى قشنگ تر از گرماى نفس هات نيست وقتى آروم كنارم خوابت مى گيره….

دوستت دارم همدمى.

پ.ن: تا اطلاع ثانوى هنوز من و همدمى به ثبات نرسيديم و اينجا يكى در ميون ميايم!

سيزده به در

1netlife — Sun, 01 Apr 2012 16:32:40 +0000

همان روزي كه بودنت از آنِ من شد گره خوردي به بودنم، به همه ي ثانيه هايم…

تنها يك آرزو براي امروزم كفايت است؛

دور شود همه ي سيزده ها، همه ي دوري ها از گره ي با هم بودنمان…

تا هميشه دوستت دارم

دلتنگی های شبانه.

1netlife — Fri, 21 Oct 2011 21:28:51 +0000

کودکم سلام.

ساده بگویم و بی تفسیر. دلم برایت تنگ شده.

نمی دانم چقدر دلتنگی را می فهمی و یا چگونه فرشته ها دلتنگی را برایت معنا می کنند اما حتماً می دانی نوعی ابراز علاقه است وقتی دلتنگی را بگویی. شاید این دلتنگی من کمی معنایش فرق کند، کمی متفاوت تر. دلم برایت تنگ است اما نه برای اینکه کنارم باشی و دلتنگ نشوم. می دانی، هروقت کمی معادله های زندگی پیچیده می شود یاد تو می افتم، یاد بزرگ شدنت، یاد بودنت. شاید هیچ روزی از این دنیا نباشد که من و تو همدیگر را ببینیم، شاید در ازل هیچ کودکی برای من و پدرت نباشد، اما این حس که با تو که نیستی حرف بزنم برایم آرامش دارد، این حس که با تو که در سال های آینده به دنیا خواهی آمد حس خوبی دارد. امروز چرخش زمین به گونه ای شده که آدم ها اسیر گذشته و مبهوت اکنون شده اند. برای تو که هیچ پیش زمینه ای از دنیای بی قرار ما نداری حرف زدن شیرین است، می دانم هر حرفی که بزنم، هر درد و دلی که کنم همان را می بینی، یاد دردهای خودت نمی افتی، خیلی خوشحالم که هنوز معنی درد را نمی دانی. اما بد نیست دلتنگی را بدانی، دوست داشتن پیچیده است، باشد وقتی لغات بیشتری را آموختی با هم تمرینش می کنیم، ولی برای اینکه گیج نشوی همین را بدان، همین نامه های من برای تو گوشه ای از دوست داشتن است. همین که من و پدرت دوریم و در عین حال نزدیک بخشی از دوست داشتن است و تو اگر روزی کنارمان باشی اوج دوست داشتن ما دوتایی. سرت را به درد نمی آورم، بی هیچ توضیحی همین یه جمله امشب برای توست؛

دلم برایت تنگ شده.

نامه ی سوم- 22اکتبر2011