2 points of view

a woman's right to shoes

2015-04-02T19:20:00.001+02:00

Kobiece prawo do butów to tytuł jednego z odcinków "Sexu w wielkim mieście". Kto jest równie zakochany w czterech przyjaciółkach z Manhattanu, ten wie o czym mówię, a kto nie, temu szybko tłumaczę. Carrie wraz z przyjacielem zostają zaproszeni na pępkówkę do koleżanki. Na miejscu okazuje się, że musza zdjąć buty, bo dwoje nieco starszych dzieci zaczęło raczkować. Po imprezie, kiedy powoli zbierają się do domu okazuje się, że ktoś zabrał buty Carrie. Być może nie było by w tym nic okropnego gdyby nie fakt, że pani domu nie bardzo się tym przejęła, że ktoś ukradł jej gościowi pantofelki od projektanta. Załamana Carrie krępuje się upomnieć o swoje, ale kiedy już zbiera się na odwagę i dzwoni zapytać jak poszło śledztwo w słuchawce słyszy kilkukrotne zbywanie. W końcu wybiera się do koleżanki, która nadal nie jest zainteresowana tematem, ale dla świętego spokoju postanawia oddać Carrie kasę za buty.

- Ile kosztowały?

- 485 $

- Chyba żartujesz?

- Tyle zapłaciłam.

- Dobrze, dam Ci 200$

- To krępująca sytuacja.

- Wydałaś tyle na buty?

- To szpilki od Manolo, kiedyś takie nosiłaś.

- Zanim zaczęłam normalnie żyć. Teraz mamy wydatki, dzieci, dom... 485 $ to duża kwota.

- Ja też żyję normalnie.

- Słuchaj Carrie, nie musimy płacić za Twoje ekstrawagancje. Nikt Ci nie kazał kupować takich drogich szpilek.

- Ale ktoś kazał mi je zdjąć.

Carrie jednak postanawia zadzwonić po kilku dniach raz jeszcze.Telefon przejmuje synek koleżanki pytając kto dzwoni:

- Halo, czy to Święty Mikołaj?

Uświadomiłam sobie, że na prawdę jestem jak Święty Mikołaj. Przez ostatnie lata dałam jej prezent z okazji zaręczyn, prezent ślubny i trzy upominki dla dzieci. Łącznie wydałam na nią i jej rodzinę 2300 $, a ona krytykuje mnie za moje buty? Wnioski nasuwają się same.

Nie martwcie się. Na końcu tego postu nie znajdzie się lista wystawionych rachunków dla każdego z osobna. Nie piszę też tego po to by kogoś urazić, w końcu robimy ludziom prezenty głównie dlatego, że sami tego chcemy. Chodzi tu głównie o to, że ludzie nie powinni się ich bezczelnie spodziewać, a przy tym wchodzić nam w życie ze swoimi butami, kupionymi niekoniecznie za 485 $.

W końcu ile razy w życiu ktoś z Was ofiarował coś komuś, a potem dowiedział się mimochodem, że obdarowany nagle stał się Waszym księgowym i w bezczelny sposób rozprawia o tym ile zarobiliście, ile wydajecie i na co Was stać, a w efekcie, choć jest to dziesiętny prezent dla niego w ostatnim okresie to nagle okazuje się zbyt skromny jak na wasze (szybko obliczone) możliwości finansowe.

Jeszcze podlejsza sytuacja rodzi się kiedy jesteś dobrze zarabiającą osobą samotną albo nieźle radzącą sobie, bezdzietną parą. Nagle okazuje się, że to przecież nic złego jeśli możesz wydać trochę swoich pieniędzy na kogoś innego lub na czyjeś dzieci. W końcu ty te pieniądze dostajesz z nieba i nie musisz ich wydawać na swoje fanaberie. Hello! Ludzie obok Ciebie normalnie żyją, mają rodziny, a Ty? Przestań być takim egoistą. W końcu i tak masz dużo.

- Gdybyś urodziła dziecko albo wyszła za mąż to ona też kupiłaby Ci prezent.

- Czyli jeśli nie wezmę ślubu i nie urodzę dzieci to dostanę figę z makiem?(...) Lubię obdarowywać ludzi, ale morał z tego taki, że ona nic mi nie da dopóki nie wyjdę za maż.

Przypomnijcie sobie ile razy szliście do kogoś z prezentem z jakiejś okazji lub nawet bez okazji, a teraz przypomnijcie sobie ile razy dostaliście coś od tej osoby. Dlaczego my, ludzie bezdzietni czy Wy, single zawsze będziemy tylko tymi, którzy musza obdarowywać,bo... bo mogą.

Czemu nikt nie pomyśli, że nam też będzie bardzo miło kiedy ktoś będzie o nas pamiętał, wyśle kartkę, złoży życzenia, czasem da jakiś upominek... I nie dlatego, że zrobiliśmy z jakiejś okazji imprezę, tylko ot tak, po prostu.

Carrie załatwiła tę sprawę koncertowo. I tak na prawdę nie chodzi o dostawanie czy dawanie prezentów, ale o kobiece prawo do butów o możliwość przeżywania życia tak, jak chcemy bez ciągłego rozliczania nas przez innych i bez wytykania singlom czy bezdzietnym parom ich sposobu życia i mówienia, że im jest łatwiej. W końcu każdy ma w życiu to na co sam sobie zapracował i idzie ścieżką, którą sam sobie wybrał.

Cześć mówi Carrie. Dzwonię żeby powiedzieć, że biorę ślub, sama ze sobą. Listę prezentów znajdziesz w butiku Manolo Blahnika z góry dziękuję. Pa!

Pozdrawiam

Karolina

Facet jest chory.......

2015-03-10T10:44:00.002+01:00

Tak, tak, drogie Panie - prędzej czy później, na tym czy innym etapie związku, we wtorek czy w sobotę, rano bądź wieczorem... Każdą z Was kiedyś to spotka. Nie łudźcie się - TO nadchodzi zawsze w najmniej oczekiwanym momencie - jak grzmot, gdy na niebie piękne obłoczki, jak śnieg w weekend majowy, jak tsunami - bo to po prostu kataklizm / pogrom / armagedon!

Zanim jednak pomyślicie, że Wasz luby umiera, zanim zaczniecie dzwonić po pogotowie, księdza czy egzorcystę (kolejność dowolna) musimy sobie coś wyjaśnić. Mianowicie... kiedy Wasz facet jęczy, stęka i sapie, zazwyczaj oznacza to, że lekko pobolewają go mięśnie / gardło / głowa (co oni mogą wiedzieć o migrenie?!). Gdy z kolei twierdzi, że potwornie mu zimno i ma gorączkę, zwykle jest to maksymalnie gorące 37,5 stopnia. Kiedy z kolei słania się na nogach i wygląda jak z krzyża zdjęty, może to oznaczać, że przespał cały dzień (bo przecież jest chory!), a ponieważ nie było Cię w domu, nie wpadł na to, by coś zjeść czy chociażby się napić.

Czy są na to jakieś sposoby? Czy da się zapobiegać (w myśl prastarej zasady: lepiej zapobiegać niż leczyć)? Odpowiedź jest krótka i jednoznaczna: NIE. Co robić?? Jak żyć?! Instrukcja poniżej:

1. PRZECZEKAĆ.
2. OKAZAĆ WSPÓŁCZUCIE.
3. ZAINTERESOWAĆ SIĘ.
4. PODTYKAĆ POD NOS LEKI, JEDZENIE I PICIE (z kaczką wstrzymałabym się do momentu aż temperatura skoczy do 38 stopni, ale jak tam wolicie)
5. SPOGLĄDAĆ Z TROSKĄ.
6. GŁASKAĆ PO GŁOWIE.
7. UGOTOWAĆ ROSOŁEK.
8. POD ŻADNYM POZOREM NIE WYMAGAĆ, BY COKOLWIEK ZROBIŁ (bo może Was podkusić, żeby skorzystać z okazji, że jest w domu)
9. CZYTAĆ BAJKI NA DOBRANOC.
10. SPRÓBOWAĆ SIĘ NIE ŚMIAĆ!!!!!!

Cóż, przy odrobinie wysiłku istnieje naprawdę spora szansa, że kataklizm uda się zażegnać w 2, góra 3 dni. Wasi faceci po prostu potrzebują czasem wrócić do dzieciństwa, chcą, by ktoś się nimi zająć, utulił, pochylił się nad ich straszliwym losem. Nie łudźcie się jednak, że zdołacie osiągnąć w tej materii level master - nie, nie, to potrafi tylko mamusia! :)

Mamy przesilenie wiosenne, słońce coraz śmielej się przedziera, dlatego muszę Was zmartwić: przypadki kataklizmów będą teraz dość częste. Trzymajcie się jednak zasad, przyjmijcie wszystko dzielnie na klatę (jak co dzień zresztą), a wszystko powinno zwieńczyć się HAPPY ENDEM!!! :D

A tak całkiem na poważnie... W dniu Waszego święta (choć jakoś tak 30 września bardziej do mnie przemawia) chciałabym życzyć Wam, drodzy Panowie, przede wszystkim zdrowia i może jeszcze tego, żebyśmy kochały Was tak mocno, jak na to zasługujecie, bo... fajnie, że jesteście!!!

lost in time

2015-02-28T17:33:00.004+01:00

Cześć.

Nie mam czasu pisać, bo jestem taka zapracowana. ŻART. Nieśmieszny. Prawda jest taka, że mam bardzo dużo czasu, aż nadto, ale... się w nim zagubiłam.

Na pewno każdy z Was zna to uczucie, kiedy pracujemy, zajmujemy się domem, mamy jakieś dodatkowe zajęcia albo jeszcze jesteśmy rodzicami i nasze życie dostosowane jest do trybu życia naszych dzieci. Przychodzą takie dni kiedy marzymy o czymś cholernie cennym czego kupić się niestety nie da - o czasie.

Największym pragnieniem jest iść na zakupy, umówić się na spokojną kawę z przyjaciółką, usiąść w fotelu i słuchając muzyki poczytać książkę abo uwalić się w łóżku i opychając się śmieciowymi przekąskami oglądać ulubione filmy i seriale. Bez wyrzutów sumienia.

Na ogół gdy mamy jakieś wolne to albo gdzieś jedziemy albo- co gorsza- spędzamy ten czas w domu. A jeśli tak jest to wiadomo: robimy porządki.Trzeba odsprzątać dziury, które omijamy w trakcie rutynowych porządków, odszorować fugi, umyć okna no i jeszcze jak jestem w domu to może ugotuje coś mniej oklepanego, na co normalnie nie mam czasu. Zawsze potem mam do siebie pretensje, że nie tak to wolne miało wyglądać. Miałam mieć czas dla siebie. Przyjemny, samotny. No, ale okazało się, że nie potrafię i wypowiadam wtedy życzenie : chciałabym kiedyś bez żadnych konsekwencji móc nie pracować, tak długo żeby spełnić wszystkie swoje "leniuchowe marzenia" , żeby chciało mi się rzygać z nudów i żebym wreszcie chciała wrócić do pracy.

No i co? Po raz kolejny dam sobie w pysk i powiem: UWAŻAJ, CZEGO SOBIE ŻYCZYSZ.

I mam. pracuję w dziwnym systemie polegającym na humorze osoby decyzyjnej. Jak jest szczęśliwa to dostaję więcej godzin, a jeśli nie to mniej. Niestety tak bywa w świecie, w którym awanse dostają ludzie z przypadku, z braku innych kandydatów i swojego stażu, a nie przez wzgląd na kompetencje. Ale to już temat na inny post.

Nie, nie przymieram głodem. Tak. mam czas na wszystko, ale czy jestem z tego powodu szczęśliwa? Nie. Ponieważ znalazłam się w miejscu, w którym nie dysponuję swoim czasem z przyjemnością. Gdyby to wszystko odbywało się w moim domu, wśród moich przyjaciół to była bym zachwycona, ale tutaj muszę zdać się na swoją samotność.

Odrobina samotności może być niezwykle przyjemna, ale w jej nadmiarze może być już tylko źle. Stajemy się własnymi wrogami, non stop maglujemy w głowie coraz to nowe paranoje.

Pamiętam jak kiedyś moja koleżanka siedziała w domu i za każdym razem kiedy do niej przychodziłam trafiałam na totalny syf, dziecko płakało w pokoju, a facet, który zarabiał na dom jadł paluszki rybne, parówki i pieczone kurczaki z Tesco. Pytałam jej: co ty robisz? Przecież masz tyle wolnego czasu, mogłabyś posprzątać, ugotować i mieć go jeszcze masę dla siebie. A ona mówiła mi, że nie wie gdzie on jest, nie wie gdzie jest ten czas. Jej chęci do życia kompletnie uleciały i była zachwycona gdy zostawałam z dzieckiem a ona mogła pojechać na zakupy spożywcze.

Wtedy nie rozumiałam. Dziś rozumiem. Człowiek jest tak skonstruowany, że gdy ma dużo pracy marudzi, że nie ma na nic czasu, a kiedy go ma to nie potrafi go spożytkować i marudzi, że nie ma pracy.

Prawda jest jednak taka, że najwięcej zależy od tego na jakim etapie życia jesteśmy i czy nasz czas wynika z naszych chęci czy jesteśmy jego więźniami.

Mam teraz masę wolnego czasu, nie jestem na razie pełnoetatowym pracownikiem, ale niestety stało się to w złym momencie mojego życia, bo przez to czuję się bezużyteczna. Ten czas nie jest mój, nie potrafię z niego skorzystać, spożytkować go odpowiednio, bo go teraz nie chciałam. Nie potrafię się więc nim delektować. Zagubiłam się w tym czasie, ale mam nadzieję, że już niedługo odnajdę właściwą ścieżkę.

Pozdrawiam

Karolina

this day will be tomorrow

2015-01-20T15:34:00.000+01:00

Cześć,

dziś obchodzę swoje trzydzieste urodziny. Nie chcę niczego tutaj podsumowywać, bo nie jestem księgową ani analitykiem, nie robię bilansów. Postanowiłam udawać trochę, że tego dnia nie ma. Nie dlatego, że boję się upływającego czasu- bo ja urodziłam się stara mentalnie i nie przeszkadza mi moja metryka- ale dlatego, że urodziny i wigilia to dwa najważniejsze dla mnie dni w roku- to są moje święta. Wigilia, bo zawsze spotykałam na nich ( zawsze byłam na kilku) wszystkich moich najbliższych i mogłam każdemu z nich coś ofiarować, a urodziny, bo to ja tego dnia jestem pępkiem świata. Nienawidzę przekładania tego dnia na jakiś inny i nic mnie nie obchodzi, że lepiej będzie świętować w piątek albo sobotę, a nie w środku tygodnia, bo to nie jest święto ruchome! Oczywiście możemy wydłużyć ten czas do okresu urodzinowego tygodnia, albo nawet urodzinowego miesiąca, ale głównej uroczystości się nie przekłada.

Każdy kto mnie dobrze zna wie, że nienawidzę składania życzeń w formie... ustnej. Krępuje mnie to. Sama nie lubię tego robić i nie przepadam jak ktoś robi to mnie( tak wiem, wyjątkowe ze mnie dziwadło), ale uwielbiam dostawać je w formie pisemnej. Nie obrażam się kiedy otrzymuję maila albo smsa z życzeniami, lubię to, ale największą przyjemność sprawia mi dostawanie pięknych kartek okolicznościowych. Przechowuję wszystkie, jakie dostałam w życiu łącznie ze wszystkimi kartkami ślubnymi albo liścikiem na kawałku papieru. Odręczne pismo jest dla mnie jak fragment tej osoby. Poza tym kiedy musisz coś napisać to najpierw się zastanowisz, przeczytasz zanim wyślesz i dlatego to, co chcesz komuś przekazać jest bardziej przemyślane.

W tym roku miałam być w Paryżu. Planowała, a właściwie marzyłam o tym dwa lata, ale nie wyszło, a ponieważ najbardziej lubię pełne lub połówkowe daty( co 5 i co 10) to nie chcę tego przekładać na np. 31 urodziny. Dlatego dziś zrobię pierwszy raz w życiu wyjątek, złamię swoje przykazanie i trochę poudaję, że tego dnia nie ma i pierwszy raz przełożę je na jakąś inna datę, bo nie chcę spędzać swojego święta w byle jaki sposób.

Rzecz jasna dziekuję każdemu kto o mnie pamięta, albo przypomniał mu facebook, ale dla mnie, w środku 20 stycznia w tym roku wyprze jakaś inną kartkę w kalendarzu.

No, ale wczoraj ktoś puścił piosenkę Gawlińskiego, której nie słyszałam wieki całe i brzęczy mi w uszach mija czas i każdy z nas, choć ten sam, jest inny dlatego skorzystałam ze swojego leniwego dnia, kiedy to jestem sama w domu i zrobiłam mały przegląd swoich starych zdjęć. Hmmm teraz zaczynam rozumieć jak ludzie często nie poznają mnie na ulicy. Żałuję, że nie mam zeskanowanych wszystkich zdjęć z dzieciństwa, ale pokaże Wam to, co mam.

Enjoj!

Niektórych się wstydzę , ale co tam :)

Pozdrawiam
Karolina

promises

2015-01-11T14:21:00.000+01:00

Wiem, wiem miałam pisać. No miałam, wiem. Dla jednej osoby, dla dwóch, dla siebie. Znacie to uczucie, które czasem Was ogarnia, to przez które nie jesteśmy w stanie do niczego się zmobilizować? Moment, w którym macie czas na wszystko, ale dni okazują się zbyt krótkie i chęci zbyt wątłe? Ja właśnie tak mam. Nie chcę tego nazywać, choć doskonale wiem co to jest.

Święta były dziwne. Na szczęście byli ze mną moi rodzice. Nie było śniegu, nie było atmosfery, nie było domu. Czułam trochę jakby to była inscenizacja. Cały pobyt rodziców tutaj bardzo przeżyłam. Dostawałam białej gorączki kiedy musiałam iść do pracy, bo przecież okres przedświąteczny to "busy time". Poza tym czułam się jakby naiwna pioseneczka Natalii Kukulskiej "im więcej ciebie, tym mniej" tyczyła się mojego życia. Tak bardzo chciałam z nimi być i tak bardzo przeżywałam to, że zaraz ich już nie będzie obok, że nie potrafiłam na serio cieszyć się z ich pobytu. Paraliżowało mnie. Za dobrze w ostatnim czasie dowiedziałam się co to jest strata i jestem już porządnie na tym tle zniekształcona, zniszczona, zboczona.

Może powinnam pisać i opowiadać jak jest mi tu wspaniale, bo przecież mogę pozwolić sobie na tak wiele rzeczy, bo mam kasę. No, ale niestety nie mogę tak napisać, bo pieniądze nigdy nie przenosiły mnie na ten level szczęścia, o który mi chodzi. Żyję w zawieszeniu, Z jednej strony nie chcę tu być, bo tęsknota za miejscami i ludźmi jest tak ogromna, że nie potrafię sobie z nią poradzić, ale z drugiej co mnie czeka po powrocie? To jak koniec niewinności. Chcesz żeby wrócił czas, który teraz jawi się jako beztroska, ale wiesz, że to niemożliwe.

Na wiele rzeczy i na wielu ludzi patrzę teraz inaczej. Zawsze w życiu miałam swoją przestrzeń, której mi teraz trochę brakuje. Wielu ludzi poznaję na nowo. Tych, z którymi tu jestem, bo inaczej jest bawić się dobrze w weekendy i wakacje, a inaczej dzielić ze sobą trudy i lęki każdego dnia. Nie zawsze można coś wyśmiać i nie każdy ma codziennie podobny humor.

Poznaję na nowo też tych, których tu ze mną nie ma, którzy zostali i wiele rzeczy weryfikuję. Na szczęście kilka osób okazało się najlepszymi ludźmi na świecie i dlatego teraz tym bardziej cierpię, że nie ma ich obok.

Niestety poznałam też siebie z nieco innej strony. Niestety, bo nie chciałabym takiej siebie znać. To nie jest fajna Karolina. Ona nie widzi kolorów, choć bardzo stara się zobaczyć je każdego dnia.

Nie twierdzę, że tu absolutnie wszystko jest złe, bo tak nie jest, ale przecież nie każdy człowiek lubi pływać. Są też tacy, którzy lubią biegać, jeździć na rowerze lub wspinać się po górach...

Pozdrawiam
Karolina

new life

2014-11-20T10:41:00.000+01:00

Dłuuuuga przerwa. Przerwa na życie w sieci oznacza życie w realu. Zbyt dużo się zadziało, żeby można było pisać, choć to nie tak, że nie było na to czasu.

Może teraz będzie inaczej.

Od czego zacząć? W okolicach czerwca miałam poważna rozmowę z najważniejszą instytucją na świecie- ŻONĄ SZEFA. Wszyscy chyba dobrze wiedzą, że to najważniejszy organ pracy powołany do tego by pełnić bardzo ważną funkcję- przypierdalanie się. Ponieważ kończyła mi się umowa na okres próbny to trzeba było znaleźć kilka argumentów żeby wpędzić mnie w kompleksy, pozamiatać mną podłogę, nieco mnie zgnoić żeby móc mi dać wreszcie porządną umowę za którą będę wdzięczna jak za butlę tlenową pod wodą. Starym dobrym sposobem usłyszałam, że jestem całkiem do dupy i oczywiście mogę zostać w firmie, ale musimy negocjować warunki. Miałam na to weekend. Przemyślałam i postanowiłam w myśl zasady Michała Milowicza powiedzieć "Dolores, jestem zbyt młody i zbyt przystojny żeby za to płacić" dlatego nie przestraszyłam się wizji zwolnienia i postawiłam na swoim. W głowie miałam już swój plan B.

Udało się, poprzestali na moich warunkach, a w tym samym miesiącu dostałam jeszcze kilkaset złotych premii. Ale pomyślałam: czy tak już będzie zawsze? Czy cięgle będę musiała słyszeć jakieś głupoty i zastraszanie w celu motywacji? O nie! Ja już to przerabiałam. Zbliżają się moje trzydzieste urodziny i czas coś z tym zrobić.

Wdrążyłam w życie plan B, którym był...wyjazd za granicę.

Nie była to łatwa decyzja, bo musiałam zrezygnować z ciepłej posadki, wyprowadzić się z mieszkania, wynająć je, zacisnąć pasa i oszczędzić trochę kasy na wyjazd... No, ale w ferworze przypływu adrenaliny i endorfin- klamka zapadła. Pragnęłam spróbować czegoś nowego, żeby nie zarzucić sobie nigdy potem, że nie zbliżyłam się do swoich marzeń.

Wszystko było dobrze do momentu, w którym dopadła mnie rzeczywistość. Jakieś trzy tygodnie wcześniej, kiedy spotykałam się z bliskimi ludźmi żeby się "pożegnać", chodziłam ulicami Krakowa zaczęłam mieć ogromne wątpliwości. Co ja zrobiłam? Już nie ma odwrotu. A jak się nie uda?

Najbardziej bałam się siebie, swojej przewlekłej, depresyjnej natury. Trudno. Muszę się przekonać.

15 września, w drugą rocznicę ślubu pożegnałam się na lotnisku z mamą, Andrzejem i wsiadłam do samolotu do Bristolu.

Jestem tu. Minęły dwa miesiące. Jak jest? Czy to był wielki krok naprzód czy może na razie cofnęłam się o jeden żeby móc potem zrobić dwa do przodu?

Dam znać.

Wracam do pisania.

Dzięki J. :)

Pozdrawiam

Karolina

napiwek

2014-08-13T15:00:00.002+02:00

Cześć.

Lato powoli dobiega końca, co można odczuć wieczorami, kiedy robi się szybciej ciemno i dość chłodno.

Z jednej strony szkoda, ale z drugiej nienawidzę upałów. Żebym się chociaż na nich topiła jak słonina i była coraz mniejsza to może kochałabym tę porę roku. No, a tak kocham lato... nad morzem, a że Kraków nie jest nadmorskim miasteczkiem to jaram się swoją klimatyzacją w pracy.

Jak się nieco ochładza to szalenie miło jest wyjść wieczorem na coś pysznego. Ja zdecydowanie preferuję Kazimierz jako bazę wypadową. Dlaczego? O tym w innym poście. Nie lubię jednak siedzieć w jednym miejscu, tylko staram się odwiedzić kilka jednego wieczoru. Przede wszystkim dlatego, że pięknych i klimatycznych miejsc jest tak wiele, że szkoda mi siedzieć w jednym.

Idziemy do knajpy/ restauracji, zamawiamy, jemy, pijemy i nagle przychodzi moment , w którym prosimy o rachunek. I tu zaczyna się pytanie czy dać napiwek i -jeśli tak- to ile?

W niektórych krajach jest opcją dodatkową, w innych obowiązkową, a jeszcze gdzie indziej - jak np. w Japonii- są szczytem nietaktu, ponieważ Japończycy uważają, że pensja jest dla nich wystarczającym wynagrodzeniem za ich pracę.

Przyjęło się dawać TIP przede wszystkim kelnerom, barmanom, fryzjerkom i taksówkarzom. W naszym kraju zwyczajowo jest to 10- 15 % wartości rachunku, ale za co tak naprawdę płacimy?

Według słowników, napiwek jest dodatkowym wynagrodzeniem za dobrze wykonaną usługę. Dlaczego więc mamy dawać go tylko wybranym zawodom? Przecież wszystkie te zawody, którym zwykliśmy wręczać TIPY mają- jak wszyscy inni- konkretne wynagrodzenie. Ba! Taka kelnerka w ciągu godziny nie jest przecież dla nas na wyłączność, ale obsługuje innych. Dlaczego więc nie damy napiwku Panu, który tłumaczy nam przez godzinę czym różni się ta pralka od tamtej, Pani, która dwie godziny zachwala naszą figurę w różnych sukienkach i biega ciągle przynosząc nam nowe rzeczy czy choćby komuś, kto raz w tygodniu wywozi nasze śmieci? Przecież ci ludzie tez wykonują usługi.

Sprzedawca jest dziś nazywany asystentem sprzedaży, a co za tym idzie na jakiś czas staje się naszym osobistym asystentem. Jeśli idziemy wybrać np. pierścionek zaręczynowy, taki asystent towarzyszy nam przez cały czas, podaje, zachwala, mierzy, pomaga wybrać, a potem kierujemy się do kasy, grzecznie dziękujemy i wychodzimy. Dlaczego? Czemu ten ktoś nie dostaje napiwku? Przecież poświęcił czas (piętnaście minut, godzinę, dwie) TYLKO nam.

Ja sama zostałam obsłużona rewelacyjnie przez kelnerów jakieś... dwa razy w życiu. I była to taka obsługa, że miałam ochotę dać nie 15, a 100% ( Ukłonu dla Panów w lublińskiej "Czarciej Łapie" i krakowskiej "Miyako Sushi") poza tym na ogół obsługa jest przeciętna albo beznadziejna. Dlaczego więc powinnam wtedy nagrodzić kogoś, kto bez większych emocji wykonał swoją pracę?

Nie jest to post atakujący kelnerów albo promujący moje skąpstwo. Po prostu uważam, że jeśli w jakimkolwiek kraju pojawia się forma nagradzania za dobrą usługę to powinna działać wśród wszystkich zawodów, w których "służymy" i możemy odwdzięczyć się drobną sumą w ramach podziękowania.

Pozdrawiam
Karolina

ranking wyciskaczy łez

2014-07-29T15:39:00.001+02:00

W drugiej części moich filmowych rankingów postawiłam na tzw. WYCISKACZE ŁEZ.

Dość trudno jest mi wypisać tu wszystko, co powoduje, że ryczę, bo jest bardzo wiele takich rzeczy. Zdarza mi się to nawet w trakcie reklam. Ronię łzę na romansach, ale bardziej wzruszają mnie inne rodzaje uczuć niż standardowe młodzieńca do dziewczęcia.

Przedstawiam Wam filmy, na których płaczę absolutnie zawsze i nikt nie jest w stanie wytłumaczyć mi, że "to tylko film". Kolejność jest przypadkowa.

- Stalowe magnolie

- Odrobina nieba

- P.S. Kocham Cię

- Zielona mila

- Róża

- Gran Torino

- Bez mojej zgody

- Niech będzie teraz

- Chłopiec w pasiastej pidżamie

- Za wszelką cenę

- Edward Nożycoręki

- Mój przyjaciel Hachiko

- Nietykalni

- Służące

- Ciekawy przypadek Benjamina Buttona

- Życie jest piękne

- Filadelfia

-Waleczne serce

- Człowiek słoń

- Leon Zawodowiec

- Titanic

- Lista Schindlera

- Słodki listopad

- Miasto aniołów

- Cinema Paradiso

A co z was wyciska łzy?

Pozdrawiam
Karolina

Kijkowanie

2014-07-28T01:26:00.000+02:00

Nordic walking odkryłam już dawno - jakieś 4 lata temu. Nie oznacza to jednak, że jestem jakimś zapaleńcem. Nic bardziej mylnego - moje życie w ogromnej części toczy się wokół krzesła i biurka z laptopem. Jeśli ćwiczenia, to zdecydowanie wolę ograniczyć się do dłoni i nadgarstków (a tym, którzy mają dziwne skojarzenia, wyjaśnię, że nie jestem transwestytą). Tak - stukanie na klawiaturze to zdecydowanie sport dla mnie :). A słyszeliście o zespole niespokojnych nóg? Ja mam coś w tym stylu, ale nazywam to zespołem niespokojnych dłoni - kiedy jadę samochodem i zdarzy mi się zatrzymać na czerwonym świetle, odruchowo wystukuję na kierownicy rytm piosenki, która akurat leci w radiu.

Dobra... Ten post pierwotnie miał chyba być o nordic walkingu, a nie o moich dziwactwach! :D

O zaletach pisać Wam nie będę, bo nie zamierzam bawić się w eksperta, którym nie jestem. Powiem natomiast, że w tym roku udaje mi się częściej niż kiedyś (ale nie oszukujmy się - wciąż zdecydowanie zbyt rzadko) wychodzić "na kijki". Tak się złożyło, że moja mieszkająca niedaleko Koleżanka też ma kijki, więc umówiłyśmy się na wspólne wypady. Nie powiem, plany na początku były naprawdę ambitne, ale specyfika zarówno mojej, jak i Jej pracy, a także przemęczenie, brak czasu i chęci (tak - bardziej z mojej strony) sprawiły, że udaje nam się pochodzić tylko od czasu do czasu. Nie zmienia to jednak faktu, że kijki są naprawdę fajne. Nie męczy się tak jak podczas biegania, a jednak o wiele bardziej niż w czasie spaceru. Jak dla mnie - optymalnie. Nie chodzimy z prędkością dźwięku, ale gdy już uda nam się wybrać, przemierzamy ok. 6-7 km. Łatwiej też dzięki temu się spotkać, bo gdy jest wspólny cel, to i nieco łatwiej znaleźć czas. Mam nadzieję, że wystarczy mi chęci, by wrócić do tego, co było na początku i wychodzić przynajmniej 2 razy w tygodniu.

Pozdrawiam,

Ania

moje ratatouille

2014-07-23T21:12:00.000+02:00

Atencjone, atencjone!
Mam kolejny przepis, który zmutowałam sobie na własne potrzeby. Kupiłam kiedyś w Lidlu (nie, to nie jest post sponsorowany) bakłażany i nie wiedziałam co z nich zrobić. Do tej pory znałam je głównie z musaki, którą zajadałam się w Grecji (oczywiście z baraniną, czyli MIĘSEM!)
Miałam jeszcze kilka innych składników, bo rodzice też przejęli się moją dietą...

Na same warzywa jestem jeszcze za cienka więc wymyśliłam sobie swoją wersję francuskiego ratatouille.

Składniki:
- bakłażan
- papryka biała i czerwona
-pomidory malinowe
-cebula
-czosnek
- cukinia
-ser kozi
-ser żółty
-makaron pełnoziarnisty
- pomidory z puszki
-czosnek
- pieprz biały
- zioła prowansalskie
- bazylia
-sól
- pieprz cytrynowy
- cukier

Pokrojone w plastry bakłażany polałam oliwą i posypałam ziołami prowansalskimi. Następnie zgrillowałam je na patelni (grillowej). Pozostałe składniki pokroiłam w plastry, a makaron ugotowałam al dente.

Następnie sporządziłam sos z pomidorów z puszki, odrobiny koncentratu, czosnku, białego pieprzu, pieprzu cytrynowego (jest dobry nie tylko do ryby) i odrobiny cukru żeby przełamać smak.

Warstwy zaczęłam układać następująco:
-makaron
-cukinia
-pomidory
-cebula
-bazylia
-ser kozi
-makaron
-papryka
-bakłażany
-żółty ser

Polałam to wszystko sosem i zapiekłam w piekarniku, bo niby gdzie miałam zapiec :)
Smak jest bardzo fajny, a zapiekanka cholernie sycąca.

Ponadto chciałam się pochwalić, bo od kilku dni wstaję wcześniej, chodzę z kijkami i w międzyczasie nadrabiam lektury w postaci audiobooków i... spadłam z wagi już 3,5 kilogram.
Oczywiście chciałabym znacznie więcej, ale powolutku, pomalutku...

Smacznego
Karolina

faszerowane papryki

2014-07-22T16:32:00.001+02:00

Jest lato, są wakacje i wszyscy mają sezon ogórkowy. My prawie wcale nie piszemy, Wy prawie nie czytacie :)

W głowie szykuję sobie ważne dla mnie posty, ale jeszcze na nie trochę czasu.

Jakieś trzy tygodnie temu byłam u lekarza. Zrobiłam sobie badania przed wizytą u endokrynologa, a ponieważ w pracy mam wykupione dodatkowe ubezpieczenie zdrowotne i nie muszę wysiadywać w "państwowych" klinikach, postanowiłam zrobić sobie kilka dodatkowych badań. A co! Wykorzystam tę kartę. Skonsultowałam się z moją mamą (zawód- biały kitel) i przedyktowała mi co powinnam zakreślić. Poszłam do jakiejś tam doktórki, internistki i bezczelnie położyłam jej kartkę z tym, na co powinna wypisać mi skierowania. Wypisała potulnie, bo przecież w prywatnej klinice lekarz staje się całkiem innym człowiekiem. Zrobiłam.

Na moje nieszczęście się mi zachorowało i musiałam jechać po antybiotyki i zwolnienia. Trafiłam na doktora, który tak się mną przejął, że czułam się zmobbingowana. Nigdy jeszcze nie trafiłam na kogoś, kto tak się mną zajmował i po dwóch dniach zadzwonił żeby zapytać jak się czuję.

Dobra, przechodzę do meritum. Okazało się, że do mojego chorobowego arsenału dołączyła dna moczanowa. Nie chce mi się o niej pisać, bo można jednym kliknięciem sprawdzić co to, ale dla mnie to wyrok! Życie bez... MIĘSKA! Zapomnij Karolinko o kotlecikach, zapiekankach mięsnych, nadziewanych roladkach, gulaszach, pasztetach i innych pięknych medium rare. Od tej pory raz w tygodniu mogę pozwolić sobie na rzucanie się na krwiste.

Musiałam przewartościować swoją kuchnię i teraz rzucam się zaledwie na warzywka i chudy nabiał. Na razie daję radę i na szczęście przydarzyło mi się to w porze obfitej w pyszności. Nie zmienia to faktu, że muszę kombinować i jest to dla mnie nowa sytuacja. bo mięsko było podstawą. Będę się więc w miarę możliwości dzieliła pomysłami własnymi i zerżniętymi z neta.

Na początek faszerowane papryki. Oczywiście można to zrobić wszystkim, ale ja wymyśliłam taki oto farsz:

- ryż pełnoziarnisty (Uncle Ben's- uwielbiam go)

- suszone pomidory

- świeży pomidor

- cebula

- oliwki czarne i/ lub zielone

- kapary

- ser feta

Ryż ugotowałam, a pozostałe składniki pokroiłam. Dodałam oregano, bazylię, sól, biały pieprz i słodką paprykę w proszku. Wszystko to "skleiłam" dolewając oliwę spod suszonych pomidorów i całość upchnęłam w papryce. Pierwszego dnia zapiekłam same, ale następnego polałam je sosem beszamelowym i zapiekłam razem.

Może Wam się do czegoś przyda. Ja uczę się gotować jarsko więc trzymajcie kciuki i enjoj.

Pozdrawiam
Karolina

dr hashimoto

2014-06-28T11:54:00.000+02:00

Była sobie mała dziewczynka, która lubiła łapać różne choroby. Jej mama pracowała w służbie zdrowia i mówiono nawet, że dlatego dziecko tak bardzo ciągnie do szpitala. Bardzo szybko zaczęła rosnąć i dojrzewać. Co jakiś czas lądowała w szpitalu, ale na szczęście po czasie wszystko się unormowało.

Kilka dobrych lat później dziewczyna zaczęła strasznie tyć. Poszła więc do lekarza, który przepisał jej tabletki antykoncepcyjne żeby coś z tym zrobił, ale on stwierdził żartobliwie, że "nie tyje się od hormonów tylko od jedzenia" i tak ją z tym zostawił. Kiedy dziewczyna reprezentowała już sobą sporą kulkę, była rozdrażniona, wiecznie śpiąca i zmęczona poszła do innego lekarza i usłyszała, że dawkę hormonów jaką dostaje, powinna brać kobieta w trakcie menopauzy, u której gospodarka już przestaje cokolwiek produkować, a nie młoda dziewczyna.

Pani doktor starała się ją namawiać na inne hormony jednak dziewczyna zdecydowała się całkowicie je porzucić.

Wcale nie było lepiej. Waga wciąż rosła, dziewczyna była ociężała, apatyczna, depresyjna, a do tego doszła niekończąca się miesiączka. Trafiła na oddział ginekologiczny gdzie oczywiście stwierdzono- jak u co drugiej- zespół policystycznych jajników. Wybór był taki: albo leczymy się hormonalnie- przez antykoncepcje, albo zupełnie inaczej, ale przy kuracji pod żadnym pozorem nie można zajść w ciążę. Nauczona czym grozi pierwsze, postawiła na drugie. Niestety, niewiele się zmieniło. Spadał tylko nastrój. Raz nic nie jadła, raz rzucała się na jedzenie, raz się śmiała, a innym razem płakała nawet na reklamach, wszystko było okropne i nie do zniesienia, cały świat.

I wtedy trafiła do mądrej Pani Profesor, która wydała wyrok : MASZ HASHIMOTO!

A co to takiego?

To przewlekłe limfocytarne zapalenie tarczycy. Jest chorobą immunologiczną - organizm sam siebie niszczy. Tarczyca nie produkuje wystarczającej ilości hormonów, a jeśli one już się pojawią, zostają niszczone przez organizm.

Jakie są objawy?

Chorzy na Hashimoto mogą odczuwać stale chłód, osłabienie, zmęczenie, bóle mięśni, spowolnienie fizyczne i psychiczne. Może występować stan obniżonego nastroju, jawna depresja, choroba afektywna- dwubiegunowa, zaburzenie koncentracji, nerwowość, rozdrażnienie, bezsenność oraz tachykardia. Mogą pojawić się obrzęki, zwłaszcza na twarzy.

Skóra jest sucha i szorstka, wypadają włosy.

Przybieranie na wadze, wręcz otyłość często towarzyszy niedoczynności tarczycy. Występują dokuczliwe zaparcia, zatrzymywanie wody w tkankach, nadmierna potliwość. Krwawienia miesięczne stają się zbyt obfite.

Czym leczyć?

Niestety terapia trwać będzie już do końca życia i polega na doustnym podawaniu tyroksyny. Wiąże się to także z nieustanną opieka lekarską i częstym robieniem badań ponieważ dawka tyroksyny dziś jest dobra, a za kilkanaście dni może okazać się zbyt duża, co sprawia, że niedoczynność przeradza się w nadczynność co z kolei wywołuje inne objawy.

Rzecz jasna dziewczyną jestem ja (ale się zakamuflowałam :) I będę musiała już do końca swych dni dzielić życie z dr Hashimoto. Dlatego bardzo proszę osoby z mojego bliskiego otoczenia o wyrozumiałość, bo czasem zachowuję się jak suka nie dlatego, że tego bardzo chcę :)

Pozdrawiam
Karolina

Goście na balkonie

2014-06-19T11:38:00.000+02:00

Gołębie w mieście - jedni z nami walczą, inni dokarmiają. Osobiście mam do nich neutralny stosunek. Na balkonie ani parapetach nie montuję żadnych dziwnych siatek, szeleszczących woreczków, CD, które miałyby je odstraszać. Wychodzę z założenia, że jeśli raz w tygodniu zetrę z parapetu 3 kupy, korona mi z głowy nie spadnie. Skubańce bezbłędnie wyczuły, że mają we mnie sprzymierzeńca i postanowiły zadomowić się na dobre. Uwiły sobie gniazdko, niedługo potem pojawiło się jajeczko, a od kilku dni nasze gołąbki mają - jak na razie - wątpliwej urody potomka.

Poniżej kilka fotek naszej gołębiej rodzinki :)

Pozdrawiam,
Ania

ranking filmów romantycznych

2014-06-17T12:33:00.001+02:00

Nawiązując do poprzedniego posta, zalegania przed telewizorem lub w kinie i opychania się kaloriami pomyślałam, że mam swój własny ranking filmów na polepszenie humoru.

Siedzimy czasem w domu i chętnie coś byśmy wrzuciły na oko, ale nie wiemy co. Leżymy na kanapie i uprawiamy czynny zapping, a po drugiej stronie nic ciekawego. Czas więc sięgnąć po dysk i samodzielnie wybrać film.

Przede wszystkim zaczynamy od nastroju. Czy mam ochotę się bać, wzruszać, śmiać czy chcę zasnąć na filmie. Zacznę swój cykl rankingów od komedii romantycznych. Są to pozycje, na które zawsze mam ochotę, a jak tylko słyszę, że będą w telewizji to od razu ustawiam przypomnienie i od razu włączam również nagrywanie chociaż mam je na dvd :) Takie oto zboczenie.

Filmy poukładałam w kolejności od najmniej ulubionego, do najbardziej choć z tych w czołówce trudno było by mi wybrać jakieś miejsce dlatego są one bez numerków.

-WYSZŁAM ZA MĄŻ, ZARAZ WRACAM - francuska komedia, przy której ani nie płakałam, ani nie śmiałam się do bólu brzucha, ale wzbudziła we mnie pozytywne emocje

- CHŁOPAKI TEZ PŁACZĄ- Russell Brand zmiażdżył

-MIŁOŚĆ! NIE PRZESZKADZAĆ- kolejna francuska opowieść jak przekształcić miłość do rzeczy w miłość do osoby.

-OSTROŻNIE Z DZIEWCZYNAMI- głupkowaty, ale przyjemny

-CZEGO PRAGNĄ KOBIETY?- fajnie, gdyby tak faceci słyszeli, co myslimy...

-TO SKOMPLIKOWANE -romans byłych współmałżonków

-CO SIĘ ZDARZYŁO W LAS VEGAS -głupkowata komedyjka o skutkach upijania się

-27 SUKIENEK - permanentna druhna szuka miłości

-DZIEWCZYNA MOJEGO KUMPLA - jak zakochuje się "twardziel"

-SZTUKA ZRYWANIA - od miłości do nienawiści. Jak można pogrążyć związek kiedy wpadamy w rutynę i przestajemy się rozumieć

-JAK STRACIĆ CHŁOPAKA W 10 DNI- zawody miłosne, kto z kim pierwszy zerwie

-NIGDY W ŻYCIU- chyba jedyna polska komedia romantyczna, którą mogę oglądać

-LEPIEJ BYĆ NIE MOŻE- zgryźliwy facet bez problemów i optymistka z walącym się światem

-AMELIA - piękna i ponadczasowa. Lubię zwłaszcza opisy postaci.

- TO TYLKO SEX - Mila Kunis i Justin Timberlake - najpiękniejsza para.

-DZIEŃ ŚWISTAKA- kocham Billa Murraya!

-RZYMSKIE WAKACJE -ckliwa, urocza historia

-GREASE - znam wszystkie piosenki na pamięć i mogę to oglądać bez końca

-DIABEŁ UBIERA SIĘ U PRADY -moda, moda, moda. Uwielbiam motywy Kopciuszka w filmach.

-SEX W WIELKIM MIEŚCIE- te same powody, co wyżej plus bajkowy sposób przedstawiania miłości w niebajkowy sposób

-DZIENNIK BRIDGET JONES- obie części filmu i książki :)

-TO WŁASNIE MIŁOŚĆ - chyba nie muszę tłumaczyć dlaczego. Nie znam osoby, która nie lubi tego filmu

Coś pominęłam? Jeśli tak to dopisujcie swoje typy lub dajcie znać, które są Wam najbliższe

Pozdrawiam
Karolina

sposoby na nudę i pms

2014-06-16T13:16:00.005+02:00

Cierpię strasznie, bo coś mnie łupnęło w kręgosłupie i jak już myślałam, że jest lepiej to dziś uderzyło ze zdwojoną siłą. Pewnie to kara za żart z pieska :)

a oto mój pies(suka), możecie z niej żartować, ona się nie obraża :)

Nic nie poradzę na to, że mam wisielcze poczucie humoru. Zauważyłam, że odpowiada ono głównie mężczyznom, a kobiety są na nie "zbyt wrażliwe". No, ale jeśli od dziecka otaczasz się samymi facetami (mam na myśli rodzinę) to łapiesz trochę ich sposób postrzegania świata. I tak na ogół śmieszą mnie żarty, które nawet bałabym się tu napisać. To na tyle jeśli chodzi o moją spowiedź i żal za grzechy.

W sobotę spotkałam się z moją wieloletnią przyjaciółką na babską dobę :) Jako, że są cholerne mistrzostwa i nie ma szans żebyśmy cokolwiek zrobiły z naszymi facetami, musimy organizować się same w opozycyjnych grupach i jakoś to przetrwać w niemundialowym podziemiu.

Co dziewczynki lubią najbardziej?

Ano są dwa trzy sposoby spędzania ze sobą czasu (tzn. trzy najpopularniejsze):

- zakupy :)

- wieczór w klubie z kolorowymi drinkami

- kanapa, dres, masa jedzenia i filmy

Oczywiście wszystko to jest opatrzone plotkami w zależności od kultury obgadującego- albo na czyjś temat albo na swój własny, uskuteczniejąc amatorską psychoanalizę.

U nas stanęło na tym ostatnim.

Uwaga! Było KFC, serniczek z truskawkami, frytki i pizza, a popijane było winem i colą. Do tego dwa filmy: jeden pseudo romantyczny, a drugi z męską klatą w roli głównej.

UPASIONA I SZCZĘŚLIWA!

A Wy jak najbardziej lubicie spędzać czas?

P.S. Napisałam ostatnio post o złych klientach, a dziś widziałam, że zaczyna być propagowana akcja o dziwnym sloganie "Widzisz buca w sklepie? Zareaguj!"

Dołączam się do tego i mam nadzieję, że Wy również.

Pozdrawiam
Karolina

no coment

2014-06-14T11:53:00.001+02:00

Wczoraj przytrafiła mi się taka sytuacja:

Wlazłam na insta żeby pooglądać sobie zdjęcia. A tam oczywiście przechwałki kto gdzie nie był, czego nie kupił i co konsumował. Sama biorę w tym udział więc dźwigam swą pięść i uderzam się w wielkiego cyca -"mea culpa".

Patrzę, a tam Fashionelka, słynąca z tekstów sponsorowanych. Widzę jej ślicznego pieska, ale postanawiam sobie zakpić i pytam "czy pies też jest markowy?". Następnie widzę kolejną lodową ucztę u Maffashion, którą autentycznie podziwiam za takie góry jedzenia jakie prezentuje i wciąż płaski brzuch więc piszę luźno, że powinna mieć już wielki tyłek i pewnie przyleciała z planety Melmag i ma siedem żołądków jak Alf. Z resztą sama kiedyś tak o sobie mówiłam.

Nagle dopada mnie piętnastoletnia fanka i twierdzi, że widzi mnie, że hejtuję blogerki, bo napadłam na Elajzę, a teraz na Maff...

O matko! Pomyślałam" mam stalkera", ale może inne komentarze były poprawne?

Niesamowite jest to, co teraz dzieje się z blogami modowymi. Spotykamy na nich zupełnie nowy wymiar. Nagle nie ma czytelniczek, fanek mody. Są wyznawczynie blogerek. Dziewczątka, które mają naście lat i upatrują sobie w blogerce guru. Ten blogerski BOR cokolwiek się napisze, przyrównuje do hejtu, skutecznie nadinterpretując to słowo.

Niestety takie sytuacje spowodowały u mnie skojarzenia z religijnym fanatyzmem i od razu w mojej głowie pojawiło się 10 przykazań religii katolickiej. I widzę tam sporo elementów wspólnych.

Przykazania małoletnich wznawczyń sekty "blog modowy".

- nie będziesz miał innej blogerki przede mną

- nie będziesz brał imienia blogerki swojej nadaremnie

-pamietaj abyś post święcił/ lajkował/ udostepniał

-czcij blogerkę swoją

- nie mów falszywego świadectwa przeciw blogerce swojej

-broń imienia blogerki swojej

what elese?

Clou tej historii jest takie, że Elajza usunęła mój komentarz i wywaliła mnie ze swojego insta, a pod Maff doczekałam się obrończyni i nagłych lajków zdjęć na moim profilu.

Śmieszy mnie to,bo mogłabym być już prawie matką tych dziewczątek (teen mom) i nie chce mi się z nimi dyskutować, a te ich boginie jeśli trzeba potrafią się same bronić, ale z reguły mają w dupie komentarze takich osób jak ja i niestety tych obrończyń również.

Niech post będzie z Wami
Karolina

Le Petit Marseillais

2014-06-11T23:28:00.000+02:00

Wszyscy ostatnio rozczulają się nad Le Petit Marseillais - żelami pod prysznic i balsamami do ciała "prosto z Prowansji", jak głosi reklama. Ponieważ balsamów - o zgrozo, zaraz przeczyta to Karolina! - prawie wcale nie używam (czasem tylko Nivei pod prysznic), a lubię być na bieżąco z nowinkami, postawiłam na żel pod prysznic. Tych drugich akurat jestem fanką - zwłaszcza, jeśli chodzi o nuty mocno owocowe. Kiedy więc zobaczyłam w Rossmannie specjalną półeczkę z tymi produktami, było wiadomo, że nie przejdę obojętnie...

Pootwierałam, obwąchałam i wybór padł ostatecznie na kwiat pomarańczy. W drogerii wydawał mi się idealny. W domu? Powiem szczerze: dupy nie urywa. Jest ok, ale nic poza tym. Nawilża przeciętnie, pachnie zbyt słodko, a jednak jest to "luksus z Prowansji", za który trzeba dość sporo zapłacić...
Wniosek: zostaję przy moich ulubionych, sprawdzonych markach: Nivei i Johnsonie. Mam kilka ulubionych zapachów, odpowiada mi konsystencja oraz tzw. efekt końcowy. Nie wykluczam, że spróbuję jeszcze kiedyś innego zapachu Le Petit Marsellais. Jeśli jednak spodziewacie się jakichś spektakularnych, niecodziennych efektów - nie wydaje mi się, by było to możliwe do osiągnięcia.

Pozdrawiam,
Ania

mś...

2014-06-10T11:07:00.001+02:00

Błagam o pomoc! Mój mąż mnie zdradza. Co gorsze robi to najczęściej w naszym własnym domu i niejednokrotnie w mojej obecności.

Złoszczę się, wściekam, ale to tylko pogarsza sprawę. Kiedyś próbowałam różnych "sztuczek" żeby odwrócić od niej jego uwagę, ale nie jest to takie łatwe.

Zastanawiam się co mam zrobić i może Wy macie na to jakiś sposób. Jak go odzyskać?

Nie mam już siły z nią walczyć i choć on ciągle powtarza mi, że to ja jestem najważniejsza, czasem czuję , że wcale tak nie jest. Poświęca jej tyle czasu, ciągle wisi na telefonie...

Drogie dziewczyny, JAK ŻYĆ?

NIENAWIDZĘ CIĘ piłko nożna i nienawidzę was, zbliżające się brazylijskie mistrzostwa.

Pozdrawiam

Karolina

Urlop?

2014-06-08T23:09:00.000+02:00

Cały czas tylko praca, praca, praca… Ponieważ jednak nie samą pracą żyje człowiek (i mówi to osoba, która po godzinie 22 w niedzielę na chwilę oderwała się od pracy, żeby dodać ten post), kiedy moja kuzynka chyba już po raz trzeci zaproponowała, żebym do niej przyjechała, w końcu uległam. Wyruszyłam w piątek rano, a wróciłam dopiero w sobotę po południu (bo na piątkowy wieczór zaplanowałyśmy winko) i muszę przyznać, że dobrze mi to zrobiło. :) Fajnie jest się czasem oderwać od codzienności i zrobić coś nieszablonowego, chociaż przyznaję, że tak do końca nie potrafię odpoczywać. Niestety mój pogłębiający się pracoholizm sprawia, że przynajmniej kilka razy dziennie „muszę” sprawdzać pocztę… Męczące to dosyć, przyznaję, ale inaczej nie jestem w stanie, bo pracuję sama na własny rachunek, w 90% właśnie przez Internet, tak więc laptop i modem to dwie rzeczy, które muszę mieć (bo na razie bronię się przed netem w telefonie). Mogę natomiast zapomnieć szczoteczki do zębów (jak do kuzynki), części piżamy (jak dzisiaj do mojej szwagierki), ręcznika, grzebienia czy innych mało istotnych gadżetów.

Idąc za ciosem chciałabym wypocząć w pełniejszy sposób, a ponieważ mój mąż już w najbliższy piątek rozpoczyna 2-tygodniowy urlop, być może uda się ten plan zrealizować. Tutaj pojawia się problem, bo o ile ja jestem pracoholiczką i przyznaję się do tego, o tyle Andrzej jest marudą, choć twierdzi, że wcale tak nie jest. Zaproponowałam wypad w góry polegający na zdobywaniu szczytów (wszelakich) połączonym z wypoczynkiem w jakimś małym, przyjemnym SPA (jacuzzi, jakiś masażyk – naprawdę niewiele mi do szczęścia potrzeba). Odrzucono. Sam ciągle gadał o Wiśle lub Ustroniu, ale ponieważ byliśmy tam już kilka razy, wolałabym zobaczyć coś innego. Zawsze marzyłam o Bieszczadach… Odrzucono. Wrocław i okolice? Odrzucono. Dobra, dla świętego spokoju mogę jechać nawet do Wisły. On już nie chce… Musi też? Może ja bym sama… albo z Eweliną lub Karoliną??

Wściec się można! Dlatego zwracam się do Was – czytających naszego bloga – co zrobić, żeby go przekonać? Nie mam ochoty na jakieś gierki i podchody – za starzy na to jesteśmy. A może znacie jakieś fajne, nieszablonowe miejsca, w których można wypocząć? Interesują nas (mnie?) 3-4 dni, bo A. ma tyle prac dodatkowych, że na dłużej nie ma szans się wyrwać. Oczywiście z w-fi ;) i najchętniej niezbyt daleko (czyli nie więcej niż ok. 300 km) od Częstochowy. Ktoś? Coś?

Pozdrawiam,

Ania

mężczyzna - przedmiot pożądania

2014-06-05T12:24:00.000+02:00

Na pytanie "dlaczego się w nim zakochałaś?" lub "co ty w nim widzisz?"- najczęściej pada odpowiedź " ma w sobie to coś ". Zderzacz Hadronów był chyba mniejszą zagadka niż odkrycie, co to jest to "COŚ". Zapewne amerykańscy naukowcy są najbliżej, ale póki co ja (szanowany naukowiec) opracowałam swoje własne COŚ, co sprawia, że mężczyźni... skutecznie nas od siebie odstraszają.

U niektórych pojawia się od razu, co sprawia, że omijamy ich szerokim łukiem, ale są też kryptoCOSIE, którzy ujawniają prawdziwe ja kiedy to klapki spadną nam już z oczu. Ja jednak przyjrzę się tym , co to się z niczym nie kryją i- co dziwne- to właśnie oni nigdy nie mają problemów z poczuciem własnej wartości.

Kolejność jest całkowicie przypadkowa.

- SKARPETKI DO SANDAŁÓW- mój mąż, kiedy widzi mnie w cielistych skarpetkach lub podkolanówkach, nazywa je antygwałtkami, bo twierdzi, że stopy młodej kobiety skutecznie stracą w nich na atrakcyjności. Zatem ja mówię to samo męskiej wersji

-KOSZULKI BEZ RĘKAWÓW - nie bokserki, ale po prostu t-shirt pozbawiony rękawów. Zwłaszcza do sflaczałych rąk spod których wystają poklejone włosy

-NIEDBALSTWO głównie jak chodzi o szczegóły. I nie mówię już nawet o cesze charakterologicznej, ale jak widzę kolesia z niezadbanymi zębami, brudnymi paznokciami czy długimi jak krogulcze paznokcie to ciary przechodzą mi po plecach.

-HIGIENA OSOBISTA , a raczej jej brak. Nie, nie wystarczy , że pot wyschnie czy wytrzemy go w koszulkę...

-ZAPACH. Nie znoszę potu, nieumytych zębów, nadmiernej ilości wypalonych papierosów, smrodu piwa i kaca, ale wkurza mnie też kiedy facet wylewa na siebie zbyt duże ilości perfum.

-DŁUBANIE W NOSIE I PUSZCZANIE BĄKÓW! (nie wymaga komentarza)

-ELOKWENCJA sprowadzająca się do przekleństw co drugie słowo. Sama lubię przeklinać, ale robię to nie dlatego, ze brakuje mi innych słów.

-CHAMSKIE ZACHOWANIE wobec kobiet. Zwłaszcza w obecności innych po to by nie wyjść na pantofla.

-UPIJANIE SIĘ na imprezach (bo już nie wspomnę o tym sporcie na ławce w parku) i pozostawianie kobiety samej sobie. Dno den jest wtedy gdy dziewczyna musi troszczyć się o swojego, ledwo trzymającego się na nogach kolesia.

-SAVOIR VIVRE nieopanowany w żadnej kwestii. Podoba Ci się jak mężczyzna zachował się w stosunku do swojej kobiety? To czemu nie nauczyłaś tego swojego syna? Niezbędne minimum: otwieranie drzwi i przepuszczanie, noszenie ciężkich rzeczy (niekoniecznie małej torebeczki)

-ZBYT WYMUSKANY facet to też nie jest nic dobrego. Chciałabym zawsze czuć się płcią piękną,a nie płcią skrępowaną obecnością własnego mężczyzny.

Macie swój ranking, albo jakieś punkty, których tu zabrakło?

Pozdrawiam

Karolina

Dom

2014-06-04T22:44:00.000+02:00

Każdy z nas ma dwa domy – jeden konkretny, umiejscowiony w czasie i w przestrzeni: drugi – nieskończony, bez adresu, bez szans na uwiecznienie w architektonicznych planach

/Olga Tokarczuk/

Mówi się, że dom to nie budynek, ale relacje czy atmosfera, którą tworzą ludzie w nim mieszkający. Jak już wiecie, mam za sobą przeprowadzkę, nawet niejedną, więc jestem zaprawiona w bojach.

24 lata swojego życia spędziłam w maleńkiej wsi, mój dom znajdował się pod lasem, a do najbliższych sąsiadów miałam jakieś 250 metrów. Jedni pewnie powiedzieliby: „bajka”. Inni: „tragedia”! ;) Jak dla mnie – nic nadzwyczajnego. Trzeba po prostu przyzwyczaić się do tego, że nigdzie nie jest blisko, a wizyta gdziekolwiek (sklep, przychodnia, poczta, stacja benzynowa…) to spora wyprawa. Zasadniczy plus jest taki, że masz błogą ciszę i spokój. Plus numer dwa: najwcześniej jak się da robisz prawo jazdy ;) Minusy? Przede wszystkim spore koszty, bo żeby dojechać do pracy w mieście, trzeba wydać miesięcznie minimum 500 zł. Minusem – zwłaszcza z perspektywy dziecka – może być też konieczność przedzierania się przez zaspy zimą w drodze do szkoły. Tak czy siak do wszystkiego można się przyzwyczaić i wszystko zorganizować w taki sposób, by wycisnąć z faktu mieszkania na wsi więcej plusów niż minusów.

Niespełna cztery lata temu przeprowadziłam się do nieco większej wsi, zwanej miasteczkiem. Różnica była taka, że dookoła sąsiedzi, no ale do tego akurat mogłabym się przyzwyczaić, gdyby nie sąsiedztwo moich teściów… Mniejsza z tym – wróćmy do pozostałych różnic. Odległość do miasta o połowę mniejsza, o sklepach czy innych punktach usługowych nawet nie wspomnę. Mentalność jednak raczej wiejska. Jak mi się tam mieszkało? Hmm…, gdyby pominąć ten jeden (niestety bardzo istotny) aspekt, byłoby nieźle.

W październiku ubiegłego roku wylądowałam w innym miasteczku. Nie zdążyłam tam nikogo poznać, bo mieszkaliśmy zaledwie trzy miesiące, które spędziliśmy głównie na poszukiwaniach mieszkania. Poza tym, co tu kryć – nie jestem szczególnie towarzyska.

W styczniu zacumowaliśmy w Częstochowie. Zmiana o tyle zasadnicza, że po pierwsze w końcu coś swojego, a po drugie dziesiąte piętro w wieżowcu.

Kilkoro znajomych pytało mnie ostatnio czy przyzwyczaiłam się już do mieszkania w mieście. Złapałam się na tym, że nie bardzo wiem, co powiedzieć. Ostatnio tyle się dzieje, że właściwie non stop pracuję. Nie miałam czasu ani chyba potrzeby, żeby się nad tym zastanowić. Tak, przyzwyczaiłam się od razu. Co być może zaskakujące, nie sprawia mi to zupełnie żadnej różnicy. Jesteśmy zatem w punkcie wyjścia – dom to ludzie, dlatego ważne jest dla mnie to, z kim mieszkam, a nie gdzie. Zdanie zapewne zmieniłabym z perspektywy szałasu, tudzież namiotu, jednak domek na wsi i mieszkanie w wieżowcu to równie dobre rozwiązania.

Przy okazji chciałabym zahaczyć jeszcze o jedną kwestię – mianowicie nazywanie jakiegoś miejsca domem. Dla mnie „dom” zawsze był tam, gdzie moi rodzice, rodzeństwo i dziadkowie. Kiedy się stamtąd wyprowadziłam, długo czułam taką mentalną bezdomność. Jadąc do swojego długoletniego domu jakoś niestosownie było mówić o nim w ten sposób. Miejsce, w którym zamieszkałam, nigdy nie stało się dla mnie prawdziwym domem, wynajmowany przez 3 miesiące dom również. Dopiero teraz, kiedy mieszkamy na swoim, znowu mam dom, do którego chętnie wracam.

Pozdrawiam
Ania

peeling cukrowy

2014-06-03T11:21:00.000+02:00

Kiedyś moja skóra była zupełnie inna. Miałam też nieco więcej czasu żeby o nią dbać, choć pewnie wszystko zależy od organizacji i chęci. Moja skóra była jak u dziecka- gładką i sprężystą. Nie miałam śladów po depilacji. Niestety jakiś czas temu to się zmieniło, ale o tym kiedy indziej.

W liceum nie miałam na tyle kasy żeby kupować masę kosmetyków, ale też te naście lat temu nie było ich w sklepach aż tyle. Trzeba było jakoś sobie radzić. Dlatego jako peelingu używałam tego, co znalazłam w domu. Najczęściej była to sól, którą tarłam lekko zwilżoną skórę. Potem dołączyłam do tego różne rodzaje szczotek, ale okazało się, że nie te drogeryjne, a zwykła szczotka do ubrania znalazła uznanie, bo jej włosie najbardziej mi odpowiadało. Nie marnowałam więc czasu oglądając tv :) Miało to dodatkowy plus, bo masowałam ciało i o dziwo ubyło mi kilka centymetrów, a skóra była super jędrna.

Po jakimś czasie sklepy zasypały różnego rodzaju peelingi więc zaczęłam próbować. Niestety żaden mi nie odpowiadał, bo drobinek było jak na lekarstwo albo po chwili się rozpuszczały. Pewnego dnia wylądowałam w gabinecie spa na jakimś zabiegu kawowym i tam zachwyciłam się zapachem. Dlatego dostałam na urodziny od Andrzeja peeling cukrowy- kawowy, który kupił w Mydlarni u Franciszka. Byłam zachwycona! Okazało się, że ściera dość mocno, pięknie pachnie, a w jego składzie są olejki, dzięki czemu po zabiegu nie tylko mamy usunięty naskórek, ale też super nawilżoną skórę i piękny zapach, który jednak toleruję głównie zimą i jesienią, bo latem jest zbyt ciężki.

Wiedziałam już, że peelingi cukrowe to jest to, co lubię.

Niedawno odkryłam kosmetyk, który pewnie u niejednej z Was już jest na półce, ale dla mnie to była nowość. Mówię tu o peelingu cukrowym z Farmony. Cudowne zaskoczenie! Duże opakowanie, piękny zapach, gęsta konsystencja i bardzo fajne efekty. Ja wybrałam zapach mango & brzoskwinia, ale jest ich jeszcze kilka. Jedyny minus to taki, że nie nawilża aż tak bardzo skóry i trzeba potem użyć balsamu, ale przecież nie takie ma być jego działanie.

Na korzyść również przemawia cena ponieważ 300 gramowe opakowanie kosztuje około 15 zł, a kawowy można nabyć na wagę, ale cena już jest znacznie wyższa - 25 zł za 100 g.

A Wy macie jakieś ulubione peelingi?

Pozdrawiam
Karolina

nasz klient - nasz pan

2014-05-31T13:06:00.000+02:00

Każdy z nas jest konsumentem. Nie każdy jednak stał kiedykolwiek po tej drugiej stronie, jako sprzedawca.

Rodzina ze strony mojego ojca to "ciała pedagogiczne", a prawie wszyscy w rodzinie mojej mamy (poza nią) pałali się sprzedażą. Pamiętam kiedy byłam mała i jedna z cioć- prowadząca własny biznes- pozwalała mi u siebie pracować w wakacje. Marzyłam o tym żeby zostać panią sprzedawczynią. Uhmmm... uważaj czego sobie życzysz, bo może się spełnić :)

Kiedy skończyłam liceum zaczęłam rozglądać się za pracą i tak trafiłam do... sklepu. Moją pierwszą, stałą, krakowską pracą był Promod na Floriańskiej. Od tego się zaczęło i potem obracałam się w różnych kręgach, ale wszystko miało styczność z handlem.

Dzięki temu, że dane mi było stanąć po drugiej strony lady myślę, że jestem w pełni świadomym klientem. Wiem, czego mogę oczekiwać, ale też zdaję sobie sprawę z tego, co jest głupie i drażni.

Odkryłam na FB jakiś czas temu stronę "Beka z klientów", ale prawda jest taka, że powinna się ona nazywać "smutek sprzedawcy". NIGDY nie zrozumiem podejścia ludzi pod tytułem - on/ona tu jest dla mnie i mogę robić co tylko chcę. Zauważyłam, że bardzo wiele osób w ogóle zapomina, że w sklepie czy jakichkolwiek usługach ma do czynienia z drugim człowiekiem.

Nie rozumiem pracodawców, którzy uważają, że dają pracę i już za to należy im się cześć i chwała. Nie kumam jak można kazać stać komuś w jednym miejscu przez 8, 12, 14 godzin. Nie zamontować klimatyzacji czy ogrzewania, a przy tym wciskać pracownika w uniformy z najtańszych i najgorszych tkanin. Montować monitoring tylko po to żeby oglądać czy się nie zamyśliłeś. Kazać im zostawać z klientem po godzinach i nigdy ich z tego nie rozliczać. Takich rzeczy mogę wymieniać setki i myślę, że klient jest jak dziecko - jeśli widzi, że rodzic (pracodawca) nie szanuje pracownika to dlaczego on ma to robić? Ano dlatego, że po drugiej stronie też jest CZŁOWIEK.

Recz jasna jest cała masa bardzo miłych i kulturalnych ludzi, dla których przez problemu zostaniesz dłużej w pracy, ale niestety coraz więcej jest w nas chamstwa.

Nie rozumiem jak można wziąć do przymierzalni 20 rzeczy i zostawić je tam rozpieprzone, jak można pozrzucać ciuchy z wieszaków i odejść, porozrywać opakowania i wziąć z końca nietknięte, wchodzić minutę przed zamknięciem, depcząc umytą podłogę tylko po to żeby sobie pooglądać nic nie kupując.

NIE ROZUMIEM !

Oczywiście jest tez cała masa błędów jakie popełniają obsługujący nas sprzedawcy. Często są opryskliwy, pozostawiają nas samych sobie, mówią, że czegoś nie ma , bo nie chce im się sprawdzić...

Bardzo często niestety to jaki jest pracownik zależy od atmosfery w pracy, do kolegów z jakimi pracuje, a przede wszystkim od samego szefa, bo jeżeli ten będzie ich traktował jak ludzi to zadowolenie będzie przenoszone na klientów, a klient dobrze obsłużony wyjdzie szczęśliwy.

Czy to naprawdę jest aż tak wiele?

Pozdrawiam
Karolina

bitwa o dom

2014-05-29T15:42:00.000+02:00

Oglądacie " Bitwę o dom"? Ja każdą edycję. Oczywiście ze względów designerskich tzn. lubię podglądać pomysły na urządzanie. Nie interesują mnie ckliwe historyjki o tym kto z kim, gdzie, jak i po co.

Strasznie to jednak smutne, że żyjemy w kraju, w którym ktoś robi show z tego, czego my na ogół najbardziej potrzebujemy. Recz jasna osoby, które startują doskonale znają zasady programu, ale poza pięknem, gospodarnością i funkcjonalnością jurorzy często podają argument - im to mieszkanie naprawdę jest potrzebne.

Każdy tam ma swoją historię i przychodzi do programu z własnych pobudek. Bez względu na to czy chce się popisać umiejętnością tworzenia czy po prostu nie ma gdzie mieszkać, idzie tam wygrać sporą część swojego życia.

To przykre, że ludzie dziś muszą posuwać się do takich kroków żeby... po prostu móc gdzie mieszkać! Jeśli nie masz rodziców, którzy ci pomogą, nie pracujesz w firmie, która pozwoli ci sowicie odłożyć lub przynajmniej sprawi, że możesz bez lęku wziąć spory kredyt lub po prostu nie odziedziczyłeś lokum po jakiejś babci czy cioci to... jesteś w dupie.

Zostaje ci wynajem, co oznacza pakowanie kasy do czyjejś kiermany. Jedyny plus jest taki, że nikt nie pyta cię przy tym ile zarabiasz.

Nooo ewentualnie możesz zamieszkać z rodzicami lub u teściów, ale nie polecam. Z resztą Anka może Wam to szybko wybić z głowy. Choć są wyjątki kiedy taki układ się sprawdza, ale są one niezwykle rzadkie- jak to wyjątki.

Lądujesz w programie rozrywkowym, w którym do wygrania jest mieszkanie. I co więcej- dostajesz kasę na jego urządzenie i robisz wszystko tak, jak tylko chcesz. Przeprowadzasz się tam na czas show, śpisz tam, jesz, bawisz się z dziećmi. One urządzają się we własnym pokoju, a potem w programie na żywo, który prowadzi Kinia słyszysz "widzowie zadecydowali, że to jednak nie ty".

Cudownie! Prawda jest taka, że z kasy zarobionej na programie spokojnie można by było kupić kilkadziesiąt takich mieszkań.

Polsat z kolei wprowadził format, który w USA cieszy się wielka popularnością, czyli "Nasz Nowy Dom". Smutna, polska, uboga wersja, w którym remontują ludziom domy w niczym nie dorównuje oryginałowi. Lepsze jednak to niż nic.

Przykre jest jednak to, że ludzie na oczach milionów muszą starać się wygrać coś tak ważnego i zdobywają to tylko dzięki sympatii i głosom oddanym przez nas, oglądaczy.

Czy może być coś bardziej przykrego niż pozwolić przyzwyczaić się komuś do nowego lokum, a potem im to odebrać? Może. Czekam na nowy program w ramówce "Bitwa o dziecko", w którym damy ludziom dziecięcie, każemy im się nimi zajmować i co odcinek będziemy odbierać za błędy wychowawcze...

Pozdrawiam

Karolina

Zmiany...

2014-05-28T11:29:00.000+02:00

Zmiany są w naszym życiu potrzebne. Dzięki nim nie gnuśniejemy, chce nam się na nowo starać, dostrzegamy możliwości, których wcześniej dziwnym trafem nie było na horyzoncie…

Dawno nie udzielałam się na tym blogu – to fakt. Przez ten czas jednak moje życie bardzo się zmieniło. Jestem dziś w zupełnie innym miejscu niż to, w którym tkwiłam przez ponad 3 ostatnie lata mojego życia. Teraz nie wiem nawet, od czego zacząć… Hmmm… może od początku.

O tym, że młodzi ludzie powinni mieszkać sami, nie muszę nikogo przekonywać. Co więcej, sama niby o tym wiedziałam od zawsze, a jednak poszłam na taki układ. Dlaczego? Sporo było powodów i okoliczności, ale myślę, że nie ma teraz sensu tego wszystkiego roztrząsać, bo i po co? Stało się. Wytrzymałam wspomniane wcześniej 3 lata (trochę ponad), ale każdemu kiedyś kończy się cierpliwość, każdy potrzebuje wytchnienia, każdy chce żyć własnym życiem i dobrze się w nim czuć. Tak – ja też!

Samej sobie wmawiałam przez długi czas, że tak musi być, że nie jest wcale aż tak źle, że wytrzymam. Po kolejnej karczemnej awanturze coś w nas pękło – na szczęście nie tylko we mnie. Postanowiliśmy wziąć życie w swoje ręce i odciąć się od tego, co złe. Nie powiem, początki były bardzo trudne. Była to poważna próba dla nas.

Dzisiaj? Mieszkamy w swoim „M” i nikt nam w okna ani garnki nie zagląda (że o sypialni nie wspomnę). Dopiero teraz wiem, że żyję. Chociaż oboje pracujemy znacznie więcej niż wcześniej, chociaż trzeba się bardziej liczyć z każdym groszem, jestem w 100% przekonana, że warto było. Złapałam wiatr w żagle, wykorzystuję moje możliwości najlepiej jak potrafię i wiem, że z czasem może być tylko lepiej.

Może następnym razem bardziej się uzewnętrznię. Jak na pierwszy raz po tak długiej przerwie – wystarczy :)

Dziękuję za uwagę ;)

Pozdrawiam,

Ania