2 ayak 2 teker

Kahire-Kizildeniz Bir Bisiklet Yolculugu

2013-10-07T09:12:00.000+03:00

Seyahatnamenin yazarı Sibel Buğdaycı sıkı bir bisikletçi olmasa da, diğer birçok davete hayır diyor olmasına rağmen, biskletle yapılacak bir tura çok düşünmeden evet der. İstanbul'da yol hazırlığı sonrası uçakla gidilen Kahire Havaalanı'nda başka bir dünyadadırlar artık.

Kahire'ye yakın piramitlere yapılan ziyaret sonrası rota Nil nehri boyunca Luxor kentinedir. Demiştik ya, Sibel sıkı bir bisikletçi değildir, ilk gün Kahire trafiği, sıcak hava ve uzun süre pedallama yazarı bir hayli yorar, ama o sonraki günlerde, zorlu şartlara rağmen, bisikletle yavaş yavaş ilerlemenin ve araçlara göre daha geniş bir görüş açısına sahip olarak daha fazla detayı gözlemlemenin keyfine varır.

Güneye doğru indikçe güvenlik için yer yer polis-asker koruması altında, ya bisiklet onları ya da, bisikletleri araçlara yükleyerek, onlar bisikletleri taşır. Yol boyunca karşılaştığı doğal şartları, tarihi yerleri ve Mısır insanını anlatır yazar.

En güneyde varılan krallar vadisi Luxor'dan doğuya Kızıldeniz'e dönen seyyahlar, deniz kıyısında Queser'e varır ve kuzeye dönerek sahil boyunca ilerleyip Hurghada'da yolculuğu sonlandırırlar.

Yazarın sade ve akıcı anlatımıyla Mısır tarihi ve günümüz aktarılırken, hayalinizdeki bisiklet seyahatleri için sizi cesaretlendirecek bir kitap ortaya çıkmış. 2011'de Kalkedon yayıncılık tarafından basılmıştır.

Avanos Yari Maratonu

2013-07-06T16:06:00.000+03:00

Kirikkale'ye 200km mesafede yari maraton olurda kacirmak olmaz telkinleriyle kaydimi yaptirdim, hatta kosu sonrasi haber verseydin ben de gelirdim diyebilecek herkese haber verdim. Kimse gelmedi o baska ama "tuh bilseydim ben de gelirdim" lafini da duymadim.

Yarislar Pazar gunu kosulur aliskanliginin aksine, 6 Temmuz Cumartesi saat 10:00'a organize edilen 1. Avanos Kizilirmak Yari maratonu icin sabah 5:00'te kalkip, kahvalti sonrasi, 6:00 gibi sabah gunesi isiginda guney doguya dogru motorun tekerlerini donduruyorum, Kirsehir uzeri Avanos 2-2,5 saatte alinir varsayimiyla. Yollar bos, tabiat uyandi uyaniyor, gokyuzu masmavi. Bazi bugday tarlalari hali hazirda bicilmis, kaysilar kirazlar toplanmis, seftaliler olgunlasma doneminde. Motorumun ustunde boyle bir ruya alemindeyim. Nispeten duz, dik olmayan tepeleri asiyorum teker teker acele etmeden.

Avanos'a 8:20 gibi inip gayri ihtiyari buldugum merkezde start tag'ini gorunce durup gogus numarami aliyorum. Pek tanidik yok gibi, daha cok Nigde, Tarsus, Adana masterleri. ING Bank kosu takimi buyuk bir grupla gelmis. Istanbul'dan gelen asina yuzler de yok degil. Start'a vakit varken sehir merkezini 1,5 litre su alarak dolasiyorum

Start'a az kalmisken merakli gozler altinda golgeye cektigim motorumun yaninda soyunuyorum. Park gorevlisi, isine gitmek icin arac bekleyen comlek ustasi, hicbir isi olmayan vatandasin meraki var nereli olup, nerden geldigime, ne akla hizmet kostuguma, parkurun ne olduguna dair. Samimiyetle cevap verip sakalasiyorum. Benim derdim de Anadolu'nun bu kucuk kasabasinda buyuk sehirlerde suregiden Gezi eylemleri hakkinda ne dusundukleri. Valla hokumet hakkinda verip veristiriyorlar ilgililerin dikkatine.

Kilim, comlek isciligini sembolize eden heykelin onunden aliyoruz starti. Lokasyon ve hava sartlari dusunulunce bekledigimden fazla kosucu oldugunu soylemeliyim. Birkac Afrika kokenli konulan odullerin cazibesiyle en ondeler. Sehir merkezi civarinda bir iki git gel, sokak arasi donusleri derken, Alaaddin hamami onunden gecip, biraz ilerde Kizilirmak'in iki yakasini birlestiren kopruden gecerek Goreme'ye dogru donuyoruz.

Trafigi kesilmis cevre yolunu sorunsuz gecince uzun duz asfaltta, sararmis otlar ve kahverengi tonlarda toprak renklerini gokyuzunun mavisi sariyor. Peri bacalari nerelerde diye aranirken, ufukta sag tarafta tepeciklerin farkli sekilleri, renklerini ayirt edebiliyorum. Yaklastikca sekiller belirginlesiyor.

Solda Zelve tarafina donuse yaklasirken donusten gelen Afrika'lilar ve pesinden Turk atletler kendi saglarina donerek hafif egimli hale gelen tepeye dogru uzun adimlarla tirmaniyorlar.

Hava sartlari dusunuldugunde, cok umursamasamda tempom fena degil. Tursitik bir gezi icin geldim buraya, kosarak geziyorum etrafi sadece. Cavusin tabelasini gormemizle solda kocaman Cavusin Kilisesi agaclar arkasindan beliriyor. Sagda buyuk bir turist grup agac golgesinde kosanlari karsiliyor, alkisliyorlar bazi bazi. Cavusin icinde bir tur atip, su istasyonu, cip kontrol noktasini gecip yokus asagi salmisken itfaiye kamyonundan kosanlara verilen dus servisini goruyorum. Acayip keyifli bir durum, ancak o sicakta kosan, kosmus olan anlar. "Imdat itfaiye, yaniyorum" diyerek keyifle, sakinmadan daliyorum suyun icine. Sudan cikan kopek gibi, etrafa su sicratarak sapur supur, sirilsiklam bir halde cikiyorum dustan.

Geldigimiz yoldan geri, Zelve kavsagina kadar hafif inis, keyifli bir donus yapiyoruz. Donuse gidenlerin yuzlerinde ki sicaktan bunalmislik kendini belli ediyor. Birazdan dus alacaklarini bilseler daha sevkle kosarlar belki. Zelve'ye donup rampayi cikmaya baslasamda cok zorlamadan onumdekileri yakalayabiliyorum. Samsun'daki gibi en geriden baslamanin goreceli avantaji. Illaha ki onumde olup yavaslayanlar var ve onlari gecme hissi ile kendimi kandiriyor olmak bile guzel bir duygu. Artik her taraf topraktan fiskiran kucuk pramitlerle dolu. Bicakla ortadan enine kesilmis kek gibi kocaman tepeler. Kamera araclari geciyor, durup bizi cekiyorlar. Diren kameraman, diren Avanos diye gulduruyorum onlari. Birazdan jandarmayi da besliyorum ayni sloganla. Cevap vermiyorlar ama en azindan onlarda tebessumle karsiliyor.

Iste burasi, su ana kadar ki en harika dogal guzellik. Pasabayiri, bir tepeden inerken gorunuyor, onlarca peri bacasi sagimizda, biz yaklastikca yanimizdan gecip arkamiza dogru kosuyor.

...ve parkurun en yuksek noktasi. Zelve. Dogal acik hava muzesi tabelasi karsiliyor bizi. Bir kontrol noktasi da Zelve donusunde. Buraya kadar kesintisiz her 2,5K'da su istasyonu, saatime gore nerdeyse metresi metresine, yerli yerinde. her bir istasyonda 3 kisi, cevreden yardima gelen cocuklarla sicaktan bunalan kosanlara derman olmaya calisiyor. Samsun sonrasi bu ne hizmet, ikram diyorum icimden. Bu Samsun eziyeti daha dusmez dilinden diye kendi kendime guluyorum. Direnen Jandarma gunes altinda da olsa kavsaklarda bizi bekliyor.

Zelve'yi donup Avanos'u karsimiza aldigimizda Zelve'ye kadar cikilan tepenin iniside baslamis oldu. Yaklasik 5K kalmisken dagin basinda bir itfaiye daha fiskiyesi bizi karsilamaz mi? Hobaraaa diyerek bir daha suya dalis ve iliklerine kadar islanip bir daha silkelenis. Cok eglenceliydi cok.

Rota cevre yolunu bir daha keserken, durdurulan araclar feryat edercesine kornaya basiyordu. Trafik polisleri "ne var be kardesim biraz bekle bile" deme geregini bile duymadan kosanlara hizmet derdindeydi. Aslinda trafigin bu kadar uzun sure kesilmesi hos olmamis, umarim seneye cozum uretilir. Avanos icinde bir iki sag sol ile, Kizilirmak'in baslangica gore ters yakasinda finish'e 1:50 ile bekledigimden daha iyi zamanla girip odul cantami aliyorum. Icinden cikan kitap surpriz oluyor bana. Birkac hafta once Avanoz'da yazarlar bulusmasinda tutulan soylesi notlari kitaplastirilmis. Hos bir hediye.

Kosu sonrasi ciftlik baligi ve yerel sarap odulu. Kizilirmak ustunde gondol sefasi ise bir daha ki sefere. Olur da grup olarak gelebilirsek.

Avanos YM Parkur

Elevasyon Profili

Koşucu-John Parker

2013-06-10T15:19:00.000+03:00

...Bazı sabahlar uyandığında devasa bulut kütlelerinin geriye çekildiğini ve ortaya en parlak haliyle tertemiz bir gökyüzü çıktığını görürdü. Kaygan ayakkabılarını homurdanmadan giyer ve ıslak patikada, nasıl olup da bu duruma geldiğini merak ederek, en canlı adımlarıyla serbest koşuya çıkardı. Bu, diye düşünürdü, işte bu, muhteşem. Bütün renkler, bütün yaşam, sadece ince bir su tabakasıyla örtülmüş olurdu. Kuşlar cıvıldar, mö inekler möö'ler ve Quenton Cassidy, kafasında plan namına sadece belirsizlik olan bu adam, koşunun orta yerinde kahkahalarla gülmeye başlardı.....

...Yanından geçen biri onu transta zannedebilirdi, oysa karanlığın içinde arkasında kalan fondaki tek bir detayı bile kaçırmazdı. Kışın açan çiçeklerin kokuları, yapraklarını dökmüş çıplak meşenin küstahlığı, İspanyol yosunlarının nemli biber aroması. Akşamın bu erken saatlerinde televizyonlardan yükselen saçmalıklar, akşam yemeği sesleri, çocukların gürültü patırtısı. Bir meteora benziyordu, titreşen ışıklarıyla kozmosu yararak geçen, hızından dolayı sadece silüeti görünen bir meteor. Gece, koşucunun duygularını daha da keskinleştirirdi. Yalnızlığını daha dokunaklı kılardı. Bu ıssız devinim eyleminde, hızlı olan temposunun daha hızlı görünmesini sağlar, bastırılmış bir heyecanla bir tür aciliyet duygusu yaratırdı......

...Koşu pistinde her şey siyah ve beyazdır. İnsanların çoğu bu tip baskıyı kaldıramaz. Ego somut kanıtlarla yüzyüze geldiğinde geri adım atar. Her birimiz, referanslarımızı küçük birer kimlik gibi gittiğimiz her yere yanımızda götürürüz. İşte bu yüzden sayılar bizim için çok önemlidir, bu yüzden sürekli sayılarla konuşuruz. Mesela ben dört-nokta-sıfır-üç'üm. Bu sayılar pekala da plaka gibi alnıma kazınabilir. Buradaki beyefendi, belki onunla tanışmak istersin, 27:42'dir, 13:21 olarak da tanınır....

Runner's World ''Koşuculuğa dair yazılmış en iyi roman'', Sports Illustrated, Kenny Moore ''Bir koşucunun dünyasının en iyi tasviri...'' diye yorumladıkları John L. Parker'ın Koşucu adlı romanından kısa parçalar okudunuz. Bu kısacık metinlerde dahi kendinizden, yaşadıklarınızdan, duygularınızdan parçalar buldunuz degil mi? Romanı okudukça, çok kere kendimi geçmiş antrenmanlarda, yarışlarda, dost muhabbetlerinde hayal eder buldum. Bu roman beni, sizi, düzenli koşan herkesi anlatıyor. Hissedipte sözlü ya da yazılı dile getiremediğiniz birçok duyguya tercüman oluyor, hah tam da böyle oluyor, oldu dedirtiyor okurken.

Özgün adı ''Once A Runner'' olan roman, John Perker tarafından ''geçilen büyük sınavlar ve koşulan binlerce mile'' adanmış, Gülden Özbilen tarafından Ocak 2012'de dilimize çevrilmiştir. Tek kelimeyle ''kaçırılmamalı''.

19 Mayis Samsun Yari Maratonu

2013-05-19T11:48:00.000+03:00

Cemalettin'in ozendirmesiyle Mart sonundan baslayarak hayalini kurmaya basladik Samsun'da 19 Mayis gunu kosmayi. Gecen sene ayni YM'i kosan Cemo, kosunun organizasyon kalitesinin beklentilerini yuksek tutmadan, pazar gunune denk gelen bu kosuya katilmanin manevi hazzi ve Samsun'da yapilacak gurme turuyla bizi ikna etti. Biz dedigim yaklasik 15 kisi cikti program ilk dile geldiginde. 19 Mayis yaklastikca 15 kisilik biz, duse duse 4'e dustu. Yadirgamiyorum, gayet dogal bir durum. Hem gelebilenler icin de iyi oldu. Kucuk grupla hareket etmek her zaman daha kolay ve az sorunlu oluyor, daha cok sey, daha az bekleme ile yapilabiliyor.

Cemo, Katibe ve Esma Cuma aksamdan Samsun'a inerken, ben Cumartesi ogleden sonra Ciftlik caddesinde bir kafede yakaladim onlari. O aksam Venn Cafe'de Samsun pidesi ve Makarna Partimizi yaptik. Hedef kosu olarak gorulmediginden, birer arpa suyunu da karbonhidrat depolama babinda mideye indirdik.

19 Mayis sabahi, Mustafa Kemal'in Samsun'a ayak bastigi gunden tam 94 yil sonra, gece konakladigimiz Grand Atakum (tavsiye edilir) otelinden baslangic noktasi olan Kurtulus Yolu'na aracla gittik. Yol boyu, Atakum'dan sehir merkezine aldigimiz bu yol tahmini kosu parkuru da olacak. Daha Samsun uyanmamis, Cemo'nun gecen seneki tecrubelerine dayanarak kosu bitene kadar da uyanmayacaklar.

Samsun'u avcunun ici gibi bilen Cemo, bizi start'a yakin bir otoparka atti. Hazirlik yapip otopark gorevlisinden bir foto almayi da ihmal etmedik elbet.

Sadece lisansli sporcularin kabul edildigi kosu icin yaklasik 100-120 kisi bekliyoruz. Her nedense federasyonun duzenledigi bu kosu icin gerekli duyurular yapilip, sehir disi ve sehirdeki amator sporcular ozendirilmiyor. Hava simdiden sicak, daha da isinacak gibi. Su istasyonlarinin varligi ve yerini ogrenme cabasi sonuc vermiyor. Ne hakemler, ne de kosu takim antrenorleri kesin birsey soyleyemiyor. 5, 10, 15'de olacagi varsayiliyor. Bestelsiz'in antrenoru ASim hocamiz, sponsorlu kosulardaki organizasyonu burda beklemeyin diyor. Biz de bunu bilerek yanimiza bozuk para aldik hocam.

Start veriliyor ve odul icin kosan genc atletler one atiliyor. Biz dordumuzde, antrenman programlari ve yaris sezonu ile gecen bahar ayi sonrasi sermis oldugumuzdan, haddimizi de bilerek arkadan yavas yavas basliyoruz. Iznik'den sonra gecen 1 ay boyunca sadece 3-5 kere kosmus olan ben ilk kilometreleri ortalama 5:20-5:30 pace ile gecip, 5:00 ve altina oturup gitme planini uygulayabiliyorum. Demek antrenmansiz da kosuluyormus, hem de sicak havada. Birazdan gorecegiz ki antrenmansiz, sicak havada, susuz bile kosuluyormus.

5K'daki su istasyonundan sunger ve su alarak gectigimde artik 5:00 alti tempoyu tutmus durumdayim. Sagimizda Samsun Limani ve Amazon heykelini gectikten sonra denizde gorunur oldu. Atakum Sahili'nde kisa kostuktan sonra sola ara sokaga girip, sonra sag yaparak 3 seritli Ataturk Bulvari'na cikiyoruz. Sinop'a kadar uzanan bu yol trafige kapali, her baglanti yolunda bir polis var. O noktaya kadar olan gorevli polis sayisi, kosucu sayisini gecmis durumda. Bu guvenle yayildik 3 seride. Uzuuun yol hafif kivrimli, ucu gorunmuyor. En uzakta gorebildigim turuncu tshirt'lu arkadasi yakalarsam bana yeter diyorum icimden, ama ona gelene kadar 50m'deki beyazli, onun onundeki ikili ve daha ondeki digerlerini yakalamak lazim. Sabit tempom onlara gore daha hizli oldugundan surekli bana yalastiklarini kostukca hissediyorum.

8K'ya gelince, donusu yapan ondeki grup uzun adimlarla gelip, arkamiza dogru kosmaya devam ediyor. 10K'da da su icip, donusu 53dakika ile yapiyorum. 5 dakika sonra tekrar su istasyonuna geldigimde artik suyun kalmadigini soyluyorlar. E daha gelen 50 kisi var! Ilerde su var diyor gorevli. Iyide oraya kadar daha 5K var. Son suyunu 5K'da icen ise 10K boyunca su takviyesi alamayacak bu durumda. Birazdan Cemo geliyor karsidan, arkasindan Esma. Ilerde surpriz oldugunu soyluyorum, su istasyonunda su olmadigini ima ederek. Katibe'de geliyor, bir findik veriyor. Yol boyu aldigim tek yiyecek destegi.

Hava sicak olsa da, su yeterli olmasa da tempomu dusurmeden gidebiliyorum. Hedefledigim turuncu tshirt'lu arkadasi 15K civarinda yakaliyorum. Onu gecmisken yeni hedefler koyuyorum ondekilere bakarak. Bereket donusteki istasyonda su var. Sikayet ediyorum onlara 10K'da su kalmadigini, daha gelenler oldugunu ve suyu idareli dagitmalarini. Yol ustundeki dijital termometre 26C diyor. Dayanilmaz oldu artik, bitsede kurtulsam diye liman yanindan gecerken finishi gormeye calisiyorum. Ilk defa arkadan biri geciyor beni, ona tutunmaya calissamda nefesim yetmeyince aman ne luzum var diyerek yavasliyorum yine. Son 500m diyor kavsakta bekleyen hakem. Biraz daha adimlari uzatarak puruzsuz asfalt yolda bitiriyorum basladigimiz yerde. Kurtulus yolundan gencler cikiyor sehre dogru ortalarinda actiklari buyuk bayragi dalgalandirarak, agizlarinda "Mustafa Kemal'in askerleriyiz" slogani. Biber gazi da yok mudahele de. Ilginc!!! 1:45:50 ile bitiyor kosu. En iyi YM'lerden biri hem de bu sartlarda.

Ne ani madalyasi ne de ani tshirt'u var finish'de, sadece isinmis bir su ve sagolsun bizi 2 saat finish'de bekleyen Cemalettin'in abisi. Sen koskoca atletizm federasyonu Samsun'da, Ataturk'un kurtulus savasi baslattigi sehirde, spor bakaninin secildigi yerde, 19 Mayis gunu bir kosu duzenle ve kosuculari susuz birak. Bi ugrayip giden Vali Bey'e plaket ver ama kosanlara bir ani madalyasi yaptirmayi uygun gorme. En hafif deyimle ayipliyorum.

Herseye ragmen, atamizin ayak bastigi yerlerde kosmus olmak, hakkiyla bitirmis olmanin keyfini yasamak ve Samsun'da bulunmak gelmemize fazlasiyla degdi kanaatine variyoruz ekipce.

Yas grubunda 2. olan Esma

Kurtulus Yolu'ndan baslayan ve Atakum'da bir yerlerden! donen rota

Nerdeyse sifir yukseklik degisimi

Ortalama pace tami tamina 5:00 :)

Iznik Ultra Maratonu

2013-04-25T16:36:00.000+03:00

Her kosu sabahi oldugu gibi yine erken uyanip yulaf ezmeli, kuru meyve ve kuruyemisli misir gevregi kahvaltisini etmeye basladigimda sabah namazi okunuyordu Iznik'de. Saat 05:00'i az geciyordu. Hava hala karanlik, disarisi burnunu tekrar iceri cek dercesine soguktu. Yagmur ya da gunes olmasinda soguk bana islemez diyerek balkodan iceri girip 07:30'da verilecek start oncesi hazirliklara basladim. Klasik vazelinlenme disinda bacaklarimi, dizlerimi Ares bant'la bir guzel kapladim. Yol uzun, gun ne kadar uzun olacak belli degil. Her ihtimale karsi, faydasi olabilecegini dusundugum yiyecek ve kiyafetlerle dolu canta. O ana kadar kostugum en uzun mesafe olan 60K'nin iki katindan daha fazlasini yapabilmek icin uyandim ve hazirlaniyorum. Kac kilo tasiyacagim kaygisi yok. Kritik bir malzemeyi bosuna tasimak, ihtiyac duydugunda yaninda olmamasindan iyidir. Heleki ilk defa bu kadar uzun bir mesafe yapilacaksa. Yolun hemen hemen yarisinda kullanilacak ikmal malzeme cantasi da hazir. Ayakkabidan coraba, taytdan uzun ve kisa kolluya, gece kosmak icin ne lazimsa hepsinden bir tane yedegi de bu cantada var.

Kahvalti salonunda birde sicak cay icelim derken ayni otelde kaldigimiz arkadaslarla da bulusuyoruz. Taytli kizlar ve oglanlar, bu sefer ustlerinde daha cok kiyafet ve sirtlarinda tasinacak cantalari var. Su borulari olan ya da onune arkasina tutusturulmus suluklarla cesit cesit cantalar. Eminim bircoguda benim gibi silme doldurdu, en cokda finish'e kadar tasiyacaklari yiyecekle.

Start alanina yuruyup asil kalabaliga ve renk cumbusune orda giriyoruz. Herkesin yuzu guluyor, yogun bir muhabbet. Bircogu benim gibi hayatlarinin en uzun mesafesini kosacak, ama 42, ama 80, ama 130K.

Vaktinde verilen start'la baslangic alanindaki koyu muhabbet kosucularla beraber Iznik sokaklarina yayiliyor. Hemen rota konusulmaya baslandi. Gecen sene kosanlar bilmis bilmis anlatti, nerde tepe baslar nerde biter, nerde nasil kosulmali. Baslangicla beraber ileri gidip durarak video kaydi aldim 23 Nisan cocuklari gibi kosturan arkadaslardan.

Start Oncesi ve Sonrasi

Benim hedef ise ertesi gun sabah finish'i gormek, ama nasil olursa olsun muhakkak gormek, cut off time'a yenilmeden, of puf etmeden, saglam, tek parca en onemlisi zinde bir sekilde 1km arkamizda biraktigimiz noktaya tam ters yonden gelebilmek.

Hemen Iznik cikista Ozgur Patron'la zeytinlikleri parselledik, Turkiye nufusu 300milyon olunca Istanbul nasilsa buraya dayanacak. Jandarma'ya selam durup asfaltdan toprak yola girdik ve birazdan tirmanmaya baslayarak asil kosuya ve birazdan yuruyuse de gectik. Agir giden Ozgur'den ayrilip biraz ondeki Cemo ve Katibe'ye takildim bir sure. Biraz daha giderek Altan ve Itir'a sonra. Onlarin onunde daga dasa Esma diye bagiran Ozlem Nur'a, sonra da Iznik'in tecrubeli kosucusu Gozde ve Isil'a. Hepsiyle hos bes edip ayrildim. Herkes kendi ritminde kendi yoluna. Nasilsa onlar beni Narlica'da yalniz birakacaklar Soloz'e dogru.

Ilk kontrol noktasi 13K'daki Derbent'e varmak ilk tepenin cogunu tirmanmak demekti ki yol boyu gecen muhabbet sayesinde cok hizli olmasa bile cabuk akan zaman sonrasi vardigimi anladim. KN1 Derbent'e 09:20 gibi 80K kosacak olan Suna, Kerem, Ilgaz ve kopecikle beraber girdik. Kontrol noktasini durmadan Derbent'li teyze ve cocuklara, arkadaslara selam vererek gectim.

KN1 Derbent'e kadar

Derbent cikisindaki rampada Ozlem Nur'un aradigi Esma'yi, Ozlem Nur'dan nerdeyse 15 dakika mesafede buldum. Esma'yla beraber biraz ilerde Bakiye Abla'yla kosan Muna'yi ve Ankara'dan Elif Tepeli'yide alarak daha tempolu 42K'ya kadar beraber takildik. Birlikte ya da 50-100m mesafe farkla kos yuru 42'ye kadar bu grupla beraber gitmek hem beni yormadi, hem de bayagi eglenceli oldu.

11:15 28K'da KN2 Suleymaniye kontrol noktasinda biten suyumu koy meydanindaki cesmeden doldurup Isotonic tozla zenginlestirdim. Bir iki tuzlu fistik, puskevit, muz alip devam ettim. Suleymaniye sonrasi icim icime sigmamaya basladi, heyecandan degil gazdan. Karnimda bir karin daha tasimaya basladim nedense, bir turlu cikaramadigim gaz, ic organlarima ciddi baski yapmaya bana aci vermeye basladi. Gruptan uzaklasip yol kenarina comeldim mecburen. Biraz rahatlamistim ama ilk tepenin inisinde gruptaki herkes basip inse de basincli kap gibi sisen ben karin agrisiyla saha yavas iner oldu. Yedigim ya da ictigim her neyse azap veriyordu bana. Yine de Muskule'nin taslik yollarinda koylulere gulucuk vermeme, laf atmama engel olmadi.

KN3 Muskule

Muskule cikisi asfalta serilmis Gulsevim ve Hande fotograf cekerken, Ulkem koylu bir teyzeyi kosmaya iknaya calisiyordu. Yokus asagi duramadan devam ettim. Ana yolla kesistigimizde Jandarma, Polis, Kurtarma ekiplerinden olusan bir ordu karsiladi bizi. Burdan sonra Narlica'ya kadar asflatta grup halinde bir sagdan bir soldan kosarken hizli gecen araclara saydirmayi da ihmal etmedik.

KN4 Narlica 13:00 42K'ya vardigimda yol boyunca cocuklar, sicak corba ve kimbilir kac dakika once varmis olan Galip bizi bekliyordu. Devam edenler masaya, 42'de kalanlar madalyasini alip tribunlere. Start'da soyledigim 5 saatte 42'ye varma hedefi yolda oyalanmalar yuzunden 30 dakika sapti ama gece boyunca gidilecek zamanla kiyaslayinca 30 dakika cok buyumedi gozumde.

KN4 ve KN5, Narlica ve Soloz

Bosalan su depomu doldurup, bir iki muz alarak Bakiye Abla'yla 42'den beraber ayrildik. Gecen seneden bildigimiz ikinci tepeye vurduk kendimizi. Hizli cikma duzde rahat kosamazsin diyen Bakiye Abla'nin sesi arkamda, ben kafami gomup vurdum kendimi daglara. Icimi sikistiran gazi yokusta bile atamiyorsam nasil olacakti bilmiyorum. Tepeler o kadar yukardaki one dogru gokyuzunu gormek bile guc, ancak arkama donup yokus asagi baktigimda bulutlu gri havayi gorebiliyorum. Tislaya fislaya ciktim o uzun yokusu, sadece birkac kisiye rastayarak. Acaba herkes aldi basini gitti mi? Ayni egim, ayni tepeler olmasina ragmen gecen sene bitmek bilmeyen bu cikis o gunden kalan hatiralar ve tecrubeyle daha cekilir oldu ve bitti dogrusu. Cikista gectigim arkadaslar inise dogru tempoyu artirinca beni geride biraktilar. Iniste bagirsaklardaki gaz daha sikisinca onumu arkami kollayip bir daha comeldim issiza. Biraz rahatlamis hafif tempoda Soloz'e dogru inmeye devam ettim. Gecen sene burda 4 tirnak birakmistim ki bu sefer yoktu o luksum. Manzaraya daha fazla mesai harcayinca asagidaki buyuuuk zeytinlik daha harika gorunuyordu. Zeytin agaclari arasindan yer yer yukselen mavi dumanlarda neyin nesiydi? Koyluler birseyler yakiyordu ama neydi. Birazdan o alana girince onu da anlayacaktim.

KN5 Soloz 15:30 gibi 60K da tamamlandi. Biraz oturayim artik. Kontrol noktasinda Aylin ve ismini bilmedigim hemsire arkadas kosucularin tansiyonlarina, genel durumlarina bakiyor. Titriyorsun dedi Aylin, tuzsuz kalmis olabilirsin, kramp var mi? Ben genelde titrerim, kramp yok ama tuz da alayim. O anda Aylin'in kendine ismarladigi tost geldi, ben de ucundan faydalanmis oldum, yanina bolca kasar peyniri ve sekerli sicak cay. Su takviyesini yapip 10 dakika gecirdikten sonra tekrar yola koyuldum. Bu noktadan sonrasi ilk defa tecrube edilecek bir rota. Saga don devam et dediler. Dondum saga devam ederken selam verdigim teyze, "baska isiniz yok mu evladim" dedi. Ben var teyzecim, baska isimiz var derken, teyzenin yaninda oturan abi "bu hobi, hobi" dedi. Icimden ne hobi ama diyerek ayrildim ve kendimi tepeden hayranlikla izledigim zeytinliklerin icinde buldum. Isaretlenmis rotada traktor lastiklerinin biraktigi derin izler, onceki gunlerde yagan yagmurlarla su kanali haline gelmis, bazi noktalarda gecilmeyecek kadar camur icindeydi. O an gecen sene burayi yagmurda gecenler aklima geldi ve bir kez daha ama bu sefer yerlere kadar egildim, burayi gecmek icin harcadiklari eforu tahmin etmeye calisarak. Benzer kabusu 4 hafta once Cekmekoy gece kosusunda 7 saat yasadigimdan az cok da tahmin edebiliyorum aslinda. Camura girmek yerine benden once gecenlerin basarak egdikleri otlari takip edip zeytinlige girmek ve paralelden yurumek daha hizli ilerlemekdi.

Ara sira koylulere denk geliyordum, tahta merdiveni dayamis zeytin agacina, fazlaliklari buduyor. Donup bakmiyor bile yoldan gecen avarelere. Calismak varken enerjinin yollarda kosarak harcanmasina anlam vermiyor belkide. Budanan dallar nedense yurudugumuz yollara atilmis. Ustune basip gecmek dikkat gerektiriyor bazi dar alanlarda. Kul yiginlari yer yer, zeytin yapraklari seciliyor, agacin dallari ateste bitsede, her nasilsa yapraklar seklini kul halinde de korumus. Demek tepeden gordugumuz dumanin nedeni buymus.

KN6 Soloz Burnu 16:30'da 63K gecilmis oldu. Irmagin gecisinde bizi bekleyen kontrol noktasi gorevlilerini bir sure beklettim cunku irmak gecisi ayakkabi ve coraplari islatsa da soguk su yorgunlugu alan, sismeye baslayan tabanlari rahatlatan bir huzur verdiginden su icinde bir sure kalmak islanmis olmanin tedirginligini aldi goturdu.

Burdan sonra artik gole kavusuyoruz. Golun tam guneyinde Orhangazi'ye dogru olan kivrimi gecicez. Dalgalar vuruyor hafif hafif yoldan yurumek yerine gol kenarina iniyorum ama kumsal cok yumusak, ayaklarim kuma batiyor. Kisa yuruyus sonrasi traktor yoluna tekrar cikip kos yuru devam ediyorum. Birazdan gol kenarina kacamak bira icmeye gelen cocuklar etrafta jandarma olup olmadigini soruyor. Burda yok diyorum keyfinize bakin. Balik izgara tekliflerini istemeden geri ceviriyorum.

Golun guney sinirinin bitip kuzeye dondugu noktadaki Golyaka Koyu'nde arkadan Haluk Korkmazyurek geldi. Abimiz bizden buyuk ama saglik problemlerine ragmen ayni performansi gosterebiliyor. Biraz da risk alarak giriyor bu uzun mesafelere ama ne ailesi ne de kendi bu delikanliyi durduramiyor. Golyaka'yi gecince Organgazi'ye uzanan yay tam onumuzde ne zaman sonuna gelecegiz diye ha kosuyoruz ha yuruyoruz. Onumuzde 5-6 kisi araliklarla dagilmis mesafe degismeden gidiyoruz. Haluk abiyle bu is yapilacaksa en iyi mesafenin yari maraton oldugu fikrini paylasiyoruz, bu degilde bundan sonra boyle yapalim diyoruz. Bakalim bir daha nerde karsilasicam Haluk abiyle.

KN7 Ornekkoy'e Dogru

KN7 Ornekkoy 18:00'de 75K gecilerek variyorum. Dusundugumden 30-45 dakika once vardim dogrusu. Aylin yine orda. Sanirim bu ucuncu KN bizi karsiladigi. Ben iyiyim ama Haluk abi dinlense iyi olabilir. Julien ustunu degistiriyor, Ozlem Nur etrafinda. Bagirsak sorunlari yasayan Renay oturmus. Parkurun 75'den 80'e cikarilmasini, 5K daha gitmesi zorunluluguna soylenip duruyor. Buralarda beni karsilayacak arkadaslarla telefonla konusuyor bir yandan da ikmal cantasindaki daha kalin kiyafetleri giyiyorum, yiyeceklerimi duzenliyor, islanan corap ve ayakkabilari degistiriyorum. O sirada Fedai Kurtul el sallayarak kontrol noktasini terk ediyor. Ona yetiseyim diye masada biraz atistirip yola koyuluyorum. KN'den cikar cikmaz yol kenarindaki isaretleri gorup devam ediyorum. Kosmaya devam, birkac kisi gecerken Ozgur'le telefondayim nerdesiniz nerdeyim diye. Asfalti karsiya gecip kaldirimdan, dokuma fabrikalari onuden gecip koseyi donuyorum. Tanimadigim bir arkadas sen burda ne ariyorsun, KN7'den ayrilman lazimdi diyor. Ne, nasil? Burasi 80K rotasi, biz Orhangazi merkeze gidiyoruz, siz 75K'dan ayrilip gol kenarindan devam ediyorsunuz. O anda neye ugradigimi sasiriyorum, kosedeki polise geri donup soruyorum. O da onayliyor. Elim ayagim bosaliyor. Bugune kadar yapmadigim bir hatayi en uzun mesafemde yapmis olmak moralimi bozuyor. Ozgur'u arayip durumu anlatiyorum, meger o bana soylemis rotalarin ayrildigini, ama nerde nasil... Bezgin bir sekilde yuruyerek geri donerken 80K'cilar geciyor asfalt yolun karsisindan. Bir sure sonra arkadaslarla da yolumuz kesisiyor. Gunes batmak uzere, gun boyu saklandigi bulutlar arkasindan cikmis bizi isitiyor. Ozgur, Cemo, Galip ve Katibe'yle bulusmak, kisa muahbbet, onlarin iyi dilekleri beni guclendiriyor. verdikleri agri kesiciler gece boyunca cok isime yarayacak, hatta agri kesicilerin ayak agrilarimi kesemez hale dahi gelecegim.

Orhangazi Bulusmasi

Klasik soylem, yapacak birsey yok, geri donup kendi rotama giricem. Onde giden Ilgaz hemen arkasinda Suna Kerem'de durumuma uzuluyor ama sans dileyerek geldigim yone dogru kendi finish'lerine gidiyorlar. Birazdan o koseye variyorum ki 80K rotasina giren bir almani da ben ceviriyorum. Demek bu noktada hata yapmis olmak sadece bana mahsus degilmis. Qatar'da yasayan Stefan'la kisa muahbbet edip hazir hala gucum varken kosayim diyorum. Kalan 55K boyunca yer yer karsilasiyoruz Stefan'la.

KN7 Muhabbetleri ve Sonrasi

KN8 Anacayiri 19:30'da 80K'yi geciyorum. Son 5K rotadan sapma, KN7'de verilen molayla tam 1,5 saat surmus. Anacayiri anayolun kenarinda Jandarma ve organizayon gorevlilerinin bekledigi bir nokta. Hava kararmak uzere birazdan tshirt'u cikarip kalin kiyafetimi ve reflektif yelegimi giyerek Ilica'ya varmak icin sabirsizlaniyorum ancak tarlalar icindan arasindan yer yer camur icinden gecerken yurume hizindan otesine pek gecemiyorum. Arkamda Stefan var ama onumde kimse var mi acaba? Fedai Kurtul ucup gitmistir, KN7'de ben cikarken bekleyen Julien ne yapti acaba? Boyle boyle gezintiye devam ederken karanlikda coktu, tepe lambasini yakmak sart oldu.

Gecen Cekmekoy gece kosusunda ilk defa tecrube edip cok yipranmama ragmen cok zevk almistim. Hava iyice kararinca tepe lambasini kapatip rotanin duz yol oldugu bolgelerde biraktim kendimi karanligin kucagina. Ayak seslerim kus ve kurbaga seslerine karisiyor. Bir de tiiizzzt tizzzt diye bagiran bocekler. Ay tepede yarim halde, yildizlar var ama zifiri karanlik denir ya o iste. Ay isigindan yansiyan zeytin agaclarinin golgesi ve onumde giden benim golgem. Tepe lambami tekrar acip rotadan emin olup yine kapatiyorum. Sagim solum dipsiz kuyu sadece gokyuzundeki ay ve yolumu gosteren dallardan sarkan beyaz seritler dikkatimi cekiyor. Birazdan yol bitip zeytinlige girince ne luzum vardi diyorum kendimce. Zeytinlik surulmus toprak cok yumusak, bastigim yer dagiliyor yurumek bile zor hale geliyor. Dallardan sakinmak icin egilerek geciyorum. Neyseki rotayi gosteren cokca serit var yoksa rota buradan gecirilmez derim.

Ara sira asfalta yaklasip arac seslerini duyuyorum, hah biraz asfalta cikip kosarim derken tekrar donuyorum sirtimi ve rota beni daglara dogru cekiyor. Tabanlarim sizlamaktan attigim her adim beni zorlamaya basladi. 2 tane agri kesici dahi ise yaramiyorsa dah fazla zorlamamak lazim. Kulakligimi cikarip muzik dinleyim diyorum biraz, belki motive eder. Rock Fm cok cizirtili, Besiktas'in maci yorumlaniyor, birisi kuran okuyor soylevlerle, cistak FM'lerde cumartesi gecesi sallaniyor. Turkuler caliyor bir kanalda, orda duruyorum. Daglar diyor taslar diyor ulasamadim yarim diyor. Ikinci bosalmayi biraz sonra yasiyorum. Ilki Soloz'e inerken olmustu. Kulakligin teki takili diger kulagim acik 2-3 saat boylece gidiyorum radyo istasyonlari esliginde.

KN9 Ilica 22:15'de 95K'da tamamlaniyor. Kontrol noktalari listesinde yazan Ilica (kaplica) noktasinda kocaman, buharlari tuten, acik bir kaplica havuzu oldugunu oraya gelmeden tahmin edemezdim. Havuz icindekilerin keyfine laf atinca davet ettiler ama ne mumkun. Finish burda olsa en krali olurdu ama daha gidecek 35K en azindan 6 saat var. Ilica'da ayakkabilari cikarip tabanlarimda sizlayan yerlere jelimsi plaster yapistiriyorum, neyseki almisim yanima. O bolgede yasayan yabanci bir abla ile muhabbet ediyoruz gece kosusu uzerine. Hic yapmamis ama istiyormus o da. Aman diyorum muhakkak yapin. O zaman baska bir boyutunu yakalarsaniz kosma keyfinin. Su takviyesi yapip tuzlu birseyler yiyerek ayriliyorum.

Tekrar zeytinliklerdeyim, saga don, sola don ayni manzara. Bazi isaretlerin reflektorleri cikarilmis, bazilari sokulup atilmis, hatta bazilari asili oldugu dala oyle dolanmiski gormek hayli zor. Oyle bir noktada parkurdan cikip 500m gidip geri donuyor ve rotaya tekrar giriyorum. Buralarda kaybolmak daha vahim gece korunde. Biraz daha yuruyunce buyuk bir su kanalinin paralalelinde duz toprak yolda kosar hale geliyorum artik.

KN10'a dogru Karanlik

Boyalica nerde kaldi derken asfalta yaklasiyorum. O noktada bekleyen jandarma kosarak yanima geliyor ve yolun solundan kosmam icin uyariyor. Kac km var diyorum Boyalica'ya. 3 bilemedin 3,5 diyor. Daha cok varmis diyince, 130 yaninda birsey mi ki diyerek beni avutuyor. Tepe lambami yanip sonen moda alarak karsidan gelen arac trafigine dogru asflattan kosuyorum. Arac farlarinda kalan ileride iki golge goruyorum yol kenarinda. Onlar yuruyor gibi cunku aradaki 500m mesafe giderek azaliyor. Yanlarina gelice Julien ve tanimadigim bir arkadas oldugunu anliyorum. O ana kadar yasadiklarimizi paylasiyoruz, bende enerji varken kosayim diyorum ve ayriliyorum. Hemen onlerinde Mike Friedl'i geciyorum. Az sonra yol kenarinda bekleyen aractan iceri Boyalica'ya donmem isaret ediliyor.

KN10 Boyalica 24:00'de 103K'da devriliyor cumartesi gunuyle birlikte. Tuzlu sicak corba iciyorum iki kap, ilki daha iyiydi ama bu corba kalan yolda bana can verecek. Patates cipsi yiyip cay kalmadigindan kahve iciyorum. O anda Stefan geliyor. Corbasina ekmek dograyip yiyor o da. Su takviyesi yapip koyuluyorum yola. Artik bir an once bitsin moduna girmeye basladim. Boyalica'yi cikip asflata geldigimde jandarma yon gosteriyor yine. Karsiya gec tarlaya gir. Abi biraz kosaydik asfaltta. Iznik'e de nerdeyse 10km filan var asfalttan, ama bizim daha 27K kosmamiz lazim. Kalan yol boyunca hep bunu sorguladim ve kizdim organizasyona. 130 olmayaydi da gecen sene gibi 126 olaydi hatta asfalttan gidip 120'de bitireydik. 120'de az degil ki... Vardir bir bildikleri diyerek zeytinlikleri arsinlamaya devam etmekten baskada care de yok, cogu bitti azi kaldi nasilsa.

Git git git, don don don derken hic ummadigim bir yerde Jandarma dag yolunda araciyla debeleniyordu. Nerden nasil gelebilmislerse artik oraya. Geldigim yol camur muydu? Evet. Hersey yolunda miydi? Evet. Arkada kac kisi var? Bilmiyorum. Kolay gelsin. Dikilitas'a az kaldi derken onumde iki isik gordum. Hareket eden, saga sola donen bu isiklar olsa olsa ya el fenerleriydi ya da iki tepe lambasiydi. Onlara yaklasinca tepe lambami sondurdum arkalarindan tempolu yurumeye basladim. 15m kalmisti ki lambamin dugmesine basmamla donmeleri bir oldu. Birbirimize bakarken tepe lambalarinin kuvvetli isigi gozumuzun icinde, karsidaki tanimlanamaz durumdaydi. Sen kimsin diyenin Mustafa Ucbilek oldugunu cikardim ama yaninda ki kimdi? Ben Gungor dedim, sen kimsin arkadas diyince Alper kimligini beyan etti. Meger biraz once kaybolmuslar donmusler geri. Hatta Alper 75K'da benim yaptigim hatayi yapip Orhangazi finish'e kadar gitmis. Kafamiz gitti be Gungor dediler, yav benim popo gitti ne diyorsunuz dedim. O kadar sizliyor ki surtunmeden yara oldu heralde dedim. Ikisi de bayagi usumus, bereket bende yok o sorun. Ustumde 3 kat giyecek var ve tahmin edilen 2C hava sicakligi beni bozmuyor. Uzaktan Dikilitas'daki jenerator sesini duyunca, hah ustune oturur isinirsiniz dedim. Gule oynaya vardik ki Dikilitas'a, gercekten bir Dikilitas var. Zeytinlikler ortasinda bildiginiz dikili bir tas.

KN12 Dikilitas 03:00'da 120K goruldu. Dikilitas aydinlatilmis, dibine bir cadir kurulmus ve ufo isitici acilmis. Hemen sarildi Alper ve Mustafa battaniyelere, yanasti isiticiya. Birazdan Stefan da geldi. Ben biraz tikinip, cay icip ayrilirken, Mustafa: "hadi git git sanki birinci olucan" dese de, benim derdim bir an once bitirip dikey pozisyondan yataya gecmekti.

Yola tekrar koyuldugumda biraz usudugumu hissettim. Indirdim sirt cantami yagmurlugumu da giydim. O anda Stefan yanimdan gecti gitti. Demek Dikilitas'da fazla beklememisti o da. Kalan yolu beraber kosalim diye bastim arkasindan ama mesafe cokda kapanmadi. Ilerden sola donup gittigini gordugumde yanlis yola saptigini fark ettim. "Heeeey" diye bagirdim arkasindan, durdu kafa lambasinin isigi bana dogru dondu, "this way" diyerek kolumla isaretlerin agaclardan sarktigi yone dogru gosterdim. Uzaktan thanks dedigini duydum. Bu sefer ben onu beklemeden devam ettim ve bir daha da onu gormedim. Duz, temiz, toprak yolda iyi tempo tutmustum. Ara sira arkami donup baktigimda kimseyi goremedim. Asfalta yaklasinca, iyi dedim icimden kosmaya asfalttan devam edebilicem ama rota yine dondurdu beni ters yone. Iznik'in sari isiklari gokyuzunu aydinlatirken, ben ona, o bana cok yaklasmisken, Iznik'e degil, yola yaklastikca, yine rota beni tersine yonlendiriyordu. Yol daralip, taslik olmaya baslayinca karanlikta kosmak riskli hale geldi ve ben tempolu yurumeye devam ettim. Bir yandan da arkami kontrol ediyordum ama kor karanlikda hareket eden bir isik da secemiyordum. Bu arada Katibe telefon edip beni karsilayacagini ne zaman varacagimi sorunca, 30 dakika olsa gerek dedim. Nihayet ara asfalt bir yola cikip, artik bu yol Iznik'de biter diye dusundugumde kosmaya yeniden baslamistim. Orhangazi-Iznik asfalti ile kesistigimde, karsidan Zabita araci geldi ve beni arkasina takip, onumde devriye yapmaya basladi. Kendimi onde giden maraton kosucusu gibi hissettim bir an. Arac ara sokaklarda sag sol yapinca kosup yetistim ve onlari mi takip etmeliyim diye sordum, cunku sehir aydinliginda isaretleri gormek zordu. 500m kaldi gayret dediler. Katibe'yi aradim 500m kalmis dedigimde ne cabuk geldin dedi hayretle. Hatta birazdan gol kenarina cikip, tempolu otelin onunde kosarken, o da daha yeni cikiyordu. Arkamdan geldi gecti finish'e dogru. Son duzlukte hala tempo artiracak gucum olmasi hosuma gitti. Bazan izdirap veren ama daha cok keyifle, her ani bir sonraki adimlarin hesabiyla, ozellikle karanlikta bir bilinmezlik icinde gecen 21 saatlik yolculuk finish duzlugunde hala enerjik olup, yol bitti ama ben bitmedim duygusuyla girebilmek icindi. Finish'e yaklasirken yurumeye gecip "bu kadar kosmak yeter" oldu agzimdan dokulen ilk kelimeler. Tebrikleri ve madalyami aldigimda tabanlarimdaki agri ben burdayim dedi, bacaklarim, sirtimdaki canta, soguk hava, ac karin hepsi burdayim dedi.

Cekmekoy Gece Kosusu

2013-03-19T00:25:00.000+02:00

16-Mart Cumartesi gecesi Cekmekoy ormanda ilk defa uzun gece kosusu yapmaya hevesleniyordum ki Persembe gununden itibaren yagmur yagmaya ve hava sicakligi dusmeye basladi. Oyleki Cuma gecesi Istanbul'un yukseklerine kar dahi yagdi. Cumartesi de gun boyu yagmur yaginca Cekmekoy ormani camur deryasina kesin donmus olmaliydi. Evden ormana dogru bakarken aksam kosusuna gidip gitmemek arasinda gidip geliyordum. Verilmis soz, organizator Bakiye Duran ablaya karsi hissettigim sorumluluk adina gitmem gerektigine karar vererek cantami hazirlayip ustume kosarken ve sonrasinda giyecegim kiyafetleri de kat kat gecirip ormana dogru yurumeye basladim. Kosuya ve hava sartlarina isinmis olmak adina 3-4K'lik mesafeyi yurumek daha mantikliydi.

Ormana yaklastikca ciseleyen yagmur kara donustu. Iki gun once 17C'de gunes altinda terlerken hafta sonu kar yagabilir tahminine hadi canim demistim.

Baslangic noktasina vardigimda Bakiye abla ve ekibi cadirlari kurmus baslangic icin herseyi hazir etmisti bile. Cadir altina siginip donuste giyecegim kuru kiyafetleri uzerime giydigim katlardan cikararak ikinci bir cantaya koyarak, emanete biraktim. Kosarken yanima almam gerekenlerle er meydanina cikip kosu icin gelmeye baslayan ve sartlara bakinca sayilari bir hayli yuksek olan cesur yureklerle muhabbete daldim. Kiyafetler, cantalar, yelekler ustundeki reflektorler kafa fenerleri altinda isil isildi. Herkes siki sikiya giyindiginden los isik altinda taninmayacak haldeydi denebilir.

Saat 22:00'de planlandigi gibi start aldik. Yaristan cok bir antrenman kosusu oldugundan onden kaptirmak yerine, daha cok ayni tempoda kosanlar ilk kilometreler grup olusturmaya bakti. 200m onde giden birkac kisi ilk hatayi 2. km'de yaparak saga donulmesi gerekirken dogru giderek yapti. Soylediklerine gore ATV kullanan arkadas onlari yaniltmis. 5K'da bizi yakaladiklarinda anladik durumu.

Baslangictan beri onde olan yaklasik 15 kisilik grubun kuyrugunda, rahat tempoya ayak uydurmaya calisarak gecti. Bu ekip surekli trail antrenmanlari yapan, saglam maraton, ultra maraton kosan arkadaslardi. Ne zaman kopacagimi cok dusunmeden 12K'ya kadar onlara dayanabildim. Sonraki birkac kilometre onlarin arkasina dusen 3 kisiye tutunmaya calissam da, onlar da birakti gitti. Arkadan gelen kimsede olmayinca 15K'da zifiri karanlik icinde kalakaldim.

Ekipten kopup yalniz kalinca, cevreme dikkat etmeye isaretleri daha cok ayirt etmeye basladim. Startdan beri kar yagmaya devam ediyor, tepe baslarina ciktikca buna sis de ekleniyordu. Camura suya batmamak, serseri bir tas ya da dala takilmamak icin surekli 5m onume bakiyor, arasira yoldaki reflektif isaretleri gormek icin kafami kaldirip ileriyi de gormeye calisiyordum. Issiz ormanda bu sekilde kosmak gerekiyormus dedim icimdem. O an baska birseyin farkina vardim ki kafa fenerimin aydinlattigi mesafe kadar bir tunel icinde kosuyor gibiydim ama tunelin ucu hep karanlik. Gittikce uzayan saga sola kafayi cevirdikce o yone dogru uzayan bir tunel. Tuhaf bir his. Tempoyu ayarlamakda guc, cunku ileride tepe mi var, inis mi, yoksa uzun bir sure duz mu gidecegim onu da goremiyorum. Bir de acaba cevreden vahsi bir hayvan ya da bir kopek cikar mi korkusuyla kulaklar hep cevreyi dinliyor. Adim ve nefes sesim otesi cok birsey duymasamda, sanki bir cit sesi duyunca hemen o yone bakiyorum.

Bir suredir reflektif isaretlerden cok onden kosanlarin camurda biraktiklari adim izlerini takip ettigimin farkina varinca iyi ki butun gece yagmur kar yagmis diyorum. 20K'da degisik bir zemini gecerken ayakkabilara yapisan camur, her bir adimi 1'er kiloya cikarsa da, kaybolmak daha cok seye malolabileceginden iyi ki yagmur yagmis da dedim.

Yagan kar sayesinde hava yumusak, sadece camur degil romatizm de diz boyuydu. Bir an gokyuzunde simsek cakiyor sanmama sebep, meger kafa fenerinin onunden belli aci ve mesafede gecen kar tanelerinden gozume flas gibi yansiyan isikmis, ki bunu birkac kez ayni seyin tekrar etmesinden sonra anlayabildim.

28-30K civari isaretleri takip ediyor olmama ragmen hep ayni yerden geciyor, daire cevresinde donuyorum hissine kapildim. Sola ya da saga donuyor, arac lastiklarinin actigi ve dolan suyla kanallar haline gelmis camur deryasinda debelenip duruyordum uzun suredir. Kisa bir film donuyordu sanki. Bir an durdum. Onume, arkama, sagima soluma baktim. Ne bir ses, ne de isik. Kafa fenerimin aydinlattigi kadar bir dunya ve buhar olup ucusan nefesim ve sesi var. Isaretleri takip etmekten de baska care yok. Donuyor olsam da illaha ki arkadan gelen biri beni yakalar, boylece bu girdaptan cikabilirdim. 30K'da olmasi gereken su istasyonunu bir turlu varamayinca iyiden bosuna dondugumu dusunuyordum ki, sola dondugumde karsima cikan tepeyi bu gece ilk defa gordugumu farkedip, tamam dedim yol dogruymus. Tepeyi tirmalarken, aslinda buradan ikinci defa gectigimi animsadim. Gecen sene gunes altinda 60K ultrada tirmandigim bu tepe ya da daha dogrusu duvar yine tam karsimdaydi.

Benden once burayi patinaj yaparak cikanlarin ayak izleri onlarinda zorlandigini soyluyordu. Dik cikmak yerine capraz yurumek yavas olsa da daha kolaydi. Attigim hemen her adimla 1 ileri, kayarak yarim geri gidiyor gibiydim. Moonwalk'du bu. Cumartesi aksami gece klubunde yapilan moonwalk dansiydi bu.

Tepeyi asinca 32K'da su istasyonunda titreyen Bakiye abla ve iki arkadasi karsilayinca rahatladim. Kaybolmusluk hissi ve neden burdayimda Taksim'de degil kaygilari da kayboldu. Cok hizli gidiyorsunuz dedi Bakiye abla. Yok dedim uzun suredir yuruyorum zaten, kosanlar onden kostu gitti zaten. Daha yavas dedi, saga asagi, 200m sonra sola. Bundan sonrasi kolay.

Su tedarigi yapip, soluklandiktan sonra hafif asagi egimli yolda kosmaya basladim. Daha cok yuru biraz kos yaptiktan sonra arkamdan duydugum sese donunce, 50m arkamda kafa fenerinin isigi doldu gozlerime. Yanimdan selam deyip kosarak gecen arkadasa ugurlar olsun dedim. Biraz ilerde o da yurumeye baslayinca kostum yakaladim. Dailymile grubundan arkadasmis ama o gece tanisma firsati oldu. Birlikte kostuk yuruduk uzun sure. O da loop'a girdigini sanmis 30K civari.

Ordan burdan konusurken parkurdan 500m kadar cikmisiz. Geri donup dogru yolu bulduk. Ha geldik ha gelecegiz derken yine parkurdan cikmisiz ama nerden ne kadar ciktik belli degil. Hele bir tepe indik ki geri donmek hic akillica degil. Ustelik yolda reflektif olmasa da isaretleme var. Ama burasi gecen sene 60K'da gectigim yerler, ustelik surdaki evlerden tufekle ates ediyorlardi o zaman. O yuzden cok iyi hatirliyorum, cunku serseri kursundan kacmak icin daha hizli kosmustum. Yerde ayak izleri de var. Onlar da bizim yaptigimiz hatayi yapmis olamaz mi? Cunku bizim onumuzde en az 10 kisi olmasi gerekirken burdan ancak 2 kisi gecmis, derken arkadan 2 kisi daha geldi ve kosarak gecti. Birini cantasindan hatirladim, onde kopup giden gruptandi. Onlarda sapmisti parkurdan demek, hem de daha fazla. Yanlis olsa da burasi da bizi finishe goturur dediler. Geriye donmektense var olan isaretleri takip etmek boylece daha mantikliydi.

Bir sure sonra reflektif isaretleri gorunce dogru parkurla kesistigimizi anladik ama saatim 45K'yi hali hazirda gosteriyordu ve finish'den eser yoktu. 1-2K daha gitmistik ki biraz once bizi gecen 2 kisi birini daha bulmus ondeki uzun tepenin yuzunden bize sesleniyordu. "Dogru yol neresi burda isaret yok". Tam o sira sola dogru cikan tepenin her iki yaninda parlayan isareti gorunce geri donun parkur burasi diye seslendik. O tepeyi de tirmalayarak cikinca artik gece karanligi da olsa tanidik yerler finishe cok az kaldigini gosteriyordu.

200m kala finish'i gorebildigimde kucuk bir hareketlenme basladi. 6 saat 50 dakika sonra, sabah ezani vakti, "gelen var" diyordu finish'de bir siluet. Alkislamaya basladi benden once bitiren kosucular ve gece boyu bekleyen organizasyondan arkadaslar. Ates etrafina toplanmislardi, buyur ettiler beni de. Odun atesinde pismis corbadan koyup verdiler hemen, cok iyi geldi. 3 tane semaver gozume ilisti, kahvalti masasi ayrica. Bes yildizli otel haltetmis bu sartlarda. Kuru kiyafetleri giyip yumuldum yiyeceklere. Karnimi doyunca ancak gozlerim acildi, bilincim yerine geldi.

Kosu boyunca anlik pismanliklar, yasadigim tecrubeyle kiyaslaninca ileride unutulacak detaylar olarak kalacakti. Iyi ki gelmisim dedim eve donus yolunda. Yagan kar, yagmur, sis, ruzgar, camur sartlari zorlamis olsa da her biri tuzu biberi oldu bu farkli lezzetteki kosuda.

45K parkur

48.5K 'lik benim kostugum parkur

Yukseklik Profili

Katilimci ve dereceleri

1=Bahadır İŞSEVEN=5. Saat 39’00’’
2=Kemal BALCI =5 sat 39 ‘ 10’’
3=Alessia De Matteis =5 saat 43 ‘ 00’’
4=Kerem YAMAN = 5 saat 43 ‘ 00’’
5=Aykut ÇELİKBAŞ = 5 saat 42 ‘ 00’’
6=Hüseyin HAŞHAŞ =5 saat 42 ’ 05 ‘’
7=Gürhan AKDAĞ = 5 saat 42 ‘ 10’’
8=Özgür TETİK = 5 saat 43 ‘00’’
9=Mustafa SAKA =5 saat 53 ‘00’’
10=Julien STERN =5 saat 54’00’’
11=Ufuk ÖZTÜRK = 6 saat 23 ‘00’’
12=Güngör ÇAYGÖZ = 6 saat 50 ‘00’’
13=Bünyan AŞIK = 6 saat 50’00’’
14=Bahadır TUNCAY = 6 saat 50 ‘00’’
15=Tarık GÜRSES = 6 saat 50 ‘00’’
16=Adem SUCUOĞLU = 6 saat 51 ‘00’’
17=Emel SEÇER = 6 saat 59 ‘00’’
18=Kaya KARAYEL = 6 saat 59 ‘ 00 ‘’
19=Gencay GENÇER = 6 saat 59 ‘ 10 ‘’
20=İbrahim EFİLTİ = 7 saat 16 ‘ 10 ‘’
21=Atilay ÜNAL =7 saat 16 ‘ 15 ‘’
22=Sezai ALTUNDAŞ = 7 saat 37 ‘ 00’’
23=Ilgaz KURUYAZICI = 7 saat 37 ‘00’’
24=Suna ALTAN = 7 saat 37 ‘00’’
25=Yüksel AKTİ = 7 saat 53 ‘00’’
26=Erol TİMUÇİN =7 saat 59 ‘00’’
27= Ahmet SARIKOÇ = 8 saat 41 ‘00’’
28=Tekin KURAL = 8 saat 41 ’10 ‘’
29=Murat POLAT = 9 saat 46 ‘00’’
30=Yücel BİLİCİ = 9 saat 45 ’05 ‘’
31=Ali EKBER ÇAKMAK = 9 saat 27 ‘00’’
32=Bilal GÜL = 9 saat 35 ‘00’’
33=Haki GÜNGÖR = 10 saat 35 ‘00’’
34=Selçuk OĞUZTÜRK = 10 saat 35 ‘00’’
35=Çiğdem ÖZCAN = 10 saat 37 ‘00’’
36 Cenk DURMAZ =10 saat 37’00’’
37= Mestan HATİPOĞLU = 30 km koştu.
38= Uğur TAŞDEMİR = 20 km koştu.

Runtalya 2013

2013-03-03T17:41:00.000+02:00

Gogus No 14

Maraton Fuari

Antalya Maratonunda bu 5. yilim oluyor. Duzenli kosmaya basladigim ilk yillardi ve Antalya Maratonuna da 10K ile basladim. Sonraki sene cok sicak bir havada Yari Maraton kostugumda bir daha bu mesafede kosmak mi diye kendime soylendigimi hep anlatirim. Buna ragmen ertesi yil ilk tam maratonumu bu parkurda kosmustum. Gecen sene de tam maraton kosarak 2013'e gelmis ve yine tam maraton gogus numarasi ile start kuyrugunda, start'a 10-15 dakika kala en arkada isinma sonrasi sogumamak icin kisa kisa geriye dogru kosup, yine start blogunun arkasina gelerek tanidiklarla hos bes ediyorum.

Bu sene hakkiyla maraton antrenmani yapmamis olmamdan dolayi ve Nisan'da kosulacak Iznik ultra maratonuna hazirlik olmasi babinda yipranmadan ama cok da yayilmadan 42K'yi bitirmek icin start kalabaliginin en arkasindan sakin bir tempoda, en son start alan kisi olarak, birazdan start alacak olan 10K kosuculari da arkada birakarak cikiyorum.

Gecen senelerin aksina bu sene 21 ve 42K birlikte 9.00'da start aldi, 10K ise 9.15'de alacak. Gecen yillarda gec baslayip oglen sicagina kalan yari maratoncular boylelikle erken bitirecek ama 4 saat kosup gelen maratoncular buyuk olasilikla sessiz bir finish gorecek. Benim gibi 3:30'dan sonra gelen maratoncular parkur boyunca duyamadigi alkisi bu sene finish'de de goremeyecek. Hala bekleyen kucuk azinlik son metre sprintleri icin maratonculari cesaretlendiremiyor olacak. Sonu bastan soyleyeyim, son 5 senenin cevreden en az ilgi goren maratonu oldu. Parkurun cam piramide cekilmesiyle Lara Plaji tarafinda turist yogun oteller bolgesine gelmeden donuluyor olmasi ve start zamanlarinin degistirilmesi onemli etken oldu. Finish'in merkezdeki stadyumdan cam piramide alinmasiyla az da olsa ilgi gosteren Antalya halkinin ilgisini de bitirdi. Hal boyle iken 42 uzun K ve 4 saatlik kosu yine kendi kendini eglendiren kosucular arasinda gecti.

Ben planladigim gibi nabzi izleyerek 160 ustune cikmadan ilk yariyi ortalama 5:20 pace'le 1:54'le donup, bulutlarin dagilip gunesin kendini daha fazla hissettirdigi ikinci yarida artan vucut isisiyla, ne luzum var kendimi kasmaya modunda ortalama pace 5:34'e cekerek 3:55 ile Antalya'daki 3. toplamda 6. tam maratonu sessiz sedasiz bitiriyorum.

Maraton Rota

42K splits

Urkunde

adidas vigor 2

2013-02-22T23:28:00.000+02:00

Son birkac yilda kosu sporunun yayginlasmasi ile beraber perakende ayakkabi saticilari raflardaki model sayisini artirdi. Saticilar bu talebe tepkiyi sadece model sayisini artirmakla degil fiyatlarda ciddi artislar yaparak da gosterdi. Sezon basinda profesyonel bir ayakkabi 300 liralari hatta ustunu gormeye basladi. 3-6 ay icinde antrenman omrunu tamamlayan bir ayakkabi, maliyeti cok dusuk bir spor diye ovundugumuz tezimizi de curutmeye basladi.

Model sayilari artmaya basladi demis olsam bile Amerika ve Avrupa ulke vitrinlerindeki cesit sayisinin yanindan dahi gecemiyoruz. Yeni modelleri ise en erken 1 yil sonra begenimize sunuluyor ya da hic goremiyoruz secenekler icinde.

Adidas Vigor 2 TR bunlardan biri, sadece internet sayfalarda gorebildigimiz Adidas'in trail kosu segmentinde urettigi hatta Vigor 3'u dahi cikardigi bir model. Adidas gibi bir buyuk marka sadece Kanadia modelini getiriyor Turkiye'ye. O da her magazada dahi bulunmuyor. Vigor 2'yi Amerika'ya giden bir arkadas getirdi. Magaza ya da internet satis kanalina gore, 45-60 dolara alinabiliyor. Takip edilebilecek indirim imkanlariyla 30 dolara dahi dusuyor fiyat bu modelde. Bizde ise Kanadia 4, 150-200 lira civarinda.

Yurt disi ya da internetden ayakkabi almanin en riskli yani ayaginiza uyup uymayacagi, hele ki burada benzeri olmayip herhangi bir magazada deneme imkani yoksa. Bereket benim ayaklar neutral olup numarasi dogru sectigimde hic sorun olmadi.

Gelelim detaylara. Adidas kanadia modellerinde de oldugu gibi, taban okce kisminda kucuk bir kuruk var ki, ozellikle okce basanlar icin ve yokus inislerde tutusu artiracagi kesin.

Topuktan one dogru kocaman adidas yazisi hem gorunum hem de farkli bir dizayn yaratilmis olmasi acisindan gorsel bir ayricalik. Renkler cok uyumlu.

Ayakkabinin dili deriz biz hani, dil uzerinde ki bantda acilan 3 kanal altindan bagciklari gecirerek, bagciklarin baglandiginda ayak kavrama daha iyi saglanabiliyor.

Farkli noktalardaki bagcik delikleri ayagin on kisminin kullanilmasiyla ayagin daha siki sarilmasi saglanabilir. Boylelikle ayagin ayakkabi icinde kaymasi onlenebilir. Tirnaklarin ayakkabiya surtunup morarmasini onleyebilecek onemli bir avantaj.

Bir trail ayakkabidan beklenen en onemli ozellik her turlu zeminde, (toprak, camur, islak, kayalik, egimli inis ya da cikis) iyi tutus saglamasi. Taban malzemesi yumusak ve yeterli tirnakli yapisiyla bu beklentiyi yeterince karsiliyor

On kisim parmaklarin rahat hareket edebilecegi kadar genis. Ayrica onden alinabilecek darbelere karsi taban malzemesi burnun ucuna kadar cikarilmis.

Bu fiyata bu ayakkabiyi amerika'ya gidip gelen arkadasin hayrina tepe tepe kullanirim bende.

Ekmek ve Oyunlar

2013-02-20T16:52:00.000+02:00

1926 doğumlu, halen hayatta olan Alman edebiyatının en önemli 20. yüzyıl yazarlarından sayılan Siegfried Lenz'in 1959 yılında kaleme aldığı, uzun mesafe koşucusu Bert Buchner'i anlattığı orjinal adı ''Brot und Spiele'' olan romanını, Ayşe Sarısayın ''Ekmek ve Oyunlar'' adıyla 2008'de dilimize çevirmiştir.

Siegfried Lenz, II. Dünya Savaşı’nı izleyen dönemde geçen romanında, başarıyı mutlaklaştıran modern toplumda insan varoluşuna ayna tutuyor. Lenz, yarışmanın başkalarıyla değil, kendiyle yarışmak anlamına geldiği, insanın tek rakibinin yine kendisi olduğu bir toplumun, bireyi içine düşürdüğü açmazı deşiyor. Tutunabilmek için yarış, rekabet ve mutlak başarıyı olmazsa olmaz sayan modern toplumun acımasız yönünü, daha 1950’lerde spor dünyasından çarpıcı bir örnekle gözler önüne seren Ekmek ve Oyunlar, çağdaş romanın öncülerinden Lenz’in en seçkin yapıtlarından sayılıyor

İlk sayfadaki Japon atasözü aslında tüm hikayeyi özetler. ''Yüz mil koşması gereken biri, doksanıncı milin yarısı olduğunu düşünmelidir.'' demiş japon ataları. Orta-uzun mesafe koşu tecrübesi olan hiçbir koşucu buna itiraz etmez sanırım. Roman Bert Buchner'in parlak bir kariyer sonrasında, ilerlemiş yaşlarında cıktığı 10.000m yarışının start anını anlatarak, ''Bu kez kazanmayacak. Katılması bir hataydı.'' gibi karamsar cümlelerle başlar. İlk sayfalarda start alan bu yarış, Bert'in hayatının birçok anına tanıklık eden, onu tanıdıktan sonra en yakın arkadaşı olan bir spor yazarı tarafından, ara ara geçmişe dönük olaylar, tekrar yarışa dönülerek anlatılır. Yarışa katılan 8 atletin içinde en yaşlısı olan Bert'in bu son yarışı nasıl bitirdiği son sayfaya, son cümlelere kadar taşınır.

velosipet ile bir cevelan

2013-01-17T13:54:00.003+02:00

Sene 1890, II. Abdulhamit donemi, Osmanli Imparatorlugu dagilma surecindedir. Doguda Rus savasi biteli 10 yili ancak gecmis, batida Yunan ile gerginlikler vardir. Hemen her cephede siyasal, ekonomik sorunlarin yasandigi, 600 yillik imparatorlugun parcalandigi, yoklugun kitligin yasandigi zamanlarda gazeteci olan Ahmet Tevfik ve kimligi kesin belli olmayan bir arkadasi velosipet ile bir cevelana cikar. Yani bisikletle seyahata cikar.

Ahmet Tevfik'in arkadasi 2 haftalik velosipet egitimi alarak, dolayisiyla acemi haliyle, Galata rihtimindan Mudanya'ya vapurla gecerek seyahate baslarlar. Rota Bursa ve civarini velosipet ile turlamaktir. Ahmet Tevfik seyahat oncesi tum rotayi calismis, ugranilacak, gezilecek, konaklanacak yerleri planlanmistir. Mudanya'dan, Bursa'ya, sonrasinda Aksu, Inegol, Yenisehir dolasilarak tekrar Bursa'ya donulur ve Istanbul'a yine Mudanya'dan vapurla gecilir.

Aylardan Temmuz'dur. Tum seyahat gunes altinda sicak gecen gunlerde yapilir. Icilebilir su konusunda hayli hassas olan Ahmet Tevfik bu yuzden hicbir cesmeyi, su kaynagini ya da serinligi kacirmaz. Tarihi yerleri, otelleri, mesire alanlarini, gazinolari, baglari bahceleri dogal guzellikleri, rota uzerindeki yollarin yapisini anlatir.

Seyahat cizelgesi

Seyahat bittikten uzun sure sonra, 1900 yilinda, Ahmet Tevfik bu seyahatini kitaplastirir. Gunumuz diline ise Cahit Karya ve Nezaket Ozdemir tarafindan cevrilmistir.

Orjinal kitap kapagi

O gunlerde velosipetin cok yaygin bir alet olmadigini bilen Ahmet Tevfik kitabin sonunda bir klavuz verir. Bisiklete nasil binilir, inilir, yokus asagi, yokus yukari nasil gidilir, fren nasil kullanilir ve butun bunlarin nasil ogrenilebilcegini anlatir.

Bu bolumden bazi kesitler:

... Bisiklete binen, bisiklete ciddi bir sevgiyle baglidir. Iste o sevgiyi egilimi ile ogrenir. Eger bu duygudan yoksun olursa, ogreninceye kadar cektigi sikintilari, doktugu terleri unutarak ondan zevk alamaz. Ogreninceye kadar dedik: evet velosipede binmeyi ogrenmek pek kolay taninmis ise de, oyle ayaklari yerden keserek, bisiklet ustundekini, ya da ustundeki bisikleti suruklercesine birkac kilometre gitmekle kuskusuz ogrenilemez. Tatli bir mesakkat, eglendirici bir yorgunluk hissedilmelidir. Jimnastik gibi sonucsuz ve yalniz beden gucunu artirmakla, kuvvetlendirilmekle kalmaz, zamaninda saatler alan yollari on dakika bir ceyrek icinde yorgunluk hissetmeden bitirir, tamamlayiverir.

Nedendir bilemem, velosipet sozu acildi mi onu uzatir giderim. izterim ki olabildigince ogrenilsin; bir yere bir mesireye gitmek isteildigi zaman, sozlesmeden, daima yolda birkac bisikletliye rastlansin.

.... "Vucudunu dengede tut, on tekerlegin yonunu sasirma, dumeni iyi tut, ayakarini serbest birak, pedallar ustune gereginden fazla abanma, vucudunun ust bolumunu ayaklarina bagli tutma" uyarilari ile onu izlediginiz zaman arkadasinizin yavas yavas alistigini gorursunuz. Az cok iyi bicimde yurutmeye baslarsa siz de yoresinde dolasarak yol alirsiniz. Bu durum gercekten meraklidir. Yavrusunu ucuran kirlangic gibi hem anlatir, hem de yoresinde doner durursunuz. Eger kaza eseri dusecek olursa ondan daha cok siz telaslanirsiniz.

Cahit Karya cevirisi on kapak

Cahit Kayra cevirisi arka kapak

Nezaket Ozdemir cevirisi on kapak

Nezaket Ozdemir cevirisi arka kapak

Aydan Celik ve Ertan Aycetin bu seyahati tekrarlayarak "Seyyahlarin Izinde-Velosipet ile bir Cevelan" serisiyle belgesel haline de getirmis ve gorsel hale getirmistir. Ayrica bolge belediyelerinin destegi ile ayni rota 3 gunluk bir bisiklet turuyla da anilir.

achilles tendon

2013-01-17T11:49:00.000+02:00

!!! UYARI !!!!
Yazi sonundaki cerrahi mudaheleyi gosteren resimler rahatsiz edebilir.

Aşil Tendonu

Yunan mitolojisinde Achilles, tanrica Thetis ve olumlu Peleus'un oglu, yari tanridir. Anne Thetis yari tanri olan ogluna olumsuzluk kazandirmak icin, olumsuzluk nehri Styx'de yikamasi, ancak suya elini degdirmemesi soylenir. Thetis oglunu sol topugundan suya batirarak yikar.

Homeros'un Ilyada destaninda Yunan mitolojisinin en buyuk savascisi olan Achilles, efsaneye gore olecegini bile bile, Helen'i geri almak icin Truva savasina katilir ve tesadufen sol topugundan zehirli bir okla vurularak oldurulur.

Bacagin baldir kaslarini topuga baglayan tendona Asil Tendon'u (Achilles Tendon) denir. Bu yuzden ayagin ust kas grubuna bagi saglayan en onemli parcalardandir. Ruanda soykiriminda Hutular, Tutsileri oldurmekten yorulup kacmamalari icin Asil tendonlarini kesmislerdir.

Asil Tendon rahatsizliklari:

- bolgedeki sanci, sislik ya da duyarlilik,

- Ayagin kisitli hareket ettirilebilmesi,

- parmak ucunda yukselindiginde agri,

- sicrama veya kosma sirasinda hassasiyet, agri,

- en kotusu yirtilma olunca ayak yerden kalkmaz, parmaklar hareket ettirilemez.

Asil tendon agrisina, tendonda kismi yirtiklar sonucu olusan iltihaplanmalar neden olabilir. Asil Tendon iltihabi ani ve agir egzersiz hareketi, ani depar, ani durma, ani ziplama, yeterli isinmama, uzun suren yokus yukari kosular, tepe tirmanislari sebep olabilir.

Asil tendon kismi yirtilmalarda, antrenmanlara ara verip, tendonun az kullanildigi yuzme yapilmali, tendonu guclendirirci fizik tedavi uygulanmalidir. Tam yirtilma ise cerrahi mudahele ile 4-5 ay suren bir tedavi ile mumkundur. Ameliyat sonrasi yaklasik 2 ay ayak alcida kalir ve sonrasinda 2-3 ay boyunca tendonu guclendirici fizik tedavi uygulanir. Ciddi sikintili bir donemdir.

Tam yirtilma, Turkiye'de cok yaygin olan hali sahalarda isinmadan yapilan aktiviteler sirasinda cok sik rastlanir.

Asagida fitness salonunda parke uzerinde ani hareketler yapan fitness hocamin tendon yirtilmasi sonucu gecirdigi operasyon fotograflarini onun izniyle veriyorum. Hayatini spor yaparak-yaptirarak kazanan, kaslari her gun hareket eden, sicak olan bir spor adami bunu yasayabiliyorsa, bizim gibi amator sporcularin dikkatini cekmek adina, cok da ic acici olmayan bu operasyonu gormek yararli olabilir.

!!! Dikkat !!!

Asagida cerrahi mudaheleyi gosteren resimler rahatsiz edebilir.

kosmak

2013-01-16T14:04:00.003+02:00

Fransiz yazar Jean Echenoz'un 2008 yilinda cikan ve orjinal adi "Courir" olan kitabini, Mehmet Emin Ozcan "Kosmak" adiyla turkceye cevirdi ve ilk baskisi Ekim 2012'de yapildi.

On kapak

Kitap, ikinci dunya savasi sonlarindan baslayarak Cekoslavak atlet Emil Zatopek'in hayatini anlatiyor. O yillarda calistigi Bata ayakkabi fabrikasinda itilip kakilmasindan alip, hic istemeden basladigi spor hayatini, o donemde yasanan soguk savasin etkileriyle bu kisa kitapta ozetliyor.

Arka kapak

Kitabi elime aldigimda sayfalarini bir one bir arkaya cevirip, bu mudur dedim kendi kendime!!! Koskoca Zatopek, uzun mesafe kosu tarihi denince 50-60 yil sonra bile adindan soz ettiren bu babayi anlatmak bu kadarcik bir kitapla olur muymus? O ki 20. yuzyilin en buyuk atletlerinden biri unvanini almis ve butun bunlar 84 sayfalik bir kitapciga sigdirilmis. Ancak kitabi okumaya baslayinca akici dil oyle hizli surukluyor ki, o yillarda insan ustu bir hizla kosan Emil'e de boylesi daha cok yakismis diyebiliyor okuyucu.

1922 yilinda, Cekoslavakya Koprivnice'de dogan Zatopek'in, ikinci dunya savasi yillarinda Alman zulmu ve sonrasinda gelen Rus baskisi hayatini da yonlendirir. Savas sonrasi Bata ayakkabi fabrikasinda, kendine verilen isleri yapamayip bir gorevden digerine atilirken, istemeye istemeye, zorla bir yarisa sokulur. Boylece baslayan uzun mesafe kosu hayati, takip eden yillarda once ulke, sonra dunya rekorlari ve dunya, olimpiyat madalyalarini, kendine dunya capinda bir un getirir, ta ki 1957 yilinda spor hayatini noktalayana kadar. Finlandiyali atlet Paavo Nurmi'yi ornek alan Emil, kendine has antrenman yontemleri gelistirir ve o gunlerde kimsede olmayan bir teknikle kosar. Yorgun oldugunda dinlenmek yerine, daha zor kosu antrenmanlari yapilmasi, yorulmaya baslarken son kursunlarinda atilarak temponun artirilmasi gerektigine inanan Emil, rekor kirdigi kosularin hemen hepsinde en hizli kostugu anlar, kosunun son kilometresi ya da son 400m'sidir. Yarislarda bir hizlanip bir yavaslayan Zatopek rakiplerini alt ust eder. Bazi 10.000m yarislarinda ikinciye 4 tur bindirdigi olmustur. Kosarken o gunlerde bilinenin aksine kollarini omuzlarina kadar sallar, kafasi saga sola yuvarlanir, yuz ifadesi ise iskence goren birini andirir. Yuz ifadesinin nedeni soruldugunda verdigi cevap "yaptigi isin jimnastik ya da artistik buz pateni olmadigidir".

Emil Zatopek'in kirdigi onlarca rekor, kazandigi yarislar disinda kilometre tasi denebilecek, kendini tarihe "Emil the Terrible" ya da "Cek Lokomotifi" olarak yazdiran bazi onemli basarilari:

1948, Londra Olimpiyat oyunlarinda 10.000m'de birinci olup altin madalya aldiginda, bu mesafede kostugu sadece ikinci yaristi.

1951, 20km'yi 1 saatin altinda kosan ilk atlet. En hizli kostugu kilometre en sonuncusudur.

1952, Helsinki Olimpiyat oyunlarinda 5.000, 10.000 ve Maraton dallarinda altin madalya kazanirken, Olimpiyatlardaki en uzun bu 3 mesafeyi 7 gun icinde kosmus, daha once hic denemedigi maratonu son dakika karariyla ve ilk defa Helsinki'de kosmustur. Daha ilginci, bu uc kosuda da Olimpiyat rekorunu kirmistir.

1954'de 10.000m'de 29 dakika barajini kiran ilk atlet.

Sporu biraktigi yillarda, Cekoslavak halkinin Rus baskisina karsi gosterdigi direnis sonrasi, Rusya askeri mudahele ile ulke yonetimini ele gecirir. Direnise destek veren Emil'den kendisine verilen askeri unvanlarin hepsi ve pasaportu geri alinir. Nukleer santralde radyoaktif parcaciklarin ruzgarda ucustugu en tehlikeli islerde calistirilir. 6 yil sonra onu daha da asagilamak icin copculuk gorevi verirlir ama bu ters teper. Herkes onu tanimaktadir, cop arabasinin arkasindan gulerek kosan Emil'i mahalle halki hergun alkislariyla karsilar. Bunun uzerine hemen bu isten alinip, Jeolog egitimi almis olan Emil'e kirsalda telefon diregi cukuru acilmasi gorevi verilir. Sonunda kendisine zorla imzalatilan belge ile affedilir ve Prag'da bir arsive atanir. Olsun der, yumusak basli Emil, arsivcilikten otesine layik degilmisim.

Kitaptan bazi kesitler de vereyimki, istahiniz biraz daha artsin:

.........

Zaten spordan hic hazzetmez. Bos zamanlarinda aptalca top pesinde kosan kardeslerine ve arkadaslarina neredeyse kucumseyerek bakiyor. Bazen onu oynamaya zorladiklarinda, bedeni istemese de oyuna katiliyor, beceremiyor, kurallardan bir sey anlamiyor. Ilgileniyormus gibi davraniyor, top gelmesin diye baska yerlere bakiyor, zaten topun nereye gidecegini de bilmiyor. Ve eger sanssizlik sonucu top ayagina gelirse Emil ondan kurtulmak icin herhangi bir yone dogru, cogunlukla da kendi kalesine dogru, buyuk bir tekme savuruyor.

Iste boyle, Zlin yarisina Emil hic mi hic ilgi duymuyor, zorunda kaldigi icin, istemeye istemeye katiliyor, bu angaryadan elinden geldigince kaytarmaya calisiyor, ama bosuna. Her defasinda, yaris disi kalmak icin, depardan bir saat once ayak bileginde ya da dizinde aci veren bir yarayi one surup topallamaya basliyor, ama bosuna, doktorlari hic kandiramiyor. Yarisa girecek, sart. Iyi bari, giriyor. Emil'in sporu sevmemesinin bir baska nedeni de bedensel idmanlari bosuna zaman kaybi ve ozellikle de bosa masraf olarak gorup bunlardan hoslanmayan babasi: Emil bu huyunu ondan almis. Ornegin kosu, gercekten de daha berbat bir idman yoktur: kesinlikle bir ise yaramiyor, bununla da kalmiyor, diye belirtiyor Emil'in babasi, ayrica fazladan taban yamasi masrafi cikardigi icin aile butcesinde delik aciyor.

...........

Birkac ay sonra Finlandiya'da yeniden kendi onbin metre rekorunu oyle yerle bir ediyor ki izleyiciler ilk sonuclar aciklandiginda inanamiyor ve agizlari acik kaliyor. Rekor derecesi ilan edildiginde hic yavaslamadan yirmi bes dakika suren bir cosku gosterisi kopuyor. Sessizlik saglandiginda Emil sanki hicbir sey olmamis gibi dortyuz metre kosucusu hizinda seref turu atiyor. Ve her zaman oldugu gibi onu kutladiklarinda, bunun pek buyuk bir sey olmadigini soyluyor, zaferini pistin kalitesine, kuzey ulkesi ikliminin ideal sicakligina bagliyor. Ayrica, diye ekliyor, bireysel basarilarin hic onemi yoktur. Onemli olan emekci kitleleri stadyumlara cekebilmektir. Iste onemli olan bu. Tabii, Emil, tabii bu buyuk dusunce sana yucelik kazandiriyor.

............

year end reports

2013-01-11T20:27:00.001+02:00

2013 onemli aktiviteler
İznik Ultra 130K, 21:15
Runtalya 42K, 3:56
Çekmeköy Gece 45K, 6:50
Samsun YM 21K, 1:45
Avanos YM 21K, 1:50

2012 onemli aktiviteler:
Geyik kosusu 28K, 3:05
Antalya Maratonu 42K, 3:52
Iznik ultra 60K, 7:40
bozcaada YM 21K, 1:52
cekmekoy ultra 60K, 9:05
cayirova YM 21K, 1:46
berlin maratonu 42K, 3:36
eymir YM 21K, 1:46
avrasya maratonu 42K, 5:05 (charity run)

2011 onemli aktiviteler:
geyik kosusu 14K, 1:30
antalya maratonu 42K 3:44
bozcaada YM 21K 2:07 (charity run)
berlin maratonu 42K 3:42

2010 onemli aktiviteler:
antalya YM 21K, 1:46
avrasya 15K, 1:13

New Balance 790 v2

2013-01-08T20:58:00.000+02:00

New Balance 2012'den itibaren cikardigi yeni modellerde v2 ibaresini kullanmaya basladi. Hemen her kosu ayakkabisinda bu ek artik var, sebebini web sayfalarinda da bulamadim dogrusu.

Gelelim NB 790v2'ye. Amiral ayakkabi 890v2'nin orta sinifi gibi gorundu bana ilk gordugumde. Her iki modelde ki son iki digit, yani 90, hizi sembolize ediyor NB serisi ayakkabilarda. E hizli bir ayakkabinin hafif olmasi gerekir. 280 gram (size 10) agirligi var 790v2'nin. bu ayakkabiyi. Taban desteginin sekli, kullanilan malzeme, hafifligi bu ayakkabiyi forefoot kosanlar icin daha ideal yapiyor. Okce kismi, orta ve on ayak taban kalinliklari yarislarda kullanilabileceginin de bir isareti.

Burunda darbelere karsi dikisli bir bant var. Burundan ayak ortasina kadar fileli kismin genis olmasi ayagin hava almasini ust seviyede tutmak amacli, yapistirma sagli sollu iki bant, formasyonu saglamak icin. Kocaman iki tane sert plastikten N harfi aslinda ayagin ortasinin sarilmasini sagliyor.

Bagciklar cok iyi, delikler iyi dizayn edilmis. En onde bagciklarin gecirilebilecegi ortadaki delik (nasil tarif edilir ki bu!) ayagi daha saglam sariyor orasi kesin. Birkac antrenman kosusunda bagciklari serbest birakmama ragmen gevseme ya da cozulme olmadi. Ayagin genelini ve bilegi de iyi sardigini soylemeliyim.

Tabanda, NB'ye has REVLite, evvelki modellere gore %30 daha hafif olan orta taban malzemesi kullanilmis. REVLite altinda zemine basan kisim daha sert "Blown Rubber" ile kaplanmis. Yine NB'ye ozel topuktaki Ndurance plastik, tabanin dayanikligi artirmis. Tabanda ayagin ortasina gelen kisim hafifligi artirmak icin oyuk olarak dizayn edilmis. Tabanda buyuk baklava desenleri ayak on kismi kivrildiginda rahatlik saglayacagi dusunulmus. Bu baklava deseni ayakkabinin hemen her yerine serpistirilmis.

Okcenin disina konan ilave parca topuk kismini daha dayanikli yapiyor. Bu kisimdaki taban destegi de topuga basarak kosanlar icin de bu ayakkabiyi ideal hale getiriyor diyebilirim. Orta seviye kosucular icin yaris ve antrenmanlarda kullanabilecek, dizayni da hos olan bir ayakkabi.

New Balance 610

2013-01-05T22:40:00.004+02:00

Brooks Cascadia 7 (simdi baktim 7'yi alamdan 8 cikmis) bir sonraki trail ayakkabi olarak secilmis ancak Amerika'ya giden gelen birinin logistik destegini bekliyordu. Geyik ve Iznik Ultra kosulari yaklasmis, trail antrenmanlari beklemiyor, 1500K deviren Mizuno wave harrier 3 altimda inlemeye devam ediyordu. Hal boyle iken ne zamandir nadir secenegin oldugu memleketimin guzide dukkanlarinda bakinirken tavsiye uzerine New Balance 610'u denemeye karar verdim.

NB 610, NB 573'un gelistirilmis modeli olarak 2012'de piyasaya cikarilmistir. 573'e gore daha cok ust kisimlari yenilenmis, hazir yeni model cikmisken, tabanda da desen degismese de sadece renkler degistirilmis.

New Balance 573

NB 610 310 gramlik (size 10, 44 numara) bir trail ayakkabi. Bu tip ayakkabilar icin fena sayilmaz. Ilk ele alininca sert, esnek degilmis izlenimi veriyor. Dukkanda giyildiginde de ayni his soz konusu, yeni ayakkabilarin bazilarinda oldugu gibi yururken cikan rap rap sesleri rahatsiz edebilir.

Kosu ayakkabilarinin en onemli, trail kosu ayakkabisinda cok daha onemli kismi tabanina bakalim. NFuse teknoljisi ile desteklenen tabanda iki tabaka var. Yere basan tabaka sert, ustundeki daha yumusak olup "heel strike" (her adimda once topugun saha sonra ayagin orta ve on kisminin yere temasi) kosanlar icin darbeleri onlemesi amaclanmis.

NFuse taban

Taban deseninde ki diagonal yapi bir trail aykkabidan en cok beklenen ozelligi sagliyor. Yogun-az yogun camur, egimli inis toprak ve kayalik zemin inis-cikisda yapilan denemelerde kayma sorunu yasamadim. Tutus dogrusu guzel, Kosu esnasinda, elde yapilan kontrollerin aksine esnek oldugu hissini verdi ayrica.

All Terrain

Sol on yanda yazdigi gibi All Terrain'de kosulur tezini, bir kullanici olarak onayliyorum ama asfalt ya da betonde trail aykkabi ile de kosulmali demiyorum, ayakkabi ve ayaga yazik.

Gelelim cok da begenmedigim kisimlara:

Bircok ayakkabida rastlanan, ayakkabinin diline konan kucuk serit bunda yok. Hani bagciklar baglanirken seridin altindan gecirilir ve dil ayakkabi ile butun olur. 610'da bu mumkun degil. Ayakkabi cok siki baglanmamisken giyerken dil elle tutulmazsa iceri dogru kayiyor.

Bagcik delikleri de klasik ayni aralikli konulmus deliklerden farkli. En asagida (ayak ucu) delik yerine ayakkabinin sag ve solundan one inen iki kordonu gerdiren elastik iplerden geciriliyor (sari), sonra orta kismi gerdiren bir delikten ve yukari dogru (ayag bilegi) iki delikten. Bu uc farkli delik sisteminin araliklari birbirinden farkli. En ustte ise, bilek kismini saran, sag ve soldan topuga kadar uzanan elastik bir kordonun deliklerinden gecirilerek ayakkabi baglanabiliyor. Butun bu komplike sistem iyi gerdirilmez ise ayakkabi ayagi iyi sarmiyor, ayagin icine kucuk tas parcaciklari girebiliyor. Ayagi iyi sarmayan ayakkabi ozellikle uzun trail kosularinda tirnaklari goturebilecek bir durum doguruyor. Bagciklar iyi sabitlenmezse kolaylikla da cozulebiliyor. Butun bu fantazi 610'da tek begenmedigim kismi diyebilirim. (Anlatmasi bile zor oldu dogrusu)

Ust file kismi trail ayakkabi icin tatmin edici, bendeki modelde, sari siyah gri renkler hayli uyumlu ama belki ust kisimda biraz daha fazla sari kullanilmis olsaydi.

Geyik Kosulari sonrasi

Yok ben bu ayakkabiyi begenmedim derseniz, bagcik sisteminin ve taban deseninin degistirildigi NB 610v2'yi ya da bir ust segmentde ki NB 710'u deneyebilirsiniz.

NB 610v2

NB 710

Bi Tur Versene

2012-12-26T10:27:00.000+02:00

Aydan Celik bisiklet merakini usta cizileri ve mizahi yazilariyla bu kitapta toplamis. Cikar cikmaz bi kosu gidip aldim ve keyifle yaladim yuttum. Bisikletle ilgili yasadigi, duydugu olaylari uyarlama ve kendi yarattigi cizilerle birlestirip, bisiklet temali konuya girip daldan dala atlayarak, mizahi diliyle okuyucuyu cocukca bir sevincle surukleyip, kitabin sonuna goturuyor.

On Kapak

Arka Kapak

Yazar Hakkinda

Olagan Supheliler Uyarlamasi

Bisikletli Don Kisot Sehrin Hengamesine Karsi

152 sayfa, 1. hamura basili, 19x24cm boyutlu kitabin etiket fiyati 33 lira olarak, Optimist Yayinlari tarafindan cikarildi.

Aydan Celik, kitabi bisikletini caldigi babasina ve dengede kalmasini saglayan annesine ithaf etmis.

Eurosport Turkiye Yayin Koordinatoru Bagis Erten'in onsuzu sonrasi kitap, Aydan Celik'in Bisiklet Manifestosu ile baslar.

• eşitliktir: bazen o sizi taşır, bazen siz onu.
• özgürlüktür: ferman padişahın, dağlar bizimdir.
• kardeşliktir: bir ağaç gibi tek ve hür öte yandan.
• tevazudur: estağfurullah beri yandan.
• çocukluktur: hayatla izdivacın balayı günlerinden.
• aylaklıktır: akreple yelkovana nispet.
• sükunettir: ne der filozof: gürültü, zekayla ters orantılıdır.
• idraktir: hepimiz gogol’un palto’sundan çıktık.
• rüyadır: üç yaşında başlar, hayat boyu sürer.
• hayal gücüdür: durduğunda devrilir.
• dengedir: statükoyla alakasız.
• şeytan arabasıdır: itaat mi, o da kim?
• aşktır: her bahar sırtınızı ürpertir.
• libidodur: düz duvarlar sizindir.
• bahardır: papatyalarla aynı nebatattan.
• yazdır: yaz yaz bitmez bir metnin iki noktası.
• kıştır: her mevsim vivaldi.
• kendisidir: doğan görünümlü şahin değil.
• devrimdir: gerçekçi olur imkansızı ister.
• ütopyadır: ayaklar hep havada.
• kırmızıdır: hayali cihan değer, hele bir ihtimal iken.
• muhaliftir: iktidara müdanasız.
• mesttir: ömer hayyam’ın üzüm suyundan.
• bir lokma bir hırkadır: derviş soyundan.
• şehrazat’tır bağdat’ta: binbir geceden süzülür.
• kerameti kendinden menkuldür: bir bilen bilir, bir de binen.
• bi tür versenedir: boş arsaların rant’a yenik düşmediği zamanlardan.
• aşüftedir: yoldan çıkartır.
• mor külhanidir: kendi kendine çalan bir davul zurna.
• rosinantedir: don kişot’un altında olsaydı değirmenler bizimdi.
• rüzgargülüdür: kır evinin verandasında.
• yelken, balık dümen, su: hepsi birdendir.
• isyandır: bush’u iki kere dehledi üzerinden.
• şarabi eşkiyadır: şan verir ortalığa her bahar.
• köroğludur: otomobil icat olur mertlik bozulur.
• tek kişilik karnavaldır: dünyanın sokaklarından.
• müslüman mahallesinde salyangozdur: eyvallahı yoktur aleme.
• kel-alakadır: bütün bağlamlardan muaf

Ilerleyen sayfalarda, dunyaca unlu bisiklet turlarini (Fransa, Italya, Ispanya, Avustralya, hadi Turkiye'yi de dahil edelim) izlerken derledigi anilarini yazar. Yakin bisiklet tarihinde isim yapmis ya da kendi takdirini kazanmis bisikletcilerden, az da olsa ulkemizde duzenlenen dag ve yol yarislarindan Turk sporculardan bahseder. Amator bir bisikletci olarak kendi ve arkadaslarinin bisiklet uzerinde yasadigi sehir efsanelerini cizgileriyle susleyerek mizahi dille okuyucuya aktarir.

Onsozde Bagis Erten'in soyledigi gibi, kitabi okurken, bisikletle cikip pedal basmak istiyor insan, hayalinde bisiklet turlari duzenliyor, yokus asagi 80km/h hizla gidip, yokuslarda aciyan bacak kaslarini hissediyor. Varsa iki teker tutkusu siddetle okunmasi tavsiye olunur.

34. Avrasya Maratonu

2012-11-12T23:35:00.000+02:00

Bu sene sponsorumuz Vodafone. Dunya capinda yaklasik 280 milyon abonesiyle, China Mobile'dan sonra 2. en buyuk GSM operatoru. Telekom sektoru calisani olarak Telsim gunlerinden biliyorum. Son 3-4 yilimi Vodafone kapsama agini gelistirmek icin Motorola ve Nokia-Siemens'de calisarak gecirdim. Butun bunlarin bana bu kosuda bir hayri var mi? Yok, ama yine de Vodafone'la dogrudan da boyle bir baglantim var. Bu capta bir sirketin sponsor oldugu organizasyonda da fark yaratmasini beklemek yanis olmaz. Ancak bir hafta oncesinden spor kanallarinda donen reklamlar disinda, ne organizasyonda, ne web sayfasinda, ne fuarda, ne de maratonda gecen yila gore bir degisiklik goremedim. Umuyorum ki seneye Vodafone'a yakisir farkliligi yaratacaklardir.

Gelelim bu maratonu digerlerinden cok daha farkli kilan ozelligine. Avrasya'da gecen 4 sene 15K kosmusken, Berlin Maratonundan 6 hafta sonraya denk geliyor olmasi sebebiyle, parkuru kosmak, yasamak amaciyla aylar oncesinden tam maratona kaydoldum. Bu arada Adim Adim'dan gelen Martin icin maraton kosar misin mailine, hic dusunmeden evet dedim. Martin kas hastaligi sebebiyle tekerlekli sandalyeye mahkum yasayan, annesi de bir maraton kosucusu olan bir Fransiz delikanlisi. Internette gorunce Adim Adim'in maratonlarda tekerlekli sandalye ittigini, o da gelmek istiyor.

Haber buraya ulasinca, Adim Adim Martin'i Avrasya Maratonunda itecek buyuk bir ekibi haftalar oncesinden kuruyor. Gunler ve antrenamanlar su gibi akip geciyor ve maraton fuarinda Cuma gunu tanisiliyor. Pazar gunu serin ama gunesli 11 Kasim sabahi, koprunun Asya ayaginda bulusuluyor.

Martin'in tekerlekli sandalye tam bu is icin tasarlanmis, onde kucuk ama genis, arkalarda ikili buyuk havali tekerlek. Hani dokunsan giden cinsten, freni zaten yok. En onemli konu bu, cunku herhangi bir noktada sandalyenin ariza vermesi butun emekleri, hayalleri bosa cikarabilir. Bir de havanin bir azizlik yapmamasi, biz yagmur camur ruzgar kosariz ama Martincik oturdugu yerde butun bunlara nasil dayanabilir.

Itir Erhart

Yegane Guley

Gozde Uysal

Emin Bayraktar

Suna Altan

Patricia Unan

Altan Deresoy

Beril Basligil

Aylin Savaci Armador

Mehmet Adem Sengul
Can Ozguven
Magali Adam (Martin'in annesi)
Bendeniz

ve Martin, maraton hayaliyle hepimizi bir araya getiren, kurdugu hayalle onun arkasinda bizi kosu takimi yapan, duygulariyla kendi dunyasinda yasamak zorunda olan Fransiz delikanli.

Maraton ve 15K'ya start verilmeden, bizden 500m geride 8K kosucularina start verilince, Acibadem'den bize dogru baraj kapilari acilmiscasina bosalan bir kalabalik geliyor ve onune gelenleri supuruyor omuz darbeleriyle. Aralardan gecmeye calisanlar, rahat ve yavas baslamaya calisan diger maraton kosuculariyla karisinca bir hengame aldi gidiyor. Arkadan rahat baslayalim plani ilk saniye de suya dusuyor ve kalabaligin tam ortasinda kaliyoruz. Boylece start'i gecip kopruye cikiyoruz. Onumuzde hep bizim tempomuzdan yavas giden kosuculari yarmak icin, ekipten birkac kisin onden kosuyor. Istemeden rahatsiz ediyoruz onlari saga ya da sola kaymalarini rica ederek.

Boylelikle geciyoruz kopruyu, kalabalik icinde ilerlemek gercekten zor oluyor. Barbaros bulvarindan asagi saliyoruz arabayi. Kavsakta gecen senelere gore daha az insan var. Alkislamaya gerek gormemek biraz da baskalarinin yaptigini yucelteme duygumuzun eksik olmasindan sanki. Ismarlama iltifatlar aliyoruz. Kavsagi dondukten sonra kisa bir mola verip, parkurun en sevdigim bolumune geliyoruz. Evet kopru gecisi guzel, Galata, Eminonu, Sahil Yolu, Gulhane, Sultanahmet hepsi guzel ama Dolmabahce'de cinar agaclari golgesinde saga sola virajlarda genis yoldan kosmak ayri bir keyif benim icin.

6:55 pace'le buraya kadar geldik, ortalama 7:00 ile kosup 5 saatte maratonu hep birlikte bitirmek hedef. Dolmabahce sonrasi Inonu stadi geciliyor, tophane'de yol daralip yine kalabaliga boguluyoruz. 8K finish'ine kadar bu curcuna devam ediyor, ancak sonrasinda galata koprusune dogru rahatliyoruz.

Unkapani'na dogru donunce karsi seritte 15K'dan donenleri selamliyoruz. Yanlarina gidip elleri cakiyorum havada, kimine laf atiyorum, kimine gaz veriyorum. Stressiz bir maratonun boylede bir keyfi varmis. Unkapani sonrasi 15K donusude gecildikten sonra iyiden iyiye onumuz aciliyor. Bu kez karsi seritten gelen maraton kosanlari alkisliyoruz, onlarda bizi. Korler sagirlari agirlar seklinde birbirimizi destekliyoruz. Tek tuk gonulsuz zorla alkislayanlarda yok degil yollarda. Yegane guzel soyluyor, "elleriniz usumesin, alkislayin"

Ilk U donusu, Eyup'den 14. kilometrede 1:36 ile planlanan sekilde geciyoruz. Ikinci yarinin daha yavas olabilecegi varsayimiyla tempoyu dusurmeden gitmemiz lazim ama sanki kopmalarda basliyor. Buraya kadar herkes sandalyeye sirayla el atip, istasyonlarda durup Martin'e de su ve yiyecek vererek gelebildik.

18. kilometre'de Unkapani'nda, 15K parkurundan ayrilip Aksaray'a dogru donuyoruz. Sarachane su kemerleri tum guzelligiyle, bize ait 4 seritli tatli bir yokusun sonunda tum ufkumuzu kapliyor. Sandalyeyi ben alip vucudumu one egerek itiyorum. Su istasyonunda duranlar yavas diyor, geride kalanlari bekleyelim. Yurumeye gecip bu manzaranin keyfini daha cok cikariyorum. Biz bunlari yasarken Martincik neler hissediyor acaba? Bu yabanci ulkede gozunun onunden gecenlere ne anlamlar yukluyor? Hizli ya da yavas diyebilmek icin kolunu dahi oynatamayan bu sanssiz cocuk, hic anlamadigi bir dilde cevreden gelen tepkilere ya da bos bakislarla, umarsizca onu izleyenler icin ne dusunuyor?

Grup tekrar birlesip su kemerlerini gectikten sonra hasim Iscan gecidine giriyoruz. Bisiklet dukkanlari acik ama yol kapali musteri de yok. Aksaray'da alt gecide girince, kopru ustunde toplana kalabalikdan yogun alkis aliyoruz. her gectigimiz kopru altinda bagirip yankilanan seslerle kendimizi motive ediyoruz. Yenikapi'ya ulasinca karar verme ani, ya geride kalanlar beklenip vakit kaybedilecek ya da devam edilip 5 saatte finish gorulecek. Bu durumun ongorulup konusulmamis olmasini hakli olarak Suna dile getiriyor. Emin'i geride kalanlarla birakip devam etmeyi mantikli buluyoruz cunku daha yari yola dahi gelmedik ve buralarda beklersek ikinci yarida neler olabilecegini bilemiyoruz.

Sahil yoluna cikinca maratondan donenleri tekrar gormeye basliyoruz. Once Aykut geliyor, Mert, Bahadir ve digerleri. Biz ortalama 7:00 pace'le ha yuruyerek, bazan durarak Bakirkoy'e dogru gidiyoruz. 21.1K yolun yarisi diyorum, tami tamina 2:30 da geciyoruz. Mukemmel bir ilk yari zamani.

Solda Marmara'da ruzgara dogru burnunu cevirmis onlarca gemi, ruzgarin bizi ittigini donene kadar pek farkedemiyoruz. Bakirkoy'e gelirken sagdaki apartmanin 5 katindakiler bizi alkislamak icin disari sarkiyorlar, U donus sonrasi hala ordalar. Birkac genc grup mactaymiscasina tezahurat yapiyorlar ama giderkende donerkende ordalar. Baskada kayda deger birsey yok. 28K'dan U donusu yapip sahil yolunu geri donunce ruzgar selam veriyor. Hadi bakalim Sarayburnu'na kadar boyle. Arabanin onune gecip Martin'e ruzgar gelmesin diye dusunuyoruz ama ne mumkun.

Birazdan ekipten kopanlari goruyoruz karsi seritte. Gelin diyoruz kestirmeden, donuste zaman olcumu yok nasilsa. Hepsi hayir diyor, bu maraton tam maraton olarak bitecek, birakmak, yilmak yok. Sahil yolunda inatci Aylin itiyor arabayi cogunlukla. Yokus bitince vericem, yaya gecidinde vericem, isiklarda vericem diye diye, bize hic vermeden itip duruyor. Ilk maratonunu kosan Beril hic kopmadan devam ediyor. Antrenman eksigine ragmen Suna ve Yegane de tempoyu dusurmeden kosuyor da kosuyor. Magali ise meger saglam ultra maratoncuymus. Martincik sessiz sedasiz gidiyor, ara sira annesinin teklifiyle su iciyor, pek birsey yemiyor. Ruzgara, gunese, en kotusu onunde soytarilik yaparcasina bizden hizli kosan kucuk cocuklara direniyor. Uyarilarimiza ragmen veletler bizi birakmadan zigzag cizerek kucuk adimlariyla kosturuyorlar. Birde Brezilya'li 3 kadin kosucu var. Yuru kos yaptikca hep yakaliyoruz onlari. Vamos Brasil diyorum her seferinde. Turuncu tek tip tshirtleriyle Rotterdam Running Ambassadors var bir de. Turk kosucularla muhabbet edip destek oluyoruz birbirimize.

Beril'in tek tek saydigi 20'lerde bitiyor, 30'lar baslaniyor sayilmaya, ama kalan ekip sabit pace'le su gibi akip gidiyor sahil yolunda cepheden esen ruzgara, tutulan kaslara ragmen. Ara sira durdukca yeniden ayni tempoyu yakalamak guc olmaya basliyor, durmadan yuruyelim diyor Suna tecrubesiyle. 32, 35 geciliyorken, finish noktasi uzerinde Sultanahmet minareleri gornuyor ama daha alinacak epey yol var o tepeye varmak icin. Zeytinburnu, Topkapi kavsagi, balikclilar, Yenikapi kavsagi'da geciliyor. Derken 38K'da karsidan Sener gelip el veriyor ekibe.

Ahirkapi hafiften donulmeye baslanip, 4,5 saat once ustunde oldugumuz kopru gorununce, farkediyoruz asil ruzgarin ne oldugunu. Geriye dogru itse de bizi, yilmadan, ilave gucle Gulhane girisine girince kurtuluyoruz ruzgarin hismindan. Artik son kilometre, Dolmabahce'den sonraki en favori yerim. Gulhane parkindaki ceviz agaci. Haluk geliyor, Aysen geliyor karsidan, hepsi arkamiza takilip, finishe dogru alksilariyla destekliyor bizi.

Gulhane Parki bitip de Sultanahmet'e dogru dik yokusu cikmaya baslayinca, sagdan soldan alkis tufani ve Martin nidalari yukseliyor. Son 500, 400, 300 sayarken duygu yogunlugu tavan yapiyor hepimizde, en azindan kendimde olani soyluyorum. Coskuyla giriyoruz finish'e. 5 saatte bitirebilmis olmaktan ote, takim halinde sag salim variyoruz, sarilip kutluyoruz birbirimizi.

Uzun sure bizimle ayni tempoda kosan bir Hollandali, finish'de bizi kutluyor. "Bende bir babayim, bu cocugu gordukce, buram sizliyor (kalbini gostererek)" diyor. Gozleri dolarak "cok iyi bir is yaptiniz, sizi tanidigima cok mutluyum" diyor ve bana sariliyor. Sonra yasli gozlerle uzaklasiyor. Bu karsilikli duygu bagi bile degiyor 5 saatlik yorgunluga.

NIKE Relentless 2

2012-11-01T14:35:00.000+02:00

Antrenman ayakkabisi ararken sezon sonu indirimden aldigim bu model, basit yapisi ve detaylariyla low profile olarak siniflandirilan erkek ve kadin kosucular icin tasarlanmis bir ayakkabidir.

Ust ve tabanda kullanilan hafif malzemeler sayesinde dayaniklilikdan odun vermeden agirligi 300gr'a (size 10 icin) indirilebilmis

Ayakkabinin ust ve yan kisimlarinda dantel (file) kisminin genis tutulmasi ile daha fazla hava alinabilirlilik saglanmis.

Kosu ayakkabisinda en onemli kisim ne diye sorsaniz, bircok kisi tabani oldugunu soyleyebilir. Atilan her adimda, ayak ve bacak eklemlerine zeminden gelen tepki, ayakkabi tabanina konulan malzeme ile en fazla sogurulabilir/azaltilabilir. Relentles 2 tabaninda, resimde de gorulen 2 tabak mevcut.

Bu modelde mavi kisim, Nike tarafindan gelistirilen Phylite denen malzemeden yapilmis. Phylite, %60 Phylon %40 lastik karisimi olup, Nike arastirmalarina gore lastikden daha hafif ve dayaniklidir. Phylite Nike'in en ust modellerinde de midsole ve outsole'da kullanilarak taban kismi daha hafif, saglam ve cushioning artirilabilmis.

Phylon orta taban altinda, zemine temas eden kisim BRS1000 denilen yuksek dayanikli bir malzemedir. BRS (Blue Ribbon Sports) yine Nike tarafindan gelistirilen bir malzeme

Cok detayi olmayan basit ve sade bir yapisi var, bagciklar kosapcak gibi dursada bir kere baglaninca cozulmeden kosu bitene kadar ayagi ayni gerginlikte tutuyor.

Sag ve solda yandaki sentetik seritler bagciklardan gelen gucu yayarak ayakkabinin ayagi sarmasini ve giyildiginde rahatlik sagliyor.

700-800km'de yeni bir ayakkabi alip kullanmanin faydasina inananlar, marka ve model aldatmacalarina inanmayanlar icin uygun fiyatli ve kullanisli bir antrenman ayakkabisi arayanlar neden denemesin?

29 Ekim Kutlamalari

2012-10-29T21:42:00.000+02:00

Bu sene 29 Ekim kutlamalari stadyum ya da hipodromlara kapatilmak istense de, Istanbul'da ilce belediyelerin destegiyle, halk Cumhuriyet'in 89. kurulus yildonumunu gonlunce bagli buludugu gruplarla, ailesiyle ya da bireysel olarak kutladi. Trafige kapatilan Bagdat caddesinde Resmi gecit toreni sonrasinda, bisikletliler, motorsikletliler, offroad'cular, yuruyus yapanlar gruplariyla.

Yaklasik 300 bisikletli resmi gecit sonrasi, caddebostan'da bulusup, once Bostanci sonra Bagdat Caddesi uzerinden Kadikoy'e giderek Ataturk aniti onunde saygi durusunda bulundu. Guzergah boyunca halki destegi bisiklete ve genclere verilen destegin gostergesiydi.

Caddebostan'da Bir Bisiklet Sevdalisi

Caddebostan Bulusma

Suadiye Mola

Kadikoy Ataturk Aniti

39. Berlin Maratonu

2012-10-01T19:57:00.000+03:00

Dort bir yani, yaklasik 120 farkli ulkeden yerinde duramayan onbinlerce kosucu rengarenk tshirt, sort ve ayakkabilariyla start noktasi arkasinda doldurmus. Ben ortalarda, onumde arkamda binler, 1 sene sonra yine Berlin Maratonu baslangic kalabaliginda sabirsizlikla bekliyorum. Tanidik yuz ariyorum kalabalik icinde dolasirken. Tam olarak anlayamadigim, ama aralardan kelimeleri cekip alabildigim muhabbetler donuyor. Herkeste ayni heyecan. Keskin bir bengay kokusu, hoperlordan spikerin almanca aciklamalarini dinliyoruz. Uzun agaclardan gorunen kismiyla gokyuzu masmavi, birkac helikopterler gezinip duruyor uzerimizde. Hava soguk degil ama birazdan kosmaya baslamazsak titremeye baslayabiliriz sanki.

Saat 09:00 gibi mavi balonlarin gokyuzune birakilmasiyla adimlar hafif hafif one atiliyor, tekrar durulup birkac adim daha yaklasiliyor start noktasina. Dur kalk seklinde acemi sofor gibi biraz daha yaklasiyoruz start balonuna. Ondeki elit atletler ilk kilometreyi gecmis bile olabilir. Adimlar daha siklasip start tag'inin altindan gecince herkes kolundaki saatin start dugmesine basiyor. Zaman olcen sistemin bip sesleri hoperlordan gelen muzik sesini dahi bastiriyor.

8 seritlik yolda yaydan cikan oklar start noktasindan uzaklasmaya basliyor. Blok blok start alanlar, sirayla ayni sekilde one dogru daha uzun ve hizli adimlarla atiliyor. Aylar suren antrenmanlarda biriktirilen enerji, tecrube, basarma istegi birkac saat surecek kosu icin bosaltilmaya baslaniyor.

500m sonra maratonun en guzel noktalarindan biri olan, Grosser Stern (Buyuk Yildiz) anitini, sagdan ve soldan bir cemberin yarisini cizercesine gecip tekrar birleserek geciyoruz. Berlin maratonu reklamlarinda, bu bolumun helikopterden cekimini izlemek bile, bu organizasuyonda yer almayi istemek icin yeterince cezbedici. Gecen 4 maraton, 4 aylik antrenman doneminde gecen, onlarca antrenman ve sayisiz kosulardan edinigim tecrube dogrultusunda, yavas baslayip, sonrasinda hizlanmak planim. Gecen sene ayni parkurda yapamadigim, 3:40:00 altinda kosmak. Nabzi 160 uzerine cikarmadan, once kalbi sonra kaslari uzmeden beni hedefe ulastiracak diye hesapliyorum. Bu sene hesap carsiya uysun artik. Bir daha yaz sicaklarinda sahil yolunu kartal, pendik git gelleriyle arsinlamak icin ne motivasyon kalir ne de enerji.

1, 2, 3 derken ilk 5K'yi 26:30 gibi yeterince yavas bir surede geciyorum, nabiz 155 civarlarinda seyrediyor. Simdilik isler yolunda. Bir eczane onundeki termometre 14C diyor. Daha ne olsun, hava acik ama sicaklik dusuk oldugundan, kosmak icin ortam sahane denebilir. Su istasyonlari ayni hengame, daha ilk istasyonda bile yuruyerek gecenler var. 50-100m uzunlukdaki su istasyonlarinin en sonundan capraz girip cikarak su almak en mantikli taktik gibi.

Mavi cizgiyi takip et

5, 6, 7 derken ikinci 5K'yi 26:00 dakikada, ilk 10K'yi 52:25'de, HR ortalama 158'le ideal durumda geciyorum. Oh ne ala, boyle kosmak guzel ve kola ama hedef 3 saat 40 dakika altina inmek ise artik biraz hizlanmak gerekiyor. Maratonun bu mesafelerinde ikinci yarida ne olabilecegini kestirmek zor ama ilk yarida kazanilacak birkac dakika, ikinci yarida hovardaca harcanabilir. 5:20 ortalama pace ile gecilen 10K sonrasi tempoyu artirip, 5:00 civarina cekiyorum. Ilk kilometreler ipin ucu biraz kacip 4:40'lar gorulse bile, cevreden gelen gazlamalar ya da kalabalik gruplardan uzaklasmak adina yapilan bu hizlar uzun sure devam ettirilmezlerse cok da sorun degil.

12-13K'da Alexander Platz'da arenaya girercesine gecilen kalabalik icinden Nesli, Yasemin ve Emine Gungor diye bagirdiginda tam geciyorum onlari sag tarafdan. Artik arkamdalarken selamlayabiliyorum. Bu sene bizimde destekcilerimiz var ne de olsa.

Nesli'nin objektifinden, Alexander Platz'da koseyi donerken

10'dan itibaren oturtulan 5:00 pace ile kilometreler su gibi akiyor. Her 35-40 dakikada bir jel, hemen her su istasyonundan birkac yudum su almaya calisiyorum. Bir kac defa bir muz parcasini elime alip uzunca bir sure kucuk isiriklarla eglencelik diye tuketiyorum. Bu arada HR 160 ustune hafif hafif cikiyor tedirgin edercesine. Tecrubeye gore HR 165 civari 10-15K kostugumda laktik asit uretimi baslayip, sonrasinda istemeden yavaslayip tum planlarin suya dusmesini yasadigimi her an asnimsiyorum.

Herseye ragmen risk almaktan, limitleri zorlamaktan baska secenek yok. 3uncu ve 4uncu 5K'yi da 25:00 civarinda gecerek hedeflenen maraton temposuna cikmis oluyorum.

Hedefe ulasmak icin bu tempoyu birakmamam lazim. 21.1K, maratonun ilk yarisi 01:48:24 ile geciliyor. Buraya kadar hersey guzel , kalan ikinci yarida kader belli olacak her maratonda oldugu gibi. 23K'da iken 3:30 pacer'larindan biri sol yanimdan, tepesinde sari balonuyla merhaba diyor. Demiyorda ben oyle hissediyorum. Gecen sene beni yari yolda birakan bunlardi iste, diye geciyor icimden. Bu sefer yagma yok, yapistim yakana diyerek hemen omuz hizasinda takiliyorum gruba. Yolun en solundan ondekileri yararcasina ilerliyor grup, ne hosuma gidiyor bir bilseniz. Tempo biraz daha artip, 4:55-5:00 olarak geciyor. Pacer onde askerler onde surekli geciyor onune cikan kosuculari. Grubun kenarinda kalinca yavas gidenlere takilmadan gecmeye calismak biraz yorsa da hayli keyifli oluyor. Devam ediyorum bu grupla, su istasyonlarina capraz girip cikma gerekliliginden biraz uzaklassam da tekrar yakalamak zor olmuyor.

Bu arada nabiz 165'leride gecip 170'leri saymaya basliyor ama kaslara gelen bir uyari henuz yok. Ancak maraton kosarken yasanan ve hep duyulan kaygi, bu gidis acaba 30'dan, 32'den, 35'den sonra sorun olusturabilir mi? Ne de olsa 35K'da iken bile hala 7K kosmak gerekiyor ki dusuk tempo ile kosulan 7K, geride birakilan 35K zamanini toplamda kotulestirebiliyor.

25:00 ile gecilen 3. ve 4. 5K'lardan sonra 5. 6. 5K'larda, saat gibi yaklasik 25:00 ile geciliyor. 30K 2:33:14 ile gecilince hemen hesap yapiyorum. Nabiz 170'lerde, olmasi gerekenden yuksek. Kalan mesafe 12K. 3:40:00 altina inebilmek icin yaklasik 1:07:00 var. Bu tempoda kalan 12K 1 saatte kosulur ama bu tempoyu surdurmekde guc olabilir. Hala 3:30 pacer'la gidebiliyorsam demek buraya kadar cabime birseyler koyabilmisim. Bir sure daha gidebilecek gucum de var ise neden kendimi durdurayim. Yolun sag ve solundakilerde zaten oyle diyor "hadi, kos, kosun, yaparsiniz, az kaldi"

35K'ya kadar ancak takip edebiliyorum pacer'lari, nabiz 175'lere dayanip, hooooop demeye baslasa da, ben hedefin 3:40 altini cepteki 5 dakiak ile zaten garantiye almisim. kalan 7K'da hayal kirikligi yasamamak adina biraz yavaslamanin daha mantikli oldugu kararini veriyorum ya da yorulan beden, kaslar ve beyin hep bir olup beni de buna ikna ediyor. 7. 5K'yi da 25:00 ile gecip yavasliyorum. pacer giderek benden uzaklassa da hala su gibi akan bir grup icindeyim. Gecen seneden parkuru biliyorum, saga sola donusler, uzun gidisler.

Km 41, kaldi bir tik finish'e

8. 5K'yi 26:30'la gecip 40K'yi 3:25:03 ile gecerken keyfime diyecek yok. Kalan 2K'yi surunerek bile gitsem hedefime ulasiyorum. Daha dun onunde fotograf cektirdigimiz 41K tabelasina surda ne kaldi ki? Onu gectikden sonra bir sag bir sol ile Brandenbur Tor duzulugune cikip, artik kalan son enerjiyi de bosaltmakdan baska ne kaliyor geriye? Cevreden gelen alkislara, bagirti, cagirti, sevgi gosterilerine daha icten tepki verebilirim artik. Bekledikleri kisi benim. Onca yolu var gucumle kosup gelmisken kim boyle hissetmeme engel olabilir, bunu bana fazla gorebilir.

Brandenbur Tor altindan 42K'yi da gectikden sonra hoperlordan konusan spikerin, sol tarafimizdaki tribunlerde oturan seyircilere susun dedigini anliyorum. Bir sessizlik sanki onlerinde biz yokuzda bosluga bakiyorlar ama biz cosku istiyoruz, finish'e geldik artik. Saatlerdir kosuyoruz, alkisi hakediyoruz ama. Spiker haydi simdi diyince, yuzlerce seyirciden patlayan alkis ve islik sesleri oyle bir cosku veriyorki, kendimi tutamayip finishe dogru ellerimi havaya kaldirip var gucumle bagiriyorum bu sefer basardigimi. Finish'i gecerken 3:36 kusur'u okuyorum saatimde. Hala guclu hissediyorum kendimi, 1,5 sene once Antalya'da kostugum ilk maraton kadar keyifliyim. Gecen 4 ay sure zarfinda yaklasik 110 antrenmanda, yapilan 1000km'eden fazla yolun, bunun icin gosterilen sabir, harcanan zamanin karsiligini alabilmis olmak, bu cabanin bosa gitmedigini bilmek. Iste bu butun yorgunlugu alip onumuzdeki kosulara beni daha guclu ve guvenle tasiyan.

Maraton oncesi hazirlik

Maraton Fuar'indan

Finish sonrasi hep beraber

GARMIN DATA

Don gel Berlin'i

Rota Google Harita ustunde

Rota klasik harita ustunde

Pace, Elevation ve HR

Sertifika

Geoffrey Mutai (2012 Berlin Maraton birincisi, 02:04:15) imzali sertifikam

otomobilsiz yasam

2012-09-22T20:45:00.000+03:00

22 Eylul Otomobilsiz Yasam Gunu, Istanbul'da da Cevre ve Sehircilik Bakanligi, Kadikoy Belediyesi, Tema Vakfi ve Bisikletliler Dernegi organizasyonuyla kutlandi.

10.00'da Goztepe Parki'nda bulusan bisikletliler once Moda'ya pedallayip, sandvic ve meyve suyundan olusan kahvalti sonrasi Sahil Yolu'ndan Suadiye'ye oradan tekrar Bagdat Caddesi'nden baslangic noktasina donerek halkin ilgisini cekmeye calisti. "Arabadan In Bisiklete Bin" sloganiyla izleyenlerden alkis ve takdir topladi.

Caddenin 3 seritli, yeni asfaltina yayilan bisikletliler gunesli gunun keyfini fazlasiyla surdu.

Goztepe'de bulusma

Moda'ya dogru

Kahvalti

Suadiye

Eymir Yari Maratonu

2012-09-16T20:40:00.000+03:00

New Balance sponsorlugunda, Yaris takvimi bu kez Ankara Eymir golu'ne cekti bizi. 10K ve 21.1K iki farkli mesafe ksomak icin yuzlerce kosucu Turkiye'nin her yerinden 16 Eylul sabahi Eymir Golu'nde bulustu. Normalden sicak, gunesli bir hava vardi o sabah.

Berlin'e iki hafta kala kosulacak yari maraton, 4 ay suren hazirlik periodunun bir nevi testi olacakti. Amacim 1:44 pacer'i Galip Akkaya'yi takip etmekti ancak saatimi gec baslatip, hazir olmasini bekleyene kadar herkes start cizgisini gecmisti. Kosuya en son baslayip yuksek tempoyla galip'leri yakalama telasiyla nabiz atisi aniden 160'lara cikip kosu sonuna kadar da altina inmedi. 7K'da pacer'imi yakalasamda ancak 11K'ya kadar takip edebildim. Sonrasinda tempomda dustu ve 1:46 ile ancak bitirebildim.

Gol cevresinde kosmak hayli keyifliydi, iki tepe arasinda kalan gol cevresi cogunlukla golgelikti. Arada kosanlarin yanindan gecen hizli bisikletliler ve kosanlari umursamayan araclar disinda hersey mukemmeldi.

Baslangic Alani

Start

Pacer'lar

Ve kosu baslar

Yari maratonun ilk turu

Bir yari maraton daha biterken, bende bitmisim

Happy Finishers

Eymir Golu Parkur

Yarimaraton splits

Bogaz Sahil

2012-06-01T21:56:00.000+03:00

Bogaz Sahil (Avrupa Yakasi)

Koordinatlar
41.104967 N
29.056735 E (Emirgan)

41.07872 N
29.045727 E (Bebek)

Kosmak icin musait parkur, zemin olmasa bile, Avrupa yakasinda egimi az ve uzun baska yer olmadigindan, civarda yasayan kosucu ve bisikletciler tarafindan arac trafigine ragmen kullanilan, Sariyer'den Ortakoy'e kadar nispeten daha musaittir. Hani ortamin renkli, mekanlarin sehrin en populer, bilinen yerler olmasida bolgeyi cekici kilar. Kosarken manzaraya dalip gitmemek, enginlere dalamamak mumkun degildir. Herseye ragmen arada bir kosmak insanin icini acar.

Sariyer'den Ortakoy'e kadar uzatilabilecek hatta ya risk alip asfalttan, araclara bulasmadan kenardan kosulabilir ya da biraz daha guvenli fakat zeminin ya beton ya da parke tas oldugu kaldirimlardan kosmaktir. Kaldirimdan kosarkende balikcilarin oltasina dikkat etmek lazim. Gorulmus, yasanmis kazalardir, olta ignelerinin kaldirimdan kosan insanlara takildigi.

Denizin hemen kenarindan kosarken, bir adim yaninizda denizi, denizin dibini gormek, Istanbul'da baska yerde bulunamayacak bir guzelliktir, Bir adim yana atilip suya dalmak icinden gecer insanin. Bogazin essiz guzelligi ise herkesin bildigini ilan etmektir ancak.

Emirgan Kurucesme Garmin Data

Emirgan-Arnavutkoy git-gel 11K

Ortakoy-Emirgan git-gel 18K

Cayirova Yari Maratonu 21K

2012-05-27T22:52:00.000+03:00

Biz kosucular icin beklenen gun geldi, 27 Mayis 2012. 3. Cayirova Kosusu'nda bu sene ilk defa yari maraton da kosulacak. Her sene katildigim, gecen 2 sene sonrasinda daha populer olan ve geleneksel hale gelen kosunun ilkinde 10K kostugumuzda, 5K donusune kadar bitmek bilmeyen tirmanis hepimize aci bir surpriz olmustu. 3. senede yeni yari maraton parkuruna girecek olsamda beni neyin bekledigini cok iyi biliyorum.

Hayli yuksek kayit yapilmis durumda kosu icin. Kosuyu duzenleyen Cayirova belediyesinin, bolgede yasayan kosucularin kurdugu CAGET grubunun, kosuya, kosuculara verdigi destege, samimiyete, ozveriye karsi, biz kosucularin bir nevi tesekkuru bu ilgi ve katilim.

3K Start

Sabah 7.30'dan itibaren kaynamaya basliyor start alani. Kosu sabahi sorun yasamamak icin gogus numaralari dunden alinmisti ancak bu sabahda yogunluga ragmen organizasyon guzel calisiyor. Sorunsuz aliniyor icinde tshirt, gogus numarasi ve cip olan cantalar. Turkiye'nin her yanindan otobus dolusu sporcu gelmis, Trabzon, Urfa, Izmir, Bursa benim gorebildiklerim. Istanbul Kocaeli zaten burda. Takip takistirip, hava sicak olsa da isinmaya geciyoruz. Saka bir yana yaris oncesi kaslari isindirmak, vucudu hazirlamak, yaris performansini artirmak, sakatlanma riskine karsi yapilmasi gereken en onemli sey.

Start icin elit atletler arkasinda sabirsizlikla bekleyen grubun en arkasinda hem sohbet ediyor hem de esnetmelere devam ediyoruz. Planlanandan 15 dakika sonra patliyor tabanca. En arkadan gec baslayip, ilk kilometrede olusan yigilmadan kurtulmak daha mantikli gelmis olsa da 400-500m sonra seyircilerin yogunlugundan daralan sokakda kalabalik kosucu grubundan kacilamiyor. 10'lu yaslarda yuzlerce cocuk, abi ve ablalarini cigliklar icinde ugurluyor sehir merkezinden kiyi mahallelere dogru.

10K ve Yari Maraton Kosuculari

Start

Start'da hemen sonra yaklasik 1K tasla doseli Fatih caddesinde kosmak daha fazla efor istedigi gibi dusme riskide tasiyor. Baslangic sonrasi hafif rampa, finishe gelirken tempolu inis olabilecek. Kalabalik o kadar yogun ki her iki tarafdaki kaldirimdan daha tempolu gidenler de var. Taslik yol bitince dik inis donuste bircok kosucuyu surundurecek, "o neydi beeee" dedirtecek.

Cayirova'da sele kapildim

Bu llk dik inisle daha genisleyen yola dagilinca herkesin etrafi biraz daha aciliyor, nefes aliyoruz. Artik genis asfalt yolda cizilmis 10K icin mavi, YM icin kirmizi cizgiyi herkes kendi temposuna gore takip edecek. Gecen iki senede kosulan Cayirova 10K tecrubesiyle cokda zorlamadan, birazdan baslayacak tirmanmaya hazirliyorum kendimi. Genelde yaptigim hizli baslama hatasini kirmaya calisiyorum ayrica. Sehir merkezi terkedilince golgede azaliyor ve gunesin sicakliginida hissetmeye basliyoruz.

5K donuse kadar gunes altinda tirmanarak kosuyoruz, 21K donenlerden ilk Erkal'i sonra Galip'i goruyorum. Olmalari gerektikleri yerdeler. Birazdan Ozgur Pala geliyor arkasindan Faruk Aykan. Birini yakalayabilirsem beraber kosabiliriz diye geciyor icimden. Birlikte gideriz dedigimiz Alptekin Baskir'i ise start'da kaybettim. 5K donus 26:30. Cogunlukla tirmanildigi dusunulurse gayet iyi. Gecen seneki 10K'lardan biraz hizli ama o gunden bu gune 2000K daha antrenman yapildi.

Yaklasik 5.7K'da 10K kosanlardan saga donerek ayriliyoruz. Onlar tirmanisi bitirmis sehir merkezine dogru salinmanin keyfinde. Bu noktadan itibaren yeni eklenen yari maraton rotasi benim icinde yeni. Yari maraton rotasina ayrildikdan sonra (Ragip Demirkol Bulvari) tekrar tirmanmaya basliyoruz. Egim cok dik degil ama tirmanma mesafesi uzun, cok uzulmeden 5:15 min/km tempoyla rahatca cikabiliyorum. Tirmanis sirasinda yanina geldigim arkadas "seni bekliyordum" diyince donuyorum ve Ozgur oldugunu ancak anliyorum. Birlikte kosmaya basliyoruz, birazdan Faruk'u yakaliyoruz, o bize takilamiyor. Tirmanis bitip onumuzu daha iyi gorunce yaklasik 1,5-2K boyunca, once inen sonra tekrar tirmanan onumuzde kosanlari goruyoruz. Yola dagilmis rengarenk kosanlar keyf veren bir goruntu olusturuyor onumuzde ama tekrar tirmanacagimizi gormek kaygilandiriyor. Tempolu inip tekrar tirmanmaya gecince aslinda egimin cokda zorlayici olmadigini farkediyoruz. O tirmanisda bitip sonrasindaki dik inisin, donuste cikisi olacagi kaygilandiriyor bu kez. Insekde ciksakda hep ayni ruh hali sonucda. Bu YM bitecek ama kalan mesafeyi planlamak, dusunmek, kosarken en cok kafayi kurcalayan sey nasilsa.

Cayirova'nin kenar mahallelerindeyiz, biraz ilerisi TEM, site yapisinda kurulmus blok evler ve atrepolar kapatmis buralari. Arada hala bos kalan arazilere baksada, o arada istedigi gibi birsey bulamiyor Ozgur.

Tempolu inerken YM donusleride basliyor, onde 2 Turk, arkalarinda siyahi bir kosucu, aralarinda 100-200m mesafeyle kosuyor. Sakatlik olmazsa bu sekilde biter gibi. Sonra tanidiklar gelmeye basliyor, Tayfun, Ultraci Bahadir ve Aykut, Erkal, Galip derken 10K'daki su istasyonunun biraz ilerisinde 11,2K'dan bizde donuyor ve inisin cikisina geciyoruz. 13K'daki su istasyonuna kadar geldigim Ozgur biraz geride kaliyor ama ara sira omzumdan geri baktigimda hemen arkamda oldugunu farkediyorum.

Onumde 15K'ya kadar surecek 2K'lik tirmanis iyi kosulursa sonrasi hep inis. Ekstra yiyecek almasamda rahat cikabiliyorum uzun rampayi. Nabzi cok da zorlamadan 5:10-5:15 civari cikip, en yuksek noktadan sonra pergelleri aciyorum artik. Gunese ve terlemeye ragmen, her kilometrede bipleyip, son km'yi kac dakikayla gectigimi soyleyen saatime baktikca hayli keyifleniyorum. Oraya kadar da iyi bir zamanla gelmisim zaten, keyfim bir kat daha artiyor. 4:30-4:40'lar YM'in son ceyregi icin gayet iyi. Eh iniyor olmanin etkiside var ama onumde kosanlardan daha tempolu gidiyor olmak motivasyonumu da artiriyor.

Ozgur bir tik arkamda, ayni tempoyla kostugumuz tanimadigim arkadaslar oluyor ama bazan onlar yokusda yavasliyor, sonra inerken ya da duzde daha hizli kosuyor. Bu sekilde ayni kisilerle aradaki mesafe 20-30 metreyi gecmeyecek sekilde ya onde ya arkada kalarak uzun sure devam ediyor. Tanisilmasa da motive edici konusmalar geciyor aramizda. Benden yasli olup yetismeye calistigim babalara ayri saygiyla yaklasiyorum, ben onlari onlar beni geciyor derken sehrin icine girip 20K'daki kisa ama dik yokusa gelince akla kara belli oluyor. Cok kisiyi yurumeye zorlayan bu yokusda, tepeye dogru odaklanip hafif tempoyla birakmadan tirmaniyorum. Tepeye varinca abilerden takdir aliyorum.

Kaldi 1K, hoydaaaaa

Kaldi geriye 1K, Fatih caddesinin tasli yolunda, kirmizi mavi cizgilerin tam ustunde, son cikilan yokusun agirligiyla tempo tutmaya calisiyorum. Finish gorunuyor artik ve yaklastikca motive edenler de artiyor, adimlar giderek uzuyor, bacaklar kalcaya daha yaklasiyor, daha cok benzeniyor bir kosucuya, kalp gumlese de, terler agzin gozun icine girsede birazdan huzura erilecek, birakmadan asiliyorum son metrelere.

Son metreler

Zorlu ama cok keyifli yari maraton 1 saat 46 dakika ile bitiyor, parkur manzarasi olmasa da inisler cikislar donusler keyifliydi. Bundan sonrasi sen nasil kostun , ben nasil kostum, tepeyi astim, asamadim, duzde huzura erdim, yedim yemedim, ictim ictim terledim muhabbetleri... taaa ki bir sonraki kosuya kadar.

Madalyayi hak ettik

Bitisin resmi

Rota

Yukseklik Profili

Lap zamanlari

2. Bozcaada Yari Maratonu

2012-05-21T11:07:00.000+03:00

Kalbi Ege'de kalanlar, ada cazibesi, organizasyonun kalitesi derken Turkiye'nin bircok sehrindeki sporcular icin hem sehirden kacis hem de guzel bir hafta sonu secenegi sunan 2. Bozcaada 10K ve YM kosusu, gecen senekinden daha yogun ilgi topladi.

Parkurun ve hava sartlarinin zorlugu gecen sene tecrube edilmis olmasina ragmen Yaris Takvimi ve Bozcaada Belediyesi onculugunde yuzlerce kosucu ve destekcileri adaya akin etti. Her iki mesafede yaklasik 1000 kisi kosarken, bir o kadar ziyaretci ve organizasyon calisani adayi senlendirdi.

Ogleden sonra 14:20'de gunes altinda baslayan kosu 45 dakika sonra bulutlanan havayla herkesin hizini artirabilmesini sagladi. Akvaryum Koyu ve Ayazma Plaji rampalarini asmak hemen herkesi zorlasada, sonrasinda daha duz olan parkurda uzum baglari arasinda kosmak hayli keyifli oldu, bi de yagmur yagsaydi sahane olacakti.

Yari Maraton Rota

Bozcaada Jandarma onunde verilen start sonrasi, 10K kosanlar sehir merkezinde bitirmek uzere yaklasik 4,5K'da ayni yolu geri donerken, Yari Maraton kosanlar adanin yarisindan fazlasini daire seklinde donerek 21.1K'yi tamamladi.

YM tempom ve YM yukseklik degisimi

2. Bozcaada YM Garmin Data'si

Ozellikle ilk 13-14K'daki inis cikislar, klasik asfalt kosularinda gorulen ya da beklenen dengeli tempo tutulmasina engel oluyor. Bu da dogal olarak kosucuyu yorup kosuyu daha zor hale getiriyor. Yokuslarin uzun, inislerin kisa ve dik olmasi, tirmanirken kaybedilen zamanin iniste kazanilmasina da engel oluyor. Yokuslari yavas cikip, duz kisimlarda normalden daha tempolu kosarak, yaklasik 325m yukseklik kazanimi olan parkuru 1 saat 52 dakika'da bitirebildim. Yari Maraton icin iyi bir zaman olmasada baslangicdan parkurun 2/3'une kadar olan inis cikislar sonrasi, finish'e kadar tempolu, guclu ve istekli kosabilmis olmam kendi adima kosunun en tatmin edici tarafiydi.

NB 2. Bozcaada YM Kosu Brosuru