قهرمان

...

2008-08-20T15:07:00.004+04:30

درست موقعی که سر یک دوراهی گیر کردی و نمی دونی که کدوم راهه که نهایتش به تو آرامش میده و
دائم در تلاشی که خیرو شر دو راهُ به تصویر بکشی
و بعد از بالا پائین کردنها بتونی قدم به یکی از راهها بزاری
و تو که به نشانه ها اعتقاد داری، منتظری که شاید یه نشونه ای بهت مددی برسونه
درست در همین موقع یکی که یه جورایی بهش ارادت داری و حرفاش به دلت میشینه، بهت زنگ بزنه
و بگه که مرشد و استاد عرفانش که عمرشُ به خاطر دل خودش تدریس کرده و تمام شبهاشُ به مطالعه و کسب عرفان گذرونده و یه جورایی حس ششم قوی داره و با دل و چشمش با دیگران ارتباط برقرار می کنه
و مهمتر از همه به ندرت باهاش تماس می گیره، باهاش تماس گرفته
اونم از کجا از تلفن همگانی سرکوچه که تلفن خونش خرابه، انگار بهش ندا دادن که بسرعت برو بگو تا تصمیم قطعی نگرفته، نکنه اشتباه کنه...
و بهش بگه خانمی که داری بهش فکر میکنی و مثل خواهرته سر یک دوراهی قرار گرفته، بهش از قول من سلام برسون و بگو " امشب فکر و دلشُ از همه چی خالی کنه، فردا صبح که چشماش باز بشه جوابشو می گیره و خودش میدونه کدوم راهُ انتخاب کنه"
اونموقع است که تمام افکار منفی و پرسُ و جو ها استاپ می کنه و احساس میکنی یه آرامش خاص تو دلت نشسته انگار یه غباری از افکار منفی و نگران کننده از ذهنت پاک شده و یه نفس راحت و عمیق تکمیلش میکنه.

نفرین بر نفرین

2008-08-10T10:30:00.007+04:30

یکی از چیزهایی که باعث می شه پشتم بصورت محسوسی بلرزه، شنیدنِ نفرین کردنِ.
نمی دونم این چه خط قرمزی است که تو ذهن و روانِ من مونده و باعث میشه یه گردباد یا سونامی یه همچین چیزی درونم رخ بده و بهم می ریزم. حتی تو بدترین شرایط که کسی بهم ضربه ای بزنه، مانعی وجود داره که حتی برای تخلیه احساسات منفی نتونم بزبون بیارم که " ایشالا سرش بیاد"، کاری که خیلی ها واسه خنک شدن دلشون می کنن، حتی ...حتی اگه دل خیلی رئوفی داشته باشن و اصلا اعتقادی به حرفی که می زنن نداشته باشن، ولی بازهم از این ابزار به راحتی استفاده می کنن.
پریروز رفته بودم بیمارستان دیدن یکی از بستگان که توی آی سی یو بستری بود، البته دیدن از نوع خاص خودش، پشت شیشه ای.
بین بازدیدکنندگان سه خانم چادری بودند که برای دیدن مریضشون اومده بودند و از پشت شیشه متوجه شده بودند که مریضشون یکی از پرستارهارو صدا می زنه، حالا پرستار که به ظاهر شلوغ بود، به کارش می رسید و توجه جدی به خواسته مریض نداشت، تو همین گیرو دارِ دیدارها بودیم که یکی از سه زن، بنا به نفرین کردن پرستار کرد که " ایشالا تو هم مرض بگیری مثل مریض ما و رو تخت عاجز بمونی، ناگهان متوجه انقلاب درونیم شدم و تند تند داشتم مثل پیرزنهای غرغرو غر می زدم که خجالت نمی کشین نفرین می کنین، به اسم مسلمونی چادر سرتون می کنین و بس، فکر می کنین، ظاهرُ نگه دارین دیگه بهشتی هستین، یکی از خانمها خدا خیرش بدهد که باعث شد خاموش شم و گفت درست می گین، خواهرم خیلی ناراحته مریضمونِ، دست خودش نیست... من از اونجا دور شدم اما ذهنم هنوز درگیر بود.
می دونم که اصلا به من ربطی نداره که آدمها با چه الگوهایی زندگی می کنند اما این یک مورد رو نمی تونم تحمل کنم، شاید تاثیرات تزریقات فکری مامانِ که معتقده نفرین هاش می گرفته و از دست دادن های ما حاصل همین اعتقادِ.
باید تلاش کنم راجع به این مسئله نگاهی دیگه داشته باشم و از این انقلابهای درونیِ گاه و بیگاه بکاهم.
آمین.

ای داد

2008-08-05T12:08:00.002+04:30

نمی خوام، اصلا نمی خوام زندگی حرفه ای داشته باشم، اصلا نمیخوام حرفه ای رفتار کنم، نمی خوام شغل حرفه ای داشته باشم. ای بابا دست از سرم بردارین دیگه.
فکر کردین من کی هستم که اینهمه توقع دارین تو هر زمینه ای موفق باشم. اصلا می خوام مثل آماتورها زندگی کنم، اصلا دلم نمی خواد کار حرفه ای کنم؟ به تو چه که اینهمه پیشنهادهای مختلف بهم میدی ... بابا دوست دارم، دوست دارم اونجوری که می پسندم رفتار کنم..... کار کنم.... زندگی کنم اصلا گور بابای کسی که اولین بار به حرفه ای بودن فکر کرده. هر چی می خوام تو یه محیط آروم و دور از استرس کار کنم، انگار تو گوشش نمی ره، حال هی پیشنهاد میده که قسمت فلان یا بهمان به نیرو نیاز داره و شما مناسبی، بابا دست بردار، درسته که از وضعیتم راضی نیستم اما خواستار کار بهتر و آروم تری هستم نه کار پشت میزی توی یه محیط خشن. میدونید اصلا ته ته دلم، کارم یه جورایی مربوط به هنر و ذوق و اینحرفهاست، اصلا اشتباه کردم رشته مهندسی خوندم. حالا رضایت دادی
بابا منم آدمم دلم می خواد با الگوی های خودم زندگی کنم.
از استرس، استرس می گیرم، یک کار آروم تو یه محیط آروم با زمانبندی خودم می خوام.

شادمانی بی سبب

2008-08-04T16:11:00.002+04:30

امروز دچار یه شادمانی بی سبب شدم که حاضر نیستم هیچ بنی بشر و یا هیچ موضوعی باعث خراب شدنش بشه.
از اون روزهایی که انرژیِ زیادی کرده و به این راحتی ها کم نمی شه.
از اون روزهایی که کولهِ کولم.
حکایت مردی که هر زمان اینچنین مثل من سرخوش، می شد، اهل بیتش می تونستند غیر قابل تصور ترین مواردی که در حالت عادی ممکن نبود بشه در موردش حتی حرفی بزنند رو ازش طلب می کردند و رازی برمی گردشتند.
گفتم که بدونید!

2008-08-03T09:28:00.001+04:30

نه به اینکه زنگ صدام دیوونت می کنه، نه به اینکه بی خداحافظی سفر میری؟

ناب ناب

2008-07-29T10:15:00.005+04:30

دوسِت دارم... نه به اندازه ای که روز تولدت به یادت باشم.
دوسِت دارم... نه به اندازه ای که اگر دلت هوای بیرون رفتن و تفریح بکنه، همراهیت کنم.
دوسِت دارم... نه به اندازه ای که زمان دلنگرونیهات سنگ صبورت باشم.

دوسِت دارم... فقط به اندازه ای که شبهای تنهایی به یادت باشم.
دوسِت دارم... به اندازه تمام واژه های ترکیب شده عاشقانه
دوسِت دارم... به اندازه ای که زمان بی کسی تنها کسی که به فریادم می رسد تو هستی
دوسِت دارم نه به انداره ای که ... بلکه به اندازه آن قسمت از هستی که هیچ مالکیتی برآن نداشته باشم.

شوک

2008-07-27T09:40:00.004+04:30

بعد از یکماه دوری از خونه و گلهای بامبو که خیلی دوسِشون داره،
بعد از گذشت تاره یک روز تلویزیون روشن میشه و"God of war"
با یک چشمک شروع میشه و برای اولین بار بهش خوش اومد میگه و
باهاش شرط میکنه که اگه شروع کردی باید از همه چی بزنی و بگذری،
از تفریح، از همسر و بچه و... فقط واسه پر کردن انرژی میتونه بخوابی و
غذا بخوری.
"God of war" خوشحال که بلاخره بعد از گذشت چند سالی که از ساختش
میگذره، آدمشُ پیدا کرده و در صورت شروع به مراد دلش می رسه.
کسی پیدا شد که شرطُ قبول کرد و تمام هفته ش رو به جانِ دل سپرده دست
فرمان اون و نه انگار که واسه خاطر پیگیری کار ناتمامش اومده بوده.
و این بازی طبق قرارداد ادامه پیدا کرد تا پیروزی نهایی و دوطرف قرارداد
خوشحال از رکوردی که می شکنند بودند.
بعد از یکهفته بازی به خیالش، پیروزی نزدیک بود غافل از اینکه اطرافیانشان
رنجیده خاطرند و پنداری توی بازی زندگی باختش نزدیک بود و غایت کار به
سردرد و جراحات ناشی از تشنج ختم شد.

دری دیگر: بی انصاف می ذاشتی یک هفته از Relaxation بگذره بعد ضربه
می زدی. حقا که ضربت کاری و استوار بود. چنان که از خواب ناز نیمه شبان
بیداربشی و محکوم به دیدن، دیدن دست و پازدن و خِرخِر کردن بازیکن بشی و
سکوت شبانه با سکوتِ درونت توام بشه چنان که به تیمارداری اجباری واداردت
تا نوشتن و گریستن.
چه درد آور است این درد بی درمان.

سبو سبو

2008-07-21T09:31:00.007+04:30

راست بگو

نهان مکن

پشت به عاشقان مکن

چَشمه کجاست!

تا که من

آب کِشم سبو سبو

از فرمان/ آلبوم مست و خراب/ آهنگ

بی نظم

2008-07-21T08:49:00.003+04:30

پراکنده است ذهنم
مادر
همسر
خواهر و نیز فرزند
و همیشه دوست

در این بین خود چه شده است و این "عدم " دلیل خستگی است، نوعی خستگی که زمان لبریز، آرزوی سلبِ مسئولیت می کند.
سلب مسئولیت ازهر آنچه" باید" باشد، نه "تمام ". لا اقل حد کفایت را تجاوز نکند.

جانِ دلم روزت مبارک

2008-07-16T18:46:00.004+04:30

مرور خاطرات مبهم و تصاویر گنگ آن شب در ذهن من بر خلاف میلم تثبیت میکنه رفتن تورو، که خوابیده بودی سرد وساکت روی تخت در حیاط تابستانی خانه یمان و تنها لحظاتی مانده بود تا ندیدنت برای تمام عمرم. این تصاویر تنها سهم من بود به اضافه آلات موسیقی و تعدادی نوارهای کهنه از آهنگهایی به زبان محلی.
پنج سال زمان کمی بود، تا اومدم خودمُ پیدا کنم و از لابلای بازیهای کودکانه و خستگیهای مفرط ناشی از شیطنت ها و خوابهای طولانی به اقتضای سن اَم و دوباره بازی و بازی، خودم بکِشم بیرون و بفهمم دنیا دستِ کیه، تو نبودی و اگه میدونستم که قراره نباشی ، اگه میدونستم که حسرت لمس دستات و گرمای تنت تا پایان داستان زندگیم هم نفسم خواهد بود، بست می نشستم در آغوشت چنان که گم می شدم با آهنگها و شعرهایت تا شاید من نیز به همراه یادگارهایت تثبیت میشدم و به یادگار می ماندم..... تا که سهم من نباشد این همه دلتنگی و حسادت تنها بخاطر داشتنِ موهبتی چون تو.
هیچ کس واقعا نمی تونه جای خالی تو رو تو زندگیم حتی تو خاطراتم پر کنه
چه اشتباه محضی بود تمنایی برای پر کردن لحظه های نیازبه جای تو
این دم پر از گریه ام که نمی تونم یعنی قسمت این بود که نتونم کاری برات بکنم که شاید قدردانی زحماتت می شد یا برای سپاس از این که فقط باشی..
شاید با بودنت سرنوشتم خیلی بهتر از این بود نه اینکه تمام کاستیهای زندگم بسبب نبود تو عزیز باشه، نه ...فقط نوعی دل آرامی و دل خوشی است که اگر بودی بهتر بودم و بهتر بودم. وجود این روز بدون حضور تو برایم جز درد و حسرت نیست.
چه طعمی برای من بالاتر از نوازش تو و بو کردن دستهای تو
چه لذتی بیشتر از در امان بودن و قائم شدن پشت چهارشونه تو زمانهایی که نیاز به یک مامن بود.
چه چیز شیرین تر از لوس شدن من و در آغوش کشیده شدن در بغل گرم و آرام تو...

چانِ دلم قربون چشمات برم که آخری ها کم یاری ات می نمود.
تصدق اون دستهای هنرمندتُ برم که می تونست چه زیبا بنوازه و همراهی کنه یک ارکستر بزرگُ

پدر عزیزم روزت مبارک.
بدان که خیلی دوستت دارم و دلتنگم برای تو.

...

2008-07-12T13:16:00.006+04:30

دلم تنگ است.

گفته بودم

2008-07-10T10:20:00.003+04:30

بابا این آدم همون آدمِ که تو بی رنگ دیده بودیش، به گمانت میشد
رو حرفهاش حساب کرد حق داری آخه همه رو مثل خودت میدونی و می بینی
گفته بودم مینای عزیز، به این گل که بظاهر کمی زیباست، اینقدر آب و نور نده...
تا به این اندازه مراقبت نکن، من مطمئن بودم که ریشَش خشک خشکِ...
فقط نمایی از گلبرگهاش نرم و رنگیه... اونم برای این که تورو اهلی کنه
چون میدونه که تو به قصه شازده کوچولو معتقدی اما خودش حتی یکبار هم نشنیده، یعنی گوشش بدهکار نبوده
و تنها ایراد کار این بوده که تو به اندازه تمام خوش زبونی اون، ساده لوح بودی
و حرفهاش تو دلت ته نشین شده و به این راحتی بالا نمی یاد چه برسه به بیرون اومدنش.

حرفهای یواشکی

2008-07-09T14:15:00.001+04:30

حرف‌هايی هستند که نبايد نوشته شوند. فقط بايد گفته شوند، نرم پيش خود، آرام در گوش. دنيا جان شنيدن اين حرف‌ها را ندارد.

میرزاپیکوفسکی

...

2008-07-09T09:48:00.006+04:30

نمی دونم رابطه ای که فقط به اس ام اس ختم میشه دیگه چه صیغه ایه،
در نوع خودش بی نظیره (از اون نظر)
این تکنولوژی رابطه ها رو هم ماشینی کرده ها!

پ ن: رابطه هر روزه گرم و صمیمی ختم به اس ام اس های گاه به گاه

همه آدما.... مگر خلافش ثابت بشه!

2008-07-07T16:14:00.003+04:30

کدامیک؟؟
همه آدما خوبند مگر خلافش ثابت بشه
همه آدما بدند مگر خلافش ثابت بشه

یکی از مشکلاتم با مامان یک مبارزه بوده و هست که من تفکر 1 رو می پسندم
و بر پایه اون با دیگران ارتباط برقرار می کنم ولی مامان برعکس من تفکر دوم
رو واسه ارتباطاتش برگزیده، پنداری به خاطر شکست های متوالی تو زندگیش
بوده، شاید هم کلا از جوانی این ایده رو داشته.
تا الان فکر می کنم من موفق تر بودم تو ارتباطاتم، تنها تفاوتش اینه که مامان کلا
آدمارو بد می بینه و اگه این وسطا کسی خوبی هم بکنه خوب دمی لذت می بره....
اما من فکر کنم تو این قسمت بیشتر آسیب می بینم چرا که اگه یک آدم مدتهای مدیدی
خوب جلوه کنه و سر مسئله کوچکی اون ور سکه رو هم نشون بده اونوقت این منم
که درگیر می شم تا بتونم رفتارشو هضم کنم.

(: بازم تفکر اول مورد پسندمِ.

متاسفم!

2008-07-06T13:09:00.004+04:30

گاهی فکر می کنم که شاید نباید این دوستی چندین ساله کمرنگ می شد
آره این منم که اینبار تغییر کردم.....میدونم که دل زلال و مهربونی داری،
اما من دیگه تابِ پوسته خشن و زبون آزاردهندتُ نداشتم.

شاد یا ناشاد

2008-07-06T11:16:00.004+04:30

چرا شاد و ناشاد بودنم لحظه به لحظه شده
دمی شادِ شاد و پرانرژی
و دمی دیگر یک اتفاق که می تونه یک بحث کوچک باشه غمگینم می کنه
و سکوتم، یک بغض خفه کننده رو تو بدنم جاری می کنه.......

پ ن: چطور اینقدر ناتوان شدم که با اونهمه انرژی لحظه قبل،
لحظه اکنون، سست و بی رمقم کرده؟؟

...

2008-07-06T11:08:00.000+04:30

موندم بعضی آدما که تا حالا به ذهنشونم انجام دادن کاری نرسیده.... شاید هم رسیده و جرات انجام اونها رو به دلیل وجود مرزهای قرمز زندگیشون نداشته و ندارن چطور دیگرانُ مورد سرزنش قرار میدن و خودشونُ الگو قرار میدن که باید همه مثل خودشون رفتار کنند، در غیر اینصورت شخصیت طرف زیر سوال میره؟ گر می نخوری، طعنه مزن مستان را بنیاد مکن تو حیله و دستان را

خود غره بدان مشو که می، می نخوری صد لقمه خوری که می غلام است آنرا

.....

2008-06-29T13:09:00.006+04:30

وقتی تو پیروز میشی
من با غرور به همه میگم
هییییییییییی....... اون دوست منِ!

اما وقتی میبازی، کنارت می شینم و میگم:
هی من دوستِ توام

لینک از اینجا

چه زشتِ این منت

2008-06-29T09:54:00.002+04:30

از موقعی که یادمه از اینکه کسی کاری برام بکنه و بعد منت بزاره متنفر بودم.
قرارمون یادته استقلال بدون دخالت.
اما برخلاف همه ادعاهای تو و تلاشهای بی وقفه من که دل مغرورم رضا نمی داد
به این وابستگی و شاید هم نوعی بردگی از اون دسته ها که بواسطه دریافت
یکسری مزایا مجبوری تن به سکوت بدی و مجبوری خواری رو بپذیری که
زندگیت بگذره.
سالها من در تکاپوی تغییر مسیر، زندگی کردم و تو تنها اندیشیدی به بهترین ها و
حرف از امید زدی و من نگرانیم روز بروز به آینده بیشتر شد تا جایی که احساس
کردم که تهی شدم تهی از هر غرور و دلم و روحم پر شده بود از سکوت، سکوت
خفه کننده ای که از درون فریاد می زد و حالا بعد از یکسال دوباره تکرار می شد
همه اون استرس ها، دوباره باید سنگینی نگاه هایی که چشم به زندگی من دوخته
بودند که توجیهی براش پیدا کنند و تکرار همه دورویی ها و تظاهرها یی که خیلی
زیرکانه است و محبتهایی که بواسطه خودشیرینی پیش پیر فامیل به دلت نمی شینه
و میدونی که اگه کوچکترین حرف یا رفتاری انجام بدی که به تیریشِ قباشون
بر بخوره باید جواب پس بدی و باید بواسطه این وابستگی سرِتُ پایین بندازی
و اگه اشتباهی اونا مرتکب میشن تو عذرخواهی کنی بخاطر کاری که نکردی
بخاطر اشتباهاتی که اونا مرتکب میشن، تازه بعد از اینهمه سنگینی و منتی
که سالها رو دوشت سنگینی میکنه، تازه باید تبعیضها رو هم تحمل کنی.
دلم خیلی گرفته، روحم تاب این همه منت و بی محبتی رو نداره.

......

2008-06-25T11:25:00.004+04:30

آخه در رابطه با هدیه هم، یا هیچ چیز یا همه چیز?
ای بی توجه!
نمی گی دلمُ میشکونی!!!!!!!!!!!!!!

چه تعبیری است!

2008-06-18T16:22:00.003+04:30

چقدر نامرتب بود و آشفته ، مردی که عاشقش بودم.
اما انگار روز، روز که نه شبِ راستی بود، چون کلام دروغ
به زبانش نمی اومد، بر عکس همیشه. به آرامی
گفت که هیچ وقت دوسِت نداشتم.
من که شوکه شده بودم هراسان و دلنگران گاهی به
راست، گاهی به چپ می گشتم و همه روزهای خوشی
با هم بودن رو به تصویر می کشیدم، شاید بدنبال پاسخی
به سوالِ مگر می شود این همه حس به دروغ بروز کند......
که چه! .....گفته بودم دروغ است و عصبانی شده بود و
تنها قسم خورده بود به عزیزش که انگار عزیز من هم هست
که باید باورش کنم. اما چه شد این همه قسم! این همه حس!
همش دروغ بود؟
من که همیشه شک داشتم که او به ناچارقسم می خورد!
حال چه شده بود که کلام راستینش را باور نمی کردم!
پنداری به خودم کلک می زدم! .............آرام آرام
ازمن، از خاطراتم فاصله می گرفت به این امید که شاید فاصله،
معجزه ای باشد برای پذیرفتن، پذیرفتن نبودن تا مرگ خاطرات خوب و بد.

ساعتهای 4 صبح بود که با ناله ماشین ظرفشویی که تمنای خاموشی
می کرد، بیدار شدم. الان که می اندیشم در تعجبم از این خواب و کسلی
که به سراغم اومده. انگار تو خواب هم تمنای توجه ای کوچک را داشتم
اما آن مرد که بود و چرا عاشقش بودم؟ مگر در او چه دیده بودم که چنان
تمنای بودنش را می کردم. آیا نشانی از ضعف من بود یا نشانی از
خوش مشربی، خوش احساسی، خوش اخلاقی یا هر خوش دیگری
که رفتنش چنان درماندم کرده بود...............شاید دورترها پاسخی برای آن یافتم.

حال گیری

2008-06-16T14:33:00.003+04:30

سخت مشغول تهیه یک گزارش باشی، از قضا یادت بره ذخیرش کنی اونوقت یهویی، بیسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسس
برقها می ره و گزارش پَر.........
می تونین حس کنین چه حالگیریه!

........

2008-06-14T13:46:00.004+04:30

تا کی غم این خورم که دارم یا نه؟
وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه

پر کن قدح باده که معلومم نیست
کاین دم که فرو برم، برآرم یا نه

خیام

Top Left Pixel

2008-06-09T11:19:00.003+04:30

silent Dancers

حیفم اومد تو پیوندها بزارم.