15 – کوسه (10 نفر)
14 – گرگ (10 نفر)
13 – شیر (100 نفر)
12 – فیل (100 نفر)
11 – کرگدن (500 نفر)
10 – کروکودیل (1000 نفر)
9 – انگل (2000 نفر)
8 – کرم آسکاریس (2500 نفر)
7 – حلزون آبی – ناقل بیماری شیستوزومیاز (10000 نفر در سال)
6 – سن ضارب – معروف به حشره قاتل (10000 نفر در سال)
5 – مگس تسه تسه (10000 نفر در سال)
4 – سگ (25000 نفر در سال)
3 – مار (50000 نفر در سال)
2 – انسان (475000 نفر در سال)
1 – پشه (725000 نفر در سال)

برای دیدن تصویر در سایز اصلی بر روی آن کلیک کنید

مرجع : 9gag

بهترین تصویر ماهواره ای ناسا در سال 2013، تصویری از جزایر قناری است که در آن اقیانوس اطلس به علت انعکاس نور خورشید، به رنگ نقره ای در آمده است. (بر روی عکس کلیک کنید تا در اندازه اصلی مشاهده کنید.)

در عین حال، سال 92، سال ِ هیجان و چیزهای جدید و سفرهای زیاد بود! چیزی حدود 39000 کیلومتر پرواز کردم! که تقریباً حدود 50 ساعت میشه! (خودمم باورم نمیشه!). کلی آدم جدید از فرهنگ های مختلف دیدم و کلی چیزهای جدید یاد گرفتم! یاد گرفتم که بعضی وقتا “همینه که هست” و باید بتونی به خودت این رو بفهمونی! اینطوری دیگه نه غر میزنی، نه اعصاب بقیه رو خورد میکنی. یاد گرفتم که همیشه کسی میتونه تو شرایط جدید و فضاهای جدید دوام بیاره و خودشو حفظ کنه که بتونه سریعتر و بهتر خودش رو با تغییرات دور و برش وفق بده و این تغییرات رو بپذیره. و در نهایت اینکه مطمئن شدم که هیچکس پدر، مادر و خواهر و برادر آدم نمیشه.

سال 93 برام خیلی گنگ و مبهمه. میتونه پر از اتفاقات خوب باشه، میتونه خیلی ساده و بی سر و صدا باشه! هر چی که باشه، تا به خودت میای، میگذره. فقط امیدوارم سال بعد این موقع، بیام اینجا بنویسم “سال 93 عالی بود”. همین :)

برای اینکه Antipode محل دلخواه تان را پیدا کنید، می توانید از ابزار Wolfram Alpha استفاده نمایید! به عنوان مثال Antipode شهر تهران، محلی در اقیانوس آرام با عمق 4209 متر می باشد که در شکل زیر مشخص شده است:

و یا Antipode شهر لس آنجلس آمریکا، محلی با عمق 4739 متر در اقیانوس هند است:

برای استفاده از این ابزار Wolfram Alpha، از لینک زیر استفاده نمایید:

http://www.wolframalpha.com/input/?i=antipode+of+tehran

]]> https://30na.net/2014/03/21/antipode/feed 1 https://30na.net/2014/03/20/10-things-you-didnt-know-about-lost https://30na.net/2014/03/20/10-things-you-didnt-know-about-lost#respond Thu, 20 Mar 2014 04:25:59 +0000 http://30na.net/?p=3634 از زمانی که نخستین قسمت از سریال لاست پخش شد، چیزی حدود 10 سال می گذرد. سریالی که در آن پرواز اوشنیک 815 در جزیره ای ناشناخته سقوط می کند. این سریال یکی از بهترین سریال های شبکه ABC آمریکا بوده است. به منظور برگزاری دهمین سالروز آغاز سریال، بازیگران و دست اندرکاران این سریال در لس آنجلس گرد هم آمدند و برخی از مسائلی را بازگو کردند که پیشتر در جایی به آن اشاره ای نشده بود. در این جا به برخی از آن ها اشاره می کنیم:

1. علیرغم اینکه Ian Somerhalder (بازیگر نقشِ بون)، جزو بازیگران اصلی سریال بود، تا پیش از اینکه سکانس گرفته شود، از اینکه قرار است در این مرحله بمیرد، باخبر نبود!
2. سگ ِ والت (Vincent)، یک سگ ماده بود، با این حال به آن اسم کاراکتر یک سگ نر داده شده بود!
3. جک شفرد (Matthew Fox)، قرار بود در ابتدای قسمت اول سریال بمیرد! با این حال تیم سازنده سریال، بعداً نظرشان را تغییر دادند.
4. در مرحله انتخاب بازیگر، ابتدا قرار بود بازیگر نقش هوگو (Jorge Garcia)، نقش ساویر را بازی کند. همچنین بازیگر نقش سان (Yunjin Kim) قرار بود که نقش کیت را ایفا کند.
5. زمانی که قسمت پایانی سریال تمام شد، تهیه کننده اجرایی سریال (Damon Lindelof)، درب دریچه (Hatch) را به عنوان یادگاری با خودش به خانه برد و آن را تبدیل به میز پیش دستی کرد! یکی دیگر از تهیه کنندگان (Carlton Cuse)، ساعتِ شمارش معکوس درون دریچه را با خود برد!
6. بازیگر نقش ساویر (Josh Holloway) در واقع بوت (پوتین) های خودش را در فیلم می پوشید! او این بوت ها را از چندین سال قبل داشت!
7. نیکی و پائولو که در چند قسمت از فصل سوم سریال ظاهر شدند، به علت بی علاقگی بینندگان به آن ها خیلی زود از متن سریال خارج شدند. برای همین، داستان زندگیشان که قرار بود چند فصلی پابرجا باشد، در شش قسمت خلاصه و تمام شد.
8. بازیگر نقش جان لاک (Terry O’Quinn)، به قدری به محل تولید فیلم نزدیک بود که برخی روزها از خانه تا محل فیلم برداری را پیاده می آمد!
9. ایده ی اینکه عده ی دیگری (Others) از قبل در جزیره زندگی کرده باشند، از اوایل سریال در ذهن نویسندگان بود. با این حال، اسم و لوگوی ابتکار دارما (Dharma Initiative)، در بین دو فصل اول و دوم شکل گرفت.
10. علیرغم شایعات بی اساس، کاراکترها در طول داستان سریال، نمرده بودند!

[nggallery id=9]

مرجع: blogs.disney.com

برای من، ده هزار کیلومتر دورتر از خونه، در هوای نه چندان بهاری ِشمال آمریکا، چهارشنبه سوری، یه شب عادی دیگه اس با این تفاوت که هنوز باور نکردم که  “گذشته، دیگه رفته”. یه شبِ دیگه از شب های زیادی که فریبکارانه با خودت کلنجار میری تا خودتو قانع کنی که چیزهایی که بدست آورده ای ارزش چیزهایی که از دست دادی رو داشته!

پی نوشت : الان که این نوشته پست میشه، احتمالاً دارم توی آزمایشگاه به یه سری دانشجوی آمریکایی یه چیز ساده رو برای بار صدم توضیح میدم! این نوشته رو چندین ساعت قبل نوشتم! ولی دوست داشتم وقتی پست بشه که باید بشه!

• شما توانایی دیدن کمتر از 1% از طیف امواج نور و شنیدن کمتر از 1% از طیف صوتی را دارید.
• در حالی که این نوشته را میخوانید با سرعت 220 کیلومتر در ثانیه (!)، در حال حرکت در کهکشان هستید.
• 90% از سلول های بدنتان حامل DNA های میکروبی هستند و تنها 10% از آن ها متعلق به شماست!
• اتم هایی که بدنتان را تشکیل داده، شامل 99.9999999999999999 درصد فضای خالی هستند.
• بشر 46 کروموزوم دارد که 2 عدد کمتر از یک سیب زمینی معمولی است!
• علت اینکه رنگین کمان را می بینید، گیرنده های نوری مخروطی شکلی است که در چشمانتان وجود دارد. برای حیواناتی که این گیرنده مخروطی را ندارند، رنگین کمانی وجود ندارد. بنابراین، شما تنها رنگین کمان را تماشا نمیکنید، در واقع رنگین کمان را خلق میکنید! خیلی شگفت انگیز است! مخصوصاً اگر به یاد بیاورید که تنها 1% از طیف نور را می بینید!

مرجع : 9GAG و nasa.gov

اکثر مردم کشور آذربایجان، علاقه ای به ایران و ایرانی ها ندارن. بد نیست بدونید که اکثریت مطلق مردم کشور آذربایجان، مسلمان و همچنین شیعه هستن. ظاهراً در طول جنگ قره باغ ارمنی ها در اراضی ای که قبلاً متعلق به آذربایجان بود، اقدام به کشتار مردم و سوزاندن روستاها میکنن. بدین ترتیب، کشور آذربایجان تبدیل به یک کشور دو تکه شده! یک تکه، منطقه ایه که در مجاورت دریای خزره و پایتخت (باکو) در اونجا قرار گرفته. یک تکه در شمال استان آذربایجان شرقی و غربی ِ ایران هست و شامل بخش “نخجوان” میشه.

همونطوری که تو نقشه مشخص شده، قسمتی از ارمنستان بین دو بخش آذربایجان قرار گرفته. جالبه بدونید که به علت اختلافات دیرین ارمنی ها و آذربایجانی ها، کسانی که قصد سفر از قسمت شرقی به قسمت غربی کشور آذربایجان رو دارن، از ایران عبور می کنن! در هر صورت، در حال حاضر ایران روابط نزدیکی با ارمنستان داره و آذربایجان هم پیمان آمریکا. در هر صورت، (به توصیف دوستانم که به ارمنستان سفر کرده اند) ارمنستان در حال حاضر کشوری فقیر و بسیار عقب افتاده است. در مقابل آن، کشور آذربایجان به سرعت در حال پیشرفت هست و اقتصاد و صنعت نفت و گاز در حال رشدی داره.

در هر صورت، به علت روابط نزدیک ایران و ارمنستان، مردم آذربایجان دل خوشی از ایرانی ها ندارند (البته این تنها دلیل نیست). برگردیم به اصل ماجرا :) این پیش زمینه برای این بود که از علت بی علاقه گی اونها به ایرانی ها مطلع باشید. در هر صورت، به شدت به همزبان هاشون علاقمند هستن. من که تا حدی از این جو باخبر بودم، به عنوان مترجم گروه بودم و در حین عبور از مرز هم از همه خواستم که حرف نزنن و بذارن من با مأمورین گیت مرزی ترکی صحبت کنم! این ترکی صحبت کردن اثر کرد و بدون مشکل و بدون بازکردن و بازرسی فیزیکی ِ وسایل، به سادگی از مرز زمینی عبور کردیم و وارد خاک کشور آذربایجان شدیم!

بعد از عبور از مرز، وارد خیابونی شدیم که یه سری وَن بزرگ (مربوط به کودکی هیتلر!) میان و مسافرین رو میبرن به ایستگاه تاکسی ها! مسیری در حدود 1 کیلومتر رو میبرن و 1 منات میگیرن! لازمه کمی راجع به واحد پولشون توضیح بدم. واحد پول کشور آذربایجان منات هست که خودشون “مانات” میگن و حروف اختصاریش AZN هست (حروف اختصاری دلار آمریکا USD هست). هر 1 منات، حدود 1.27 دلار هست. در نتیجه ارزش پولشون بیشتر از دلاره. با نرخ کنونی دلار برای ما (حدود 3100 تومان)، در کل آذربایجان برای ایرانی ها کشور گرونی به حساب میاد.

به ایستگاه تاکسی که رسیدیم، کلی تاکسی منتظر بودن که مسافر بیاد تا از مرز مسافرها رو به جاهای مختلف (اکثراً به باکو) ببرن. تاکسی ها برای بردن مسافرا از مرز به باکو، برای هر ماشین 40 منات میگرفتن! اکثر ماشینها بنزهای مدل 2003-2005 اینا بودن. که ظاهراً به صورت دست دوم به آذربایجان فروخته میشد. راننده ی ما آدم میانسالی بود که ساده و کم سواد هم به نظر میرسید. شروع کردم به حرف زدن باهاش! به نظرم همیشه راننده های تاکسی آدمای خوبین برای اینکه بفهمی تو یه مملکت چه خبره :) عکس رئیس جمهورشون خیلی جاها روی بیلبورد بود.

ازش پرسیدم این کیه؟ گفت : “الهام علی اُف”، رئیس جمهور. (الهام اسم مَرده اونجا!) گفتم چند سال یه بار انتخاب میشه؟ گفت هست دیگه، انتخاب نمیشه دیگه. گفتم پس کی میره؟ گفت: وقتی بمیره، زنش و بعد زنش هم پسرش رئیس جمهور میشن! (برام جالب بود که زنش رئیس جمهور میشه! شاید هم اشتباه می کرده). گفتم پس انتخابات اینا ندارید شما؟! گفت: نه. گفتم: چرا بهش رئیس جمهور میگید پس؟ سریال سلطان سلیمان رو دیدی؟ گفت : آره، خیلی قشنگه، دنبال میکنیم و اینا. گفتم : منم میبینم! حالا خب این که شد سلطان که! بهش بگید سلطان خب. گفت : آره خب راست میگی. گفتم: حالا دوستش دارید؟ گفت: شما همه تون احمدی نژاد رو دوست دارید؟! دیدم تا گندش درنیومده چیزی نگم بهتره :D گفتم خب بعضیا طرفدارش هستن دیگه! گفت: اینجا هم بعضیا طرفدار الهام علی اف هستن. یه کم گذشت … دقت کردم دیدم ماشینش دیزلی هست! تو بعضی از کشورا به خاطر قیمت پایین تر دیزل (گازوئیل) و سیاست های خاص اون کشور، خودروهای سواری دیزلی استفاده میشن که اتفاقاً اکثرشون آلودگی کمتری هم دارن. گفتم این ماشینو چند خریدی؟ گفت میشه تقریباً 10000 دلار! گفتم خوبه دیگه. با خودم گفتم آخه این همه پول واسه ماشین 10 سال پیش؟! یه 5-6 تا سبقت گرفت تو جاده، نظرم عوض شد! گفتم : ایران رفتی تا حالا؟ تهران رفتی مثلاً؟ گفت : آره رفتم. بیشتر شهرهای بزرگ ایران رو دیدم. تهران، شیراز، اصفهان، تبریز. مشهد هم برای زیارت رفتم (گفتم که اکثرشون شیعه هستن). گفتم : خب چطور بود؟ تهران رو چطور دیدی؟ گفت : خیلی بزرگه، خیلی شلوغه، آلوده اس، مدرنه. ولی باکو قشنگ تره! (بعداً دیدم حق با اون بود و باکو با وجود کوچک بودن واقعاً شهر قشنگیه). گفتم : دوست داشتی ایران زندگی کنی؟ گفت: مردم تو ایران دروغ زیاد میگن. ما اینجا به هم دروغ نمیگیم. تو ایران همه میخوان سر آدم کلاه بذارن … و من خفه شدم دیگه :)

ادامه دارد :)

سفر به باکو (1)
سفر به باکو (2)

1- برای سفر هوایی باید با شرکت های هواپیمایی ایرانی یا آذربایجانی سفر کرد! این به این معنیه که هواپیماها از زمین بلند میشن، ولی زمین نشستن شون با خداست!
2- سفر زمینی مقرون به صرفه تر بود!
3- سفر زمینی مهیج تر بود! و من به خاطر سفرهای قبلی ای که به سمت اردبیل داشتم، حدس میزدم که از مناطق خیلی قشنگی عبور خواهیم کرد (حدسم درست بود!)

مسیر سفر به این صورت بود که اول از تهران بریم اردبیل. از اردبیل بریم مرز بیله سوار تو ایران. از مرز زمینی رد بشیم و از اونجا بریم باکو. با پیش بینی ای که کرده بودیم، تو 14 ساعت باید میرسیدیم به باکو و هتلی که رزرو کرده بودیم.

ساعت 9.5 شب از تهران حرکت کردیم به سمت اردبیل! اتوبوس های تهران-اردبیل از اتوبان تهران – قزوین – زنجان – تبریز استفاده می کنن و در بین مسیر زنجان به تبریز از اتوبان خارج میشن و به سمت اردبیل میرن.

نزدیکای ساعت 5.5 صبح رسیدیم به اردبیل. تو همون ترمینال اردبیل تاکسی های هستن که شما رو مستقیم میبرن به مرز بیله سوار. ما هم یکی از همون تاکسی ها رو گرفتیم و به سمت مرز راه افتادیم. اونجا اگه تاکسی پژو گیرتون بیاد، یعنی خوش شانس هستید. بیشتر تاکسی ها پراید هستن و حتی پیکان هم توشون دیده میشه! راه افتادیم و بین راه از راننده خواستیم یه جا نگه داره که ما صبحونه بخوریم! منوی صبحونه جگر و کوبیده و برگ بود! لازم به ذکره که کلاً این جور غذاها در اون نواحی ایران فوق العاده خوشمزه میشن! علتش هم آب و هوای خوب و کیفیت علوفه دام هاست. خلاصه تا حالا ساعت 6.5 صبح، کوبیده و برگ نخورده بودیم که خوردیم! ما اومدیم مرام بذاریم، یکی 2 تا سیخ هم برای آقای راننده گرفتیم و دادیم کوفت بکنه. یه کم که جلوتر رفتیم، یهو همه چی خیلی قشنگ شد و ما هم جوگیر شدیم گفتیم آقا یه ربع نگه دار ما یه چندتا عکس بگیریم. عکسامونو گرفتیم و راه افتادیم! به مرز که رسیدیم اومدیم حساب کنیم! گفت 10 تومن بیشتر میشه. شما نیم ساعت واسه عکس واستادید (!!). کلی هم واسه صبحونه! با کلی چونه و کلنجار بهش 4-5 تومن اضافه تر دادیم و یاد گرفتیم که واسه ملت الکی مرام نذاریم که آخرش دستمونو گاز خواهند گرفت.

بیله سوار یه شهر خیلی کوچک مرزیه که به نظر میرسه بیشتر مردم هم تو کار کشاورزی و دامداری و اینا باشن. البته لازم به ذکره که دانشگاه آزاد اسلامی (!)، واحدی در بیله سوار داره که تقریباً بزرگترین و بلندمرتبه ترین ساختمون شهر به حساب میاد! درهر صورت به مرز رسیدیم! به علت گرونی خورد و خوراک و همچنین خدمات درمانی تو خود آذربایجان، اون ها برای درمان و خرید به ایران میان! مخصوصاً ساکنین مرزی شون میان اینور 3 کیلو سیب زمینی و 4 کیلو پیاز و یه مشت خرت و پرت میخرن و برمی گردن! با این وجود، به علت خردِ خاصی که در کشور موجوده، روابط با این کشور به صورتی شده که ایران از تبعه های آذربایجانی ویزا نمی خواد و آذربایجان از تبعه های ایرانی ویزا میخواد! به این ترتیب، تو گیت مرزی، همیشه از سمت ایران به آذربایجان یه صف بلندی تشکیل میشه که اکثرشون آذربایجانی هایی هست که اومدن واسه خرید و درمان و حالا دارن برمیگردن کشورشون و به ندرت هم ایرانی هایی که واسه کار یا تفریح و … میرن آذربایجان. در بین این افراد آذربایجانی، متاسفانه اغلب مریض های بدحالی هم دیده میشه که یه نفر داره با 4 چرخه حملش میکنه و از مرز ردش میکنه.

نمیخوام جو رو احساساتی کنم یا حس وطن دوستیمو نشون بدم، ولی احساسی که در عبور از مرز زمینی داشتم خیلی خاص و جالب بود. قبلش چندین بار از مرز هوایی خارج شده بودم ولی هیچوقت چنین حسی نداشتم. تو این چندبار، در حین عبور از مرز زمینی، اولین چیزی که بلافاصله به یادش میوفتم اینه که چه جنگ ها رخ داده و چقدر آدم ها کشته شدن تا این  کشور رو حفظ کنن و ما چقدر نسبت به جایی که بهش تعلق داریم بی مهر هستیم.

خلاصه از مرز گذشتیم و وارد کشور آذربایجان شدیم! جایی که روزی جزئی از ایران بود … بعدها هم پس از فروپاشی شوروی سابق، کشوری عقب افتاده و فقیر … اما حالا همه چیز فرق کرده!

ادامه دارد :)

سفر به باکو (1)
سفر به باکو (2)