اما چرا اسم این مجموعه نفت است؟ .میگوئل وقتی به جسد پلیکان مرده ای که بر اثر چسبین نفت خام به بالهایش برخورد این ایده به ذهنش رسید که اگر حیوانات دیگر نیز دچار این بلای انسان پایه بشوند چه بلایی سرشان خواهد آمد. او شروع به عکاسی از حیوانات بیماری کرد که بر اثر درد چنان ضعف شده بودند که توانایی بازنمایی حادثه نفتی را داشتند. عکاسی انجام و سپس در برنامه فتوشاپ شروع به مانیپالیشن کردن عکسها کرد تا بتواند بزرگی این فاجعه را در چهره این حیوانات به تماشا در آورد. مجموعه بی نظیر دیگری که نشان از فهم عمیق این عکاس دارد.

باقی پروژه های میگوئل را در وب سایتش ببینید و ای کاش که قول او و ما عملی شود و بتوانیم در شهرمان  نمایشگاهی از آثارش برپا کنیم .

خر شالگردن پوش میگوئل برای من حضور یک آرتیست است که در خیابان  در حال قدم زدن است. کلاغ آبی پوش او همان دخترک جانوریست که منتظر متلک پسران در خیابان است تا حقش را با قارقارش کف دست او بگذارد. میمون پلیور پوش او همان زن آراسته ایست که در میهمانی های ما میخواهد صدای دلکش داشته باشد و با ضرب و زور لباسهای مزون وارداتی جزیی شخصیت برای خود بخرد! قوی زیبای قرمز پوشش همان دختر رعنای قد بلند من است که مجبورم پشتش بکوبم تا صاف بایستد. کل اسپرت پوشش مهندس جوان وب نوردیست که شاخش موجبات جذب قوچ مونثی خواهد شد. گاو میشش که الله و اکبر حی و حاضر در همه جا یافت میشود و صد حیف که میشود گاو بود و خوشتیپ و گاو نبود و نفهم ! و نگاه مردانه سگ بارانی پوشش که وقار مردانه یک جنتلمن را دارد.

میگوئل برایم عکاسیست که کلام «مرگ عکاسی» را محو میکند. میگوئل پوست دوم را نخست در تن خود کرده و سپس در تن مدل هایش. شاید قلعه حیوانات جرج اورول در این زمینه به یاری میگوئل آمده.

در رمان قلعه ی حیوانات فرامین هفت گانه ای است که نویسنده رمان در اثر خود لحاظ نموده است. این فرامین عبارتند از:

۱) هر چه دوپاست دشمن است

۲) هر چه چهار پاست یا بال دارد، دوست است.

۳) هیچ حیوانی لباس نمی پوشد.

۴) هیچ حیوانی بر تخت نمی خوابد.

۵) هیچ حیوانی الکل نمی نوشد.

۶) هیچ حیوانی حیوان کشی نمی کند.

۷) همه ی حیوانات برابرند.

این فرامین اگرچه برای حیوانات اعمال شده اند ولی در بن مفهوم با انسان دیروزی و امروزی مرتبط می شوند.از این منظر رمان قلعه ی حیوانات نوعی ناتورالیسم معنایی است. رمان از بستری کاملاً رئالیسم شکل می گیرد ولی پیامد مفهومی آن نوعی ناتورالیسم معنایی را به تصویر می کشد. ناتورالیسم معنایی بدین خاطر که مفاهیم و مصادیقی که رمان را در جاده ی فهم و اندیشه هدایت می کنند، دو موالید از چهار نوع موالیدی است که دنیای طبیعی و خاکی را شکل می دهند. می توان گفت رمان از حیث ساختار و معنا از دو سبک واقع گرایی و فرا واقع گرایی با بهره گیری از طبیعت شکل و شمایل گرفته است.پس چرا نباید تصاویر میگوئل والیناس از این ناتورالیسم بهره نبرد؟

عکاسی امروزه جدا از حضور همه جایی دوربین های دیجیتال ,خود توانسته به انسانها روش هایی را بیاموزد تا کلام نابی را در دست بگیرند که شاید در دهه های گذشته امکان پذیر نبود . گاهی ابزار و برش و مانیپالیشن عکسها ژانگولری در دست افرادی میشود که بدون فهم و مطالعه میخواهند چیزی را بروز دهند که کاملا بی هویت و پوچ است. تو نمیتوانی بدون خواندن رمان قلعه حیوانات و فهم فلسفه ناب اورول عکاس ناب شوی. داشتن لنز فلان و دوربین آنچنانی دیگر مزیت نیست. عکاس باید خود را در گستره وسیع ادبیات و شعر و فلسفه و هنر غرق کند و بدون مطالعه فقط یک ابزار بی مصرف و چندش آوریست که بعد از مدتی حتی توانایی چکاندن دگمه شاترش را هم به اپلیکیشن های بی مصرف عکاسی میسپارد تا در اینستاگرام بیکاران برایش لاو ارسال کنند و طرف هم با بلغور کردن کلماتی چون : اینستالیشن و فتو آرت و هزار درد دیگر که فهمی از آن ندارد , فقط خود را گول بزند و یه مشت احمق چلمنگ مثل خودش را به عنوان افزاینده آمار بازدیدکنندگان همراه کند.

کمی به پوست دوم خودمان فکر کنیم !

این آرشیو عظیم که 11 میلیون تصویر را در خود جای داده است  چنان اهمیت دارد که کوربیس از فرط هیجان ازKen Johnston عکاس , مورخ و منتقد بزرگ آمریکایی دعوت میکند که به چند پرسش او پاسخ دهد.

این مطلب را به طور اختصاصی برای شما دوستان ترجمه کردم . چون هم به میزان ارزش و اهمیت این ارشیو واقف شوید هم به این مطلب که  تحقیق در حفظ آرشیوهای تصویر چه میزان اهمیت دارد.

تصاویر گاهی بی نظیر که از خلال شعور عکاسهای آماتور و حتی حرفه ای ناشناس دهه ها قبل سربرآورده و هنوز هم متوانند برای ما سرمشق های جدیدی را به دنبال آورند.

توضیحات و مشخصات عکس را با کلیک کردن روی آنها بخوانید.

CORBIS: سبک و روش عکاسی مدرن خبری امروزه در مقابل عکاسی آنالوگ گذشته چه تغییراتی را پیش روی خودش داشته است؟

Ken: من مطمئن نیستم که خیلی هم تغییر کرده باشد.شاید در نگاه نخست نشر اطلاعات و سپس شیوه و سبک کار در عکاسی خبری مهم باشد , اما انگار امروزه این دو جایشان عوض شده است.البته برای این حرفم دلایل زیادی دارم . شاید امروزه با انتشارو دیدن دوباره عکسهای قدیمی ما انتظار صراحت و بی پردگی بیشتری را نسبت به تصاویر امروزی داریم . البته ما همیشه از عکس خبری انتظار «تلطیف»داریم . منظورم نوعی از کیفیت ذهنی و سبک آگاهانه ایست که Lucien Aigner در دهه سی به دنبال آن بود, گاهی نگاه Koichi Sawada در دهه 60 و یا Ron Haviv در حال حاضر. این همان نگاه جدیدی است که امروزه عکاسی خبری را وارد تمام شئونات زندگی کرده است.

واقعیت اینه که عکاسی خبری امروزه بیشتر دنبال انتقال احساس وآنچه که در حال حاضر میگذرد , هستند .البته این میتواند خطری برای ماهیت عکاسی خبری بشمار آید , اما چیزیست که به سادگی اتفاق افتاده و در جریان است.به نظر من عکاسی خبری امروزه به عنوان بخشی از یک داستانی  مطرح میشود که کمتر اتفاق نادری در آن پدیدار میشود.عکاسهای امروزی به سرسلسله موضوع عکاسی مینگرند تا حواشی و جزییاتی مانند هزینه ,انتقال و چاپ و ظهور عکس.در قرن 20 متن های خبر ابزاری موثر برای عکس به شمار میرفتند.اما امروزه با کاهش متن در برابر قدرت تصویر مواجه گشته ایم .

تصاویری که در گنجه سبز به تماشای آنها نشسته ایم هر چه را که به عنوان مقادیر خبری در اختیار داشتند , از دست داده اند.بنابر این ما در حال حاضر شاهد چه هستیم؟در بیشتر مواقع من مطمئن نیستم که بتوانم باز خورد مناسبی نسبت به این تصاویر در خودم به وجود بیاورم .در واقع تو آنها را میبنی که هیچ بازخوردی نداشته باشی .در واقع اینها تصاویر زیبای مزخرفی هستند که باید در دیده شوند.

CORBIS: تصاویر برای اشتراک گذاری در تامبلر چطور انتخاب شدند؟

Ken:خوب این رویای همه است که بدانند درون این آرشیو چه هست و میتوان چه چیزهای نادر و گرانبهایی از میان آن درآورد. این کار مثل یک حس واقعی است که شما در کشویی را باز کرده اید  و در میان آن 2000 فایل نگاتیو وجود دارد و شما به در میان آنها به دنبال عکسهای خوب بگردید!

تمامی این عکسها توسط سردبیران Bettmann بنابه دلایلی انتخاب شدند .هر کس دلیل خود را داشت اما در مجموع تصاویری که دارای دوام و قوام بیشتری بودند انتخاب شدند.ما هرگز به فکر فروش آنها نبودیم . چون اسکن آنها مدتها قبلانجام شد بود و میتوانستیم در یک  حراجی ۀنها را برای فروش قرار دهیم . ما بیشتر به دنبال ارزش تاریخی  آنها بودیم  تا به ارزش های گزارشی و یا خبری آنها بپردازیم.

بیشتر عکسها مربوط به مشاغل مختلفی چون فروشنده و آشپز و شکارچی … میباشد. بعضی از آنها هم اصلا معلوم نیست چکاره اند!یک چیز جالب وجود اسلحه های بیشمار در عکسهاست که این خود نشان دهنده این مطلب است که آمریکا با اسلحه بنیان گذاشته شد است .کلی بچه و نوجوان در عکسها هستند که به به طور اخص در حال «منازعه و دعوا» هستند.

CORBIS: برای حفظ این تصاویر چه کارهایی انجام داده اید؟

Ken:سردخانه , کنترل رطوبت و دما و در نهایت دستکاری کمتر مهمترین اقدامات ما است.البته اقدامات وسیعی هم برای توقف فرآیندهای ملوکولی ایجاد شده است . از بسته بندی مجدد گرفته تا حفظ و نظافت پاکتها و شیشهای و نگاتیوهای موجود. قطعا از من نخواهید که در مورد سندرم سرکه vinegar syndrome صحبت کنم چون به گمانم در وب به اندازه کافی در مورد آن مطلب وجود دارد.

CORBIS: چرا کوربیس سراغ همچین پروژه بزرگی رفت ؟ واقعا کس دیگری نبود؟

Ken:نمیتوانم بگوییم کس دیگری نبوده. موزه ها و…هستند.شرکتهای زیادی هم هستند که به دنبال نجات گنجینه هایی اینچنین هستند . کسانی که کارشان نگهداری فیلم است. اما گاهی شرکتها دنبال کسب درآمد هستند و هرچیزی را از منظر اقتصادی مینگرند, در حالیکه این مجموعه یک گنجینه فرهنگی است که به هیچ وجه مشابه و رقیبی ندارد و کسی میتواند حافظ این گنج باشد که نگاه فرهنگی داشته باشد.

CORBIS: چطور میشود به بخشهای بیشتری از آرشیو عکس UPI دست یافت؟

Ken:سوال سختی کردید!قبول کنید که برای چنین غولی حفظ اسرارش کار بسیار سختی است.شما اگر محقق و عکاس و مورخ باشید میتوانید به تکه های کوچکی از این گنجینه دسترسی پیدا کنید.باور کنید من همیشه مدافع کوربیس بوده ام و باورم این است که میتواند حافظ خوبی برای این آرشیو باشد . اما گستردگی و حجم این ارشیو بسیار فراتر از تصور همه ماست.

CORBIS: کمی در مورد تجربه خودتان و علاقه تان به عکاسان و عکسهای این مجموعه بگویید.

Ken:من 25 سال با این آرشیو زندگی کردم و همه تصاویر آن را به دقت دیده ام . نمیتوانم تفاوت خاصی میان عکسها قائل شوم . اما عکسی را در پست تاریخ 4 فوریه وجود دارد که در آن از وضعیت مختلف شلیک  یک اسلحه عکاسی شده است , این عکس برای من از جهات بسیاری حائز اهمیت فوق العاده میباشد.

عکس منتخب من هم در این مجموعه این عکس است. عکس توضیحات عجیبی به همراه دارد . اما این عکس هنوز هم میتواند سر مشق یک پرفورمنس عالی عکاسی باشد. چه بسا فردا از نمایشگاهی در تهران سر بر آورد آن هم به عنوان یک ایده ناب شخصی!!

نتایج این عکاسی تبدیل شد به یک کمپین تبلیغاتی در مورد داروهای پیشگیری از آلزایمر. از وقتی که تام هاسی این کمپین را در صفحه Behance خودش در سال ۲۰۰۹ گذاشت ، تابحال یک و نیم میلیون بازدید کننده داشته. ایده های درخشان عکاسی تبلیغاتی در کشورهای دنیا که عکس را از حالت صرفا سفارشی در میاره و به اون وجه کاملا هنری میده در سراسر وب بسیار زیاده و عجیبه که چطور در کشوری مانند ایران که تعداد دوربین های حرفه ای کانن و نیکون (طبق آمار رسمی واردات) به تناسب جمعیت از کشور آمریکا هم بیشتره شما اصلا به همچین موارد بر نمیخورید و بیشتر دوربین به دستان ما علاقه شان به عکاسی صرفا در حد خرید دوربین و کلاس رفتن و کلاش گذاشتنه!

من همیشه تاکید میکنم و بازهم میگم که ما حتی کپی کار و تقلید کننده ماهر هم نداریم و صرفا هنوز به توهم ثبت موضوعات عکاسی فرمالیستی دچاریم و هیچ تلاشی هم در درمان این نقص نمیکنیم . خدا به همه مون شفای عاجل عنایت فرماد!

این خانم عکاس جدا از این مجموعه که میتونید هر ۱۸ تا عکس را اینجا ببینید دارای مجموعه زیبایی از عکسهای پرتره و عروسی است که با دقت بسیار بالایی از لحاظ فرم و نورپردازی عکاسی شده. تجربه ای که اصلا در کشورمان شاهد چنین حرکت هایی نیستیم و عکاسی از کودکان صرفا شده در حد انداختن بچه وسط یه مشت توپ و بادکنک و زرورق!!

در سال ۷۲ زمانی که داشتم در استودیوی دانشگاه هنر همین تمرینات را با بدبختی انجام میدادم با تاسی از کارهای استاد هارولد اجرتون من داخل بادکنک ها آب میریختم و با کمک بچه ها و یک سوزن میترکوندم و با مداری که ساخته بودم عکس را میگرفتم . روش به این صورت بود که شاتر دوربین در تاریکی مطلق باز بود و فقط فلش بود که در تاریکی توسط دستگاه حساس به صدا شلیک میشد. فکر کن اگر من به ذهنم میرسید که رنگ داخل بادکنک بریزم الان به گمانم تا حالا باید خسارت گند زدن به فلش های گران قیمت براون کالر دانشگاه هنر را میدادم و محمد خادمیان هم به عنوان مدعی العموم من را اعدام میکرد. خدا رو شکر که امکانات و شعور در این حد نداشتم .

بهتره کارهای فابیان را ببینید که به قول خودش آتش بازی رنگها در زمان منجمد شده است!

باز هم یک درس دیگه از داشتن هایی که قدرشون را نمیدونیم!. موضوعاتی که به راحتی در اطراف ما هستند و فقط یک نگاه خلاقانه میخاد. باور کنید حتی اگر این پروژه کاملا کپی هم بشه فوق العاده ست . در وضعیت حال هنر جهان کپی کردن برای کسب مهارت اصلا زشت و ناپسند نیست. مگه همین وبلاگ نویسی و گذاشتن این مطالب از یک وبلاگ دیگه اینجا کپی نیست؟ هست اما این مطالب من هم ارزش خودش را داره و مکمل سرچشمه خودشه. سعی کنیم حتی اگر هم شده کپی کنیم . اما یک کپی خوب نه ناشیانه و دزدکی.

مقدمه :مدت ها بود که تو این وبلاگ به خاطر گم و گور کردن تنظیمات  ورود به سایت نتونستم چیزی بنویسم و کمی هم تنبلی مزید بر علت بود. فیسبوک هم شده بود دارو ندار ما که هر مذخرفی را همونجا تو پست بزاریم و مابقی دنیا را از نعمت مذخرف گویی خودمان محروم کنیم . در نهایت این شد که پست اولم را با این مطلب شروع کنم .

بازسازی عکس های قدیمی کاری بوده برای عکاسها همیشه شیرین و پرخاطره، طوری که  در زمان دانشجویی به مدد راهنمایی های استاد فخرالدین فخرالدینی تونستیم از پس عکس پاره و جر خورده پدربزرگ که تو عکاسخانه مسیوروسی خان گرفته بود بربیاییم و جلایی به تاریخ بدهیم! اما روزگار ما مداد بود و صمغ عربی و تربانتین و پنبه و الان شده فتوشاپ و ماوس و مانیتور. مالش های ما به نگاتیو با پنبه کجا و مالش های ماوس به صفحه زیرینش کجا؟. کار ما بود یک پروژه یک ماهه و الان شده سه سوت. رنگی کردن عکس قدیمی هم به این راحتی ها نبود . در سال 58 روزی با پدرم به عکاسخانه ای در ساختمان پلاسکو رفتیم که ما را معرفی کرد به عکاسخانه ای در بوذرجمهری نزدیک سبزه میدان . یک عکس ۶ در ۴ پدر در کسوت مهناوی (سرباز نیروی دریایی) را دست عکاسباشی دادیم و ظرف یک هفته یک عکس رنگی ۵۰ در ۷۰ با وضوح تحویل گرفتیم که هنوز که هنوز است وضوحش و رنگش دست نخورده. ۹ سال بعد که دانشجوی عکاسی شدم رفتم برای کشف اسرار رنگی کردن عکس پدر. مقداری پرمنگنات و زنگار و زرنیخ و زعفران و چای کل سیستم رنگ آمیزی استاد بود و پنبه و مالش آن بر روی عکس خیس! البته اون وست یه چیزهای دیگه هم قاطی میکرد که به من نگفت اما نتیجه اش را که میدیدی خر کیف میشدیم که به به ببین چه عکسی رنگی میشه. اوستای عکاس باشی ما در خواب هم نمیدید روزی عکسهایی مانند اینها را که در زیر این پست هست ببیند.

عکسهای زیر نمونه خلاقانه استفاده از ابزار مدرن در جهت درست آن است. چرا درست؟ آخه در کل این مملکت از انبر دست گرفته تا فتوشاپ در جای خودش درست استفاده نمیشود. مدتی پیش جهت تعویض باطری ساعت مچی به ساعت سازی بزرگ و شیکی در شهرمان رفتم و ساعت را دادم دست حضرت ساعتساز. پیچ های پشت ساعت چهار سو بود و پیچ گوشتی استا دو سو! با زور و دگنک و سابیدن پیچ سعی در باز کردن آن داشت . گفتم مگه پیچ گوشتی ۴ سو ندارین؟ گفت نیازی نیست !!! بماند که بحثم شد و ساعت را گرفتم و ۱۰۰۰ تومان ۵ متر بالا تر مغازه برای آقا یک سری کامل پیچ گوشتی ۴ سو گرفتم و بهش برخورد و ….

حالا فتوشاپ هم همین پیچ گوشتی دو سوی ماست برای باز کردن پیچ ۴ سو! سیستم رنگ آمیزی در نرم افزاری که با روش لایه گذاری و تغیر حالت لایه ها کار میکند نیاز به دانشی دارد که ربطی به کلاس های فتوشاپ و کامپیوتر ندارد. تو باید رنگ را مانند یک نقاش آبرنگ بشناسی . از میزان شفافیت لایه ها و رنگها اطلاع داشته باشی . سایه ها و کنتراست را ببینی و  صدها شگرد دیگر. برای همین است که عکاس باید نخست عکاسی سیاه و سفید انجام بدهد و آنگاه سراغ رنگ برود وقتی این اتفاق رخ ندهد نتیجه اش میشود وضعیت موجود در عکاسی آتلیه ای و مغازه داری کشور. کارهایی را من در ویترین و دیوارهای عکاسی میبینم که صد رحمت به مالش پنبه و مرکوکروم!!

نمونه های زیر ۲۰ نمونه از عکسهای مشهور تاریخ عکاسی در دهه های مختلف است که توسط عده ای آماتور و حرفه ای در گستره وب منتشر شده. کارهایی که گاهی باورت نمیشود که قبلا سیاه و سفید بوده اند و از گذشته ای دور به ما رسیده اند.

برای دیدن باقی عکسها میتونید سری به اینجا هم بزنید.

چون به بینامی کسی شهره آفاق نشود به دنبال نام گشت همی . گشت و گشت تا به ناگه گلچهره ای را در اسکوار شهر بدید که همی گیتار بر بغل مونامو میزد و کف عشق بود و پسر. نزدیک وی شد و به ناگه کلامی از دل بر آورد که: هی یو فیس ایس وری بیوتیفول!!

دخترک در تب  در تاب افتاد گفت : مارک درهنم آب افتاد!!

در این اوصاف در حال غور بودند که دخترک کارت ملی مارک را که ز شلوارش برون فکنده شده بود بدید و صد دل کفَش برید .

دخترک: مارک زوکربرگ تویی؟

مارک : ز کجا ما را شناختی ای دلبرک گیتار به دست غمگین ؟

دخترک :‌ز فیلم سوشیال نت ورک !!

مارک :‌روی پرده ای اش را؟ یا اوریجینالش را؟

دخترک:‌نقدش را در کایه دو سینما خواندم و کفم برید از ملاحت تو!

مارک : آه که مرا تو بردی زه عشق تاب و توان ، نام نکویت چیست گل پاره؟

دخترک: نامم در این کتاب نگارده شده و بگرد و پیدا کن !

دخترک کتابی قطور به مارک داد و مارک روی جلدش را که چرمینه سوختته و داغ دیده بود خواند:

“فرهنگ نام های دختران “

مارک:‌دخترک من اعصاب معصاب کتاب ندارم . نامت در سرچ گوگل رنکینگ شده است؟

دخترک :بسیار

مارک : نخستین حرف نامت چیست؟

دخترک : ابتدای راه شیری

مارک :‌آخرین حرف نامت؟

دخترک :‌منتهی الیه سمت راست مخرج رود نیل که به دریای سرخ ریزد.

مارک : میانه نامت؟

دخترک :‌دروازه بهشت که ویرجینیای شمالی از آن عبور میکند.

مارک : من که گه گیجه گرفتم .

دخترک: خوب سرچش کن. اما در کتاب .

القصه مارک کتاب بر بغل و افسوس بر دل کتاب را روزانه تورق میکرد و به چهره ناز دخترک می اندیشید.

هر ورق کتاب به چهره دخترک ختم میشد و مارک ناتوان از یافتن نام او ….

به ناگه دوست علاف و ولنگارش داستین مسکوویتچ که یک روس نارازی بود و همیشه به دنبال ضربه به ارکان نظام پرولتاریا میگشت  پیشنهادی نهاد کف دستش که بیا و وبی را اندازیم که در آن هر ننه قمری در آن نام نویسد و چهره خود بیالاید و دیگران را تگ کند و ما هم هرهر کنان و کرکر کنان هر روز پیج میگشاییم و به دنبال آن گل چهره میگردیم .

مارک گفتا: پس کتاب چی ؟ من قول دادم به این دختره!

داستین گفت: تو کف چهره ناز اویی و درگیر این کتاب گه!! نامش بنه “چهره کتاب”

مارک بگفت: تخمی تر از این نام نیست؟

داستین بگفت:‌خره فارسیش تخمیه انگلیسیش میشه “فیس بوک”

و در اینجا در ساعت 18 و 33 دقیقه چهارم فوریه 2004 در دانشگاه هاروارد نطفه این بنگاه چهره یابی بسته شد و تاکنون مارک به دنبال دخترک نتوانسته طرفه ای بیابد از این ره گمگشته.

روزانه دختران با لوندی عکوس گیرند و با فتوشاپ لپ ها بیالایند و لب ها جولی کنند و پسرها با لنزهای 500 سانتی متری عکوس گیرند از خود و همه را تگ کنند و خار مارد دیگران را یکی کنند تا شاید زود تر مه چهره را بیابند و قطور کتاب هر روز کلف تر شدی و مارک جیبش ضخیم تر و ممالک افسرده تر و فواحش پر در آمدتر و سربازان امام زمان نیز مشتغل تر از همیشه در پیوج این وب همی گشت زدندی و هر که در این وادی نیست فارغ از این ماجراست .

گویند که حتی خداوند متعال نیز کفش برید از این ولنگاری ها و پس از رجیستریشن کردن نامش و تگ کردن تمامی مخلوقات عالم در عکس زمین آیات زیر را نائل کرد. وی تاسف شدیدش را از پالایش این گاگول سرا اعلام و درد و رنج کاربران را در تک تک این آیات گنجاند:

«سورة الفِيس بوک»

اعوذ بالله من الفيلترينگ الرژيم
به نام خداوند بخشنده فيس بوک (1)

ف.ب. (2) قسم به استتوس آن زمان که لايک مي خورد (3) و قسم به مديا آن زماني که شِير مي شود (4) و قسم به نوتيفيکيشن آن زمان که تعدادش از ده بالاتر مي رود (5) و قسم به اسامي آن زمان که تگ مي شوند (6) و قسم به دوستان آن زمان که اَد مي شوند (7) و قسم به پيج ها و آن کس که آن را لايک کرد (8) که هوس ادمين شدن آن پيج را ما به جانش انداختيم (9) باشد که تعقل کنيد (10) همانا ما "مارک" را مبعوث کرديم تا فيس بوک را راه اندازي کند (11) تا شما را به هم نزديکتر کند (12) و به جان هم بيندازد (13) و ما فيس بوک را مکاني براي کسب اخبار شما قرار داديم (14) باشد که رستگار شويد (15) اي فضولان! در پروفايل مردم نچرخيد و فضولي نکنيد (16) که در اين کار خسراني بزرگ و عذابي عظيم است اگر ايمان داشته باشيد (17) و براي قوم معتادان فيس بوک، فيلتر را مبعوث کرديم (18) تا ميزان اعتياد شما به آن را بسنجد (19) و شما خيلي معتاديد (20) در فيلتر شکن هاي اولترا و فري گيت نشانه هايي از ماست براي کساني که تفکر مي کنند (21) و اگر فيس بوک بيچاره تان کرده است از آن بيرون بياييد (22) اگر صادق هستيد (23) و بترسيد از روزي که موس و کيبورد و صفحه مانيتور و پيج دوستانتان عليه شما شهادت دهند (24) که ما فيس بوک را مکاني براي شناخته شدن شما قرار داديم (25) باشد که آبرويتان برود (26)