saniyede 299.792.458 metre

Ancak, karanlığın hızını biliyor muyuz?

:)

Niye farklı dünyaların insanları Facebook gibi sıcak bir ortamda beraber olsun ki?
Ancak, buna rağmen, bir sürü kişi hala Facebook’ta arkadaş başvurusunda bulunuyor. Onları da üzmemek, hele hele saygısızlık yapmak istemiyorum.

Yakın eş-dost grubuna girmeyen, ancak beni takip etmek isteyenlere şimdiden sonra Twitter kapılarımız açık.

Beni izlemek isteyen herkesi kabul edeceğim. Biliyorum, bizlerde Twitter Facebook kadar meşhur değil, ama yapılacak başa çarem de yok. Lütfen anlayış gösterin.

Bunun için, Facebook yerine, Twitter’a gelin. Adresim şu: http://twitter.com/oktayahmed.

Bu 3 yıl 4 ay zarfının ortalaması, günde 400′ün üzerinde ziyaretçi demektir.

Son bir yılda, dekan yardımcısı görevinden dolayı, neredeyse hiçbir şey yazamamama rağmen, yine de çok iyi bir rakam.

Vaktiyle bazı yazıların günde 3000-3500 okuyucusu vardı!

Şimdi hedef 1.000.000

Bu ara, sağdaki bağlantıların eski olduğunu biliyorum. Kendi blogunuzun listeme eklenmesini isterseniz, bana mail atın.

Bloglar, Facebook, bin bir çeşit messenger’lar bu sebepten dolayı en çok kullanılan siteler arasına giriyor.

Benim açımdan bu farklı oldu. İşlerim yoğunluk kazanınca, bu tür iletişim araçlarını daha sık kullanmaya başladım. Neden mi? İnsanlarla yüz yüze gelmeye daha az vaktim olduğu için Daha serbest dönemlerimde, bunları daha az kullandım.

Bazı arkadaşlar çok Facebook kullandığım için, çok boş vaktimin olduğunu söylüyorlar. Tam aksine! Gerçek hayatta zaman kazanmak için, buna azıcık zaman ayırmak çok kârlı bir iş oluyor. Herkes ne yaptığını biliyor ve hemen telefona kapılmıyorlar

Bu arada, biz de Facebook’a geçeli, burasını biraz unuttuk galiba

Bu yazıyı 15 Ekim’e birkaç dakika kala yazıyorum ve siteden öğrendiğim kadarıyla, şu ana kadar 136 ülkeden 7300′e yakın blog katılmış, 12 milyona yakın da okuyucu bu blogları açmıştır.

Bu yılın Blog Hareket Günü’nün konusu: iklim değişimidir.

Son on yıllarda dünya ikliminin ne kadar değiştiğini herkes artık kendi gözüyle de görebilmektedir. Bu doğa cinayetinin en büyük bölümünün sorumluları, gayet sorumsuz davranan insanlardır. Hava kirliliğini artık göremeyen mi var? Mevsimlerin ne kadar vahşi, farklı, acayip olduklarını henüz farketmeyen mi var?

Neyse, bu iklim değişimleri tarihte zaman zaman hep olmuştur, ancak bilimsel olarak da ispatlandığına göre, bu değişimlerde her zaman karbon dioksitin etkisi kritik derecede çok olmuştur.

Peki, bugün CO2′i arabalar, fabrika ocakları, sanayileşen dünyanın biz insanları üretmiyor muyuz? Üretiyoruz. Dolayısıyla, bu konuda daha sorumlu davranmalıyız.

Her şeyden önce bunu neden istiyorum? Yaw, artık evin, arabanın camını açamaz oldum. Eski arabalar tüttürüyor da tüttürüyor. Diesel’den nefret ediyorum artık

“I just passed my driving test. Took me 60 yrs but I did it! For the 1st time in my life I’m legal to drive, so watch out!“

(Türkçesi: Az önce ehliyet sınavını geçtim. 60 yılımı aldı, ama başardım. Hayatımda ilk defa araba kullanmak için yasal hakkım var, dolayısıyla dikkat edin!)

Ve ardından binlerce destek yorumları geldi gitti.

Ozzy Facebook’u çok iyi kullanıyor demek. Bu onun için iyi bir reklam oldu.

Yaşa Ozzy!!!

İki yıl önce biz de bu blogumuzda bir konuya destek olmuştuk.

Katılmak isteyenler, logoya tıklasın.

Debian, Suse, Knoppix, Mandriva ve daha kim bilir kaç tane başka Linux işletim sistemi denedim, ama bunlardan pek memnun kalmıyor, hemen bir başkasını deniyordum. Birkaç yıl Mandrake, yani şimdiki adıyla Mandriva kullandım.

Ama ilk defa Ubuntu‘yu denediğimde, buna o kadar çok ısındım, o kadar çok sevdim ki, artık tamamen bu açık kaynaklı serbest işletim sistemine geçtim ve şimdilik hiç değiştirmeyi de düşünmüyorum. Bu sevgi son birkaç yıldır kesintisiz devam ediyor.

Son yıllarda tamamen dizüstü bilgisayarlarına geçmemden sonra da bu “gelenek” devam etti.

Geçen yıl elime yeni Dell dizüstü bilgisayarı geçtiğinde, bu bir yıl içerisinde, düşünsenize, Windows’u sadece 4-5 defa açtım! Tüm işlerimi Linux’la bitiriyordum.

Birkaç gün önce yeni bir Dell satın aldım. Bu defa Dell Inspiron. Bu seri tamamen Linux işletim sistemiyle geliyor. İçinde Ubuntu 8.10 installenmişti, ama ben bir önceki dizüstünde 9.04 sürümü kullandığım için, buna da şu anda en yeni olan Ubuntu‘yu, yani 9.04′ü installedim.

USB flash’ten 5 dakikada bu iş bitti. Mükemmel ya! Windows’u 5 dakikada yükleyemezsiniz!

Şimdi hayatımda ilk defa tamamen Linux’la çalışan bir bilgisayarım var. Windows’a hiç ihtiyacım yok.

Ubuntu’yla gelen OpenOffice.org zaman zaman işlerimi yeterince iyi bitiremediği ve çok sayfalı (200′ün izerinde) dosyalarla daha rahat çalışabilmem için, CrossOver‘la Microsoft Office 2003′ü de installedim. Yani, Ubuntu’da da MS Office’i işletebiliyorum.

Şimdi her şey mükemmel. Yaşasın açık kaynaklı yazılımlar!

Aşk ve nefret arasındaki sınır nerede?

Zevk ve ağrıyı birbirinden ayıran sınır çok ince. Birinden ötekisine hemen geçiliverir.

Var ve yok da aynı. Sadece yönleri farklı.

Her şey ve hiçbir şey nedir ki?

Artı ve eksi aynı. Yönler ters. Sınır nerede?

Ve… normal ile anormali birbirinden nasıl ayırt edebiliriz?

Sınır koymak çok zor. Sınırları zaten hiç sevmiyorum.

Sonrasında, aynı yazarın “Melekler ve Şeytanlar” (”Angels and Demons”) kitabını okuduktan hemen sonra, Roma ve Vatikan seyahatim oldu. Yine kitapta geçen her yerleri gezdim.

Şimdi, Dan Brown’ın “Kaybolan Simge” adlı yeni romanının 15 Eylül‘de çıkmasını sabırsızlıkla bekliyorum. Kitabın adı “The Lost Symbol”. Ben “Kaybolan Simge” dedim, ama bakalım Türkçe’ye nasıl çevrilecek. Bazen çok saçma adlar veriliyor çeviri kitaplarına

Şüphesiz ki Dan Brown günümüzün en büyük yazarlarından biri. Bunu kabul etseler de, etmeseler de, okuyucular bilir. Ama kitaplarını okumadan da fikir yürütenleri “boşver”liyorum

Amazon.com‘a bir göz attım. Ohooo, bu kitap basılmadan önce bile çok satıyor. Daha doğrusu, En Çok Satanlar listesinde şimdilik ikinci sırada.