Donna Summer na okładce płyty "Crayons"

Muzyka Donny Summer nieodłacznie kojarzy się tak, jak tłumaczy się jej pseudonim – z latem. Jej utwory codziennie stawały się świeższe dzięki setkom remiksów, jakich dokonywali didżeje zafascynowani disco.

Utwory Donny Summer zainspirowały wielu producentów muzycznych, a niektóre z jej kompozycji uznaje się za początki stylu techno i house. Należy do nich m.in. słynny „I Feel Love”.

Jak podaje zachodnia prasa, Summer kończyła prace nad swoją nową płytą a chorobę trzymała w tajemnicy. Dlatego informacja o jej śmierci okazała się smutnym zaskoczeniem. Żegnamy Donnę w towarzystwie jej największych hitów.

Minoo – All The World (Remixes) by minoo

Mike Polarny

Po pierwsze, mocno w trip’powym, chilloutoym klimacie „White Tiger meets Dancing Warrior”. Na trackliście m.in. burnt Friedman, Beaumont, Tony Allen czy sam Aphex Twin. Smacznego.

White Tiger meets Dancing Warrior by Mike Polarny

Drugim niezwykle interesującym prezentem od Mike’a jest jeden ze wspomnianych warm-up’ów, jakie zagrał na Electronic Beats. Ten jest wyjątkowy, bo w stu procentach polski. Od Kuby Sojki przez Teielte, Eltrona Johna, Novikę po Marcina Czubałę. Słuchajcie i przekonajcie się, że polska elektronika jest warto poznania.

Electronic Beats Festival in Gdańsk – 100% from Poland Warm-Up Session by Mike Polarny

Nasz portal pojawił się przy okazji tylko kilku wydarzeń, ale jeżeli pozostałe prezentowały taki poziom jak te, w których uczestniczyliśmy, to przekazujemy organizatorom najszczersze gratulacje. Nasze wrażenia to impresje z trzech koncertów Dni Województwa Śląskiego.

Jak Lamb zagrali w Krakowie – czytaj relację

W piątek nastąpiła dosyć poważna kolizja programowa, w wyniku której należało dokonać wyboru: Tricky w Sosnowcu czy Woodkid w Katowicach. Ci, którzy zgodnie z hasłem „To idzie młodość” postawili na tego drugiego, z pewnością nie żałowali swojej decyzji. Co takiego urzekającego było w koncercie robiącego coraz więcej zamieszania w przemyśle muzycznym debiutanta? Otóż mądrze pomyślane show, które przebiegło niejako w dwóch odsłonach. Pierwsza z nich, molowa, bardzo kameralna i barowa pomogła Woodkidowi przełamać pierwsze lody i poczarować publikę głosem, który na żywo jest zniewalający. Gdy popłynęły już takie numery jak „Where I Live” i „Brooklyn” przyszedł czas na akt drugi. W jego trakcie rządził niepodzielnie rytm. Po dołączeniu do zespołu dwóch bębniarzy (podwójne perkusjonalia to absolutny strzał w dziesiątkę) nastąpiło mocne uderzenie w postaci „Golden Age” i słynnego już „Iron” (utwór powrócił też w bisie w interpretacji wyłącznie na klawisze i trąbkę), nie mówiąc już o fenomenalnej aranżacji nowego singla „Run Boy Run”. Woodkid nie stara się przypodobać publiczności, nawet na tego typu imprezach gra bezkompromisowo i po swojemu. Dzięki temu wygrywa, bo nawet jeśli oprawa występu przypominała nieco spektakl, to wszystkie emocje tego wieczoru były w pełni autentyczne. Woodkid obiecał, że wróci pod koniec roku. Zobaczymy, jak u niego ze słownością. Bo w kwestii talentu muzycznego nie mamy już żadnych wątpliwości.

Sobota nie zapowiadała takich zaskoczeń jak Woodkid. Występujący na tej samej scenie zespół Lamb w sumie wracał na stare śmieci. Regularność wizyt Lou i Andy’ego w naszym kraju sprawia, że trzeba było się postarać, żeby do tej pory nie usłyszeć ich na żywo. Dla mnie punktem odniesienia jest mój pierwszy koncert owieczki, który odbył się rok temu w katowickim Szybie Wilson i po którym pokochałem brytyjski duet na nowo. I oczywiście w porównaniu z tamtym regularnym występem w (dosłownie i w przenośni) dusznej atmosferze ten majowy nie robi już takiego wrażenia. Nie zmienia to jednak faktu, że tego wieczoru dostaliśmy niejako Lamb w pigułce: solidne elektroniczne granie, jak zwykle czarującą Lou i jak zwykle nadpobudliwego Andy’ego, który był tak żądny kontaktu z publicznością, że zafundował sobie w pewnym momencie crowd-surfing. To, co było dla mnie pewnym novum, to odświeżona względem tej zeszłorocznej setlista. Nie było w niej zbyt wiele miejsca na piosenki z „5″, przewinęło się za to kilka starszych kompozycji, których wcześniej na żywo nie słyszałem. Sporą gratką była dla mnie możliwość wysłuchania „B-Line” w zupełnie odmienionej aranżacji. Naturalnie nie zabrakło też obowiązkowych pozycji jak „Gabriel” czy „Gorecki”, nie wspominając już o mocarnym i sprawdzonym zestawie na bis: najpierw liryczny, podbity mocniejszym rytmem „What Sound”, a potem „Trans Fatty Acid” pełen noise’ów, jazgotów i sprzężeń. Dla takich momentów zdecydowanie warto było ponownie zobaczyć Lamb w akcji.

Tricky w Krakowie – czytaj relację

Jednak największa koncertowa petarda została odpalona ostatniego dnia, w niedzielę, w Parku Śląskim. Manu Chao pomyślany jako finał imprezy był kolejnym świetnym posunięciem. Pod kątem żywiołowości i kontaktu z publiką był to z pewnością najmocniejszy punkt programu. Tak już jest z koncertami Manu Chao, że albo zespół gra na pełnych obrotach, albo wcale. Jakie było moje zdziwienie, gdy zespół zszedł ze sceny dopiero po dobrych dwóch godzinach, co w realiach darmowej imprezy jest szczególnie uderzające. Energia i mnóstwo pozytywnych wibracji to jedno, setlista, która przybrała formę koncertu życzeń, to inna sprawa. Nie zabrakło wielu przebojów, z jakich projekt zasłynął. Jedne przewijały się w pełnych wersjach („Clandestino”, „Desaparecido”), inne jako wstawki („Me Gustas Tú” i „Bongo Bong” w ramach „La Primavera”). Nie obyło się oczywiście bez skakania po różnych stylach: od bujającego reggae czy ska po latino w bisach. Koncert nie dawał chwili do wytchnienia, nawet w pozornie spokojniejszych momentach następowało mocniejsze uderzenie, które dosłownie porywało zgromadzonych pod sceną. A to w dużej mierze dzięki osobie lidera. José-Manuel Thomas Arthur Chao Ortega to 50-latek, któremu w miarę występu co najwyżej przybywa energii. Muzyce poddaje się bezwarunkowo, a to zawsze się udziela.

Rafał Maćkowski

Sklep co prawda internetowy, ale chyba nie liczyliście na to, że podobną muzykę znajdziecie w Empiku?

Przypomnijmy, Plusk jest nowym projektem Krzysztofa Golińskiego, artysty znanego z drum’n’bassowego projektu Radicall. Muzyka Plusk to głęboka, nastrojowa elektronika, wypełniona precyzyjnie programowanymi bębnami, ciepłymi brzmieniami i kreatywnym samplingiem. Plusk oscyluje wokół wolniejszych bitów down tempo i abstrakcyjnego hip-hopu, jednocześnie eksperymentując i wplatając elementy i techniki produkcyjne z innych gatunków. Producent stawia na melodyjność i budowanie harmonii bez zamykania się, jak do tej pory, w ograniczających ramach gatunku drum’n'bass.

Płytę kupicie w tym miejscu.

A u nas klip promujący całość.

Niedawno ukazała się szesnasta już kompilacja Mathiasa z serii „Fear Drop” Tym razem wśród „Muzycznych Krajobrazów” znalazły się także te zapożyczone od Aidana Bakera właśnie. Muzyka Bakera znalazła się też na wydawnictwie z 2007 roku – była to trzynasta odsłona „Fear Drop”. Więcej na www.feardrop.net.

Jako patroni medialni imprezy mamy dla Was jedno podwójne zaproszenie oraz dwa zestawy płytowe z muzyką artystów – dla tych, którzy do Krakowa nie będą mogli dojechać. Wystarczy, że na adres jmj @ 80bpm.net wyślecie maila o tytule „Ambient konkurs” a w treści maila podacie, która nagroda Was interesuje oraz swoje imię nazwisko i adres.  Na Wasze maile czekamy do 16 maja!

Mathias Delplanque (znany też pod pseudonimem „Lena”) jest kompozytorem i performerem z dziedziny muzyki elektronicznej i eksperymentalnej – nie tylko tworzy i improwizuje autorską muzykę, ale także kreuje nowoczesne instalacje dźwiękowe. Znany jest ze swojej ambient-dubowej twórczości, w której typowy dla ambientu minimalizm podbudowuje mocnymi, mięsistymi basami.

Latest tracks by Mathias Delplanque

„To prawdziwy powrót do ambient-dubowego domu, gdzie basy, oszczędność formy, klimatycznie zapętlone frazy i sznyt minimal techno są stałym elementem wystroju wnętrza. Wracamy do słynnego „Uncertain Trail”, sycimy się głębokością i przestrzennością brzmienia. To cztery transowe, atmosferyczne kawałki, w których pozornie nie dzieje się nic, ale tak naprawdę – gdy skupimy się na tym, co słyszymy – uświadomimy sobie ile smaczków Delplanque prawie niezauważalnie wtłacza w swoje kompozycje”.
Kaśka Paluch, 80bpm.net, recenzja „Circonstances / Variations” (luty 2010)

Duet Nadja (Aidan Baker i Leah Buckareff) tworzy muzykę, określaną ogólnie, jako drone – jest to pochodna ambientu, gdzie brzmienie jest ciemniejsze, a użycie żywych instrumentów (gitara, akordeon) – częstsze. Baker i Buckareff w swojej muzyce łączą minimalistyczną stylistykę atmosferycznego ambientu z elementami shoegaze, a nawet cięższym brzmieniem muzyki metalowej.

„Ze wszystkich drone metalowych zespołów, Nadja potrafi najlepiej wychwycić moment przejścia od brzmienia tak masywnego, że aż zniekształconego, do spokojnego i jednostajnego. Nagle przytłaczająca ściana dźwięku, wprawiająca całe ciało w wibracje, staje się doświadczeniem nie tyle fizycznym co zmysłowym”.
Jayson Greene, „Pitchfork”, recenzja „When I See The Sun Always Shines On TV” (2009)

Koncert Mathiasa Delplanque i Nadja odbędzie się w środę, 23 maja, o godz. 21 w krakowskim klubie Alchemia. W ramach suportu wystąpi krakowski DJ Kepa Yew (Prima Materia/Radiofonia) z altowiolistką Dorotą Mortek, a w ramach afterparty zaprezentuje się młody zespół z Sosnowca, Arrm.

Bilety w cenie 20 zł w przedsprzedaży i 30 zł w dniu koncertu będzie można zakupić w klubie oraz bezpośrednio na stronie Alchemii.

Więcej na www.facebook.com.

Plakat Nadja & Mathias Delplanque

„Elektroniczne objawienie” może brzmieć górnolotnie, ale trudno o artystę, który bardziej zasługiwałby na takie miano. Przez lata znany głównie ze swojego mroczniejszego wcielenia, Maetrik, w 2010 roku zaczął wydawać lżejszy, bardziej melodyjny house jako Maceo Plex i szybko przebił się do producenckiej pierwszej ligi. Płyta „Life Index” i takie utwory, jak „Vibe Your Love”, „Can’t Leave You” czy „Under The Sheets” nie tylko stały się hitami, ale i zainspirowały wielu producentów do naśladowania stylu tego artysty. A co z jego umiejętnościami didżejskimi? Miejsce 5. na liście Resident Advisor Top 100 DJs to wystarczająca rekomendacja.

Na 11. lokacie tego samego plebiscytu od dwóch lat utrzymuje się Marco Carola, którego także znają wszyscy fani dobrego techno. Przez niemal trzy dekady nie tylko zdobył, ale i wielokrotnie potwierdził swoją pozycję, jako jednego z najlepszych DJ-ów na świecie. W bardziej delikatnych i melodyjnych odmianach muzyki 4/4 porusza się z kolei Ripperton, który od kilku lat coraz mocniej zaznacza swoją obecność na elektronicznej scenie. Ostatnio zrobił to przed kilkoma miesiącami, wydając świetny mini album „Lost In Colours”.

Przechodząc do brzmień połamanych – na plaży w Płocku zagra jeden z najgorętszych DJ-ów i producentów drum & bass, czyli S.P.Y. Od tego roku wydaje ekskluzywnie w Hospital Records, ale w swojej karierze zaliczył też inne czołowe oficyny, jak Ram, Soul:r, Metalheadz czy Shogun. W lipcu S.P.Y wyda swój debiutancki album autorski, co świetnie zgra się z jego wizytą w Płocku.

Martyn to z kolei postać świetnie znana fanom sceny dubstep – przede wszystkim za sprawą genialnej płyty z 2009 roku, „Great Lenghts”. Artysta ten nie pozwolił się jednak zaszufladkować i dwa lata później wypuścił kolejny, świetnie przyjęty krążek „Ghost Peoeple”, który – dla odmiany – poszedł w kierunkach funk, garage i techno. Innym bardzo ciekawym ruchem w stronę nowych brzmień jest zaproszenie na Audioriver sąsiada zza południowej granicy, czyli Floexa. Czech, Tomáš Dvořák, to nie tylko autor pięknej, zeszłorocznej płyty „Zorya”, ale i twórca muzyki do gry Machinarium, która przez magazyn „PC Gamer” uznana została za najlepszą ścieżkę dźwiękową 2009 roku.

Live act pełen świeżych brzmień zaprezentuje także Etheric Double – Amerykanin, który nawet w swoim kraju jest jeszcze gdzieś na początku przebijania się do szerszego grona odbiorców. „Jeśli lubicie Pretty Lights, twórczość Etheric Double na pewno przypadnie Wam do gustu. Mamy nadzieję, że ci, którzy usłyszą go na plaży, zanotują sobie, żeby po festiwalu przyjrzeć się temu artyście nieco bliżej” – komentuje rzecznik Audioriver, Łukasz Napora.

Płocki festiwal zaczyna ogłaszać także polski support. Pierwsze dwa projekty, których obecność została potwierdzona to Catz’n Dogz oraz Gathaspar live. Ci pierwsi to najbardziej znani na świecie rodzimi artyści, którzy w ostatnim roku do swoich umiejętności producenckich i didżejskich dołożyli także kunszt managerski – ich wytwórnia Pets Recordings to label ceniony przez największe elektroniczne gwiazdy. Gathaspar to z kolei nadzieja sceny dub techno – wydał album na Resopal Schallware, a niedawno pod skrzydła wzięła go słynna ekipa Robaga Wruhme, czyli Freunde Am Tanzen. Specjalnie na Audioriver Gathaspar przygotuje swój premierowy live act!

Firmy, które chcą zaprezentować się na darmowych Targach Muzycznych odbywających się podczas festiwalu na Rynku Starego Miasta w Płocku, mają jeszcze tylko jeden dzień, żeby zgłosić swoje kandydatury. Wystarczy wypełnić prosty formularz na www.rynekniezalezny.pl. To doskonała okazja, aby dotrzeć ze swoją ofertą do tysięcy fanów muzyki alternatywnej.

W drugiej połowie maja 2012 Audioriver ogłosi ostatnich zagranicznych artystów, którzy wystąpią na festiwalu i oficjalnie rozpocznie sprzedaż biletów. Więcej na www.audioriver.pl.

Głębokie Pasmo jest projektem imprezowym bez ścisłych ram, bez czystości formy, a jednocześnie spójnym od strony koncepcyjnej. Zapoczątkowany pod koniec 2011 roku gdzieś w Warszawie przez grupę przyjaciół, których od wielu lat łączy miłość do muzyki różnorodnej i niebanalnej: od techno, house’u i garage’u przez IDM i electro aż po industrial i disco, ale i wieloletnie doświadczenie na scenie klubowej (jako kluberzy, dj-e i promotorzy), W ramach imprez Głebokiego Pasma w warszawskim 1500 m2 pojawili się m.in. legenda muzyki house Move D i ikona brytyjskiej sceny bassowej – Peverelist.

Pierwszą imprezę sygnowaną szyldem GP w klubie Stereo uświetni wizyta stołecznego duetu Pol_On, który na przestrzeni ostatnich kilku lat dał się poznać jako jeden z najbardziej uznanych projektów na polskiej scenie klubowej. Pol_On tworzą Kacper Bogacz i Michał Piotrowski. Pierwszy z nich może się pochwalić dyplomem Jazzowej Akademii Muzycznej w Katowicach, drugi uchodzi za jednego z czołowych polskich didżejów i od lat związany jest z warszawską sceną klubową. Drogi obydwu panów zeszły się w 2007 roku, w ciągu czterech lat udało im się nagrać kawałki dla takich wytwórni jak Channel, Freerange, Pets, Systematic oraz Kolour, a także remiksować utwory artystów z katalogu m.in. Compost Records, Dirt Crew, oraz Plastic City. W chwili obecnej Pol_On pracują nad autorskim albumem. Muzyka, którą serwują w trakcie swoich porywających występów na żywo to połączenie głębokiego house’u, disco, techouse’u… i wszystkiego tego co w muzyce najsmaczniejsze. O dj-skim kunszcie Kacpra i Michałamiała okazję przekonać się publiczność klubów całej Europy, która entuzjastycznie przyjęła ich występy m.in. na Ibizie, we Francji, Niemczech czy Szwajcarii. 26go maja wsparcia udzieli im gospodarz wieczoru – Essence, który tego wieczoru zaserwuje mieszankę house’u, disco i techno.

WJAZD :
Karty klubowe 5 pln
Bez kart 10 pln

Selekcja – wjazd od 21 lat

Björk