Meienberg

Meienberg to urodzony w Szwajcarii muzyk, ktory od najmłodszych lat chciał „być ważny”. W związku z tym grał, śpiewał, pisał i komponował dla kilku zespołów z rzędu, żeby w końcu odnaleźć swoją stylistykę w muzyce elektronicznej. Nakładem wytwórni Everest Records ukazał się jego pierwszy od dłuższego czasu solowy album „Rapid Cycling”.

Płyta okaże się doskonała dla tych, którzy lubią dubstep w „zmiękczonym” wydaniu. Łączy w sobie elementy tego gatunku, z klasycznie już pojmowaną elektronika w rodzaju kliko-szumów i zabawy efektami. Specyficznego brzmienia młodego szwajcara posłuchacie na podstronach Ahead PR, płytę kupicie poprzez stronę wytwórni.

Yeasayer

2 listopada 2010 Yeasayer zagrają w Warszawie. Po występie na Heineken Open’er Festival, ktory festiwalowiczom na długo zapadł w pamięć, Yeasayer powracają, aby znów spotkać się z polską publicznością. 2 listopada nowojorska formacja wystąpi w warszawskim klubie Palladium.

Niedawno wydany drugi album kwartetu pt. „Odd Blood” magazyn Clash nazwał „popowym albumem, który każdy powinien puszczać bardzo głośno i być z tego dumnym”, a Rolling Stone uznał ich za „pionierów sceny, która odmawia jednoznacznej deklaracji, czy wybrać eksperymentalne przygody, czy czystą popową przyjemność”. Muzyki Yeasayer nie da się łatwo określić – elektronika i disco łączy się z rockiem, a psychodeliczne klimaty świetnie komponują się z wpływami afrykańskimi i bliskowschodnimi harmoniami. Być może to efekt szerokich  zainteresowań członków zespołu (jako inspiracje wymieniają Davida Bowie, Wu Tang Clan i Fleetwood Mac), a być może to wpływ nowojorskiego Brooklynu, który muzycy obrali sobie za siedzibę. Jak wiadomo, w ciągu ostatnich lat to właśnie tam powstaje najwięcej ciekawych projektów muzycznych z MGMT na czele. Ze swoim otwartym stylem Yeasayer wpisują się znakomicie w panteon nowojorskiej alternatywy, niedaleko im przecież do LCD Soundsystem czy Sonic Youth.

Bez reklam, własnymi środkami, wykorzystując siłę swojej muzyki i z pomocą jednoosobowej wytwórni członkowie Yeasayer sprzedali dziesiątki tysięcy debiutanckiego albumu „All Hour Cymbals”. Dzięki swojemu unikalnemu stylowi Yeasayer uwielbiani są po obu stronach oceanu. W ciągu swojej krótkiej historii zdołali już zagrać na takich festiwalach jak Glastonbury i Roskilde czy Lollapalooza, a także pojawić się w popularnych i prestiżowych programach telewizyjnych, takich jak „Later… with Jools Holland”, czy „Late Night with Conan O’Brien”. Do ich fanów należą członkowie Coldplay oraz Beck. Już wkrótce ten zjawiskowy zespół pojawi się w Polsce.

YEASAYER
DATA: 2 listopada 2010 (wtorek)
MIEJSCE: PALLADIUM, ul. Złota 9, Warszawa
WEJŚCIE: od godz. 19:00 KONCERT: godz. 21:00
BILETY: Cena biletu: 100 PLN; Do nabycia w punktach sprzedaży sieci Ticketpro. Już wkrótce na stronie www.alterart.pl w sprzedaży bilety elektroniczne.
ORGANIZATOR: ALTER ART

Więcej informacji na: www.alterart.pl

David Byrne "Bicycle Diaries"

Rok temu David Byrne wydal książkę „Bicycle Diaries”. Po kilku innych projektach i odetchnięciu od twórczego szału artysta stwierdził, że powieść chce nagrać – widać przekaz dźwiękowy jest dla niego jednak bardziej istotny. Dlatego też od kilku dni można zamówić audiobookowa wersję książkowego dzieła muzyka.

Autor przyznał, że chciałby, aby ten audiobook był połączeniem radiowego podcastu z przedstawieniem, zamiast drętwego odczytywania tekstu. W związku z tym David do swojego czytania dołączył dźwięki ulicy, restauracji – prawdziwego życia, które powinno wciągnąć słuchacza w świat opisywany w powieści. „Gdybym jeszcze mógł dodać zapach!” – żałuje.

Książka jest skonstruowana tak, ze kolejność rozdziałów (historii) nie ma znaczenia. Pierwszy z nich („Introduction”) można ściągnąć „na próbę” za darmo, a następnie wybrać sobie tytuł, który Was zainteresuje i ściągnąć kolejny, lub taniej – zapoznać się od razu z całą książką.

Darmowy rozdział i pozostałe znajdziecie na specjalnej stronie www.bicycle-diaries.com.

L.U.C.

12 września, podczas inauguracji 8. Festiwalu Sacrum Profanum, na scenie, wraz z muzykami Múm wystąpi gościnnie L.U.C. – znany ze swej żywiołowości i skłonności do eksperymentowania raper, producent muzyczny i zdobywca Paszportu „Polityki”. L.U.C. zmieni się tej jesieni i pokaże swym fanom nieznane dotąd oblicze. Sceniczne szaleństwa L.U.C.’a poskromić mógł jedynie múm – ich bajkowa elektronika zainspirowała go do odmiennych poszukiwań, jak sam powiedział: „szumo-kliko-ambientowych”.

Początek koncertu w hali ocynowni elektrolitycznej ArcelorMittal Poland już w najbliższą niedzielę o godz. 20.00.

Łukasz L.U.C Rostkowski – producent muzyczny i kompozytor, autor tekstów oraz reżyser wideoklipów i koncertów. 7 lat życia poświęcił na to, aby dostać się na aplikację adwokacką. Jak większość swoich wizji zrealizował i tę, po czym stwierdził, że się pomylił i zrezygnował z niej stając się prawdopodobnie pierwszym takim przypadkiem. Od tego czasu całkowicie oddał się swojej największej pasji – sztuce.

Jest autorem i wyznawcą wielu koncepcji m.in. 4 Galaktyk Sztuki, która zakłada kreowanie przekazu za pomocą spójnie połączonych w całość czterech dziedzin sztuki – muzyki, słowa, filmu i grafiki. Za rozmach, odwagę i konsekwencje w swojej twórczości, a także za eklektyzm oraz niekonwencjonalne pomysły muzyczne, filmowe i tekstowe zdobył wiele nagród i nominacji (m.in.: Paszport Polityki, Yach, Wrocławska Nagroda Muzyczna, Fryderyki) oraz doskonałe recenzje w najbardziej opiniotwórczych mediach. Za charyzmę i niezwykle rozbudowane koncerty, na których występuje z miniorkiestrą, czasem z kurami, sprzętem ogrodowym i arabskim przepowiadaczem przyszłości, docenili go także słuchacze.

Porażony twórczym ADHD nagle w 2003 r. założył Kanał Audytywny. W 2006 r. równolegle rozpoczął drogę solową. Nagrał łącznie 7 albumów w tym 4 konceptualne, udźwiękowił wiele spektakli i krótkich form wideo. W muzyce celowo przekracza liczne gatunki tworząc na pograniczu nu jazzu, trip-hopu, hip-hopu, elektroniki, klasyki i muzyki filmowej. Komponował i nagrywał z wieloma wybitnymi instrumentalistami i wokalistami m.in. ze światowej sławy wokalistką jazzową U. Dudziak, Z. Namysłowskim, M. Urbaniakiem i L. Możdżerem. Na żywo supportował zaś m.in. Tricky’ego, The Prodigy, Taliba Kweli, Colducta i wielu innych znakomitych artystów. Jednocześnie propagując ideę „podaj dalej” łączy świat profesjonalistów z amatorami, którym pomaga debiutować.

Bilety i karnety na koncerty 8. Festiwalu Sacrum Profanum można kupić za pośrednictwem strony www.ticketonline.pl, a także w dwóch punktach sieci informacji miejskiej InfoKraków: przy ul. św. Jana 2 i w Pawilonie Wyspiańskiego (pl. Wszystkich Świętych 2). Szczegóły na: http://www.sacrumprofanum.com/pl/3/307/292/bilety

Makala

Koniec wakacji? Oficjalnie tak. Na Soul Confectionery wyznaje się jednak zasadę Endless Summer! Gość główny naszej pierwszej imprezy w tym sezonie przyleci do Was prosto z terenów, na których, na niedomiar słońca raczej narzekać nie można. Mikel Unzurrunzaga Schmitz znany jako Makala to dj i producent pochodzący z miasta Zarautz, w Kraju Basków. Swoimi pierwszymi oficjalnymi produkcjami uraczy nas wraz z wydaniem albumu Hondartzan w ramach labelu Metak.

W międzyczasie by jeszcze 7 calowy singiel Cartoon Tune/Partio la Tabla oraz Epka Vamos a Comer. Wszystko co wychodzi ze studia Makali, do tej pory- spotyka się z bardzo dobrymi recenzjami. Zarówno sety jak I jego własne produkcje to muzyczny eklektyzm, gdzie znajdziecie funk, soul, jazz, ale również wyraźnie mu bliskie elementy tropikalnej cumbii, boogaloo i innych latynoskich wtrętów. Prywatnie także fanatyk surfingu. W sam raz na wystraszenie, nieuchronnie zbliżających się do nas mrozów.

Makala jest członkiem kolektywu Global Funk, w sk ad którego wchodzi nasz drugi gość wieczoru , także pochodzący z Kraju Basków (Bilbao) dj Arka. Co prawda, metalowy dj case może przypominać komuś, z wyglądu bombę, to możemy zapewnić Was, że nasi goście skutecznie sterroryzują Was tego wieczoru tylko pomocy eksplozji najlepszego groove w mieście! DRŻYJCIE Igły gramofonowe !

Swoich gości, swoją selekcją wspomoże jak na każdym wydaniu Soul Confectionery – gospodarz cyklu- Ciasteczkowy Potwór. Tradycyjnie już zaprosiliśmy też gościa, który podczas imprezy zape ni na Waszych oczach dwumetrowe p ótno malarskie. Tym razem odpowiedzialnym za wrażenia wizualne będzie Aqualoopa. Grafik, ilustrator, na codzień wchodzący też w skład zespołów Artybishops I Long Long.

NowoBrzmienia 2010

Festiwal NowoBrzmienia – to idea wydarzenia muzycznego promującego alternatywnych artystów tworzących muzykę opartą na elektronice, a stylistycznie oscylującą pomiędzy trip hopem i jazzem przez breakbeat, hip hop aż po electro i avant pop włącznie. NowoBrzmienia to już 3cia edycja organizowanego na dwóch scenach kilkugodzinnego koncertu z muzyką non stop.

Festiwal odbędzie się w dniach 8-9 października 2010 we Wrocławiu w Klubie Włodkowica 21 (ul. Włodkowica 21).

Plan Koncertów:

Pt: Układ SI, Hellow Dog, Pink Freud

Sob: Kofi, We call it a sound, DeadBeat

Ceny Biletów: 15 zł /norm/, 10 zł /studenci/

Godz. rozpoczęcia koncertów: 20:00

Organizator: Wrocławski Klub FORMATY

strona www festiwalu:

www.nowobrzmienia.pl
Sylwetki artystów:
DEADBEAT

Deadbeat to Scott Monteitha, długoletni mieszkaniec Montrealu ostatnio osiadły w Berlinie, który swoją specjalną mieszankę dub’u z elementami minimalu wydaje od 2000 r. dla takich wytwórni, jak Cynosure, Scape czy Wagon Repair – żeby wymienić tylko kilka z nich. Jego twórczość spotkała się z uznaniem wielu krytyków z wiodących w branży muzycznej mediów a on sam jest regularnie zaproszany na wiele znanych i cenionych festiwali, m.in.: Sonar w Barcelonie, Berlińskie Transmediale, Mutek w Montrealu. Jest fascynatem nowoczysnych technologii, szczególnie tych używanych na bazie muzyki. Jego wiedza w tym zakresie wielokrotnie została doceniona zaproszeniami na różnego rodzaju eventy w roli mentora /jednym z nich jest np Red Bull Academy 2007 w Melbourne/. Jego muzyka to podróż przez house, tehcno i dancehall do niezwykle cieżkiego Dub’u zawszwe w poszukiwaniu niepowtarzalnego brzmienia „zero-jedynek”.

PINK FREUD

Jeden z najoryginalniejszych głosów we współczesnym jazzie i nie tylko. Tworzą energetyczną, spontaniczną muzykę improwizowaną, bogatą formalnie, wielostrukturową, ewolucyjną, intrygującą brzmieniowo. Bogate formalnie kompozycje, nowoczesne elektroniczne brzmienia, nie odbierają jednocześnie muzykom miejsca na indywidualizm i szalone, odważne improwizacje. Muzyka ta łączy w sobie ducha muzyki lat 60. i 70. z nowoczesnością, eksplozję nowej wrażliwości z lekturą starych płyt. Preparowanie instrumentów, wykorzystanie elektronicznego asortymentu, konstruowanie bogatych narracji, stały się jednymi z cech wyróżniających muzykę formacji, a poczucie humoru i dystans do generowanych przez siebie dźwięków stały się składową rozpoznawalnego stylu Pink Freud. Zespół zasłynął także ze wspaniałych interpretacji tradycyjnych fraz – „Come As You Are” Nirvany i „My Man’s Gone Now” G. Gershwina. W tym roku, w składzie Wojtek Mazolewski – bass, Adam Baron – trąbka, Tomek Duda – saxofon, Jerzy Rogiewicz – perkusja zespół wydał płytę „Monster of jazz”, którą promując zagrał na wszystkich najważniejszych festiwalach w Polsce.

WE CALL IT A SOUND

Zespół We Call It a Sound powstał jesienią roku 2007. Jego struktura uformowała się dosyć instynktownie, bez planowego wykluczania bądź wdrażania poszczególnych elementów. Także stylistyka wykształciła się na bazie eksplorowania spontanicznych pomysłów, raczej bez jasno wytyczonej wizji co, i jak grać. Czwórka przyjaciół z Wolsztyna skupiła się na tworzeniu dźwięków, których nie słyszeli dotąd nigdzie indziej i właśnie kryterium nowatorskiej wyjątkowości stało się jedynym artystycznym ograniczeniem grupy. Bogate instrumentarium przepleciono sporą dawką elektroniki osadzając to wszystko w łagodnym, stonowanym klimacie. Mariaż brzmieniowych eksperymentów z niekonwencjonalnie budowanymi piosenkami do dziś nie został celnie umiejscowiony w żadnej szufladce, co zespół ceni sobie nad wyraz. W czerwcu 2009 zespół We Call It a Sound został laureatem programu/konkursu Coke Live Fresh Noise pokonując kilkaset grup z całego kraju. 27 kwietnia, nakładem wytwórni Ampersand Records, do sklepów trafił pełnoprawny debiut grupy zatytułowany „Animated”. Płytę zarejestrowano podczas całomiesięcznej sesji w studiu Electric Eye, zmasterowano w legendarnym amerykańskim studio West West Side. Na album składa się 10 kompozycji, zamkniętych w 40 minutach muzyki, entuzjastycznie przyjętych przez krajowe media. Grupa promowała album koncertami w największych polskich miastach oraz zarejestrowała sesję w audycji „Przesłuchanie” Tomasza Kina w radiu Roxy FM. Zespół grał m.in. na takich festiwalach jak Heineken Open’er Festival, Off Festival, Coke Live Music Festival czy Slot Art Festival.

HELLOW DOG

Hellow Dog gra Neuro’n'Roll. To oryginalne określenie zostało wymyślone przez samych artystów. Silna emocja i charakter muzyki wyraźnie sugeruje upodobanie zespołu do łączenia różnych, często skrajnych środków muzycznych dla uzyskania wyszukanego efektu.Już w samej nazwie kryje się konflikt, ale równie dobrze najczystsza intencja. Hellow Dog czyli grupa kotów wita psa. W muzyce i scenicznym żywiole przekłada się to na łączenie w jedno spontaniczności z konkretnymi aranżacjami, dzikiej emocji z regularnym rytmem, pokręconych bitów elektronicznych z oszczędną, szorstką gitarą. „Ejtisowa” estrada mieni się w tanecznej i psychodelicznej poświacie, a punkowa energia ubrana jest w brokatową kieckę. Jest tanecznie, jest lirycznie, drapieżnie i refleksyjnie, popowo i alternatywnie.

Hellow Dog – ekstrawertycznie skupiony, osobny, spastykujący, roztańczony Neuro’n'Roll.

Zespół regularnie koncertuje, a na ten rok zapowiada pojawienie się debiutanckiego krążka. W listopadzie 2009 ich piosenka „Got 2 Kill This Dog” skomponowana wspólnie z CKOD miała swoją premierę w OFFensywie by w chwilę później stać się piosenką dnia na antenie PR Trójka. W marcu 2010 premierę miał również teledysk do tego utworu autorstwa Balbiny Bruszewskiej, laureatki m.in. Yach Grand Prix 2008. W studiu im. A. Osieckiej zagrali bardzo ciepło przyjętą Offsesje w audycji Piotra Stelmacha. Hellow Dog został wyróźniony spośród 12. finalistów tegorocznego Jarocin Festiwal za „ciekawe, nowoczesne brzmienie”, zagrał również na Selector Festival 2010 w Krakowie.

UKŁAD SI

Układ S.I. tworzy muzykę eksperymentalną. Zdekonstruowany rap-jazz elektronicznie-gitarowy. Zespół na koncie zwycięstwa dwóch festiwali muzycznych (Freestylezz Festiwal i VI Wrocławski Festiwal From Muzycznych) i notoryczny niedosyt koncertowy. Grał min. na Punk Pikniku, w eleminacjach Przeglądu Piosenki Aktorskiej, na rejsie czy gimnazjalnej imprezie. Przez kilka lat publicznej autoprezentacji wykluł się wycinankowy styl formacji: zaprogramowane sekwencje sklejone z abstakcyjną improwizacją. Skrzyżowanie rzeczywistości z fikcją. S.I. to instrumentalno-wokalny trójkąt nieforemny o dystansie do definicji, miary i decyzji. Autor wielu doskonale znanych przebojów, ale najbliższym koncercie zaprezentuje kilka nowych kompozycji.

KOFI

Kofi się powstało, a także osiągnąwszy pułap udobruchali się nawzajem pożegnawszy ubiegły (k)rok. Spadek spadochronu przy wietrze osikowym spowodował trzęsienia poruszając tym samym do pracy gardłoziewy i tekstopisy z pewną dozą okraszenia okruchami drgań z talerza, zaszarpnięć i przycisknięć, w mocnym podmuchu wybrzuchów głośników i cichoników. Z tym że aczkolwiek, a jednak cichoniki, pozamykane w sobie, splombowane i przytknięte, ciuchutko zabiegają w środku, głośniki zaś wyolbrzymione nieco zalatują wręcz, pozbawiając słuchacza zwianego z głowy przy nagraniu… Przyjść należy i posłuchawszy, a wtedy wszystko pojąwszy.

Coldcut

Coldcut będzie kolejną gwiazdą zbliżającego się festiwalu Free Form Festival, który będzie się odbywać w dniach 15-16 października w Centrum Kultury Koneser w Warszawie.

Ceny karnetów dwudniowych:

od 1 sierpnia do 30 września – 160zł, od 1 października – 180zł

Ceny biletów jednodniowych: od 1 sierpnia do 30 września – 95zł,

od 1 października – 110zł, w dniu festiwalu – 130 zł

Sprzedaż biletów: Bileterie EMPiK, Sklepy Media Markt i Saturn, punkty sprzedaży Ticketpro (www.ticketpro.pl) i Eventim (www.eventim.pl) na terenie całego kraju oraz za pośrednictwem www.goodmusic.com.pl

Coldcut działa na scenie muzycznej już od 20 lat, tworzą go były wykładowca historii sztuki Jonathan More i programista komputerowy Matt Black na progu lat 90. zyskali reputację doskonałych DJ-ów, którzy potrafią połączyć pozornie sprzeczne muzyczne elementy w niezwykle żywą, oryginalną całość. Początki ich
wspólnej pracy były spektakularne. W 1987 roku Jon i Matt nagrali „Say Kids, What Time Is It?”, który był pierwszą brytyjską płytą stworzoną z sampli. W tym samym roku duet zdefiniował określenie remiks na przykładzie Paid In Full. Ich debiutancki album What’s That Noise okazał się bestsellerem. Na początku lat 90. – w czasie podróży po Japonii – Matt i Jon postanowili założyć wytwórnię płytową Ninja Tune. Wkrótce stała się ona jedną z najbardziej rozpoznawalnych i szanowanych wytwórni na świecie promujących nowe brzmienia. Wraz ze swoimi filiami – Big Dada i Ntone dała światu takich artystów jak Cinematic Orchestra, Herbaliser, Roots Manuva, Amon Tobin czy Mr.Scruff. Ostatnie dzieło w dorobku Coldcut to Sound Mirrors. Na płycie pojawili się: Saul Williams, Jon Spencer, raper Mike Ladd, John Matthias, Robert Owens oraz Roots Manuva.

Będzie to drugi występ Coldcut na FreeFormFestival, tym razem uświetniający obchody 20. rocznicy istnienia Ninja Tune.

Apparat

Sasha Ring, znany lepiej w elektronicznym świecie jako Apparat, współpracujący z takimi wykonawcami jak Ellen Allien czy Modeselektor (w ramach projektu Moderat), został kolejnym muzykiem zaproszonym do skompilowania własnej odsłony kultowej serii wytwórni !K7 „DJ Kicks”. Wykonawcy biorący udział w tym projekcie ukazują swoje inspiracje, prezentują ulubione brzmienia i zamieszczają najważniejsze numery w swoim dorobku. „DJ Kicks” Apparata obfituje w dużą dawkę elektroniki, na płycie znajdziemy kompozycje autorstwa duetu Burial i Four Tet, Telefon Tel Aviv, Ovala czy Thoma Yorke’a. Premiera wydawnictwa: 26 października.

Tracklista:
01. Apparat – Circles
02. 69 – Rushed
03. Telefon Tel Aviv – Lengthening Shadows
04. Apparat – Interlude
05. Luke Abbott – More Room
06. Oval – Legendary
07. Patrice Baumel – Sub
08. Martyn – Miniluv
09. Ripperton – Echocity
10. Cosmin TRG – Tower Block
11. Scorn – Falling (Autechre „FR 13″ Remix)
12. Born Ruffians – I Need A Life (Four Tet Remix)
13. Pantha Du Prince – Welt Am Draht
14. Phon.o – Intervall
15. Burial + Four Tet – Moth
16. Vincent Markowski – The Madness Of Moths
17. Ramadanman – Tempest
18. Thom Yorke – Harrowdown Hill
19. Spherix – Lesser People
20. Oval – TV Power
21. Joy Orbison – The Shrew Would Have Cushioned The Blow
22. Apparat – Sayulita (DJ-KiCKS)
23. T++ – Worn Down
24. Tim Hecker – Borderlands

Anreya Triana "Lost Where I Belong"

Andreya Triana i Simon Green aka Bonobo zaliczają wymianę koszulek. Najpierw ona, z jednym z najcieplejszych głosów młodego pokolenia, pomaga wyczarować klimat na „Black Sands”, urastającej na coraz poważniejszą kandydatkę na płytę roku. Potem on, ze swoimi niebywałymi umiejętnościami producenckimi, pomaga wyczarować klimat na „Lost Where I Belong”, płyty, której pozazdrościć może niejeden debiutant.

Cała ta wymiana odbyła się w ramach jednej i tej samej superligi: Ninja Tune, wytwórni, na której Andreya się wychowała, a teraz otrzymała szansę nagrywania pod jej szyldem. Oczywiście musiała sobie na to zapracować, przecież wsparcie starszego kolegi tworzącego dla labelu od lat nie wystarcza. Dlatego Andreya konsekwentnie czyniła wysiłki, aby funkcjonować w tzw. zbiorowej świadomości. A to gra pierwsze koncerty (nie byle gdzie, bo na jednej z miliona scen na Glastonbury), a to zalicza bardzo udane kolaboracje, że wspomnę tylko „Tea Leaf Dancers” z Flying Lotusem. Wydawać by się mogło, że młoda brytyjska wokalistka zwiąże się z, nazwijmy to, bardziej undergroundową sceną. Jednak okazało się, że na debiutanckim krążku czerpie w najlepsze z soulowych tradycji, tworząc najmocniej osadzoną w tej stylistyce płytę w katalogu Ninja Tune.

„Lost Where I Belong” ma doskonałe właściwości kojące. Z jednej strony stało się to dzięki brzmieniu albumu. Nie sposób jeszcze raz nie przywołać osoby Simona Greena. Do soulowego, intymnego klimatu płyty wrzuca sporo downtempo i charakterystycznych dla siebie patentów. Weźmy pierwszy z brzegu przykład: przepiękną piosenkę „Draw The Stars”. Partie smyczków do złudzenia przypominają te z „If You stayed Over”. Jest tu całkiem sporo takich niuansów, ale w żadnym razie nie mają one nachalnego charakteru. Jednak najważniejszym walorem decydującym o relaksującym charakterze całości jest rzecz jasna sam wokal. Miałem to szczęście, że widziałem i słyszałem Andreę w akcji zarówno klubie jak i na dużej festiwalowej przestrzeni. Wiedziałem więc, czego się spodziewać i do albumu podchodziłem już z pozycji fana jej wyśmienitej barwy i talentu muzycznego.

Zaskoczyło mnie nieco tempo całego materiału. Często jest tak, że single swoje, a płyta swoje. Całkiem skoczne z wyraźną linią perkusji „A Town Called Obsolete” jest w wyraźnej mniejszości, gdyż wiele piosenek z „Lost Where I Belong” to dużo wolniejsze kompozycje. Poza wspomnianym, otwierającym stawkę „Draw The Stars” dobrze prezentują się gitarowe ballady „Darker Than Blue” i poruszające za czułe struny „X”. Niezależnie od tempa, każda z pozycji w tym 9-elementowym zestawie brzmi bardzo przyjemnie i posiada całkiem spory komercyjny potencjał.

Z pewnością dla fanów elektroniki bardziej interesujące będą remiksy znajdujące się na singlach Triany (Flying Lotus i Mount Kimbie). Jednak warto też zwrócić uwagę na oryginalny materiał. Wszyscy nastawieni na odrobinę relaksu przy dobrej akustycznej muzyce i preferujący soulowe wokale, mam dobrą wiadomość: to płyta właśnie dla Was.

Rafał Maćkowski