Palaman ng Siopao

New home

noreply@blogger.com (meow) — Wed, 07 Dec 2011 08:20:00 +0000

Matagal akong nawala sa pagba-blog, maraming kaganapan. Unang-una nasa kabundukan na ko nakatira, mahina ang signal at hindi kinakaya ng internet namin. Ubos na rin ang aking mga pondo dahil maraming kumpuni sa bahay na aming binili. Luma man ito at hindi isang mansion, masaya pa rin ako. Wala pa nga rin kaming kuryente, halos isang buwan na, nakikisaksak lang sa isang mabait na kapitbahay, maaasahan kasi ang natatanging provider ng kuryente dito sa kalakhang Luzon, kilala niyo na kung anong kumpanya 'yun.

Heto ang isang bahagi ng view na nakikita namin sa bakuran. Napapaligiran kami ng mga puno, naririnig ang mga huni ng mga ibon at kung ano pa mang creatures. Pangarap kong tirahan, salamat sa Diyos pa rin dahil sa wakas hindi na kami nagrerenta (naghuhulog na lang ng maliit na halaga sa PAG-IBIG).

Hindi malinaw ang resolution, 2 megapixels lang kasi ito, pero sa malayo tanaw ang mga nagtataasang gusali ng kabihasnan.

Miss ko na ang aking mga paboritong blog, pag naayos na ang lahat, lalo na at pag nagkakuryente, super backread ako ng mga posts. Maligayang araw sa inyo!

PEACE

Cosplay at MOA

noreply@blogger.com (meow) — Wed, 02 Nov 2011 06:38:00 +0000

or my post-Halloween post.

Quarter-end earnings season uli ng mga kumpanya. Third quarter ng taon na ngayon, at muli nila nirereport kung gaano sila yumaman o nalugi. Kaya ako na naman ay pusang pagod na editor ng transcript ng mga report nila, kailangang mag-research ng terms, alamin ang tamang pagkakabaybay ng salita at tamang gamit ng mga bantas pananda (na hindi ko naman nasusunod sa pagsusulat ko rito). Ingles lahat iyon, kaya't pagdating sa blog ay ninanamnam ko ang aking sariling wika.

Kaya heto, gawa ako ng pang-Halloween post. Pampabalanse kasi ng buhay ang may ibang pagkakaabalahan. Sabi nga ng cliche, "All work, and no play, makes meow a dull cat."

Kahit matagal ko na kinunan ang mga ito. Sa ngalan ng lahat ng mga nag-Halloween costume party neto lang, itong mga taong kinunan ko ay nagko-costume kahit hindi Halloween. Sana'y nakakuha kayo ng panibagong idea sa susunod na costume party niyo. Cute naman karamihan (para sa akin).

Nalaman ko na pinagtuunan nila talaga ang paggawa ng kanilang mga sariling costume. Para talagang gayang-gaya ang kanilang paboritong karakter. Sila lang mismo ang gumagawa nito.

Paborito ko sa mga sumali si manong superman. Young at heart, game na game. Mabait na pumapayag magpakuha ng litrato sa lahat, at talagang mga muwestra ni Superman ay gayang-gaya niya.

Isa pang natutunan ko ay may manager na pala ang ibang cosplayer, parang artista. Yung iba hindi basta-basta pwedeng kunan kahit public event ito. Nung nagbasa-basa ako sa internets, 'yung iba talaga ay ginagawang parang stepping stone sa pag-aartista sa pagko-cosplay. Siguro naengganyo sila sa biglang pagsikat ni Alodia na nagsimula bilang cosplayer. Dati kasi sa pagkakaalam ko, 'yung mga taong gustong maglaro at gayahin ang paborito nilang anime character ang nagko-cosplay. Nahaluan na pala ng showbiz.

Dahil medyo maraming dumedma sa aming iba pang mga nagkokodak, medyo nahiya na kaming magtanong. Kasi bawal daw silang picturan sabi ni manager. Hmmm, kailangan ng talent fee sa public event? Kaya't ayan, mga likod na lang at panakaw na kuha ang ginawa ko, ala-stalker.

Masked Rider! Nagmamadali, baka hinahanap si Black Sun.

Pero, marami ring game at masasayang cosplayer na talagang sinasabuhay ang spirit of cosplay, na ibig sabihin ay "costume play." Marami rin naman mababait na cosplayer. Kaya masaya. Mabagal ang internet ko ngayon, kaya hindi ma-upload lahat.

Balak kong sulatin ang mga pinaggagawa ko sa Baguio nu'ng Sabado't Linggo, pero saka na lang.

-----------

Nakapunta ba kayo sa sementeryo? Nag-party? O nagtrabaho? Para sa mga workaholic na nagtatrabaho kahit holiday, saludo ako sa inyo. Hindi rin ako nakapag-undas ng maluwalhati. Sa aking Pappy na nasa langit, Happy All Souls' Day!

PEACE

Gamit ang Yashica FX-D, ISO 100 film, pulled to 50, f/5.6, 1/60, no flash used

Ang bus na biyaheng Baguio

noreply@blogger.com (meow) — Mon, 31 Oct 2011 06:32:00 +0000

Mahaba at nakakainip minsan ang biyahe. Buti na lang komportable ang nasakyan naming Victory Liner bus, at mahilig naman akong magmasid-masid sa bintana kaya masaya naman ang biyahe. Nakakaaliw makakita ng mga bagay na hindi nakikita sa Metro Manila.

Ang NLEX sa pagkakaalam ko ay isang PPP (public-private partnership), sa gobyernong hindi, kasi may kahati. Mataas man ang bayad sa toll, mukha namang maayos ang kalsada at may mga nakabantay na NLEX patrol sa kahabaan ng express.

Heto ang mga ilang kuha gamit ang ipod (for instant gratification) habang nasa biyahe. Panalo ang mga bagong bus ng Victory Liner, tila mga distortion-free na picture windows ang gamit sa mga bus. Iyon 'yung tipong hindi nakakahilo na parang may grado ang salamin kapag tinitignan. Halos wala ring glare at reflection kapag kukunan ang mga tanawin sa labas. Kaya't ito na, pictures.

Sa NLEX. Siyempre mga bukirin at mga naglalakihang tore ng kuryente, atbp. Mga larawang halo ang industriyalisasyon sa karuralan.

Meron pa ring mga bahaging inaayos.

Kita na ang Mt. Arayat sa larawang ito.

Ilog. Buti naman at mukha namang malinis.

Nagulat ako dahil tila may oasis sa gitna ng express, Lakeshore Tent. Parang interesante ang lugar nung tinignan ko ang website nila.

May mga nakikita kaming iba-ibang uri ng ibon. Hindi lang kayang makunan. Medyo malayo at mabilis ang takbo ng bus. Sabi ni j-pox, mga migratory birds daw na tumatambay sa Candaba, Pampanga. Gusto kong bisitahin ito minsan. May mga bakawan din sa gitna ng bukirin sa Candaba.

Mga ilog o bukal, pero kapansin-pansing ang iba ay may pagkatuyo na.

Dulo ng NLEX. Bandang Pampanga. Lumiit na ang kalsada. Bumagal din ang biyahe dahil sa dami ng mga sasakyang dumadaan sa mga bahagi ng kalsadang inaayos.

Ang tagal na ring nanalasa ang Mt. Pinatubo, pero kita pa rin ang ilog na ni-lahar sa Mabalacat.

Parang kumikinang lang, pero basang natuyong lahar lang iyan imbes na tubig.

Ilog uli. Ito ay talagang kinang ng medyo malalim na katubigan.

Mga iba't ibang konstruksyon. Bandang Tarlac.

Sa bandang Pangasinan, parang pagong na ang usad ng trapiko. Nilalaparan kasi ang kalsada, maraming konstruksyon. At nakita ko kung gaano kahirap ang pagsesemento ng kalsada sa ating bansa. Manual labor kung manual labor.

Tanghaling tapat na nakatampisaw sa binubuhos na semento ang mga manggagawa. Mano-mano ang pagpapala, paglalatag at pagpapatas ng semento. Saludo ako sa mga manggagawa. Sana tunay na sapat ang ibinabayad sa kanila sa ganitong uri ng delikado at pulidong trabaho.

Maaraw at halos nakatigil na ang bus sa trapik. Kala ko sa Maynila lang ma-trapik. Heto ang mga kuha ng naglalakihang pangkonstruksyong nakakahambalang sa kalsada.

Mga interesanteng bagay bandang Tarlac, Pangasinan at La Union.

Parang rebulto ni Manuel L. Quezon na nasa harap ng bahay.

Lone traveler? Hitch a ride? Parang nahahabaan ako sa lalakaran ni ate sa tulay na ito.

Nakatulog ako sa bagot sa trapik. Gising, tulog, gising tulog. Nagugulat ako minsan pagkagising ko may interesanteng bagay sa tapat ng bintana ko.

Kuliglig. Gamit ito sa mga palayan/sakahan. Naka-park sa isang paaralan sa Urdaneta, Pangasinan.

Nagpapatuyo ng ipa. Nakaayos at nakalapat ang mga ito sa kalsada.

Isang paalala. Slogan para sa mga barumbadong magmaneho.

Ang sikretong lagoon...hindi, wala lang akong maisip na pamgat.

Atbp.

Tulog, gising uli. Gumising ako sa bandang La Union. Napakaraming mga palayan.

Pero ano ito? Tila may sugat ang bundok.

Tuyong mga ilog?

At ayan na paakyat na ng Baguio. May nakita akong karatula, Welcome to Benguet, Mt. Province.

Ninamnam ang tanawin ng mga kabundukan.

At matapos ang mahabang biyahe. Balik lungsod ng Baguio. Nakahanap din kami ng matutuluyan. Isa sa mga pinakamura sa Session Road, La Brea Inn. Hindi maganda mga review nito sa internets. Pero tuwing pumupunta ako ng Baguio, ito tinutuluyan ko kasi abot kaya at nasa sentro ng Baguio, sakayan, tambayan.

Sa isang biyahe o bakasyon, huwag asahang lahat ay magaganda. May magaganda at pangit na tanawin, gawain ng ibang tao, at/0 mga karanasan. Bahagi ito ng buhay. Pero ang mahalaga, mas bigyang pansin ang mga magaganda at kumuha ng aral sa mga hindi kaaya-aya. Natuwa ako sa biyahe kahit Sabado't Linggo lang kami dun. Ginawang Cubao lang ang biyahe. May pasok kasi ako ngayon. Pero sa susunod, tatagalan na namin ng konti ang pagliliwaliw dito.

Tara na sa Baguio...

noreply@blogger.com (meow) — Fri, 28 Oct 2011 05:37:00 +0000

Bukas na ang Lomo Paraiso sa Baguio. Pagtitipon ng mga taong nagkatagpo-tagpo lamang sa Internet sa grupong lomomanila, mga analog film lovers. Baguhan pa lang akong miyembro sa grupong ito, unang pagkakataon kong makita ang aking mga kagrupo. Nagbigay din sila ng pagkakataon na makasali sa photo exhibit ang mga baguhang gaya ko.

Bukas ko pa siguro maiipost dito sa blog ang aking mga isinali, sa ngayon, heto muna ang mga pinagtripan kong gawin noong mga nakaraang buwan:

Ang pulang sapatos ng isang ate. Ang totoo ang gusto kong kunan ay 'yung bata, pero hindi ko alam kung anong bahagi ng nasa viewfinder ang mapupunta sa film na bitin, kaya ayan, yung red shoes na lang ni ate ang bida.

Kalangitan at mga payong. Mga pangdekorasyong baligtad na payong, sa mini-mall hehehe sa Brookside, Cainta. Masayang pumunta rito, lalo na ang pagkain ng burgers sa Burger Joint.

Gamit ang Diana F+ camera. Gumagamit ito ng 120 film, mas malaki sa 35 mm film. Pero pinagtyagaan ni j-pox butingtingin upang tumanggap ito ng 35 mm, kaya't heto ang kinalabasan.

Sakop ang buong negative, kasama ang mga sprockets nito.

Isang maayang araw sa inyo. Excited na kong kunan ang mga pangyayari bukas.

PEACE

Kasal atbp.

noreply@blogger.com (meow) — Wed, 26 Oct 2011 03:41:00 +0000

Nung nakaraang taon, nakapunta ako sa tatlong kasalan. Ngayon naman bago matapos ang taon, puro binyagan naman.

Hindi ako mahilig pumunta sa mga pagtitipong ito nung kuting pa lang ako. Nahihilo kasi ako kapag maraming tao at nababagot sa mga mahahabang sermon, napapagod sa kakatayo. Pakiramdam ko lahat ng tao ang tatangkad, baka maapakan at mabunggo lang nila ang kuting na kagaya ko.

Pero ngayong tandercats na ko, nahilig sa pagkodak-kodak ng mga tao, mga ganitong pagtitipon naman ang inaabangan ko. Sa mga mahalagang okasyon lang kasi hindi parang pampam magpaka-potograpo. Saka maraming tao ngayon ang praning ma-picturan ng walang dahilan. Isipin pa nila ini-stalk mo sila. Gayunpaman, heto ang mga ilang paborito kong kuha. (Lahat ay kuha gamit ang mga iba-ibang film camera.)

Sabi ni j-pox, naging pang Corpse Bride daw ang dating ng mga kuha ko sa kasal na ito, gaya ng ng nasa taas. Slide film na xpro, kaya imbes na matingkad na kulay, naging may tint ng berde ang kinalabasan.

Heto pa ang iba.

Kumukuha rin ako ng mga larawan ng mga bagay na nasa paligid ng venue. Masyadong abala ang mga tao kapag may handaan, kaya medyo safe na gumalo at kumodak ng kumodak ang isang kagaya ko na hindi masyadong gustong bumeso-beso at makipagkilala sa mga bisita.

Gusto kong ayusin ang mga files ko ng larawan. At gawan sila ng mga maayos na folder, hindi yung diretso mula scanner na numerong file names at folder. Tapos gagawan ko ng maayos na description, 'yung ginamit na camera, film, settings, atbp.

Kinakabahan ako kasi ilang araw na lang, unang pampublikong exhibit ang sasalihan ko. Bukas 'yun sa kahit sino, grupo ng lomomanila ang may pakana, basta sali ko dun sa pinost nila sa fb. Excited na ko pumunta sa Baguio para sa event, wala pa nga kong kilala dun kundi si j-pox kasi pareho ang trip namin na kumuha ng larawan gamit ang film. Kailangan ko pang pumili ng isasaling larawan. Basta ang gusto ko lang naman may makasalamuhang ibang tao bukod sa aming dalawa ni j-pox na gamit din ang film sa pag-picture. Saka siyempre, photo ops ang pagtitipong 'yun, sa Baguio pa, kaya talagang puro daydream ako madalas ng mga dapat gawin kapag break time sa nalalapit na Sabado.

Pakiramdam ko kakasubsob ko sa trabaho, hindi na ko marunong makisalamuha sa ibang tao. Kaya nga kahit pagod, tuloy ko pa rin mag-post sa blog. Kahit papano, naaalala ko na meron pa ring ibang bahagi ang buhay ko bukod sa trabaho.

PEACE

Muni-muni 3

noreply@blogger.com (meow) — Tue, 25 Oct 2011 06:10:00 +0000

Nakakatuwa kasi ang daming masipag mag-blog pa rin hanggang ngayon. Mas lalong nakakatuwa dahil may mga nahanap akong mga nakakaaliw magsulat, nariyan sa bandang kanan ang mga kabasa-basang blogs na tinutukoy ko. Mga kwentong buhay, karanasan at mga kuro-kuro. Marami pa kong kakaining bigas para maisulat ng mayos ang aking mga hinagap gaya nila. Ang gulo kasi ng utak ko, haluan pa ng katamaran, sa pamagat pa lang ng post kitang-kita ang katamaran ko, Part 3 na ko sa muni-muni series, hindi naman talaga sadyang magkakaugnay, basta kung ano lang pumasok sa isip ko, ayan muni-muni na.

Dapat natutulog na ko, marami pa kong dapat gawin. Tapos may sakit ako na natutulala, kaya ayan ang productivity level zero.

Gusto ko lang sulatin na ito na naman ang panahong nawawala ako sa sarili ko. (Binura ko yung ibang namakinilya ko, too much information, bordering on whining/ranting) Anyways...

Balik sa blogs na binabasa ko. Masarap isipin na may mga taong astig na may boses sa ka-internetan. Masarap makabasa ng mga bagay na nakakarelate ka. Minsan kasi dinidibdib ng mga tao kung ano mang kabadtripan na naranasan nila, nagpapaka-Atlas-pasan-ko-ang-daigdig-mode, nalulunod na lamang sa kabadtripan. Sa akin ang solusyon ko, hanap ng ibang tao na iba ang perspektibo sa mundo. May ibang karanasan, may ibang boses. Kahit hindi mo pansin, makakatulog 'yun para magkaroon ng mas positibong pananaw, pampagaan ng dalahin.

Muntik na kong matalo ng kabadtripan ngayong araw na 'to, dala ng mga iba-ibang pangyayaring nakakabadtrip sa loob at labas ng bahay. Pero ayoko magpatalo. Gusto kong maging ganap na astig. Dati kalo ko astig ako, lalabanan ko ng alak ang lahat. Hindi ko alam pano ako nakapag-function sa lipunan na parang dextrose na ang alak sa dugo ko. Pero ako rin yung talo, kasi nasira ang kalusugan ko. Marami na kong hindi magawa gaya ng dati. Hindi naman ako nagka-cancer pero muntik ng magkaroon ng liver cirrhosis at kung anu-ano. Tinanggal na rin ang apdo ko. Hindi na rin ako maliksi gaya ng dati. May kung ano-ano akong nararamdaman kung mali ang nakain ko, atbp, atbp, atbp.

Kahit ganunpaman ang nangyari, hindi ko masisi ng husto si alak. Ako kasi nagdesisyon nun noon. Hindi naman niya sinabing abusuhin ko siya pero ginawa ko. At dahil dun, marami akong natutunan. Sa sunod ko na lang isulat, kapag sinipag ako ng husto.

Ito muna ang photo of the day ko.

Hindi ako relihiyosa. Pero nagpupunta ng simbahan. Magulong ipaliwanag. Ang kuha kong ito ay isa sa mga bagay na nakaka-fascinate sa simbahan. Nakita ko kasi ang kung anong dalahin nila ay inaasang mawala sa paghipo/pagpunas sa poong may pasan. Tapos ang isang bata lamang ang tila walang bumabagabag at nakuhang tumingin sa pali-paligid niya, ayan nakita niya ko, parang stalker. Klik.

PEACE

some fb stuff

noreply@blogger.com (meow) — Sun, 23 Oct 2011 21:10:00 +0000

Nakakatawa lang na yung mga taong galit na galit sa mga pagbabagong ginawa ng fb ay siyang mga numero unong flooders ngayon. Dahil sa bagong format ng fb, marami ng mala-myspace/friendster na pang paubos oras posts ngayon, gaya nito:O di ba, marami na uling pagkakaabalahan ang mga tao. Gaya nito, ang sabi na ang unang apat na salitang makita mo sa imahe ay mga bagay na patungkol sa sarili mo. Iba-iba ang unang nakikita ng lahat. Sa akin, ang una kong nakita ay passionate, charming, sincere at dramatic. Parang tama ang 3 out of 4, yung charming kasi hindi ako sigurado, baka may subconscious delusion lang ako na ituring ang sarili ko na charming.

Ikaw, ano ang unang apat na salitang nakita mo?

(Pasensya na po kung hindi ko mabigyan ng acknowledgment ang taong orihinal na gumawa ng imahe, kumalat na lang ito dahil sa tumblr/fb)

Muni-muni 2

noreply@blogger.com (meow) — Fri, 21 Oct 2011 04:21:00 +0000

Ang personality ko ayon sa mga iba-ibang pagsusulit sa internet ay INFJ (Introvert, Intuitive, Feeling, Judging) o INFP (kapareho sa 3 letra + Perceiving). Counselor o Healer. Counselor/Healer. Counselor-Healer. Teka, yung Feeling hindi ibig sabihin feelingera, sa pagkakaintindi ko ibig sabihin nito maramdamin, ayaw makasakit ng damdamin at nagpapadala sa bugso ng damdamin.

Maraming kung ano-anong paliwanag sila dok ukol sa mga personality. Subukan niyong kumuha ng simpleng bersyon ng Jung/Briggs-Meyer personality test dito. Basahin ang mga resulta at tignan kung tama nga sila dok sa'yo. Para sa akin, medyo tama ang mga basa nila dok. At sa dinami-rami ng mga deskripsyon sa personalidad ko, ang pinakatumatak sa akin ay ang uri daw ng personalidad ko ay ang unang tinatanggal sa trabaho kung merong downsizing na kinakailangan. eeeep!

Mga agam-agam.

Siguro, na-bore na sila rito sa paksan ko, kaya maaari ko ng i-post ang mga larawang ito na matagal ko ng kinunan. Bilang Counselor/Healer, ang isa pang bagay na tumatak sa akin ay malakas ang Intuition ko. Tuldok. Tuldok. Tuldok.

++++++++++

Baka isipin nina suking pa-developan eh stalker na ko ni Pao. Madalas kasi siyang laman ng larawan.

Kaya iyan, ibang tao naman ang mga nadevelop.... sa film.

Fire and Ice ^^. Dahil sa light leak (pula) at internal reflection (puti). Isa ito sa mga masasabing sira ng camera ko. Ngayon nilagyan ko ng mga itim na electrical tape ang paligid para mapigilan ang pagpasok ng ilaw sa gilid-gilid na nagdudulot light leak. Hahanap pa ko ng flocking para naman ilatag sa interyor ng camera para maiwasan yung parang barrel reflection, na ang pagtalbog naman ng sobrang ilaw sa loob ng katawan ng makinis at makintab na camera. Pero parang angkop sa paksa ang kinalabasan.

Malilim pero mataas ang araw sa lugar na 'yan. Pero parang palubog na ang araw dahil sinubukan kong i-push ang ISO 100 na maging 200. Hindi ko pa kasi alam na ma-underexpose kapag mas mataas ang ISO na gamitin at 100 lang ang sabi sa kahon ng film. Sa digital kasi, kung gusto mong lumiwanag ang kukunan tataasan ng ISO setting.

Sinubukan kong kunan sila ng hindi nila nalalaman.

Ang kasapakat. Hindi ko alam kung pansin niyo, marahil kasi hindi niyo siya kilala, pero para sa akin kitang-kita ko ang galak niya sa araw na kinunan ito.

Ginagamit ko na ang Picasa kasi malapit ng mapuno ang libreng flickr account ko. Gagawa sana ako ng collage sa Picasa, libreng photo storage ng Google. Pero hindi ko alam kung anong napindot ko at nagmukhang double exposure ang dalawang larawang ito.

Kaya gumawa na lang uli ako ng isa pang collage.Mga busilak ang pusong nag-alay ng panahon sa pagtayo sa paghabol ko sa sining. Salamat.

PEACE

Lahat ng larawan ay kuha gamit ang Yashica FX-D, ISO 100 film (used 200 setting), f 16, 1/125

Bonsai

noreply@blogger.com (meow) — Sun, 16 Oct 2011 12:18:00 +0000

Nagtitingin ako sa mga lumang kuha ko, nahanap ko ang mga larawan nu'ng Marso pa kinunan yata, sa isang exhibit ng mga world-class bonsai. Nakakabilib ang kakayahan ng mga eksperto sa pagbobonsai. Japan ang pinagmulan ng sining ng paggawa ng bonsai, talagang may ugali silang gawing cute ang mga naglalakihang bagay gaya ng mga puno.

Hulaan niyo kung anong lahi ng puno ang mga ginawang bonsai sa sumusunod. :) Karamihan sa mga punong ito ay hindi bababa sa edad na 50.

May bisitang tagapagsalita na galing pa sa Tsina na tumatalakay at nagtuturo kung paano ang paggawa ng bonsai. Sa pagkakaalala ko, merong translator ang ginoong tagapagsalita.

Ayan, diyan sa lugar na 'yan ang exhibit. Sa walkway nakahilera ang mga halaman. Kahit isa sila sa mga malalaking kapitalista, mabuti naman nakakaisip sila ng mga ganitong exhibit para sa mga taong gaya ko na napapadaan lang sa mall dahil daanan talaga siya.

Lahat ng larawan ay kuha gamit ang point-and-shoot Kodac EC, Kodak Ultramax Color ISO 400. Hindi kayang patayin ang flash, kaya halos lahat ng kuha ay may mga bahaging overexposed. Ito ay unang gamit ko sa camera, naaliw ako dahil merong slight vignette sa ilang kuha.

PEACE

Broke but happy Sunday

noreply@blogger.com (meow) — Mon, 10 Oct 2011 06:37:00 +0000

We didn't have cash so we bummed at Pao's family's house for food and entertainment this weekend. Translation: walang pera at tambay sa bahay.

Hindi naman masama, kasi matagal na rin na hindi ko sila nakausap. Masaya silang kausap, masarap pa silang magluto. Sa akin kasi kahit anong gulay masarap sa akin. Lalo na kapag munggo na may dahon-dahon.

Nilaro ko si Puppy Rich na ngayon ay medyo malaki na.

Inilakad ni Pao ang isa sa mga aso nila.

At naglaro ng bubbles, kasi, wala lang, cute ang bubbles.

Pwedeng maging masaya sa mga simpleng bagay. :)

PEACE

Muni-muni

noreply@blogger.com (meow) — Fri, 07 Oct 2011 11:05:00 +0000

Maraming mga bagay na maaring stressor na sa isang tao, sa iba naman hindi. Depende sa perspektibo mo. Nung bata-bata pa ako, kadalasan isinisiwalat ko kagad lahat ng ayaw ko at bumabagabag sa akin. Natutunan ko sa paglipas ng panahon na mangilan-ngilang tao lamang ang tunay na makakaintindi nito.

Pero minsan, hindi mo pa rin ganap maipahayag ito. Mabuti na lang may mga bagay na pagkakaabalahan para hindi yaon bumagabag ng husto.

Masarap isiping ang buhay ay laging may mga nakakatuwang sorpresa. Ano pa mang anyo ng ulap, bughaw pa rin ang kalangitan.

Gayunpaman, may mga bagay na mahirap sipatin. Hindi mo malaman kung bakit ba talaga nangyayari o bakit sadyang hindi maintindihan.

Sa puntong naintindihan mo na, mahirap pa rin tanggapin. Kahit alam mong may susuporta at nagmamahal sa'yo, may mga bagay pa rin na mahirap dalahin.

Alam mo namang titigil din naman ang ulan, hindi naman pwedeng maaraw lagi ang buhay.

Kahit may biyayang bigay ang bawa't pag-ulan at pag-araw, mararanasan mo 'to pero alam mong hindi habambuhay.

May katapusan ang lahat.

Lilipas ang panahon.

Didilim muli ang buhay. Pero ang mahalaga, sisikat muli ang araw.

PEACE

Cosplay 2

noreply@blogger.com (meow) — Thu, 06 Oct 2011 08:21:00 +0000

sa SMX MOA naman ito, noong October 2.

Umuulan nung araw na ito, Linggo, paalis ng bansa si bagyong Quiel. Pero maaraw pa habang nasa biyahe kami papuntang MOA. Nalalayuan ako kapag lumampas na sa Crossing EDSA Central (iba na yata ang tawag sa lugar na 'to, Greenfields?) ang biyahe ko mula Rizal. Pero sayang naman ang pagkakataon, the best cosplay show daw ito ngayong taon. Inaasahan kong maraming dadalo na magagaling mag-cosplay. Kakaiba rin kasi ang tuwa na makita ang mga paboritong anime characters na talagang naglalakad bilang totoong tao.

Napaalala sa amin na malaki ang MOA at kung anu-anong bagay ang pwedeng makita. Kahit maaga kaming nakarating, nakapila kami sa entrance ng SMX bandang 11:30 am na. Ang haba ng pila, matagal at mabusisi kasi ang inspeksyon ng mga gwardiya sa bitbit ng mga taong bagahe. Nakalagay sa paskil nila, bawal ang mga bolpen at mga kahalintulad na matutulis na bagay. Natawa kami ni Pao, eh ang andami kayang mga sandata gaya ng katana, palaso, atbp., na dala ng mga cosplayers. Idagdag pa ang mga mabibigat na props na kapag isinapak sa'yo, kahit hindi mo man ikamatay, ay masakit pa rin.

Pero 'yun na nga isang damukal na bolpen at lapis ang itinatambak nina manong guard sa kahon, galing sa mga bag ng mga dumadalo. Pati yosi sa bag ni Pao eh kinumpiska, bawal daw ang yosi sa loob, wala naman nakalagay sa paskil nila 'yun. Pero sige na nga, palampasin. Masayang araw ito. Laruan na tinda, cosplayers, japanese food, anime showing, 'yun ang mga inasahan ko.

Basta, ang masasabi ko lang, sa sunod na taon, sisiguraduhin kong makakadalo ako sa ToyCon. ;)

Ito na nga muna, pictures. Sa sunod na 'yung iba, kulang pa ko ng 1 roll ng film.

Domo-kun. Makikita niyo ang mga produktong wangis ni Domo-kun sa mga tindahan ng kakyutan na naglipana sa mga mall at tiangge.

Kuha ni Pao sa kanyang digicam.

Hindi ko siya sinasaktan, masaya talaga ako. Totoong masaya, hirap lang niya yakapin. Parang pwede niya kong kainin.

Eto na naman, si Cardboard Box Man. Ang totoo hindi ko sila kilala. Marami na akong hindi alam sa mga kaugnay sa anime, tumatanda na nga ako. Pero siya ang paborito ko.

Kuha uli ni Pao.

Uulitin ko hindi ko siya sinasaktan. Naawa nga ko sa itsura niya sa larawan, para kong inapi. Gusto ko lang parang nakaakbay/yakap sa kamay niya. Siya ang isa sa pinakanakakatuwa sa event.

Sa sunod na uli 'yung ibang larawan.

PEACE

Yes, we too are stardust.

noreply@blogger.com (meow) — Thu, 06 Oct 2011 03:12:00 +0000

- Alberto Knox to Sophie on Jostein Gaarder's Sophie's World.

One of the world's visionaries recently died.

One of my blood relatives left the earth, too. Most of my friends' parents are dearly departed, most of us are already "orphans" so to speak. At 32, I may not have seen deaths because of war or famine, but I have seen my own share, may it be because of an illness or a tragic accident. I have known enough peers who tried to shorten their own life, and I have to admit that there were times that I contemplated it too.

So many news about death and suffering. The other day, I bought the latest Time magazine just because it has a free Sidetrip travel mag in it, besides I thought, I hardly have any task at work that day, might as well have something to read. But the news in it were disheartening, more bad news than good. I flipped the pages of the travel mag, and all I saw were more ads than travel reviews. I checked my inbox to read flash fiction to get my mind off things, but most of them have zombie/apocalypse/dystopian future themes. I wanted to get myself back in the zone. All I've been seeing are the bad things that are happening directly to me, to other people I know, and all I notice are the different quirks that I hate in other people. I have to stop.

Thank God for friends and a bestfriend.

I didn't have to tell them all the things that's bugging me. One good friend/officemate that I've been friends with, spanning two companies that I've been employed in, helped me try to get rid of my negativity. Gave me spiritual advice, despite the fact that I haven't told all the details of my many worries and grief. I am thankful for her.

My bestfriend is also my life partner. He pointed out the good things that I always conveniently forget whenever I get stressed and worried. I sometimes feel like I have a learning deficiency when it comes to counting my blessings. I easily drown myself by the tide of those worries.

My sister is almost like me, and whenever we get the blues, it's good that we get to talk, even if it's just online. And then we remember to realize, "Wait a minute, this is nothing, I'm stronger than this."

At this point I am not sure what this post's point is. But what I've been mulling about in my head, that have somehow connected all the recent things I've seen, experienced, involved in, is that we are all but stardust, thoughts that I read from Sophie's world (it was a required reading for a Philo class in college, but I've reread it through the years and got more than just facts on the history of philosophy). Returning to dust is also a biblical reference. But the author somehow made the dust connection more powerful (from my point of view) with the stardust discourse of the two main characters.

You see the shining stars in the sky, that have once been nothing but individual elements, just as what humans are, we were nothing more but a collection of different elements from your chemistry's periodic table that have somehow bonded together to be the living-breathing creations that we are. When our time comes and we eventually turn to dust, we are but potential matter/ingredient that bonds to other matter for the creation of future stars or planets.

We can have different philosophies when it comes to the afterlife or spirituality, religion or the lack of it. But the truth is, we are nothing more but a chemical reaction/creation of bits of pieces of things from everything around us. A dead star's element may have contributed to our physical being, in the end, we too are stardust.

I don't have a photo of stars, I have a lot of sky photos though. But this one, is a photo of an attempt to render the sky the way I saw it one sunny afternoon in UP campus. (I used oil pastels.)

I miss doing some artwork.

PEACE

Tigil Pasada, a transport strike

noreply@blogger.com (meow) — Tue, 04 Oct 2011 04:29:00 +0000

Noong Setyembre 19, nagkaroon ng tigil pasada ng mga jeep. Buti na lang mga FX hindi sumama, kung hindi, hindi kami makakarating sa Cubao mula Antipolo. Ang luwag ng kalsada ng Marcos Hi-way ng bandang mga 10 am, kahit rush hour dapat n'un. Nagsikip na lang sa bandang kanto ng Anonas at Aurora. Pagbaba namin narinig namin ang boses ng mga aktibistang kinokondena ang pagtaas ng presyo ng langis. Maraming pulis na pustura at parang bagong almirol ang uniporme, nakaabang kung sakaling may kaguluhang magaganap.

Kahit pa may tigil pasada, may iba pa ring jeep ang hindi sumali. Sinisigawan sila dahil parang walang pakisama, eh para naman sa ikakabuti nila ang ganoong rali. Bawat panig ay may punto. Ang isang panig, sakripisyo muna ng kita para sa pagbabago, ang kabila naman, pano na ang kita para sa pamilya. Sabi ko na sa inyo madali akong maapektuhan, nakakapukaw isip ang ganitong uri ng pakikipaglaban.

Kuha gamit ang Yashica FX-D, redscale film, 1/125, f/8, 75 mm zoom lens

Nasa kabilang panig kami ng Aurora Boulevard. Mas tanaw ko ang mga miyembro ng media na kumokober ng kakarampot na bilang ng mga aktibistang nagnanais ng pagbabago.

PEACE

Simbahan ng Boso-boso, Antipolo

noreply@blogger.com (meow) — Thu, 29 Sep 2011 01:57:00 +0000

Ang Simbahan ng Boso-boso sa Antipolo, circa 1768, ay isa sa mga natitirang arkitektura sa istilong Baroque. Medyo malayo ang kinalalagyan nito sa urban na bahagi ng Antipolo. Inabot kami ng mga 30 minutong paglalakbay na walang trapik mula sa terminal ng Antipolo town-proper: Dalawang sakay ng jeep, at isang byaheng traysikel mula sa sakayan sa bayan.

Ang walang kamatayang facade shot, siyempre, para sa pagkakalinlan na rin sa kabuuang itsura ng istruktura ng simbahan.

Gamit ay Yashica FX-D, ISO 100 LSI redscale film, pulled to ISO 50, 1/30, f/8

Ang mga simbahang ganito ay nilalagyan ng plaster na palitada para magmukhang makinis. Pero dala ng katandaan, nagbabakbak, at lumalabas ang mga bloke ng adobe (sa pagmamasid ko lang, wala akong makuhaan ng kumpletong impormasyon sa mga materyales). Sana pigilan na lang ng Historical Institute ang paglala ng kalagayan, na ganyan, huwag nang palitadahan o pinturahan pa.'Yung anino sa bandang kanan ay ang mga thick buttresses na sumusuporta sa kabuuan ng simbahan, para hindi mabuwal, lalo na pag lumilindol.

Kitang-kita rito kung gano kalaki ang bawat blokeng ginamit, at saka kung gaano rin kalaki ang buttresses ng simbahan.

Gamit ay Yashica FX-D, ISO 100 Kodak Ultima, pulled to ISO 50, 1/30, f/8

Kaarawan ko pala nung pumunta kami rito. Matagal ko na kasing gustong puntahan. Kahit taga-Rizal na ko, marami pa ring bahagi ng lalawigan ang hindi ko pa nabisita. Sabi ni Pao (taga-Antipolo) na aking kasama, ang Nuestra Senora de Buenviaje na nasa katedral ng Antipolo sa bayan ay orihinal na nandito, pero tila ayaw yata ni Senora rito, (haka-haka namin magubat kasi ang paligid, 'di ba't may parte ng El Filibusterismo na sa Boso-boso nangangaso ng usa 'yung sablay na Kapitan Heneral) kasi naglalakad daw ang imahe sa gabi at tuwing umaga nakikita nila ang santo na nasa puno ng tipulo kung saan narito ngayon ang katedral.

Kuha sa hardin. Malawak, mapuno, maaliwalas. Para akong bumalik sa nakaraang wala pang mga mausok na sasakyan at talamak na urbanisasyon.

(parehong settings sa nauna)

Ayokong mawala ang mga kagaya nitong bahagi ng ating kultura. Hindi ka man Kristiyano o walang pinapaniwalaang diyos, ang mga ganitong halimbawa ng arkitektura ay bahagi ng kasaysayan, sana huwag mapabayaan. Sana lumaganap ang turismo rito, para magkapondo ng informed conservation, hindi lang basta magmukhang bago. Pero katakot, kasi kasama ng laganap na turismo ay mga naliligaw na balahurang maaaring makasira pa ng tahimik at maaliwalas na lugar ng Boso-boso. Walang takas. Hay.

Pero smile naman diyan Pao, i-model mo ang mga moss at lichen na unti-unting kumakain sa mga batong bumubuo ng makasaysayang simbahang 'yan.

PEACE

Shamcey

noreply@blogger.com (meow) — Tue, 27 Sep 2011 01:32:00 +0000

Nagulat ako at dalawang araw pa lang, nagdeliver na ang Digiprint ng mga pinadevelop na film (film scanned to cd). Ayos sa Shangrila kahit nagsara na ang digiprint sa SM Taytay, may mapupuntahan kami na malapit-lapit. Sa dinami ng mga kinuha kong litrato, ang una kong hinanap ang file ng kay Shamcey. Kinabahan kasi ako dahil redscale ang film na ginamit. Kelangan ng ganung klase ng mahabang exposure para pumasok ang mas maraming ilaw sa film. Ang kapalit ng mahabang exposure ay camera shake or pagiging blurry, lalo't gumagalaw ang tao. Naks dami pang sinasabi, ito na pictures.

Ang motorcade ni Shamcey ay nag-umpisa sa Araneta Coliseum, sa kalye pagitan ng Dome at ng Farmer's. Siyempre may mga fiesta effect muna bago siya.

From Scrapbook Photos

Tapos ayan na, sa malayo, kumakaway-kaway.

From Scrapbook Photos

Talagang daming tao ang nagsipagtakbo at pumunta sa center island. Siksikan, paparating na sa tapat namin.

From Scrapbook Photos

Pero grabe may hawi boys din pala siya. Manong naman, porke wala kami press ID haharang harang ka na diyan?

Papalapit na sa ami ang sinasakyan niya. Hindi kaya siya napapagod ngumiti at nangangalay kumaway?

From Scrapbook Photos

Ayan, medyo malapit na. Ang hirap mag-focus, ginigitgit kami ng mga humihiyaw na tao. Kasi nga naman, manual na film camera Yashica SLR ang gamit ko, adjust dito doon, sablay pa rin.

Eto na, tumigil sa tapat namin, isang klik na lang sana. Pero...

From Scrapbook Photos

blag! May bumangga sa camera ko. Ulo ng isang babae, tumunog ang bungo niya. Bakal kasi ang camera. Kala ko napindot ko ng nasa oras, pero hindi, mabagal ako, t@ngna, ulo nung babaeng tuloy-tuloy ang paghiyaw ang nakuha sa litrato. Kapag nasa estado ata ng kasiyahan ang isang tao, nakakalimutan ng utak nilang sabihan sila na "hoy, masakit ulo mo nabangga mo sa bakal." Ewan ko ba. Basta sayang, katapat, in-focus at nakangiti si Shamcey sa lens ko nun, hindi ko nakuha ang kodak moment.

Kultura na natin ang beauty contest. Maski ako na hindi mahilig manood ay parang nasapian ng euphoria ng nasa paligid sa isang kumakaway na musa. Talagang mahihilig tayo sa maganda. Natuwa lang ako kasi biglaang photo-op lang naman 'to gaya ng nasabi ko sa nauna kong post. Masayang mapaligiran ng mga taong natutuwa, at natuwa ako dahil si Shamcey ay may gandang Pinay. Sana huwag siyang mag-endorse ng mga kung anu-anong pampaputi at pampa-"enhance." Maganda na ang kanyang mga natural na katangian.

Cosplay

noreply@blogger.com (meow) — Mon, 26 Sep 2011 01:49:00 +0000

Mga isa o dalawang buwang nakaraan, nagpunta kami sa isang cosplay sa SM Taytay. Pangarap kong sumali sa kahit na anong cosplay, pero nahiya ako eh. Kaya kinunan ko na lang sila, pero sablay mga kuha ko haha, nag-eksperimento pa kasi ako ng settings, andilim tuloy. Ito yung ibang medyo matino.

Isang mei doll french maid ng isang anime cafe sa Brookside, Cainta. Nagsayaw ng k-pop. Nalito nga ako eh, kasi hindi ba dapat j-pop sinayaw nila. Hindi pa ko nakakain dun, sabi kasi ng isang kakilala, lucky me with egg lang daw ang "ramen" na tinitinda dung pagkain. Pero siguro, subukan ko pa rin ng personal. Nagsasayaw daw kasi tong mga french maid/waitresses dun. Cute naman sila.

Ang daming tao, daming naka-costume. Siksikan at mainit. Hindi ko alam kung anong kukunan. Ito yung isa sa mga pinakamatino, pasensya na. Kasi yung iba kung hindi madilim nung nadevelop, korni naman yung mga kuha.

Nakakairita yung mga host na kinuha nila, kung anu-ano sinasabi. Sayang hindi na kami nagtagal pa kasi kakainip lang yung mga pinagsasabi nila. May talent portion pa naman yung mga kasali sa cosplay.

Magkakaroon ng cosplay sa SMX MOA ngayong darating na October, sana makanood kami uli, at sana maayos na mga kuha ko.

On basketball.

noreply@blogger.com (meow) — Sat, 24 Sep 2011 09:15:00 +0000

I have one word for my recent posts. Overkill. I think I kept going on about taking photos. This happens to me when I am trying to learn something. It's about time to write something different. Besides, I can't think clearly because my housemate's got a visitor who's watching college basketball on TV, he's so noisy. Cheering. The sound is grating. Infuriatingly.

Perhaps I should write about basketball. I don't like it. I only bear watching basketball with my father, (but he's dead for two years now,) just so because he makes funny comments on how bwakaw one player is, or the other one is a balyador, stuff like that, while I watch and look out for mascots on the sidelines and comment on his/her mascot moves. My father would laugh at my punchlines about the mascots.

I don't like the concept of the game of basketball, and now I have no reason to ever watch another game, I would only miss my dad. He's the only reason why I watch basketball on lazy weekend afternoons.

My dad loves sports. He knows how to play tennis, badminton, volleyball, basketball; swimming, diving, he was a former soldier of the Philippine Marines. Of course his favorite is shooting real bullets in a firing range, not that war games thing that uses pellets. He has a glock, a smith & wesson revolver and a double-barrel shotgun, which he loves cleaning during the weekends. I haven't learned any of the things that he's good at. I can only do a back float and a backstroke. Since he's my father, I see him as a Super Dad, who knows lots of stuff, because on top of that, he can draw realistic carabaos. At least he drew, even if it's just carabaos.

Back to basketball. I know my dad loves the sport. He appreciates those who play well and is a teamplayer. He wants an interesting game where both teams are neck and neck against each other. Now this noisy visitor, he keeps on screaming GO ATENEO!!!! at the top of his lungs. First of all, he is not an atenista, he's an out of school youth who goes to the university of DOTA, not that there's anything wrong with being an out of school youth, just as long as you try to make yourself useful to society. Alak, DOTA, yosi, clubbing clubbing, (talagang nagtagalog na, di kinaya). And what really irked me and made me sad at the same time is that, he is only cheering "go ateneo" to make himself look cool and privileged, whatever shallow reason he has. Pa-cool. Where's the love for the game?

I don't like basketball, but I don't impose it on other people. I even enjoy looking at people who are so excited about the game. Really excited to see people cheer for a good play of the game that they love, not for yabang reasons. And so I am both mad and sad. I'm mad about the noise coming from an annoying, obnoxious person, and I'm sad because I miss my father and hate to be reminded about it, because it's painful to make me aware of my sadness and loss.

Low tech

noreply@blogger.com (meow) — Fri, 23 Sep 2011 00:56:00 +0000

Noon, wala pang digital (meron pero pang-super yaman lang), gusto ko bumili ng SLR na Nikon o kaya kahit Pentax. Pero ang mahal. Estudyante pa ko nun, tapos ang gamit ko ay point-and-shoot na manual Vivitar camera, 'yung pagkatapos ng bawat kuha may iniikot para sumulong yung film. Tapos iikot mo uli para i-rewind. Pinakamura kasi ang Vivitar noon, mas mura pa kesa sa sikat na Kodak KB10 na si Richard Gomez pa yata ang endorser, budget camera ng Kodak. Circa 1997 or '98 yata 'yun. Ang camera ko, 'yung mas mura pa sa mura. Ginamit ko siya sa lahat ng projects ko. Siyempre hindi lahat ng kuha ko ay malinaw at maliwanag.

Ngayon, may DSLR na, wala pa rin akong pambili ng makabagong camera. Pero nakabili na ako ng film SLR sa Quiapo ngayong taon, panalo 2k lang, Yashica FX-D, hindi pa rin Nikon. Kung gusto mong makakita ng Yashica na SLR, pumunta ka sa plaza ng simbahan niyo o kaya sa Luneta, yung gamit ng mga manong na photographer na nangungulit kung gusto mong magpa-picture, Yashica 'yun.

Kapag nakakakita ako ng mga estudyante ngayon na may camphone na nga, may ipod pa, may DSLR pa, may laptop na may webcam pa, sa loob ko, natutuwa ako para sa kanila. Hindi nila dinanas ang hirap na may mga project na kailangan ng larawan at pumila pa sa padevelopan para lang makitang mas maraming madilim na picture kesa sa mga pwedeng magamit para sa project. Ang layo na ng narating ng teknolohiya, mas maraming tao na ang pwedeng gumamit nito.

Pero mas nakakaaliw ay ang malamang hindi pa pala patay ang analog. Hindi pa patay ang film. At ang pinakanakakatuwa, may grupo ng mga taong seryosong kumukuha ng larawan gamit ang toy cameras, basta yun ay mga plastic na point and shoot cams.

Lo-fi rocks!(Parang metal, buhay pa rin kahit mas marami nang hip-hop hehehe.)

(gamit ay redscale expired film)

Dito na naman papasok ang aking bagong mantra pagdating sa potograpiya na, "The best camera, is the one with you." Nabanggit ko na ito sa naunang post. Kung wala man akong astig na DSLR, ('yung sobrang high-tech, lahat ng pores mo kuha na sa larawan), pwede pa rin kumuha magpaka-potograpo. Parang 'yung salawikaing, kung maiksi ang kumot matutong mamaluktot o 'yung maghangad ng kagitna sansalop ang mawawala. Lumalayo na yata.

(gamit ay ipod touch, simpleng pattern ang paksa para di halatang mababa sa pixels)

Ang camera ay isa lamang bagay na ginagamit upang kumuha ng larawan, na sa tingin mo ay papahalagahan mo. Parang instant painting. Sa kasaysayan, ang mga pinakaunang nagsulong ng paglikha ng camera ay isang pintor mismo. Kapag nakakakita ako ng magandang larawan, minsan nagpa-palpitate ako, parang nung unang nakita ko ang Spoliarium sa field trip namin nung elementarya. Seryoso.

(Wala pa sa level nina Luna. Kuha gamit ang ipod)

Masasabi ko na ang buhay ko ay isang mahabang paglalakbay sa paghahanap ng kabuluhan at paghahabol dun sa damdaming nararamdaman ko kapag nasa harap ko ang isang magandang likhang sining. Wala akong pakialam kung may magsabing ang pangit ng gawa ko. Sabihin ko pa rin salamat, subukan kong galingan sa sunod. Pero siyempre masaya ako pag may natutuwa sa gawa ko, parang si Cooking Master Boy sa anime, nagluluto siya para may sumaya at mabusog, hindi lang para sabihing Master Chef siya. Sa ngayon, napapasiya ko pa lang ay ang sarili ko at mangilan-ngilang tao.

(inaanak na game mag-model. 35 mm film sa 120 ng Diana F+)

Kaya kahit mapa-high tech o low tech ang gamit, para sa akin, mas mahalaga ay ang damdamin. Kung ginagamit mo ang camera para maisakatuparan ang kung ano mang "vision" na nasa puso't damdamin mo, eh di, sige lang. Huwag magpaawat. Purist ka man na film advocate o digital freak, sige lang. Dahil sa huli, ang titignan ng tao ay ang kuha/likha mo. Hindi ang camera mo. Siguro naman hindi interesado ang mga tao sa brush na ginamit ni Da Vinci, kundi kung anong nalikha nung brush at pintura niya.

Random people

noreply@blogger.com (meow) — Thu, 22 Sep 2011 01:36:00 +0000

Kahit nasaan ako, mahilig akong magmasid sa mga tao. Hindi ba't marami rin namang tao ang interesante. Para sa akin, hindi kailangang maganda o guwapo para lamang maipinta o makunan man lang ng larawan. Ayoko naman kunan ng larawan ang mga taong grasa o pulubi dahil wala sila sa sarili nila. Ang pinakagusto ko ay mga taong dalang-dala nila ang sarili. Interesante. Tipong kahit hindi magsalita, alam mong kaya niyang sabihin, "May dignidad ako. Ayoko ng awa (pero kung may tip siyempre, salamat, hehehe). Nagtatrabaho ako para mabuhay." Parang ganun.

Gaya nitong sila manong gwardya sibil sa Intramuros. Game lang sa photo op.

Saka itong si manang. Proud siya sa mangga't suman niya. Masarap naman talaga. Kapag pumunta kayo ng simbahan ng Antipolo, subukan niyo ang mangga't suman doon, mura at masarap.

Ang bagal ko lang pumindot kaya hindi tuloy siya nakatingin sa camera.

Naglalakad-lakad kami sa Ayala nito, galing sa mahabang pila sa PAG-IBIG housing. Pagod at iritable, pero bigla kaming naaliw ng makakita ng mamang naglalako ng gitara. Kakagulat lang na makakita ng isang taong maraming bitbit na gitara.

May mga napapalagpas akong pagkakataon na kumuha ng larawan. Dala na rin ng hiya. Kailangan sa susunod medyo kapalan ko na mukha ko. Ayoko ko kasing maging hindi komportable yung taong gusto kong kuhaan, kaya sa dalawang naunang larawan nagpaalam ako sa kanila. Sa huling larawan, stalker-mode ba?

Sana mabawasan na ang pagka-praning ng mga tao sa camera. Napag-usapan namin dati na may mga Pinoy pa rin na takot sa kulam, o sa kidnap o sa stalker. Basta maraming rason. Sana kung sakaling magkita tayo sa daan, at makiusap akong kunan kita ng larawan dahil cool ka, sana pumayag ka, hehehe PEACE.

Shoot lang ng shoot.

noreply@blogger.com (meow) — Wed, 21 Sep 2011 14:31:00 +0000

Mahilig akong tumingin ng mga likhang sining, sa museo, sa kalsada sa kahit saan. Bilib ako sa mga magaling na pintor at iskultor. Nakakita rin ako ng sining sa kalikasan, sa mga anyong nabubuo sa mga ulap, lalo na't nakikipag-agawan pansin ang mga likhang tao.

Sana balang-araw gumaling na ko sa pagpinta, konting sanay at pasensya na lang siguro. Pero dahil laging kulang ako sa oras, pagsanay sa paglitrato na muna ang bigyan ko ng pansin. Ito rin, balang araw sana gumaling din ako. Umaga ng kunan ko ito, gamit ang napakapakipakinabang na ipod touch.

Hindi kagandahan ang exposure, pero ano ba naman ang aasahan ko sa isang simpleng camera. Natuwa pa rin ako, kasi nga medyo mababaw ako. May natutunan ako sa blog ni Ken Rockwell (itinuturing na Chuck Norris ng photo blogs, seryoso siya, pero natatawa na lang mga nagbabasa sa kanya), ayaw niya ng "equipment master-bator" 'yun bang wala nang ginawa kundi alamin ang specs ng camera at payabangan na lang lagi ng camera. Wala natawa lang ako sa terminong ginamit niya.

May grupo ng mga letratistang nagsusulong ng "The best camera, is the one with you." Nakakaaliw, tipong nasa iyo na tuklasin kung anong uri ng kuha ang magagawa mo gamit ang iyong camera, kahit na pa simpleng camphone lang ito.

Minsan may mga sorpresang dulot ang low-tech. Dahil simple lang ang lens ng ipod touch, nakalilikha ito ng weird color casts, lalo na kung palubog o pasikat na ang araw.

Paborito kong kunan ang langit. Madalas akong magulat sa mga nagiging resulta nito. Kaya shoot lang ng shoot.

Bakasyon

noreply@blogger.com (meow) — Tue, 20 Sep 2011 15:36:00 +0000

Madali akong maaliw. Saka kuripot naman ako, kaya kapag sinabi kong bakasyon, ibig lang sabihin wala akong pasok sa trabaho at gumagala lang ako kung saan-saan.

Day 1

Gusto kong mga lugar ay mga mala-kagubatan, halos walang tao. Hindi naman ako pwedeng mag-alsa balutan na lang at manirahan sa rural na lugar, hindi ko mabubuhay ang sarili ko sa paghuli at paghanap at pagtanim ng pagkain, kailangan ko pa rin ng grocery. Pero dahil gusto ko ng tahimik at magubat na lugar, nagtungo kami sa PACEM Eco Park.

Day 2

Sinundo ang aming tuta mula kay Ate sa Bulacan. Naawa ako kay puppy Rich kasi nahilo siya sa biyahe. Lahat na lang ng panglupang sasakyan ay nasakyan niya, Bulacan-Antipolo.

Day 3

Nakipagkita sa mga kaibigang matagal nang hindi nakikita sa Cubao. Saya kasi talagang mahalaga sila sa akin, nakipagkwentuhan hanggang madaling-araw. Hindi ako nakakuha ng larawan kasi abala sa pakikipagbalitaan ng buhay-buhay. Ito na lang kuha ng kaibigan kong si Mike kay Bob ng have you seen bob?

(kuha ng aking kaibigang si Mike)

Day 4

Nagdiwang ng kaarawan kasama ang ilang kaibigan sa Balaw-Balaw sa Angono. Marami pang nangyari sa araw na ito bago nito, na kinunan ng larawan gamit ang film camera, kaya ayan, walang instant gratification file mula sa digicam. Kaya ito na lang, preview ng pinuntahan sa Day 5.

Day 5

Nagpunta kaming Roma...

...sa Maynila. Plaza Roma, Katedral, Intramuros, atbp.

Maya-maya ay Day 6. Magpapahinga na muna ako sa kakagala. Saka ubos na rin ang aking pondo. Gayahin ko na muna ang pusang ito.

Mga biglaang photo ops

noreply@blogger.com (meow) — Mon, 19 Sep 2011 13:30:00 +0000

Inumpisahan namin ang araw na 'to ng maaga. Nagkita sa simbahan ng Antipolo ng bandang 7 am, kumain lang saglit ng agahan, saka bumiyahe patungong Boso-Boso upang kuhaan ang lumang simbahan doon. Medyo mahaba ang biyahe, kahit pa bahagi pa rin ito ng Antipolo may kalayuan pa rin talaga. Napatanong namin sa isa't isa kung nararapat ba talagang maturing na lungsod ang Antipolo, dahil marami pang bahaging napakarural sa mga nadaanan. Wala naman kaming isyu sa pagkalungsod nito, pero nakakatuwa pa ring makita na marami pa ring kagubatang bahagi sa Antipolo, sana hindi ito magbago.

Nakarating naman kami sa simbahan ng Boso-Boso, sarado ang loob ng simbahan, pero natuwa naman kaming kuhaan ng larawan ang mga iba-ibang anggulo ng exterior nito. Nakatutuwa. Gumagamit pa pala kami ng film sa pagkuha, bukod sa mahal ang digital, nakakatuwa pa rin namang aralin ang mga makalumang paraan ng paglitrato. Kaya wala munang kaakibat na larawan ang siping ito.

Sunod naman ay lumuwas kami ng Cubao upang sunduin ang mga kaibigang ipapasyal sa Angono upang kumain sa Balaw-Balaw. Pero isang magandang photo op ang aming nakita sa Aurora Blvd., lupon ng mga aktibistang nagtigil pasada laban sa pag-akyat ng presyo ng langis. Siyempre masaya ako dahil isang oportunidad ng makabuluhang street photography. Pagkatapos ay gumala-gala lang kami sa Cubao. Nagtaka sa lupon ng mga taong tila may inaabangan sa bandang Araneta at Farmer's. Narinig namin sa mga tao na inaabangan nila si Shamcey, yung kandidata sa Ms. U na nag-runner-up. Tinamad kaming makigulo at gumala na lang sa Farmer's para maghanap ng film. Nung kami'y lumabas, saktong umpisa na pala ng motorcade ni Shamcey, ayun, tawid ng kalsada, at "klik" instant photo op sa isang magandang Pinay runner-up ng Miss U. Isa na namang instant photo op.

Sana maganda ang kinalabasan ng aking mga kuha. Sana mapa-develop ko na agad ang mga naipong film, at sana maging maayos ang kalabasan ng mga kuha. Kinakabahan kasi ako na hindi sharp ang imahe.

Pero dahil gusto ko laging may isang imahe na representante ng bawat post ko. Ito muna ngayon, isang biglang photo op ng mga siklista matapos ang ulan. Isa sa mga medyo mapagtyagaang resulta sa pagsabak sa street photography.

Happy 32

noreply@blogger.com (meow) — Sun, 18 Sep 2011 17:03:00 +0000

Opisyal na kong lagpas sa kalendaryo ngayong araw na 'to. Ayos lang. Masasabi kong inabot ko ang edad na ito na may natutunan. Natatawa nga ako sa mga nauna kong sinulat dito, parang mas nakita ko ang mga bagay na negatibo noon, samantalang ngayon, mas pinapansin ko na ang mga bagay na masayang pagtuunan ng pansin. Marami akong pagpapasalamat sa mga nakaraang taon. Una ito.

(Hindi ko pa ganap na naisayos ang aking flickr account, saka hindi pa ko marunong gumawa ng link mula sa flickr patungo rito sa blog.)

Hindi lang ang taong nasa larawan ang nais kong ipagpasalamat. Tuwing tinitignan ko ang larawang ito (at iba ko pang larawan sa kanya) napapaalala sa akin kung bakit kami matagal nang magkasama. Pareho naming ginagawa ang mga bagay na may saysay (sa tingin namin) gaya ng paglalakad sa kung saan-saan, kumuha ng larawan, gumuhit, maglakbay sa mga lugar na hindi naman gumagastos ng malaki, mangarap, magsulat, pumunta sa mga museo, atbp. Marami kaming pinagkakaabalahang gawain, hindi kami nagtititigan at nagbobolahan lang maghapon.

Sa ngayon nag-aaral kaming kumuha ng matinong larawan, hindi kami magaling kaya nga nag-aaral. Nililinang din namin ang pagguhit at pagpinta. Nagdidiskurso ng aming mga agam-agam at mga plano. Basta marami.

Oo korni na kung korni. Hindi ko kayang maipaliwanag ng husto kahit lingua franca na gamit ko sa pagsulat, tapos antok pa ko. Pero ang gusto ko lang sabihin, Happy 32 sa akin. Maraming bagay at mga taong luminaw ang aking pagpapahalaga dahil diyan sa mamang 'yan na tatlong taon ang tanda ko.

Hello blog,

noreply@blogger.com (meow) — Sun, 18 Sep 2011 03:36:00 +0000

Buhay ka pa pala. Akala ko ni-reformat ka na ni internets o kung anumang ginagawa nila sa mga bagay na kinakalimutan dito sa interwebs. Hayaan mo, subukan kong buhayin kang muli. Pupunuin kita ng mga masasayang bagay (sana) para hindi ka malumbay.

Ito muna, isang tanawing pumupukaw sa akin ng pag-asa.