Καταρχάς συμφωνώ με τα σχόλια του rocean, τόσο για το πώς και με τί πρέπει να ανανεώνεται το site, όσο και για τα social networks. Συμφωνώ και επαυξάνω και για ό,τι λέει για multimedia.

Γενικώς μου αρέσει κι εμένα σαν εμφάνιση. Καλά κάνει και δεν έχει flashιες και τέτοια πράγματα. Απλή, κομψή και ουσιαστική. Θα μπορούσε βέβαια να μην είναι τόσο “τετραγωνισμένη”, με πιο στρογγυλεμένα άκρα κτλ., όπως είναι και της μοδός, αλλά δε με χαλάει κι έτσι.

Άσε που δείχνει χαρακτήρα και συνέπεια, ξέρετε, δε στρογγυλεύουμε τις θέσεις μας, δε λυγάμε κτλ.

Από εκεί κι έπειτα:

Ημερολόγιο: Καλή ιδέα, αλλά απαιτεί αρκετή ενασχόληση από τον admin, αφού τα events προστίθενται κεντρικά. Αν είναι να είναι άδειο, καλύτερα να βγει. Άλλο σε ένα μπλογκ μιας τοπικής οργάνωσης να υπάρχει ένα ημερολόγιο που να έχει ένα event το μήνα, και άλλο στο κεντρικό site του κόμματος. Εδώ ή μπαίνουν όλα και με ωραίο τρόπο ή τίποτα.

Κεντρική σελίδα: Θα μπορούσαν τα “τελευταία νέα” να ανέβουν λίγο πιο πάνω ώστε να φαίνονται καλύτερα, και από τα 2-3 θέματα που φαίνονται “φάτσα-φόρα” όταν μπαίνεις να υπάρχει μόνο η εικόνα και ο τίτλος, χωρίς δηλαδή το απόσπασμα του άρθρου που φαίνεται τώρα.

Ανακοινώσεις, αρθρα κτλ.: Είναι καλό που υπάρχει σε όλα τα κείμενα η επιλογή στο πλάι για την εμφάνιση του άρθρου σε pdf μορφή, ώστε να είναι και άμεσα εκτυπώσιμα και αξιοποιήσιμα. Το πρόβλημα είναι πως η επιλογή αυτή δε λειτουργεί, πράγμα που πρέπει να διορθωθεί.

Επίσης είδα σε κείμενα στη “θεωρία” πως υπάρχουν μέσα στο κείμενο λινκ στις παραπομπές, όπως και από τις αντίστοιχες παραπομπές στο σημείο του κειμένου που αυτές γίνονται. Καλό κι αυτό.

Βουλή & Ευρωβουλή: Επιτέλους τα βάλαμε καταρχάς! Από εκεί και πέρα, το σημαντικότερο που λείπει νομίζω ότι είναι οι απαντήσεις στις επίκαιρες (και μη) ερωτήσεις, τόσο στη Βουλή όσο και στο Ευρωκοινοβούλιο. Νομίζω ότι είναι απαραίτητο να βλέπεις τί απαντάει κάθε φορά η κυβέρηση ή η Ε.Ε. στις ερωτήσεις. Κατ’ εμέ δε οι απαντήσεις αυτές δεν υπάρχει λόγος να μπαίνουνε ολόκληρες στο site. Φτάνει να υπάρχει το σχετικό λινκ στη σελίδα τηςΒουλής ή της Ευρωβουλής.

Επιπλέον, στο “νομοθετικό έργο”, νομίζω πως πρέπει να προστεθούν τόσο οι τοποθετήσεις του κόμματος στη συζήτηση των διαφόρων νομοσχεδίων κτλ., όσο και στις διάφορες διαρκείς επιτροπές της Βουλής.

Καλό θα ήταν επίσης σε αυτές τις “νομοθετικές” τοποθετήσεις, τόσο στην Βουλή όσο και στην Ευρωβουλή, να υπάρχει ένα λινκ στη ψηφοφορία και στο τί ψήφισε ο καθείς.

Τέλος, κάτι που παρατήρησα και στο search, είναι ο τρόπος που σου εμφανίζει τις τοποθετήσεις, αν πατήσεις π.χ. στη “Βουλή”->”Όλες οι επίκαιρες επερωτήσεις”. Βγάζει αυτά τα κουτάκια, που δεν είναι ούτε ευανάγνωστα ούτε ιδιαίτερα κομψά. Ο τίτλος της επερώτησης και τα tags από κάτω φτάνουν πιστεύω. Χωρίς κουτάκια εννοείται.

Επικοινωνία: Πολύ σωστά υπάρχει ξεχωριστά και πολύ καλά κάνουμε που δεν έχουμε μόνο mail-fax-tel από την Κ.Ε., αλλά από όλες τις νομαρχιακές οργανώσεις. Χρειάζονται και αυτά. Καλό θα είναι όμως, μιας και μιλάμε για ίντερνετ, να υπάρχουν για επικοινωνία και τα mail από τις νομαρχιακές επιτροπές. Και αν αυτές δεν έχουν, να φτιάξουν…

Σύνδεσμοι: Πρέπει να οργανωθούν καλύτερα. Η κατηγορία “κίνημα” είναι υπερβολικά γενική. Κατ’ εμέ πρέπει να είναι με την ίδια κατηγοριοποίηση που έχουμε επιλέξει και για τα κείμενα, δηλ. “Ε.Τ.”, “νεολαία”, “γυναίκα” κτλ.

Επίσης μπορούν να εμπλουτιστούν παραπέρα.

Καλό είναι και το ότι σε κάθε κατηγορία κειμένων & ανακοινώσεων (δηλ. στα “Ε.Τ.”, “νεολαία” κτλ.) έχουμε βάλει να μπορεί κάποιος να δει και τα αντίστοιχα λινκς. Αν εμπλουτιστούνε κιόλας, εκεί να δεις χαρά!

ΚΟΜΕΠ: Δεν υπάρχουν και πολλά να γράψω. Απλά δεν υπάρχει!

Προσωπικά πιστεύω βέβαια πως η ΚΟΜΕΠ είναι καιρός να αποκτήσει το δικό της site. Αν με αυτή την προοπτική δεν υπάρχει πουθενά στο παρόν site, τότε όχι απλά καλώς, αλλά τρίκαλως!

Αν όμως δεν είναι έτσι, ή μέχρι να φτιαχτεί αυτό, κάπου πρέπει να φαίνεται. Και σίγουρα μέχρι να φτιάξουμε κάτι νέο πρέπει να συνεχίσουν να λειτουργούν τα παλιά λινκς σε άρθρα. Εγώ δηλαδή τί να το κάνω τώρα αυτό το ποστ, που το 70% των λινκ δε παίζουν?

Feeds: Άφησα την μεγαλύτερη παράληψη για το τέλος. Τα feeds φυσικά, τί άλλο? Όταν ο βασικός λόγος ύπαρξης του site είναι να βλέπεις τις τοποθετήσεις του ΚΚΕ για τα τρέχοντα γεγονότα, τότε ένα τέτοιο εργααλείο που μπορεί να “ειδοποιεί” πότε αυτές “ανεβαίνουν” δε μπορεί να λείπει. Τέλος!

Αυτά εντόπισα εγώ. Φυσικά το post θα το στείλω και στον κ.κ. webmaster[ A T ]kke.gr. Εσάς πώς σας φάνηκε?

]]> http://a8liothtes.wordpress.com/2009/06/19/site-kke/feed/ 8 a8lios kke http://a8liothtes.wordpress.com/2009/06/19/site-kke/ http://feedproxy.google.com/~r/A8liosWeblog/~3/CkMnE1K0YY0/ http://a8liothtes.wordpress.com/2009/06/18/mataio/#comments Thu, 18 Jun 2009 21:30:05 +0000 a8lios http://a8liothtes.wordpress.com/?p=801 ]]>

[get it!]

(Δέστε καταρχάς την “περίληψη” που έχει στο οπισθόφυλλο στο παραπάνω λινκ)

Ωραίο βιβλίο.
Πρώτα απ’ όλα το εκτίμησα για την ξεκάθαρη πολιτική του τοποθέτηση, η οποία είναι από τα κυριότερα χαρακτηριστικά του. Μιλάει για τα χρόνια της δικτατορίας του Φράνκο, επικρίνοντας σφόδρα τους ιστορικούς και τους συγγραφείς εκείνους, που αποφεύγουν να μιλήσουν συγκεκριμένα για κτηνωδίες, για το ποιοί ήταν οι θύτες και ποιοί τα θύματα, προκειμένου να οικοδομηθεί μια “εθνική ενότητα”.

Επίσης επικρίνει όλους εκείνους που όταν μιλούν για το καθεστώς του Φράνκο δίνουν βάρος σε δευτερεύοντα χαρακτηριστικά, “στην αλλόκοτη επίσημη γλώσσα, τον κοιλαρά στρατηγίσκο, την παράνοια για τους “εχθρούς της πατρίδος”, τις φροϋδικές υπερβολές του κλήρου, τη χυδαία αισθητική του εθνικού μας καθολικισμού, δημιουργώντας έτσι την εύπεπτη εικόνα μιας “μπανανίας” ”, και με αυτόν τον τρόπο βοηθούν στο να “δημιουργείται μια μνήμη όχι χρησιμότητας, αλλά φετιχισμού. Μια μνήμη όχι γνώσης, αλλά κουτσομπολιού. Μια μνήμη όχι λόγων, έργων και ευθυνών, αλλά ανεκδότων. Σε τελική ανάλυση μια μνήμη μάλλον συναισθηματική, παρά ιδεολογική”.

Πράγμα που βεβαίως είχαμε και έχουμε δει να συμβαίνει και στην Ελλάδα, ειδικά για την περίοδο της χούντας.

Αντίθετα ο συγγραφέας έχει την εξής άποψη: “Όταν όμως μιλάμε στον αναγνώστη για βασανιστήρια, είναι απαραίτητο να κααταφύγουμε στη λεπτομέρεια, να ανάψουμε τους πιο δυνατούς προβολείς και να τον αναγκάσουμε είτε να διαβάσει 15 σελίδες είτε να τις προσπεράσει είτε να κλείσει το βιβλίο. Επειδή, όταν μιλάει κανείς για βασανιστήρια με γενικότητες, είναι σαν να μην λέει τίποτε. (…) Και είναι αδύνατο να ξεμπερδεύουμε με το θέμα χρησιμοποιώντας γενικότητες του τύπου “τα βασανιστήρια ήταν μια συνηθισμένη πρακτική” ή “χιλιάδες άντρες και γυναίκες βασανίστηκαν”. Είναι σαν να μην λέμε τίποτα, σαν να χαρίζουμε ατιμωρησία”.

Έτσι παραθέτει 2 ανατριχιαστικές “μαρτυρίες” (σε εισαγωγικά γιατί δεν πρόκειται για πραγματικές μαρτυρίες, αλλά για μυθοπλασία του συγγραφέα), με κορυφαία εξ αυτών αυτή ενός αναρχικού, που ανάμεσα στα φοβερά, από άποψη μεθόδων βασανισμού, λέει και αυτό:

ενώ καταλήγει στο εξής ενδιαφέρον σκεπτικό:

Αυτό είναι το ένα στοιχείο του συγκεκριμένου μυθιστορήματος. Το άλλο είναι ότι είναι γραμμένο με τέτοιο τρόπο, ώστε ο συγγραφέας κατά κάποιον τρόπο να μας περιγράφει τη διαδικασία γραψίματός του.

Την πρώτη έρευνα για τα πρόσωπα, την εποχή, τα γεγονότα, τις διάφορες επιλογές που μπορεί να κάνει, το πώς και με τί κριτήρια πλάθει τον όλο μύθο κτλ.

Και εκεί ο συγκεκριμένος συγγραφέας έχει ενδιαφέρον και είναι πολύ σωστός στις επιλογές του . Για δέστε αυτά και θα καταλάβετε :

Γενικώς, για να τελειώνω, πολύ καλό!

Ιστορίες αυτών των ημερών από την όμορφη πόλη της Αθήνας:

.

-σ. Μαρία: Έπιασε δουλειά σε ένα κατάστημα κινητής τηλεφωνίας. Μία όμορφη ημέρα που δούλευαν πρωί και απόγευμα τους λένε “το μεσημέρι που κλείνουμε δε θα φύγετε, θα γίνει σεμινάριο”. Η Μαρία διαμαρτύρεται, ρωτώντας εαν αυτές τις ώρες θα τις πληρωθούν ως υπερωρίες, αφού στη πράξη θα είναι από το πρωί ως το βράδυ στο μαγαζί. Κανείς από τους συναδέλφους δε μιλά. Μετά το σχόλασμα της δίνουν συγχαρητήρια, γιατί “καλά τους τα ‘πε”. Την επόμενη ημέρα η προϋσταμένη της τα χώνει, γιατί “σε αυτό το μαγαζί ποτέ κανείς δεν είχε παράπονο, ποτέ κανείς δεν της έχει μιλήσει έτσι” κτλ. Κάποια στιγμή μετά από αυτό το περιστατικό μια συναδέλφισσα την ενημερώνει πως άκουσε την προϋσταμένη να μιλά με τον τύπο παραπάνω για μία απόλυση…

.

-σ. Τάδε: Σε μεγάλο κατάστημα με ρούχα, μετά από ένα περιστατικό που όταν έκλειναν ταμείο έλειπε ένα μικροποσό, συνέβει ξανά, με το ποσό τώρα να φτάνει τα Χ χιλιάδες Ευρώ. Συζητούν οι εργαζόμενοι τί θα κάνουν, οι σ. τους πείθει και πάνε κάποιοι στο σωματείο να ρωτήσουν. Εκεί τους συμβουλεύουν, και για νομικά αν χρειαστούν. Σε αυτές τις συναντήσεις παίρνει μέρος και η “προϋσταμένη” του τμήματος, η οποία άντε να παίρνει μια 100άρα ευρώ παραπάνω από τους υπολοίπους. Και τί κάνει αυτή η κυρία στο τέλος? Πάει και παίρνει προσωπικό δάνειο Χ χιλιάδες Ευρώ, ώστε να αντικαταστήσει το ποσό που εκλάπει και να μην έχουν πρόβλημα με την εργοδοσία. Η εργοδοσία το εκτίμησε δεόντως. Όλοι οι εργαζόμενοι του συγκεκριμένου τμήματος μετατέθηκαν σε άλλα υποκαταστήματα, και ποιος ξέρει τί άλλο θα γίνει…

.

-σ. και φούλης (εκ του αδερφούλης) Βασίλης: Στρατιώτης κι αυτός. Παίζει πολύ στη μονάδα του η φάση “παλιός-νέος”. Όταν πήγε πριν 3 μήνες και τον χώναν οι παλιοί, αφού προσπάθησε πρώτα να τα βρει με αυτούς και δεν τα κατάφερε, άρχισε να βγαίνει παραπωνούμενος. Ξανά και ξανά και ξανά. Έμεινε στην ιστορία κατ’ εμέ μετά το αίτημά του σε προσωπική ακρόαση με τον διοικητή τάγματος(!) “αφού δε μπορείτε να δώσετε εσείς λύση, θα ήθελα να μιλήσω με κάποιον ανώτερό σας”! Απ’ τη Σειρά του κωλώσαν όλοι να ακολουθήσουν. “Είσαι τρελός, θα σε γαμήσουν, αυτά εδώ δε γίνονται”. Κάτι έβγαλε όμως, μαζεύτηκαν λίγο οι παλίοι, κάναν κάποιες αγγαρείες και αυτοί, βγήκε στη φόρα και η πουστιά που κάναν με τον επιλοχία της σειράς τους σε σχέση με τις υπηρεσίες κτλ.

Πριν λίγες μέρες τους ήρθε και ο τελευταίος της νέας ΕΣΣΟ. Η “σειρά του” καταχαρούμενοι, πάνε οι αγγαρείες, πάνε τα πάντα, όπως το μάθανε έτσι θα το συνεχίσουν, θα χώσουν στα πάντα τους νέους και αυτοί τους επόμενους. Ούτε κουβέντα να ακούσουνε από το φούλη…

Κι ο φούλης να αναρωτιέται: “Δικέ μου, το θέμα είναι πως με αυτούς τους μαλάκες θα είσαι αύριο στην ίδια κοινωνία. Μαλάκες, για τον πούτσο άτομα”.

Μέσα στη σειρά και στη μονάδα του είναι και κανα δυο αριστεριστές και 2 αναρχικοί (και κάμποσοι ΠΑΣΟΚοι). Μα τον μαλάκα το φούλη, να μη κινηθεί για την ενότητα των επαναστατικών και δημοκρατικών δυνάμεων πριν δράσει. Αυτό μάλλον ήταν το λάθος του…

.

Εγώ, χτες: Ρε συ Άντα, πάμε ρε καμια βόλτα…

Περπατώντας κοντά στο σταθμό του Άγιου Ελευθέριου, είδα δίπλα στην Εκκλησία ένα πολύχρωμο καφενεδάκι, άδειο πλην δύο-τριών εξηντάχρονων και βάλε. Δε καθόμαστε κι εδώ για λίγο ρε Άντα? Κάτσαμε, η ιδιοκτήτρια κυρα-Τζένυ μας έφερε μια καράφα τσίπουρο και μεζέ, και ξαφνικά ένας από τους 3 60άρηδες παίρνει μια κιθάρα και αρχίζει να παίζει διάφορα ρεμπέτικα και παλιά λαϊκά.

Ε, κάτι μάθαμε και μεις στο Πανεπιστήμιο Κρήτης τόσα χρόνια, κέρασέ τους ρε Τζένυ απ’ ότι πίνουν οι κύριοι, “φχαριστούμε παιδιά”, “στην υγειά σας”, “και για πέστε, τί θέλετε εσύ και η κοπελιά να σας παίξουμε” κτλ.

Φύγαμε αφού είχαν παίξει για εμάς “το δίχτυ” του Ξαρχάκου, κι εγώ σκεφτόμουνα μέσα σε μια γλυκιά ζάλη πως ίσως να έχει και η Αθήνα την ανθώπινη πλευρά της.

10 ώρες αργότερα, 500 μέτρα πιο μακριά, πιθανότατα μια σέχτα ηλίθιων προβοκατόρων δολοφονούσε έναν αστυνομικό…

.

Υ.Γ. Παρεπιτόντως: Ειδικά στο κέντρο, τί ναι αυτό το πράμα ρε, σε κάθε γωνία υπάρχουν 3-4 αστυνομικοί να ελέγχουνε στοιχεία σε μετανάστες! Απίθανο, πραγματικά!

Υ.Γ.2. Ακόμα να γίνουμε Ευρώπη?

Δε μπορώ να πω ότι το πολυσκέφτηκα, αλλά κατέληξα πριν λίγο πως ανωνυμία τέλος. Το έβαλα και στο τέλος του “about”. Νίκος λοιπόν, Νίκος Νιάνιος. Χάρηκα…

Έχει το εξής ρεπορτάζ στο σημερινό Ριζοσπάστη, στο οποίο παρουσιάζεται η στάση και η κριτική του ΚΚ Βενεζουέλας το τελευταίο διάστημα απέναντι στην κυβέρνηση Τσάβες. Έχει το ενδιαφέρον της…

Προχτές που λέτε ταξίδευα το μεσημέρι με την εταιρεία του Βγενό από Πειραιά για Ηράκλειο, προκειμένου να δώσω μάθημα για την εξεταστική. Μετά τις πρώτες 4-5 ώρες που τις πέρασα διαβάζοντας για το μάθημα (είναι πραγματικά απίστευτο σε σχέση με το παρελθόν μου το τί διάβασμα έχω ρίξει το τελευταίο καιρό) είπα να κάνω το laptop στην άκρη.

Κάποια στιγμή βλέπω στο διπλανό τραπέζι, μια κυρία που καθότανε είχε μπροστά της ένα Άρδην. Άλλα όχι στο γνωστό μέγεθος (σαν αυτό του περιοδικού “Γαλέρα” περίπου). Ήταν σε pocket-size.

Μπράβο λέω το Άρδην. Έχουν λεφτά για να βγαίνουν σε 2 μεγέθη?

Πάω, της λέω, μπορώ να το πάρω?

Ναι μου λέει, αλλά είναι παλιό…

Ε σιγά, πόσο παλιό πια?

Το λοιπόν, ήταν ένα τεύχος από το μακρινό 1999. Για την ακρίβεια, ήταν ένα τεύχος-αφιέρωμα στον πόλεμο (της Γιούγκας και όχι μόνο).

Κοιτάω κι εγώ στα περιεχόμενα, και βλέπω εκτός όλως των άλλων και ότι περιέχει ένα άρθρο του “κόκκινου Ντάνι”. Ξέρετε μωρέ, του αρχηγού των γάλλων οικολόγων που βγήκαν τρίτοι σε αυτές τις ευρωεκλογές, ο οποίος είναι πολύ in αυτές τις μέρες.

Μιλάμε, το τί έλεγε ο τύπος ήταν πραγματικά εξωφρενικό. Και δεν ήταν τόσο το ότι ήταν υπέρ των βομβαρδισμών της Γιούγκας, αλλά το ΠΩΣ επιχειρηματολογούσε. Εξωργιστικός. Για πολλές μπάτσες.

Πραγματικά κρίμα που δε θυμάμαι συγκεκριμένες εκφράσεις…

Εκεί που χαμογέλασα δε, ήταν στο τέλος του άρθρου, όπου είχε το όνομά του, κι από κάτω “υποψήφιος ευρωβουλευτής με τους πράσινους της Γαλλίας”.

Α ρε Ντάνι επαναστάτη, πρώην κόκκινε-νυν πράσινε, σου πήρε δέκα χρονάκια, αλλά τα κατάφερες να ανατρέψεις το πολιτικό σκηνικό στη Γαλλία. Πουτάνα όλα τα έκανες, τρέχει ο Σαρκοζί με τη Καρλα να κρυφτούνε λέμε…

[μη με παρεξηγάτε: το 'χα γράψει εδώ και κάτι βδομάδες στο φυλάκιο. Απλά τώρα βρήκα χρόνο και net να το ανεβάσω]

Χμ, με μπέρδεψε λίγο το anime αυτό. Όχι από άποψη νοήματος. Από αυτή την άποψη είναι αρκετά κατανοητό, εκτός από μικρές λεπτομέρειες προς το τέλος.
Το σε ποιούς προσπαθεί να απευθυνθεί δε μπόρεσα να καταλάβω. Διότι ενώ έχει από τη μια αρκετά δραματικά στοιχεία, όπως και αρκετές βίαιες/αιματηρές σκηνές, από την άλλη έχει και κάμποσες από εκείνες τις αστείες σκηνές που είναι συνηθισμένες σε “παιδικά” anime.
Αυτό για να πω την αλήθεια δε μου πολυάρεσε. Έτσι κι αλλιώς δε μου πολυαρέσουν οι μεσοβέζικες λύσεις. Διάλεξε ρε κουμπάρε δηλαδή: δε γίνεται να μιλάνε στρατιωτικοί για πολέμους και για συνομωσίες και για σφαγές και ξαφνικά ο ένας να βγάζει την φωτό της κορούλας του και να κάνει σα χαζός…

Η πλοκή:
Στο κόσμο στον οποίο μας ταξιδεύει το anime, υπάρχουν αρκετοί αλχημιστές. Τί κάνουν αυτοί; Μπορούν με “μαγικό τρόπο” να δημιουργήσουν διάφορα πράγματα. Με έναν μόνο όρο: “Για να δημιουργηθεί κάτι, κάτι άλλο, ισης αξίας, πρέπει να χαθεί”.
Ουσιαστικά αυτό που κάνουν οι αλχημιστές στο κόσμο αυτού του anime δηλαδή είναι, γνωρίζοντας τα χημικά συστατικά κάποιου πράγματος και τις αναλογίες αυτών, να το “συνθέτουν”.
Κι ερχόμαστε τώρα στους ήρωές μας. Τους αδερφούς Elric. Ο πατέρας τους, αλχημιστής, εγκαταλείπει την οικογένεια όταν είναι μικροί. Γύρω στα 11 τους χρόνια πεθαίνει η μητέρα τους. Οπότε προσπαθούν να μάθουν τα μυστικά των αλχημιστών, προκειμένου να την επαναφέρουν στη ζωή.
Ωστόσο, όταν το επιχειρούνε, έχοντας μαζέψει όλα τα χημικά συστατικά του ανθρώπινου σώματος κτλ., τα πράγματα δε πάνε και πολύ καλά…
Ο “κόσμος των νεκρών” “τραβάει” τον μικρό αδελφό προς το μέρος του, προκειμένου να “αφήσει” τη μητέρα τους, ο μεγάλος αδερφός προσπαθώντας να τον “συγκρατήσει” χάνει ένα χέρι κι ένα πόδι, ενώ καταφέρνει να “συγκρατήσει” εν ζωή μόνο την ψυχή του μικρού, την οποία “δένει” με μία παλιά πανοπλία.
Όσο για τη μητέρα τους, ας πούμε απλά πως αυτό που κατάφεραν να φέρουν πίσω από τον “άλλο κόσμο” δεν είναι ανθρώπινο…
Μετά από αυτό το περιστατικό, και μόλις η κολλητή τους, μηχανικός, εξοπλίσει τον μεγάλο αδερφό με hi-tech μεταλλικά κινητά άκρα στη θέση αυτών που έχασε, ορκίζονται να βρούνε τη “φιλοσοφική λίθο”, η οποία επιτρέπει σε έναν αλχημιστή να κάνει τα “κόλπα του” χωρίς όρους και ανταλλάγματα. Τα αδέρφια θέλουν να τη χρησιμοποιήσουν προκειμένου να πάρουν πίσω τα σώματά τους.

Οπότε από εκεί ξεκινάει το ταξίδι τους. Προκειμένου να μάθουν περισσότερα για την αλχημεία και τη λίθο ο μεγάλος αδερφός κατατάσσεται σε ένα ειδικό σώμα του στρατού της χώρας, τους “κρατικούς αλχημιστές”. Εκεί του αποδίδεται και το “παρατσούκλι” fullmetal alchemist, λόγω των μεταλλικών άκρων του.
Και όσο διαρκεί αυτή η αναζήτησή τους συμβαίνουν διάφορα, αποκαλύπτεται ο ρόλος του στρατού και των “κρατικών αλχημιστών” σε μια σειρά σφαγές και εθνοκαθάρσεις, όπως και σε “αλχημιστικά πειράματα” πάνω σε ανθρώπους και η σύνδεση όλων αυτών με τη “φιλοσοφική λίθο”.
Παράλληλα μαθαίνουν (εννοείται ) ποιός πραγματικά είναι ο πατέρας τους και γιατί τους εγκατέλειψε, μεγαλώνουν & οριμάζουν οι ίδιοι, αλλάζουν απόψεις γύρω από το θέμα της λίθου κ.ά.

Στο τέλος του anime επιχειρείται και μια σύνδεση-έκπληξη του “κόσμου” αυτού με τον δικό μας.

All in all, χωρίς να είναι και κάτι που με καθήλωσε, δε το βρήκα κακό. Έχει 51 επεισόδια των 23 λεπτών, που για μένα είναι μια καλή διάρκεια. Σε κρατάει για κάποιες βδομάδες δηλαδή, χωρίς να γίνεται και …τηλεμαραθώνιος, σαν το Naruto και άλλα τέτοια. Τέλος μπορεί να πεί κάποιος ότι είναι και κομμάτι αντιπολεμικό & αντιμιλιταριστικό.

Τέλος, για όσους ψήνονται, εγώ το κατέβασα από τον τράκερ του anime-hq. Τα παλληκάρια εκεί πέρα ό,τι anime έχουν ανεβάσει, το έχουν ανεβάσει τόσο στα Γιαπωνέζικα όσο και στα Αγγλικά (και φυσικά έχουν και αγγλικούς υπότιτλους.)

“Κάτι συμβαίνει σε κάποια γειτονιά – κάτι μυρίζει καλά,

υπάρχει κάτι στον αέρα απόψε που μας δίνει φτερά…”

Κάτι τέτοιοι στίχοι μου ‘ρχονται στο μυαλό όταν βλέπω αυτές τις μέρες το γκράνμα του compasso και το πώς εξελίσσεται. Και ειδικότερα μετά το τελευταίο “χτύπημα”, δηλαδή την προβολή του Θιάσου του Αγγελόπουλου σε κινηματογράφο της Αθήνας, σε “συνδιοργάνωση” με κάποια άλλα μπλογκ.

Δε μπόρω να κρύψω πως σε μια προοπτική κάτι ανάλογο (από άποψη πρωτοβουλιών κτλ.) είχα κι εγώ στο μυαλό μου όταν προσπαθούσα και στο Ηράκλειο να βρεθώ με κάποιους μπλογκεράδες που με αρέσανε, και στο τελευταίο διήμερο της ΚΝΕ να μαζευτούμε όσοι είχαν έρθει και να κουβεντιάσουμε…

Αλλά άλλο να τα σκέφτεσαι και να ονειροπολείς, κι άλλο να τα κάνεις.

Μ’ αρέσει λοιπόν το ταξίδι που έχει ξεκινήσει το καράβι του. Και θα ‘θελα κι εγώ να συμμετέχω αν με δέχθεί το πλήρωμα κι ο καπετάνιος. 

Βεβαίως, ουσιαστική συμμετοχή (λέμε τώρα) θα υπάρχει από Σεπτέμβρη και μετά, αφού μέχρι τότε, τουλάχιστον με τον τρόπο που θα ‘θελα εγώ να συμμετέχω δε γίνεται…

[get it!]

Το αγόρασα στο Ηράκλειο τον Γενάρη όταν είχα κατέβει για την εξεταστική. Κυρίως για τον υπότιτλο, παρά από ενδιαφέρον για τις θεωρίες του Νέγκρι. Ο υπότιτλος είναι “ο ιταλικός Μάης”.

Και σκέφτηκα ότι κάτι παραπάνω θα μάθαινα από τον κ. Νέγκρι γι αυτόν.

Αμ δε. Το βιβλιαράκι είναι για πολύ μυημένους τύπους λέμε. Είναι σαν, τί να πώ τώρα, σαν να παίρνει συνέντευξη ένας συντάκτης της εφημερίδας της ΟΑΚΚΕ από τον ιδεολογικό ηγέτη του ΟΑΚΚΕ χώρου… Μια συνέντευξη 200 σελίδων…

Νταξει, καμία σχέση προφανώς ο Νέγκρι με την ΟΑΚΚΕ. 

Αλλά θέλω να πω ότι τόσο ο “δημοσιογράφος” στις ερωτήσεις που του κάνει, όσο και ο Νέγκρι στις απαντήσεις του, παίρνουν ως δεδομένα ότι οι αναγνώστες ξέρουν τα πάντα όλα για το επαναστατικό κίνημα στην Ιταλία, για τον “ιταλικό Μάη”, για το ΚΚΙ και μια σειρά άλλες οργανώσεις και διασπάσεις οργανώσεων που δρούσαν εκεί πέρα.

Και μιλάνε για την ιδεολογική διαδρομή αυτών και για τον τρόπο δράσης τους, τόσο μπερδεμένα, ώστε κάθε φορά που έλεγα “τώρα το ‘πιασα τί θέλει να πει ο φίλος”, στην επόμενη ερώτηση-απάντηση μπερδευόμουνα περισσότερο.

Ειλικρινά δηλαδή, δε μου έδωσε κάτι ιδιαίτερο.

ΟΚ, το εμπέδωσα πως το ΚΚΙ είχε ξεπουληθεί σε σημείο που να μην υπάρχει επιστροφή (αν και πώς γίνεται από τη μία να είναι ευρωκομμουνιστικό και από την άλλη τριτοδιεθνιστικό/δογματικό/σταλινικό σύμφωνα με το Νέγκρι δε το καταλαβαίνω),

εντάξει, εντυπωσιακή για τη δεκαετία του ‘60 η σύλληψη πως ο καπιταλισμός δεν αρπάζει πλέον απλά την υπεραξία αλλά προσπαθεί από ΚΑΘΕ πτηχή της ανθρώπινης δραστηριότητας να βγάζει ΑΜΕΣΟ κέρδος, πράγμα το οποίο οδηγεί στην έννοια του “κοινωνικού εργάτη” και σε μια αλλαγή τακτικής για όσους αναζητούν την ανατροπή του καπιταλισμού,

κατανοητή -παρ’ ότι λανθασμένη- και η θεωρία του “υποκειμενικού μαρξισμού” (αν θυμάμαι καλά πώς την έλεγε) σύμφωνα με την οποία ΟΛΕΣ οι αλλαγές που συμβαίνουν στον καπιταλισμό γίνονται λόγω της επίδρασης των κοινωνικών αγώνων -δηλαδή σε ποιούς κοινωνικούς αγώνες οφείλεται η τωρινή διεθνής καπιταλιστική κρίση και τα μέτρα που πήραν λόγω αυτής οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου???-

αλλά το τί ακριβώς ήταν ο “εργατισμός” και τί συνέβη στον “Ιταλικό Μάη” δε μπορώ να πω πως το αντελύφθην…

Οπότε όποιος μπορεί να παραπέμψει σχετικώς παρακαλείται να το κάνει.

.

All in all, αποτυχία το συγκεκριμένο ανάγνωσμα. Σε τέτοιο βαθμό δε, που το κάνει Cult…

Η καλύτερη ταινία με υπερήρωα που έχω δει εδώ και πολύ πολύ καιρό. Ίσως και η καλύτερη ever. Επιτέλους, περιείχε κάτι παραπάνω από δράση.

Δεν ήταν μια απλή περιπετειούλα, με τον υπερήρωα να κατατροπώνει τον Χ κακό και να σώζει στο τέλος το κορίτσι (και μόνο την εκκλησία της ΦίνοςΦίλμς να λείπει για το κλείσιμο).

Είχε δραματικά στοιχεία, είχε τον υπερήρωα και να διαπιστώνει πως θα πορεύεται μοναχικά για πάντα (αυτό το έχουν και άλλες βέβαια) αλλά και να εκφράζει το εξής σημαντικό, που δε θυμάμαι να το έχω ξανασυναντήσει σε ανάλογη ταινία: Ότι η κοινωνία στην οποία ζει (το Gotham City) θα μπορέσει να απαλαγεί από “το κακό” και να πορεύτει προς την “ευτυχία” και τη δημοκρατία μόνο με έναν ηγέτη/μπροστάρη χωρίς κουκούλα, αναγνωρίσιμο από τον κόσμο και μέσα στον κόσμο.

Εξ’ άλλου, όπως αποδεικνύει και το τέλος της ταινίας, ο batman στη συγκεκριμένη περιπέτεια γι αυτό αγωνίζεται, να βοηθήσει δηλαδή έναν ηγέτη χωρίς μάσκα να ηγηθεί των πολιτών, και όχι απλά για να κατατροπώσει τον κακό.

Ένα είναι αυτό. Και το άλλο βεβαίως είναι ο Joker, που εμένα τουλάχιστον δε μου θύμισε σε τίποτα τους συνηθισμένους ηλίθιους κακούς που έχουμε συνηθίσει στις δεκάδες ταινίες με υπερήρωες που βγαίνουν τα τελευταία χρόνια. Επιτέλους ένας αδίστακτος κακοποιός ρε παιδί μου. Εντελώς αδίστακτος και εντελώς απρόβλεπτος όμως.

Επιτέλους κάποιος που δε κρατάει τους πρωταγωνιστές στη ζωή, μέχρι αυτοί να καταφέρουν να δραπετεύσουν και να τον ξεκάνουνε. Επιτέλους κάποιος που ξέρεις πως δε πρόκειται να μετανοήσει και τη στιγμή που πάει να γίνει καλός θα τον φάνε.

Απλά κορυφαίος αυτή τη φορά ο Joker!

Κατά τα λοιπά και σαν περιπέτεια νομίζω είναι υπερπλήρης, με τις γνωστές υπερβολές που υπάρχουν στις ταινίες του είδους, που ή τις αγαπάς και τις αποδέχεσαι ή δεν ασχολείσαι ντιπ μαζί τους…