A leira das raices verdes

Intensifícanse combates entre ocupantes e ocupados

2011-11-10T22:39:00.001+01:00

Todos estes días anda o mundo revolucionado co tema dos xabaríns. Seica o símbolo nacional galego (a menos dos nenos da miña época) se rebelou e está a atacar aos galegos para ver se espertan do seu sono. O interior é cada vez iso, unha reserva natural onde deica pouco xa non haberá nin labregos, nin obreiros, nin funcionarios... Será tempo ese no que a batalla dos que heroicamente resisten nestes lares facendo pola vida poñan fin a guerra e entreguen as armas (que está moi de moda esta tempada).

Pero mentres a loita continúa e o marrao, porco bravo ou xabarín da insurxencia tivo estes últimos días grande actividade provocando nove atentados nunha noite no seu feudo lugués. Pero a batalla continuo e atestáronlle un golpe de efecto as forzas aliadas atacando duramente o coche do Presidente da Junta de Galhícia, quen grazas á pericia do seu piloto conseguiu sair airoso e provocou dúas baixas as forzas rebeldes. Ante isto a resposta dos forzas de seguridade non se fixo agardar e a cúpula xunto con gran parte das bases segredas dos rebeldes están a caer nas últimas horas tal e como revelaba á La voz de galicia unha fonte anónima das filas aliadas.

Foto publicada na voz de galicia onde se mostra as
bases atacadas polas forzas da austeridade nas últimas horas

Votalle a duquesa

2011-11-07T21:26:00.001+01:00

Hoxe seica é o debate consigo mesmo de Rubaljoy como xa o bautizaron os internautas. Agora resulta que os púsiles da campaña de 1978 son os mesmos, tal e como afirmaba alguén nas redes sociais, que en 2011. Felipe González, Alfonso Guerra, ou o mesmo Rubaljoy que xa andaba daquela metendo o fuciño no millo público. Cousas coma esta din as claras como é este país peninsular no que vivimos os galegos. Un país onde a renovación é ficticia non só nas caras coma nesta ocasión, senón nas formas, hábitos e procederes. Agora resulta que o gran señor feudal de Galicia (que non Galiza que a el lle impoñen o galego que o fala na intimidade) Pepiño Blanco está implicado por traficar influencias entre os seus amigos do PPSOE. Se Pablo Iglesias levantara a cabeza avergoñaríase de xente coma este tan similar aos grandes caciques galegos que triunfaron tamén en Madrid como Montero Rios ou o seu cuñado García Prieto.

O señor menistro fartouse de andar asoballando, dicindo burradas e mercando votos sen importarlle para esto purgar a historicos do socialismo galego nos concellos do interior da Galiza. Combinou soberbia e ignorancia sen saber ou sabendo que o resultado era caciquismo pero non sabía el algo que os caciques de sempre si saben, que cuspir moi alto ten certas consecuencias. A min o silencio da esquerda do Estado español con respecto a esto dame noxo profundo porqué demostra que a cultura política aquí é a que é, sen diferencia grande de latitudes e caracteres. O sectarismo de quen cala agora e acusaba a Camps é maíusculo e só dá alas a seguir a deslexitimar a maioría dos políticos.

Poema pra nom falar da tristeça

2011-10-27T23:16:00.000+02:00

Hoje reflexiono o abeiro da minha mente
cada vez máis automatizada.
Fágoo sem alterar um ápice
a minha esperança e certeza
dos tempos novos
que falou um día em ferro o de Celanova poeta eterno.
Hei de volver probar o espessor
dos pexegos podres em primavera
Hei de volver convencer-me
a cada día de que mereze a pena
dalo todo e nom dar nada,
ser o salvador dum home velho
que já nom salvar-se quere.
Como falar-lhe a quem esqueceu quem era.
Di-me como foi que se perdeu
a fame neste tempo de fartura.
Esta é a história minha túa
irmao meu companheiro alado
das rossas de almendro.
A história em que renunciamos
o nosso alento e vida, á nossa guerra,
devemos voltar prende-la a fogueira.

A malla da argola

2011-10-26T22:08:00.002+02:00

Como dicía Novoneyra, parafraseándoo, estou en Cima de Vila vendo chover no Courel, Compostela, Lugo. Eu, quero ir a Lugo a falarmos da mao atada a roda que diría o insigne Celso Emilio, a quen este ano lle adicamos o ano. Eu vou a Ourense tódolos días e vexo ao pai miño calmo decorrer pola terra tranquilo, sen presa e sen pausa. Ao xeito dos vellos que traballan as viñas, as hortas, as leiras dun xeito que non o fan os novos mais que abrangue o ambiente que os arrodea dunha paz e unha tranquilidade celestes. Cando o vexo lembro aquela escultura da alameda compostelana onde Castelao deitado forma o suco dos ríos Miño e Sil sobre a pedra. Vexo a loita eterna e incansable para unha xente que tempo despois demostrou non estar a altura da mesma.

Esta terra, a galega na que vivimos, é unha boa terra para dar poetas que están a altura das mellores vangardas mundiais, e é unha terra que por outra banda dá os casos máis abraiantes de caciquismo e corrupción do mundo. O país onde os ministros se reúnen en gasoliñeiras con empresarios, onde presidentes de deputacións chegan a unha parroquia e soltan no acto tres mil euros, onde a mocidade "mellor formada" pasa a engrosar as filas do máis selecto caciquismo de elite español e españolista. Deprímeme ver veciños, compañeiros e amigos en distintas cores políticas, aínda que máis na de sempre, engrosar as filas do caciquismo secular que pervive e pervivirá deica o fin dos nosos días. Non aprendimos moito apesares de irmos as universidades (onde xermolou tamén o caciquismo secular) e aos institutos. Non é menos certo que temos unha mocidade ben formada que que temos un caciquismo de elite que xa o terían soñado para sí García Prieto e os seus secuaces en pleno século XIX. Hoxe decateime pensando para min mesmo que cando un observa aos seus compañeiros de xeración vender ata a vida por unha esmola do cacique pouco lle queda por ofrecer tamén. Aqueles que non ofrezamos os nosos servizos ao cacique non teremos máis remedio que rendernos á marxinalidade, a pobreza... Pode que ao final ata traguemos as nosas palabras e acabemos ofrecéndonos por esa codia de pan duro que tanto remataremos desexando pola envexa na boca dos outros. Aliberdade sí tiña un prezo, máis alto do que criamos cando como Novoneyra dixo un día aínda non nos marcara a malla da argola. Esa malla pesada e rexa, apretante no corazón dunha mocidade que comeza a espertar no banco dos porcos ou coas patas atadas o eixo do carro.

Nós somos deiqui, nunca renunciaremos a selo, netos, bisnetos, tataranetos... dun pobo escravo ese mesmo que vexo nos ollos dos obreiros ao sairen cansos do traballo. Como a Amanda que Victor Jara recordou un día saínda da fábrica. O noso destino é o soño, é soñar con Amanda eternamente mentres outros a posúen ou a escravizan baixo o xugo eterno da opresión. A opresión do machismo, do taylorismo, da inxustiza... seica somos presto...

Déixovos un poema de Celso Emilio, para que o desfrutedes ben e que vos ha gustar mais ca miña reflexión de hoxe.

MENTRAS IMOS ANDANDO
O tempo cheira a estación ferroviaria
no arrabaldo do amencer,
cando os trens agallopan xemendo
por túneles de noite
e brilan luces misteriosas
nos bosques profundos
e no perfil confuso das cidades lonxanas.
Mentras imos andando.
O tempo soa a frauta melancólica
de pastor isolado; a birimbao de vento
nas marelas acacias ao caír a tardiña.
Un soar monocorde
que ven baixando a tombos dos curutos,
chega até o val e trócase en paxaro.
Mentras imos andando.
O tempo ten a cor dos prados, pero ás veces
ponse gafas vermellas e reloce,
-esmacelado e fondo, aluarado-
coma un Sahara de augas movedizas,
auga de area, chuvia de area,
sobre mares de area interminábeles.
Mentras imos andando.
O tempo leva grímpolas de berros pendurados
dun aramio de espiño; leva fírgoas de luz;
leva farrapos de esperanzas ergueitas
sobre mastros de soños; e leva as derradeiras
palabras dos soldados descoñecidos
que morreron nas guerras polas patrias inútiles.
Mentras imos andando.
O tempo é unha cousa que está e que esbara
coma cóbrega longa rastreando
o corazón dos homes, ises vermes
que están tamén e van tamén pasando,
matinando furar un rexo muro de soidades,
pedra de escuros dioses que couta a súa sombra.
Mentras imos andando.
Mentras imos andando o tempo ten un nome,
un alcume de neve que ninguén o pronuncia,
un alcume que esbagoa nos vidros do inverno
e nos segredos xardís de acibos mergullados.
Mentras imos andando pregunto polos mortos,
pregunto polas cores das froles que amaban,
pregunto polas mornas mañás que gozaron,
pregunto polas ondas do mar. Eu pregunto.
Mentras imos andando.

Celso Emilio Ferreiro, Longa noite de pedra (1962)

Chega o inverno

2011-10-23T18:07:00.001+02:00

Volvo ao blogue logo de bastantes días de inactividade. A cousa ten xustificación, e é que comecei a traballar e desde comezos de mes non tiven tempo máis que para madrugrar, ir traballar e cumprir con obrigas e actividades varias antes de volver comezar o ciclo repetidamente cada semana (maña outra vez). O caso é que esta tempada o mundo tróuxonos diversas novas: A fin da ETA, a morte de Gadafi a mans de quen se presupoñía querían facer xustiza (se é que podemos considerar que esta existe), o afundimento de NOCAGA, a adquisición do pastor polo popular, a vaga de lumes que asolou Galiza neste último mes e que semella que rematará hoxe coa chegada do temporal...

O da vaga de lumes foi algo que puiden vivir de preto polas mañas cando baixaba ainda de noite os Peares para ir traballar. Un día quedei eu reflexionando como era posíbel que o lume acéndese, ou que o foran acender, a un lugar por riba do embalse onde nin seguramente os corzos se terían. Outro asustoume un pouco máis posto que se vía achegarse a aquelas horas, cando os medios aéreos non funcioan, ás casas... O do lume e os incendiarios é verdadeiro terrorismo coa terra, coa sociedade, coa vida... Tentei pensar en algún tipo de xustificación para facer aquelo pero realmente non a conseguín atopar. A única xustificación é a maldade pura ou unha desorde significativa na cabeza.

Por outra banda teño que ir a Lugo aínda os fins de semana. Queda moito máster por diante e moitos findes que aguantar na vella e bela cidade de Lugo. Foi unha urbe que sempre me gustou aínda que nel poida que discurran sen dubida algúns dos peores recordos da miña vida. Lugo conserva aquel xenoma ou característa xenuína da cidade galega por excelencia. Nótoo nas súas xentes, nas súas rúas, na paisaxe... E cada vez que vou lémbrome daquela poesía onde Celso Emilio Ferreiro, o poeta da terra dos poetas, lle dicía ao seu amigo Xosé Terra que el quería ir a Lugo.

En fin, preparaivos para o inverno que xa chega e coidadiño con non se mancar!

Cando era pequeno...

2011-10-01T23:38:00.001+02:00

Despois de todo o día de vendima e aínda falta maña, e probablemente pasado... Dispóñome a facer un alto esta noite despois de cear para cumplir co meme que me foi encomendado. A verdade é que este meme vai supor probablemente unha confesión de algo que aqueles que o viviron nunca souberon. Estou seguro que a meirande parte deles non lerá esta confesión co que non me preocupo. Aínda que a estas alturas....

Cando eu era pequeno estudei no colexio público de Pantón, o Monte Baliño. Nenos de aldea todos xuntos durante moitas horas o día xa supoño que saberedes o que será (supoño que igual que os de cidade!). Desde a linea para ir e regresar, os recreos, a hora do xantar no comedor, o recreo despois do xantar, a saída e as actividades extra escolares... Dá para moitas historias! O caso é que cando ía en 1º da ESO, a primeira promoción da historia que cursou 1º da ESO, no Nadal facíanse tódolos anos por parte das mestras grandes decorados para colgar das paredes, escaleiras, farolas... Lembro que o ximnasio se convertía nunha igrexa para aquelas datas e que os curas viñan a confesarnos a todos os que xa fixeramos a primeira comuñón (Algún confesouse e comungou alí antes de facela só por se rir do persoal... Hoxe penso que serían revolucionarios daquela que eran tolos e sacrílegos! O laicismo e a alternativa a relixión non se sabía que existían e o único pequeno ao que os seus país non quixeron que tivera relixión cos curas tiña que irse ao patio de recreo a pasar a hora fora, só). Un daqueles decorados eran os farolillos que colgaban das luces dos pasillos e que eran feitos en papel dourado e rematados cunhas especies de tiras de papel de cores os cales os facían parecer máis pomposos. Estas arma danzas eran cousa da Conchita, que daba lingua castelá, e da Marisa alias mazica (por estar casada co mazico) que lle daba clase a un curso enteiro de tódalas materias habidas e por haber. Eran mulleres altamente vingativas cos pequenos, sen reparo ningún en humillarte diante dos compañeiros se facía falta ou arrearche unha hostia. Certamente haberá xente que o dubide neses tempos xa, mais eran mestres da vella escola nun colexio rural. Os últimos dun tempo que se remataba. Mestres que sen chegar a ser como os que describen moitas veces os nosos país coa corre e a regra, sí trataban mellor psicoloxicamente e fisicamente moitas veces aos animais que aos alumnos. O caso é que un día coma sempre facendo o indio saímos ao recreo a todo meter e competindo entre nós quen era o que conseguía saltar máis alto desde o cima da escaleira deica o descanso da mesma. Así uns e outros fomos saltando repetidas veces ata que o Rubén de Toldaos pegou un chimpo tal que ao dar coa man ao farolillo o chimpou. O Rubén era xa daquela un tipo alto e creo que non sería moito máis baixo do que hoxe en día. Todos saímos dalí a fume de carozo e, reunidos en conxura, decidimos os vinte tres ou vintecatro pequenos da aula que ninguén sabería nada de quen fora o autor do magnicidio do farolillo.

Como era visto ás dúas horas a Conchita, alias Chita, decatouse da desaparición do farolillo e entrou enfurecida na clase que tiña con nós botando pestes dos pobres pequenos que ían en segundo da ESO. Esto pasaba así porque alí as fichaxes tamén eran de coidado. Normalmente as culpas sempre as levaba o pobre Néstor, que a base de ser cazado nalgunhas logo acabou pagándoas todas. Era o chibo expiatorio de todas as que facía e as que non facía pero non se sabía quen as facía. Pero esta vez o Nestor e os seus compañeiros de aula negaron en redondo a culpabilidade dun xeito tan feroz que a Conchita non lle quedou máis remedio que roer e optar pola vía da estratexia. Así convencida de que non podían ser outros que as fichaxes de segundo da ESO condenounos a estar sen recreo ningún deica que aparecese o culpábel daquela ofensa a súa arte facendo farolillos de papel dourado e tiras de papel pomposo. Caeron arredor de dúas semanas e os pobres seguían pechados recreo tras recreo sen que o culpábel da destrución do decorado de Nadal aparecese, sen embargo algún deles sospeitaba que o trebello fora roto por outros, en concreto algún de nós porque tamén sabían como eramos. E as preguntas nos encontros con eles sempre eran as mesmas sen que ninguén dos vinte e pico tivera nada que declarar.

Logo de tres semanas os pobres pequenos de segundo da ESO xa non sabían que facer para que o castigo lle fose levantado. A verdade é que me comezaron a dar mágoa pois mellor que ninguén sabía o que era pagalas sen facelas, ser chibo expiatorio doutros que se van a pasalo ben mentres ti ficas alí fechado (eu tiven sorte de que tiven á santa da Eudosia que era a que me salvaba dos castigos porque a ela tamén lle amolaba ter que estar alí vixiándote). Así que un día mentres estaba no baño entrou o David do Laxe que é veciño meu e era de segundo, e como xa estaba farto de roer o segredo solteille a historia e o responsable do que pasara non sen antes facerlle prometer que non revelaría nunca a fonte. E así foi. A Chita tivo que tragarse o seu orgullo e recoñecer que se trabucara cos de segundo, veu envinagrada cando lle tocaba con nós e botounos unha desas broncas que por moi duras que sexan a ninguén lle importan; Xactouse (falsamente) de ter descuberto ao verdadeiro responsábel do pecado (xa nomeado máis arriba) e castigounos a todos e non só a el a unha semana enteira sen recreo. Foi castigo colectivo porque tan mal estaba o facelo como ver que os demais cargaban coa culpa e calar coma ratos. Logo o Rubén e outros especularon e acusaron en público a Paula, que vivía en San Clodio daquelas porque o seu pai traballaba no embalse, de irse da lingua porque alguén a relacionaba sentimentalmente con un pequeno de segundo. Ela negouno e con razón, pero desta vez ninguén soubo que fora o que cometera o delito!

Non sei se fun daquela un traidor ou un xusticeiro. Recordo que non me sentín mal por delatarnos porque me pesaba máis na conciencia as tres semanas de inxustiza que levaban sufrindo os outros que outra cousa. Eu que sei, vos xulgaredes!

Este meme voullo encomendar sempre que o queiran facer a Mixiriqueiro, Atalaino, De Porco a Marrao, Paula, Bolboreteira, Noa... E todos os que o desexen!

No mes das vindimas

2011-09-22T19:13:00.001+02:00

No tempo das vidimas vólvo-me mais forte a força de exercita-la força, valha a redundáncia. É o tempo no que andamos nestas dúas parróquias a fume de caroço e sem parar por se chove, ou graniça, etc. E se perde a colheita. Eu o vinho para a casa este ano já o colheitei e dentro dum anaco, provavelmente quando remate este post ou algo mais baixe a bodega a rematar de ponher a cuba já para que quando a ela lhe venha bem ferva. Agora toca agardar a que as adegas que mercam o resto da uva, que ainda está nas vinhas a agardar, mandem as caixas para começar de novo a vindimar deica fim.

Asi que tensa espera para encarar a recta final, que eu polo menos já tenho ganas de quitar a vindima de enriba. Agora entendo aquela inquedanza do meu pai ou da minha avoa por ir a vindima e remata-la pronto, as cousas imo-las aprendendo na cabeça nossa, como di o refram e como di as vezes minha avoa. Dos nossos pais e avós sempre aprendemos grandes leccións mas entendemo-las apenas muito tempo despois do momento em que quixerom sernos ensinadas. Quando damos com a testa na parede umhas quantas vezes e a base dar a abrimos e nos entram os "Conceptos".

Pode que tenha raçom quem dijo algumha vez que a vida é umha grande escola na que imos aprendendo, umha escola empírica muitas vezes mais do que racional. Eu polo menos considéro-me mais empírico que outra cousa quiçais porque fum desses que foi aprendendo a paos, a navalhadas dessas que nom che ponhem as tripas na mao mas que che deixam o coraçom num punho.

O dilema da margarida

2011-09-17T22:41:00.000+02:00

Sí que debe verse fodido o Bloque para chegar a tocar na porta de Causa Galiza, como podemos ver na nova de Galiza Livre. É cando menos curioso que sexa o mesmo Bloque que fai anos negociaba a liberdade para sacar aos seus militantes do calabozo sen q se deran publicamente os seus nomes mentras que os do independentismo eran sinalados publicamente e marxinalizados pola opinion publica e os medios de comunicación (Caso María San Gil Facultade Económicas da USC). Nunha vulneración máis de certos dereitos básicos que sí tiñan os militantes naquela altura do BNG pero non o resto da militancia doutros sectores. E é que seica as clases existen.

Seica agora hai que volver buscar o voto soberanista? Ese que buscan militantes do bloque nos xornais dicindo que para eles non é o mesmo a CIU de Madrid que a de Barcelona... Esa CIU que pecha centros de saúde en barcelona? É curioso e significativo. Interesante ver certos posicionamentos de certas correntes e personaxes á vez no seo do bloque que o único que fan e enganar sistematicamente a quen quere deixarse enganar, con moita teórica e pouca práctica. Pero como din por aí unha cousa é a coherencia e a outra ben distinta é sobrevivir. Porque unha cousa é ser soberanista e outra ben distinta é recoñecerse no modelo da España Plural que CIU reclama, que non é unha organización diferente que a que aplica criminosas políticas neoliberais. Porque non é o mesmo o soberanismo que a España plural. Pero así está o patio da demagoxia galega actual, onde como fai o postmodernismo todo pode ser redefinido deica a saciedade ata o punto de caer no mesmo que se critica.

É canto menos curiosos a doble moral que están a empregar algúns sectores do bloque en certos temas, quen saen dicindose de esquerdas e soberanistas a vez que louba a CIU de Madrid como se houbera dúas. Moi pouca vontade de definición e sí unha gran estratexia para evitar o sangrado de militancia descontenta do BNG desde fai xa algúns anos. Cada quen ha de elixir onde situarse e semella claro que non elixir moitas veces tamén é situarse. Por acción ou por omisión.

Os privilexios ou a falta de vergoña na cara

2011-09-14T05:15:00.001+02:00

- como no vas al especialista a que te mire eso?

- es que la cita me tarda 10 meses, después de pedirla en el médico de cabecera...

-Pero si es super rápido, yo fuí a x porque mi padre es "funcionario x" y no va por la seguridad social sino por privado.

(Conversa real entre dous rapaces da mesma idade, un fillo de funcionario e un de traballador por conta allea. A cuestión era a mesma e ambos, nun resolveuse en menos dunha semana no outro agravouse ao longo do ano)

No hospital comarcal de Monforte o outro día mentres agardaba a que un familiar fose atendido en urxencias tiven tempo para ir lendo tódolos letreiros que van poñendo polas paredes. Un deles era este que aparece na foto de máis abaixo e chamoume moito a atención que un letreiro deste tipo sexa posto nun dos hospitais galegos onde a atención é máis pésima. O problema da sanidade non só é a falta de medios, tanto humanos como materiais, como ben reivindicarán por aí; Outro problema aínda máis grande neste país non é só o que afecta a sanidade senón a toda a función pública en xeral. Os funcionarios convertéronse nunha especie de intocables (e non no senso no que o serían na India) ata o punto de que están por riba do ben e do mal en moitas ocasións mentres o resto da cidadanía que traballa en peores condicións se ve máis desprotexida cando debería ser o contrario. Eles gozan de tódolos privilexios e proteccións a conta dos demáis e esto ocorreu en complicidade cos sindicatos e toda a caste política quen foron montando cos anos un longa cadea de subsistencia/dependencia que separou fondamente os estratos sociais.

Non quero facer demagoxia co asunto do funcionariado porque sei que é un campo no que habitualmente se fai pero... Acaso ninguén coñece que os fillos de mestres están exentos de pagar matriculas na ensinanza pública? É normal que o fillo dun mestre quen seguramente teña mellor soldo que un obreiro que gaña o soldo mínimo estea exento mentres o segundo teña que pagar matrículas cada ano máis altas? É normal que membros da función pública teñan dereito a sanidade privada pagada polo resto da cidadanía mentres esta sofre a falla de calidade na mesma continuamente? As cuestións serían inagotables mais creo que se resumen nunha cuestión fundamental... É normal que aqueles que sosteñen o conxunto do Estado co seu traballo e impostos teñan que sufrir peores servizos e trato por parte das institucións públicas que os servidores públicos que controlan ditas institucións?

Cando hai necesidade de acudir a un hospital?

Como pode un país consentir tal tropelia durante anos e anos sen que a indignación abrolle das conciencias non só das victimas da falta de seguridade e saúde nas empresas, na sanidade, na educación... Senón dos propios servidores públicos que a consinten e manteñen? Esta sociedade mata coa complicidade de todos porque permite o incumplimento non só da lexislación básica senón dos máis elementais dereitos humanos. As veces penso que hai quen debería nacer indignado mais eso non pasa senón ata que, como Novoneyra dixo, marca a malla da argola.

Agustín Fernández Paz: Un exemplo a seguir.

2011-09-13T01:15:00.002+02:00

Foto tirada de Garipano

Hoxe chegou a todos nós a excepcional nova do premio SM iberoamericano da literatura infantil e xuvenil para o escritor galego Agustín Fernández Paz. Para min como galego faime sentir especialmente orgulloso que un escritor da nosa lingua sexa recoñecido cun premio internacional, porque non só situa ao escritor no centro do obxectivo senón que o fai tamén coa nosa cultura. Como ser humano o premio gustoume aínda máis por que nos ensina a todos, e especialmente a aqueles que cada día se opoñen ao recoñecemento da nosa cultura e da nosa lingua como tales, que a dignidade e o compromiso existen e son recompensados. O escritor Fernández Paz rexeitou o ano pasado o premio da cultura galega das letras por coherencia e dignidade como membro da plataforma prolingua e para denunciar a nefasta politica linguistica e cultural que desde o goberno da Xunta se está a levar a cabo. Esto debeu ser para os membros do poder autonómico galego unha bofetada en toda regla na cara de quen non está acostumado a que llas dean senón todo o contrario. E hai que dicir que exemplos deste tipo non son habituais velos na nosa terra onde o autoodio e a negación están a orde do día. As veces é curioso ver a escritores e activistas outrora comprometidos coa causa da lingua e da cultura galegas renegar ou suavizar posturas ante prevendas ou caridades do poder. Un exemplo desto é o hoxe presidente da RAG, Méndez Ferrín, quen en pouco tempo pasou de activista político e cultural da língua a reunirse cos inimigos naturais da mesma e a recibir dos mesmos premios e loubanzas. O caso de Méndez Ferrín é canto menos curioso pois foi recibir un premio dos que outrora publicaron a súa face en primeira páxina chamándolle terrorista.

Pero hoxe é o día de Agustín Fernández Paz e do seu premio amplamente merecido. Hoxe é o día no que os galegos debemos mostrarnos orgullosos del por ser un exemplo cívico de dignidade e coherencia.

O románico de Pantón: Un fito do románico mundial

2011-09-12T01:49:00.000+02:00

O barroco galego é un fito do barroco mundial.

Castelao, Sempre en Galiza.

Estes días por casualidades da vida tiven que percorrer algunhas desas xoias románicas que o concello de Pantón atesoura pero que nós non nos decatamos de que existen ou que se o facemos, poucas veces lle damos a importancia requerida debido ao costume de transitar eses lugares. É algo similar ao que pasa cando un estudante en Santiago vai deixando de percibir a grandeza da zona vella compostelana a medida que o tempo na cidade vai pasando.

Cartel explicativo do concello

Unha delas foi a igrexa románica de San Fiz de Cangas, onde seica hai enterrado algún da casa do conde de Espasantes, Cangas ou San Fiz... Eso non está moi claro. A igrexa ata fai ben pouco non contaba con ningún tipo de explicativo para quen por alí pasase, pero varios anos despois de promover a rota do románico o concello tivo a ben chantar alí algo para que a xente poida saber que é un templo do século XII entre outras cousas.

A min personalmente gústanme moi certos detalles grabados na absida que revelan a mentalidade da época e que son seguramente un fito do románico mundial. Como o é todo o románico de Pantón.

Detalle da absida

Outros detalles desta anterga igrexa son o grabado na súa porta principal ou a xanela do altar que ten dous grabados moi peculiares.

Xanela do altar da igrexa

Detalle da porta de San Fiz

Ademáis nesta mesma parroquia do concello de Pantón podemos atoparnos un antigo santo cristo tallado en madeira dun valor incalculábel. O orixinal está gardado non sei se a bo recaudo dos ladróns que, moi probablemente levaron o códice calixtino, en Lugo. O que podedes ver na imaxe é unha réplica exacta posta no lugar onde durante moitos anos foi exposto o orixinal para goce dos fieis. Tódolos anos nesta parroquia se fai unha comida campestre en Xullo para celebrar o santo cristo. Durante esta festividade o orixinal é traído a parroquía para celebrar os (non sei se santos ou non) oficios.

Santo cristo de San Fiz de Cangas

Outra xoia aínda máis impresionante é o mosteiro de Eiré, polo que paso moi acotío mais ao que nunca lle saquei unha foto. Prometo facelo e se me esquezo podedes tirarme das orellas para poñelo aquí e darlle bombo, que boa falta lle fai debido ao pouco que o fan as nosas entrañabes autoridades municipais, provinciais e autonómicas.

Hoxe andiven tamén polas augas santas, en Pantón (a parroquia que non o concello), onde se fai unha romaria moi típica a onde ven xente de moitos recantos a xantar de campo. As augas santas son augas sulfurosas ou desas que cheiran a ovos podres que seica son boísimas para todo mal do corpo e que os vellos sempre invitan a beber cando un se pasa polo manantial público que alí hai. Fai uns anos ergueuse preto do manantial un balneario que leva o mesmo nome e que está o lado do antigo xa ruinoso. Pero eso xa noutra ocasión que senón esta entrada desmándaseme entre fotos e parrafada.

A vixencia dunha visión da terra

2011-09-09T16:47:00.001+02:00

-Lo que pasa es que aquí todos queremos ser caciques, ¿Sabe?

Alfonso D. Castelao

Longa letanía de piano

2011-09-08T14:02:00.002+02:00

Profundamente

se apropia de min
a bagoa que calada
abrolla point zero
Quién sabe donde?
Tristes risas pobres
daqueles que rin da pureza.
Paseniño in crescendo
vai tomándme
a bagoa que cala
meu peito abaixo
a que ninguén ve
e da cal nunca digo nada.
Psicose exacta
combinación de depresión e delirio
contradicción aparente
o meu corazón é unha bomba
que quer estoupar e non pode
Toca La corde
faino soar outra vez
quizáis sexamos capaces de cruzar
outra vez e explicarlle aos outros
quen somos e porque non imos ir aló.
Tristeza inteira nós doma
calada sen avisar na porta
do tempo e dos preparativos.
Baixa agustiño
falando unha lingua miña
que no berce me contaron
non aquela que odian os puretas
nin a dos enxebres.
Aquela do toxo
aquela do leite
aquela do enterro
aquela alestora orfo.

E probes daqueles que non entendan
á bágoa cando ao peito baixe
e paseniña profunda se esvare
e berre alto palabras brancas
que ninguén ouve e non describes
será a túa teima a miña teima
e case sen coñecernos ti lleu
ti en Alaska lleu Pantón
non seremos xa irmaos máis alá do alá
seremos simplemente o mesmo
inconscientes de sermolo
tan sós e a vez tan amargos.
Não há pois máis que falar
we know it.
A la hora en que teje la vieja
espérame.

Fame? Sempre cha houbo

2011-09-05T13:58:00.001+02:00

Como dicía Ithaca polas paredes mudas de Monforte:

-Mate a pobreza, Cómase un pobre.

Discursos

2011-09-05T02:00:00.000+02:00

Escoitar sair a miña guerra
mentras o soño entra.
Ninguén lle dá permiso
ninguén a agarda.

Ela naceu sen maldade
ela só tivo alma.
Ningún a quixo
e agora todos a burlan
todos a esperan
dicíndome: Dá un discurso.

Escoita miña guerra sair
inconsciente indignado
que tantas noites calaches
mentras no relente da madrugada
o home era socialmente asasinado.
Traballadores que van á fábrica
Mulleres que paren fillos só con espalda.

Dicídeme de quén son os berros
sorda sociedade de coxos que non ven
donde se liquida a inocencia
e se mata en silencio sen armas.
Dicídeme pois que discurso espero?

Canción de Yann Tiersenn: http://grooveshark.com/s/Naval/2zGpIo?src=5

Dorian Gray

2011-09-03T01:24:00.000+02:00

Xa non teño tempo de soñar
perdino debaixo da almofada
cando andei pensando en andar.
Eu era novo e espertei vello.
Eu era un Dorian Gray sen espello.

Como truncaron a "democracia"

2011-08-30T02:53:00.000+02:00

Hoxe déixovos este interesante video sobre a psicoloxía da masa ou que algúns poderían dar en chamar as arroutadas da opinión pública. Nel explícase como o sobriño de Freud aproveitou moi ben as teorías do seu tío para converter ao traballador americano no consumidor americano, e por extensión ao cidadán mundial tamén se lle remataría aplicando o mesmo proceso. Os sentimentos e desexos latentes e ocultos no ser humano son pois unha forza motivadora fundamental que pode ser empregada para manipular sociedades enteiras e o mundo mesmo. Agardo que vos guste. Para ver o resto das partes podedes velas ao final de cada unha vai poñendo a seguinte.

Y si nadie les hubiese dado una oportunidad?

2011-08-29T01:32:00.000+02:00

Lémbro que cando eu era un adolescente había nun famoso show da televisión española, logo mercados os seus dereitos pola canle de Berlusconi, había un eslogan que dicía y si nadie les hubiese dado una oportunidad? En referencia aos cantantes que nel saían aprendendo a ser eso, cantantes. Era curioso como naquela España do milagre económico onde a puxanza e a opulencia se manifestaban por todas partes algunhas voces críticas, aínda pouco escoitadas, berraban a inxustiza de que a mocidade traballara nunha situación de precariedade e sen dereitos e moitas veces nunha especie de limbo legal onde para as empresas todo eran ganancias, coa complicidade do Estado e o seu sistema educativo, os sindicatos, a patronal e todos nós que o permitimos: Que nos negamos sistematicamente a defender os dereitos dos daquela os nosos fillos, hoxe nós, mañá os nosos netos. Porque os dereitos sociais gáñanse hoxe e loitanse sempre.

Pois ben, xa daquela a España plurinacional e a nacional, ambas, sufrían do que se dí un mercado de traballo ao meu ver (e sen empregar termos demasiado técnicos) desestructurado onde o sistema educativo fallaba na base por mor dunha falta seica segun os entendidos dun acordo na transición para regulalo establemente. Esto facía que o sistema educativo non se correspondese coas demandas do mercado de traballo e que polo tanto a meirande parte dos cerebros que o Estado axudou a formar bulisen cara outras parcelas desta sociedade occidental global. Pero daquela os papás e as mamás tiñan traballo ben fora na construcción ou nos seus derivados e os nenos podian ir vivindo máis ou menos, trampeando, aguantando a precariedade, pero supervivindo. A fuga de mozos (formados e menos formados) era acentuada pero non ata o punto de que os que ficaban ficaban a mirar para os biosbardos, como pasa hoxe. Daquela o paro da mocidade non facía sangrar os ollos ao velas estatísticas porque os que marchaban xa desaparecían delas e os que ficaban ian sendo absorvidos por becas merda sen cotizar a seguridade social e con cargo ao Estado do benestar. Calquera que vivira esa época recén rematada a súa carreira saberao ben, mellor ca min.

Ao final chegou a crise e o sector da construcción petou e as empresas que andaban a putear a mamá e papá foron para o carallo, e as empresas que collían bolseiros por 500 euros e sen cotizar a seguridade social, coa bolsa a cargo do Estado, ben foron para o carallo ben se lle acabou ese choio... e a familia tivo que subsistir ben da pensión dos vellos, ben dos 400 euros ou ben do mercado de traballo negro que abunda nesta Galiza nosa e na España do século XXI destino universal. E aqui andamos vendo o esperpento de como nos van reformar a outrora intocábel constitución para ver se eles saen na crise a conta dos que se sacrifican, que foron os de sempre... Antonte foi o meu avó labrego o que marchou traballar ao salto en condicións máis que precarias, Onte foi o meu pai o que marchou as canteiras en condicións tamén máis que precarias onde as autoridades durante o famoso milagre económico español esqueceron aplicar e sancionar as leis de prevención, Hoxe son eu o que non son labregobreiro pero porque non sei o que son. Son un ninguén coma o Balbino que nós relataba Neira Vilas co diferencia de que este ninguén perdeu a súa condición de labrego para ser un ni ni, como nos bautizaron e como nos rebautizaron: Nin casa, nin emprego...

Mentres tanto felicitacións aos politicos dos nosos concellos galegos e españois que tan ben fan o seu traballo de traficar coa miseria humana, mentres todo o mundo lle cala coma putas non vaia ser que aínda nos quiten a existencia. Pero... Y si nadie les hubiese dado una oportunidad?

De profundis

2011-08-28T03:40:00.001+02:00

"mentira lo que dice,
mentira lo que dá,
mentira lo que hace,
mentira lo que va"

Manu Chao, Mentira.

A noite é tan triste
que verte unha bágoa
negra sobre o meu peito
e lle tende o coitelo a San Pedro
para matar ao galo
que tres veces canta
na cima do galiñeiro.
A noite é tan noite
que asemella noite toda ela.

"Mentira la verdad"

As veces o poeta não é um fingidor...

Democracia pra qué?

2011-08-25T04:58:00.001+02:00

Canto máis tempo paso a analizar o mundo no que vivimos, os acontecementos sociais nos que a nosa vida se vai posicionando dun sitio a outro, cada vez teño unha percepción maior de que o sistema democrático está sobrevalorado. Estáo porque a democracia pode ser moi representativa (que non o é case nunca ou poucas veces) pero á hora da verdade nela non imperan os criterios de igualdade e xustiza que reclaman a maior parte da sociedade. O tempo véunos traendo ese concepto de cidadáns que tanto nos gosta poñer e que nos luce coma un traxe de domingo pero, ao final, é todo unha mentira. Ao final a democracia é imposíbel porque o criterio dunha maioría non garante os dereitos individuais e colectivos de ninguén, porque pode funcionar moi ben o seu engranaxe político e non representar para nada o sentir social da súa poboación (como sempre pasa) nin a ética que nela impera. O final todo o concepto que nos venderon, que estudamos, que vimos ou aprendimos do que é a democracia non existe, quizáis como dicía Robert Dahl exista a poliarquía (que ata pode ser unha nova forma de oligarquía...)
Quizáis sexa o momento de comezarmos a berrar... Democracia, pra qué? Moitos dirán que mellor democracia que dictadura ou totalitarismo... Mais o que non pode ser é que se confronten esas dúas ideas co fin de atemorizar as masas, a xente debe ver que existen outras alternativas a unha organización social como a que temos e que ditas alternativas non se dan feitas, contrúense. Como Novoneyra dicía, Nós sabemos que o home pode ser outra cousa, nós sabemos que tí podes ser outra cousa.

O problema de xente coma a do video é que teñen que saír as rúas, os bares, etc. a falar de política. Todos nós o facemos pero... porqué? quizáis porque o sistema non nós representa e entón en vez de ouvear tanto polos camiños quizáis haxa que comezar a pensar como facermos un novo, nos foros adecuados, cos instrumentos adecuados.

Eu tampouco te espero

2011-08-19T00:27:00.001+02:00

O silêncio de Deus polo que falam os criminossos que hoje se reunem em Madrid mata, mata milheiros de personas em África por promover as súas campanhas contra o preservativo e a favor da castidade entre muitas outras coussas. Recentemente os senhores ministros de Deus decidirom-se a tipificar a violaçom no seu código moral como igual a venda de pilulas do dia despois, e a dizer que é como dar licência para se divertir um cacho a um violador. Eles que reprimem o seu instinto natural ao desejo, a paixom, ao sexo... Ata que finalmente acavam por traiçoar a súa podre moral baseada em miles de anos de odio e morte.

Senhores curas tenho que confesar-lhes que sí, que os ateus e agnósticos quando fodemos divertímonos, e moito! Mas fazemo-lo sanamente com lujuria, gula, desejo... sem depravaçons e entre adultos conscientes e consentindo, nom como fam vôces com os meninhos e meninhas que violam impunemente agochando-se umhos aos outros.

EU TAMPOUCO TE ESPERO!

José Luis Sampedro y la visita del papa

2011-08-17T17:32:00.000+02:00

Do blog Efetco Bolboreta collo este vídeo que creo que merece a pena ver e ao que non fai falta engadirlle palabra algunha

Reflexións toledanas (e solitarias)

2011-08-15T02:17:00.000+02:00

<<O peor analfabeto é o analfabeto político. Non oe, non fala, non participa dos acontecementos políticos. Non sabe que o custo da vida, o prezo dos frexoles, do pan, da fariña, do vestido, do zapato e dos remedios, dependen de decisions políticas. O analfabeto político é tan burro que se enorgullece e ensancha no peito dicindo que odia a política. Non sabe que da sua ignorancia política nace a prostituta, o menor abandonado e o peor de todos os bandidos que é o político corrupto, mequetrefe e lacaio das empresas nacionais e multinacionais>>

Eugen Berthold Friedrich Brechter Han Culen, Bertolt Brech.
(Frase tirada da wikicitas)

Nunca máis e nunca menos

2011-08-09T15:51:00.000+02:00

Volta a casa, onte xa fun o solfato que levaban as pobres cepas tres semanas sen recibir nin gota. Pensei que xa non quedaría nada despois da longa estadía en Londres mais as condanadas aguantaron o tirón e están máis ou menos. A meirande parte dos veciños din que este ano haberá unha señora colleita, eu podo dicir que haberá unha colleita regular e non me queixo porque como dicía o Melchor da Abelaira nunca máis e nunca menos. Temos unha terra fermosa e onte o ir a ribeira confirmoumo do mesmo xeito que cando viña no avión de Londres ao entrarmos pola costa a Galiza quedei abraiado. Ortegal, a ría de Ferrol e a cidade, A da Coruña e a súa cidade, Meirama... MENUDO ESPECTÁCULO! Nunca virá nada igual e fiquei coa boca aberta.

O primeiro que fixen nada máis chegar a casa foi cear un plato de lentellas, o día seguinte tortilla... Teño que ter coidado que xa que baixei cinco quilos en Londres (Non por non comer, ademáis de comer pienso de engorde... Pero en fin...) non os volver subir...

En fin agora toca volver a rutina e recomezar o que deixara morto, a búsqueda intensiva de choio e demáis familia.

Says me hello always!

2011-08-06T19:57:00.002+02:00

Liverpool Street Station

Último día em London. Manha volta para a casa desde Stansted e chegada a Santiago quase as 21:00. Já temho ganas de pisar terra galega (probavelmente quando esteja alá temha ganas de estar outra vez aqui...) e estar na minha casa. Colherei o bus 153 direcçom Liverpool Street Station a esso das dez da manhá máis ou menos, pois esta gente da residência pom-te fora as dez da manhá, mas a sensaçom de estar no aeroporto já é um passo máis. Tomarei o Stansted Xpress ata o aeroporto e a agardar a facturar e finalmente a embarcar. Ando algo nervosso porque me dijerom que Ryanair fai bastantes putadas com o tema da equipagem mas aguardo que nom haxa problema e nom passar-me muito do 15 kilos que estipula o meu bilhete así como os dez que som para o equipaxe de mão (A mochila que me acompanhou todos estes dias por Londres adiante)

Londres é umha cidade da que penso realmente aprendim moitas coussas. É multicultural, multiétnica, orgulhossa de si mesma e da súa história e fermossa a vez que grande e ordenada. Aquí um observa a súa terra desde umha outra perspectiva mais elevada e consegue lonxe de minimiçar o seu sentido de pertenza engrandeze-lo no conxunto das naçons mundiais. Como bem dim os reintegracionistas galegos, que cada vez som mais, a nossa lingua é internacional. Volvo contento de ter vido e ter visto todo o que vim, umha experiência máis coa que me enriquezim mas nom creio que estivera dispostos a vivir aquí na emigraçom, tenho-lhe demasiado apego a terra onde nascim e soio como último recurso ante situaçom laboral que atravessa o nosso país me plantejaria emigrar. Emigrar ou viaxar apréndenos muito máis de nós mesmos que estar na casa por umha singela raçom, observamos a comparativa e abrimos a mente a novas possibilidades.

Estaçom de Baker Street

Temos que aprender dos seus grandes transportes públicos, do seu ecologismo (moitas bicicletas e facilidades para as usar), da súa educaçom e cortesía... Mas eles tenhem que aprender também da nossa calma, da nossa comida e da nossa cercania. O outro dia umha espanhola que trabalha aqui dizia-me que ela já nom se habituaria a viver alí outra vez, que nom soportaria esses pequenos detalhes de que a gente se lhe cole nas fileiras, a pachorra dos empregados públicos ou dos bancos, etc. Despois de dez anos alí aprendeu a ser inglesa mais do que andaluza. Entendo-a bem. Mas seguramente a tragédia de moitos emigrantes nestas e noutras terras seja a de ter deixado alá as súas familias e os seus seres queridos, moitas obligaçons e responsabilidades... a cambio dumha outra vida cheia de muitas outras responsabilidades e preocupaçons. Aqui em Londres botei muito de menos a moita gente querida, mas a quem máis botei de menos será umha persona a que botarei de menos toda a minha vida, umha persona que xamáis me abandonou e quem o deu todo por nós. Porque na vida há presenças que delatam ausências. Puidem senti-lo aquí comigo mas sei moi bem que é alí onde sempre o sentirei e estará comigo, onde nascim, medrei, cometim os meus erros e cometerei os meus acertos ou nom.

Volvo a casa contento de volver mas também com ganas de volver visitar Londres algum dia e volver-me sumerxir na sua respiraçom. Como lhe dixem na escola onte quando me despedia I'll come back... Says me hello Always!


Galiza destino universal (Cima de Vila)