aosporcie.pl - Sport w Poznaniu

Transferowa dekada Kolejorza. Jedna nacja jest bezkonkurencyjna

2023-05-25T13:50:00.000+02:00

Końcówka sezonu i perspektywa nowego zawsze budzą wiele emocji. Nie ma kibica, który przejdzie obojętnie obok plotek transferowych, które tradycyjnie już stanowią podwaliny ku marzeniom o wielkim sukcesie w kolejnym roku. Czego możemy spodziewać się z Bułgarskiej? By tego się dowiedzieć, sprawdźmy, jak Lech Poznań radził sobie na rynku w ostatnich latach.

Ostatnie 10 lat najnowszej historii Lecha Poznań przyrównać można najlepiej do rollercoasteru emocjonalnego. Od kompromitacji na arenie europejskiej z Zalgirisem i Stjarnanem, przez przyjście Macieja Skorży i zdobycie po pięciu latach tytułu mistrzowskiego, następnie lata bylejakości i kompromitacji na rodzimym podwórku, po zdobycie tytułu na stulecie i niezapomniane europejskie boje w obecnym, dobiegającym już końca sezonie.

Na każdy sukces składa się wiele czynników i pracuje na niego wiele osób. Oczywiście, najprościej ujmując - najłatwiejszym sposobem na złożenie sukcesu sportowego jest skompletowanie bardzo dobrej, szerokiej kadry oraz kompetentnego sztabu szkoleniowego. Dlatego też, nieodzownym elementem każdej przerwy międzysezonowej jest okres transferowy, który niezwykle emocjonuje wszystkich fanów futbolu, a którego owoce można ocenić miarodajnie dopiero po czasie. Postanowiłem przeanalizować ostatnie 10 lat transferów Lecha, określić i przypisać wartość każdemu z nich, a następnie sformułować na tej podstawie wnioski.

Metodologia jest bardzo prosta - każdemu, z 61 zagranicznych transferów do Lecha przypisana została wartość - 1 dla transferów bardzo dobrych, 0,5 dla przyzwoitych i 0 dla albo niewypałów, albo zawodników, którzy po prostu nie grali. Suma wartości i dla narodowości zawodników, i dla lig, z których byli sprowadzani, była następnie dzielona przez liczbę danych, co dawało odpowiedni % - który determinował odpowiedni kolor na mapie.

Do rzeczy - przyjrzyjmy się zatem liczbom.

Oto najskuteczniejsze nacje

Średnia % ocena transferów Lecha Poznań z danego kraju z ostatnich 10 lat

Portugalia wyróżnia się jako nacja o największym sukcesie transferowym, mając niezwykłą skuteczność wynoszącą 100%. Każdy z pięciu portugalskich zawodników, którzy dołączyli do Lecha Poznań, okazał się cennym nabytkiem, który znacząco przyczynił się do osiągnięć i sukcesów klubu. Pedro Tiba był wiodącą postacią w kampanii europejskiej 2020/2021, João Amaral, Joel Pereira i Pedro Rebocho stanowili filar mistrzowskiego Kolejorza 2022, a Afonso Sousa po okresie adaptacji do polskich realiów stał się z miejsca bardzo ważnym elementem układanki obecnej drużyny ćwierćfinalisty Ligi Konferencji.

Kraje skandynawskie również zasługują na uznanie za owocne transfery. Szwecja i Finlandia mają wskaźnik sukcesu transferowego wynoszący 75% lub więcej, a Norwegia i Dania ponad 50%, co oznacza, że przynajmniej połowa zawodników legitymujących się paszportami z tych krajów pozytywnie wpłynęła na wyniki drużyny. To podkreśla umiejętność klubu w identyfikowaniu talentów z tych regionów i skutecznym ich integrowaniu w składzie. Co więcej, sumarycznie na 12 transferów z ww. krajów aż 7 zawodników okazało się transferowymi bombami. Skandynawska gałąź scoutingu Lecha Poznań pracuje naprawdę dobrze, a owoce jej pracy procentują praktycznie w każdym sezonie, w którym dołącza do drużyny mistrzów Polski 2022 zawodnik z północy Europy.

Z drugiej strony, transfery piłkarzy z Bałkanów, Ukrainy, Gruzji, Hiszpanii nie spełniły oczekiwań, mając wskaźnik sukcesu grubo poniżej 50%. Te dane wymagają bliższego przyjrzenia się czynnikom wpływającym na rozczarowujące wyniki. Ważne będzie ocenienie adaptacji zawodnika, zgodności stylu gry czy innych istotnych aspektów przy rozważaniu przyszłych transferów z tych regionów. Lech Poznań jest bodaj jedynym czołowym polskim klubem, w którym nie wypalił żaden Hiszpan zakupiony spoza Ekstraklasy.

Warto zwrócić uwagę, że Chorwacja, posiadająca największą liczbę transferów (6), ma stosunkowo niski wskaźnik sukcesu wynoszący 25%. Oznacza to, że większość chorwackich zawodników, którzy dołączyli do Lecha Poznań, nie spełniła oczekiwań lub nie wpłynęła znacząco na drużynę. Jedynym Chorwatem, którego sklasyfikować można jako "topowy" transfer, jest Antonio Milić. Poza dość przyzwoitym Mario Situmem, reszta zawodników albo w ogóle nie dała odpowiedniego wkładu w rozwój drużyny, albo też była totalną klapą - jak np. Karlo Muhar.

Podsumowując - ostatnie 10 lat transferów daje jasną odpowiedź na to, z jakim paszportem warto brać piłkarzy. Obywatele praktycznie wszystkich krajów nordyckich oraz Portugalczycy stanowią gwarant sukcesu. A jak to wygląda w kontekście lig?'

Jedna liga bezkonkurencyjna

Średnia % ocena transferów Lecha Poznań z danych lig z ostatnich 10 lat

Tutaj pokrywa się to relatywnie z narodowościami. Największą próbę mamy z Allsvenskan - szwedzkiej ekstraklasy. Na 7 przeprowadzonych transferów aż 6 sklasyfikować można jako topowe lub przyzwoite. Trochę zapomnianym kierunkiem, ale też dostarczającym graczy o określonej wartości, jest liga węgierska. Zupełnie nietrafionymi byli jedynie David Holman oraz Roko Baturina - reszta transferów, w tym Emir Dilaver, była strzałami w "10". Ostatnią, dość intensywnie eksploatowaną ligą o absolutnie największej skuteczności jest portugalska ekstraklasa. Na trzy transfery stamtąd, wszystkie okazały się wyśmienitymi. 2. Bundesliga dostarczyła za to Kolejorzowi prawdziwych goleadorów. Christian Gytkjær i Mikael Ishak to wybitne transfery i zawodnicy, którzy zasilili klubowe konto bramkowe wieloma trafieniami, a nieujęty w tym zestawieniu Dawid Kownacki okazał się kluczem do zdobycia mistrzostwa Polski 2022.

Kamyczkiem do ogródka scoutingu są tradycyjnie już ligi bałkańskie oraz liga ukraińska. Na pięć transferów z kraju naszych wschodnich sąsiadów aż trzy były niewypałami; bardzo dobrych graczy na próżno tam szukać.

Przed Kolejorzem intensywne okienko transferowe. Z oczywistych przyczyn konieczne są poszukiwania wartościowego stopera, do tego odejście Pedro Rebocho wymusza konieczność nabycia lewego obrońcy, a nieprzedłużenie kontraktu Artura Sobiecha i choroba Mikaela Ishaka determinuje ściągnięcie goleadora. Nie sposób nie wspomnieć tu też o skrzydłowych. Lech Poznań obecnie dysponuje jednym wartościowym skrzydłowym na sezon 2023/2024 - Kristofferem Velde. Michał Skóraś rozpoczyna podbój Europy, a Adriel Ba Loua poziomem nie przystaje do jednego z najlepszych polskich klubów w historii. By zrealizować cele - walkę o mistrzostwo Polski 2024 oraz awans do fazy grupowej Ligi Konferencji UEFA niezbędne są odpowiednie wzmocnienia. Oby tym razem rubryki zapełniały się jedynie samymi kozakami.

Dla pasjonatów statystyki - załączam również dane szczegółowe, które posłużyły do konstrukcji wizualizacji.

Transfery danych narodowości:

Kraj	Top	Ok	Flop	SUMA	%
Chorwacja	1	1	4	6	25%
Portugalia	5	0	0	5	100%
Ukraina	0	2	3	5	20%
Szwecja	3	0	1	4	75%
Dania	1	1	1	3	50%
Norwegia	1	1	1	3	50%
Węgry	1	1	1	3	50%
Słowacja	1	0	2	3	33%
Gruzja	0	1	2	3	17%
Finlandia	2	0	0	2	100%
Rosja	1	0	1	2	50%
Czarnogóra	0	0	2	2	0%
Hiszpania	0	0	2	2	0%
Austria	1	0	0	1	100%
Szkocja	1	0	0	1	100%
Szwajcaria	1	0	0	1	100%
Gambia	0	1	0	1	50%
Ghana	0	1	0	1	50%
Holandia	0	1	0	1	50%
USA	0	1	0	1	50%
Bośnia i Hercegowina	0	0	1	1	0%
Czechy	0	0	1	1	0%
Grecja	0	0	1	1	0%
Izrael	0	0	1	1	0%
Kamerun	0	0	1	1	0%
Łotwa	0	0	1	1	0%
Niemcy	0	0	1	1	0%
RPA	0	0	1	1	0%
Rumunia	0	0	1	1	0%
Serbia	0	0	1	1	0%
WKS	0	0	1	1	0%

Transfery z danych lig:

Liga	Top	Ok	Flop	SUMA	%
Allsvenskan	3	3	1	7	64%
Liga węgierska	2	1	2	5	50%
Liga ukraińska	0	2	3	5	20%
Liga portugalska	3	0	0	3	100%
Liga rosyjska	2	0	1	3	67%
Liga chorwacka	0	1	2	3	17%
Liga czeska	0	0	3	3	0%
2. Bundesliga	2	0	0	2	100%
Eliteserien	1	0	1	2	50%
Liga cypryjska	1	0	1	2	50%
Liga słowacka	1	0	1	2	50%
Liga duńska	0	1	1	2	25%
Liga grecka	0	1	1	2	25%
Liga kazachska	0	1	1	2	25%
La Liga2	0	0	2	2	0%
Liga belgijska	0	0	2	2	0%
Liga turecka	0	0	2	2	0%
Liga szkocka	1	0	0	1	100%
Liga szwajcarska	1	0	0	1	100%
Ligue2	1	0	0	1	100%
Eredivisie	0	1	0	1	50%
3. hiszpańska	0	0	1	1	0%
Bundesliga	0	0	1	1	0%
Championship	0	0	1	1	0%
Liga bośniacka	0	0	1	1	0%
Liga izraelska	0	0	1	1	0%
Liga koreańska	0	0	1	1	0%
Liga serbska	0	0	1	1	0%
Liga ZEA	0	0	1	1	0%

Alex Detotekin
@alexdetotekin
📷 Alex Detotekin / aosporcie.pl

Lech Poznań walczy z Fiorentiną o kolejne europejskie noce. "Dziś może liczyć na wsparcie z całego kraju"

2023-04-13T15:04:00.001+02:00

Lech Poznań dzisiaj gra o marzenia i przedłużenie fantastycznej serii w Europie - cudownego snu, z którego nikt nie chce się jeszcze budzić. Rozpoczynając w lipcowym żarze eliminacje do europejskich pucharów, absolutnie nikt nie przypuszczał, że Kolejorz może zajść tak daleko i pisać historię polskiego futbolu.

Starzy znajomi

Lech Poznań w całej swojej historii mierzył się z trzema włoskimi drużynami: Juventusem, Udinese Calcio i właśnie Fiorentiną. Mecze z drużynami z półwyspu Apenińskiego były zawsze gwarantem wielkich emocji. Do dzisiaj kibice Kolejorza wspominają z nostalgią dramatyczną walkę w 1/16 Pucharu UEFA w sezonie 2008/2009 z Udinese Calcio czy też remisy z Juventusem: 3:3 w Turynie, a także ten 1:1 w stolicy Wielkopolski dający awans do 1/16 Ligi Europy w sezonie 2010/2011.

- Mecz z Udinese to było niezwykle emocjonujące widowisko. Lech miał wówczas fantastyczny sezon w europejskich pucharach. Po koncercie gry z drużyną Grashoppers Zurych i meczu stulecia z Austrią Wiedeń udało się awansować do fazy grupowej. Mimo że uzyskaliśmy awans z grupy dopiero z 3 miejsca to oczekiwania względem meczu z Udinese były bardzo duże. Sukces w postaci wyjścia z grupy, solidny klub z Serie A oraz fakt, że był to dopiero mój drugi po Chazarze Lenkoran mecz przy Bułgarskiej pozwoliły mi pierwszy raz w życiu poczuć zapach europejskiej piłki - wspomina w rozmowie z nami Jakub Mencel, oddany kibic Kolejorza.

Lech Poznań vs włoskie drużyny 🇮🇹

19.02.2009 Lech 2:2 Udinese 🤝

26.02.2009 Udinese 2:1 Lech ❌

16.09.2010 Juventus 3:3 Lech 🤝

01.12.2010 Lech 1:1 Juventus 🤝

22.10.2015 Fiorentina 1:2 Lech ✅

05.11.2015 Lech 0:2 Fiorentina ❌

Bilans: 1-3-2
Bramki: 9:11#LPOACF pic.twitter.com/IT0HOQdCki
— Ossa99 🇵🇱🏴󠁧󠁢󠁳󠁣󠁴󠁿🐝 (@OssaLPO) April 13, 2023

- Bardzo zapadła mi w pamięć interakcja z kibicami Udinese. Siedzieliśmy bardzo blisko sektora gości, nie było żadnych awantur czy nieprzyjemności. W przerwie wymieniliśmy się szalikami z jednym z kibiców Udine. Poza tym niezapomniana jest oczywiście nieustępliwość i charakter ówczesnych zawodników Lecha, którzy z fatalnego 0:2 potrafili w ostatnich 10 minutach wyszarpać remis z solidną włoską ekipą. Właśnie te ostatnie 10 minut dało ogromną nadzieję na to, że w rewanżu można ograć Udinese i awansować do kolejnej fazy.

Z Fiorentiną z kolei poznaniacy grali przed prawie ośmioma laty w fazie grupowej Ligi Europy. Mistrzowie Polski sensacyjnie wygrali wtedy we Florencji 2:1, a strzelcami bramek byli Dawid Kownacki i Maciej Gajos. W meczu rewanżowym Viola nie dała za to złudzeń polskiej drużynie i pewnie wygrała 2:0, a autorem obu trafień - w tym przepięknego po uderzeniu z rzutu wolnego - był Josip Ilicić.

Inna Viola

Obecnie mistrzom Polski przychodzi mierzyć się jednak z zupełnie inną Fiorentiną niż przed laty. Aby dowiedzieć się ciut więcej o naszych dzisiejszych rywalach, postanowiłem porozmawiać z niewątpliwie największym ekspertem od calcio wśród kibiców Kolejorza - Radkiem Laudańskim:

Alex Detotekin: Czy ta seria Violi jest taka straszna w rzeczywistości, czy jedynie na papierze?

Radek Laudański: - Aby ocenić rzetelnie aktualną formę Fiorentiny, należy przyjrzeć się pracy Vincenzo Italiano w całości. Jest to trener, który od razu odmienił obliczę Fiorentiny, już w pierwszym meczu po jego przyjściu była widoczna mocna zmiana w kulturze gry i operowaniu piłką. Bardzo szybko przeobraził Fiorentinę z zespołu prymitywnego na taki, który imponuje ofensywnym podejściem i rozkochuje w sobie fanów włoskiego futbolu. W zeszłym sezonie Fiorentina była rewelacją sezonu, biorąc pod uwagę mocną pozycję finansową właściciela Rocco Commisso. Wydawało się, że Fiorentina może rzucić rękawicę rzymskim klubom. Fiorentina strzelała mnóstwo bramek i tylko pewien brak doświadczenia sprawił, że wylądowała ona w Lidze Konferencji Europy, a nie w Lidze Europy.

- Później zaczęły się jednak schody - zimą klub stracił największa gwiazdę - Dusana Vlahovicia, a jego następcy w najmniejszym stopniu nie potrafili wejść w jego buty. Serb potrzebował pół sezonu do zdobycia 17 bramek, później do meczu z Bragą wszyscy napastnicy razem wzięci w czwórkę w ponad sezon zdobyli zaledwie 12 bramek! Latem odszedł też Lucas Torreira, który był najważniejszym pomocnikiem, a także prawy obrońca Alvaro Odriozola, który często napędzał akcję Fiorentiny. Ich zastępcy Dodo, Barak i Cabral zawodzili, co sprawiło, że wyniki Fiorentiny w radykalny sposób się popsuły. Problemy ze skutecznością przerodziły się w kłopoty w defensywie, z racji na wysoko ustawioną linię obrony. Fiorentina przed meczem z Bragą była na czternastym miejscu, tylko 9 drużyn straciło mniej bramek.

- Później doszło do ciekawego zjawiska, gdyż Dodo, Cabral i Barak zaczęli grać na miarę swojego talentu. Błyskawicznie przełożyło się to na wyniki, stąd ta efektowna seria i tylko 3 gole stracone w lidze. Fiorentina częściej prowadzi i może w większym stopniu kontrolować mecze. Obrona przestała być tak dziurawa, a Arthur Cabral stał się zupełnie innym piłkarzem. Wcześniej w 37 meczach strzelił 7 goli, po meczu z Bragą potrzebował zaledwie 716 minut, aby strzelić 8 bramek, co daje lepszą średnią na 90 minut niż miał Dusan Vlahović w szczycie formy (Vlahović gol co 104 minuty, Cabral co 89). Symptomy lepszej gry Fiorentiny były widoczne pod koniec rundy jesiennej, wówczas jako jeden z nielicznych uważałem, że Fiorentina wróci do formy z zeszłego sezonu. Aktualnie widzimy tak dobrze grającą Fiorentinę, jak w zeszłym sezonie i ta seria nie jest przypadkowa, jeśli spojrzymy na całość pracy Vincenzo Italiano na Stadio Artemio Franchi.

"Noc snajperów" - to GdS o dzisiejszym meczu #LechFiorentina. "Marzenia, ambicja, wysoka temperatura, zapowiedź spektaklu i goli. Wielu goli. Lech Poznań kontra Fiorentina, ten mecz jest gwarantem tego wszystkiego". #włoskaprasa pic.twitter.com/VGr3eJaQsh
— Marcin Nowomiejski (@mnowo8) April 13, 2023

Z której strony może nadejść największe założenie?

- Największe zagrożenie ze strony Fiorentiny może nadejść w akcjach, które będą oskrzydlane przez bocznych obrońców. Dodo również w ostatnim meczu pokazał, ze na pierwszych metrach jest śmiertelnie szybki, co pokazał w meczu ze Spezią. Dodo ma również dobre podanie, co wcześniej pokazywał w Szachtarze. Z drugiej strony jest Biraghi, który ma najwięcej kluczowych podań w Serie A i potrafi stworzyć realne zagrożenie podaniem i wrzutką, ma też groźny strzał z dystansu. Pozostawienie wolnego miejsca obrońcom uwalnia wiele korytarzy, na co musi uważać Lech Poznań. Skrzydłowi, tacy jak Gonzalez czy Ikone są szybcy, potrafią dryblować, a Arthur Cabral bardzo dobrze z nimi współpracuje.

- Ostatni mecz pokazał, że Fiorentina ma też nową broń i asa w rękawie. Jest nim Josip Brekalo, który w końcu dostał szansę, wcześniej zachwycał w Torino i Wolfsburgu, a w ubiegły weekend dał najlepszą zmianę. Analizując grę ofensywną Fiorentiny można dostrzec potężny arsenał umiejętności, dużą wymienność pozycji, dynamikę i zagrożenie nadchodzące z wielu stron. Jest też taki piłkarz, jak Saponara, który może i jest wolny, ale ma potężne uderzenie z dystansu i niebagatelną technikę.

Jakub Mencel z kolei dodaje:

- Fiorentina bardzo dobrze radzi sobie w lidze i wciąż ma szansę na grę w europejskich pucharach. W ciągu ostatniego miesiąca pokonali zarówno Inter jak i Milan - ćwierćfinalistów LM, więc jakość piłkarska tego zespołu jest ogromna. W Lidze Konferencji radzą sobie równie dobrze a ich najmocniejszym punktem jest bez wątpienia ofensywa. Jovic z 6 trafieniami jest liderem klasyfikacji strzelców tuż przed Ishakiem, natomiast Cabral ma ich tyle samo. Wydaje się, że powstrzymanie ich w tym meczu będzie kluczem do sukcesu. Ten mecz będzie mocno zależał od organizacji naszego zespołu w defensywie.

- Uważam, że Fiorentina to najmocniejszy jak dotąd rywal, który w tym sezonie europejskich pucharów przyjedzie do Poznania. Bez wątpienia z uwagi na fakt jakości piłkarskiej rywala oraz pełne trybuny stadionu przy Bułgarskiej mecz ten ma potencjał na kolejny, który będziemy wspominać przez lata. Spodziewam się, że Lech nie będzie grał defensywnie. Jestem przekonany, że kibice poniosą zawodników, którzy zaprezentują dziś dobry ofensywny futbol. Wierzę w zwycięstwo, myślę że wygramy po bardzo wyrównanym meczu. Dziś nasi zawodnicy muszą zrobić wszystko aby dać sobie szanse w rewanżu tak jak niegdyś zrobił to Lech z Udinese.

To nie jest nagroda

Lech Poznań posiada najlepszą defensywę w tej edycji Ligi Konferencji, znakomity skład i trenera, który za swoją bandą wskoczyłby nawet i w ogień. Dochodzi do tego Twierdza Bułgarska i jej magia - kto tu przyjeżdża - traci bramkę i przegrywa - czy to Karabach Agdam, Villarreal - półfinalista Ligi Mistrzów sprzed roku, Austria Wiedeń, Bodo/Glimt, czy Djurgardens IF. Z tego zestawienia wyłamał się jedynie Hapoel Beer Szewa, który zremisował 0:0.

Lech gra bez kompleksów z wielkimi - wyszedł z otwartą przyłbicą na będących w gazie Hiszpanów i po zaciętym boju, okraszonym hokejowym wręcz wynikiem, przegrał dopiero po golu w końcówce. Dochodzi do tego pragmatyzm i umiejetność rozgrywania trudnych meczów. Czy to wspomniana wcześniej Żółta Łódź Podwodna, czy też silne norweskie Bodø bądź szwedzka rewelacja Ligi Konferencji - na każdego z nich poznaniacy mają plan, który konsekwentnie realizują. Poznaniacy deklarują jasno - mecz z Fiorentiną to nie jest jakaś nagroda i szczyt wszystkiego - to tylko przystanek w drodze do Pragi. I właśnie sfera mentalna, która jest coraz bardziej doceniana w sporcie, może odegrać tu kluczową rolę.

Deprecjonowany sukces

John van den Brom błyskawicznie ugasił wczesnosezonowy kryzys w Kolejorzu i co więcej - zaczął, z dość dobrym skutkiem, łączyć Ekstraklasę z europejskimi bojami. Doprowadziło to do historycznego ćwierćfinału - żadna polska drużyna w historii nie doszła tak daleko w nowym formacie rozgrywek, tj. eliminacje, faza grupowa, faza pucharowa.

Co więcej, w XXI wieku żaden inny polski występ w Europie nie może się równać z tym osiągnięciem Kolejorza. Nie przeszkadza to jednak tzw. "ekspertom" telewizyjnym w inżynierii rzeczywistości równoległej poprzez zrównywanie Ligi Konferencji UEFA z pucharem pewnego dyskontu, a co więcej - podprogowo sugerowanie, iż ranga jego może być nawet na poziomie pucharu Intertoto. Wpisuje się to w ogólny medialny trend umniejszania Kolejorzowi od samego początku sezonu - porażka na Islandii z Vikingurem określana była mianem "wstydu i hańby", podczas gdy porażka szczecińskiej Pogoni - zwycięską i mądrze rozegranym meczem.

Europejskie noce

Nie to jest jednak ciekawe - jednym z czynników, który najbardziej buduje markę klubu w Polsce i pozyskuje nowych kibiców są właśnie niezapomniane, europejskie noce. Postanowiłem zapytać Krzysztofa Figlarza, finansistę, absolwenta SGH i pasjonata socjologii w świecie sportu o jego spojrzenie na tę sprawę:

- Jestem przekonany, że dzisiejsze spotkanie, jak i miejmy nadzieję również kolejne (i nie mam tu na myśli jedynie rewanżu w pięknej Florencji) przejdzie do historii najnowszej polskiego futbolu. To nie przypadek, że stadion wyprzedał się w przeciągu kilku godzin, bo chyba wszyscy kibice czują, że to nie będzie zwykłe spotkanie pucharowe. Co ciekawe, europejska przygoda Lecha budzi zainteresowanie nie tylko w regionie (co jest w zasadzie bardzo miłym standardem), ale właściwie w całej piłkarskiej Polsce.

Poniżej nitka, w której podsumowuję finanse @LechPoznan i dodatek za występy w europejskich pucharach. Dla Lecha mecz z Fiorentiną oznacza istotne korzyści marketingowo-biznesowe. 🪡1/10 pic.twitter.com/yFmmxBAQKA
— Adam Pawlukiewicz (@apawlukiewicz) April 13, 2023

- Zaskoczyło mnie jak wiele mówi się o meczach Kolejorza także w Warszawie, gdzie mieszkam na co dzień. Wielu moich znajomych pochodzących z różnych regionów, np. z Mazowsza czy Pomorza z wielkim zainteresowaniem śledzi zmagania Lecha w LKE i z pewnością nie inaczej będzie także dzisiaj. Co więcej, uważam że właśnie takie niezapomniane mecze powodują, że w całym kraju wykuwa się nowy kibic Lecha. Nie są mi obcy mieszkańcy Podkarpacia, którzy w Kolejorzu zakochali się po przygodzie w Pucharze UEFA 2008/2009 i Lidze Europy 2010/2011.

- Myślę, że nie będzie dużą przesadą powiedzieć, że dzisiaj Kolejorz może liczyć na wsparcie kibiców z całego kraju. Sam również wybieram się na Bułgarską, a w niedzielę zamierzam pojawić się także na polskim El Clasico przy Łazienkowskiej w Warszawie - oczywiście trudno liczyć za kilka dni na sympatię warszawskich kibiców wobec Kolejorza, ale jestem przekonany, że wysoka jakość piłkarska sama się obroni.

- Co do dzisiejszego meczu liczę na to, że Lech będzie kontynuował dojrzały futbol, który zaprezentowali choćby w poprzedniej rundzie z drużyną z przepięknego skądinąd Sztokholmu. Nie będzie to naturalnie łatwy mecz, ale wsparcie całego stadionu oraz świadomość, że Fiorentinę da się pokonać nawet bez wielkiej maestrii w grze (pamiętamy niespodziewaną wygraną na wyjeździe w LE 2015/16) mogą sprawić, że zapamiętamy dzisiejszy wieczór na bardzo długo, czego państwu i sobie życzę.

A jak będzie w praktyce? O tym przekonamy się już dzisiaj wieczorem. Pierwszy gwizdek sędziego o 21:00.

Alex Detotekin
@alexdetotekin
📷 Damian Garbatowski

Żyjemy życiem zastępczym. Lech Poznań tworzy historię

2023-02-25T13:40:00.003+01:00

Mecz Lecha Poznań z Bodø/Glimt to pewien symbol. Kolejorz zapisał się złotymi zgłoskami w historii rodzimej piłki nożnej, będąc pierwszą od 32 lat polską drużyną, która awansowała w europejskich pucharach na wiosnę.

Dwie statystyki

Poznaniacy przed meczem upatrywali swojej szansy w dwóch statystykach. Pierwsza dotyczyła Magii Bułgarskiej, gdyż w tym sezonie w europejskich pucharach na stadionie przy ul. Bułgarskiej oprócz Hapoelu Beer Szewa wszystkie drużyny przegrały i straciły gola. W drugiej chodziło zaś o rażącą nieskuteczność Norwegów na wyjazdach. W obecnym sezonie w Europie drużyna zza koła podbiegunowego zremisowała jedynie z Žalgirisem Wilno oraz PSV, natomiast przegrała wszystkie pozostałe spotkania, w tym m.in. z farerskim KI Klaksvik, północnoirlandzkim Linfield czy walczącym o utrzymanie w lidze szwajcarskiej FC Zürich.

W porównaniu z meczem w Bodø, goście mogli liczyć na powrót do składu Hugo Vetlesena, natomiast Lech Poznań musiał poradzić sobie bez zawieszonego za żółte kartki Radosława Murawskiego. Pierwszy plac po raz pierwszy w tej edycji Ligi konferencji UEFA otrzymał Afonso Sousa. Ustawienie drużyny trenera Johna van den Broma prezentowało się niezwykle ofensywnie, z jednym nominalnym środkowym pomocnikiem i z położeniem dużego nacisku na szybkość, przebojowość i kreatywność.

Powtórka z rozrywki

Mecz przypominał do złudzenia spotkanie rozegrane przed tygodniem w Norwegii. Drużyna Bodø/Glimt, z kosmicznym jak na klasę tej drużyny środkiem pola Vetlesen - Berg - Grønbæk starała się prowadzić grę, jednak oprócz dominacji w centralnej części boiska i prezentowaniem indywidualnych umiejętności przewyższających wszystkich pozostałych graczy na boisku nie przekładało się to na nic więcej.

Zawodnicy wicemistrza Norwegii przebojowo wchodzili w pole karne Kolejorza, jednak - podobnie jak tydzień temu - brakowało im finalizacji i dokładności w trzeciej tercji boiska. Amahl Pellegrino nie potrafił wykonać swojego znaku firmowego, czyli dokręcić piłki przy dalszym słupku bramki, a wracający do składu Vetlesen zmarnował więcej niż stuprocentową okazję, pokazując tym samym, jak Bodø/Glimt potrafi świetnie wychodzić spod pressingu.

Lech był cierpliwy, cierpiał i szukał swoich szans. Mecz jednakowoż był jednym z tych, w których kto pierwszy strzeli, ten wygra. Nie inaczej było w tym przypadku - kilka minut po wspomnianej uprzednio akcji Vetlesena, Joel Pereira celnie wrzucił w pole karne, a Mikael Ishak dołożył nogę i strzelił tym samym jedynego gola w tegorocznej rywalizacji polsko-norweskiej na europejskim gruncie.

To nie był średniowieczny futbol

Ciężko mówić tutaj o czymś w stylu "wielkiego szczęścia" Kolejorza czy też prezentowania "średniowiecznej piłki nożnej". Runda pucharowa pucharów nie jest jazdą figurową na lodzie, nie jest tu oceniany styl, ale liczy się jedynie efektywność - która zapewnia przejście do historii. Takie wyniki mówią też same za siebie - sprawiają, iż klub jest bardziej sexy dla potencjalnych nowych nabytków, staje się coraz bardziej rozpoznawalną marką na europejskich salonach i mityguje lata niebytu polskiej piłki na szczytach świata. Niepotrzebne są tutaj też bałwochwalcze opinie bądź artykuły o uciszaniu jakiegoś stadionu na paręnaście sekund, czy o najsilniejszej polskiej drużynie od 20 lat. Wyniki bronią się same i podnoszą wartość klubu.

Lech Poznań - jak w tytule artykułu - sprawia, iż żyjemy życiem zastępczym.

Stadion przy ul. Bułgarskiej w lidze stanowi gościnny zajazd dla rywali, gdzie wielu przeciwników Kolejorza wygrywa, natomiast w rozgrywkach europejskich stanowi prawdziwą twierdzę. Zeszłoweekendowy mecz z Zagłębiem Lubin raczej jednoznacznie określił to, o co realnie może bić się Lech w Ekstraklasie. Szanse na obronę tytułu są bliskie zera, jednakże mistrzowie Polski powinni zakończyć tegoroczną kampanię z medalem inny niż złoty.

Tymczasem rozgrywki europejskie to zupełnie inna para kaloszy. Tu Lech pokazuje swoją siłę, wyrachowanie, dobre przygotowanie do meczów o taką stawkę, zapisując tym samym piękną kartę w historii polskiej piłki nożnej klubowej i sprawia jednocześnie, że jest czym się ekscytować w tym sezonie. Emocji nie dostarcza już Ekstraklasa czy Puchar Polski, ale Liga Konferencji UEFA, co czyni te doznania surrealistycznymi, kojarzącymi się bardziej ze wspieraniem uznanych piłkarskich marek z zachodu.

Co może dać odpowiednie rozmieszczenie drużyny na połowie przeciwnika prezentuję Lech Poznań w meczu z Bodo. 🇵🇱⚽️🇳🇴 pic.twitter.com/RIa2UTY2OM
— Kacper (@kacper_molicki) February 23, 2023

Zostajemy w Skandynawii

W piąek w szwajcarskim Nyonie miało miejsce losowanie fazy 1/8 Ligi Konferencji UEFA. Chciałem uniknięcia Villarrealu oraz trafienia na Slovana Bratysława lub Djurgårdens IF. Modły moje zostały wysłuchane i to właśnie ze Szwedami Lech Poznań stoczy bój o awans do ćwierćfinału europejskich rozgrywek. To losowanie jest w wielu wymiarach ciekawe; po pierwsze - Djurgården nie jest drużyną z europejskiego topu, na którą można było trafić, ale zespołem o sile podobnej do Kolejorza. Po drugie - to właśnie z tego klubu do stolicy wielkopolski przychodził Jesper Karlström, darzony tam nadal estymą były kapitan Dumy Sztokholmu, obecnie Szef i ostoja środka pola, bez którego ciężko wyobrazić sobie obecne oblicze Kolejorza.

Sam nie śledzę ligi szwedzkiej z intensywnością porównywalnej do Ekstraklasy, więc od razu po losowaniu jednakże postanowiłem się zwrócić o pierwszą opinię do mojego serdecznego kolegi - Marka Wadasa, twórcy "Szwedzkiej Piłki":

- Od razu po losowaniu poczułem ogromną radość, bo te polsko-szwedzkie pojedynki zawsze są dla mnie szczególne. W jednym kraju się wychowałem, w drugim mieszkam. Jest pewne rozdarcie, bo choć prywatnie Djurgårdens IF nie jest moim ulubionym zespołem, tak jednak za cel obrałem sobie bronienie honoru szwedzkiej piłki. Ale dość tej prywaty.

- W moim odczuciu Duma Sztokholmu to jednak nieco gorszy zespół od Bodø/Glimt. Niemniej daleki bym był od lekceważenia Szwedów. W tej edycji Ligi Konferencji UEFA przegrali tylko jeden mecz, a zaczynali od drugiej rundy kwalifikacji, choć styl, w którym to osiągnęli był niekiedy nieco średniowieczny, co z pewnością nie przypadłoby do gustu szwedzkim Markom Wawrzynowskim.

- Świeżo po odkręceniu kulek byłem raczej ostrożny i szanse rozkładałem po równo, ale po namyśle daję 55/45 na korzyść sympatycznego Kolejorza. Okno transferowe w wykonaniu DIF było imponujące, ale jednak strata kogoś takiego, jak Hjalmar Ekdal, może mocno się odbić na organizacji gry defensywnej. Zresztą widać to doskonale w Anglii - brat Albina rządzi na trawach Championship.

- Niby jest doświadczony Marcus Danielson, którego Polacy znają aż za dobrze. Ten sam, który na EURO 2020 o mało nie skrócił Ukraińca o nogę, a w barażu z Polską sprezentował bramkę Piotrowi Zielińskiemu. Ale całkowicie serio – Marcus, syn Daniela to doskonały stoper na warunki Allsvenskan i trzeba na niego uważać.

- Lech Poznań wcale jednak nie musi drżeć. W końcu nie tak dawno poznaniacy poradzili sobie z Hammarby IF na Tele2 Arena. Djurgårdens IF gra na tym samym stadionie, to tak w ramach ciekawostki. Zacieram ręce na ten dwumecz nie tylko z powódek prywatnych, ale również i pięknego kontekstu. Do Sztokholmu wraca Jesper Karlstrom - były kapitan Dumy Sztokholmu i mistrz Szwecji z 2019 roku. Kibice na Tele2 Arena będą przecierać oczy ze zdumienia, bo szef tak dobry, jak w Lechu, to nie był nigdy wcześniej. Czekam z niecierpliwością i polecę frazesem - niech wygra lepszy.

Piękny, europejski sen Kolejorza trwa dalej. I chciałbym być obudzony z niego dopiero po finałowym meczu w Pradze. Bo za marzenia jeszcze nikt nikogo do więzienia nie wsadza.

Alex Detotekin
@alexdetotekin
📷 Damian Garbatowski

Lech pozbawiony nadziei. Raków nadal obnaża mistrza Polski

2022-11-01T13:41:00.007+01:00

Mecz z Rakowem Częstochowa odpowiedział na wiele różnych pytań. Miał być też punktem zwrotnym w sezonie, spotkaniem, po którym zdecydowanie więcej się wyjaśni oraz określi, gdzie zmierzają dwie najlepsze drużyny zeszłego sezonu. Bilans spotkań poznaniaków ze zdobywcą Pucharu Polski jest porażający.

Lech Poznań nie jest w stanie wygrać z Rakowem od ponad 2,5 roku. Ponad 20 tysięcy zgromadzonych kibiców na Stadionie Miejskim oczekiwało przełamania. Albert Einstein rzekł kiedyś, iż szaleństwem jest robić wciąż to samo i oczekiwać różnych rezultatów.

Lech Poznań wziął sobie do serca słowa geniusza i od początku zaskoczył ustawieniem. Lechici wyszli w niezwykle nietypowym dla siebie ustawieniu 1-3-5-2; trójkę stoperów stanowili Lubomir Satka, Filip Dagerstal oraz Antonio Milić, miejsce na wahadłach zajęli Alan Czerwiński oraz Michał Skóraś, a Mikael Ishak i Filip Szymczak razem mięli nękać defensywę wicemistrzów Polski.

Bez szachów

Mecz od początku był bardzo kontaktowy, nie było typowych "bezpiecznych" szachów polegających na badaniu przeciwnika i nudnym rozgrywaniu piłki wszerz boiska. Niemniej jednak, po jednej z dobrych akcji, Lechici nadziewali się znów na kontratak Rakowa. To właśnie te kontry były zabójcze w finale Pucharu i Superpucharu Polski. W 22 minucie miał miejsce kolejny zryw Kolejorza - wolej Afonso Sousy pewnie złapał Vladan Kovacević, a minutę później w sytuacji sam na sam bośniacki bramkarz znów był górą - tym razem z Mikaelem Ishakiem.

W 48. minucie fatalny błąd Filipa Szymczaka wykorzystał Patryk Kun, który przerzucając piłkę nad Filipem Bednarkiem daje prowadzenie gościom. Niespełna 20 minut później przepiękną bramkę zdobył najjaśniejszy punkt Lecha w tym sezonie - Michał Skóraś i przypomniał wszystkim, iż jego uderzenia zza pola karnego nie są absolutnie dziełem przypadku.

Niezrozumiała decyzja

Mecz był niesamowicie wyrównany, jednak po golu na 1:1 dokonała się rzecz absolutnie niezrozumiała. Rozgrywających dobre zawody Afonso Sousę i Alana Czerwińskiego zastąpili kolejno Filip Marchwiński i Kristoffer Velde. To właśnie tymi zmianami Lech Poznań przegrał to spotkanie i prawdopodobnie stracił szansę na obronę mistrzostwa Polski.

Marek Papszun błyskawicznie wykorzystał błędy źle grających zmienników. Ostatni kwadrans meczu przebiegał wybitnie pod dyktando drużyny wicemistrzów Polski. Pierwszym sygnałem alarmowym był strzał w poprzeczkę w 80 minucie Patryka Kuna, a dobitka Fabiana Piaseckiego poleciała hen w trybuny.

I znów to samo... 🤷‍♂️#LPORCZ pic.twitter.com/eO8YHNRyEZ
— Raków Częstochowa 🏆🥈 (@Rakow1921) October 30, 2022

Osiem minut później Filip Marchwiński źle zagrał piłkę, przejęli ją piłkarze Rakowa, po wrzutce padł gol, jednakże sędzia Raczkowski po konsultacji VAR anulował go - Fabian Piasecki przy zgraniu dotykał piłki ręką. Bohaterowie tej akcji wzięli również udział przy sekwencji przesądzającej o wyniku tego spotkania. Filip Marchwiński dokonał głupiego, niepotrzebnego faulu, a silna centra Iviego Lópeza spotkała głowę Fabiana Piaseckiego, który ustalił wynik spotkania na 2:1 dla lidera tabeli.

Zadać należy sobie podstawowe pytanie - czy sezon dla Lecha Poznań - jeżeli chodzi o rozgrywki krajowe jest już skończony? W mojej opinii tak.

Szanse się oddaliły

Celem Lecha Poznań, niezależnie od wszystkiego, jest walka o tytuł mistrza Polski. Zakładając relatywnie niski próg mistrzowski, tj. 2,0 zdobytych punktów na mecz, Ekstraklasę wygra drużyna mająca tych punktów 68. Żeby Kolejorz taką liczbę uzbierał, w 20 nadchodzących meczach musi wygrać przynajmniej 15 razy, raz zremisować oraz pozwolić sobie może na czterech porażki.

Do tej pory poznaniacy legitymują się bilansem sześciu zwycięstw, czterech remisów oraz czterech porażek - a co ciekawe, wszystkie na stadionie przy ulicy Bułgarskiej. Brzmi mało optymistycznie, ale tutaj dochodzimy do kolejnego filaru podtrzymującego wiarę kibica - rzeczywistej siły drużyny. Czy może na tym obszarze można spoglądać z delikatną nadzieją w przyszłość? Otóż nie. Wychodzi tu całkowity brak myślenia przyszłościowego, planowania na dłużej niż najbliższe dwa tygodnie.

Czas podsumowań

Początek listopada to dobry czas, by móc mówić o pewnych rozstrzygnięciach i ocenach. Mający być potencjalnym topowym golkiperem ligi Artur Rudko, praktycznie w pojedynkę wyrzucił Lecha Poznań z Ligi Mistrzów i Pucharu Polski. Ściągniecie tego zawodnika, który winien być wzmocnieniem konkurencji do obsady bramki przyniosło zgoła odmienny efekt, wręcz katastrofalny.

Artur Rudko ryzykiem nie był, natomiast ON już tak: pic.twitter.com/6OepElhKFS
— Marco Hłasko (@Dzej_ro) October 19, 2022

Zachowania ukraińskiego golkipera zarówno w kompilacjach z jego wcześniejszych występów w lidze cypryjskiej, jak również i podczas sparingowego meczu z Widzewem Łódź dawały gargantuiczne wręcz powody do niepokoju. Lech Poznań natomiast po raz kolejny starał się wymyślić koło na nowo i przekonać wszystkich, iż słaby bramkarz może stać się przyzwoitym. Tak się jednak nie stało i ostatnia nadzieja na trofeum została brutalnie zabrana.

Przegrywają z solidnymi ligowcami

Nie sposób nie dokonywać porównań. Raków Częstochowa mający piłkarzy w głównej mierze z łatką "solidnych ligowców" po raz kolejny udowodnił Lechowi Poznań, iż zasobna, szeroka kadra budowana z pomysłem bez problemu poradzi sobie z rannym i osłabionym Lechem. Passa braku zwycięstwa nad częstochowianami zostaje przedłużona do co najmniej trzech lat! Niezależnie od trenera i składu, Lech Poznań jest w konfrontacji ze swoimi rywalami niesamowicie bezradny.

Długo się powstrzymywałem z krytycznymi opiniami na różne tematy, aczkolwiek wydaje mi się, iż praktycznie koniec rundy oraz wypisanie się z walki o jakiekolwiek trofea to dobry czas na krótką ocenę pracy. Dyrektor sportowy Lecha Poznań, pan Tomasz Rząsa dokonał absurdalnych ruchów transferowych. Kadra Mistrzów Polski, mająca przed sobą z dużą dozą prawdopodobieństwa grę co trzy dni do końca rundy nie dość, że nie została wzmocniona, co dodatkowo osłabiona. Abstrahując już od wspomnianego uprzednio Artura Rudko, to zadać sobie można pytanie jaki sens miało ściągnięcie Mateusza Żukowskiego i dlaczego Filip Dagerstal, czyli jedyny letni transfer Kolejorza grający w miarę regularnie w podstawowej jedenastce, przyszedł tak późno.

Czytaj też 👉 Kibic Lecha Poznań zbiera, tworzy i na nowo odkrywa historię. "Udało się odczarować pewne zakłamanie"

Przykre jest to, że jakiekolwiek emocje w tym sezonie jeśli chodzi o grunt krajowy, zostały zabrane kibicom Kolejorza już z końcem października.

Ostatnim bastionem nadziei jest czwartkowy mecz z Villarreal. Aby wyjść z grupy Ligi Konferencji UEFA, Lech Poznań musi: pokonać Hiszpanów; alternatywnie przy remisie liczyć, iż Hapoel Beer Szewa nie wygra z Austrią Wiedeń wyżej niż różnicą 3 bramek, alternatywnie przy porażce z Villarrealem - potrzebny jest remis lub porażka Hapoelu. Ale - czy awans do fazy pucharowej Ligi Konferencji UEFA osłodzi choć trochę gorycz wielopłaszczyznowej porażki na polskim gruncie ligowym i pucharowym?

Alex Detotekin
@alexdetotekin
📷 Damian Garbatowski

Wiary ostatnio brakowało, ale teraz wraca. Oby na jak najdłużej

2022-09-08T14:30:00.002+02:00

Początek sezonu w wykonaniu Lecha Poznań był rozczarowujący. Kolejorz wychodzi jednak na prostą i do gry w Europie przystąpi w lepszych nastrojach.

Ostatnio w sieci pojawił się wywiad z środkowym pomocnikiem Lecha Poznań Radosławem Murawskim. I mógł on ucieszyć kibiców Kolejorza, ponieważ zawodnik wydawał się być pełen wiary. Muraś podkreślał, że ostatnie trzy wygrane w pełni go nie satysfakcjonują, bo miejsce Lecha jest na samym szczycie tabeli. To ważne słowa, bo pokazują nie tylko, że zespół wychodzi z dołka, ale też, że liderzy tej drużyny mają duże aspiracje i nie zmieni ich gra na trzech frontach.

Trening na Estadio Ciudad de Valencia za nami ✅
_____#UECL | #VILLPO pic.twitter.com/ISO0DJ9LMh
— Mistrz Polski 🥇 (@LechPoznan) September 7, 2022

Kluczowy aspekt mentalny

Często w futbolowym świecie dyskutuje się o umiejętnościach indywidualnych zawodników, niektórzy zajmują się analizą taktyczną, dyskutuje się o przygotowaniu fizycznym, ale czasem w tym gąszczu statystyk i wrażeń obserwatorzy zapominają o mentalu. O nastawieniu psychicznym zawodników, którzy mają przed sobą bardzo wymagające wyzwania, które mogą ich przytłoczyć.

Jeśli zawodnicy będą tak nastawieni jak Murawski we wspomnianym wywiadzie, to jest dla fanów Dumy Wielkopolski nadzieja, że to nie będzie wcale tak czarna jesień, jak się zdała malować jeszcze miesiąc, czy nawet dwa tygodnie temu.

Przed drużyną Johna van den Broma bardzo wymagające wyzwanie, którym niewątpliwie jest pojedynek z Villarrealem. Z drużyną o nieporównywalnie większej klasie. Zwycięzca Ligi Europy z 2021 roku, półfinalista Ligi Mistrzów z sezonu 2021/22, który wyrzucił z gry Juventus Turyn i Bayern Monachium. Robi wrażenie. W dodatku podopieczni Unaia Emery’ego zanotowali bardzo dobry start w La Liga zdobywając w czterech spotkaniach 10 punktów i pokonując m.in. Atletico Madryt na ich własnym terenie.

Piotr Rutkowski po wygranym meczu #VILLPO pic.twitter.com/bmIrmhJx6g
— PEGASUS_KKS 👑 (@Pegasus_KKS) September 7, 2022

Uniknąć rozczarowania sprzed lat

Zaufanie kibiców - to na pewno element, który przyda się piłkarzom Poznańskiej Lokomotywy w obliczu gry co trzy dni. Drużyna musi wytrzymać to mentalnie i kibice powinni jej pomóc z prostej przyczyny. Granie dwa razy częściej wymaga dwukrotnie większej pracy. W obliczu tego zawodnicy będą potrzebowali nastawienia, że gra w Europie jest dla nich wielką szansą i przygodą. I to nastawienie będzie w obliczu dobrych wyników. Jeśli, jednak Lech będzie przegrywał, nastanie frustracja i przed każdym meczem piłkarze będą mieć poczucie wykonania smutnej konieczności. I tak było przypadku Lecha w 2015 roku, i w roku 2020. Chyba nikt nie chce powtórki z rozrywki.

Można dyskutować czy Lech jest przygotowany na grę w Lidze Konferencji UEFA i Ekstraklasie. Natomiast cieszy mała stabilizacja kadrowa, bowiem w pucharach ponownie zagrają tacy zawodnicy jak Filip Bednarek, Alan Czerwiński, Lubomir Satka, Michał Skóraś i Mikael Ishak. Ich doświadczenie może się okazać fundamentalne dla drużyny w najważniejszych momentach sezonu.

Czytaj też 👉 Obiecujący początek sezonu Warty Poznań. "Zieloni" pogromcami beniaminków

Warto też dodać, że Lech nie jest w grupie śmierci, mógł trafić na znacznie trudniejszych rywali z drugiego i trzeciego koszyka. Dlatego należy potraktować mecze w Lidze Konferencji jako szansę. To będzie nie tylko okazja do zdobycia cennego doświadczenia pojedynkując się z hiszpańską ekipą, ale też idealny moment, by Kolejorz z Hapoelem Beer Szewa i Austrią Wiedeń nabił cenne dla polskiej piłki punkty do rankingu UEFA. Bo polski futbol klubowy potrzebuje sukcesu jak powietrza, a naprawdę takiej okazji na to jak rozgrywki fazy grupowej Ligi Konferencji Europy dawno nie było.

Piotr Hązła
@haz_piotr
📷 Damian Garbatowski

Obiecujący początek sezonu Warty Poznań. "Zieloni" pogromcami beniaminków

2022-08-19T17:45:00.001+02:00

Warta Poznań rozpoczęła drugi sezon pod wodzą Dawida Szulczka. Tym razem trener ze Śląska ma szansę poprowadzić Zielonych od pierwszej kolejki rozgrywek i już możemy zauważyć kolejną nowość w poczynaniach poznaniaków.

Dla Warty Poznań jest to najlepszy start sezonu od 2020 roku, kiedy to Zieloni wrócili do Ekstraklasy. Jako beniaminek Duma Wildy w pierwszych pięciu kolejkach zdobyła cztery punkty, sezon później, gdy jeszcze za sterami Warty stał Piotr Tworek, mieliśmy zwycięstwo i dwa remisy. Tym razem po piątej kolejce Warciarze mają na koncie już dwie wygrane.

Cieszyć może też dobra postawa zawodników Dawida Szulczka w meczach z mocniejszymi rywalami, zapominając oczywiście o starciu z Wisłą Płock, zwłaszcza że w pierwszych trzech kolejkach kadra Zielonych była dość wąska, a kontuzjowany był Adam Zrelak.

Po ponownym sprowadzeniu, tym razem już na stałe, Miguela Luisa z Rakowa Częstochowa oraz Macieja Żurawskiego z Pogoni Szczecin skład zyskał trochę głębi a także jakości w środku pola. Ciekawym wzmocnieniem jest też Enis Destan - młody napastnik wypożyczony z tureckiego Trabzonsporu.

2008.11.08 Warta Poznań - Widzew Łódź 3:1
Dobry wyjazd na zakazie, mecz na Stadionie przy Drodze Dębińskiej w Poznaniu. #WARWID pic.twitter.com/A7xyLyRTta
— kukulsky (@KukulskyM) August 19, 2022

Warta wygrywa najważniejsze mecze

Ważną zmianą w porównaniu do zeszłego sezonu jest też fakt, że możemy patrzeć optymistycznie na starcia Warty przeciwko beniaminkom. Jak dotąd zmierzyli się już z dwoma - Miedzią Legnica i Koroną Kielce, inkasując z nimi komplet punktów. Do hat tricka przeciwko nowym ekstraklasowiczom Zielonym brakuje tylko zwycięstwa z Widzewem Łódź, z którym zmierzą się już w sobotę.

Dla porównania, w poprzednim sezonie w sześciu spotkaniach przeciwko beniaminkom Zieloni zdobyli zaledwie osiem oczek, pokonując jedynie, ale za to w spektakularny sposób Górnika Łęczna na wyjeździe 4:0 oraz Radomiaka u siebie 3:1.

Tym razem styl może nie był najbardziej imponujący. Mimo tego ponowne wyjście na prowadzenie z Miedzią, a także utrzymanie jednobramkowego prowadzenia na niełatwym terenie w Kielcach, gdzie Korona mimo straty Sasy Balicia grała bardzo ostro i nie bała się atakować, też należy uznać za osiągnięcie.

Trener Szulczek przed #WARWID: „Widzew to najlepsza ekipa wsród beniaminków. Widać, że trener robi tam kapitalną pracę, drużyna jest zorganizowana, z pomysłem. (…) Widzew będzie punktował w kolejnej części sezonu”. 👌🏻
— Kamil Pycio (@kp_ldz) August 18, 2022

Kluczowa i tak wiosna

Zwycięstwa z beniaminkami, czyli teoretycznie słabszymi drużynami niż Swojska Banda, są z pewnością dobrym prognostykiem przed dalszą częścią sezonu. Bowiem, tak jak to było w poprzednich latach, mimo początkowych mniejszych lub większych kryzysów, wiosną to właśnie z drużynami, z którymi zwycięstwo jest właściwie obowiązkiem, Zieloni robili skok w tabeli.

Poza tym oczywiście ważne były też niespodzianki, których Zieloni sprawili w dwóch ostatnich sezonach całkiem sporo. Na razie w meczach z Rakowem, Pogonią i Wisłą się nie udało, choć z tymi pierwszymi dwiema drużynami było całkiem blisko i podopieczni Szulczka zaprezentowali się tam naprawdę nie najgorzej. Z wielkim zainteresowaniem kibice Warty będą obserwować poczynania drużyny Szulczka oraz walkę o mistrzostwo Poznania.

Mateusz Włodarczyk
@mtwlodarczyk
📷 Klaudia Berda

Dla nas (już prawie) Europy bramy

2022-08-19T14:56:00.001+02:00

Demony przeszłości polskiego futbolu pokonane. Poznańska lokomotywa wjechała na magistralę ku fazie grupowej Ligi Konferencji UEFA.

Czwartkowe spotkanie Lecha Pozań z F91 Dudelange było jednym z ważniejszych spotkań Kolejorza w Europie od dłuższego czasu. Ewentualny wysoki wynik w tym spotkaniu mógłby dawać poznaniakom solidne podwaliny do planowania gry jesienią i jechania na rewanż do Luksemburgu ze spokojem ducha i przede wszystkim solidną zaliczką.

Na sztandarach

Na Stadionie Poznań na tym meczu było 9150 widzów. Biorąc pod uwagę wagę tego spotkania jest to frekwencja skrajnie niezadowalająca, jednak jest ona jak najbardziej zasłużona i stanowi pokłosie działań klubu z ostatnich miesięcy. I to właśnie do tego nawiązał Kocioł.

Mecz rozpoczął się rozłożeniem przez dość zdziesiątkowanych fanów Kolejorza z Kotła prześcieradeł z chyba najmocniejszymi słowami, jakie wybrzmiały na Bułgarskiej od dawna.

3 minuty do meczu, otwarta zaledwie jedna bramka.. @LechPoznan widzę dokładacie do pieca nawet tym, którzy mimo wszystko zdecydowali się przyjść xD#LPODUD pic.twitter.com/oSBEXtsZ6s
— Waluś 🏴󠁧󠁢󠁳󠁣󠁴󠁿 (@WalkowskiPatryk) August 18, 2022

Niektóre z haseł brzmiały:

"Jego EXCELencja Klimczak 2011-2022:
przychody z transferów 290 mln, wydano na transfery 70 mln zł,
RÓŻNICA OK. 220 MLN."

"RUTEK - Czas się poddać"

"Tomasz Rząsa 2018-2022,
Wzmocnienia
Velde, Rudko, Sobiech, Nawałka, Krawieć, Awwad, Cywka, Goutas"

"Ceny biletów jak z kosmosu, a gracie jak ofiary losu".

To pierwszy tak wymowny apel kibiców Kolejorza będący uzasadnionym upustem emocji i myśli po absolutnie źle konsumowanym okresie po zdobyciu Mistrzostwa Polski i tym, jak wygląda początek obecnego sezonu.

Najciekawsze zmiany

Wracając do futbolu - wraz z z pierwszym gwizdkiem sędziego Lech ruszył do huraganowych ataków. W 6. minucie przepięknym uderzeniem w samo okienko bramki sprzed pola karnego popisał się Kristoffer Velde, a Kolejorz objął prowadzenie. Drużyna z Księstwa szybko otrząsnęła się po zimnym prysznicu zaserwowanym przez piłkarzy Kolejorza i ruszyła do ataku. Po rzucie rożnym w 15. minucie lecącą piłkę do bramki musiał wybijać Mikael Ishak.

W 37 minucie meczu trener Fangueiro dokonał aż dwóch zmian i było to najciekawsze wydarzenie w tej połowie meczu. Po wejściu Nelito Dos Santos Da Cruza gra drużyny z Księstwa zdecydowanie się poprawiła. Mistrzowie Luksemburga zaczęli zamykać środkowe części boiska, neutralizować ofensywne zapędy mistrzów Polski i im się skutecznie odgryzać.

🇳🇴 Przez ostatnie dwa lata w lidze norweskiej, Kristoffer Velde zdobył dokładnie 15 bramek. Blisko 1/3 z nich padła po strzałach z dystansu.

Mówiąc wprost - cieszę się, że dzisiaj mu siadło. Z nim przynajmniej nigdy nie ma nudy 😛 #LPODUD pic.twitter.com/Phk8mlNKxt
— Maciej Szełęga (@SzelegaMaciek) August 18, 2022

Równie sennie

Druga połowa spotkania rozpoczęła się tak sennie, jak zakończyła pierwsza. Cały stadion obudził przepiękny gol z woleja Mikaela Ishaka 65. minucie po doskonałym podaniu Pedro Rebocho. Powtórki wykazały jednakowoż, iż litewskim sędziom umknął spalony, na którym był kapitan Poznańskiej Lokomotywy.

Kilka minut później obrońcom F91 urwał się Giorgi Citaiszwili i obsłużył wspaniałym podaniem Filipa Szymczaka, jednak młody napastnik Lecha nie zdołał umieścić piłki w siatce. W 88. minucie spotkania wychodzącego na czystą pozycję zawodnika F91 Diddeleng sfaulował Antonio Milić, za co otrzymał zasłużoną czerwoną kartkę. Chorwackiego stopera czeka jeden mecz przerwy.

Wynik do końca meczu nie uległ zmianie i Lech Poznań na przyszłotygodniowy rewanż jedzie z bardzo przyzwoitą, dwubramkową zaliczką. Można powoli nucić już "Dla nas Europy bramy". Szykuje się kolejne europejska jesień w Poznaniu. Pozostaje jedynie oczekiwać, iż zarząd Lecha Poznań przygotuje drużynę odpowiednio do piekielnie trudnego i napiętego terminarza.

Alex Detotekin
@alexdetotekin

📷 Alex Detotekin / aosporcie.pl

Lech Poznań awansował, ale zagubieni są wszyscy. Tragikomiczny wieczór przy Bułgarskiej

2022-08-12T14:53:00.001+02:00

Lech Poznań strzelił Vikingurowi cztery gole, jest wciąż w grze o fazę grupową Ligi Konferencji, ale w stolicy Wielkopolski nikomu nie jest do śmiechu. Fatalnie prezentują się wszyscy - zarząd, trener, piłkarze, ale i kibice rzucający obelgi w kierunku własnych zawodników.

Dla postronnego kibica czwartkowe spotkanie Lecha Poznań z Vikingurem z Reykjaviku było spotkaniem co najmniej emocjonującym, przynajmniej w drugiej połowie. Kolejorz wygrał z Islandczykami zarówno w regularnym, jak i dodatkowym czasie, w sumie zainkasował wynik 4:1, ale w Poznaniu ciężko znaleźć osobę, którą ten wynik rzeczywiście by ucieszył.

Vikingur groźny, Lech skuteczny

Lech w pierwszej połowie wcale nie wyglądał jak zespół, który musi odrobić wynik 0:1 z pierwszego starcia. Nie widać było wcale aż tak wielu porywów podopiecznych Johna van den Broma. Wręcz przeciwnie - to Vikingur w początkowej fazie spotkania był dużo groźniejszy.

Mimo wszystko Lech zdołał wcisnąć do przerwy Islandczykom dwa gole. Duża w tym zasługa tak krytykowanego przez poznańskie środowisko Kristoffera Velde. To właśnie Norweg najpierw w 32. minucie zanotował asystę przy golu Mikaela Ishaka, a dziesięć minut później już sam pokonał bramkarza rywali.

Byliśmy, widzieliśmy, wycierpieliśmy... 😳 #LPOVIK pic.twitter.com/GGug7bdbaj
— aosporcie.pl (@aosporcie) August 12, 2022

Cierpliwi Islandczycy

Po przerwie Lech bił głową w mur. Kolejorz marnował kolejne świetne sytuacje, a Vikingur cierpliwie czekał, choć co jakiś czas dawał oznaki tego, że wcale nie można go jeszcze w tym meczu skreślać. Trener Arnar Gunnlaugsson do przeprowadził kapitalne zmiany i do końca spotkania czekał na tę jedną sytuację.

Ta wreszcie przyszła w doliczonym czasie gry. Tak naprawdę w ostatniej akcji regulaminowego czasu gry wprowadzony właśnie po przerwie Danijel Djuric (naprawdę warto zapamiętać nazwisko tego 19-letniego napastnika) dostał świetne podanie z prawej strony boiska, pokonał Filipa Bednarka i sprawił, że cała Bułgarska zamilkła.

Proszę sobie wyobrazić teraz, godzinę 22.25 według starego regulaminu. Z golem Islandczyków na 1:2 w doliczonym #LPOVIK
— Radosław Nawrot (@RadoslawNawrot) August 11, 2022

Chwilowy spokój

Szokujące były sceny, które wydarzyły się potem. Podczas gdy Gunnlaugsson niemal od razu zebrał do kupy całą drużynę, Lechici działali w popłochu. Sam Van den Brom chyba nie do końca zdawał sobie sprawę z tego, co dalej - a przynajmniej na takiego wyglądał z trybun. Zdejmując doświadczonych graczy - Radosława Murawskiego i (nawet będącego pod formą) Joao Amarala w końcówce regulaminowego czasu gry pokazał, że raczej powoli myślami był już przy meczu ze Śląskiem Wrocław.

Na początku dogrywki usta krytykom, przynajmniej na chwilę, zamknął pięknym strzałem Filip Marchwiński. Było 3:1 i wszyscy odetchnęli, ale... tylko na chwilę. Lech bowiem znów marnował kolejne okazje, a Vikingur, choć od 110. minuty po czerwonej kartce dla Julius Magnussona musiał radzić sobie w dziesiątkę, wciąż potrafił kilkukrotnie (!) poważnie zagrozić bramce Bednarka.

Zamieszania ciąg dalszy

W samej końcówce fani Kolejorza mogli przeżyć prawdziwe deja vu. Sędzia podyktował rzut karny dla gospodarzy, lecz nie do końca było wiadome, kto ma podejść do piłki. Bardzo do jedenastki chciał podejść Filip Szymczak, ale Michał Skóraś odebrał mu futbolówkę i dał Afonso Sousie. Ten wykonał rzut karny fatalnie, za lekko i z dużą łatwością jego strzał wybronił Ingvar Jonsson.

Pewnie takiego problemu by nie było, gdyby Van den Brom... nie ściągnął w dogrywce Mikaela Ishaka. Kapitan dostał od poznańskiej publiczności owacje na stojąco, ale pewnie ta wolałaby, by Szwed po prostu został do ostatniego gwizdka na boisku. Jeśli wpływu na tę decyzję Holendra nie miało zdrowie napastnika, to ciężko zrozumieć ściągnięcie swojego generała jako logiczny ruch.

Sousa, który zaraz po zmarnowaniu jedenastki, podobnie jak kilku innych piłkarzy i działaczy Lecha, wysłuchał kilka naprawdę cierpkich słów szczególnie ze strony tych kibiców zasiadających w Kotle, chwilę później pokonał ostatecznie po innej akcji islandzkiego bramkarza. Widać jednak było, jak wcześniejsze minuty mocno nim wstrząsnęły.

Kibice Lecha gratulują Vikingurowi postawy na boisku. #LPOVIK pic.twitter.com/PSWWkojpgY
— Paweł Jonik (@pawel_jonik) August 11, 2022

Warto rozmawiać?

Wstrząsające mogła, ale na szczęście według informacji opublikowanych przez Adama Dworaka nie do końca była "pogadanka", którą urządzili sobie niektórzy z kibiców pod wyjściem z szatni poznańskiego zespołu. Kibice mieli zarzucić zawodnikom kiepską grę i brak zaangażowania. Wśród zawodników wypowiedzieli się Bartosz Salamon, Artur Rudko oraz wspomniani już Ishak i Murawski.

Czy takie rozmowy to jedynie polski specjał? Oczywiście, że nie. Zdarzały się i wciąż zdarzają również w innych krajach, "nawet" na tym legendarnym Zachodzie. Czy jednak one rzeczywiście kiedyś coś dały? W to jednak w wielu przypadkach należy wątpić. Trzeba mieć przy tym nadzieję, że nie doszło do żadnego zastraszania zawodników, bo to - niezależnie od klubu, okoliczności czy miejsca - należałoby potraktować jako prawdziwy skandal. Kocioł pochwalić po tym meczu można za jedno - pogratulowanie za walkę Vikingurowi. Takie gesty należy docenić.

Kadra nieprzygotowana do gry na kilku frontach bez niezbędnych wzmocnień. Kompletnie zagubiony trener, nie do końca zdający sobie sprawę z tego, co robić. Piłkarze będący w dużej części zupełnie pod formą. I wreszcie kibice gwiżdżący w trakcie spotkania i rzucający kur**mi w kierunku własnych piłkarzy. Tragikomiczny czwartek (i póki co sezon) przy Bułgarskiej trwa niestety w najlepsze.

Piotrek Przyborowski
@P_Przyborowski
📷 Damian Garbatowski

Lech Poznań gra nie tylko o posadę swojego trenera. To mecz o przyszłość

2022-08-11T16:48:00.000+02:00

Lech Poznań dziś o godzinie 20:30 zmierzy się z Vikingurem Reykjavik. Tydzień temu górą byli Islandczycy, ale przy Bułgarskiej nikt nie wyobraża sobie odpadnięcia z Ligi Konferencji.

Gra Lecha Poznań w poprzednim spotkaniu pucharowym była po prostu tragiczna. Podopieczni Johna van den Broma nie potrafili przejąć inicjatywy w pojedynku z teoretycznie dużo słabszym rywalem i zasłużenie przegrali 0:1.

W ofensywie piłkarze Lecha sprawiali wrażenie jakby nie wiedzieli jak mają grać. W defensywie nie stanowili monolitu, przegrywali dużo stykowych piłek, a obrońcy często nie nadążali za pressingiem rywali tracąc piłki pod swoim polem karnym.

W związku z tym, trudno jest kibicom o optymizm. I trudno będzie o optymizm nawet w przypadku awansu do kolejnej rundy. Bo gra Lecha, jako drużyny wygląda po prostu co raz gorzej i coraz bardziej przypomina improwizację.

Czy wiesz, że... Mikael Ishak strzelił w 🔵⚪️ barwach 🔟 goli w europejskich pucharach? Osiem z tych bramek zostało zdobytych w meczach rozgrywanych przy Bułgarskiej.

Kapitanie, dziś liczymy na powiększenie dorobku strzeleckiego ✊🏼 Po awans! #LPOVIK pic.twitter.com/K51urWPyWC
— Mistrz Polski 🥇 (@LechPoznan) August 11, 2022

Niezwykle ważne spotkanie

Dzisiejsze spotkanie jest niezwykle istotne. Lech gra o spore pieniądze - za awans do fazy grupowej może zgarnąć prawie trzy miliony euro. Jednak nie same pieniądze są najważniejsze, ale renoma jaką Lech zyskuje awansując do fazy grupowej europejskich pucharów. Łatwiej wtedy jest ściągnąć zawodników, którzy będą wartościowym wzmocnieniem dla drużyny i będą mogli uratować trwający sezon.

- Jutro jest niezwykle ważne spotkanie, dla nas, dla kibiców i całego klubu. Jeśli przegramy, jesteśmy poza Europą, dlatego wiemy, co mamy zrobić. Jestem przekonany na sto procent, że jutro awansujemy do kolejnej rundy, bo mamy więcej jakości, niż nasz przeciwnik. Mówiłem o tym już przed pierwszym meczem i nadal tak uważam - powiedział na wczorajszej konferencji prasowej trener Van den Brom.

SĄ ZAPOWIADANE WZMOCNIENIA NA PUCHARY#LPOVIK pic.twitter.com/hZjsxZ1W3E
— Waluś 🏴󠁧󠁢󠁳󠁣󠁴󠁿 (@WalkowskiPatryk) August 11, 2022

Szansa dla młodych

Wbrew pozorom granie na trzech frontach wcale nie musi być niekorzystne. Być może odbije się to na wynikach drużyny w lidze, ale to dla niektórych wychowanków Kolejorza może to być jedyna okazja w bieżących rozgrywkach na zdobycie cennego doświadczenia.

Granie co trzy dni, konieczność rotowania składem, mogą być szansą dla Maksymiliana Pingota, Antoniego Kozubala czy Filipa Szymczaka. Zderzając się z poważniejszą piłką szybciej dorosną do poziomu pierwszego zespołu, a za kilka lat mogą być łakomym kąskiem na rynku transferowym. Dlatego Lech gra o coś więcej niż o posadę trenera. Gra o renomę w Europie, o ciągłość projektu i zaufanie kibiców.

Dziś Poznańska Lokomotywa ma dwie drogi. Albo pokona w dwumeczu Islandczyków i podejmie próbę powrotu na właściwe tory (aczkolwiek jest jeszcze czwarta runda, o której nie można zapominać), albo się wykolei i pogrąży się w głębokim kryzysie.

Piotr Hązła
@haz_piotr
📷 Piotrek Przyborowski / aosporcie.pl

Lech Poznań z kolejnym kryzysem na horyzoncie. Oto, z czym musi się uporać

2022-07-26T19:00:00.000+02:00

Jeszcze niedawno byliśmy świadkami Lecha, który aspirował do miana drużyny kompletnej, oczywiście jak na ekstraklasowe standardy. Podopieczni Macieja Skorży zdobyli mistrzostwo w imponującym stylu. Grali bardzo ofensywnie, posiadali bardzo dobry trzon drużyny, który tworzyli Jesper Karlstrom, Joao Amaral i Makael Ishak. Teraz drużyna, która była najlepiej punktującym mistrzem Polski od ośmiu lat, dziś jest cieniem samej siebie.

Strata wartościowych graczy

Na pierwszy rzut oka, Lech ma dalej dobrą i szeroką kadrę. Czołowi piłkarze poza Jakubem Kamińskim zostali. Lech ściągnął kilku interesujących zawodników, na każdą pozycję ma co najmniej dwóch piłkarzy - pomijając środkowych obrońców. Jednak jeśli przyjrzymy się uważnie, dostrzeżemy różnice, przede wszystkim w jakości.

Kolejorz stracił kilku zawodników, którzy gwarantowali mu komfort na kilku pozycjach. Mowa tu Van Der Harcie, Kędziorze, Tibie i Kownackim.

W miejsce Holendra do klubu trafił Artur Rudko. Na ten moment nowy golkiper Dumy Wielkopolski nie przekonał do siebie kibiców. Szczególnie słabo poszedł mu rewanżowy mecz z Karabachem Agdam, w którym przynajmniej przy trzech bramkach, delikatnie pisząc, mógł zachować się lepiej. Jego pobyt w klubie z Wielkopolski może nie potrwać długo.

Na dobrą sprawę w miejsce Kędziory Lech w ogóle nie pozyskał zawodnika. Jest to spora strata, bo oczywiście można mówić, że Lech wciąż ma dwóch prawych obrońców, ale Kędziora to piłkarz, który ma za sobą kilka lat regularnej gry w Dynamie Kijów. Niewielu zawodników na polskich boiskach ma na swoim koncie takie sukcesy, w dodatku osiągnięte tak niedawno. Do tego to wszechstronny piłkarz, który może grać na pozycji stopera. Jest silny, dobrze gra głową i również w Dynamie miał doświadczenie gry na tej pozycji. A po kontuzji Bartosza Salamona Lech ma jeszcze większe problemy z środkowymi obrońcami.

Mądrze na Weszło -> Sprzedaj zawodnika za 10 mln €, zejdź z kontraktu Kownackiego, Kędziory, Tiby, sprzedaj Sykore, Muhara. Pożałuj 250 tys € za gościa, który doświadczył gry za granicą, w kadrze i wykręca mega liczby. Trio RKR w całym swym geniuszu. Łeb mnie napierdala 👍
— Kevol (@KevolKKS1922) July 26, 2022

Na pozycję Pedro Tiby przyszedł Afonso Sousa. Tutaj najtrudniej jest wyciągać jakieś drastyczne wnioski. Jednak należy pamiętać, że starszy zawodnik wnosił do Lecha coś wyjątkowego, czego nie mieli Radosław Murawski, albo Nika Kwekweskiri. Był piłkarzem na wskroś ofensywnym. Co prawda najlepszy czas miał już za sobą, natomiast Sousa w pierwszych dniach w klubie nie zachwycił, nie wszedł z marszu do składu, więc i tu Lech na początku nie jest na plus. Co nie oznacza, że można Sousie odmówić potencjału, na pewno na jego weryfikacje przyjdzie jeszcze czas.

Jeśli, chodzi o Kownackiego to podobny przypadek co w przypadku Kędziory. Piłkarz doświadczony i uniwersalny, który może grać w napadzie i na skrzydle. Na pewno Giorgi Citaiszwili i Filip Szymczak posiadają potencjał, żeby stać się ważnymi piłkarzami Poznańskiej Lokomotywy, ale na ten moment nie mieli możliwości by w pełni wkomponować się do drużyny. A to już cztery nazwiska. Co więcej, Lech raczej nie będzie w stanie zastąpić takiego zawodnika jak Jakub Kamiński.

Największy problem

Największym kłopotem Kolejorza nie są jednak osłabienia same w sobie. Najgorsze jest to, że drużyna przestała funkcjonować jako całość. Zdecydowana większość piłkarzy nie zbliża się do poziomu prezentowanego w poprzednim sezonie. Nie będąc wewnątrz drużyny, trudno wysunąć jednoznaczny wniosek, dlaczego tak się dzieję. Najłatwiej jest wyjaśnić, że jest nowy trener, który kiepsko przygotował drużynę od strony fizycznej. Natomiast gdyby spojrzeć na problem szerzej, okazałoby się, że przyczyn tak naprawdę może być bardzo dużo. Może być to problem taktyczny, np. w drużynie może być kilku zawodników, którzy albo nie wierzą, albo nie potrafią realizować jeszcze założeń szkoleniowca. Może być to efekt ławki, która nie potrafi napędzać rywalizacji w zespole i stąd ten spadek intensywności.

Tak czy inaczej, słaby start Lecha nie wygląda jak zwykły wypadek przy pracy, albo lekki dołek. Wygląda to tak jakby drużynę miał czekać przewlekły kryzys.

Śmiesznie, część kibiców Lecha może zapisać, że było na najzimniejszym
i najcieplejszym meczu w historii polskiej piłki klubowej 😅
Lech - Juventus
Lech - Dinamo Batumi
— Łukasz (@Laionik) July 21, 2022

Na pewno spotkanie Lecha z Dinamem Batumi było wydarzeniem, które wlało w serca kibiców Kolejorza trochę nadziei. W końcu zafunkcjonowały elementy, które w ostatnim czasie były poddawane sporej krytyce - jak np. gra skrzydłami. Niewątpliwie był to powiew optymizmu, ale w futbolu mecz, meczowi jest nierówny. Tak jak jedna porażka z Karabachem nie definiuje całkowicie jaką drużyną jest Lech, tak samo jedno wysokie zwycięstwo nie świadczy o tym, że Lech ma wszystkie problemy za sobą. Dobrze pokazuje to przełożenie meczu z Miedzią Lednica. Wciąż mnożą się problemy kadrowe, zawodnicy łapią kolejne urazy, drużyna jest na tyle przetrzebiona, że w meczu z Dinamem zagrał Alan Czerwiński, któremu lekarze odradzali występ.

Trzeba pamiętać o jednym. John van den Brom prowadzi drużynę od zaledwie miesiąca. To zdecydowanie zbyt wcześnie, by wprowadzić swoją wizję gry. Jego kariera była pełna zlotów i upadków. Holender wielokrotnie wprowadzał do swoich ekip młodych i zdolnych piłkarzy. Zaliczał przy tym wpadki w pucharach, ale jego drużyny mimo kłopotów potrafiły potem osiągać dobre wyniki na krajowym podwórku. Prowadził ponad cztery lata AZ Alkmaar, trenował przez prawie dwa sezony Anderlecht. Dlatego szkoleniowiec powinien dostać szansę wyprowadzenia zespołu na prostą, ale też wykorzystać ten czas na obserwację zawodników i wyciągnięcie wniosków. A z generalną oceną należy poczekać przynajmniej do jesieni.

Piotr Hązła
@haz_piotr
📷 Damian Garbatowski

Lech Poznań pokonał piekło i rozbił Dinamo. Mecz na piątkę

2022-07-21T21:17:00.005+02:00

Lech Poznań zgotował Dinamo Batumi piekło. Pogodowe i piłkarskie. Ze świetną zaliczką 5:0 na Zakaukazie.

Kibiców wchodzących na Stadion Miejski witał bardzo niecodzienny, przykry widok. Mecz przyciągnął zaledwie 9111 kibiców. Jest to jeden z najgorszych wyników frekwencyjnych w europejskich pucharach od dawna, wyłączając z tego mecz z Belenenses - protest kibiców oraz mecze odwołane z powodu restrykcji związanych z pandemią COVID-19. Jak to bywa z każdym niepowodzeniem, ma ono wiele przyczyn. Przede wszystkim pora meczu - skrajnie niekorzystna - godzina 18:00 w czwartek, do tego 36-stopniowy żar, relatywnie drogie bilety jak na tę fazę rozgrywek i taką klasę rywala. Na to wszystko nakłada się strona sportowa - seria porażek na start rozgrywek, blamaż w Azerbejdżanie, brak transferów, a w szczególności wzmocnienia formacji obronnej.

No właśnie - trener John van den Brom całkowicie zaskoczył ze składem. Było jasnym to, iż obrona Kolejorza jest niesamowicie przetrzebiona. Jak doniósł Dawid Dobrasz z meczyki.pl, w ostatniej chwili ze składu wypadł młodzieżowiec Kolejorza Maksymilian Pingot. Środek obrony stanowił zatem Barry Douglas wraz z Lubomirem Šatką. Siła ofensywna poznańskiej lokomotywy pozostaje za to bez zmian w porównaniu z ostatnim pucharowym meczem lechitów w dwumeczu z Karabachem Agdam.

Kolejorz już od początku meczu ruszył do agresywnego pressingu. Gruzini całkowicie nie radzą sobie z narzuconym przez Kolejorza tempem. Już w 9. minucie pięknym strzałem sprzed pola karnego Michał Skóraś dał prowadzenie poznaniakom.

Tuż po golu zespół znad Morza Czarnego przejął inicjatywę na kilka minut - zakończyło się to dwoma strzałami Bejamina Teidi, które nie wyrządziły większej szkody bramce Kolejorza. Michał Skóraś podjął drugą próbę strzału z dystansu - w 17 minucie trafił w słupek. W 23 minucie pomyłki już nie było - João Amaral pięknym strzałem - również sprzed pola karnego podwyższył prowadzenie na 2:0. W 32 minucie Michał Skóraś po rykoszecie strzelił swojego drugiego gola - była to forma odkupienia się po zmarnowaniu sytuacji kilka minut wcześniej sam na sam z bramkarzem Kupatadze, jednakowoż „uratowało” go wtedy odgwizdanie spalonego.

Druga połowa rozpoczęła się bardziej leniwie, Lech Poznań sprawiał wrażenie zadowolonego z wyniku, a Dinamo Batumi nie miało argumentów, by w jakikolwiek sposób zaszkodzić Mistrzom Polski. W 66 minucie Kristoffer Velde pomknął z piłką i przeszywającym podaniem przez dwie linie obrony obsłużył piękną asystą João Amarala, który strzelił czwartą bramkę w tym spotkaniu.

W 72. minucie Barremu Douglasowi urwał się Mate Vatsadze, ale w sytuacji sam na sam Artur Rudko okazał się górą. Do końca meczu utrzymało się tempo z początku drugiej połowy spotkania, a co więcej - kontrę Lechitów po przepięknym podaniu Afonso Sousy w 94. minucie wykończył Mikael Ishak. Lech Poznań uzyskał bardzo doby wynik i naprawdę z wystarczającą zaliczką może przygotowywać się do meczu rewanżowego na Zakaukaziu.

Ten mecz pokazał również, iż Lech Poznań jest drużyną świetnie przygotowaną kondycyjnie. Dinamo Batumi, które pozornie wydawało się ekipą na takie upały uodpornioną, nie sprostało świetnie wybieganym i pressującym Lechitom. W środku pola Lechici byli zespołem absolutnie dominującym, świetnie doskakującym do rywali i nie pozostawiając im złudzeń, kto jest faworytem do awansu. Pozostaje jedynie dokończyć dzieła w Batumi i oczekiwać rozstrzygnięcia w spotkaniu Vikingur Rejkiawik - The New Saints. Tym razem to Polska okazała się „land of fire” i terenem skrajnie niekorzystnym dla przeciwników.

Alex Detotekin
@alexdetotekin

📷 Alex Detotekin / aosporcie.pl

Nieustannie bijąc głową w mur. Lech Poznań po blamażu w Baku

2022-07-14T15:22:00.003+02:00

Lech Poznań zakończył swoją przygodę z walką o Ligę Mistrzów. Był to krótki epizod zwieńczony klęską totalną w Baku. Rewanż z Karabachem Agdam będzie wspominany jako jeden z najgorszych momentów w nowożytnej historii Kolejorza.

Zmarnowana zaliczka

Tydzień w futbolu to wieczność. W zeszły wtorek kibice w szampańskich nastrojach opuszczali stadion przy Bułgarskiej po pierwszym meczu. Śmiało można było, myśleć o rewanżu, zwłaszcza że Lech zagrał przekonjąco. Nowy trener, John Van der Broom oparł taktykę na kontrach oraz rozważnym przesuwaniu się. Karabach został ograniczony i nie stworzył sobie konkretnej sytuacji pod bramką Artura Rudko, debiutującego w barwach Kolejorza.

Gol Ishaka padł po sprawnie przeprowadzonej akcji z Joelem Pereirą, a koniec końców Lech mógł się cieszyć ze zwycięstwa. I tutaj zaczęły się schody. Od tamtego momentu z obozu mistrzów Polski zaczęły dochodzić sygnały co najmniej niepokojące.

Talerz Polsatu czy prestiżowe trofeum?

Kością niezgody okazał się mecz o Superpuchar Polski z Rakowem Częstochowa rozgrywany między jednym a drugim spotkaniem w eliminacjach Ligi Mistrzów. Pojawiły się głosy o przesunięciu meczu, żeby piłkarze Lecha mogli się lepiej przygotować do rewanżu. Kwestia Superpucharu jest zresztą często przytaczana na wokandzie jako niepotrzebny dodatek, który może więcej zaszkodzić piłkarzom we wczesnej fazie sezonu. Splendor jest w tym wypadku wątpliwy, a tytuł "Talerz Polsatu" wymowny.

Ostatecznie jednak do przesunięcia meczu nie doszło. Mniejsza z tym, kto mógłby go przełożyć, czy Raków Częstochowa, czy PZPN, prawda jest taka, że wybitnie nie leżało rozgrywanie go w środku tygodnia przez Lecha.

Mecz się jednak odbył, Lech przegrał go, grając dość eksperymentalnym składem z m.in. z Niką Kwekweskirim na środku obrony. Jednak podejście do niego było trochę jak do sparingu i ostatecznie można było machnąć ręką i myśleć o przygotowaniach do wylotu do Baku. Nikt jednak nie spodziewał się tego, co tam się stanie.

Podsumowanie Murasia dzisiejszego występu sędziego xD#QARLPO pic.twitter.com/ghV6UrrUcH
— Dawcioo (@DDawcioo) July 12, 2022

Od Wilna aż po Baku - śladami polskich lektur

Początek był piorunujący. W 23. sekundzie Lech podwyższył prowadzenie po golu Kristoffera Velde. Wczesny gong na pewno rozbudził drużynę trenera Gurbanowa, ale nikt chyba nie sądził, że Lech odda pole tak łatwo. Niemoc biła z poczynań piłkarzy Kolejorza, których obrazkiem był człapiący po boisku Joao Amaral.

Środek pola próbował zdobyć przewagę, jednak finalnie worek z nieszczęściami otworzył się po błędach bramkarza Rudki. On w dużej mierze jest odpowiedzialny za zakończenie przygody Lecha w Lidze Mistrzów. Maczał palce w co najmniej trzech bramkach straconych w tym spotkaniu. Ukraiński bramkarz wypożyczony z Pafos był niepewny przy uderzeniach z dystansu czy wychodzeniu do prostopadłych piłek. Tak padła druga bramka dla gospodarzy, gdy przeciął podanie, wybijając je pod nogi nabiegającego Ozobicia.

Można gdybać, czy Lech nie powinien mieć przewagi po pierwszej połowie, gdy brutalnie sfaulowany został Velde lub czy bramka numer trzy dla Karabachu padła po spalonym. Finalnie nie ma to żadnego znaczenia. Lech bowiem nie wyszedł z szatni na drugą połowę, gdy powinien spróbować zaatakować rywala przy panującym remisie.

Zamiast tego, szybko zapanowała nerwowość, a bramki zaczęły padać systematycznie po błędach całej formacji defensywnej. I tak się skończyła wielka przygoda Lecha w królowej rozgrywek, a Baku dołącza do panteonu legendarnych porażek Lecha w XXI wieku w europejskich pucharach. Od mickiewiczowskiego Wilna aż do Baku przedstawionego w "Przedwiośniu" Żeromskiego.

Lech Poznań płynący przez kwalifikacje do Ligi Mistrzów #QARLPO pic.twitter.com/L5mxHQgN5L
— Mateusz Babiarz (@matbabiarz) July 12, 2022

Szukanie winnych i patrzenie w przyszłość

Ataki na Artura Rudko są co najmniej niesmaczne. W sieci pojawiły się screeny z jego konta instagramowego, gdzie kibice nie przebierali w słowach. Krytyka jest wskazana, ale nie hejt czy mowa nienawiści. Jednak zadać trzeba sobie pytanie, gdzie popełniono błędy. Zdaje się, że podstawową przyczyną blamażu z Agdamu jest nie tyle Artur Rudko, tyle osoby odpowiedzialne za jego sprowadzenie.

Kolejny raz przy okazji rewelacji z pomeczowego studia portalu Meczyki.pl, dziennikarza Tomasza Włodarczyka, została wyciągnięta legendarna oszczędność zarządu poznańskiego klubu. Włodarczyk podzielił się informacjami o kwotach, jakie badały za sprawdzonych na rynku Frantiska Placha czy Damiana Kądziora. Każdy może sobie sprawdzić te sumy. Nie są one wygórowane, a piłkarze mają wyrobioną markę na poziomie ligowym, a Kądzior reprezentacyjnym. W Baku zabrakło rezerwy, siły, a mit szerokiej kadry nagle legł w gruzach. Znowu mamy kadrę na trzy fronty?

Karol Klimczak, Piotr Rutkowski i Tomasz Rząsa to mądrzy ludzi. Wierzę, że chcą jak najlepiej dla tego zespołu. Jeżeli raz zrobiliby wielki skok na jakościowych piłkarzy, można by ugrać wiele w Europie. Jeśliby nie wyszło - trudno, ale przynajmniej raz spróbowano. Za chwilę Dinamo Batumi, a to nie jest rywal z kraju Trzeciego świata. Jeszcze jest połowa lipca, jeszcze można coś zmienić. Nim będzie za późno i trzeba będzie ratować trenerów.

Maciej Kulczyński
@mackul1999
📷 Piotrek Przyborowski / aosporcie.pl Damian Garbatowski

Lech Poznań ma problem. Nie znowu taki "super" ten puchar

2022-07-08T12:02:00.001+02:00

Za kilka dni oficjalnie rozpocznie się sezon w polskiej piłce. Zwykle wydarzeniem początkującym wszystko był Superpuchar. W tym roku będzie podobnie, lecz od kilku dni toczą się spore dyskusje nad sensem rozgrywania tego meczu w takim terminie.

Mecz o Superpuchar pomiędzy Lechem Poznań, a Rakowem Częstochowa ma oficjalnie rozpocząć sezon 22/23 w piłkarskiej Polsce. Dość głośno zrobiło się na temat tego meczu w ostatnich dniach, gdyż termin ten średnio odpowiada aktualnym mistrzom Polski. Bowiem drużyna z stolicy Wielkopolski rozpoczęła już rywalizacje w tym sezonie. W ubiegły wtorek Kolejorz mierzył się z Karabachem Agdam w ramach pierwszej rundy eliminacji do Ligi Mistrzów.

Panie prezesie @Czarek_Kulesza dobrze by było przełożyć mecz o o Superpuchar Polski 🏆 dla dobra naszej polskiej piłki którzy grają w europejskich pucharach 🤝
— 𝙈𝙖𝙘𝙞𝙚𝙟 𝙈𝙖𝙘́𝙠𝙤𝙬𝙞𝙖𝙠 - 𝕄𝕒𝕔́𝕜𝕠 ⚽ (@Macko_director) July 7, 2022

Kamień niezgody

Sobota 9 lipca godzina 20:10. Właśnie na wtedy zaplanowano początek meczu o Superpuchar. Niby normalny termin, normalna godzina, która nie powinna nikomu przeszkadzać, a jednak. Problemem okazuje się rewanżowe spotkanie z Karabachem o awans do kolejnej rundy eliminacji Ligi Mistrzów. Lech próbował przełożyć termin meczu z Rakowem, jednak PZPN odrzucił ich wniosek, o czym informował nowy trener Lecha John van der Brom na konferencji przed pierwszym meczem - wygranym przez Kolejorza 1:0, o czym więcej pisaliśmy tutaj.

Dlaczego zatem Lechowi nie pasuje mecz o Superpuchar? Lecha czeka bardzo daleka podróż - ponad trzy tysiące kilometrów w jedną stronę. Granie na azerskich stadionach nie należy do najprzyjemniejszych, patrząc przynajmniej z naszej perspektywy, a wszystko to przez warunki pogodowe, jakie tam występują. Awans do kolejnej rundy wydaje się priorytetem, dlatego mecz o Superpuchar schodzi na drugi plan. Lech już nieoficjalnie ogłosił, że na Raków wyjdą słabszym składem, by ci najważniejsi piłkarze mogli odpowiednio wypocząć i przygotować się na mecz w Baku. Rozgrywanie takiego meczu, w którym jedna drużyna będzie grała trochę z przymusu, traci nieco sens.

Wiadomo, że świetnie byłoby włożyć do gabloty jakieś trofeum. Super jest świętować jakiś tytuł i nie jest ważne, czy jest to mistrzostwo świata, puchar za zwycięstwo w Ekstraklasie, czy też jakiś puchar sołtysa. Wielokrotnie już kluby przekładały swoje mecze ze względu na europejskie potyczki. Dlaczego nie zrobić by tego też teraz?

Mówi Marek Papszun, który przełożył mecz drugiej kolejki, aby mieć tydzień na przygotowanie do Astany. Lech jest w takiej samej sytuacji, tylko, że kolizyjny jest Superpuchar. Łatwo się wpada w populizmy. https://t.co/ZpmT1STAT3
— Karol Szumlicz (@karolszumlicz) July 7, 2022

Wszystko przez Katar

Doskonale wiemy, że ten sezon będzie dość dziwny, a wszystko przez mundial w Katarze, który będzie rozgrywany na przełomie listopada i grudnia. Ostatnia kolejka przed przerwą zimową planowana jest na weekend 11-13 listopada. Dlaczego nie możemy zrobić meczu o Superpuchar tydzień później? Przecież i tak większość zawodników zarówno z Lecha, jak i Rakowa do Kataru nie pojedzie. Wszyscy widzimy, w jakim stanie jest nasza klubowa piłka. Punkty w rankingu UEFA są niezbędne i dla wszystkich powinno być priorytetem, żeby zadbać o ich jak największe zdobycie. My tymczasem będziemy grać mecz, który będzie znikome znaczenie co do wyniku, ale może mieć bardzo duże w kontekście przyszłości.

Oliwy do ognia dolał trener Rakowa Marek Papszun, który powiedział, że propozycje przełożenia meczu o Superpuchar są niepoważne i jest to deprecjonowanie tego meczu i całej ligi. Jednocześnie Raków złożył wniosek do Ekstraklasy o przełożenie meczu drugiej kolejki, kiedy to częstochowianie mają zmierzyć się z Piastem Gliwice. Warto nadmienić, że wniosek ten został pozytywnie rozpatrzony. Trochę wieje hipokryzją, no ale cóż. Nie to jest teraz najistotniejsze.

Mecz Lecha z Rakowem i tak się odbędzie, ale mało prawdopodobne, że będzie to "super" puchar i zamiast piłkarskiego święta przyjdzie nam oglądać dość przykre widowisko.

Patryk Skibiński
@Skiba9969
📷 Roger Gorączniak / Wikimedia Commons

Do Krainy Ognia z przyzwoitą zaliczką

2022-07-07T13:18:00.005+02:00

Sezon 2022/2023 Lech Poznań rozpoczął meczem z wysokiego C - do Poznania przyjechała drużyna Karabachu Agdam, 64. zespół Europy według rankingu UEFA, etatowy gracz faz grupowych pucharów europejskich i pogromca polskich drużyn tamże ze stuprocentową skutecznością.

@alexdetotekin prosto z Bułgarskiej | Przed meczem udało mi się porozmawiać z dwoma dziennikarzami z Azerbejdżanu, których optymizm przed meczem był wręcz porażający. Liczyli w Polsce na zadowalający wynik - czyli remis lub delikatne zwycięstwo, z którym zdecydowanie milej grałoby się na Zakaukaziu. Przedstawiając składy i dyskutując o obu jedenastkach wykazywali się dość dużą ignorancją jeśli chodzi o drużynę Kolejorza - znali jedynie Mikaela Ishaka, a personalia reszty zawodników nie mówiły im praktycznie nic.

Nie dziwota - wszakże trzy poprzednie drużyny reprezentujące Polskę, z którymi borykał się Karabach, udało się Azerom wyeliminować bez większych problemów. Żartując, mówili o planach wycieczki do Szwajcarii w następnej rundzie eliminacji Ligi Mistrzów, gdyż mecz z Lechem wydawał im się formalnością. Nie sposób jednakże nie wspomnieć tutaj o porażającej serii Karabachu - w fazie grupowej europejskich pucharów grają nieprzerwanie od sezonu 2014/2015. Sam fakt tego, iż azerscy dziennikarze przyznali się do nieoglądania ligi azerskiej, gdyż "są tam jedynie dwaj godni rywale - Neftci Baku i Gabala", a cały focus idzie na rozgrywki europejskie daje jasne świadectwo ich podejścia do tych rozgrywek.

Gol na wagę zwycięstwa

Mecz rozpoczął się wzajemnym badaniem obu ekip - Lech cofnął się na swoją połowę, czekając na wyprowadzenie kontry, natomiast Karabach cierpliwie rozgrywał piłkę przed szesnastką Kolejorza czekając na dogodne okazje i wyrwy w obronie. Te jednak się nie pojawiały i Azerowie zmuszeni byli do oddawania strzałów z dystansu, które - delikatnie ujmując - były dość słabej jakości.

W 41. minucie znakomitym podaniem Kristoffer Velde wypatrzył Joao Amarala, a ten odegrał do swojego rodaka Pereiry. Prawy obrońca Kolejorza posłał przeszywającą pole karne płaską wrzutkę wprost na stopę Mikaela Ishaka, który dostawiając ją do lecącej piłki dał prowadzenie mistrzom Polski.

Kto jak nie on ⁉️ Mikael Ishak daje Lechowi prowadzenie❗️ Na takie akcje liczymy w drugiej połowie 💪👏 #tvpsport #LPOQAR

𝗧𝗿𝗮𝗻𝘀𝗺𝗶𝘀𝗷𝗮 𝗟𝗜𝗩𝗘 👉 https://t.co/4uUEFzW3xP 👈 pic.twitter.com/0pA2H3sxjR
— TVP SPORT (@sport_tvppl) July 5, 2022

Była szansa na dobicie

Początek drugiej połowy był bardzo niebezpieczny dla poznaniaków. Karabach przejmował inicjatywę, "siedział" wręcz na drużynie Kolejorza, lecz nie stwarzał sobie - podobnie jak i w pierwszej odsłonie spotkania dogodnych sytuacji do strzelenia bramki. Największe zagrożenie ze strony azerskiej wynikało z indywidualnych błędów graczy Lecha. Po stracie przed polem karnym Radosława Murawskiego podkręcony strzał Zoubira odbił Artur Rudko, natomiast przy dość naiwnym zagraniu głową Antonio Milicia do ukraińskiego golkipera Azerowie nie zdążyli się połapać i wykorzystać tego błędu.

W 67. minucie gracze Lecha stworzyli sobie najlepszą sytuację w drugiej części spotkania - Filip Szymczak przyjął piłkę w polu karnym, oddał strzał swoją gorszą lewą nogą, ten został sparowany przez bramkarza Karabachu - Szachrudina Magomedalijewa, natomiast Michał Skóraś przekombinował - zamiast dobijać poszedł w drybling, który natychmiast zakończył się na nogach azerskich obrońców.

Kapitan i zamykacz

Jeżeli chodzi o zawodników Kolejorza, to najwyżej należy ocenić Mikaela Ishaka i Joela Pereirę. Szwedzki kapitan harował cały mecz z przodu, wykonał niezliczoną ilość sprintów i walk o piłkę z potężnie zbudowanym Kevinem Mediną, strzelił gola i pomógł w uratowaniu zbłąkanego na murawie ptaszka, natomiast portugalski prawy obrońca zamknął całkowicie swoją stronę boiska i przepiękną asystą walnie przyczynił się do ustalenia wyniku tego spotkania.

Na polu karnym gości mamy kolegę bez biletu, halo!#LPOQAR @LechPoznan #SochevkaFOTO pic.twitter.com/G2sm3VFa39
— Dawid Szafraniak #SochevkaFOTO (@DSzafraniak) July 5, 2022

W tym miejscu nie sposób nie wspomnieć tu też o Abdellahu Zoubirze, niezwykle rączym i rzutkim zawodniku, którego bardzo śmiały taniec w meczu z Legią Warszawa dwa lata temu doprowadził do bramki na 2:0 dla Azerów, przyczyniającej się do wyrzucenia Legii z europejskich pucharów. Zoubir próbował swojego tańca nisko na nogach również i we wtorkowym meczu w Poznaniu, jednakowoż wspomniany uprzednio iberyjski boczny obrońca "schował go do kieszeni" i nie pozwolił się rozwinąć.

Plusów jest więcej

Sporo należy też oddać poznańskim skrzydłowym, którzy grali wręcz na pozycji mezzali - środkowego pomocnika schodzącego na boki przy akcjach ofensywnych. Trener John van den Brom ustawiając tak Kristoffera Velde i Michała Skórasia wytrącił wszystkie główne atuty ofensywne drużyny trenera Gurbanowa. Artur Rudko z kolei zaliczył naprawdę dobry oficjalny debiut w barwach Kolejorza. Nie bał się wychodzić do wrzutek, bardzo pewnie odbijał lecące w jego stronę piłki i dyrygował całym blokiem defensywy mistrzów Polski.

Czytaj też 👉 Francuz najlepszy w Parku Tenisowym Olimpia. Poznań Open znów przyciągnął tłumy

Warto też docenić poznańskich kibiców - doping Kotła przez cały mecz stał na najwyższym możliwym poziomie. Moi azerscy interlokutorzy byli pod wrażeniem poznańskich fanów, a atmosferę na Stadionie Miejskim określili mianem "jazgotu jak w ulu". Kibice Lecha Poznań od lat pokazują, że są gotowi na Ligę Mistrzów. Czy piłkarze im dorównają? O tym niebawem się przekonamy. Na początek należy utrzymać dobrą zaliczkę z Poznania na dosłownie piekielnie ciężkim terenie w Azerbejdżanie.

Alex Detotekin
@alexdetotekin

📷 Damian Garbatowski

Poznań Hussars Ladies powalczą o kolejne mistrzostwo Polski. "Chcę dwa komplety medali"

2022-06-11T12:41:00.000+02:00

Poznań Hussars Ladies już w niedzielę staną przed szansą na podtrzymanie ligowej dominacji. W stolicy Wielkopolski odbędzie się Weekend Mistrzyń Polskiej Ligi Lacrosse Kobiet.

To wyjątkowy czas dla lacrosse'a. Wiele wskazuje na to, że ta niezwykle popularna w Ameryce Północnej dyscyplina zagości w programie Igrzysk Olimpijskich w Los Angeles w 2028 roku. Jeśli pojawi się tam również reprezentacji Polski kobiet, najprawdopodobniej sporą część kadry będą stanowić zawodniczki z Poznania.

Poznań Hussars Ladies od lat niepodzielnie rządzą bowiem polskim lacrosse. W niedzielę na stadionie przy ul. Harcerskiej zawodniczki ze stolicy Wielkopolski zamierzają po raz kolejny wywalczyć mistrzostwo Polski. Tym razem w Poznaniu może jednak pozostać więcej niż tylko jeden komplet medali.

Najlepsza drużyna w Polsce

W tegorocznych finałach udział wezmą: AZS Walkirie Katowice oraz po dwie drużyny z Wrześni i Poznania. Lax-Warriors Września wystawią drużyny Next oraz LO, a Poznań Hussars Ladies ekipy U40 i U20. Wystawienie do boju aż dwóch ekip przez Ladies może jedynie podkreślić dominację poznańskiego klubu na przestrzeni ostatnich latch.

- Może z ogłaszaniem dominacji poczekajmy do ostatniego gwizdka. Od czterech sezonów udowadniamy, że jesteśmy najlepszą drużyną w Polsce. Podczas ostatniego występu seniorskiej reprezentacji Polski w Dreźnie, Ladies stanowiły prawie połowę kadry. Niezwykle się cieszę, że w tegorocznych rozgrywkach udało nam się wystawić dwa składy, dzięki czemu wszystkie dziewczyny mogły rozegrać dużo minut na boisku - mówi w rozmowie z nami trenerka Poznań Hussars Ladies, Aleksandra Żbikowska.

Nie oznacza to oczywiście, że inne miasta się nie rozwijają. Stolica Wielopolski jest jednak bez wątpienia pionierem, jeśli chodzi o polski lacrosse kobiet. Nie dziwi więc, że do drużyny dołączają kolejne młode adeptki, które w przyszłości mogą stać się ważnym elementem zarówno Hussars Ladies, jak i reprezentacji Polski.

- Dzięki nim średnia wieku naszej drużyny wciąż się zmniejsza, w lacrosse'a chcą grać coraz młodsze osoby. Inne miasta również się rozwijają, jest coraz więcej utalentowanych zawodniczek, ale jako drużyna wciąż jesteśmy najmocniejsze. Mam nadzieję, że taki stan rzeczy utrzyma się jak najdłużej - zaznacza Żbikowska.

Aleksandra Żbikowska (z prawej) rok temu prowadziła doping na Weekendzie Mistrzyń. Tym razem poprowadzi Poznań Hussars Ladies z ławki jako trenerka

Gra jest szybsza

Obecnie rozgrywki kobiecej ligi toczone są w formule sixies, czyli prawdopodobnie tej, która pojawi się na Igrzyskach Olimpijskich. To widowiskowa, dużo szybsza odmiana lacrosse'a, która jednak wymagała wprowadzenia przez poznanianki nieco innej formy treningów.

Jak zaznacza trenerska mistrzyń Polski, największą zmianą jest wprowadzenie shot clock'a, rozwiązania podobnego do choćby 24 sekund z koszykówki. Obecnie zawodniczki mają bowiem tylko pół minuty na wyprowadzenie piłki z własnej bramki i przeprowadzenie akcji. Jeśli im się to nie uda, po upłynięciu tego czasu następuje zmiana posiadania.

- Shot clock sprawia, że gra jest szybsza i pada zdecydowanie więcej strzałów, co może podobać się kibicom. Olimpijska formuła to także obrona strefą, co wymusza trochę inne podejście w ataku. Jako drużyna musieliśmy się tej wersji trochę nauczyć, nie mogliśmy przekładać jeden do jeden tego, co do tej pory grałyśmy w standardowym kobiecym lacrosse - przyznaje Żbikowska.

Nie tylko lacrosse

Bez względu jednak na formułę polskich rozgrywek, poznanianki i tak traktowane są jako murowane faworytki do końcowego triumfu. Szczególnie, że po raz kolejny to w stolicy Wielkopolski dojdzie do Weekendu Mistrzyń. Kibiców, którzy pojawią się tego dnia przy ul. Harcerskiej czekają nie tylko sportowe emocje.

- Oprócz emocji związanych z lacrosse zapewnimy rozrywkę również najmłodszym pociechom, przygotowany będzie specjalny kącik dla dzieci. Oprócz tego zaplanowaliśmy również loterię, w której będzie można wygrać nagrody mniej i bardziej związane z lacrosse. Dostępne będą także stanowiska gastronomiczne - zaprasza trenerka poznanianek.

Czytaj też 👉 Poznańscy zawodnicy poznają smak Igrzysk? "Dla lacrosse'a to wielka szansa"

Dla Aleksandry Żbikowskiej będą to pierwsze finały w roli szkoleniowca Poznań Hussars Ladies. Dla pochodzącej z położonych na Mazurach Piecek, dla której stolica Wielkopolski okazała się drugim domem, to również jedno z największych trenerskich wyzwań w karierze.

- Przede wszystkim chcę na boisku zobaczyć to, na czym skupiamy się na treningach. Nastawiamy się na mocny pressing od pierwszej minuty i walkę o każdą piłkę. Nie będę ukrywać: liczę, że obydwa nasze zespoły zakończą rozgrywki z medalami - podsumowuje.

Piotrek Przyborowski
@P_Przyborowski
📷 Piotrek Przyborowski / aosporcie.pl

Francuz najlepszy w Parku Tenisowym Olimpia. Poznań Open znów przyciągnął tłumy

2022-06-06T17:36:00.006+02:00

W niedzielne popołudnie zakończył się turniej ATP Challenger Poznań Open. Choć na dobrą dyspozycję Polaków mogliśmy liczyć tylko w deblu, to znów na golęcińskich kortach mieliśmy wspaniałą tenisową atmosferę, jak niemal co roku od równo trzech dekad.

Wielki powrót Jerzyka

Jednym z ważniejszych wydarzeń na tegorocznym turnieju był powrót Jerzego Janowicza. Polak, który w ostatnim czasie nie pojawiał się zbyt często na korcie w ramach wydarzeń z cyklu ATP, dostał dziką kartę od organizatorów turnieju.

Niestety dla Jerzyka, jak i samych organizatorów, półfinalista Wimbledonu z 2013 roku odpadł już w pierwszej rundzie. Lepszy od niego okazał się kwalifikant z Niemiec Elmar Ejupović, który pokonał JJ-a 7:6(6), 6:1. Sam Janowicz po spotkaniu przyznał, że w tym meczu przede wszystkim zabrakło mu ogrania i rytmu meczowego.

Inni nasi reprezentanci również pożegnali się z turniejem w pierwszej rundzie gry pojedynczej. Maks Kaśnikowski przegrał z Camilo Ugo Carabellim z Argentyny. Choć Polak spotkanie przeciwko turniejowej ósemce zaczął na naprawdę wysokim poziomie, wygrywając pierwszego seta 7:5, w dwóch kolejnych niestety lepszy okazał się już Argentyńczyk. Daniel Michalski gładko przegrał natomiast z Ukraińcem Georgijem Krawczenko 5:7, 2:6.

Numer jeden górą

W ostatecznym rozrachunku turniej singla zakończył się bez niespodzianek. Najlepszy okazał się Arthur Rinderknech z Francji, najwyżej rozstawiony tenisista na poznańskim turnieju. W finale po bardzo ciekawym i emocjonującym meczu pokonał Tomasa Barriosa Verę z Chile 6:3 7:6(2). Wcześniej, po drodze Francuz stracił tylko jednego seta w meczu przeciwko Krawczence.

Francuz sprawiał wrażenie, jakby nie w każdym meczu chciał z siebie dawać sto procent, bo nie zawsze było mu to potrzebne. Przy decydujących piłkach reagował jednak na sytuację na korcie odpowiednio i pokazał w stolicy Wielkopolski naprawdę kilka fajnych zagrań.

Nazwiska do zapamiętania

Takie turnieje jak Poznań Open są oczywiście kuźnią wielu talentów. To przecież w Poznaniu przed wejściem do światowej elity wygrywali Jerzy Janowicz oraz Hubert Hurkacz. Warto oczywiście obserwować karierę Ridnkernecha, który jak przystało na turniejową jedynkę, był poza zasięgiem swoich przeciwników.

Innymi tenisistami, którzy za kilka lat mogą namieszać w światowym tourze, są 23-letni Zizou Bergs z Belgii, który obecnie jest 199. rakietą świata, ale w Poznaniu pokazał się z naprawdę dobrej strony, grając ciekawy tenis i wygrywając z zawodnikami, z którymi wydawało się, że nie miał szans. Ciekawie zaprezentował się też Chun-hsin Tseng z Tajwanu, który ma zaledwie 20 lat i w tym momencie znajduje się na najwyższej w swojej karierze 108. pozycji w rankingu. Tajwańczyk także sprawiał wrażenie bardzo kreatywnego zawodnika, choć czasami nadużywał skrótów.

Czytaj też 👉 Golęcin ugościł kolejne wielkie święto lekkoatletyki. "Kibice naprawdę nas tu napędzają"

Polsko-amerykański debel triumfował

Honor gospodarzy uratował Szymon Walków, który w parze z Amerykaninem Hunterem Reesem wygrał cały turniej, w finale pokonując czeską parę Marka Gengela i Adama Pavlaska 1:6, 6:3, 10:6. Para Walków-Reese wzięła rewanż za parę Krawczenko-Peliwo, którzy w półfinale przegrali z Czechami 3:6, 2:6.

Mateusz Włodarczyk
@mtwlodarczyk
📷 Dawid Szafraniak; Piotrek Przyborowski / aosporcie.pl

Golęcin ugościł kolejne wielkie święto lekkoatletyki. "Kibice naprawdę nas tu napędzają"

2022-05-28T15:59:00.001+02:00

Poznań Athletics Grand Prix już po raz czwarty zawitał do stolicy Wielkopolski. Choć pogoda nie pomagała w piątek sportowcom, to i tak emocji oraz rekordów na Golęcinie nie zabrakło.

Tłumy kibiców, gwiazdy światowej lekkoatletyki i kolejny rekordy. Poznań Athletics Grand Prix przyzwyczaił do tego kibiców królowej sportu już w ubiegłych latach. Tym razem, mimo nie do końca sprzyjających warunków atmosferycznych, na Golęcinie znów byliśmy świadkami naprawdę solidnych zawodów, których nie przerwał porywisty wiatr, a nawet zbierające się nad urokliwie położonym obiektem deszczowe chmury.

"Nie wiedziałam, że to życiówka"

Jednym z największych wydarzeń dnia był świetny wynik, który w biegu na 100 m przez płotki osiągnęła Pia Skrzyszowska. 21-latka po pierwszym, nie do końca udanym starcie, nie kryła, że w drugim zamierza się znacznie poprawić.

Pewnie nawet sama młodziutka olimpijka z Tokio nie spodziewała się, że tego dnia dokona aż tak historycznego wyczynu. Czas 12,68 s jest drugim najlepszym w obecnym sezonie oraz najlepszym wynikiem polskiej lekkoatletyki na tym dystansie od 38 lat.

- Cieszę się, że to zrobiłam. Chciałam się zakręcić koło życiówki, ale nie wiedziałam, czy to będzie życiówka. Teraz chcę się poprawić technicznie na tych płotkach, by nabrać odpowiedniego rytmu. Na razie nie wszystko było jeszcze wspaniałe - przyznała już po triumfie w mityngu i dodała: - Bardzo lubię tutaj biegać, jest fajna atmosfera, bo trybuny są blisko, kibice są blisko. Czuć to kibicowanie.

Mimo deszczowej aury, @PoznanAthletic jak zwykle dostarczył nam sporej dawki emocji! 🔝 Zobacz, jak radzili sobie najlepsi polscy i światowi lekkoatleci.

Cała galeria 👉 https://t.co/mLySnDZgmI

📸 @P_Przyborowski pic.twitter.com/8B6qq4XPmP
— aosporcie.pl (@aosporcie) May 28, 2022

"Czuć tę różnicę w dopingu"

Piątkowe popołudnie należało do polskich lekkoatletek. Ze świetnej strony zaprezentowała się wicemistrzyni olimpijska z Tokio Anna Kiełbasińska. W biegu na 100 m dała się wyprzedzić jedynie Brytyjce Imani Lansiquot, ale w starcie na 300 m nie miała sobie równych i z czasem 36,34 pokonała między innymi swoją koleżankę ze sztafety, Igę Baumgart-Witan.

Dla poznańskich kibiców z pewnością sporym wydarzeniem był wynik w trójskoku reprezentującej barwy AZS-u Poznań Adrianny Szóstak, która dzięki odległości 13,80 m zajęła w ostatecznym rozrachunku drugie miejsce, a po starcie podkreślała, jak duże znaczenie miał fakt występu przed własną publicznością.

- Jest tutaj mnóstwo kibiców, których znam. Przychodzą znajomi, rodzina i to mnie jeszcze bardzo napędza. Czuję to dzięki tej różnicy w głośności, kiedy na rozbiegu stoję ja, a kiedy są tam rywalki. To mnie naprawdę bardzo niesie - powiedziała Szóstak.

Warunki nie sprzyjały

Nieco zawiedli ci, którzy anonsowani byli jako największe zawody mityngu. Ze startu w konkursie rzutu oszczepem zrezygnował Witezslaw Wesely, a ze względu na niesprzyjające warunki już w trakcie zawodów wycofał się rekordzista Polski Marcin Krukowski.

Warunki nie pomogły też Piotrowi Liskowi. Choć jeden z największych, nie tylko dosłownie, bohaterów polskiej lekkoatletyki, wygrał konkurs z skoku o tyczce, to wynik 5,41 m na nikim większego wrażenia robić nie powinien. Srebrny medalista mistrzostw świata z Londynu sam zresztą przeprosił kibiców za swój nie do końca udany występ.

Mimo że z samego czasu w biegu na 200 m zadowolony mógł być na mecie Yohan Blake, to już zajęcie jedynie drugiego miejsca za Kanadyjczykiem Brendonem Rodneyem z pewnością musiało nieco zaboleć Jamajczyka. 20,62 s to jednak najlepszy czas drugiego najszybszego człowieka na świecie, który daje stanowi dla doświadczonego sprintera dobry prognostyk na najbliższe miesiące.

Czytaj też 👉 Dwie twarze koronacji Lecha Poznań. Jak niektórzy kibice nie dobili do poziomu zespołu

Przyszłość w brązowych barwach

A jaka jest przyszłość Poznań Athletics Grand Prix? Poznański mityng w listopadzie uzyskał poziom bronze przyznawany imprezom lekkoatletycznym w ramach World Athletics Continental Tour. Choć tegoroczna edycja, przez pryzmat pogody i braku niektórych gwiazd rodzimej lekkoatletyki, może nie należała do najlepszych, to i tak zapewniła zgromadzonym tego dnia na Golęcinie oraz przed telewizorami kibicom sporo pozytywnych emocji.

Należy się cieszyć, że w mieście, w którym przez ostatnie lata mogliśmy być świadkami jedynie większych imprez kajakarskich i żeglarskich oraz gdzie na poziomie ligowym dominuje futbol, wreszcie ruszyło się też coś wokół innych popularnych w naszym kraju dyscyplin. Tak duże miasto jak Poznań na to po prostu zasługuje.

Piotrek Przyborowski
@P_Przyborowski
📷 Piotrek Przyborowski / aosporcie.pl

Dwie twarze koronacji Lecha Poznań. Jak niektórzy kibice nie dobili do poziomu zespołu

2022-05-26T16:14:00.003+02:00

Lech Poznań ostatni mecz sezonu potraktował jako wyjątkowe święto. Niestety doping i oprawa nie do końca potrafiły się wzbić na mistrzowski poziom.

Dzień 21 maja miał być dniem wyjątkowym. 34. kolejka Ekstraklasy, czas rozstrzygnięć, charakterystyczny „dzwoneczek” z Multiligi na Canal+ oznaczający gola, nieoczekiwane przetasowania w tabeli, potknięcia faworytów, wydarte heroicznym bojem zwycięstwa drużyn skazywanych na pożarcie.

Niemniej jednak, to 33. kolejka okazała się dniem prawdy - poznaliśmy wtedy mistrza, obsadę podium i 4. miejsca oraz wszystkich spadkowiczów. Do ustalenia pozostały jedynie „kosmetyczne” zmiany w postaci końcowego miejsca drużyn ze środka tabeli.

Poznań eksplodował z radości dwukrotnie - najpierw, po pokonaniu Piasta Gliwice dzięki golowi Mikaela Ishaka w końcówce spotkania, a następnie po zwycięstwie walczącego o utrzymanie Zagłębia Lubin z Rakowem Częstochowa. De facto feta mistrzowska w Poznaniu trwała już tydzień - trzecia sobota maja miała być tego jedynie zwieńczeniem.

Bilety na mecz wyprzedały się w tempie błyskawicznym, choć do ostatniej chwili spragnieni wrażeń kibice polowali na pojedyncze sztuki pojawiające się w systemie biletowym Lecha Poznań. Atmosferę meczu mistrzowskiego czuć było w powietrzu przez cały „mistrzowski” tydzień.

Pierwsi fani zaczęli pojawiać się pod stadionem już na dwie i pół godziny przed pierwszym gwizdkiem sędziego Szymona Marciniaka. Odczucie futbolowego święta, tysiące fanów Kolejorza robiący sobie zdjęcia pod areną pojedynku i lokomotywą stojącą nieopodal, fani gości, tj. Zagłębia Lubin przechadzający się wraz z kibicami Lecha Poznań - takie obrazki chcielibyśmy oglądać w polskiej rzeczywistości piłkarskiej na co dzień.

Bułgarska była przygotowana na ten mecz wyśmienicie. Nie odnotowano żadnych znaczących ekscesów z wejściem na trybuny Domu Kolejorza, podobnie jak burd pijackich, czy nieoczekiwanych znacznych utrudnień komunikacyjnych. Chciałoby się rzec, iż napięcie rosło wraz z każdą minutą pozostającą do rozpoczęcia spotkania, aczkolwiek luz i optymizm wynikający z zapewnienia sobie Mistrzostwa Polski na kolejkę przed końcem rozgrywek zdecydowanie przeważał.

Tuż przed rozpoczęciem meczu odbyła się skromna uroczystość - kopia „starego” zegara powróciła na Bułgarska. Jej miejscem stał się róg między trybunami nr III i II. Bardzo miłym i nieoczekiwanym wydarzeniem był szpaler uformowany przez zawodników Zagłębia Lubin dla Mistrzów Polski 2021/2022. Zostało to nagrodzone gromkimi brawami na stadionie, a tuż po tym rozbrzmiał pierwszy gwizdek sędziego Szymona Marciniaka i Lech - wbrew twierdzeniom wielu - ruszył do walki o pełną pulę. Już w 10 minucie po dobrym dośrodkowaniu z rzutu wolnego Niki Kwekweskiriego świetnie głową uderzał Alan Czerwiński, piłkę odbił Jasmin Burić wprost pod nogi Tomasza Kędziory, który zdobył bramkę na 1:0. W 38 minucie po bardzo przytomnym odegraniu Daniego Ramireza, piłkę do bramki posłał Alan Czerwiński. W pierwszej odsłonie spotkania nie zobaczyliśmy więcej goli, za to jeden padł w drugiej połowie - rzut karny po faulu Lubomira Satki wykorzystał Kacper Chodyna ustalając wynik spotkania na 2:1 dla poznańskiego Lecha. Nie obyło się też bez wzruszających chwil - z boiska przy gromkich brawach zeszli Jakub Kamiński oraz Mickey van der Hart - żegnając się tym samym z klubem i publicznością. Było to bardzo dobre, pragmatyczne zwycięstwo, a Kolejorzowi udało się pokonać lubińskie Zagłębie na swoim stadionie po raz pierwszy od 7 lat!

O tyle, o ile piłkarze i klub stanęli na wysokości zadania jeśli chodzi o organizację meczu wieńczącego sezon 2021/2022 przy Bułgarskiej, to najbardziej fanatyczni kibice zdecydowanie nie sprostali wymaganiom tego piłkarskiego święta. Składowe najważniejszej oprawy w sezonie stanowiły następujące komponenty:

oprawa zawierająca błąd składniowy, trupią czaszkę, chuligański znaczek wpisany w kontur województwa wielkopolskiego oraz podobiznę lidera bojówki pseudokibiców Lecha, skazanego za sprzedaż narkotyków i kierowanie gangiem zajmującym się bijatykami z innymi grupami pseudokibiców

oprawa z trupią czaszką w koronie z napisem Mistrz Polski 2022

Na żadnej z opraw nie było herbu Lecha Poznań. Na żadnej z opraw nie było podobizn legend klubu, takich jak chociażby Trio ABC, czy też Jarosław Araszkiewicz.

Nie sposób nie wspomnieć tu też o repertuarze przyśpiewek, który oprócz relatywnie ubogiego repertuaru, składał się w połowie z lżenia drużyn przeciwnych i w połowie z dopingowania własnej drużyny.

Sama koronacja drużyny, sztabu i działaczy Kolejorza była uroczystością dobrze zorganizowaną i podniosłą. Puchar wręczono wraz z odliczaniem do momentu podniesienia go przez kapitana - Mikaela Ishaka. Podczas celebracji z pucharem i klasycznej „rundki” dookoła stadionu, część kibiców z trybuny nr II próbowała wyważyć bramę, by piłkarze mogli dostać się do „Kotła”. To się im nie udało, natomiast na boisko wbiegli za to kibice z pozostałych trybun. Drużyna zeszła do szatni, stewardzi nie byli w stanie powstrzymać tłumów, jednak próbowali tego dokonać plastycy-amatorzy z trybuny nr II skandując imperatyw wzywający do opuszczenia boiska.

Podsumowując, mecz ten niewątpliwie przejdzie do historii jako jeden z najprzyjemniejszych do oglądania w najnowszej historii Kolejorza.

Czytaj też 👉 Do mistrzostwa wyboista droga. 5 najważniejszych meczów Lecha Poznań w tym sezonie

Szkoda tylko, iż tytułujący się najbardziej zapalonymi kibicami Lecha Poznań nie byli w stanie godnie skonsumować ósmego tytułu Mistrza Polski w historii Kolejorza. Oprawy ze skazanym pseudokibicem, napis z błędem składniowym, trupia czaszka i więcej przyśpiewek atakujących inne kluby, niż dopingujących drużynę Lecha na boisku pozostawiły delikatny absmak tego święta.

Alex Detotekin
@alexdetotekin
📷 aosporcie.pl

Do mistrzostwa wyboista droga. 5 najważniejszych meczów Lecha Poznań w tym sezonie

2022-05-21T09:46:00.003+02:00

Po siedmiu latach posuchy Lech Poznań w końcu może oczyścić gablotę z kurzu i w sobotę włoży do niej puchar za zdobycie mistrzostwa Polski. Droga do niego pełna była wielkich zwycięstw, chwil zwątpienia, kontuzji, goli w ostatnich minutach... a to wszystko tylko w ciągu 34 kolejek. My wybraliśmy jednak pięć najważniejszych spotkań, które ostatecznie złożyły się na ten niesamowity sezon.

Pierwszy poważny test | Lech Poznań - Lecha Gdańsk 2:0

Ten mecz jest już nieco zapomniany z racji tego, że odbywał się na początku sezonu, jednak to wtedy po raz pierwszy dało się poczuć, że Lech jest bardzo mocny. Do Poznania przyjeżdżała Lechia, która na początku sezonu wyglądała co najmniej dobrze. Gdyby wygrała, mogłaby wskoczyć na fotel lidera. Dla piłkarzy Macieja Skorży był to pierwszy poważny test w sezonie z przeciwnikiem, którego aspiracje sięgają europejskich pucharów.

Kolejorz nie pozostawił jednak żadnych złudzeń. Wygrał pewnie 2:0 po golach Mikaela Ishaka i pięknej bramce z rzutu wolnego Niki Kvekveskiriego. Zespół wówczas jeszcze Piotra Stokowca nie oddał nawet celnego strzału na bramkę Mickeya Van der Harta. Lech natomiast rozsiadł się wygodnie w fotelu lidera ekstraklasy.

Siadła mu niesamowicie #LPOLGD ⚽️🥅 pic.twitter.com/XQ6JyYlrOg
— Dropiński Michał (@michaldropinski) August 22, 2021

Bij Mistrza | Legia Warszawa - Lech Poznań 0:1

Rangi tego spotkania nie można i nie powinno się lekceważyć. Dwie największe firmy w Polsce mierzyły się ze sobą w pewne niedzielne, październikowe popołudnie w odmiennych nastrojach. Lech rósł z każdym meczem, przed chwilą mimo wpadki z Jagiellonią w Białymstoku, umiał rozbić Śląsk Wrocław 4:0. Legia z kolei... nie wiedziała jeszcze, w jak poważnych tarapatach się znajdzie w tym sezonie. Czesław Michniewicz powoli żegnał się z klubem z Łazienkowskiej mimo dwóch zwycięstw nad Spartakiem Moskwa i Leicester City w Lidze Europy. Sytuacja w lidze robiła się coraz gorsza, a nikt pewnie nie spodziewał się, że... będzie gorzej.

Lech na grał na terenie mistrza Polski znakomicie i tylko cud sprawił że nie prowadził wysoko do końca pierwszej połowy. Na skrzydle szalał Adriel Ba Loua, ale koledzy nie byli w stanie skorzystać z jego zagrań. W końcu po cudownym dośrodkowaniu Pedro Rebocho z rzutu wolnego do siatki trafił Ishak. Mecz mógł skończyć się wyższym zwycięstwem Lecha, ale kapitan zmarnował rzut karny. Przed wykonaniem jedenastki był prowokowany przez Rafę Lopesa, lecz gdy sędzia skończył mecz, Szwed podbiegł do rywala i wykrzyczał mu w twarz końcowy wynik. Legia w końcu została przełamana.

Mecz w cieniu wojny i momentum | Pogoń Szczecin - Lech Poznań 0:3

Lech zimę spędził na fotelu lidera Ekstraklasy z bezpieczną przewagą nad drugim miejscem w postaci czterech punktów. Szybko jednak roztrwonił zaliczkę, m.in. przegrywając w Gdańsku z Lechią (0:1) czy remisując niemal wygrany mecz z Cracovią przy Kałuży (3:3). Na domiar złego jego rywale, Raków oraz Pogoń, punktowali pewnie i regularnie. O wszystkim miał przesądzić mecz w Szczecinie. Między klubami, a zwłaszcza ich kibicami wrzało. Tamte dni były nieustannym wbijaniem sobie szpilek z obu stron. Jednym z obrazków tego meczu były jednak opaski w kolorach flagi ukraińskiej symbolizujące wsparcie dla sąsiadów w wojnie z Ukrainą.

Mecz na boisku przebiegał spokojnie aż do drugiej połowy. Tam Lech znalazł swoje momentum. To termin, który w tym sezonie przylgnął do Realu Madryt i jego "momentów" w Lidze Mistrzów,, gdy odwracał niemożliwe wyniki spotkań, wykorzystując słabszy okres w meczu przeciwnika. I tutaj było podobnie. Lech napoczął Pogoń golem Mikaela Ishaka po wspaniałej akcji rozgranej z Jakubem Kamińskim. Kilka chwil później dośrodkowanie Joela Periery wykorzystał Dawid Kownacki, a całość zwieńczył gol z rzutu karnego niezawodnego Ishaka. Lech otrząsnął się po wpadce w Gdańsku, a wielu piłkarzy, jak na przykład Bartosz Salamon, to spotkanie upatrują jako najważniejsze w drodze po mistrzostwo.

Częstochowskie problemy | Lech Poznań - Raków Częstochowa 0:1

Na fali euforii wszyscy w Poznaniu podchodzili do starcia z Rakowem Częstochowa. Drużyna prowadzona przez Marka Papszuna na wiosnę grała znakomicie i to pomimo startowania z pułapu znacznie niższego niż Lech czy czająca się za nim Pogoń. Dość powiedzieć, że w tabeli jesiennej wyprzedzał ich... Radomiak Rdadom. Jednak wiosna była popisem drużyny z ulicy Limanowskiego w Częstochowie. Na stadionie zgromadziło się blisko 38 tysięcy kibiców. I musieli się oni obejść smakiem. Lech nie był w stanie przełamać dobrze zorganizowanej obrony Rakowa, a sami przeciwnicy groźnie kontrowali. Po jednym z takich wypadów na początku drugiej połowy Ivi Lopez wykorzystał centrę na pole karne i główką zaskoczył źle ustawionego Filipa Bednarka.

Raków zwycięstwa już nie oddał. Ten mecz był przykładem, jak można zneutralizować Lecha bardzo prostymi środkami. Maciej Kędziorek, asystent trenera Skorży, mający przeszłość w Rakowie, stwierdził kilka miesięcy później, że Raków jest jedną z najbardziej przewidywalnych drużyn w Ekstraklasie, ale opanował sztukę grania w taki sposób do perfekcji. Koniec końców perfekcji w grze Rakowa nie było do samego końca sezonu, a dla Lecha była to gorzka pigułka, która poskutkowała w znaczący sposób. W ciągu następnych 9 kolejek nie przegrał ani razu, a punkty stracił tylko dwa razy.

Ishak, Ishak, Król Mikael Ishak | Piast Gliwice - Lech Poznań 1:2

Ten mecz będzie zapamiętany równie mocno co starcie w Chorzowie w 2010 roku, gdy Lech w cudowny sposób zapewnił sobie mistrzostwo Polski kosztem Wisły Kraków, która w tragiczny sposób zremisowała z Cracovią. W 2022 roku Lech mógł przystępować do meczu z Piastem z marsową miną. Kilka dni wcześniej przegrał z Rakowem Częstochowa finał Pucharu Polski, a demony, które męczą Lecha od lat znowu zaczęły krążyć nad Bułgarską.

Nie wszystko było w rękach Lecha. Raków musiał zremisować, aby Lech miał szasnę na ich wyprzedzenie. I tak się stało. Znowu pomogła Cracovia, lecz już nie Mariusz Jop i jego samobójcze trafienie przesądziły, a Sergiu Hanca, który pokonał Kovacevicia strzałem z linii pola karego. Remis w Częstochowie, przenosimy się do Gliwic. Piłkarze trenera Skorży musieli wygrać, bo znowu wszystko mieli w swoich rękach. Początek był piorunujący. Szybki gol Jakuba Kamińskiego i późniejsze sytuacje Kolejorza mogły wskazywać na spokojny przebieg meczu. Nic bardziej mylnego. Na samym początku drugiej połowy Damian Kądzior napoczął Lecha, a smaczku dodawał fakt, że ten piłkarz został odpuszczony przez trenera Skorżę latem 2021 roku. Minuty mijały, a Kolejorz nie zbliżał się do strzelenia zwycięskiej bramki.

O kurwa... #PIALPO #RCZCRA
— Grzegorz Hałasik (@g_halasik) May 8, 2022

W końcu udało się wywalczyć rzut rożny. Dośrodkowanie Kwekweskirigo, głową do środka strącił Lubomir Satka, a tam Mikael Ishak zdobył głową jedną z najważniejszych bramek w swojej karierze. Kibicom może do dzisiaj rozbrzmiewać w głowie komentarz Roberta Skrzyńskiego z Canal+ Sport, który po bramce zakrzyknął "Ishak, Ishak, Król Mikael Ishak".

Tydzień później było już zwycięstwo nad Wartą w derbach miasta, a Raków bez wiary przegrał z broniącym się zaciekle przed spadkiem Zagłębiem Lubin. Ósme mistrzostwo zdobyte przez Lecha jego bogatej, stuletniej historii. Jednak to na stulecie smakuje wyjątkowo.

"Lubię cyfrę siedem, ale bardzo lubię też ósemkę" - powiedział na samym początku sezonu Maciej Skorża. My też lubimy i kłaniamy się za bardzo dobry sezon w wykonaniu Dumy Wielkopolski.

Maciej Kulczyński
@mackul1999
📷 Damian Garbatowski

Wyjątkowe derby Poznania wyłoniły mistrza Polski. "Jedno z najtrudniejszych spotkań w sezonie"

2022-05-18T13:00:00.002+02:00

Opadł już pył po sobotnich Derbach Poznania, więc pora na chłodno je podsumować. Po raz czwarty w XXI wieku byliśmy świadkami ligowej potyczki Warty z Lechem. Choć atmosfera nieuchronnie kończącego się sezonu sprawiła, że było to chyba najgorętsze starcie obu zespołów, ostatecznie to znów Lech wyszedł z tego starcia zwycięski.

Pożegnanie legendy

Stadion w Grodzisku Wielkopolskim, godzina 15:00, 37. kolejka Ekstraklasy. Słońce przebija się przez chmury niepewnie, trochę naśladując piłkarzy poznańskiego Lecha, próbujących przedrzeć się przez zasieki obrony Warty.

Zanim padły bramki, jedno z ważniejszych wydarzeń tego dnia dla obu klubów - już w drugiej minucie z boiska zszedł, kończący karierę Łukasz Trałka. Piłkarz, który mimo że z Poznania nie pochodzi, odegrał ważną rolę w najnowszej historii zarówno Kolejorza, jak i Zielonych.

Remis też byłby zasłużony

Jak na wyjątkowe derby dość szybko padły pierwsze ciosy. Pierwsza tym razem ukąsiła Warta, już w 10. minucie z rzutu karnego Mickeya Van der Harta pokonał Michał Kopczyński. Później Lech jakby troszkę się przebudził i przypomniał sobie, że zwycięstwo z Piastem jeszcze nie zapewnia mu mistrzostwa i dla bezpieczeństwa potrzebne są Kolejorzowi jeszcze punkty.

110 posadzonych drzew zostanie po Derbach Poznania. Warta wspólnie z Lasami Państwowymi sadzi ich tyle za każdego strzelonego gola przez Zielonych.

Warta grała tak, jak zapowiedział na przedmeczowej konferencji trener Dawid Szulczek. Bez najmniejszej chęci oddania za darmo punktów tak potrzebnych lokalnemu rywalowi do mistrzostwa.

Dopiero w doliczonym czasie pierwszej połowy, na którego długość notabene narzekał trener Maciej Skorża, wyszli goście Piłkę do bramki wbił najlepszy strzelec Kolejorza Mikael Ishak. Do przerwy mieliśmy rezultat 1:2. A czy zasłużony? Remis też byłby.

Później wiało nudą

W drugiej części spotkania trudno było stwierdzić, czy jedna z drużyn walczy o mistrzostwo, czy raczej obydwie znajdują się w środku ekstraklasowej tabeli. Nie było specjalnie groźnych sytuacji, pod jedną ani pod drugą bramką. Można wręcz powiedzieć, że w Grodzisku Wielkopolskim wiało nudą, ale wybuch radości piłkarzy Kolejorza, jak i Macieja Skorży świadczy o tym, że to nie było dla nich łatwe spotkanie.

- Przede wszystkim muszę powiedzieć, że to jedno z naszych najtrudniejszych spotkań w tym sezonie. Biorąc pod uwagę okoliczności, tę otoczkę jaka towarzyszyła nam przed tym meczem, ale też klasę Warty. Warta jest drużyną, która dzisiaj potwierdziła świetną organizację gry, bardzo dobre fazy skoku pressingowego. Były momenty, kiedy naprawdę mieliśmy trudno dzisiaj na boisku - podsumował mecz trener Lecha Poznań Maciej Skorża.

Czytaj też 👉 Warta Poznań znów popłynęła pod prąd. Mimo niepopularnych decyzji, "Zieloni" utrzymali się w Ekstraklasie

Ostatecznie, chyba nie możemy powiedzieć, że derby Poznania nas zawiodły. Znów zobaczyliśmy kilka goli, naprawdę ciekawych emocji. Było dużo emocji zarówno na boisku, jak i na trybunach, ale nadal w wyjątkowej, poznańskiej atmosferze. A dodatkowo, już kilka godzin po meczu mogliśmy stwierdzić, że kończący się sezon był naprawdę udany dla obu poznańskich drużyn.

Mateusz Włodarczyk
@mtwlodarczyk
📷 Piotrek Przyborowski / aosporcie.pl

Derby prawdy. Warta Poznań może zadecydować o losie Lecha

2022-05-14T13:30:00.006+02:00

W sobotnie popołudnie 14 maja odbędzie się przedostatnia kolejka polskiej Ekstraklasy, która ma szansę dać wiele odpowiedzi na dwa kluczowe pytania - kto spadnie i kto zostanie mistrzem.

O ile, z perspektywy poznańskiego kibica wykonane zostało już 50% planu - Warta Poznań po rewelacyjnej rundzie wiosennej utrzymała się w lidze, tak zostało do zrealizowania bardziej prestiżowe 50% - 8. koronacja Lecha Poznań w jego długiej i pięknej historii.

Struktura meczów przedostatniej i ostatniej kolejki jest ze sobą ściśle powiązana, tj. wynik jednego meczu determinuje drugi, a to z kolei przekłada się na mecze kolejne. Tak więc, drużyna radomska ogrywając Wisłę Kraków może de facto zdegradować ją z Ekstraklasy, odciążając mentalnie lubińskie Zagłębie przyjeżdżające w ostatniej kolejce na Bułgarską, ale "podając tlen" Wiślakom może jednocześnie sprawić, iż ostatni mecz ligi w niebieskiej części Poznania decydować będzie zarówno o tytule Mistrza Polski, jak i o spadku.

Czytaj też 👉 Warta Poznań znów popłynęła pod prąd. Mimo niepopularnych decyzji, "Zieloni" utrzymali się w Ekstraklasie

Los chciał, iż jednym z głównych decydentów o losie Kolejorza będzie lokalna rywalka - Warta. Dla Zielonych sezon determinowany był zadaniem naczelnym jakim było utrzymanie się w najwyższej klasie rozgrywkowej w Polsce. Wykonanie tego zadania jednakże nie sprawia, iż Warciarze zamierzają plażować w przedostatniej i ostatniej kolejce Ekstraklasy. I tym razem drużyna z Poznania decydować może o losach mistrzostwa Polski i spadków.

- Będziemy grali z pełnym zaangażowaniem, jak zawsze. A to, że już się utrzymaliśmy, może sprawić, że będziemy drużyną lepszą o jeszcze kilka procent. Jeżeli do końca walczy się o to, na co pracuje się cały sezon, to obojętnie, czy jest to utrzymanie czy mistrzostwo, to czasami może wystąpić delikatny paraliż i mogą pojawić się nerwy. My już nie mamy tej presji i po zachowaniu zawodników na treningu widzę, że jest to nasz atut, a nie obciążenie - mówił na konferencji przedmeczowej trener Warty, Dawid Szulczek.

W zorganizowanym przeze mnie pokoju na Twitterze, Bartłomiej Farjaszewski - właściciel Warty Poznań obiecał kibicom wspaniałe widowisko przy wspaniałej pogodzie. Trzymam za słowo i nie mogę się doczekać najpiękniejszych derbów na świecie!

Alex Detotekin

📷 Piotrek Przyborowski / aosporcie.pl Damian Garbatowski

Warta Poznań znów popłynęła pod prąd. Mimo niepopularnych decyzji, "Zieloni" utrzymali się w Ekstraklasie

2022-05-11T17:57:00.001+02:00

Za Wartą Poznań kolejny sezon, który może zaliczyć do jak najbardziej udanych. Ten jednak był dużo mniej łaskawy, niż ten w roli beniaminka. Rollercoaster, w którym zarząd zachował spokój i podejmował raczej dobre, acz nie zawsze popularne decyzje.

2 listopada 2021 roku był dniem, kiedy Warta Poznań biła swoje rekordy popularności na Twitterze a informacje o jej rozstaniu z trenerem Piotrem Tworkiem pojawiły się na wszystkich najważniejszych portalach sportowych. Trudno jest gdybać, gdzie byliby Zieloni po 32. kolejce tego sezonu Ekstraklasy, gdyby na stanowisku trenera wciąż znajdował się pochodzący z Kujaw obecny szkoleniowiec Śląska Wrocław. Wielu jednak spisało już wtedy klub ze stolicy Wielkopolski na straty.

Nie brakowało głosów, szczególnie wśród warszawskich dziennikarzy i tych z Poznania, zajmujących się na co dzień głównie Lechem, że koniec projektu Piotr Tworek w Warcie oznacza jednocześnie koniec Swojskiej Bandy w Ekstraklasie. Mówiono wręcz i pisano, że choć tyle razy zarząd Zielonych udowodnił, że prowadzi klub inaczej od reszty, to zniżył się do poziomu typowego klubu Ekstraklasy i przy pierwszym lepszym kryzysie nie wytrzymał presji i postanowił zwolnić trenera, który zdziałał z ich klubem cuda.

Trenerze, dziękujemy!

➡️ https://t.co/OpYNepj0Hx pic.twitter.com/f9L3qUQqH5
— Warta Poznań (@WartaPoznan) November 2, 2021

To prawda, że Piotr Tworek wycisnął z Warty więcej, niż wskazywał na to jej potencjał. Nieprawdą jest jednak, że to był jego pierwszy kryzys z tym zespołem. Gdyby tak było, Tworek powinien był zostać zwolniony na finiszu I ligi, gdy seria remisów sprawiła, że zamiast bezpośrednio awansować, Zieloni musieli grać w barażach. Albo kiedy po 14. kolejce zeszłego sezonu Warta miała tylko 13 punktów. Ostatecznie zwolniony został właśnie na początku listopada, gdy w tabeli Ekstraklasy Zieloni byli na 17. miejscu, z dorobkiem zaledwie ośmiu punktów i bez gola od ponad miesiąca. Nie był to zatem pierwszy kryzysik, a poważny kryzys.

Nowy trener spoza karuzeli

Tymczasem jednak zarząd klubu z Poznania znowu zaskoczył - zamiast zatrudnić jedno z wielu nazwisk, które przez lata przewijały się między klubami Ekstraklasy Warta zatrudniła najmłodszego na ten moment trenera w lidze - Dawida Szulczka, który wtedy był szkoleniowcem Wigier Suwałki.

I praktycznie od początku było widać efekty pracy nowego szkoleniowca, który jest bardziej taktykiem, niż motywatorem jak jego poprzednik. Mimo że na zwycięstwo Warciarzy trzeba było czekać jeszcze trzy kolejki, to już w spotkaniu derbowym widać było efekty, gdy Kolejorz będący jesienią w gazie, potrzebował aż 53 minut, żeby przedrzeć się przez szyki obronne Zielonych.

Pierwsze trzy punkty Szulczek zdobył jeszcze przed zimową przerwą, ale na kartach historii klubu z Drogi Dębińskiej zapisał się wygrywając z Legią w Warszawie, to na pewno był dodatkowy bodziec do kolejnych zwycięstw. Warta za kadencji 32-latka, choć to jeszcze nie koniec rozgrywek, zdobyła 28 punktów w 18 spotkaniach, co w tym okresie daje 5. lokatę - odejmując Legii punkty za zaległe mecze, które w tym czasie odrabiała.

Szach-mat
— Dawid Szulczek (@dszulczek) May 9, 2022

Co prawda, trener Dawid Szulczek nie powtórzy niewiarygodnego sukcesu Piotra Tworka z poprzedniego sezonu, czyli 5. miejsca w całym sezonie. Niemniej jednak bilans Szulczka należy zaliczyć do bardzo udanych. Ekstraklasowy trener-debiutant odczarował drugi sezon, który jak się często mówi, jest dla beniaminków dużo trudniejszy.

Za najważniejszy jednak fakt należy uznać to, że Szulczek nauczył zawodników Zielonych strzelania goli. W 18 spotkaniach bilans bramkowy jego drużyny to 24:19, podczas gdy pod wodzą Piotra Tworka w 30 meczach piłkarze Warty mieli bilans 33:32. Ważne były też jego decyzje w defensywie - zmiana formacji, przesunięcie Łukasza Trałki na pozycję stopera, szkoleniowiec miał także odwagę, żeby doświadczonego Adriana Lisa zastąpić Jędrzejem Grobelnym. Te decyzje sprawiły, że już dwie kolejki przed końcem Warta może szykować się do kolejnego sezonu w Ekstraklasie.

Czytaj też 👉 Jędrzej Grobelny pewnym punktem Warty Poznań. "Zaskakuje mnie pozytywnie z każdym dniem"

Nieszablonowe decyzje

Zatrudnienie Dawida Szulczka to nie jedyna decyzja niezgodna z logiką Ekstraklasy, jaką w tym sezonie podjął zarząd Warty. Równie zaskakujące było przedłużenie z nim kontraktu na długo przed potwierdzeniem utrzymania się w lidze, bo już pod koniec marca trener wiedział, że jego kontrakt będzie obowiązywał do końca sezonu 2023/24. To dało oczywiście spokój we wdrażaniu jego planu na dalszą część sezonu.

Równie nieszablonowymi decyzjami, choć trzeba uczciwie przyznać, że też lekkimi wizerunkowymi wpadkami, były ogłoszenia o poszukiwaniu pracowników. Stało się to najpierw po tym jak zimą Wartę opuścił dotychczasowy asystent trenera Adam Szała. Z kolei gdy na początku marca z klubu odszedł Radosław Mozyrko, Warta nie ukrywała, że jest otwarta na CV innych speców od zarządzania pionem sportowym.

Ostatecznie jednak zarząd postawił na swoje pomysły. Nowym asystentem trenera Szulczka został mający za sobą doświadczenie w pracy z młodzieżowymi reprezentacjami Polski Wojciech Tomaszewski, który swoją nową rolę połączył z piastowaną już posadą dyrektora akademii klubu z Wildy. Z kolei nowym pełnomocnikiem zarządu ds. sportu został Piotr Barłóg, człowiek od urodzenia związany z Poznaniem, choć wcześniej głównie z Kolejorzem.

Piotr Barłóg rozpoczyna pracę w Warcie Poznań 💼 Zobacz wywiad, w którym opowiada o czasie spędzonym w Katarze i Arabii Saudyjskiej, pierwszych dniach przy Drodze Dębińskiej oraz planach Zielonych na najbliższe miesiące 🗣

👉🏼 https://t.co/8ROnX67pfA 🎬 pic.twitter.com/7kSUPOhPJl
— Warta Poznań (@WartaPoznan) April 21, 2022

Nie da się ukryć, że kolejny sezon Warty należy ocenić zdecydowanie pozytywnie. Najważniejsze było utrzymanie i ten cel znowu został wykonany. Podobnie jak w poprzednim sezonie klub wzbudził duże zainteresowanie mediów i obserwatorów ligi, tym razem jednak częściej, przynajmniej do lutego, pisało się o Warcie raczej negatywnie. Wszystkie kryzysy, te sportowe, jak i wizerunkowe udało się zażegnać i wyjść na prostą. Trzeba zatem pochylić czoła przed zarządem Zielonych.

Mateusz Włodarczyk
@mtwlodarczyk
📷 Klaudia Berda

Ishak, Ishak, Król Mikael Ishak. O prawdopodobnie najważniejszej bramce sezonu

2022-05-10T16:26:00.005+02:00

Sezon zbliża się ku końcowi, a do poznania ostatecznych rozstrzygnięć pozostały dwie kolejki. Wciąż jednak nie wiemy, kto zostanie mistrzem Polski, ale 32. seria spotkań mogła ustalić ostateczny wygląd tabeli.

Do tej serii gier zarówno Lech Poznań, jak i Raków Częstochowa podchodziły do swoich meczów z takim samym dorobkiem punktowym. To jednak drużyna trenera Marka Papszuna zajmowała pierwsze miejsce w tabeli ze względu na lepszy bilans bezpośrednich meczów. Dodatkowo piłkarze z Częstochowy zbudowani zwycięstwem w Pucharze Polski mieli rozprawić się z nie walczącą już o nic w tym sezonie Cracovią.

Poznań kocha Sergiu Hance

Cracovia dobrze zaczęła mecz. Piłkarze trenera Jacka Zielińskiego grali wysokim pressingiem i mocno przeszkadzali Rakowowi w kreowaniu gry. Z czasem jednak to gospodarze zaczęli dochodzić do głosu i przeważać w spotkaniu, co udokumentowali, strzelając gola w 38 minucie. Na listę strzelców wpisał się Vladislavs Gutkovskis.

W tym momencie w Poznaniu zaczęto ogłaszać stypę oraz koronować zespół Rakowa jako nowego mistrza Polski. W drugiej połowie to też drużyna z Częstochowy miała dużą przewagę. Nie potrafiła jednak przekuć jej na kolejne gole. W 61 minucie trener Jacek Zieliński przeprowadził kluczowe zmiany w kontekście tego spotkania. Na boisku pojawili się Rivaldinho oraz Otar Kakabadze. Minutę później właśnie ta dwójka razem z Sergiu Hancą przeprowadziła akcję, która dała wyrównanie drużynie Pasów.

Częstochowianie niemal od razu rzucili się do ataku i przez ostatnie 25 minut atakowali bramkę strzeżoną przez Lukasa Hrosso. Kilkukrotnie stworzyli bardzo groźne sytuacje, lecz na ich drodze stawała między innymi poprzeczka czy też 35-letni golkiper Cracovii. Ostatecznie mecz zakończył się remisem 1:1, co ponownie wlało nadzieję w serca wszystkich fanów Kolejorza, gdyż teraz sprawa pierwszego miejsca była w rękach piłkarzy Lecha.

Gol na wagę mistrzostwa? 🏆#PIALPO 1:2 pic.twitter.com/QaVOS7WPrU
— PKO BP Ekstraklasa (@_Ekstraklasa_) May 8, 2022

Emocjonalny rollercoaster

Lech w Gliwicach miał do zrealizowania bardzo proste na papierze zadanie - wygrać mecz. Po pierwszej połowie można było wnioskować, że bez problemu zostanie ono zrealizowane. Kolejorz dominował, kontrolował grę, a przede wszystkim prowadził 1:0 po bramce Kuby Kamińskiego z 16 minuty. Wynik ten mógł być znacznie okazalszy, a druga połowa spokojniejsza, jednak piłkarze nie wykorzystali dogodnych sytuacji na podwyższenie wyniku.

Druga połowa zaczęła się fatalnie. Już w pierwszej akcji po 30 sekundach od gwizdka rozpoczynającego drugie 45 minut padł gol dla Piasta. Damian Kądzior świetnie wykorzystał podanie Aleksandrosa Katranisa i strzałem po ziemi umieścił piłkę przy bliższym słupku bramki strzeżonej przez Mickeya van der Harta.

Druga połowa była zupełnie inna niż ta pierwsza. Lech wyglądał, jakby mu nie zależało. Błędy, brak pomysłu na wykreowanie czegokolwiek. To drużyna trenera Waldemara Fornalika prowadziła grę i przeważała, tworząc kolejne sytuacje pod bramką Kolejorza. Nic nie zapowiadało, że Lech jest w stanie ponownie zaskoczyć obronę Gliwiczan.

Końcówka podstawowego czasu gry, sporo nerwowości i ostrzejsza gra. Sędzia Paweł Raczkowski odgwizduje faul na Michale Skórasiu, po którym Lechici wywalczyli rzut rożny. Piłkę ustawia Nika Kwekweskiri, dośrodkowuje, Lubomir Satka zgrywa, Mikael Ishak strzela z główki i... szał radości wśród piłkarzy, sztabu szkoleniowego, kibiców na sektorze gości i w domach wszystkich kibiców Lecha Poznań. Piłka wpadła do siatki. Lech ponownie prowadzi, a do końca zostało zaledwie kilka minut. Jakże ważnych i stresujących minut. Każdy czekał, aż arbiter zakończy spotkanie i Lech będzie mógł świętować powrót na pozycję lidera.

Czytaj też 👉 Jędrzej Grobelny pewnym punktem Warty Poznań. "Zaskakuje mnie pozytywnie z każdym dniem"

Dwa kroki ku historii

Zostały dwa mecze. Derbowe spotkanie z Wartą Poznań oraz mecz z Zagłębiem Lubin. Plan jest prosty wygrać, a następnie świętować. Wszyscy w Poznaniu i Wielkopolsce marzą o mistrzostwie, a w tym sezonie może ono wyjątkowo smakować, kiedy to obchodzimy setną rocznicę założenia klubu. Wydarzenia z Gliwic bardzo przybliżyły Lecha do osiągnięcia tego celu, a komentarz w wykonaniu Piotra Skrzyńskiego do bramki Mikaela Ishaka może na długo zostać w pamięci kibiców. Trzeba jednak udowodnić swoją wyższość.

Lech musi wygrać w Grodzisku z Wartą i czekać na to, co stanie się w Lubinie. Jeżeli drużynie Piotra Stokowca uda urwać się punkty drużynie Rakowa, a Lech swoje spotkanie wygra, to już przed ostatnią kolejką będzie mógł świętować mistrzostwo. W innym przypadku mecz z Zagłębiem na zakończenie sezonu będzie na śmierć i życie. Jest to jednak tylko gdybanie i piłkarze muszą na boisku pokazać, że zasługują na tytuł i wkroczenie do panteonu legend Kolejorza.

Sezon zaczynał się z fatalnymi nastrojami. Bojkot trybun po najgorszym sezonie od lat, bez skompletowanej kadry i wieloma problemami. Nikt wtedy nie sądził, że Lech na dwie kolejki przed końcem sezonu będzie znajdował się na obecnej pozycji. Przez rok Lech zmienił się ze zwykłej larwy w pięknego motyla, który za chwilę może odbierać złote medale za mistrzostwo Polski.

Patryk Skibiński
@Skiba9969
📷 Damian Garbatowski

Lech Poznań chce pokonać klątwę Pucharu Polski. "Zespół czuje pewność"

2022-05-02T08:30:00.002+02:00

Każdy kibic w Poznaniu odlicza już godziny do finału piłkarskiego Pucharu Polski. Lech wraca do niego po pięciu latach przerwy. Rozgrywki te w drugiej dekadzie XXI wieku nie są szczęśliwe dla Kolejorza. W poniedziałek walka stoczy się nie tylko o trofeum, ale i o udowodnienie samym sobie, że można pokonać klątwę tych rozgrywek.

Jak nie urok, to...

Puchar Polski dzięki zabiegom PZPN-u i Zbigniewa Bońka zerwał z łatką przaśności. Dzisiaj są to rozgrywki stojące mocno na nogach, mające swój prestiż z flagowym finałem na Stadionie Narodowym 2 maja. Dla Lecha ostatnie lata są w tych rozgrywkach porażką. Ostatni raz trofeum trafiło na Bułgarską w 2009 roku. Dość powiedzieć, że w barwach Lecha grał wtedy... Robert Lewandowski. 13 lat minęło, Lewandowski stał się najlepszym napastnikiem na świecie, a Puchar Polski omijał Lecha. W 2011 roku w finale w Bydgoszczy Kolejorz przegrał z warszawską Legią po karnych, ale więcej dyskusji zajmował temat burdy kibiców po meczu i późniejszego konfliktu Donalda Tuska ze środowiskiem kibicowskim.

Legia niczym zły omen wróciła cztery lata później, w pierwszym finale Lecha na narodowym. Kolejorz grał dobrze, prowadził, ale błędy bramkarza Maciej Gostomskiego i czerwoną kartka Barry'ego Douglasa doprowadziły do porażki 1:2. Rok później historia się powtórzyła, wtedy katem okazał się Aleksander Prijović.

Ostatnim finałem, być może najbardziej pamiętanym w Poznaniu jest ten z Arką Gdynia. Po nocach może się śnić ilość zmarnowanych sytuacji. Lech dominował, obijał słupki, poprzeczki, ale bramka gdynian była zaczarowana. W dogrywce bramki Rafała Siemaszki i Luki Zarandii wybiły marzenia o trofeum z głów piłkarzy trenera Nenada Bjelicy. Trzy lata, trzy razy z rzędu porażka w najważniejszym meczu.

Ostatni trening przed finałem ✔️#LPORCZ pic.twitter.com/9tuEBalJYA
— Lech Poznań (@LechPoznan) May 1, 2022

Starcie gigantów

Lech czekał na finał Pucharu Polski pięć lat. W poniedziałkowe popołudnie zmierzą się ze sobą dwie najlepsze drużyny w kraju, a Raków przystąpi do tego meczu jako obrońca trofeum. Kluczem do zwycięstwa jest żelazna taktyka i organizacja gry. Asystent trenera Skorży, Maciej Kędziorek twierdzi, że Raków to najlepiej broniący zespół w Polsce

- Do każdego rywala pochodzimy indywidualnie i szukamy punktu zaczepienia, gdzie można napocząć przeciwnika. Raków ma pozytywną powtarzalność. Z roku na rok ma coraz lepszych wykonawców do określonej taktyki. Mecz w Poznaniu (porażka 0:1 - przyp. red.) był pokazem ich dobrej gry w pressingu, przez co my nie mogliśmy grać swojej piłki. Musimy poprawić się w aspekcie pressingu tak, aby zagrać lepiej niż w marcu. Mamy tak jakościowych piłkarzy, że jesteśmy w stanie poradzić sobie z tym problemem - powiedział w minioną środę trener Kędziorek.

U Lecha na przełomie sezonu widać rozwój w aspekcie reakcji na wydarzenia boiskowe. Przykładem ostatni mecz ze Stalą Mielec, gdzie poznaniacy szybko stracili bramkę, ale wrócili do gry:

- Zespół czuje pewność, nawet gdy coś się dzieje, nie powiedzie, to realizacja planu jest na pierwszym meczu. Początek rundy nie wyglądał dobrze pod kątem zdrowotnym i to też wpłynęło na kilka niewykorzystanych szans. Nasz sposób gry ewoluuje, mamy większe możliwości jak np. wykorzystanie walorów Dawida Kownackiego.

Raków - drużyna-wzór?

Raków i Lech to prawdopodobnie dwie najczęściej pressujące drużyny w Ekstraklasie. Zespół Marka Papszuna umie błyskawicznie po odbiorze piłki przedostać się pod pole karne rywala i oddać strzał. W tej statystyce jest absolutnie najlepszy. Trener Kędziorek i tutaj zwrócił uwagę na jakość wykonawców. Ich jakość z sezonu na sezon wzrasta, co skutkuje wynikami takimi jak te na wiosnę, gdzie Raków jeszcze nie przegrał.

Czytaj też 👉 Michał Skóraś: Gol w finale Pucharu Polski jest moim marzeniem

Najbardziej niebezpiecznym zawodnikiem w talii szkoleniowca lidera tabeli jest Ivi Lopez, który jest uważany za najlepszego piłkarza Ekstraklasy. Zmierza po koronę króla strzelców, a jego stałe fragmenty gry budzą popłoch w szeregach obronnych rywala. Jednak drużyna z Częstochowy jest na tyle szeroka pod względem swojej kadry, że wybór personalny na mecz jest zagadką.

Dla Lech i dla Rakowa ważny na pewno będzie spokój mentalny. Być może właśnie chłodna głowa, pojedynczy element zadecyduje o końcowym wyniku. Początek spotkania o godzinie 16 w poniedziałek 2 maja.

Maciej Kulczyński
@mackul1999
📷 Damian Garbatowski

Michał Skóraś: Gol w finale Pucharu Polski jest moim marzeniem

2022-04-29T13:50:00.002+02:00

Michał Skóraś w przeszłości miał okazję współpracować z trenerem Markiem Papszunem. W poniedziałek wraz z Lechem Poznań spróbuje pokonać swojego byłego szkoleniowca w finale Pucharu Polski na Stadionie Narodowym w Warszawie. - Prestiż tego spotkania jest bardzo duży, a my chcemy mu podołać - mówi w rozmowie z nami.

Maciej Kulczyński, aosporcie.pl: - Zacznijmy od przyjemniejszych rzeczy. Widać, że masz dobrą formę. W ostatnich spotkaniach widać, że twoja szybkość cię niesie, co doceniliśmy zresztą w jednym z naszych niedawnych tekstów. Bramka ze Śląskiem, asysta z Wisłą Płock. Ta forma przyszła w najważniejszym punkcie sezonu?

Michał Skóraś, Lech Poznań: - Tak, czuje się pewny siebie w ostatnich meczach. Często podejmuje pojedynki jeden na jeden. Mam trochę więcej zgrania z zawodnikami. Potrzebowałem tej bramki, a później asystowałem w Płocku. Szkoda tych niewykorzystanych sytuacji, ale pracuję nad skutecznością, aby była lepsza. Ta dyspozycja, jak powiedziałeś, jest na końcowym etapie sezonu na najwyższym poziomie.

- Byłeś dwa lata temu na wypożyczeniu w Rakowie. Czego ciebie nauczył okres pracy u trenera Papszuna?

- To ważny moment w mojej karierze. Trener Papszun stawiał nacisk na swoją wizję gry. U niego grałem na prawym wahadle, tam uczyłem się absorbować prawy sektor. Treningi indywidualne skupiały się na aspekcie dobrego organizowania się w obronie.

Lepiej, że Skóraś trafił dwa razy w poprzeczkę teraz niż w finale PP
— Felipe (@86lp22) April 24, 2022

- Rozumiem, że w przyszłości gra w systemie 1-3-5-2 na wahadle nie sprawiałaby ci trudności ?

- Nie mam problemu, żeby wybiegać całe spotkanie. Taki system na ścisłej grze w defensywie oraz zamykaniu akcji przeciwników. Duża część zespołów z dołu tabeli zmienia taktykę pod mecze z Lechem na trzech obrońców. U nas taka taktyka w przyszłości daje na pewno nowe perspektywy.

- Ty, Kuba Kamiński czy Filip Marchwiński pierwszy raz rozegracie mecz o takiej stawce. Rozmawiacie między sobą o jednym z bądź co bądź ważniejszych meczów w karierze?

- Pewnie, jesteśmy podekscytowani. Dla mnie to będzie pierwsza okazja zagrać na Narodowym. Kamyczek miał okazję być już w pierwszej reprezentacji na ławce. To jest spełnienie marzeń z dzieciństwa - zagrać na tak dużym obiekcie. Prestiż tego spotkania jest bardzo duży i chcemy mu podołać. Ja sam od siebie będę wymagał koncentracji i skuteczności w polu karnym. Jeżeli będę miał te dwie rzeczy, to będzie to z mojej strony dobry mecz.

Czytaj też 👉 Joel Pereira przekonał do siebie kibiców. Z początku wyszydzany, dziś najlepszy prawy obrońca ligi

- No to co ze Stalą nie wpadło, to pewnie w finale wpadnie?

- Śmiejemy się z chłopakami i trenerami, że może trzymam to na finał. Bardzo bym chciał strzelić bramkę, oby zwycięską dla nas.

Maciej Kulczyński
@mackul1999
📷 Damian Garbatowski