A torre da derrotA

Meses culturais (setembro, outubro)

noreply@blogger.com (Alberte) — Fri, 06 Nov 2009 13:35:43 PST

Libros:

Retorno a Tagen Ata. Xosé Luís Méndez Ferrín.
Laio polo irmán ausente. Castelao no epistolario de Otero Pedrayo e outras voces. Ed. Xesús Alonso Montero. Impresionante calidade das cartas escolmadas. Realmente póñenche un nó no corazón e decátaste da inmensa figura que foi Castelao.
Ensaio sobre a lucidez. José Saramago. Lino en portugués. Nunca lera nada de Saramago e gustoume, a verdade.
As moscas. Jean-Paul Sartre (tradución de Xosé Manuel Beiras). Sorprendeume esta peza teatral, verdadeiramente pecha en pouco espazo unha calidade sen límites. A culpa, a vinganza, o deber, todo nunha peza curtiña.
O crepúsculo e as formigas. Xosé Luís Méndez Ferrín. Son un namorado do conto Unha chinche durme no teito.

Filmes:

Futurama: Into the Wild Green Yonder. 7.
Gran Torino. 9,2.
Changeling. 8.
The Notebook. 7.
Watchmen. 6,5.
Pi. 5,5. Sorprendente, aínda que ás veces algo exasperante (precisamente iso busca o filme). Vese xa o estilo de Aronofsky.
Wo de fu qin mu qin. 6.
Factotum. 7.
District 9. 6. Contén moitos detalles interesantes, penso que é un bo intento de filme, con moita intención.
Land and Freedom. 6. Un pouco trosco-anarca para min, pero é un bo filme. Mágoa que na escena do debate sobre a colectivización apareza de cando vez o micro pola zona de arriba.
Children of Men. 9. Moi, moi, moi sorprendente. Cun estilo que lle acae moi ben, e escenas de moito poder.

Música: déixovos coa música dos grupos que vou ver en concerto este mes de novembro.

Rise Against - Savior

Rammstein - Mein Herz Brennt

18-O

noreply@blogger.com (Alberte) — Sat, 17 Oct 2009 05:49:09 PDT

Este domingo non queda outra que loitar polo obvio. Compostela é a cidade elixida para defende-lo galego fronte ós ataques do desgoberno inepto da Xunta.

Todos a Compostela, todos co galego, témo-los mesmo dereitos.

Verán cultural (xuño, xullo e agosto)

noreply@blogger.com (Alberte) — Fri, 04 Sep 2009 20:04:24 PDT

Libros:

El Capital, versión resumida de Gabriel Deville. Karl Marx. Pouco hai que engadir xa a todo o dito sobre este ensaio.
A conxura dos necios. John Kennedy Toole. Impresionante libro, que conta cun particular humor moi logrado.

Filmes:

Leatherheads. 4.
Terminator Salvation. 6.
O carro e o home. 8.
Das Leben der Anderen. 7.
Les quatre cents coups. 8,5. Xa levaba tempo querendo botar unha ollada a esta obra de Truffaut.
Llach: La revolta permanent. 8.
Le scaphandre et le papillon. 9.
Annie Hall. 7.
Nuovo cinema Paradiso. 9. Homenaxe ó cine e ó amor, e mailo amor ó cine. Impagable final, cunha banda sonora excelente. Desexoso estou de ve-lo novo de Tornatore que se estreou en Venecia.
Idi i smotri. 8,5. Filme soviético frío e cruel (é dicir, realista para os feitos que describe). Despois de ver este filme decátaste de que o cine americano está máis preocupado por deixar como heroes ós seus que en ofrecer tramas complexas emocionalmente (falo en xeral, claro).
Big. 5.
Red Eye. 3.
8MM. 5.
Temporada 92-93. 7.
Låt den rätte komma in. 9. Impresionante a escena da piscina, unha marabilla de planteamento e rodaxe.
Ong bak 2. 3.
Il divo. 7. Quizais non puiden disfrutar do filme todo o que podería por non ter unha base máis ampla de coñecemento sobre a historia de Italia, e sndo así acabas perdéndote un pouco nos nomes. Aínda así recomendadísimo o seu visionado.
Life as a House. 5.
Apocalypto. 7.

Música: hoxe vai variadiño.

Road I Must Travel - The Nightwatchman

Adelleda - Alexisonfire

Suicide and Redemption - Metallica

Querer, non poder

noreply@blogger.com (Alberte) — Sat, 01 Aug 2009 20:08:43 PDT

Decote sinto esa anguria, que aparece en momentos inagardados, de ter un poder desaproveitado, posibilidades malgastadas ou nin sequera gastadas. Aínda máis habitualmente sinto que non só son eu, senón que é toda unha xeración a que quere e non pode, nótase desprazada e sabendo que non ten poder nin se digna en intentalo. Sómo-lo froito do capitalismo máis desmesurado, dunha organización económica global da que non nos sentimos partícipes (senón, como dixen, desprazados) e que se foi perfeccionando durante décadas até alcanzar o seu cénit nos anos nos que abríamo-los ollos ó mundo, coa ilusión da mocidade. Mais en ningún momento, coido, a miña xeración chegou a te-la sensación de poder muda-lo mundo. O mundo era un todo moi ben engraxado, unha máquina feroz, impersoal, poderosa, contra a que non podiamos loitar. A batalla démola por perdida antes de comezar, só cabía a opción de atopar un nicho no que nos atopar cómodos para disfrutar. Eis un dos males dos que adoece, en xeral, a mocidade. Porén, os mozos que se mantiveron sempre á espreita, e aínda os que non, ven derrubarse o mito dunha sociedade inmutable, e poden albiscar de novo que se existir un novo mundo máis xusto, ceibe e democrático, este precisará de tódala forza que lle poidan dar. Aínda estamos a tempo de construí-lo mundo! Cómpre arramplar coa preguiza, as pequenas batallas que nos precisan xurden día a día, e Galiza é terra chea de posibles/futuras vitorias. A lingua, o emprego (o metal, o téxtil, o naval, a pesca, a gandaría...), os servizos públicos (sanidade, educación...), o medio ambiente, o patrimonio inmaterial e material; todo queda aínda por salvar, todo queda por facer.

Cada xeración, sen dúbida, crese condenada a reface-lo mundo. A miña sabe, no entanto, que non o reformará. Mais a súa tarefa pode que sexa aínda maior. Ela consiste en evitar que o mundo se desfaga. - Albert Camus, 1957.

Aí falaches meu, pero pode que, á fin, a miña xeración non crea de todo na imposibilidade de reforma-lo mundo. O querer e non poder ten que ir camiño do desterro. Niso estamos.

Nota: este texto saíu espontáneo cando quería escibir, realmente, sobre a miña pouca ou nula calidade literaria, daí o de "querer e non poder". A miña intención quedou, como se ve, na primeira frase.

Galiza está que ferve

noreply@blogger.com (Alberte) — Wed, 05 Aug 2009 07:44:30 PDT

Galiza é un fervedoiro, e non só polo conflito do metal, os ERE de Pascual ou o de Caramelo. A pesar de non se notar nas eleccións europeas, Galiza ferve, e ten motivos.

E é que o goberno unipartito de Feijóo, que chegou ó poder sen ningunha proposta (as poucas que tiñan xa as incumpriron, como a da austeridade), está a actuar sobre a marcha, e colleuna coa lingua de noso, o galego. E pouco teño que engadir ó que se escribiu nestas últimas semanas por parte de xornalistas, blogueiros, asociacións ou colectivos.

Primeiramente farei un resumo da situación: o conselleiro de educación, Jesús Vázquez, ten a intención de elimina-lo decreto do galego, e para ilo ocorréuselle mandar unha enquisa ós pais dos que teñen fillos na actualidade no sistema educativo (porque non ós que os van ter o ano que vén?), para enceta-lo seu novo plan, que xa conta coa oposición frontal de BNG e PSOE (de aprobarse, pois, sería outra promesa incumprida do señor Feijóo). Ademais da absoluta ilegalidade que conleva este feito, asaltan ducias de dúbidas: os pais de tres fillos poden votar tres veces ou o seu voto conta 3 veces máis cós dos que teñen un? Que seguridade hai de que o inquérito, nun papel sen ningún tipo seguridade, sen censos, sen recontos, non sexa manipulado? Calquera podería elimina-los papeis completados e poñerse a facer unha chea de papeis cos resultados ó seu gusto e presentalos como enviados polos pais. Sería imposible sabelo. A parte diso, para mante-lo nivel de galego que hai na actualidade nas escolas e institutos habería que poñer "a maioría en galego" ou "todo en galego". Salienta-lo científico da enquisa: entre outras opcións a escoller está "unhas [asignaturas] en galego, outras en castelán", si señor, moi científico. Tamén chama a atención que non haxa unha opción que poña "mante-lo decreto actual, aprobado por maioría no Parlamento de Galiza". Tamén ten chiste que a parte escrita en galego conteña erros de ortografía. Ademais, o custe desta enquisa ilegal será de 70 mil euros por día (u-la austeridade?). Todo isto parece coña, desgraciadamente non o é, e para culminalo dende a consellería prohibiuse a información sobre o inquérito nos centros de ensino. Viva a democracia! Confiemos en que, todo este despropósito sexa rexeitado pola xustiza, como en virtude debe ser.

Pero todo isto, serviu de algo, e é que a cidadanía ferve. A manifestación a prol do galego do 17 de maio, foi a meirande manifestación en defensa do galego da Historia, e dende o espírito de Nunca Máis non se via nada semellante. Tamén se pronunciaron a prol do galego estudantes no estranxeiro, cuxo manifesto conta con 217 adhesións, tamén científicos galegos que traballan no CERN, a institución científica máis prestixiosa do mundo, fixeron un manifesto en resposta a unhas declaracións galegófobas do voceiro da Congapa, que dicía que as matemáticas e as químicas non poden darse en galego, por ser un retroceso, debido a que estas asignaturas conteñen moitas nomenclaturas internacionais (como se as nomenclaturas internacionais fosen en castelán!). Pero sigamos: as equipas de normalización lingüística, os sindicatos e diversas organizacións tamén realizaron un manifesto incidindo na ilegalidade da consulta e a vixencia do actual decreto. Tamén o departamento de galego da USC, lanzou o seu manifesto, do mesmo xeito cá Asociación de Ensinantes de Ciencias de Galicia, o Colexio Oficial de Psicoloxía de Galicia, a Nova Escola Galega, ILG, RAG, AELG, cidadáns (1), curas, a Facultade de Filoloxía e Tradución da Universidade de Vigo, así como o seu departamento de Filoloxía galega e latina, o departamento de Galego-Portugués, Francés e Lingüística da Universidade da Coruña mestres galegos da Universitat Autònoma de Barcelona e mesmo mestres de lingua castelá. Lanzouse tamén un tríptico para informar ós pais, titulado As linguas suman, e escribíronse fermosos artigos coma os de Manuel Rivas ou Henrique Monteagudo en páxinas do xornal El País, ou discursos coma o de Agustín Fernández Paz durante os Premios Xerais. Naceu tamén unha plataforma con vontade plural, denominada ProLingua.

En definitiva, a sociedade galega está en pé de guerra contra o goberno Feijóo. Participemos todos desta pequena revolución.

Máis anotacións de interese: Restar para eliminar, Monolingüismo, La libertad como pretexto, ¡Gracias, Androcles!, Fausto e Mefistófeles, Dúbidas, Cando Flaubert falou de 'merde', Que parezca una decisión democrática, Carta duns pais, Breve dossier sobre os ataques á lingua e á cultura galegas, Que boíños son!, Exasperación galegófoba, Acúsome seriamente.

Este artigo apareceu, en versión algo resumida, n'A Peneira, segunda quincena de xuño.

Europeas 2009

noreply@blogger.com (Alberte) — Sat, 06 Jun 2009 11:21:06 PDT

Anímovos a votar, eu xa o fixen por correo.

Meses culturais (decembro, xaneiro, febreiro, marzo, abril, maio)

noreply@blogger.com (Alberte) — Fri, 12 Jun 2009 18:33:37 PDT

Bueno, depois de moito tempo (de preguiza) vou actualiza-las pelis e os libros que vou lendo, para que non se me amontonen demasiado.

Libros:

El Eternauta. H.G. Oesterheld. Espectacular banda deseñada, do melloriño que levo lido. Xunto a Maus, o meu preferido, e creo que gaña este.
Harry Potter y las reliquias de la muerte. J.K. Rowling. Non tiña pensado lelo, pero un amigo convenceume e prestoumo. Creoq ue xa estou maior para Harry Potter, pero xa que lin os outros 6... Non me pareceu gran cousa o derradeiro libro da saga.
Memoria de mis putas tristes. Gabriel García Márquez. Unha historia curta, ben contada e interesante.
Dr. Jekill e Mr. Hyde. Robert Louis Stevenson. Encantoume esta mítica historia que aínda non lera.
Traballo de campo. Seamus Heaney. Interesante obra da que non gocei na súa totalidade por ser quizais demasiado hermética para min (evidentemente ese problema é meu, non do libro).
Robinson Crusoe. Daniel Defoe. Outro que me gustou moito. É xenial o xeito que ten o autor de non embarullarse a conta-la historia de Crusoe na illa, e ligar todo perfectamente.
Diario. Anne Frank. Este diario magoa o corazón, por coñecérmo-lo destino dos seus protagonistas. Anne debulla o seu día a día, os seus conflitos e, sobre todo, o pensamento dunha moza da súa idade: a reclusión sobre si mesma e afastamento dos pais, o namoramento...
Bailarei sobre a túa tumba. Berta Dávila. Pois en parte síntome identificado con esta novela. Coa protagonista, quero dicir, xa que eu tamén deixei Galiza e os amigos por ir a Madrid, e non é cousa doada o facelo. Ah, e tamén saio por Malasaña.
El médico. Noah Gordon. Prestáronme este libro, e non me convenceu. Aínda así ten algún detalle de interese.
Fin de século en Palestina. Miguel Anxo Murado. Impresionante! Só podo dicir iso. Palestina país de pedra.
Berlín. Ciudad de piedras. Jason Lutes. Quedeime un pouco a medias con este cómic, quizais porque é a primeira parte dunha triloxía. Quedan moitos cabos abertos, así que haberá que le-los seguintes.
16 poemas galegos para Ernesto Che Guevara contra a súa morte. VV.AA. Moi interesante escolma de poemas encol do Che.
Xornal de prisión. Ho Chi Minh. Este xornal de prisión son unha serie de poemas escritos polo Tio Ho nas prisións chinesas. Neles canta a todo, dende paisaxes, enfermidades e as condicións carcelarias ata á liberdade e compañeirismo.
Blue Moon. Xosé Carlos Caneiro. É unha boa historia, mais é, para o meu gusto, demasiado preciosista, mesmo pedante. En ocasións isto desmerece a grande historia que conta.
Crónicas de la Guerra Civil. Un poeta en el frente. Miguel Hernández. Unha faceta que descoñecía ata o de agora de Hernández. E gustoume moito.

Filmes:

O Ciclo A Lingua animada: vinme tódolas curtas e destaco Os defuntos falaban Castelao e A escola das areas (que semella que aconteceu onte mesmo).
Be Kind Rewind. 7,5.
Superbad. 8. Que queredes... fíxome graza, non é a típica peli adolescente, ou si pero facendo graza.
Iron Man. 5.
The Faculty. 6. Esta foi en realidade a terceira vez que a vin. Bótana moito en Antena 3.
Monty Python and the Holy Grail, 7.
Wanted. 3.
The Last Legion. 2.
Get Smart. 4.
Next. 3.
Borat. 5.
There Will Be Blood. 9. Fantástica, impresionante comezo. Impresionante escea cando o neno queda xordo.
Zivot je cudo. 8. Non sei cal é o nome que empregaron en castelán porque vin o filme na tele e collino xa empezado. Un absoluto desparate, gustoume.
Juno. 7.
Bikur Ha-Tizmoret. 8.
The Coversation. 8.
Funny Games (1997). 8,5.
Death of a President. 6,5.
W. 6.
Vera Drake. 7.
Free Zone. 5.
In the name of the Father. 9.
My Beautiful Laundrette. 5.
Before the Devil Knows You're Dead. 9.
4 luni, 3 saptamâni si 2 zile. 5.
T o Kill a Mockingbird. 8.
The Diary of Anne Frank. 4.
Porky's. 5.
Man on Wire. 8,5.
The Mist. 8.
Vals Im Bashir. 9.
Léolo. 6.
Gomorra. 7.
Slumdog Millionaire. 8. Inmerecido Oscar.
The Curious Case of Benjamin Button. 7.
The Wrestler. 9.
Los cronocrímenes. 8.
The Piano. 7.
Swimming Pool. 6.
The Assassination of Richard Nixon. 6.
Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran. 7.
Bedazzled. 5.
Knowing. 5.
Dragonball Evolution. 2.
Futurama: Bender's Game. 8.

Música:
Biffy Clyro - Glitter and trauma

Biffy Clyro - Mountains

Biffy Clyro - Get Fucked Stud

A Peneira, xaneiro 2009

noreply@blogger.com (Alberte) — Wed, 22 Apr 2009 15:21:49 PDT

Chumbo sobre Palestina

Escribiu Mahmoud Darwish, poeta palestino (e dende 2006 Poeta Galego Universal grazas ó premio da AELG) nun poema de seu o desexo para a súa patria en cativerio da liberdade de finar consumida de amor. Desgraciadamente este escritor, considerado o poeta nacional ou poeta da resistencia deixounos o 9 de agosto pasado, e canda el tamén se foi un referente, un símbolo da loita palestina no eido cultural.

Quero tamén salientar, nestes tempos de chumbo, como o foron sempre, a novela gráfica de Joe Sacco titulada “Palestina. En la franja de Gaza”, froito da viaxe do autor a Israel, Cisxordania e mais Gaza durante a Primeira Intifada. Aterrecedora crónica dun pobo asoballado, que foi expulsado dos seus pobos (os cales na súa meirande parte foron destruídos), obrigados a vivir coma refuxiados, condenados a te-lo fillo no cárcere e o irmán morto, a que as súas oliveiras sexan cortadas, a que as súas casas sexan atacadas por colonos, a vivir nun recuncho da súa terra afogada economicamente sen poder saír da súa casa pola despois do toque de queda. Se algún autor intrépido entrara hoxe en territorio palestino, vería o mesmo que Sacco e aínda peor: agora vería un muro en Cisxordania, un bloqueo económico, alimenticio e médico á faixa de Gaza terrible, que a converte nun enorme campo de concentración ó aire libre (de feito é o territorio máis densamente poboado do planeta). E agora, o estado de Israel, cuxos representantes se pasean con total impunidade por Europa, decide bombardear o campo de concentración coas miras ben postas nas eleccións israelís de febreiro, nas que xa foi prohibido que os partidos árabes concurran a elas.

Non quero terminar sen recomenda-lo imprescindible libro “Fin de século en Palestina”, de Miguel-Anxo Murado, marabilloso relato de opresión e abafamento. Aproveitemos este tempo para coñece-los horrores que, mesmo nos libros de ficción son tan dífíciles de acadar.

A Peneira, nadal de 2008

noreply@blogger.com (Alberte) — Wed, 22 Apr 2009 15:15:09 PDT

Cine para ver durante a crise

Non vou descubrir nada novo cando digo que estamos en tempos de crise xeral, mais convén recordar que certos grupos sociais, ou certas partes do mundo levan en crise sempre, sen que ninguén erguera especialmente a voz para pór de manifesto a inxustiza do modelo económico capitalista. Por iso penso que é hora de mirar ese cine comprometido que hai anos que se realiza en Europa.

En concreto quero salienta-lo cinema do inglés Ken Loach, un autor que leva décadas cun tipo de cine afouto, reflexivo e combativo. Un tipo de cine no que o espectador atópase cara a cara coa realidade, filmada de xeito insensible, con certo ar documentalístico, un cine, pois, na mellor das tradicións do realismo social británico. Os protagonistas dalgúns dos seus filmes son perdedores, boas persoas esquecidas polos grandes números dos países do primeiro mundo, que loitan por saír adiante, e por elo vense dirixidos cara o emprego precario e pasan a engrosa-las listas dos explotados voluntariamente para gañar uns patacóns. Mais os filmes de Loach non son todo anguria e desesperanza, tamén brilla certo humorismo e intres de verdadeiro sentimento. En concreto a miña preferida de Loach sobre esta temática é “My name is Joe”, que aproveito para recomendarvos.

Pero este cine nin comeza nin remata en Loach, aínda que el sexa un grande expoñente. Unha boa xeira de autores están a relizar un cine crítico. Non hai máis que ve-la carteleira: “Gomorra”, de Matteo Garrone, que trata sobre a mafia e amosa o raigame que ten en tódalas capas da sociedade italiana; “La question humaine”, que reflicte o paralelismo entre o negocio empresarial e o nazismo; “Il Divo”, unha biografía de Giulio Andreotti, destacado persoeiro da política italiana do século XX e máis cine que virá para o 2009, ano no que din que recrudecerá máis a crise. Mesmo Hollywood semella que se apunta... eu xa estou agardando polo retrato que Oliver Stone fixo de George W. Bush en “W”.

Resultados eleitorais

noreply@blogger.com (Alberte) — Thu, 26 Feb 2009 04:16:46 PST

Reflexións dun que xa votou

noreply@blogger.com (Alberte) — Sun, 22 Feb 2009 08:02:31 PST

Pois si, coma en anos anteriores xa votei, por correo, como emigrante nun país estranxeiro (España) que son. E nesta ocasión mudei por vez primeira o meu voto, xa que as tres veces anteriores votara ó Bloque. Desta vez votei á Frente Popular Galega (FPG), aínda que indeciso bastante tempo.

"E como votas a eses que non van saír elixidos?" Si, seino, moi probablemente non van obter representación parlamentaria, pero o argumento do voto útil non me convence, prefiro votar en conciencia. Certamente, creo moi necesaria para a democracia no noso país a presenza dunha oposición de esquerdas, para empurrar ó goberno galego cara actuacións transformadoras e mesmo revolucionarias (algo que en Galiza fai moita falta, unha revolución que remate definitivamente co cheiro carca e reaccionario).

Esta última lexislatura, trouxo consigo un cambio innegable, pero foi pouco profundo, sobre todo no que ó PSOE concerne (alguén lembra, así sen tirar de internet, algunha medida importante dalgunha consellaría do PSOE?). O Bloque foi o que máis fixo no goberno (cousa ben doada), e nas súas filas está, para min o mellor conselleiro do goberno, Suárez Canal. Claro, sabendo que case seguro van saír as 3 forzas que están agora no parlamento, a tentación de votar ós máis decentes é forte. O BNG continúa a verse como unha forza diferente das outras dúas, dun PSOE sen carisma nin actuacións salientables, e dun PP botado ó monte que participa de manifestacións pro-apartheid xunto con UPD, Falange e mais "Galicia Bilingüe", a cal é a maior aberración que vin en tódolos anos da miña vida na nosa terra. Por iso considero que o BNG subirá (un par de escanos ou así, aínda que algúns poderes mediáticos están dándoo todo para evitalo), mais as cousas seguirán pouco máis ou menos como agora, xa que os trocos de mentalidade en Galiza van amodo.

Pero o meu voto fágoo pensando no futuro, para dar alicerces a unha forza de esquerdas, comunista e independentista, que a base de ir mellorando resultados poida convertirse canto antes nunha forza con representación parlamentar. Como xa dixen, considéroo imprescindible, e a verdade, faríame ilusión ver a Ferrín dando caña no parlamento. Aínda que só sexa para non ter unha lexislatura tan aburrida como a anterior.

Podedes ve-lo programa eleitoral da FPG aquí.

O do BNG é un "chisco" máis longo.

Para rematar eis aquí o meu prognóstico para as eleccións:

PP: 34
PSOE: 26
BNG: 15
FPG: ó redor de 6.000 votos

Pola desaparición do estado terrorista israelí

noreply@blogger.com (Alberte) — Tue, 30 Dec 2008 19:04:15 PST

Outros xa falaron máis e mellor (1, 2), pero eu quería deixar constancia:

ASASINOS

E non quero deixar escapa-la oportunidade de trasmiti-la miña sospeita (e tede en conta que ultimamente ando adiviño): evidentemente un ataque planeado como o tiña o estado terrorista non se fai de un día para outro, así pois os mísiles Qassam son unha sinxela excusa para os seus incondicionais (miráchedes a cantidade de comentarios en calquera anotación contra o xenocidio que o xustifican? Para exemplo as dúas ligazóns que puxen arriba). O que me dá medo é que, sabendo que o estado terrorista conta co apoio de USA que nin se dignou en condenar ou magoarse do masacre (por certo, arrepiante silenzo de Barack Hussein Obama), haxa un plano organizado polo estado terrorista mais USA. Bon en realidade os dous son estados terroristas pero deixémolo así.

Tralo masacre Hamas ten máis popularidade ca nunca (algo que podería prever calquera). Cando a alguén lle mataron ó irmán e á sobriña, cando o seu fillo está no cárcere, cando as súas oliveiras foron cortadas, cando para ir traballar botas 4 horas porque hai que pasar polo muro da vergoña, cando vives nun gueto ó que fuches confinado despois de que uns ghichos baseándose en que na Biblia pon que alí vivían eles hai máis de 2000 anos botaron á túa familia da súa aldea, cando moitas noites colonos-terroristas apedrean a túa casa (cando non tentan quedar con ela), cando, cando... pois non tes máis remedio que botarte no seo de quen, sen facer falla comparti-lo seu ideario, non quere morrer de xeonllos e fala de resistir.

Dicía eu que Hamas ten agora máis popularidade, e cabe supoñer que os mísiles Qassam ou mesmo os atentados suicidas vanse multiplicar (lin nalgures que miles de mozos se presentaran voluntarios para ser suicidas). Isto retroalimenta a excusa dos sionistas. E, aquí vai meu temor, o presidente de Irán xa amosou a súa repulsa do xenocidio. Coido que USA está a frega-las mans agardando que a Irán se lle ocorra intervir, para escomezar outra guerra desta vez contra Irán coa excusa de... non sei... apoia-lo terrorismo, por dar un exemplo que xa empregaron. Se Bush comeza unha guerra contra Irán dubido que Obama a pare, tendo en conta algúns antecedentes.

Agardo que a miña visión hiper-pesimista non se confirme, pero coido que pouco lugar hai á esperanza.

Só podo expresa-lo meu desexo de que desapareza o estado de Israel, e que co seu esvaecemento volva haber unha Palestina ceibe. Os responsables do xenocidio deberan ser xulgados por crimes de guerra ante o tribunal da Haia, e tódolos gobernantes europeos deberan ser xulgados como cómplices ridículos desta avergoñante situación.

Que o 2009 cumpra tódolos vosos desexos, queridos lectores. Feliz aninovo.

Meses culturais (xuño, xullo, agosto, setembro, outubro e novembro)

noreply@blogger.com (Alberte) — Fri, 05 Dec 2008 17:16:24 PST

Con súper-retraso aquí van os libriños (poucos) e filmes (máis) que fun vendo durante estes últimos meses. A verdade é que estou nunha época vaga, en xeral sempre o fun, mais agora acentuouse, o cal unido ó endurecemento da carreira e o tempo que me absorbe fixo que practicamente a vida do blog sexa nula, en estado de coma, vamos.

Unha vez dadas cumpridas explicacións aquí vai unha listiña:

Libros:

1. Maus. Art Spiegelman: merquei a edición en galego, e quedei satisfeito. O libro é unha alfaia, sen dúbida moi recomendable. Cada día son máis comiqueiro, comecei tarde, mais máis vale tarde ca nunca.

2. Heroes. Primera Temporada: a instancias dun amigo lin este cómic. Pequenos relatos fóra do guión da serie, que pouco aportan. A verdade, vin a primeira tepada e a segunda da serie (onde o baixón de calidade é notable), e din que a terceira é mala, mala. Creo que xa me fixen maior para continuar coa serie.

3. Selección galega. VV.AA.: contrariamente ó que pareza, este libro nada ten que ver coa selección galega. O libro consta de 11 relatos de algúns dos grandes das nosas letras, e conseguino cando asistín ó partido da selección galega fronte a Uruguai en Compostela, pero xa vedes que non me decidín a lelo até ben pouco.

4. Os catro primeiros volumes da enciclopedia Gran Historia de Galicia, que fun coleccionando coa Voz de Galicia, ese xornal independente. A verdade é que a enciclopedia mola, e ten moitas fotiños.

5. Ficciones. Jorge Luis Borges: pois... pegádeme, insultádeme, lapidádeme, pero quizais me deixou algo frío este libro, entre os máis coñecidos de Borges. Ten algúns relatos sobresaíntes, como por exemplo (non lembro o nome) aquel no que o mundo é unha xigantesca biblioteca, pode que infinita. Creo que sintetiza ben o traballo de Borges: o infinito, o paso do tempo...

6. ¿Por qué socialismo? Albert Einstein: se non lembro mal este é un artigo redactado por Einstein para o primeiro número dunha revista socialista estadounidense. A verdade é que Einstein, na súa vertente de ensaísta, é unha personaxe a descubrir.

7. Palestina. En la Franja de Gaza. Joe Sacco: ah, como me gustou este libro. Este traballo periodístico/cómic de viaxes é un amlpo abano de experiencias, de historias das xentes da Palestina, xentes que xeración tras xeración loitan polo mesmo, se esperanza mais de xeito constante, mentres o mundo mira para outro lado, un país no que é unha vergoña para unha persoa o non ser detido nunca pola policía israelí, un país mestura de desconfianza e agarimo cara os demais. Outra lectura que recomendo.

8. El economista camuflado. Tim Harford: ó comezo do libro pensaba que ía estar ben, collía un pouco por onde ía o tema e aprendín algo, mais conforme avancei foime gustando menos. E coincidiu que cando finalizaba o libro se comezaba a falar dunha especie de crise inmobiliaria (as hipotecas lixo estadounidenses), que rematou por ser unha crise do modelo capitalista, así en xeral, sobre todo do capitalista neoliberal, bando no que parece esta-lo autor.

9. Guía para leer El Capital. Louis Althusser: claro, en plena crise pois un, curioso por natureza, quere saber un pouco do tema, e semella que todavía ninguén, máis dun século despois, analizou, destripou e cachou a intención do capitalismo coma o fixo un tal Karl Marx. Para prepararme lin esta pequena guía que me pareceu basante útil. Fareille caso, mais aínda non me puxen co libro (é que ler un libro coma este na computadora pode se-lo adeus á xa escangallada vista que teño).

Filmes:

The Shining. 8.

Into the wild. 8.

The Prestige. 7.

Futurama: The Beast with a billion backs. 7.

Wall.E. 7.

Spiderman 3. 5.

Indigènes. 8.

Batman: The Dark Knight. 8.

No Country for Old Men. 7.

The Thin Red Line. 8.

The Company. 1.

Fear. 4.

Capote. 7.

The Big Lebowski. 9.

Paradise Now. 7.

Thirteen Days. 6.

Les invasions barbares. 9.

Girl with a pearl earring. 5.

Le déclin de l'empire américain. 6.

The Sweet Hereafter. 6.

Raining Stones. 7.

Big Fish. 7.

The navigators. 5.

The Sheltering Sky. 7.

Bread and Roses. 8.

Ae fond Kiss. 7.

Ressources humaines. 8.

My name is Joe. 9.

North by Northwest. 7.

It's a Free World. 7.

Eastern Promises. 8.

Rear Window. 8.

Vertigo. 8.

Música

Desgraciadamente hai pouco deixounos o cantautor vasco Mikel Laboa. Aquí dous das súas cancións de máis sona.

A Galipedia e o vandalismo (III)

noreply@blogger.com (Alberte) — Fri, 17 Oct 2008 09:23:29 PDT

Hai veces, como xa temos comprobado, que o editor sinte unhas inmensas gañas de escribir acerca da súa aldea. Sobre este tipo de edicións vai esta terceira parte.

Creación de "Atás, Atás, Cualedro"

Eu chamomé [Nome e primeiro apelido], vivo en Bizkaia dende fai moitos anos, inda que nacín e pasei os 18 primeiros anos da miña vida no pobo de Atas, corrin por as suas calles antes enlodadas e agora asfaltadas.

Bebin das 8 fontes que fontes existen no pobo e alrededores, auga muy sanba e rica, a de Chamusiños, con moito ferro, pero rica, a do Cardo e a que esta encañada nas acasas, a da Virxe e que din nace nos per da Virxe da Saude, e riquísima, a da Pingarella, e a muy freca e muy boa,

fonte de abaixo e a masi sosa, din que abre o a epetito, tamen conocese por a "a fonte da mau negra" por que se afogou unha primiña miña de pequena "Rosariño", din tamen que abre o apetito, ahora esta sucia e nos se usa pra beber nin a alimentación, a fonte "fontiña" ten tamen auga rica, ahora arreglarona e esta muy ben o mismo que a da Pingarella,

quedanos a fonte de Laga, ésta está en desuso, por non limpiala, etamen a fonte da Cabrela que tampouco se usa por non estar ben limpa.

Tamen ten un cruceiro con imaxen de Jesus na capela da Virxen da Saude,e unha iglesia do siglo XVII asi como a casa cural "antes convento dos Benedictinos" e no muro do Convento tenn un reloxo de sol.

e unha paixaxe muy fermosa dende donde se divisa toa a limia e os pobos de o lado.

Buenio e ahora deixarei un poema que escribin fai agun ano inspirandome na posta de sol que desde Paredes contemplei.

Este poema esta resistrado a meu nome e forma parte dos mais de 500 poemas que teño escritos entre os que estan dedicadoa a miña terra nai

Galiza:

POSTA DE SOL EN PAREDES

Subín o monte de Paredes,

alí respírase paz,

so os grilos se escoitan,

tamén as chicharras cantan,

lonxe… queda o ruido

da carretera… como un susurro.

Rodeada de árboles,

todo verde.

A o lonxe vense os pobos que nos rodean,

mais cerca esta o meu,

meu pobo… miña casa.

Sentada na peneda,

púxenme a contemplar

o ceo azul…

nun extremo víase bermello,

con pinceladas de cores,

bermello máis gris aquí e aló.

A lúa colgada do ceo azul

estaba casi chea,

o sol bermello contemplabaia,

él, pouco a pouco ivase escondendo

detrás do monte,

non se quería ir…

resistíase.

Escondese pouquiño a pouco,

como sin ganas de irse,

non quere deixar a la lúa que o mira,

miraio coqueta azul… transparente…

él escondese despacio… lentamente,

hasta que non queda máis que o seu reflexo.

O monte absorbeuno,

como un gran dragón a súa presa

¡que paz se respira aqui arriba,

na miña peneda de Paredes!.

Alí non existe o estréss,

alí so a paz predomina,

relax total…

nada de bullicio,

nin presas… nim berros,

o voar de ultima hora de

os paxáros antes de dormirse.

¡Que posta de sol máis relaxante!!!

alí, en Paredes…

Atas 7 do 07 do 2006 AUTORA: M.C.R.

Creación de "Pedrido, Villestro, Santiago de Compostela"

Pedrido, situado a la orilla derecha del rio sar a su paso hacia padron, es una aldea cuyo paisaje es tan verde que parece un paraiso, sus vecinos---unos 40---son de buen caracter y entre ellos se encuentra algun pintor moderno cuyo exito se vera muy pronto pues esta preparando una esposicion de sus trabajos en la casa de cultura de villestro. A cuatro kilometros de santiago se esta convirtiendo en un barrio residencial, algo que preocupa a sus vecinos aunque a la vez los esta convirtiendo en nuevos ricos pues sus tierras se han convertido en tesoros para los constructores de chales.......un beso grande para todos os veciños de Pedrido---Meos queridos veciños.

Creación de "A Aldea do Monte, Ventosa, Agolada"

Boas tardes!!!!!!!! Eu si quero contarlles algo desta aldea no val no monte Farelo . Conta con uns 37 veciños anque hai mais casas vacias, por eso do movemento migratorio.... E pequena pero moi ben acomodada, teñen de todo, dende servicio diario de recollida de leite ata pescado fresco todas as semanas, pasando por a venda de pan 4 dias cada semana tamen. Os que ali vivimos sempre nos recodramos dela e todas as tardes que xogabamos sen perigo ningun por ali, daba igual a hora que fose sempre estabamos a salvo.... a salvo nos por que o mellor os veciños cas trasnadas que faciamos moi tranquilos non andaban. Convido a todo aquel que queira coñecela que se acerque. Unha aperta

Creación de "O Outeiro, Corredoira, Cotobade"

la comunidad de montes presidida por el sr. [nome] y acompañado por sus secuaces el sr. [apelidos], JAVINO, EL MORENO, MARITE, TITO, entre otros no han dado cuentas desde hace 6 años del beneficio del monte. se han dedicado ha HACER sus casas la del sr. [os mesmos apelidos ca antes] EN EL CASAL, LA DE SUS AMIGOS al lado de la IGLESIA DE SAN GREGORIO DE CORREDOIRA, pero estos amigos de momento no la quieren utilizar, pues su entrada es en horizontal (el cementerio) y a cuenta de todos los vecinos se las han financiado.

y a los demas nos llaman LOCOS Y TOLOS, Pero los ladrones tarde o temprano tendran su merecido

Creación de "Conversa:Ortigueira"

       Dende hai uns dias Constante pasa as mañáns no faiado-.
       ¿Que andas argallando por aló arriba?-pregúntalle o papá-.
       Nada.Teño un amigo que vive a Loiba-.
       Foi Odita a que  me dixo del...É moi simpático e sabe unha chea de cousas...!!
¿Como se chama? Ten un nome algo raro,tamén el é algo raro...chámase Constantino-. Rin o papá e maila mamá. Tamén eu,de pequeña,tiña unha amiga na palleira di a mamá-.A miña chaábase "Chandoiro"... O pícaro sube ó fallado-.Séntase na trabe,pecha os ollos e canta pra sí:
       Por baixo do ceo;/Por riba do monte-.
       no medio das nubes;/na auga da fonte;
       na herba do prado,/ neste buratiño.
       Vive Constante / o teu amiguiño-.
Cando Constante chega vaise poñer cabo de Constantino-. ¿Que facemos hoxe,Constante?-.Un viaxe,Odita-.Moi ben di Constante-.Iremos onda Constantino-.Constante é afiador-. Leva unha chea de anos polo mundo de Loiba adiante coa súa roda afiando coitelos,tixeiras,navallas e tamén amañando paraugas. Constante coñece moi ben ós nenos de Loiba porque sempre fixo o seu traballo con eles ó seu redor-.¡Que cousa tan fermosa é ver a choiv de muxicas que brincan coma anaquiños de ouro fuxindo das mans do afiador Constante !-. Unha vez Constante tiña pouco traballo-.A Odita e a xente toda tiña os coitelos e as navallas ben afiados e,cando escoitaban o chifre do Consntate afiador,decian:
       Aquí chega Constante-.
       E o mellor afiador de todos os de Loiba,
       mais tódalas ferramentas que nos temos na casa cortan
       moi ben e non temos traballo que lle dar...decia Odita...!-.
       E o Constante,noso amigo andaba por tódalas rúas
       facendo soar o chifre,tan ben que namoraba oílo,dice Odita,
       e berrando:¡O afiadooor...O Constanteee...!

Tempos de premios

noreply@blogger.com (Alberte) — Fri, 17 Oct 2008 08:44:55 PDT

A Peneira, xuño 2008.

Tempos de premios

Xa aconteceron os Premios nacionais da Cultura galega, e non andiven desatinado nunha columna anterior, xa que Ferrín recibiu o premio na categoría de Literatura, e se ben non o levou Isaac Díaz Pardo en iniciativa cultural, si recaeu no Laboratorio de Formas, sociedade da que é un dos fundadores. Os demais premiados foron Manuel Gallego Jorreto (arquitectura e espazos públicos), Francisco Leiro (artes visuais), Margarita Ledo (cine e audiovisual), o Museo do Pobo Galego (cultura tradicional e de base), Francisco Díaz-Fierros (pensamento e cultura científica), a remodelación urbana de Pontevedra (patrimonio cultural), Mercedes Peón (música) e Manuel Lourenzo en artes escénicas. Na miña opinión ben repartidos.

Curiosamente outro Manuel Lourenzo, distinto do que recibiu o premio nacional de cultura, gañou o Premio Xerais de novela do 2008, coa obra “O xardín das pedras flotantes”. Este premio, que chegaba á vixésimo quinta edición, é un dos máis prestixiosos da nosa literatura. Xunto a el, na Illa de San Simón, fallouse o Premio Merlín que recaeu en Mar Guerra Cid pola novela “Xenaro e o misterio da mochilota verde” mentres que o Premio Fundación Caixa Galicia caeu na obra “A cabeza de Medusa”, de Marilar Aleixandre. Como vemos estamos en plena época de premios.

Eu mentres tanto asistín á Feira do Libro de Madrid, para que no medio da marea de xente me asinara Manuel Rivas o seu tocho “Os libros arden mal” (obra que recomendo se tedes tempo libre). E semella que ten seguidores en Madrid, xa que fixo unha fileira considerable. Ademais entre os numerosos autores (Eduardo Mendoza, Boris Izaguirre, Francisco Ibáñez, Carlos Ruiz Zafón...) tiven a oportunidade de saudar a Marcos Ana.

En definitiva, semella que coa proximidade do estío abrollan os actos culturais. A disfrutalos!

A situación da lingua

noreply@blogger.com (Alberte) — Wed, 10 Sep 2008 16:22:51 PDT

A Peneira, maio 2008.

A situación da lingua

Xa estamos en maio, mes das flores, que ten unha data moi importante para a cultura galega: o Día das Letras galegas, que ten neste ano como homenaxeado ó tudense Xosé María Álvarez Blázquez. Mais desta vez quixera tocar un tema non estritamente cultural, mais como dixo Castelao no seu Sempre en Galiza: “Unha língoa é máis que unha obra de arte; é matriz inagotable de obras de arte”.

É por iso que vou falar da nosa lingua, a lingua galega, que está a ser atacada nos últimos tempos por xente organizada que é contraria ó mínimo recoñecemento da lingua propia ou a que o galego deixe de estar ó nivel dos calcaños do castelán na nosa propia terra. E mentres existen estes ataques frontais contra o noso acervo lingüístico e cultural, desta xente que quere facernos monolingües e deixar o galego para o folclore, a nosa lingua perde falantes e unha gran parte da mocidade das grandes cidades xa non se identifica con ela. Non sei as razóns, non son sociólogo, quizais puidera apuntar ós medios de comunicación que fan un labor castelanizador tremendo (subvencionados pola Xunta por usar tres palabras en galego), pero constato a evidencia: mentres a normalización avanza moi peseniñamente pérdense falantes.

E mentres sisudos analizadores pescudan xeitos de mudar a mala situación do galego, e fanse algúns esforzos para normalizalo, a solución témola nós aí diante, e non é demasiado complicada: falalo. Isto axudaranos a coñecer outro mundo, outra Galiza, e vivir os problemas dos galegofalantes no día a día, mais á vez sentirnos máis galegos ca nunca.

Polo momento animo á xente a facer algo que non vai a solucionar nada, máis que axudará a facer saber que xuntos temos forza, asistir á manifestación do 18 de maio ás 12 da mañá na alameda compostelá (hai autobuses gratuítos), que leva por lema Polo dereito a vivirmos en galego. Xuntos amosaremos que non queremos maioritariamente a morte do nosa lingua porque, citando de novo a Castelao, “se aínda somos galegos é por obra e gracia do idioma”.

O que faz falta

noreply@blogger.com (Alberte) — Sat, 28 Jun 2008 07:00:02 PDT

Ben, meus, cando leades isto eu estarei en Malta, pode ser que na praia, ou facéndome entender por aí adiante (teño un precario inglés, a iso vou, a aprender), pero de certo que estarei animando a malta.

Portádevos ben este verán!

A Galipedia e o vandalismo (II)

noreply@blogger.com (Alberte) — Fri, 06 Jun 2008 09:31:47 PDT

Hoxe tocan as edicións vandálicas, que a pesar de non ser enciclopédicas, descríbennos como ningunhas. Podería titularse: a nosa xente ou a nosa paisanaxe.

Creación do artigo "Fala"

É o máis famoso dos personaxes de redondela, co seu metro e sesenta en nove centimetros tódalas mozas redondelanas andan na súa procura.

Creación de [Aquí aparecía o nome e primeiro apelido]

[Nome e primeiro e segundo apelidos] naceu o 15 de maio do ano 1987 nunha vila mariñeira da ria de Arousa chamada Cambados. Alí residiu a súa infancia pero pasamos porque non é interesante. Chegou a Compostela no ano 2005 para estudar medicina, alí xerou un grupo/colectivo coñecido como a "pandi" cuxos membros eran, Cris-tajas, Mini, Uxi-Furbi, Javier-camina-despacio, Maros-Mera, Knhas,... ali adoitaban quedan no Albaroque, entre outras cousa, quedar en casa de knhas para quedarse. E coñecido por gastar vidas a hostiazos, tajarse, tajarse, tajarse, contar contos, tajarse, tajarse, tajarse... e as veces tamén... ei rapaces!!!

Creación de "Gale Borroka"

A '''Gale Borroka''' é un grupo de acción formado na localidade viguesa de Beade o 27 de Nadal do 2007, día da celebracón do partido da seleción nacional de [[Galiza]]. O grupo xa realizou algunhas acións, como práticas con [[coctéis Molotov]]

== Membros ==

_Sobo

[Despois de borrado volveuse crear o artigo co contido:]

''Galeborroka''e unha unha institucion galegista,creada o 27 de decembro do 2007(dia do partido da seleçom galega), que loita polos dereitos do pobo galego.Esta formada fundamentalmente por catro membros fundadores, que son os seguintes:

''Sined''

''Chori''

''Sobo''

''Divad''

Actos realizados:

Fabricacions de bombas caseiras de pouco alcance,cocteles molotov(se queimaron varios transformadores e paredes),plasticols(cos que se queimaron varios contedores)..........

Ainda distos acctos un pouco bandalicos o fin desta organizacion non son malos so se quere facer escoitar para logo loitar pola nosa naciom xa q as orises etnicas de galiza som celtas como que a nosa lingua esta castillanizada sa que se apropiou o "ñ"e en verdade tinha q ser "nh"e sasi coas demais letras.

Creación de "San Xil"

Eu son [Nome, 1º, 2º e 3º apelido] e teño varios libros escritos sobre San Xil.Tódala miña vida a pasei adicándome a recoñece-la verdadeira hastoria do noso Santo,para elo teño testimuños do Rev.D.Augusto Quintana Prieto e de Frai Damián Yañez do Mosteiro de Oseira,onde hai dous libros escritos por mín.Con todo elo,dende o ano 1994 xa está no Santoral Católico SAN XIL DE CASAIO-

Dos libros que teño escritos,un é totalmente en galego e non o teño editado-Quixera poñerme en contacto con vostede.A miña direcció é

[email] e tamén [outro email]

En Casaio todo o mundo me coñece,xa teño moitisima familia alí.

Atentemente:[Nome]

Creación do artigo "Roberto Lago"

mucho lago!!Necesitamos mas lagos y menos mercenarios(canobbio,d. costa,ruben,etc)con un ekipo de cedidos de 2.b y cuatro cantamañanas no se puede ascender en la vida...Me parece ke hoy`por hoy r. lago es sin duda uno de los mejores jugadores del celta por su facilidad para adaptarse a varios puestos(lateral,extremo,centrocampista...)este ultimo el ke le dio a conocer en segunda B kon el filial celeste;tambien por su seridad en el campo,su fuerza y sobre todo por su compromiso y pundonor(algo ke escasea este año en el ekipo)no en vano es vigues y lleva 14 años ligado al celta.Solo espero ke podamos disfrutar lo maximo de su juego en el Celta,ke nos sera de gran ayuda,ya ke kon la proyeccion de este jugador y el escaso numero de laterales izq.en la liga no tardaran en venir a por el.Me gustaria añadir ke tenemos en el filial a jugadores tales como G.Maric(pichichi de segunda B),Dani Abalo,A.Campillo etc...ke me kuesta mucho creer ke no estarian al nivel de cedidos de su misma categoria como Agus o Vara este ultimo kon kontrato hasta 2011,o incluso al nivel de Canobbio,D.Costa,Rosada,G.lucas,Manchev,Ruben...¿en esto nos gastamos los millones Sr.Mouriño? MAIS CANTERANOS MENOS MERCENARIOS!!DIRECTIVA DIMISSION XA!!!Mouriño estas afundindo a nossa historia!!!CELTA SI MOURIÑO NON!!!

Creación de [Nome e apelido]

[Nome e apelido].Personajillo de pacotilla,pringao de mierda malnacido!!! Paspán anano de merda botanlle laxante nas discotecas e logo non lle deixan ir o baño un dia cagouse nos calzons. É un actor de merda k non ten amigos e vai de way pola vida. mamon Ide tomar polo cu!!!

Creación do artigo "Plaxioclasa"

ola meus keridos ointes churros si si e o mais loxiko si si churros q son os churros? non sei falemos de churros pois ben.....ola andre! ken e andre? sabe dios..!!si si andre..!! o homo habilis tamen iba de compras si si como escoitan iba de choping!si si un catedratiko descubriu isto e denominouno andreing! wenO falemos de outro tema mais interesante para a vida cotia! as super neneas son un mito como serie de debuxos para os pekenos pois si os zapstos son preciosos si si encntanme si si churros! andre desesperase esperando q a sua cmpañeira deixe de facer bobadas churros cajase nos churros e cajase en todo entre tnto apetecelle unha bica! caca o meu estoxo esta cheo de boligrafos violetas si si e andre dice -q me araña q me muerde!! comin unha pataca si xq a fame a fame e cruel si como os paxaros do carpinteiro amarelo...vou cear keixo com membrillo......vou cear keixo com membrillo XA!! ata logiññOOOOOOOOOOOOOO

Engadidos en A Coruña

Penamoa: Está lleno de gitanos... venden droga uggg que asco... y ahora hablemos de toda una personalidad de la coruña: ¡SEXY GORDA!

El ministro de economía coruñés es Cañita Brava, uqien lleva las finanzas del banco pastor.

hooooooooooooooooolaaaaaaaaaa. chupamela iria
=== Comunicacións aéreas ===comunicatePUTILLAS.ME GUSTA QUE ME LA COMAN 9 TIAS A LA VEZ.
LA CASA DE IRIA ES UN PUTICLUB.Y LO SABEIS.
VIVA ESPAÑA,FRANCO Y LA MADRE QUE ME PARIO.

Mes cultural (maio)

noreply@blogger.com (Alberte) — Fri, 06 Jun 2008 07:49:40 PDT

Libros:

El lobo estepario. Hermann Hesse.

Filmes:

Flags of our fathers. 7.
Letters from Iwo Jima. 7.
La pelota vasca. La piel contra la piedra. 6.
Cherish. 4.

Música: aquí van algúns momentos do festival de música ó que asistín.

Premios Nacionais de Cultura Galega

noreply@blogger.com (Alberte) — Sat, 10 May 2008 08:47:15 PDT

A Peneira, abril 2008.

Premios Nacionais de Cultura Galega

A Consellaría de Cultura vén de convocar os I Premios Nacionais da Cultura Galega, uns premios entregados pola Xunta de Galicia que pretenden galardoar ás persoas ou colectivos que salienten no enriquecemento da nosa cultura. Para ilo creáronse dez categorías: Arquitectura e espazos públicos, Artes visuais, Artes escénicas, Literatura, Música, Patrimonio cultural, Pensamento e cultura científica, Cine e audiovisual, Iniciativa cultural e Cultura tradicional e de base. Cada premiado recibirá 15.000 euros, e estes anunciaranse no mes de xuño, elixidos por un xurado formado por quince persoeiros do ámbito cultural galego.

É unha boa iniciativa entón, xa que aínda que hai minifundismo de premios non había ningúns deste estilo, con tanta proxección e abranguendo o amplo espectro da cultura. Nótase que a consellaría inspirouse nos Premis Nacionals de Cultura, entregados en Cataluña dende 1995, aínda que alí as categorías son dezaseis. Entre os premiados cataláns inclúense persoeiros da magnitude de Antoni Tàpies, Bigas Luna, Pere Gimferrer e o Diario AVUI entre moitos outros.

Só agardo que, de voltar o PP á presidencia da Xunta, estes premios non se convertan noutro apaño, como eran as Medallas de Ouro de Galicia, entre cuxos honorables premiados na época Fraga atópanse Rouco Varela, a AVT ou Francisco Álvarez Cascos (despois da súa actuación na catástrofe do Prestige). Espero, pois, que estes Premios Nacionais proxecten a nosa cultura internacionalmente, e os premiados séxano por méritos propios, cousa que non dubido que vai pasar. Xa de paso aproveito para propoñer algúns candidatos a título persoal: en literatura a Xosé Luís Méndez Ferrín, en música a Luar na Lubre, e en iniciativa cultural a don Isaac Díaz Pardo, de quen xa abondei nas súas cualidades nunha colaboración anterior.

Mes cultural (abril)

noreply@blogger.com (Alberte) — Sun, 04 May 2008 10:10:53 PDT

Libros:

Os libros arden mal. Manuel Rivas. Pois non sei, creo que o teño que reler para poder opinar sobre el, porque a primeira leitura deixoume algo frío. Quizais é un libro demasiado barroco para min, demasiado preciosista. Se o volvo ler darei unha opinión en condicións.
Marinero en tierra. Rafael Alberti. Pois sen dúbida hai algúns poemas sobresaíntes, mais tampouco deu de si todo o que pensaba.

Filmes:

Goodfellas. 7. Pois tampouco me convenceu en exceso. Decidín vela animado por algúns amigos que dicían que é unha pasada, mais defarudoume un tanto, quizais porque acodía con moi altas espectativas.
Persepolis. 9. Encantoume. Quizais o defecto que teña é a de ser demasiado curto, pasando moi por riba dalgunhas partes da novela gráfica, máis tamén contén algúns puntos orixinais, inexistentes no cómic. Sen dúbida unha adaptación xenial.
Rocky II. 8. Volveume molar, case tanto (en realidade un pouco menos) ca Rocky I. Sei ben que é exprimir a mesma fórmula, mais nesta ocasión todavía consegue un resultado efectista, que dubido que xa consiga na III, IV, V ou VI.
28 semanas después. 7. Está ben, mais é inferior á peli dirixida por Danny Boyle. Os primeiros minutos son moi bos.
Apocalypse Now. 10. Ben, que podo dicir deste filme... pois que é o meu preferido, o mellor que vin na vida. De feito é o único que recibe pola miña parte a nota de 10.
Ratatouille. 8. Non me tiña boa pinta esta cinta de animación, mais decidinme a vela despois de ler críticas moi eloxiosas, e teño que dicir que finalmente non me pareceu mala, máis ben pareceume unha boa peli, divertida, enxeñosa.
Sicko. 8. Pois é para chorar o sistema sanitario estadounidense. Só dicir que dou grazas por ter nacido en Galiza e non en terras iankis.

Música: un pouco de rock galego.

Zenzar - Sigue... e dalle

Zenzar- Chove

A Galipedia e o vandalismo

noreply@blogger.com (Alberte) — Tue, 29 Apr 2008 06:56:24 PDT

Hai xente con moito tempo libre en todas partes, e hai xente que gasta parte do seu tempo libre en escribir paridas, insultar, borrar contidos e traducir do galego a outros idiomas na Galipedia (como farán nas demais Wikipedias). Eu como administrador da Galipedia que son, como non somos demasiados, tivenme que ver con moito dese vandalismo, desfacendo esas edicións ou se eran artigos creados borrándoos. Porén había veces que a parvada facíame graza, así que decidín ir arquivando nun documento openoffice algúns vandalismo dignos de conservar. Esta escolma é digna de aparecer nun libro (hai evocadores vates, mixiricas, graciosos, bastos...), e iso que só foi froito dalgúns meses de recolleita (a de perlas que debín perder...).

Nota: os corchetes son meus, inclúoos para evitar dar nomes, emails e/ou números de teléfono que ían na edición vandálica.

1ª Categoría: Política. Eis aquí un dos temas preferidos da xente ociosa.

No artigo Lingua valenciana bórrase e inclúese:

[
NAZIS DE MIERDA, HIJOS DE PUTA
EL REINO DE VALENCIANA AHORA SE LLAMA COMUNIDAD VALENCIANA....PAIS VALENCIANO ES UN INVENTO DE LOS CATALANES
A MENTIR OS QUEDÁIS EN VUESTRA PUTA CASA..PALETOS
[aquí dábase unha páxina web: valenciafreedom]

No artigo BNG inclúese:

Sus mandamientos son diez:
El primero, hablarás gallego y lo amarás sobre todas las cosas.
El segundo, no votarás al PP.
El tercero, sanificarás el día del Apóstol.
El cuarto, honrarás a Castelao y a Rosalía.
El quinto, no matarás a ningún galleguista. A los castellanistas puedes matarlos.
El sexto, no cometerás actos impuros, a no ser que favorezcan al gallego.
El séptimo, no robarás nada escrito en gallego (en castellano sí puedes)
El octavo, sólo mentirás contra el castellano y a favor del gallego.
El noveno, intentarás acabar con el castellano.
El décimo, matarás a los miembros de Galiza Bilingue.

VOTA PP. SË SENSATO La constitución promulga el derecho a usar el castellano, y vosotros no lo permitís.

Creación da "categoría:Convergència i Unió", co contido:

VALENCIANOS DEL NORTE HARA SI SOIS ESPAÑOLES, NO TENIES CARA NI VERGUENZA, SOLO UNOS APROVECHADOS, JAMAS JAMAS HABLARE VUESTRO DIALECTO,QUE ESO ES LO QUE ES LO QUERAIS O NO,SOLO QUEREIS SACAR TODO LO QUE PODEIS Y ALGUIEN QUE NO SE CONSIDERA ESPAÑOL NADA DEVE QUERER DE ESPAÑA,PERO CLORO SOIS CATALANES CHARNEGOS QUE SE PUEDE PEDIR A QUIEN LE FALTA LA DIGNIDAD Y LA VERGUENZA,PERO LOS ESPAÑOLES NO SOMOS TONTOS Y DEJAREMOS DE COMPRAR PRODUCTOS CATALANES ,YO MIRO LAS ETIQUETAS Y SI ES CATALAN NO LO COMPRO, YO SOY ESPAÑOLA Y NO ME VENDO ,COMO VOSOTROS ESA ES LA DIFERENCIA, HALA QUE HOS APROCECHE .

2ª Categoría: Denunciantes e quexicas en xeral.

Creación da páxina Cultura de Somalia, co texto:

Vaia merda de páxina...
Non hai nada de cultura... que xente...o que hai que ver...
en fin.... agora suspenderame e votareille a culpa á wikipedia... vounos denunciar... =) JaJaJa

Creación do artigo "Historia de Holanda":

que wikipedia es una mierda por que no tiene los trabajos q quiero

Na páxina de conversa de Manuel Rivas:

Diríxome direitamente ao escritor Manuel Rivas, son menbro do Ateneo republicano de Valdeorras e desde o mes de decembro tiñamos apalabrado a dito escritor para o dia doce de abril, entre os actos que imos celebrar na semana republicana. Fai un mometiño entereime de que dito persoaxe non vai vir, déixanos plantados, cos carteis feitos, o pior do caso e que os militantes do BNG do Barco de Valdeorras hai dez dias que están a dicir "non vos fagades ilusións que o Rivas non vos vai vir". Non podía crer que unha persoa tan influínte na cultura galega, con tanto prestixio e tantos honores deixe prantados aos socios de unha asociación, republicanos, de ezquerdas, progresistas ainda que non nacionalistas, sen dar explicacións convincentes. Que cando se jodeu Galicia , sr. Rivas? cando a xente que nós creímos independentes e non manipulabels polo poder establecido nos deixa este amargo sabor de boca. Sr. Rivas acabarei de ler a sua última novela mais o meu concepto sobre vostede xa non será o mesmo, nunca máis!!. O caciquismo, ao que vosté entre outros denominou con bo criterio cliantelismo, tamén o arrastra a vostede. NUNCA MÁIS Sr. RIVAS!!.

Na páxina de conversa de Pucho Boedo:

Sobre lo que escribís Pucho Boedo ¿podéis ponerlo en español? En portugués, no lo entendemos y si es gallego, pues mira, tampoco. No vamos a ponernos a estudiar una lengua o dialecto regional. A ver si es que estáis haciendo como el Ayuntamiento de Barcelona, que hizo un DVD para promocionar el turismo a la capital ¡EN CATALAN ! y de esa forma, sólo se enteraron ellos.

[Foi respostado por outra ip anónima:]

Vaia sunormal, lucícheste

Na páxina de conversa d'A Baña:

Política de Protección Animal en A Baña (A Coruña) Antón es un perro al que dejaron abandonado en una aldea llamada Cabanas en el Ayuntamiento de A Baña (A Coruña), sobrevivió casi dos años a duras penas corriendo peligro su vida en múltiples ocasiones, la última casi no lo cuenta: ocurrió que varias “personas” llamaron al Ayuntamiento diciendo que el perro les había mordido, pero curiosamente ninguno tiene lesiones, ni fueron al médico, ni pusieron denuncias ¿La mordida un perro de 47 kilos cruce de pastor Alemán con Alaskan Malamute no deja ni un mínimo rasguño? sólo tuvieron valor para llamar al Ayuntamiento de forma anónima. El sr. alcalde harto de estas presiones llevó a cabo su Política de Protección Animal: mandó a dos operarios del Ayuntamiento con una escopeta de caza para matar al perro. Por suerte la historia de Antón tuvo un final feliz y por escasos minutos esta tentativa no se llevó a cabo, pero otros no corrieron la misma suerte y fueron matados a tiros, pedradas y golpes. [Aquí dá o seu nome e o seu teléfono móbil].

Na páxina de conversa d'A Galicia Feudal:

Seamos sensatos.- Los que pretendemos estudiar la región gallega y desconocemos la esa lengua, estamos, muchas veces, condenados a la media ignorancia -o la mala interpretación, que es aún peor-. Cuando el mundo se globaliza y se acortan las distancias entre lugares parece que los nacionalismos imponen modos (como el lenguaje) que separa a estos núcleos pequeños del resto de la humanidad. No me parece mal utilizar en Galicia el gallego, me parece torpe usarlo para divulgar algo, pues la divulgación nace con limitado alcance.

Creación do artigo "Emilio Álvarez Blázquez" co contido:

es una puta mierda,la literatura no sirve para nada,simplemente para que los profesores hagan perder el tiempo a los alumnos y como dice estopa el tiempo nunca sobra siempre falta!! asique iros a tomar por el mismisimo culo!!
que os den a todos los escritores muermazos!

[Nome da rapaza que escribiu isto].

Creación de "Tipos de goberno":

los tipos de gobierno son una mierda total!!!! No sirven para nada, cada uno tiene derecho a hacer lo que le salga de los cojones!!! Y todo debía costar un céntimo; o que todos fueran ricos(así compraba todos los videojuegos que quisiera) no sirve para nada todo este royo de la política. QUE SE VAYAN TODOS A LA MIERDA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1 lixo

3ª Categoría: Xeografía (incluíndo ós poetas da paisaxe).

En "Macendo, Castrelo de Miño":

un lugar entre o ceo e a terra; non fóra de coñas, estamos olvidados do mundo...'

En "O Caño, Iñás, Oleiros":

bueno como podeis ver todos falta una calle muy importante que se llama casa vella, os preguntareis porque es tan importante, pos logicamente, porque vive el personaje mas grande del mundo y de parte del extranjero, ¿quien es?... no hace falta ni decirlo.xDDDD el moarcius..ajja

Engadido en "A Baña":

Pensamentos dun pobo chamado A BAÑA

Vivimos o teu lado en dónde perder e normal.
Os que puderon escapar xuraron non volver
xamais,hoxe empezou a chover e todo segue
igual,igual de mal,igual de ben,non temos
présa e non nacemos para perder o tren.
O río leva os soños e a realidade será outro
día máis,simplemente un día máis.
A fábrica non abreu,as máquinas nin viñeron,
secouse a sudor da cabeza ben alta e cando se ten
valor para andar pola vida,como o mellor
perdedor que importa hoxe os bolsillos dos
pantalóns,o que está endentro lévase así asta hoxe.
A BAÑA mirará toda a vida o alrededor é
encontraranos.Sabemos que aquí nacemos e aquí
queremos enterrarnos.Seguimos unha tradición,
costumes que esta vez a nosa terra enseñounos.
Vivir co misterio,saber si vimos ou vamos anque
o teñamos claro solo mostramos indecisión,
a confusión non é o noso defecto e asta hoxe
entregamosnos como e cando queremos,solo
nós.Ahora xa sabes a dónde imos e cree en nós
A BAÑA
EXISTE XENTE QUE TE QUERE NO SEO
CORAZÓN

Engadido en "Vilarmaior, Vilarmaior":

Galicia. Terruño de mis abuelos, de mi padre y su hermano. De cientos de miles de emigrantes Gallegos con los que entendimos el significado de la "Morriña". Tierra mágica; de ríos femeninos y cristalinos que el cielo alimento casi a diario. De laderas pronunciadas y el verde más vivo de España. Desde sus costas abruptas y maravillosas, y, hacia el horizonte parecemos divisar las puertas custodiadas por San Pedro.

Até aquí por hoxe, se gusta a cousa aínda me quedan algúns máis que irían na categoría parida, ou parvada simpática, ou categoría xeral, na que entra a publicidade, as reflexións persoais, as definicións absurdas e a historia dos amigos.

Díaz Pardo e o patrimonio Sargadelos

noreply@blogger.com (Alberte) — Tue, 08 Apr 2008 14:17:27 PDT

A Peneira, febreiro 2008.

Díaz Pardo e o patrimonio Sargadelos

É Isaac Díaz Pardo un dos poucos símbolos que quedan de honestidade e entrega, que está por riba de ideoloxías e partidismos. O creador do Laboratorio de Formas de Galicia, xunto a Luís Seoane, entregou a Galiza un proxecto empresarial innovador, que tiña un forte compoñente cultural e galeguista. Dende hai algún tempo as mafias do poder queren botar fóra de Sargadelos ó mestre Isaac, e derrubar todo un símbolo cultural que, como galegos, debemos preservar.

Ante este atentado a cidadanía volcouse. Distintos manifestos e recollida de sinaturas aglomerábanse na rede, mentres a internet galega solidarizábase co intelectual, existindo un grande apoio entre os blogs galegos (o coñecido blogomillo). Un dos manifestos foi asinado polos tres ex-presidentes de Galiza: Xerardo Fernández Albor, Fernando González Laxe e Manuel Fraga, ademais de outras personalidades, escritores, artistas ou xornalistas. No manifesto impulsado polos traballadores do Instituto Galego de Información, titulado O Castro-Sargadelos: Patrimonio da Galiza instábase a que o complexo empresarial fora declarado Ben de Interese Cultural (BIC), e que polo tanto o proxecto vital de Díaz Pardo e Seoane sexa patrimonio de noso, e como tal sexamos nós quen, a través das autoridades competentes, preservemos a filosofía e patrimonio de Sargadelos. Eu subscribo totalmente o manifesto, e agardo que o goberno galego cumpra co seu deber e non deixe esmorecer o legado cultural e artístico, en mans de xentes que o prostitúan e o desposúan do seu carácter artístico, intelectual e universal.

Polo momento Ánxela Bugallo, conselleira de Cultura declarou que o seu departamento estudará a proposta. Así sexa.

Mes cultural (marzo)

noreply@blogger.com (Alberte) — Thu, 03 Apr 2008 09:39:59 PDT

En febreiro non houbo mes cultural porque basicamente non rematei ningún libro (agardo telo rematado para aparecer no mes de abril), nin vin peli algunha. O único foi continuar coas series que estaba seguindo: Lost 4ª temporada e Twin Peaks 2ª temporada. Pero en marzo xa podo engadir algunha peli.

Libros:
Ningún, continúo con un que aparecerá, se todo vai ben, para o próximo mes. Vouno lendo a cachos: por veces déixoo unhas semanas e outras retómoo con forza, é un libro longo.

Filmes: non inclúo as tres do Padriño, porque xa apareceron noutro mes cultural, aínda que velas por vez segunda é como velas por vez primeira, esta obra mestra non para de ofrecerche novos detalles.

Psycho. A segunda peli que vexo de Hitchcock, e esta gustoume máis cá anterior. Excelente final, cunhas escenas finais que che quedan na mente gravadas, esa mirada final de Bates, pareceume maxistral. 9.
Die Fälscher. Gañadora do Oscar ó mellor filme en lingua non inglesa, esta historia real consegue chegar ó corazón. Eu recoméndoa. 8.
Rocky. aínda botas unhas risas cos conversas do Rocky, e o filme non é nada malo, é máis, paréceme moi bo, xa non o lembraba porque a mirara hai moito tempo. 8.

Música: xa tardaban en aparecer por aquí Los Suaves, nonsi? Aquí van algunhas.

Los Suves - Si yo fuera Dios (a miña preferida)

Los Suaves - Palabras para Julia

Los Suaves - Si pudiera

Los Suaves - Dolores se llamaba Lola

Los Suaves - Ourense-Bosnia

Los Suaves - Ya nos vamos

Noite electoral

noreply@blogger.com (Alberte) — Mon, 10 Mar 2008 14:49:03 PDT

Nada máis ver as primeiras sondaxes que se publicaron ás 20:00 marchei a todo correr para coller o metro e chegar a tempo á cita cos colegas. As enquisas a pé de urna daban ó BNG entre 1 e 2 escanos, e a de TVE daba a IU de 2 a 3. Pois así ía eu no metro, pensando que as eleccións podían ser o maior éxito da dereita que xamais vin (como finalmente resultou). Chegando 5 minutos tarde á cita imos directos a un bar a tomar algo, mentres polas 3 televisións do lugar botaban o Valencia-Depor e posteriormente o Vilareal-Barça. Xa máis tarde imos comer algo a unha pizzaría sen televisión, polo que até as 23:00 somos uns completos ignorantes do resultado electoral. Para coñecer os resultados achegámonos a Génova (si, que pasa), onde tiñan unha pantalla xigante conectada con Telemadrid, onde daban os resultados co 90% escrutado. Mentres se sucedían as caras de Isabel San Sebastián, Curri e demais, a xente aplaudía o rótulo que dicía que o PP subía 7 (finalmente non foron tantos), calaban cando miraban a suba do PSOE, e aplaudían o descalabro de IU e ERC. Eu pola miña banda, deixei escapar uns signos de alegría cando vin que o BNG mantiña os dous deputados. E así proseguimos un rato, comentando un pouco as cousas, a xente empezaba a mirarnos mal mentres se erguían cánticos de Zapatero dimisión (éche o que teñen os "demócratas de toda la vida", que aceptan deseguido os resultados). A verdade é que había moito exaltado, pero a maioría da xente tentaba aparentar felicidade e ledicia, mais non todos puideron conter as bágoas. Ante a posibilidade de que empezaran a mirarnos aínda peor, e despois de termos visto en directo a Pilar Rubio, decidimos liscar, e fixemos ben.

Xusto cando camiñaramos unhas rúas, para ir á estación de metro para achegarnos a Argüelles e ir a Ferraz, escoitamos que iniciaba a súa intervención Mariano Rajoy. Aínda así decidimos marchar. Cando chegamos a Argüelles xa marchaba moita xente coas bandeirolas do PSOE: rematara a intervención de Zapatero (merda, perdinme as dúas). Aínda así imos alá, collemos a edición especial de Público e agarramos unhas bandeirolas. O ambiente era moito mellor, os cánticos eran de "ista, ista, ista, España socialista!". Tamén puiden ver unha bandeira republicana e outra do Che... xa vedes, alguén queda no PSOE. Ante os berros para que volvera saír Zapatero finalmente saíu de la Vega, ante o estrépito xeral. Pouco despois decidimos marchar á nosa casa, eu particularmente a botarlle un vistazo ós resultados pormenorizadamente na internete.

Sen dúbida, no ámbito estatal as eleccións resultaron dun dos peores xeitos dos que puideron resultar: sube a dereita, descalábrase a esquerda (IU pasa ó grupo mixto, ERC perde 5, EA e CHA desaparecen, e aparece o partido dereitista ultra-nacionalista UPyD). En Galiza baixa o PP, sube o PSOE e o BNG mantense. No meu pobo baixa o PP (do 57,04% ó 51,62%), sube o PSOE (do 26,21% ó 27,2%), o BNG sube (do 14,02% ó 18,5%) e... sube IU (do 0,71% ó 0,73%).

Xa pasara tempo dende aquelas infiltracións miñas nas manifas da AVT, estivo ben a experiencia. Creo que veñen tempos nos que vou ter moito onde elixir para volver infiltrarme, xa que me temo que vai ser máis do mesmo, ou peor.