avozdevilalba.com

Hospital Metropolitano Antón Beiras

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Wed, 25 Jan 2012 11:58:00 +0000

Xurxo Martínez González.-

Vigo acolleu gratamente a sobranceiros intelectuais da cultura galega. Moitos deles, malia seren oriúndos doutros lugares, consideráronse fillos adoptivos dunha cidade que non puxo reparos en tal xesto. Esa acumulación e comuñón cos vigueses permitiron o florecer de destacadas iniciativas artísticas, arquitectónicas ou editoriais.
O hinterland vigués converteuse nunha capital da arte galega, no lugar onde distintos artistas desenvolveron a súa obra. A presenza destes favoreceu aínda máis a identificación da cidade coa comunidade galega.
Álvaro Cunqueiro resulta un exemplo de fillo adoptivo por motivos de sobra coñecidos. Unha figura do seu tamaño, un verdadeiro xigante da literatura galega, merece con certeza un recoñecemento. Cunqueiro, que nos ensinou a internacionalizar a nosa cultura por medio da expresión literaria en galego, é merecente de algo máis que ter unha rúa ou o nome nun instituto de Coia. Debería explotarse doutro xeito a imaxe dese espléndido fabulador que retiña no maxín unha cantidade incerta de anécdotas, contos e outras lerias.
O Partido Popular lanzou a proposta, no romper deste ano, de instituír o nome de Álvaro Cunqueiro ao novo complexo hospitalario de Vigo, que arelamos sexa integramente público pois a saúde das persoas non pode medirse nunha cifra monetaria. Faino no ronsel do pasado centenario do nacemento do escritor mindoniense (1911). Argumentan a educación na botica do seu pai naquel Mondoñedo antergo ou na publicación do libro Escola de menciñeiros. Sen dúbida Cunqueiro foi un entendido na materia.
Porén non estamos carentes na urbe atlántica doutras figuras intimamente ligadas ao campo da saúde para botar man de Cunqueiro. Sinalemos o humanista Antón Beiras García, recoñecido oftalmólogo a quen a cidade xa lle dedicou unha rúa (situada entre o nudo de Isaac Peral e a Travesía de Vigo).
Antón Beiras, coñecido como Tucho, instalouse na cidade en 1946. A consulta estaba situada no Edificio Sanchón, na rúa Policarpo Sanz, onde tamén tivo o seu bufete Valentín Paz Andrade.
Axiña centraría os esforzos de investigación na corrección do estrabismo viaxando por toda Europa. Publicou artigos en galego sobre importantes avances científicos. O resultado foi a creación dun aparello que axudaba a corrixir a deficiencia óptica. A ese aparello púxolle de nome “vigoscopio” nun evidente ademán á cidade da oliveira. Por mor da temperá visita da morte Antón Beiras non puido desenvolver o vigoscopio.
Alén da actividade profesional, Tucho tamén mantivo unha inquedanza intelectual que se expresaría coa participación no primeiro equipo de xerencia da Editorial Galaxia ou na cofundación da escola Rosalía de Castro na urbe onde residía e que dirixiu a súa dona, Antía Cal (excelente pedagoga educativa).
A atípica parella de Tucho e Antía, atípica dentro da súa clase social dado o compromiso coa cultura galega en tempos de obrigada escuridade, colocaron a Vigo nese epicentro da nosa terra, fose por razóns culturais, educativas ou científicas.
Vigo débelle ben a Álvaro Cunqueiro mais darlle o seu nome a un hospital non resulta o máis axeitado porque non foi, malia os datos expostos, unha persoa ligada ao campo da sanidade. Porén, Antón Beiras ofrece un elenco de argumentos a prol dese bautizo e resultaría arduo difícil negarllo. O Hospital (Público) Metropolitano Antón Beiras parécenos a mellor opción. Canto menos, deberíase considerar.

Premio Diego Bernal a Pilar Cernuda

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Tue, 24 Jan 2012 12:01:00 +0000

Manuel París.- Coincidindo coa festividade de San Francisco de Sales, patrón dos xornalistas, hoxe terá lugar en Santiago de Compostela o acto de entrega do Premio Diego Bernal, que na súa 17ª edición recaeu na prestixiosa xornalista galega Pilar Cernuda. Previamente, ás 12 horas, celebraráse unha ceremonia relixiosa na Catedral. O evento terá lugar no hotel Puerta del Camino a partir das 14,30 horas, no decurso dun xantar; durante o mesmo, a xornalista viguesa Mari Carmen Parada pronunciará o discurso de exposición de méritos da galardoada. A entrega do Premio estará presidida por Alberto Núñez Feijóo, presidente da Xunta de Galicia.

A xunta directiva da Asociación de Periodistas de Galicia (APG), reunida en Santiago o día 25 de novembro de 2011, logo de deliberar sobre as candidaturas presentadas, e de propola á asemblea ordinaria celebrada ese mesmo día, acordou por unanimidade outorgar o Premio de Xornalismo Diego Bernal (edición de 2012) a Pilar Cernuda. Na acta de otorgamento, a Directiva da APG considera que Cernuda, ao longo da súa carreira, superou sobradamente o cumprimento de todos os requisitos de historial profesional e perfil humano que se consideran necesarios para merecer este recoñecemento. O Premio valora a traxectoria de toda unha vida dedicada ao exercicio da profesión xornalística, que no caso de Pilar Cernuda é ampla e desenvólvese con recoñecido éxito en Prensa, Radio e Televisión no ámbito de España, dando así unha proxección aos profesionais galegos, condición da que esta xornalista sempre se amosou orgullosa publicamente.

O Premio Diego Bernal, en anteriores edicións, foi outorgado a xornalistas galegos de recoñecido prestixio como Pepe Domingo Castaño, Manuel Martín Ferrand, Perfecto Conde, Gerardo González Martín, Ángel Botana, José Manuel Rey, Alfonso Sánchez Izquierdo ou o colectivo de xornalistas vascos. Tamén recibiron o galardón editores de prensa como Santiago Rey e Blanca García Montenegro.

Pilar Cernuda (Santiago de Compostela, 1948) estudou Xornalismo en Madrid e iniciou a súa carreira profesional en 1975. Durante anos correspondeulle o seguimento das actividades da Casa Real; máis adiante, trasladouse a Nova York desde onde exerceu de correspondente do diario ABC. Nos seguintes anos traballaría en Radio Nacional de España, a Cadea COPE e Televisión española, tanto no espazo de entrevistas Centros de poder (1994-1995), xunto a Julia Navarro, como no informativo matinal Los desayunos de TVE. Especializada en información política, nos últimos anos seguiu a colaborar en distintos medios, tanto escritos como de radio e televisión. Participa no faladoiro do programa Herrera en la onda e tamén no programa de Carlos Alsina de Onda Cero (cadea á que se incorporou en 1993) e nos programas de televisión Espejo público de Antena 3 e Alto y claro e Madrid opina de Telemadrid. Ademais escribe na revista Cambio 16 e no diario La Razón. Tamén dirixiu a axencia de noticias Fax Press ata a data do seu peche, en setembro de 2009.

Novo número de 'Pena do Encanto'

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Fri, 20 Jan 2012 20:35:00 +0000

Redacción.-

O Instituto de Estudios Chairegos vén de editar o número 6 da revista PENA DO
ENCANTO, publicación bianual que alterna coa do Caderno de Estudos Chairegos.
Nesta ocasión, conforman a revista os seguintes traballos:

Limiar: Na Pena do Encanto
Bernardo García Cendán
Memoria de Actividades 2010-2011
Arturo Gómez Mato
Vivencias da miña infancia
Xosé Manuel Blanco Prado
Polos camiños da tribo:
Dende San Clodio ata Vilar e a Penadedra
Orlando Viveiro Veiga
Unha páxina transcendente da
historia de Vilalba: A luz eléctrica
José-Luis Novo Cazón
Poesía
Maite Arias
Pastora Veres
Desde o outeiro dos anos:
A Lareira
Manuel Castro Santamariña
Fundación Sotavento-Galicia
Manuel Díaz
Sito Carracedo
Pequena nota biográfica
Pedro Freire

Este número da Pena do Encanto foi remitido a todos os socios e socias do IESCHA, formando parte dun lote-agasallo que recibiron os asociados polo Nadal, como ven sendo tradición dende hai bastantes anos. Nesta ocasión, o lote confórmano as seguintes publicacións editadas polo IESCHA:
-Os Olano: de Zaldibia a Vilalba, de José-Luis Novo Cazón
-Da Chá ao lonxe, de Rafa Yáñez
-A cova do adeus, de Vicente Piñeiro
-A liñaxe fidalga dos Raña, de José-Luis Novo Cazón
-A revista PENA DA ENCANTO, nº 6
-CALENDARIO 2012 (por xentileza de IMPRENTA JUNOR), onde cada mes do ano vai acompañado dunha foto antiga procedente das exposicións TAL COMO ERAMOS, de Guitiriz e Vilalba, organizadas polo IESCHA.

A familia que traballa unida...

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Fri, 20 Jan 2012 12:45:00 +0000

Fermín Bouza.-

O señor Feijóo, que está a piques de facer desaparecer do mapa das cousas realmente existentes a Galicia, que é a miña terra, e dando agora probas dun desmesurado amor á familia, decide subir os prezos das gardarías para que a familia teña onde deixar aos seus fillos mentres traballa nalgún minijob para algún listo destes que proliferan nas crises. Pode dicirse que era máis xusto apertar algo aos ricos, pero non, a xente de menos diñeiro debe aprender a dureza da vida e o moito que pelexaron os ricos para chegar onde chegaron. Que dano fixeron ao ben común as utopías.

A recesión e a absurda terapia

Parece que o furacán económico que Rajoy ía arranxar segue crecendo e empeorando día a día desde que este home se fixo cargo do goberno, para o que deslexitimou ao anterior presidente e incrementou a desafección política até extremos de franco perigo social. Desestabilizouse o país e só un milagre ou algo similar impediu que as cousas fosen a máis mentres o partido do actual goberno, a un tempo e a berros, maldicía sobre Zapatero, o seu goberno, as súas decisións e, de paso, ennegrecía a imaxe do Reino de España e reducía os seus xa escasas posibilidades de remontar naquel momento crítico de Europa.

Ben, pois xa empezan a saber de que vai a cousa. Fagan o favor de facer o razoable e non empurrar o país á recesión máis longa que coñecésemos. Xeren actividade, xeren entradas. Non podemos sobrevivir a base de recortes, a situación require outras cousas. Fáganas e demostren que non son uns incapaces, como vostedes mesmos dicían do goberno anterior. Hai moita xente que xa comeza a pensar que os incapaces son vostedes.

Réquiem

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Wed, 18 Jan 2012 21:42:00 +0000

Vicente Piñeiro.-

A José Luis García Dans
no seu camiño ao ceo.

Pecháronse as portas á vida
Bruscamente aquel día verdadeiro
Non puideches aprazar máis a viaxe
E marchaches só nos finais
Dixeches, acabouse, vou estar morto
E aquí soa deixaches á amada
Talvez agora che apena o quedado
Pero non hai volta atrás, xa ascendiches
Estás distante alá, estás moi lonxe
Ti xa non estás aquí tras da lápida
Fúcheste coa túa morte tan sereno
Con máis de oitenta anos traballada
Buscando descansar alén
Non sei se agora pensas, que deixei?
Se mereceu a pena abandonarnos
Somos espectadores ante o ceo
Ese prado de luces esmaltado
Amigo meu, agora xa estás morto
Non sei se estás contento ou apenado
Talvez vives alí noutra casa
Talvez aí non existen os comezos
As cargas, os dominios, os enganos
Aí vives aliviado na paisaxe
Aí onde un poema espértache
Aí onde o home só é home
Onde vai sen peso e é verdadeiro
Aos que están aí non os coñeces
Talvez non espertaron de estar mortos
Non queren espertar e ser iguais
A morte fáiselles insoportable
Se preguntan que che levou aí
Dilles que foi un desexo de morrer.

2
Buscando outra infancia, outro comezo
Buscando o salvarte transformado
Recordo cando eu te vin marchar
Un día cando fuches trasladado
Levando o teu destino en anos idos
A quen buscaches aí o primeiro día?
Seica non falaches cos mortos?
O máis aló ti xa o imaxinabas
Del xa falamos con nostalxia
Aquel día inconsciente dos soños
Manda unha mensaxe a través do tempo
Dinos como chegaches estando morto
Se é lixeiro ou grave o universo
Dinos se é o que ti imaxinabas
Non che vou reprochar que te foses
Ti niso non fuches un adiantado
A túa morte foi propia, traballada
Ela vén e o seu tempo non se apraza
Non recordo no teu idioma un queixume
Unha dor transformada nas palabras
Así ti traballabas á morte
Que viña por ti e non suplicabas
Todo ti eras o meu amigo en sentimentos
Dábalo todo e non desexabas nada
Non sei como te tratan aló enriba
Nin o que experimentas, non sei nada
Algún día estaremos aí contigo
Eu hei de ir moi cargado de palabras
Resiste amigo meu ata que chegue
E preséntame a Deus aí na túa casa.

Descanse en paz

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Tue, 17 Jan 2012 13:27:00 +0000

Xulio Xiz.-

Para Galicia, hoxe é o segundo día de loito oficial polo pasamento de Manuel Fraga Iribarne. Para Vilalba, esta declaración ten un especial significado por tratarse dun fillo desta terra, á que ten dedicado as mellores loubanzas, e á que sempre demostrou a mellor das querencias.

Para os vilalbeses, Fraga foi primeiro o fillo de Manuel Fraga Bello, oriundo de Cospeito, que fóra emigrante en Cuba, e á volta afincou en Vilalba onde chegou a ser alcalde.

Unha lenda urbana vilalbesa afirma que Manuel Fraga non era o máis intelixente ou preparado da familia, senón que o aventaxaba amplamente o irmán que morreu de mozo na Pena de Miguel. Aínda así, desde os tempos de estudiante –eu coñecín compañeiros de estudos que afirmaban que – destacaba polos seus esforzos, inteligencia e coñecementos.

Aos alumnos da Academia, a comezos dos anos sesenta, don Daniel Ferreiro poñíanos a Fraga como ejemplo de estudio ao que debíamos parecernos, afirmando que aínda daquela estudiaba catorce horas diarias.

O certo é que desde que hai sesenta anos accedeu á secretaría do Instituto de Cultura Hispánica ata a súa morte aos 89 anos, demostrou ter o Estado na cabeza e ser un home de Estado que protagonizou unha moi importante parte do tránsito hispano dunha dictadura á democracia, comezando por aquela “Ley de Prensa e Imprenta”, denostada por moitos pero que resultou ser un paso decisivo para sair do mouro túnel no que a información estivo en España durante décadas.

Como Ministro de Información e Turismo propiciou a chegada a España de millóns de turistas que revitalizaron a economía e –indirectamente, pero de xeito importantísimo- nos foron abrindo os ollos cara a realidades exteriores tan diferentes da nosa.

Pero o que nos ten que chamar máis a atención dos vilalbeses é que ningún vilalbés que se achegase ao seu despacho, fose onde fose o seu despacho, e indicase a procedencia, quedou sen atender. E que cando a Vilalba chegaba, desaparecía o político e aparecía o vilalbés. E cando era máis novo, collía un caiado e ía pasear cara a Lanzós por onde a súa familia tiña curros e fincas.

En Vilalba, para a maioría da xente, tiña unha autoridade natural, e conseguira un respecto e admiración derivados da súa trayectoria, independentemente do cargo que exercera en cada momento. E mesmo cando non desempeñaba cargo oficial, tiña un especial estatus conseguido por dereito de convivencia e trato.

A súa anual presencia nas festas do San Ramón foi marcando o ostensible deterioro dos últimos anos. Nos case corenta anos que levo como secretario do xurado do Certame Literario de Vilalba e presentador do acto de entrega e pregón das festas, acredito que en poucas ocasións estivo ausente. O 2011 foi unha delas, como preludio da definitiva despedida neste comezo do 2012.

Como herdanza deste destacado vilalbés, a Vilalba quédalle a Fundación que leva o seu nome e os esforzos que durante toda a súa vida fixo Fraga para colocar a nosa vila no “mapamundi” polìtico e social onde chegaban as súas palabras.

Descanse en paz, Manuel Fraga Iribarne, vilalbés que honrou a súa vila, home de Estado, que soubo exercer tarefas da máxima responsabilidade para rematar lixeiro de equipaxe co xeral recoñecemento – mesmo dos seus adversarios politicos – polo especial papel xogado a prol de España, de Galicia… E de Vilalba.

Vidas paralelas

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Mon, 16 Jan 2012 16:04:00 +0000

Paulo Naseiro.-

Cando Manuel Fraga chega a Londres no ano 1973 para desempeñar a embaixada española na corte de St. James, Sir Winston Churchill, falecido oito anos antes, ocupaba por méritos propios un lugar destacado no olimpo dos grandes británicos da historia. Houbo, sen dúbida, unha grande admiración por parte do de Vilalba cara ao político conservador inglés, se cadra moito máis intensa logo de desempeñar este destino diplomático no que, probábelmente, tivo ocasión de afondar na biografía política de Sir Winston, e que foi manifestada en múltiples ocasións nos seus discursos e declaracións públicas.

Pero, alén desta querencia, hai moitos e sorprendentes paralelismos entre estas dúas figuras que, cada un á súa maneira, participaron do devir político dos seus países durante máis de meio século. Fraga, ocupando de forma case continua cargos públicos desde 1951 a 2011, non quedou atrás dun Churchill que, elexido membro do Parlamento en 1900, coa raíña Vitoria aínda viva, foino nada menos que até 1964, cunha soa e breve interrupción.

Ambos conservadores e figuras senlleiras nos seus respectivos partidos, os dous viviron en torno aos noventa anos (noventa e un Churchill e oitenta e nove Fraga) e os dous foron parlamentarios até pouco antes da súa morte. Compartiron certo gusto pola teatralidade política, mal xenio, unha sorprendente capacidade de traballo que esgotaba aos seus colaboradores e un gusto polas frases lapidarias nas que o inglés foi sen dúbida un mestre.

Se a nai de Fraga era basco-francesa, algo ben exótico na Vilalba dos anos vinte, Jenny Jerome ou Lady Churchill, era americana con sangue sioux, unha pequena rareza na Inglaterra victoriana. Tanto o vilalbés como o británico viviron longos matrimonios, con Carmen Estévez e Clementine Hozier, respectivamente, e deixaron prolíficas descendencias de sete fillos no primeiro caso e cinco no segundo, se ben a súa actividade pública non deixou, en ningún dos dous casos, moita marxe para unha vida familiar plena. Chartwell, unha casa de campo no condado de Kent, foi o retiro favorito de Sir Winston, dun xeito parello ao que foi Perbes para Fraga.

Winston Churchill, foi promovido a ministro de interior en 1910 e as súas actuaciones levantaron grandes polémicas. Nunha fotografía famosa, Churchill aparece dirixindo en xaneiro de 1911 o sitio de Sidney Street, unha batalla entre un grupo de anarquistas que asaltaron un edificio e a policía. Un incendio prendeu no edificio e Churchill prohibiu chamar aos bombeiros, forzando aos anarquistas a elixir entre a rendición ou a morte. Salvando as distancias, ven á mente aquela frase de “la calle es mía” que, se non è vera, è ben trovata e definiu unha etapa ministerial do león de Vilalba marcada polos tristes sucesos de Vitoria, saldados con cinco mortos e máis de cen feridos.

Escritores prolíficos os dous, os case lexendarios máis de cen libros de Fraga emulan só até certo punto a un Churchill que viviu a maior parte da súa vida dos ingresos producidos polos seus textos, moitos deles notables pezas, e do seu talento como articulista. Obtivo incluso o Premio Nobel de Literatura.

A lista de paralelismos, en fin, sería interminable, mais algunhas diferenzas marcan unha grande distancia entre as dúas personaxes. En maio de 1940, a demisión de Neville Chamberlain foi a oportunidade que lle abriu as portas grandes da historia a un Churchill que, para moitos, era xa pasado. En 1976, outra demisión, a de Arias Navarro, non deu unha oportunidade a un Fraga que algúns creían o home do futuro para a Transición. Sen dúbida, a historia podería ter sido ben distinta.

Fraga

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Mon, 16 Jan 2012 15:59:00 +0000

Redacción.-

Fraga –en Vilalba non se necesitaba precisar máis- era unha especie de mito naqueles anos setenta onde habitan as nosas lembranzas de infancia. Na vella zapataría dos Taraxais, fronte aos bancos onde os irmáns zapateiros petaban, cosían, cortaban e pegaban desde a mañanciña á noite, unha pequena parede disposta a xeito de altar doméstico contiña moreas de fotografías e recortes de prensa: Fraga con nonseiquen, Fraga facendo noseiqué, Fraga recibindo a… Un daqueles recortes do diario Ya presentaba ao tótem tocado cun sombreiro hongo e camiñando apoiado nun clásico paraugas negro. Quen sabe por que, esta é a única daquelas imaxes que perviven na lembranza con toda claridade. Sen dúbida pertence á época na que desempeñou a embaixada en Londres e, se cadra, aquel pucho tan inhabitual por estes lares axudou a fixar o recordo.

Na súa terra, Fraga era algo máis ca un político. Constituía unha caste de semideus ao estilo grego para a maioría dos adultos daquela Vilalba na que a xente non era de dereitas, senón “de Fraga”, aínda que algúns podían ser de esquerdas, pero “votaban a Fraga”, na que “falar mal de Fraga” era un anatema tan grande como puidera ter sido prenderlle lume á imaxe da patroa. Foi máis ca profeta na súa terra, na que a primeira -e durante máis de trinta anos única- estatua que honrou un espazo público foi a súa, o tan traído e levado busto.

Foi por iso que Fraga marcou un punto de inflexión nos primeiros pasos tatexantes deste xornal. O xogo duns rapaces ociosos que dedicamos o verán a facer un xornal, diante das olladas irónicas mais tolerantes dos audultos, converteuse de súpeto en algo máis serio aquela mañá de xullo de 1983 na que, por mediación da tía Amadora, aquel sólido punto de amarre que xunguía á familia Fraga ás súas orixes, entrevistamos ao entón “líder da oposición”. As preguntas e respostas, intrascendentes, máis ben inocentes, son o que menos importa daquel día, para nós tan importante, e fican, para quen teña curiosidade, na nosa hemeroteca.

As reseñas dos xornais do día seguinte, que recollían a entrevista, e sobre todo a nova actitude dos maiores, que viraron moito máis comprensivos coa nosa aventura xornalística, marcaron sen dúbida o futuro d´A Voz de Vilalba, a continuidade dunha iniciativa que perdurou durante tres anos máis naquela primeira etapa. Ningunha das moitas entrevistas que fixemos despois tivo a mesma repercusión nin desde logo as mesmas consecuencias.

Fraga foi suscriptor do xornal desde entón até o fin daquela primeira etapa adolescente. Foino aínda cando a nosa liña virou ostensiblemente cara unha esquerda xuvenil e inquieta. Sen dúbida para moitas outras persoas “de orde”, aquela nosa liña editorial, se se lle pode dar tal nome, era unha especie de traizón á causa dun pobo entregado, ou que polo menos daba a sensación de tal, ao seu fillo máis ilustre.

Fotografía: Fraga e a tía Amadora na súa casa de Vilalba

Finou Manuel Fraga

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Mon, 16 Jan 2012 05:51:00 +0000

Redacción.-

Manuel Fraga Iribarne (Vilalba, 1922) morreu no seu domicilio de Madrid aos 89 anos dun fallo cardíaco, segundo confirmaron fontes da súa contorna familiar. A noticia deuse a coñecer na noite de onte e, en poucos minutos, a maioría dos medios do Estado fixéronse eco dela. Fraga padecía unha infección respiratoria importante desde primeiros de ano por mor dun forte catarro, e no momento do seu pasamento, atopábase rodeado dos seus familiares máis próximos. O presidente fundador do PP recibira este sábado unha mensaxe de afecto dirixido polo presidente do Goberno español, Mariano Rajoy, no que lle desexaba a súa pronta recuperación.

Rodeado da súa familia, o político vilalbés, de 89 anos, atopábase en cama, pero consciente, e estaba sendo tratado estes días en casa pola súa filla, Isabel, que era tamén o seu médico de cabeceira. Pechábase coa súa morte un importante capítulo da historia do noso país, tanto a nivel estatal como autonómico, xa que Manuel Fraga conseguiu precisamente en Galicia o que nunca puido lograr en España: ser presidente de Goberno.

Os rumores sobre un agravamento das súas doenzas disparáronse hai xustamente unha semana, e en distintos foros das redes sociais nas redes sociais falouse de que a súa saúde estábase crebando. Nesta ocasión non era un simple rumor. Daremos cumprida información sobre esta nova nas vindeiras horas.

Comunicación e tecnoloxía

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Sat, 14 Jan 2012 18:17:00 +0000

Moncho Paz.- A comunicación corporativa –empresarial e institucional– converteuse nos últimos anos nunha das novas opcións para os profesionais dos medios informativos. Os grandes avances neste terreo débense fundamentalmente a dous feitos, determinantes para a profesionalización da comunicación en España. Por unha banda, a influencia de Estados Unidos e o mercado anglosaxón, que sempre foi un espello onde mirarnos, pois levan máis de corenta anos traballando neste eido. E, pola outra, a constitución da Asociación de Directivos de Comunicación (Dircom), integrada na actualidade por máis de oitocentos profesionais e que constitúe a organización de referencia neste ámbito en España; nace en 1992, da iniciativa de destacados profesionais da comunicación, motivados pola crecente importancia e alcance das súas responsabilidades na empresa e na sociedade.

A estes dous feitos hai que engadir que os empresarios son cada vez máis conscientes de que é necesario contar coa figura dun directivo de comunicación. Tamén de incorporar a comunicación á estratexia da empresa, que debe dar a coñecer a súa actividade ao conxunto da cidadanía. Pero para iso é preciso que teña no seu equipo a un profesional dos medios, que será o responsable de levar a cabo a xestión cotiá da comunicación empresarial -interna e externa-, prestando especial atención ás relacións coa prensa e, nestes tempos máis que nunca, á xestión da comunicación en situacións de crise.

Porque en época de crise tamén xurden oportunidades. Unha delas pasa pola presenza nas redes sociais, imprescindibles para definir adecuadamente unha estratexia de comunicación competitiva, en canto achegan valor á marca e ao negocio. A nova contorna dixital está implícita na estratexia de comunicación das organizacións e non entendemos a comunicación do século XXI sen a tecnoloxía: hoxe en día atopámonos ante a revolución das redes sociais, cunha interconexión total que fai necesaria a implementación das novas tecnoloxías nas estratexias de comunicación para dar resposta ás novas demandas.

Os medios democratizáronse e apareceron novas audiencias, o que supuxo un cambio nas relacións tradicionais entre ambos. A revolución dixital deuse non só nas empresas, senón tamén nos propios medios. Proba diso é a evolución que experimentaron as salas de prensa 2.0 ao longo dos últimos anos. Parafraseando a Ignacio Ramonet, antes era un modelo de comunicación de masas e agora son masas de comunicadores. O cambio que sufriron as relacións cos medios e os comunicados de prensa debido á evolución tecnolóxica e á mobilidade foi tremendo, e incidiu na necesidade de traballar nos contidos e utilizar as redes sociais como caixa de resonancia e espazo de diálogo. Quedouse obsoleto o requisito de estar situado fisicamente nunha determinada zona xeográfica; agora valóranse enormemente a mobilidade e a capacidade do profesional, especialmente os seus coñecementos das novas tecnoloxías.

Conta atrás para o dominio .gal

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Thu, 12 Jan 2012 18:48:00 +0000

Redacción.- A ICANN, a corporación que goberna os nomes de Internet, abre este venres un proceso de solicitude de novos dominios, o primeiro dende 2004. A Asociación Puntogal ,co apoio da secretaría xeral de Modernización da Xunta de Galicia, remitirá a candidatura para un identificador de máximo nivel para a lingua e a culturas galegas, o “.gal”.

O prazo para enivar as candidaturas pecha dentro de tres meses. Puntogal está a ultimar os informes imprescindibles para demostrarlle á ICANN que o dominio para o galego é viable técnica e economicamente e conta cun amplo respaldo social.

Prazos

Unha vez recibidas todas as candidaturas, a ICANN avaliará aos candidatos a través dun complexo exame nun prazo que oscila entre os doce e os dezaoito meses. No caso de superar o exame sen ter que aportar información suplementaria, poderanse rexistrar dominios .gal a partir de mediados de 2013. Na Asociación Puntogal participan 109 entidades, incluídas as principais institucións culturais (Real Academia Galega, Consello da Cultura, etc.) e educativas (Universidade de Santiago, Universidade de Vigo, Universidade da Coruña, etc.) do país.

Utilidade do “.gal”

Máis de vinte asociacións de emigrantes baseadas en 10 estados (España, Portugal, Francia, Suíza, Alemaña, Bélxica, A Arxentina, Estados Unidos, O Uruguai e Brasil) tamén colaboran na Asociación. E é que servir de vínculo entre a comunidade emigrante é unha das utilidades prácticas que terá o “.gal”.

Un dominio propio axudará tamén a localizar máis rapidamente os contidos en galego. O aumento do prestixio que implicaría o logro “.gal” axudaría, ademais, á publicación de novos contidos en liña en galego. Así sucedeu xa no caso do “.cat”, o único dominio lingüístico en marcha.

Beneficios para axudar ao galego nas novas tecnoloxías

En cinco anos, a Fundació Puntcat rexistrou máis de 51.000 dominios, logrando que o dominio para a lingua e culturas catalás se autofinancie. Puntogal tamén é unha iniciativa sen ánimo de lucro, que reverterá os seus beneficios en convocatorias de axudas ao fomento do galego nas novas tecnoloxías. Máis de 13.000 cidadáns de todo o mundo xa deron o seu apoio ao Puntogal asinando en liña a través da súa web, onde seguen a chegar novas adhesións a diario.

A Asociación fai un chamamento aos internautas a colaborar coa súa sinatura para demostrarlle a ICANN o apoio ao .gal e, neste senso, informará nos vindeiros meses dos pasos organizativos dados cara a remisión da candidatura antes do 13 abril.

Disfrutar de Galicia en Madrid

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Thu, 12 Jan 2012 11:35:00 +0000

Moncho Paz.- Saborear a cociña galega en Madrid ten nome propio: Ángel Ferreiro Álvarez e La Flor de Galicia. A súa familia empezou no negocio da restauración hai 35 anos, ao pouco de chegar á Villa y Corte. Inicialmente establecéronse no barrio de Aluche, cunha pequena cafetería co mesmo nome que o local actual, así bautizado polo trevo de catro follas (esperanza, fe, amor e sorte) e a flor de toxo; pero tamén en lembranza de “La flor”, o primeiro poemario de Rosalía de Castro, que precisamente viu a luz en 1857 en Madrid con eloxiosas críticas e, ademais, supuxo a súa presentación como escritora editada.

Naturais de Castroverde (Lugo), os membros da familia Ferreiro Álvarez aterraron na capital de España a finais da década dos sesenta. O restaurante La Flor de Galicia, situado na rúa Alcántara -moi preto da estación de metro Goya- está a piques de celebrar o seu 30 aniversario, pois abriu as súas portas por primeira vez o 3 de febreiro de 1982. Nel podemos degustar produtos galegos de primeira calidade, desde os peixes e mariscos recibidos diariamente desde Pontevedra ás carnes procedentes de Baralla, nos Ancares lucenses. Mención aparte merecen o chuletón de boi e o entrecot de tenreira galega, aínda que tampouco quedan atrás o codillo asado ou o cocido galego.

En definitiva, neste restaurante atopámonos con “mil xeitos de aderezar as carnes, varios modos de presentar os legumes e diferentes medios de condimentar os peixes”, parafraseando a Manuel María Puga e Parga, alias Picadillo, o recordado gastrónomo galego que tamén foi político, escritor, viaxeiro, espadachín, xuíz e alcalde.

Ademais do mellor polbo á feira de Madrid, en La Flor de Galicia tamén temos empanadas variadas (bacallau con paxas, xoubas, carne, berberechos, zamburiñas, vieiras, de lacón con grelos e de chipiróns, esta última os venres); todo tipo de arroces, con carnes e verduras, pero de xeito especial os acompañados de bogavante ou carabineros. Na sobremesa non esquecernos as filloas, unha deliciosa empanada de mazá, flan de queixo e mousse de café (ambos tipo torta) e queixo de San Simón da Costa con marmelo, que Ángel Ferreiro define como “o postre galego por excelencia”. Non en balde, esta familia de restauradores importa os queixos directamente desde Vilalba. E… que dicir da adega? Caracterízase por unha gran variedade de caldos, desde un magnífico Ribeiro Cunqueiro Milenium, o Mencía Ponte da Boga ou as mellores seleccións de Rías Baixas, Ribeira do Douro e Rioxa, destacando o Ramón Bilbao (crianza ou reserva).

Entre as numerosas distincións recibidas polos propietarios de La Flor de Galicia sobresae a Medalla de Bronce de Galicia, outorgada pola Xunta en 1999; e, durante varios anos consecutivos, o galardón Prato de Ouro, concedido por Radio Turismo e o Comité Seleccionador dos Premios Nacionais de Gastronomía.

____________________________

Restaurante La Flor de Galicia

Alcántara 15 - 28006 Madrid

Metro Goya / Diego de León

Tel. para reservas: 91 5755130

Miña naiciña

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Thu, 12 Jan 2012 07:31:00 +0000

Vicente Piñeiro González.-

(No seu oitenta cumpre anos)

Se existe neste mundo unha raíña
que se mereza pór unha coroa,
esa es ti, miña nai, a nai máis boa,
a máis bela do mundo, a máis guapiña.

Agora miña nai xa estás velliña,
traballaches arreo, ás veces soa.
Para o ser máis ilustre é esta loa,
para ti este cantar, miña naiciña.

Andaches os camiños desta terra,
ás veces ás racións para manterme,
nos tempos da miseria tras da guerra.

Os teus pés, miña nai, ían inchados,
os teus brazos cansados de sosterme
e ollábasme cos teus ollos mollados.

Eva Perón, O Espectáculo

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Thu, 12 Jan 2012 06:26:00 +0000

Redacción.-

Despois de tres meses Cordovani e Bruno Portela retornan a Galicia e hoxe xoves día 12 de xaneiro estrean en vigo “Eva Perón, o espectáculo”, peza que tamén levarán a Madeira e Lisboa.

No ano de 1992, pasaba, entón, o Brasil polo proceso de "impeachment" a Fernando Color de Melo. Foi o tempo en que millares de brasileiros saíran para a rúa a denunciar e protestar contra o abuso e a corrupción dos políticos.

Color de Melo que conseguira o poder, a través dos trinta e cinco millóns de brasileiros que o votaran nas urnas, comprometera se a loitar contra a corrupción. Era unha personaxe teatral, un gobernante mozo rodeado sempre pola grande espectacularidade. Foi a grande farsa nun dos países mais ricos e en pleno deselvolvemento do mundo .

Cordovani non conseguiu manter se alleo aos acontecementos e decidiu producir xunto a Bruno Portela un espectáculo sobre a vida de Eva Perón que, así como Color, foi unha muller, polémica e que marcou un período político breve e contraditorio na historia da América do Sur. Percibiu que Eva era a personaxe ideal para extravasar a súa indignación por un pobo que acredita en ídolos fabricados.
A vida de Eva Perón é partillada aínda hoxe por estudosos e populares que perseguen o traxecto de Eva Duarte, meniña humilde nacida en 1919 en Los Toldos, Arxentina e, que após unha fulgurante carreira de actriz de radio e cinema, se torna Primeira Dama, compañeira e muller do Xeneral Juan Domingo Perón.

A subida e queda de Evita, as paixóns que desencadeou, a forza que transmitiu, a súa posición ao lado dos humildes (os seus “descamisados”), a loita incansábel que trabou cos poderosos, as diferenzas irreconciliábeis que a distanciaba da sociedade arxentina, a súa demarcación dos oligarcas, o case odio que verteu sobre eles, a coraxe a esconder as fraxilidades da doenza, o mundo de xoias e peles por onde arrestou a súa beleza, todo isto marcou una personaxe que acabou por exercer no seu país unha autoridade absoluta.

Amada e exaltada polos pobres, odiada polos políticos e detentores da riqueza, Eva Perón ve reforzado o seu carisma pola máscara que afibela a súa doenza que a xoga para a morte, aos 33 anos. Por detrás da súa fraxilidade, pola obstinación co que defende os seus principios, pola obsesión co que pretende resgardar a súa imaxe, polo soño co que demarca a súa pasaxe e transmite aos mais necesitados o seu amor, Evita é a face dun Peronismo que foi a grande ilusión dunha América sufrida.

A montaxe de “Eva Perón, O Espectáculo” é de grande rigor e ambición. Nela se envolveran e se envolven diversas persoas, empresas e órganos gobernamentais entusiasmados co proxecto.

Recriar o esplendor onde se moveu Eva Perón, marcado polo luxo e requinte. Así, sobre documentos da época, foran recriados 9 figurinos de alta costura para esta personaxe que constitúe un magnífico desfile de moda dos anos 40/50. Procurou se unha certa simboloxía na cor que
remite para as tonalidades entre os ocres, marróns, beixes, brancos...tonalidades dunha época dourada mas con trazos de profunda melancolía.

A iluminación remite para o sepia e reforza a unidade da cor dos figurinos.

Quarenta e cinco minutos tarda Cordovani a “transforma se” en Eva Perón. Un traballo exemplar que vai do pequeno pormenor facial, à perruca, ao requinte da maquillaxe ao xogo de corpo, à colocación da voz que se vai modificando ao correr do tempo, implacábel, do esplendor à morte.

A banda sonora, importante neste traballo, privilexia un período de contrastes entre variadas tendencias musicais, resaltando os períodos e subliñando o fervor das masas e ante vendo a anticipación da decadencia, reaccións contraditorias, sentimentos latentes mergullados no interior das personaxes.

Así, a través de Bruno Portela, xurdiu a idea de facer a nova montaxe de Eva Perón para 2011 e presentación en xullo de 2012, nos escenarios arxentinos, cando na oportunidade Evita completará 60 anos de falecemento.

Eva Perón, O Espectáculo, non procura discutir o fenómeno do Peronismo, nin as liñas dunha ideoloxía. Trata, si, da ascensión e queda de Eva Perón, independentemente dos parámetros partidarios.

O resultado é mais un mergullo na interioridade. É un confronto de emocións, é un lastro de entrega a un ideal, é a obsesión pola defensa dunha imaxe, é a fronteira entre a forza e a fraxilidade, entre a coraxe e a fraqueza.

É mais unha abordaxe ao Mito de Evita. Inquietante na asa da emoción.
Con Roberto Cordovani, Bruno Portela, e a actriz e actor galego Montse Fervenza e Javi Tosta
Teatro Arte Livre
Rúa Vázquez Varela, 19
Tel: 986 662413 e 673218410
www.citartelivre.tk

Asemblea de “Galiza co Galego”

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Tue, 10 Jan 2012 19:29:00 +0000

Francisco López.- Nesta tarde en que está a facerse noite, na regresión da nosa sociedade, onde a liberdade e o respecto perden fronte á manipulación e á tropelía, eu, que non posúo máis que a determinación de contribuír, coma vós, a unha sociedade máis xusta e igualitaria, plural e democrática, quero apelar á vosa implicación. A lingua propia, como parte do pobo, morre cando a cadea de transmisión entre xeracións desaparece, sendo a infancia da cal depende o futuro, a parte máis feble.

Galiza co Galego nace, no ano 2009, como un movemento popular, resultado do debate social, co obxectivo de sumar máis de 3.000 compromisos a prol dunha Asociación que garanta o dereito á educación en galego. Coa participación das asociacións en defensa da lingua, asociacións pedagóxicas, sindicatos e cooperativas de ensino da nosa terra, Galiza co Galego elaborou un proxecto de Rede de escolas infantís, cun programa educativo común e aberto.

Conseguido o obxectivo dos compromisos en maio de 2011, o vindeiro sábado 28 de xaneiro teremos a asemblea de ampliación de Galiza co Galego, na que as máis destas tres mil persoas pasarán a ser socias para, así, podermos garantir social e economicamente o futuro da educación en galego con independencia e seguridade.

Galiza co Galego vai pór en marcha unha rede de ensino en galego, vai apoiar a viabilidade económica das escolas, vai axudar ás familias para exercer o dereito universal da infancia á educación, vai asegurar unha educación en galego laica, pluralista, democrática, de valores e de calidade.

É doado inscribirse e participar, por medio da súa web www.galizacogalego.com/altagcg ou no seu blogue http://limiargalego.blogspot.com/p/afiliacion-cgg.html.

Soneto

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Mon, 09 Jan 2012 11:55:00 +0000

Alba S. Naseiro.-

Unha loucura é facer un soneto.

Ninguén chega a unha conclusión brillante,

para estes xenios o máis importante;

e para tolos o que eu vos presento:

Morre vivindo, sempre soña esperto,

e búrlase do cabaleiro andante;

é a un tempo descoidado e elegante.

Unha eternidade é un momento.

É un ser incerto, deseguido mente,

mora na selva que el só fabrica.

É moi violento, pero tamén sente.

O peor do tolo que non se resente:

non está só; neste mundo onde fica

hai máis humanos, e todos dementes.

Revista avozdevilalba.com decembro 2011

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Sat, 07 Jan 2012 15:41:00 +0000

Redacción.-

Xa está a dispor dos lectores, para a descarga directa, o exemplar en pdf da revista avozdevilalba.com correspondente ao mes de decembro.

Para iniciar a descarga, poden picar na imaxe ou ben entrar na nosa Hemeroteca.

Nace 'Praza Pública'

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Fri, 06 Jan 2012 07:13:00 +0000

Comunicado de Praza Púbrica.-

A Galicia non lle cómpre o silencio. Para evitar que o silencio encore a Galicia nace Praza Pública, un novo xornal dixital en lingua galega. Aínda está viva a crise da prensa tradicional e a deleiba dos medios de comunicación na nosa lingua. En dous anos desapareceron da Rede e dos quioscos a maioría das cabeceiras informativas en galego e reduciuse drasticamente a pluralidade informativa. Nós non nos resignamos, nin aceptamos a condena de Galicia como terra de imposibles e de submisión. Son precisos novos medios para mellores tempos.

Son necesarios, e urxentes, proxectos informativos en lingua galega cos que dar vida a un espazo de comunicación e diálogo cidadán noso. Modesta en medios, Praza Pública ambiciona contribuír desde o pluralismo, a independencia de criterio e a crítica á súa construción, abríndose á participación dos cidadáns. Non hai boa información sen o diálogo permanente cos lectores e coidar desa conversa é imprescindible para ser un medio de utilidade para o país.

Hai que facer posible unha nova relación entre medios, xornalistas e cidadáns. A través de Praza queremos atender unha nova axenda informativa máis apegada aos problemas e preocupacións dos cidadáns do común. Somos sabedores de que unicamente é posible facelo cun proxecto xornalístico baseado na capacidade, na intelixencia e no bo facer dos profesionais da comunicación. Praza Pública será un medio para o recoñecemento da calidade do traballo dos xornalistas de Galicia.

Queremos ser un xornal dixital que atenda as novas realidades que agroman en Galicia, na súa cultura, na innovación económica e no ensaio cívico de novas linguaxes, dereitos e liberdades. Praza será un lugar de encontro de todos os galegos e galegas que desexan o cambio político, social e cultural no noso país, de quen están comprometidos co avance do noso autogoberno e se esforzan por dar voz e maior protagonismo á nosa sociedade civil.

Queremos que Praza repouse na solidez do seu proxecto xornalístico e no compromiso activo dos seus lectores e lectoras. Praza é un proxecto editorial que se financiará grazas ás súas achegas, grandes ou miúdas, de acordo coas posibilidades de cada quen. Non imos confiar o futuro financeiro de Praza ás axudas públicas. A experiencia dos medios galegos doutrora dinos que se hai unha sólida comunidade de lectores poderemos estar no mercado dos medios, ofrecendo uns produtos informativos innovadores e atractivos para cidadáns e anunciantes.

A nosa empresa é esa comunidade de lectores. Por iso decidimos que Praza Pública non tivese o seu soporte empresarial nunha sociedade mercantil senón nunha fundación sen ánimo de lucro, da que formarán parte todas aquelas persoas que fagan achegas de capital ou traballo xornalístico. A fundación será o espazo de decisión de todas e todos os que fagan posible Praza Pública coa súa xenerosidade, apoio solidario e traballo.

Sabemos que a forza de Praza Pública é a forza do compromiso dos seus lectores e lectoras. De aquí a finais de xaneiro de 2012, Galicia contará cunha nova Praza Pública. Grazas a vós, terá un novo medio de comunicación libre para dicir, debater e criticar; un novo medio plural en voces e pareceres, para saber o que acontece en Galicia, para saber do mundo desde Galicia e para facer saber de Galicia no mundo.

Máis información en:
http://prazapublica.com

Morreu Isaac Díaz Pardo

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Thu, 05 Jan 2012 09:59:00 +0000

Redacción.-

O intelectual e referente do galeguismo histórico, Isaac Díaz Pardo (Compostela, 1920), finou hoxe no Hospital San Rafael d´A Coruña, logo de pasar varios días hospitalizado a causa dunha pneumonía.

Fillo do pintor Camilo Díaz Baliño, o seu pai foi asasinado nos primeiros momentos da Guerra civil española, feito que o marcou fondamente.

Despois da guerra cursou estudos na Escola de Belas Artes de San Fernando. A partir de aí, comezou a súa participación pública en diversas iniciativas. En 1941 participou na primeira experiencia española sobre deseño industrial, e en 1942 fixo unha viaxe de estudos en Italia. Pasou logo a ter unha praza de profesor na Escola Superior de Belas Artes de San Jordi de Barcelona e comezou as exposicións en España e no estranxeiro (Europa e América).

Abandonou despois as artes plásticas, pasando á cerámica e fundando con outros socios a fábrica de Cerámicas do Castro no Castro de Samoedo (Sada), o que repite na Arxentina, onde construíu xunto con outros destacados galeguistas o Laboratorio de Formas, precursor doutras actividades de desenvolvemento como as levadas a cabo na Cerámica de Sargadelos, o Museo Carlos Maside, a editorial Ediciós do Castro, o Seminario de Estudos Galegos, etc.

Como escritor de ensaio e crítica, destacan os seus libros Xente do meu Rueiro, O ángulo de pedra, Galicia Hoy (xunto con Luis Seoane), Paco Pixiñas (con Celso Emilio Ferreiro), El Marqués de Sargadelos, etc, ademais de abondosos artigos en prensa

Recibiu diversas distincións e recoñecementos, coma o Pedrón de Ouro (1976), a Medalla de Ouro e Fillo Predilecto da cidade de Santiago de Compostela (1988) ou a Medalla de Ouro de Galicia e a Medalla ao Traballo[1] en 2007. No ano 2009 foi designado Chairego de Honra pola Irmandade Manuel María.

Non teñen dereito

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Thu, 05 Jan 2012 06:58:00 +0000

David Otero.-

Son como son, e que sexan, pero que non se pasen. Que non se pasen para ofendernos e sobre todo faltarnos ao respecto. Eles, os do noso goberno (ao que non lle direi galego, pero goberno si), están onde están por haber sustantivo (galegas e galegos, GALICIA, pobo e nación) e así adxectivos e celebracións (datas de maior presenza e atención para recordo e afirmación determinada) e todo nunha esencia indiscutible de identidade que nos posibilita, facilita e determina, nos desenvolve, e nos orienta na cultura: a nosa Lingua Galega. Desde os anos vinte do século pasado, e antes , a proposta no traxecto do proxecto de Galicia foi celebrar o día da Patria o vintecinco de xullo e caese esta no día da semana que caese.

Outra cousa foi o que desta data se fixo e se fai, arestrora querelo poñer nun luns así de friamente, a sinal de calendario laboral, pero en nós, galegas e galegos, o fundamental non se move e está presente e consolidado no 25 de xullo, día da Patria Galega, non outro, día de loita e celebración, irmandade plena de reivindicacións. Outro tanto, e mire vostede Don Paco del Riego e tamén tantos outros como o mesmo Valentín Paz Andrade e a RAG, miren o que os de arriba se permiten. O de pasar a un luns de compensar empresarial o DÍA DAS LETRAS GALEGAS (como se o 17 de maio non tivese contido e significado e si parranda e praia se fixer bo tempo ou pontes de anuncio a ofertas de turismo).

Andan a xogar perigosamente co que somos e temémonos que no fondo de todo isto hai outras intencións que de seren certas, por elas, haberá que pedir responsabilidades e non poucas, xa que aquí non todo pasa de vez e veña a outra cousa que aquilo xa foi e amén.Pois non.Non teñen dereito a trocar días explícitos con valores implícitos. Días xa ben determinados en datas invariables. Días que nos definen e nos poñen nos mapas e a un ben deles por eles os colocan nos escanos dos gobernos e nos postos de altos soldos e cualificacións.

Eu non quero recorrer aos mortos, pois entendo que os vivos bastarán, pero permítaseme que pregunte que dirían disto e que farían Rosalía, Alexandre Bóveda, Castelao, Victor Casas, Rajoy Lelup, Anxel Casal, Otero Pedrayo, Celso Emilio, Valentín Paz Andrade, Don Paco del Riego, Moncho Reboiras, e tantas e tantos, se isto pasase cando eles traballaban intensamente pola construcción de Galicia, pobo do galego? E xa que logo… que imos dicir e facer os presentes?

Galicia forma parte da grande creación da humanidade. Galicia, pobo do galego, ten as súas referencias, datas de ben e sinaladas, entre elas, o dezasete de maio e vintecinco de xullo, Lingua e Patria, e non poden celebrarse en baseamentos de neocoms ou neoliberais. Basta de loros servís a piratas de investimentos. Non todo, ou nada, debese medirse por rendas de cotizacións en mercados. As nosas datas non son parte nin trato de mercaderías.Estas datas irrenunciables non son cousas de mercadeos, de comenencias ou oportunismos, sexan libros ou turismo. Estas datas son moito máis. Son referentes que nos axudan a andar, a vivir en plenitude como membros dun pobo e dunha patria, dunha nación.

Os cambios que pretenden desde a casa grande San Caetano son golpes directos aos corazóns do noso maior maior corazón (Galicia). Non teñen dereito a facelo e si o deber de conservalo como está e a poder ser (que iso non ha ser doado no caso deles) facelo medrar e desenvolver. Ir a máis e mellor.

David Otero é mestre e escritor

XXVI Festival de Polifonía e Panxoliñas

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Thu, 05 Jan 2012 06:11:00 +0000

Redacción.-

A Coral Polifónica Vilalbesa, en colaborción coa Federación Coral Galega (FECOGA) e o Concello de Vilalba, ten previsto para o día 6 de xaneiro de 2012, ás 20:30 horas, no Auditorio Municipal Carme Estevez de Vilalba a celebración do XXVI Festival de Polifonía e Panxoliñas.

A seguridade do Polígono vilalbés

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Mon, 02 Jan 2012 11:32:00 +0000

Xulio Xiz.-

É un tema que ven de lonxe e vai para longo o da seguridade no polígono industrial de Vilalba.

Nunha concentración de empresas como é este polígono, distante da capital do concello, é lóxico que algúns industriais se preocupen pola seguridade, e que a directiva da asociación de empresarios emprenda iniciativas para dotar ao polígono de axeitados servizos. Diante dun tema así hai infinitas posibilidades, de moi diferentes
custos, pero as máis efectivas son a vixiancia a cargo de pesoal que patrulle continuamente, dia e noite, as rúas do polígono, ou a instalación de cámaras que permitan controlar as vintecatro horas do día a presencia de xentes nas cercanías das empresas, pasando claro está por un sistema mixto entre as dúas posibilidades.
Pero todo eso ten un custo moi elevado que só é posible afrontar se todas as empresas se poñen de acordo ou algún organismo oficial colabora na súa financiación.

Tal como están as cousas, é ben dubidoso que se consiga axuda externa, polo que os empresarios dependen da súa propia iniciativa e aportación. E se ben os empresarios son algo máis de cen, non chegan a medio cento os que están dispostos a pagr por esta seguridade para todos.Ocorría xa hai ben anos en Lugo no Polígono de O Ceao, onde se contratou seguridade privada para reforzar a vixiancia da policía municipal. E só a metade dos empresarios pagaba o custo do servizo, mentras que se beneficiaban del a totalidade dos empresarios alí instalados.

Mentras non comprendamos que ou todos participan ou non hai nada que facer, o sistema non se poñerá en marcha. E sábese que o momento é difícil, pero precisamente nos momentos difíciles os riscos son maiores, e os posibles danos por roubo sentiríanse moitísimo máis. Pagando todos, calquera servizo común coma este sae relativamente barato.

Premio "Modesto R. Figueiredo"

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Wed, 28 Dec 2011 10:26:00 +0000

Redacción.-

A Fundación Pedrón de Ouro elixiu Rianxo como lugar da entrega da edición número trinta e sete do Premio Modesto R. Figueiredo de relatos para ser partícipes da conmemoración do 125 aniversario de Castelao. A proposta tivo boa acollida no Concello, e o vindeiro día 30 farase entrega do galardón no auditorio municipal. Onte tivo lugar, na vila rianxeira, a reunión do xurado, que acordou premiar o traballo de Amancio Liñares Giraut Corografía Obama, unha obra vangardista que recibirá 1.000 euros en metálico como premio e a publicación do relato.

O xurado tamén quixo destacar outros traballos dos 39 que se presentaron ao certame concedendo dous accésits que foron para Frío azul, de Ledicia Costa, e Eco da afasia, de Xaime Domínguez Toxo, que recibirán 400 euros e a publicación xunto co gañador.

Fandiño, Anxo Angueira, Agustín Agra, Tucho Calvo, Esther Carrodeguas, David Otero e Xesús Santos, como coordinador, formaron o xurado encargado de fallar esta edición do Premio Modesto R. Figueiredo, que se entregará nun acto no que participará o escritor e académico rianxeiro Xosé Luís Axeitos.

Os premios Pedrón de Ouro, dende 1964, Pedrón de Honra e o Premio Modesto R. Figueiredo son os premios outorgados en Padrón polos membros da Fundación Pedrón de Ouro, fundada por Avelino Abuín de Tembra, Maximino Rodríguez Buján e Octavio Sanmartín Rodríguez, e que ten entre os seus membros a Manuel Caamaño Suárez, David Otero e Avelino Pousa Antelo.

Presentación de 'X un común denominador'

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Tue, 27 Dec 2011 10:51:00 +0000

Redacción.-

Mañá mércores, ás oito da tarde, terá lugar na Libraría Couceiro de Compostela (Praza de Cervantes, 6) a presentación do libro X un común denominador. A esquerda da nación, de Martiño Noriega, editado por 2.0 Editora e Edicións do Castro. Participarán no acto Xosé Manuel Beiras, Xosé Ramón Fandiño, Rosabel Candal e propio Martiño Noriega.

O noso estraño Nadal

noreply@blogger.com (A Voz de Vilalba) — Tue, 27 Dec 2011 10:19:00 +0000

Redacción.-

O Nadal xa se celebraba antes do nacemento de Cristo. San Nicolás andaba a repartir agasallos no noso país antes do que os Reis Magos. A orixe da Feira do Capón de Vilalba está no século IX. O solsticio de inverno coincidiu no seu día en Santa Lucía e non era raro que en datas de Nadal se visen máscaras de Entroido. Estas son algunhas das sorprendentes cuestións que amosa Antonio Reigosa en Trece noites, Trece lúas un libro que quere darlle explicación a qué celebramos exactamente nestas datas, e que amosa tradicións de noso que, nesta altura, han resultar estrañas a moitos.

Co subtítulo Libro das marabillas do Nadal, a obra de Reigosa con ilustracións de Noemí López, fai un repaso de cuestións básicas arredor da celebración. E é que nestas festas non todo é, nin moito menos, o que semella a primeira vista. Segundo explica o autor no libro “O Nadal supón a cristianización dun vello rito de paso ou de renovación cíclia, do transo morte-resurrección que se produce no solsticio de inverno”. A pegada das celebracións previas ao cristianismo nestas festas percorre boa parte da obra. “No libro trato de ver o que celebramos realmente e responder a cuestión elementais arredor deste ciclo. Analízase por quê se di que Cristo naceu o 24 de decembro, antecedentes como o culto a Mitra ou a Festa do Sol Invicto en Roma” O título do libro, segundo lembra o autor, fai referencia ao número de noites que transcorren no tempo de Nadal, entre o 24 de decembro e mais o 5 de xaneiro, canda ao feito de que as festas se desenvolven no transcurso da décimoterceira e última lúa do ano.

Datas espalladas
Unha cuestión complicada á que se tivo que enfrontar Reigosa nas súas investigacións para elaborar esta obra foi o baile de datas ao que se viron sometidas estas celebracións. É dicir, se o solsticio de inverno é astronomicamente o día 21 ou 22 (segundo anos bisestos e axustes semellantes), ¿como é entón que se celebra simbolicamente no 25? Aínda máis, ¿como se explica o dito de “Por Santa Lucía mingua a noite e medra o día” cando a santa se celebra o 13 de decembro e os días non comezan a medrar ata logo do solsticio? As modificacións de calendarios que se deron ao longo da historia e as diferentes solucións que lle deu a Igrexa á cristianización e celebración das súas festas provocaron que feitos que, no seu momento coincidiron nun mesmo día se fosen espallando en toda unha área do calendario. Así, segundo sinala o autor “cos desfases que se foran acumulando no calendario, Santa Lucía cadraba aproximadamente no solsticio, e no século XVI mesmo era dou días despois. Entón tiráronselle dez días ao calendario alá no mes de outubro para axustalo e a data da Santa, que non se moveu, quedou no día trece. Con estes axustes o dito, que semellaba absurdo, colle sentido”. Descóbrese entón que orixinalmente esta celebración estaba tamén vencellada ao Nadal. “Realmente é unha santa apócrifa, que substitúe unha divindade anterior relacionada coa luz”. Celébranse aínda na súa honra no país tradicións como a Noite da Luz de Sedes, Narón. Nesta data os veciños soben desde a capela da Santa ata o Monte Esperón levando luces, e alí prenden trece grandes fachos. Noutros lugares do país, e alén das nosas fronteiras, atopamos celebracións semellantes en datas diferentes.

Lumes
Unha das que se celebran en diferentes momentos segundo o lugar é a do lume novo, que ten múltiples variantes en todo o país e atopar reflexos por toda Europa. “O lume simboliza o sol, e por iso era habitual prender un tizón ou un lume novo na lareira da casa, abrindo un novo período no ciclo agrícola”, explica Reigosa. O costume ten múltiples variantes, desde deixar prendido un mesmos tronco ao longo de todas as festas, ata o prender e gardar despois a borralla con fins medicinais ou para favorecer a colleita. Noutros lugares, co nome de Lume Novo prendíanse grandes fogueiras comunais que se saltaban como en San Xoán.

Agasallos
Reigosa sinala no seu libro, fronte ás voces que reclaman os Reis Magos como unha tradición máis propia do que Santa Claus, que en Europa en xeral foi á inversa, e que esta foi anterior. “Semella que levamos cos reis desde sempre, pero na realidade comezaron a se popularizar no século XIX, por un esforzo da Igrexa. Anteriormente estaba San Nicolao”. Aínda que o autor recoñece que a iconografía actual desta figura “débeselle á Coca-Cola, que é quen o lanza á fama”, sinala que previamente a esta encarnación, “era o que traía agasallos en toda Europa, aínda que non estamos certos de ta que punto estaba implantado en Galicia. En todo o xeito era unha tentativa de cristianizar as figuras, xa prerromanas e romanas, do personaxes que traían agasallos no final do ano”. A ese respecto, e como xa ten manifestado en anteriores ocasións, o autor recoñece a importancia de reivindicar figuras como a do Apalpador ou Pandigueiro. “Non hai moita documentación, pero si abonda para certificar que existía ese personaxe que baixa do bosque e lle dá comida a nenos. Agora non ten ese sentido de axudar a nenos con problemas de alimentación, e agardamos que non o teña que ter nunca. Entón convertelo en personaxe que fai o mesmo que os Reis ou Santa Claus é complicado, porque estes teñen detrás toda a forma uniformizadora das multinacionais e as campañas publicitarias, pero é bo no sentido de dar a coñecer a súa existencia, a súa función e contribuír a representar un Nadal menos uniforme”.

Aninovo
Para alén de Noiteboa, na sociedade tradicional galega o Aninovo tiña unha significación especial. Malia a que de novo atopamos variacións nas datas exactas duns e doutros ritos, era común en moitos lugares que se fixese nesta noite unha previsión do tempo dos vindeiros doce meses. “Isto aínda é algo que se mantivo ata tempos relativamente recentes. Facíase pondo cascas de cebolas na ventá ou areas de sal no calendario. En moitos lugares, como é o caso de Becerreá, “facíase o rito de coutar o ano, que mo descubriu Helena Villar. O patriarca da casa, desde a porta, recitaba unha fórmula coa familia para espantar os males que puidese traer o ano novo”. E é que esta noite, a de San Silvestre, era coñecida como especialmente sensible en canto á presenza de defuntos na casa e á saída das meigas. “Hoxe todo o que facemos é comer as uvas e ver a televisión”.

O paxaro de Lourenzá
Unhas das máis curiosas tradicións que recolle a obra é a solta do Rei Charlo en Lourenzá. Por estas datas “os abades, que eran os amos daquilo, soltaban un paxaro pequeno que tiña o papo rubio, non se sabe ben cal era. Os veciños ían á súa caza, e quen se facía con el podía participar na elección dos alcaldes, que eran escolleitos polos abades. Isto é semellante ás eleccións de reis de cultura célticas ou atlánticas”, e explica por qué os de Lourenzá se lles coñece como “os da Terra do Paxaro”.

Conexión entroido
Aínda que semellan tempos contrapostos, na sociedade tradicional atópanse as conexións entre o Nadal e o Entroido. Deste xeito, é o 1 de xaneiro cando saen por vez primeira os peliqueiros en Laza. Ademais, “está documentado que a Misa do Galo era unha festa chea de bromas e de bulras, e que se levaban paxaros ou se lles botaba polvos pica-pica aos asistentes”, explica o autor. E están documentadas prohibicións da igrexa de empregar máscaras durante este período, amosando o arraigado do costume no pobo. Do mesmo xeito, as bromas propias da festa dos Santos Inocentes semellan unha pegada de celebracións semellantes e vencelladas ao Entroido.

Os pratos
Outros afectados neste proceso é a gastronomía, xa que semella que o prato máis habitual en Galicia para estas datas, o bacallau con verduras, está a se ver substituído por outras propostas culinarias. “A igrexa impuxo unha vixilia durante advento e non permitía comer carne ata despois da misa do galo. Isto durou ata 1918 e condicionou esa suposta tradición de comer peixe nesta época, sobre todo bacallau e outras especies que se podían conservar mellor”. De xeito paralelo a isto, as normas relixiosas explican tamén outra tradición como é o comer aves e unha das tradicións máis galegas destas datas, a Feira do Capón de Vilalba. “No século IX a Igrexa aceptou como excepción para esa vixilia o galo capado. E de aí xurdiu a tradición de comer capón. Houbo moitas feiras, tamén en Cataluña ou no sur de Francia. En realidade o de comer aves por estas datas ven xa dos exipcios e dos romanos, xa que o solsticio coincide co comezo da migración de aves do sur cara a Europa. Xa entón se consideraba que anunciaban o bo tempo e celebrábase coméndoas”.

Recuperación
Reigosa advirte, en xeral, da crecente uniformización á que se están a ver sometidas as nosas celebracións de Nadal, e que se amosa no feito de que a maior parte dos galegos descoñezan moitos dos ritos recollidos no libro. En canto ás posibilidades que algunhas destes vellos costumes cobre nova vida, Reigosa non é moi optimista. “Non sei ata que punto son recuperables a nivel popular. Outra cousa é que haxa colectivos e institucións que fagan un esforzo por recuperar formas tradicionais”, apunta. Desde logo, os interesados en recuperar unhas festas máis galegas, teñen abondo onde escoller. E é que, para alén das mentadas, aínda hai costumes como os cantos de reis, as sortes, o boneco de Noitevella...