abRNnplako?!

Letting Go Tooth-sie Guevarra...:(

2014-08-19T14:18:00.000+08:00

8/19/14

2:07 PM

by: Ninoy Baltazar

Yesterday, I decided to end up my agony. I decided to mitigate the pain I've been bearing for almost 9 months. Yesterday I went to the dentist. At sa mga oras na yun hindi na para magpapasta. I just went there para masintensyahan na ang molar tooth ko..

Kahapon buong buo na ang loob ko. Wala nang daga daga pa sa dibdib. No more turning back. Bunutin ang dapat nang bunutin. Alisin ang dapat nang mawala, para wala nang pahirap pa sa loob ko.

Dalawang beses ko na rin kasing napapastahan yung ngipin ko. At sa dalawang beses ring 'yon, hindi rin tumatagal ng tatlong (3) linggo ang pasta. Bumibigay agad sa serbisyo. Namimiss mo pa nga lang at naiisip mo pa lang ngumata ng manamis-namis na roasted spareribs at malutong-lutong na crispy pork chop ee nagresign na agad sa serbisyo! Hindi mo pwedeng sisihin ang mga kinakain mo, kung dekalidad ba yung pastang ginamit sa ngipin mo o kung magaling ba talaga yung dentistang nagpasta. Almost 50% na kase ng crown ng ngipin ko yung nabasag kaya mahirap nang kumapit ang pasta sa sirang ngipin ko. Saka exposed na kasi yung nerve ending ng sirang ngipin ko kayang walang kahumpay-humpay ang panghihilo...

Kung kaya for almost 9 months na naming nagsasama ng ngipin ko at sa ilang araw-gabi ko nang iniinda ang sakit at pangingilo ng ngipin ko, nagpasya na kong i-let go na siya sa buhay ko. Kaya nung tinanong rin ako ng dentista, (kahit na sa loob-loob ko may konting panghihinayang) sabi ko ready na kong pabunot na yung ngipin ko.

Habang binubunot nina doktora ang ngipin ko, pikit mata akong nakahawak sa side ng dentist chair. Nakakapit at taimtim na nagdadasal. Nahirapan sila sa ngipin ko kasi ang tibay daw ng pagkakakapit. Totoo naman kase nasa angkan ng ermat ko ang matitibay na ngipin. Kung meron man sa mga angkan ko ang may kakayahang bumukas ng buko gamit ang mga ngipin nila o bumukas ng mga de lata gamit ang mga ngipin ay di ko na naitanong sa mama ko. Pero may naikwento noon ang mama ko nung nagpa-molar tooth extraction daw yung nakakatandang kapatid niya na Tito ko ay inabot daw ang dentista ng dalawang (2) oras sa pagbunot sa kanya! Pano ba naman kase maliban sa matibay ang pagkakakapit nito ay nakatwist pa yung root ng ngipin niya sa kabilang root ng ngipin din! So it ended up yung dalawang magkabilaang ngipin nadamay din sa pagbunot! At kung ano man ang pinapanalangin ko ay ayaw kong matulad sa tito ko noh?! Ang bata-bata ko pa kaya para magkaroon ng false teeth!

Nitong mga past few weeks lang, I refused to let go of someone because it was really painful and honestly not easy way to do. But I never realized to myself that the more I hold on to that feeling, the more it would make things difficult for me and putting myself in agony.

Kahit na masakit, kailangan pa rin gawin. Dahil sooner or later, ikaw din ang mahihirapan. Ikaw din ang mas masasaktan. Saka nasasaktan ka na rin lang eh bakit mo pa papatagalin, 'di ba? Bakit pa kase kailangan pa nating ipagsiksikan pa ang sarili natin sa isang bagay na hindi naman talaga para sa atin? Bakit pa kailangan ipagpilitan pa ang sarili natin sa isang tao na ayaw naman sa'yo? Alam mo nang antigen na siya sa puso mo, pinoprolong mo pa ang katangahan mo?

May mga bagay kasi sa mundo na kahit na gusto mo, kailangan mo pa ring bitawan. May mga taong kahit na sobrang special sa'yo at napapasaya ka niya, kailangan mo nang iwasan. May mga desisyon sa ating buhay natin na kailangang gawin, kahit na napipilitan. At may mga pagkakataong kahit na pinagsisigawan pa yan ng puso mo, utak pa rin ang dapat pinaiiral para hindi na mahirapan. Dahil may mga bagay na kapag pinagpilitan mo pa, ikaw rin ang masasaktan.

Di naman tumagal ng kinse (15) minuto at natapos din ang pagbunot sa ngipin ko. Bago kami umuwi, binigyan ako ng isang banig ng mefenamic acid at amoxicillin antibiotic capsules. Masakit. mahapdi. nakakapanghina. pero kailangan pa ring kayanin. Nakakalungkot din kasi at nakakamiss din dahil may isang naterminado na sa mga hanay ng Kongreso ng mga ngipin mo. Hindi na kumpleto tulad ng dati. It leaves a gap in your life and sometimes you see yourself missing it terribly. I know it’s going to take a while. Isipin na lang natin, lilipas din 'to. Darating din ang naman araw, malalampasan natin 'to.

'Wag nang paghinayangan ang isang bagay na nawala na. Kung makakabuti naman para sa atin, bakit di na lang tanggapin?

Just accept the fact and move on... :)

(Source: http://nin0ybaltazar09.blogspot.com/2014/08/letting-go-tooth-sie-guevarra.html)

COFFEE, TEA OR ME?

2014-06-03T20:48:00.001+08:00

-Ninoy Baltazar

COFFEE

I'm not used to drink coffee. Since I was a child, never kong sinanay ang dila ko sa kape. Ewan ko ba, hindi naman sa ayaw ko ng lasa ng kape dahil mapait. Ayaw ko lang siguro 'to dahil sabi ng mga nakakatanda sakin ang pag-iinom ng kape ay nakakaadik at magiging nerbyoso daw ako. For that reason, pinanindigan ko sa sarili ko na di ako magiging adik at ayaw kong maging nerbyoso nang dahil sa pagkakape. Kaya tuwing almusal, mas hinahanap pa ng taste buds ko ang gatas o tsaa.

Pero nung nagtratrabaho na ko, dun ko na sinanay ang dila ko sa kape. Mahirap rin kasi lalo na kung ang duty mo palaging night shift. I used it as an emergency drug. Na kapag gusto kong labanan ang antok ko at wala akong tsaa, energy drink or softdrinks na kadamay - magkakape ako. Pero mas nabawas-bawasan sa buhay ko ang pag-iinom ko ng kape nung nakilala kita. Wala palang sinabi ang kapeng barako sa'yo. Dahil aanhin ko nga naman ng kape, kung sa mga titig mo pa lang bumubuhay na agad ng dugo't isipan ko? Aanhin ko nga naman ang lasa ng kape, kung sa mga ngiti mo pa lang nagiging masigla kagad araw ko at di nakakaramdam ng pagod sa duty? Aanhin ko pang amuyin ang bango ng aroma nito kung sa mga araw tumatabi ka sakin ay bumibilis na kasing bilis ni Lydia De Vega ang tibok ng puso ko? Aanhin ko pa ang Kopiko, Nescafe o San Mig coffee kung nandiyan din naman ang presensya mo? Nung minsan nga kinumpara ko kung ano ba ang mas nakakaadik at nakakanerbyos, yung kape o ikaw?

Yun nga lang may mga gabi ring di rin ako makatulog-tulog siguro dahil nasobrahan na rin ata ako sa'yo...

TEA

Mahilig ka rin pala sa tsaa. Kahit ako, hilig ko rin ang tsaa. Mapa-Lipton man, Black Tea, Green Tea o kahit Salabat, solve na agad mga taste buds ko sa umaga. Kahit sa tuwing napagtritripan kong sumulat, hindi mawawala ang isang tasang tsaa sa tabi ko. Ibang iba rin kasi ang panlasa sa akin ng tsaa kung ikukumpira ko 'to sa kape. Pakiramdam ko mas nabubuhayan ang isipan at dugo at mas nagiging alerto ako kapag nag-tsa-tsaa. Hindi na bale nang makarami ako sa tsaa sa isang upuan. Hindi na bale nang kasingtigas na ng hollow blocks at mala-taeng kambing ang dumi ko, hindi ko pa rin pagpapalit ang tsaa sa kape. Mas gusto ko talaga ang tsaa kesa sa kape. Ikaw, bakit di natin i-try mag-usap over tea kahit minsan?

Pero nang minsan, may napuna sa'yo yung co-staff natin na senior ko naman. Napansin kasi niya na naninilaw na ngipin mo dahil na rin siguro sa napapadalas mong pag-inom ng tsaa. There's a higher tannin content din kasi sa tsaa na may potential to erode enamel and causes tooth staining. Di naman sa sobrang naninilaw ang ngipin mo dala ng dalas-dalas mong pag-iinom ng tsaa. Pero ayaw mo nun? Malamig pala mga ngipin mo dahil nag-yeyelo(w) na mga 'to? haha. biro lang at sorry kung medyo korni. Mas ok nga yan kesa naman kung tinga ang napansin sayo hehe. Di bale nang medyo naninilaw, naidadaan naman yan sa tooth whitening yan.

Saka oks lang yan, maganda ka naman ee...

Yes. It was all started nung na-meet kita sa unit na pinagtratrabuhan natin ngayon. Trainee pa lang ako nun nung una kitang nasilayan. Senior ka na namin. Nagpakilala kami sa inyo at ginantihan mo naman ng iyong pagbati at matamis mong ngiti. At dun na nga nagsimula ang lahat.

Nang dahil rin sa'yo, napansin ko na rin na mas nagiging excited na kong pumasok araw-araw. Mas nagiging bibo-kid ako at walang kapaguran sa trabaho. Ewan ko ba ano bang sustansya ang meron ka at nakukumpleto mo ang araw ko? Sa'yo ko lang din kasi nararamdaman yung nagliliwanag ang buong unit kapag dumarating ka. Parang ikaw na ata nagdadala ng kuntador ng kuryente? Mas binigyang liwanag mo pa ang buhay ko kaysa sa Meralco. Tapos additional 'kilig' pa kapag nagkukrus ang mga mata natin sa isa't-isa at sasabayan mo ng ngiti. Haaaay buhaaay... Nasa unit pa ba ako o nasa langit na ako?

Gusto kita pero hindi pa pwepwede...

Mahal na siguro kita yun nga lang hindi pa tama...

Naitanong mo na naman ang 'coffee, tea or me?' Hindi naman sa bentang benta sakin ang tanong mong yan kahit na gasgas na gasgas na linyang yan sa tenga ko. Mas gasgas pa sa matres ng nanay na nakapagluwal na ng 2 team ng basketball! Ewan ko ba malakas kasi ang sipa lalo na kung manggagaling sa'yo ang banat. Ewan ko ba, makita ko nga lang din ang maamo mong mukhang nakangiti, sumasaya na ko. Daig mo pa ang pulang kabayo kung sumipa. At damang dama ko dahil rekta pa sa puso ko nung sinipa mo ko. Pero kung papipiliin man ako sa tatlo, mas pipiliin ko ang Kape. Weird ko noh? Hindi nga ako nagkakape, tapos yun pa ang pipiliin ko? Adik lang? Hindi dahil sa ayaw kong 'ikaw' mismo pipiliin ko sa choices mo. Ayaw ko kasi ng pleasure lang na panandalian lang din mawawala. Ang gusto ko happiness na forever lasting. Meron kasi akong natikman na kape na nagpa-luvstruck di lang sa dila ko, kundi sa puso ko. Walang wala ang espresso, Ice caramel macciato o captain crunch frappucino. Maging available man 'to handang handa akong tanggapin 'to sa buhay ko. Araw-arawin ko pa ito, hindi magsasawa at hahanap-hanapin ng puso ko hanggang sa pagtanda. 'Di na baleng mas pumait ka pa o mas sumarap, huwag ka lang tumabang sa timpla.

..."COFFEE, TEA OR ME?" Sa kape nga ako.

Siya nga pala, ang gusto ko nga palang kape....

yung ma'KAPE'ling ka panghabangbuhay! . . .

Korni ko noh?

Tara, makapag-tsaa na nga lang. :)

Excerpt from my upcoming book, "Kung Pano Sinipa ni A*DRE*NALINE ang puso ko!"

ABANGERS song (2014)

2014-03-20T12:43:00.000+08:00

By: Ninoy Baltazar

G-D-Em-C

ABAAANGERS!!
Yan ang tawag nila sa amin
Mga torpe't hopeless na romantiko
Umaabang pa rin sa hangal na pag-ibig

Inaamin ko noon pa man may pagtingin na sa'yo
Pero ang kupido'y sadyang mapaglaro
Pinaibig ako sa 'taken' na tulad mo

Refrain:
Pero hanggang kelan na lang bang gan'to?
Abanger na lang ba forever?

Chorus:
Bumibilis tibok ng puso ko
Sa twing sumusulyap-sulyap sa'yo?
Oh, hanggang gan'to na lang ba,
itong aking nadarama?

Kinukumpleto mo ang araw ko,
Sa twing laging ikaw kasama ko
Hanggang kelan pa ba ititiis at maghihintay sa'yo!
Abangero nga ako.. yan ang totoo!

II
Nagpayo sa akin mga kabarkada ko
Wag na raw ako magpakatanga sa tulad mo
Marami pa namang iba para sa puso ko

'Sang araw nabalitaan kong nagbreak na kayo
Anong saya aking naramdaman,
is this the sign na pwede na pero di pa ready?

Refrain:
'Basted now' na lang kaya o 'Abanger forever'??

Chorus:
Bumibilis tibok ng puso ko
Sa twing sumusulyap-sulyap sa'yo?
Oh, hanggang gan'to na lang ba,
Itong aking nadarama?

Kinukumpleto mo ang araw ko,
Sa twing laging ikaw kasama ko
Hanggang kelan pa ba ititiis at maghihintay sa'yo
Abangero nga ako..yan ang totoo!

Bridge:
Oo, inaamin ko, noon pa'y inlab na sa'yo
Handa akong maghintay, makasama ka lang sinta
Kung si Barocca nga ng San Mig
Sa abanger moves, nakajackpot sa pag-ibig
Wala namang mawawala, kundi magbabakasakali

Di naman sa nagmamadali
Ayoko ko lang na maunahan ng iba!
Sa mga babaero, manloloko't mapagsamantala
Kaya eto na, sasabihin ko na
At wala nang paligoy-ligoy pa

Chorus:
Bumibilis tibok ng puso ko
Sa twing sumusulyap-sulyap sa'yo?
Oh, hanggang gan'to na lang ba,
itong aking nadarama?

Kinukumpleto mo ang araw ko,
Sa twing laging ikaw kasama ko
Hanggang kelan pa ba ititiis at maghihintay sa'yo!
MAHAL KITA at yan ang totoo!

MAHAL KITA at yan ang totoo..

- - - - - - - - - - - - - - - - -

USAPANG VIRGINITY!

2013-10-15T00:55:00.001+08:00

10/15/13 12:55 AM

RATED SPG:

Bawal sa mga batang mambabasa. Patnubay ng magulang ay kailangan. Maaaring may maseselang tema, lengwahe, sekswal, horror at droga na hindi angkop sa mga batang mambabasa. Pero kung makulit ka, anu pang magagawa ko e binabasa mo na? Pilipino nga naman! :))

* * *

Alam kong maselan ang usapin nating 'to. Pero dahil sa may mga nagrerequest ng ganitong topic. Aba'y sige patulan na natin at ating pag-usapan. :)

Ano nga ba ang virginity? Mahalaga pa rin ba sa isang relasyon ang pagiging birhen ng isang babae o lalaki? Meron pa kayang magkakasintahan na virgin pa? Ikaw, virgin ka pa ba?

Ayon sa diksyunaryong pinauso ko lang, ang virginity ay isang estado na kung saan ang isang tao ay hindi pa nakakaranas o wala pang karanasan pag dating sekswal na pagtatalik.Sa madali't salita kapag hindi pa napapasukan ng kahit sinong junior (na mapa-german frank pa yan, hotdog, sausage or skinless longganisa!) ang kepyas ng isang babae, virgin ka pa. At vice versa rin sa kalalakihan. Ito rin ay sumisimbolo sa purity o kalinisan ng isang babae o lalaki.

Sabi nga nila, Virginity is the best 'wedding GIFT' a man could receive from his wife as his lifetime partner. Pero sa panahon ngayon na binabasura na ng karamihan ang pagiging konserbatibo at nagiging mapupusok na at mas makati pa sa mga higad ang mga kabataan, ginagawa na lang Birthday Gift aka 'birthday sex,' Monthsary Gift, Anniversary Gift, Christmas Gift, Valentines Gift, at kung minsan pa nga kahit walang okasyon basta TRIP TRIP lang (lalo na kung malamig lamig ang panahon)! Sweldo na pala ngayon. Meron rin kayang 'kinsenas' gift or 'end-of-the-month' gift sa mga mag-irog? hmmm..

Sa panahon ngayon, masasabi mo pa ba talaga na importante sa isang relasyon ang virginity? kung meron man malamang sa alamang, nasa isang hintuturo na lang ng daliri ang kanilang bilang. Ibang-iba na kasi ang mga kabataan noon sa ngayon. Kung dati kapag mag-aakyat ng ligaw si lalaki sa babae, dadaaanin niya ito sa harana, papadalhan ng mga flowers, tsokolate, love letters at tula, tapos pagsasalukan ng baldeng tubig at magsisibak ng mga kahoy para bumilib sina erpat at ermat. Ngayon, iba na. Iba na ngayon sa panahon ng teknolohiya. USAP-KITA-DEAL na ang tema. Hindi na uso ang pagsisibak ng kahoy. Dalaga na ang sinisibak! Ang matindi na kapag nabuntis, Hit-n-Run ang labas! Kahit ano man ang tanggi natin o pagkukubli sa lipunang ating ginagalawan, hindi natin maitatago na talamak na ang pre-marital sex sa lipunan. Para bang normal na lang ang mga ganitong sitwasyon sa mga magkasintahan na nagmamahalan. Kasing normal ng paglalantad sa pagiging tibo ni Charice Pempengco.

Ayon sa pag-aaral noong 2011, mahigit kumulang sa 70% na raw na nasa 13-20 taong gulang na mga kabataang pinoy ay nakaranas na ng premarital sex. Nasa higit kumulang 8% naman ang mga kabataang nasa relasyon din pero kasalungat sa nauna. Sa madali't sabi, sila ang mga Crisostomo't Maria Clara na di pa rin nila pinupunit ang sedula ng kanilang pagkakonserbatibo at pinaiingatan hanggang sa sila'y ikasal. At meron ring hindi na virgin si bf/gf, pero pinaiingat-ingatan pa rin niya ang pagkabirhen ng kanyang kabiyak. Saludo ako sa mga ganitong kabataan. Habang ang natitirang porsyento naman ay binubuo ng mga single, mga nagdesisyong pumasok sa kumbento, mga NGSB/NBSB at mga forever alone na mga kabataan. Kabilang na dito ang mga kabataang nagtitiyaga na lang aliwin ang sarili sa ibang larangan at sa mga nakikipagromansa pa rin sa 'Mariang Palad' na mga kalalakihan. Mas liberal na talaga ang pananaw ng mga kabataan ngayon ayon sa sex. Sabi nga nila, kung ang partner mo ay 12 taong gulang pa lang, 85% virgin pa yan. kung 13 taon gulang pataas, naglalaro sa 84-25% ang tema. Kapag sumapit na ng 16 gulang pataas , 25% at pababa nang pababa ang chance na virgin pa sya. Kung ikaw ay isang nilalang na naghahanap ng 100% virgin, pwede kang pumili ng dalawang option:
(1) Humanap ka na lang sa kumbento
(2) Kung ayaw mong maging pedophilia, hindi na kailangan malaman pa!
At sa lahat ng nasabi kong pag-aaral, lahat ng yan pauso ko lang.

Sabi nila isa raw sa palatandaan na isang virgin ang isang babae ay ang mismong hymen nila. Ito raw ay isang manipis na membrane na pumapaligid o partially na tumatakip sa pambungad na kepyas ng babae. Kung nakita mo ito sa girl, jackpot ka! Pwede ka nang magpaburger (at samahan mo na lang din ng fries) dyan dahil virgin pa si girl! Kahit naman sino ay matutuwa dahil maliban sa pagkakaroon ng anak ~~sa labas~~ ay wala nang mas sasaya pa sa mga good news na mababalitaan mo kapag malaman mo na ang minamahal mo ay virgin pa! Pero huwag kang ma-disaapoint naman kung walang ganun si girl. Dahil malay mo pinagtataguan ka lang? O di kaya naman pinagbakasyon lang yun ni girl sa San Francisco! O hindi mo lang talaga alam ang itsura ng hymen? Hindi. Biro lang. Hindi porket walang hymen ang minamahal mo ay ibig sabihin hindi na siya virgin? Hindi. Marami rin kasing mga strenuous activities that can destroy the hymen like biking, ballet, motorcycling, horseback riding, o siya yung binaback-riding, hindi ba? Pwede ring dancer siya at mahilig-hilig magsplit-split nang buong maghapon ang lola mo? O di kaya sumasali siya sa mga peryahan or talentado contest na kayang magbukas ng tansan gamit ang kepyas niya! Huwag ka agad maghusga. Tanong tanong ka rin kasi 'pag may time! So the best way to know if your GF/BF is still a virgin is to ASK him/her (pero syempre handa rin ang mukha mo sa posibleng magkabilaang sampal o bigwas na sasagot sa tanong mo!).

Aminin man natin o hindi, may mga kalalakihan talagang sobrang disappointed o frustrated kapag nalamang may mas nauna nang buminyag sa kepyas ni girl. Parang pinagbagsakan ng Colt45 ang mukha nang malaman na hindi na pala virgin ang babaeng pinapangarap niyang pakasalan. Parang yung feeling na 'nasingitan kang makapasok sa elevator at iniwan kang nakatayo habang hinihintay ang pagbalik nito mula 30th floor? Yung feeling na tatlong hakbang ka na nga lang sa finish line nang biglang nagcramps ang mga paa mo kung kaya naman naunahan ka ng mga ungas na nasa likuran mo? Disappointed dahil may mas nauna pa sa'yo. Frustrated dahil hindi na birhen ang babaeng pinapangarap mong makasama panghabangbuhay. Di rin natin masisisi ang ganoong kaisipan ng mga kalalakihan, lalo na kung siya ay virgin din palang. Pero ano nga ba ang mawawala sa pagkalalaki mo kung hindi na virgin ang isang minamahal mo? Kung mahal mo talaga ang isang tao dapat tanggap mo ang lahat lahat sa kanya, di ba? Ultimong sa pagiging maarte niya, na mala AK-47 ang bibig niya kung magtatalak, mahaba ang baba niya, mukhang o hindi nag-aahit ng kilikili ay dapat tanggap mo pa rin siya. Kung ang amoy ammonia niyang hininga natanggap mo, e yun pa kayang wasak niyang hymen di mo pa matanggap-tanggap? Wala namang masama sa ganyan. Kung mahal ka talaga niya, lilipas din yan at matutunan niya rin niyang tanggapin yan kung gugustuhin niya. Wala na rin naman siya magagawa e, kundi tanggapin ang katotohanang di ka virgin. Saka pano na lang rin kung after niyong ikasal malaman mong di na pala siya virgin? Mailuluwa mo pa ba ang mainit na kaning naisubo mo na?

Di ko rin lubos maisip sa mga lalaking naman na hindi makuntento sa isang babae at nakukuha pang tumuhog ng iba't-ibang babae. Mga inaanak siguro ng Haring Solomon wala na yatang iba pa sinumpaang tungkulin ang mga yan kundi 'tumuhog at magparami!' Labas na dito ang mga Muslim at syempre hindi sa mga nagpapaka-Muslim? May kota ba kayong hinahabol? May trophy ba o medalyang isasakal sa inyo kapag nakatuhog ka ng 5 hanggang pataas na birheng kababaihan at maipagmamalaki mo sa kapwa kalalakihan? Kung iniisip niyong sikat ka na sa ginawa mo sa ibang kalalakihan, ang dapat sa'yo hampasin ng tropeyong hugis ng 'ARI NG LALAKI" (ANL) hanggang sa matauhan. Ang dapat sa inyo pinuputulan ng kinabukasan! Wala kayong karapatang magsabi ng 'sorry, tao lang..." hindi dahil sa gasgas ang linyang 'to. Binigyan tayo ng Diyos ng pag-iisip para malaman kung anong tama't mali at hindi para mag-asal hayop tayo!

Naalala ko tuloy nung mga nakaraang buwan habang nakikinig ako sa radyo, naabutan ko ang isang caller na tumawag sa DJ sa isang programa na madalas kong sinusubaybayan gabi-gabi. Nagpakilala ito at kinwento niya ang nangyari sa kanilang ng bf niya. May nangyari sa kanila ng bf niya. Pero sobrang broken hearted yung girl dahil matapos na may nangyari sa kanila ay nakikipagbreak na sa kanya ang guy. Habang nagkuwekwento siya, na sa di ko malaman laman kung naiputan ba ng kamalasan (singlaki siguro ng hollow-block ang ipot), ay sakto pang nakikinig din ng radyo (at sa mismong programa ding yun) ang ermat niya! Anak ng Wild Confession nga naman! Binaba kagad ng girl ang telepono habang binubungangaan siya ng ermat niya! Ayun matapos binaba ay sinundan ng tawanan. Masakit. Makirot. Mahapdi. Pero walang mas sasakit pa kapag nalaman pa lalo ng magulang mo ang bagay na di dapat malaman!

Sa mga babaeng hanggang ngayon iiniyakan ang virginity nila dahil naibigay nila sa maling tao. Tahan na. Itigil mo na yan, Kahit ano namang iyak mo, hinding-hindi na maibabalik ang virginity mo. Kahit anong hinanakit mo, hindi na mabubuo ang wasak na hymen. Tapos na at nangyari na ang lahat. Lahat ng mapapait na alaala, ibaon mo na sa limot. Pero kung dinadamdam mo pa rin yung sakit na iniwan sa'yo, pwede mo rin naman siyang balikan...tapos ibaon mo na rin sa lupa para wala ka nang problema! Move on, move on din pag may time. Di pa tapos ang kabanata ng buhay mo at lalo na sa pag-ibig. Ipagpaubaya mo na lang sa itaas ang mga taong nanloko sa'yo. Kakarmahin din mga yan! Tamaan sana mga yan ng kidlat at ibigti ang kanilang junior sa puno ng kamatisan! Darating din ang tamang lalaki para sa'yo at tatanggapin ka. Hindi importante kung kanino ka nauna. Ang mas importante ay kung sino ang magiging huli mo at makakasama mo panghabangbuhay. Sa mga babaeng still virgin dyan out there, kung ayaw mong magasgasan ang dangal at pagkatao mo, pakaingatan mo.

Kung tunay kang lalaki at mahal mo talaga ang babae nandyan sa tabi mo, maging virgin man ito o hindi na, papakita mo pa rin na kahit na marami siyang pagkukulang at mga peklat ng nakaraan na nakikita mo sa babaeng mahal mo ay nandyan ka pa rin para kumpletuhin ang mga pagkukulang na iyon para maging kumpleto't maganda siya sa paningin mo at sa paligid niya. Women should be treated nicely at lalo na ang kanilang virginity ay dapat pinaiingat-ingatan at hindi gagawing sex objects ng mga kalalakihan. They should deserve all advantages, lalo na sa pag-ibig. Kung may toyo man sila, unawain mo na lang para di na humaba pa ang gulo. Lilipas din yan. Sabi nga nila, pasayin mo sila at gawin mo ang lahat lahat iyong makakaya para maging 'scar-free' ang kanyang buhay pag-ibig. Hindi kailanman pwedeng maging sukatan sa pagmamahalan ang virginity. Dahil ang virginity ng taong mahal mo pinagkaingatan mo man yan ng matagal ay darating din ang araw mawawasak at mawawala yan. Pero ang totoong pag-ibig na pinagkaingatan mo nang matagal ay tumatagal, sumasaya at sumasarap at panghabang-buhay yan..

Ikaw, kung papipiliin ka. What is the greatest gift of a woman can give a to man? Is it her virginity or her heart? Whatever u choose, don't take it for granted! ;)

-nin0ybaltazar09-

Ang bata, ang batang gamu-gamu at ang gasera

2013-09-20T23:32:00.000+08:00

Ang bata, ang batang gamu-gamu at ang gasera
24 July 2012; 9:37am

Sa isang gabing mapayapa na nababalot ng dilim ang buong kapaligiran at tanging nagniningning ay ang mga bituin at ang bilog na buwan ang siyang nagbibigay iliwanag sa kalangitan, may isang bahay sa isang bayan na tanging ilaw sa gasera ang siyang nagbibigay liwanag sa isang silid. Isang silid na kung saan ay naroon ang isang ina na tinuturuan ng kanyang anak sa takdang aralin nito para sa kinabukasang pagpasok. habang nagtuturo sa takdang aralin ay napansin ng ina na hindi nakikinig ang kanyang anak. Sa halip nakatingin lamang ito sa isang gamu-gamung lumilingid lingid sa ningas ng ilaw ng gasera.

"Makinig ka anak at may ikwekwento ako sa'yo" wika ng kanyang ina.

Nabuhayan ang loob ang bata. Humanda ito sa pakikinig pero di pa rin naalis ang kanyang tingin sa gamu-gamong umilingid-lingid sa ilaw ng gasera.

"Minsan daw mayroong isang batang gamu-gamu na naakit sa liwanag ng apoy.Binilinan na ito ng kanyang ina na huwag siyang lalapit sa apoy kailanman sa kadahilanang ikamamatay niya kung gagawin niya yun. Pero hindi nakinig ang batang gamu-gamu bagkus hinangad niyang lumapit sa kagandahan ng liwanag. Gustong gusto niya ang liwanag ng apoy kaya sinuway niya ang habilin ng kanyang ina. Masarap ang bawal. kaya naman lumipad pa rin siya palibot sa apoy. Palapit nang palapit sa apoy...hanggang sa nagliyab ang kanyang mga pakpak at siya'y tuluyang namatay..."

Nagulat ang bata sa nakita. Timing talaga na nasa mismong ending na ng kwento ay nakita niya kung papaano nasunog nga ang isang munting gamu-gamo nang mahagip ito ng apoy.

"Pepe, nakuha mo ba ang ilab sabihin ng kwento ng batang gamu-gamo," wika ng kanyang inang wari'y malapit nang mapaluha.

"Opo, inay" sagot ng bata. Nagulat ang ina at hinintay ang sagot ng bata. "Dapat hindi siya lumapit sa liwanag ng apoy nang di nabuwis ang kanyang buhay...

May BUMBILYA naman po! Atat siya! Hindi na lang niya hintayin na bumalik ang kuryente natin at brownout dito! E di hindi pa siya namatay! Buti may charge ang Ipad ko. Makapag-temple run na nga muna.."

"Ang galing mo talaga anak! Sige umpisan mo nang magtemple run diyan habang hinahanap ko ang hustisya ng patpat na mahahambalos sa pwet mong punyeters ka! SIGE TAKBO! "

True Story.

Paalam, Lola Remy

2013-08-16T02:00:00.000+08:00

8/16/13 2:00 AM

Musmos pa lang kami noon nung kami'y iniwan sa piling niyo

ng aming magulang para mangibang bansa't doon magtrabaho

dalawang taong gulang pa lang ako ng kami'y iniwan sa inyo

magkaroon lang ng magandang buhay. kami'y sinakripisyo

sinubaybayan niya kami hanggang sa aming paglaki't inalagaan

ang aming lumbay sa pagkawalay pinunuan niya ng kasiyahan

kapag ako''y may sakit, nandyan siya sa tabi't ako'y inaalagaan

hindi siya aalis hangga't hindi umiigi ang aking karamdaman

sa pagtuturo ng pagsusulat at pagbabasa kami ay tinuruan

para lang kami matuto't makapasok kaagad sa eskwelahan

sa pagpasok at pag-uwi namin sa eskwela kami'y inalalayan

ilang taon ding siyang nagtiyaga sa aming mga kakulitan

kami'y nilingap at inaruga na puno ng pagmamahal

Pinalaki niya kami't binusog ng mga pangaral

tinuruang magpahalaga at ginabayan sa pag-aaral

tinuruang may takot sa Diyos at sa araw-araw magdasal

ilang taon din nagdaan, ang paglingap ay naghanggan

nang mga magulang nami'y umuwi na sa bayang sinilangan

nagkaroon ng maikling na pagtatalo't biglaang napagdesisyunan

kami ng pamilya'y luluwas at sa Las Pñas na doo'y manirahan

lumipas din ang maraming taon, samaan ng loob ay humupa

ang di pagkakaunawaan sa pamilya ay lumipas at naglaho na

kami niya ay idinalaw at nang makita'y niyakap nang mahigpit

oh, anong saya ng makita namin ulit ang lola na masaya!

ilang panahong nagdaan, sa kanya'y nababatid na rin

kayumanggi't kulubot na katawan na sinubok ng panahon

ang kanyang buto't kalamanan na binanat ng kahirapan

pagod na ugat na siyang lantad at bunbunang puno ng uban

isang araw ng ika-12 ng Agosto nang ika'y nabalita

nakagugulat na balita na ang aking lola'y pumanaw na

ikaw daw ay na-stroke at huli ka nang ika'y naagapan

30% natitirang buhay sa utak nang naisugod sa pagamutan

kasabay ng pagbuhos ng ulan sa kalangitan,

ang pag-agos ng mga luha dahil sa'yong paglisan

masakit mang na isipin na ikaw ay wala na

dahil ang misyon mo dito sa lupa ay tapos na

di na masisilayan pa ang mga ngiti sa'yong labi

di na madadama pa ang yong halik sa aming pisngi

di na masusulyapan pa mga guhit sa'yong mukha

pagka't ika'y masisilayan na lang sa mga litrato't alaala

lungkot at tangis man naghahari, may saya pa ring nadarama

lungkot dahil ika'y wala na't di na makikita't makakapiling pa

saya dahil alam ko na di ka na maghihirap at ika'y payapa na

Marahil sa oras ding 'to'y kapiling mo na sa langit ang Diyos Ama

Paalam lola, hindi ka namin malilimutan. nawa'y maging payapa ka na..

Maraming Salamat po sa lahat, nawa'y sa piling ng lumikha'y ika'y liligaya

Habang buhay naming sasariwain ang iyong pagmamahal at aruga..

Paalam po Lola Remy, hanggang sa muling pagkikita...

- nin0ybaltazar09

"ANG ALAMAT NG IBONG ADARNA" (PARODY)

2012-10-19T22:19:00.000+08:00

NI NINOY BALTAZAR

PAALALA: pwedeng i-like, comment and share. MAHIGPIT NA PINAGBABAWAL ANG SOTTO-COPY. SALAMAT :)

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Feb 2001

"ANG ALAMAT NG IBONG ADARNA" (PARODY)

- ninoy baltazar

Kabanata 1 - Kaharian ng Berbanya

Noong unang panahon, sa isang mapayapang lugar ng Berbanya ay may isang magiting na mandirigmang barbaro na ang pangalan ay Conan. BARBARO po hindi BARBERO. Pagod na siyang manakop at kumitil ng mga buhay at kaya naman napagpasyahan niyang magtayo na lang ng Mister Donut na puro Bavarians lang ang paninda sa may Berbanya branch. Sa unang kwento palang alam niyo nang jinojoke time ko lang kayo.Wala naman talaga siyang kinalaman sa kwento. Pagtuunan nalang natin ng pansin ang kaharian ng Berbanya.

Sa isang mapayapang kaharian ng Berbanya, ay mayroon isang mabuting hari na ang pangalan ay Haring Fernando at ang kanyang kabiyak na asawang si Reyna Valeriana. Sila ay may tatlong anak na mga prinsepe ng nasabing kaharian. Si Don Pedro, ang panganay anak na kamukha ni Paquito Diaz na wala nang gagawing kabutihan sa kwentong ‘to, si Don Diego, ang pangalawa na walang gagawin kundi magpauto sa kapatid niyang si Don Pedro at ang huli ay si Don Juan, ang bunso at syempre siya ang bida sa kwentong ‘to. ‘ Oh, siya tama na muna magpa-cute. Mamaya pa kayo eeksena sa kwento.’

Gaya na lang ng inaasahan sa kwento na tulad na lang ni Haring Talangka ng Alamat ng Gubat at ng maraming marami pang hari na wala namang ibang papel sa kwento kundi ang magkasakit, e yun nga at nagkasakit nga si Haring Fernando. Tumawag sila ng mga doctor pero wala silang magawa sa kanyang sakit. Tanging ang albularyong si Dong Abay, na binigyan ng maliit na role ng direktor na magpayo, ang nagsabing tanging kanta lamang ng Ibong Adarna na matatagpuan sa Bundok Tabor ang siyang makapagpapagaling sa sakit ng amang hari. Sa ngayon ay nakaconfine sa PGH ang nasabing hari.

Chapter 2 : Ang Pagpapapogi ni Don Pedro sa Amang Hari

Dumating na nga ang panahon na kinahihintay ni Don Pedro para magpacute sa amang hari. Syempre dagdag pogi points niya ito para matupad ang pangarap niyang maging susunod na hari! At yun nga ang nangyari, nagpost muna siya sa FB bago mag-log out bago umalis ng kaharian. Naglakbay nga ito patungong Bundok Tabor kasama ang kanyang kabayo na hindi rin nagtagal ay nagresign sa serbisyo dahil sa layo ng nilalakbay nila. Hindi naging hadlang yun kay Don Pedro para maglakbay patungong Bundok Taborkung saan makikita ang Piedras Platas na kung saan nagkukuta ang ibong Adarna.

Limang buwan rin siyang naglakbay na kung tutuusin kung nagMRT siya tiyak na makakadating kagad siya sa kanyang inaasam na Bundok Tabor. Hayaan niyo na trip niya yun eh at nagtitipid lang din siguro.

Di rin nagtagal ay nakadating na rin siya pinapangarap niyang destinasyon. Nakita niya sa Mt. Tabor ang isang punong kumikislap na tila diamante. Hindi sa nag-iimagine siya o sa lulon lang sa pinagbabawal na gamot. Nakita na talaga niya ang Piedras Platas – isang punong kumikislap na tila diamante!

“Wow! Pang –facebook!” (Mukhang ang pangit pakinggan sa istorya. Pinoy na Pinoy ang reaction. Rephrase. Rephrase. )

“Wow! ang ganda naman ng Piedras Platas! Kayganda naman ng punong ‘to, kumikislap na parang diamante!...Pang-facebook!” sabi niya sa sarili niya habang naglalakad sa ilalim ng puno. “Magkano kaya kung i-export ko ‘tong troso na ‘to?”

Napaupo muna si Don Pedro dahil sa sobrang haba ng kanyang nilakbay. Good timing dahil wala pa naman ang Ibong Adarna, nagpicture-picture muna siya sa bawat anggulo ng puno para may maipost rin sa Instagram at Facebook! Ilang oras na rin ang lumipas at inabot na rin siya ng gabi ng lagim. Nangalay na ang panga sa kakangiti at pudpod na mga daliri nito sa kakapindot ng cellphone niya na mas makunat pa sa gulong ang keypad. Ilang minuto lang ay dumating na nga ang ibong Adarna . Kakatapos lang nitong maki-jamming with her friends na angry birds at makipagdate sa Agila. Ayun nga. Syempre as usual na mangyayari, mamamangha muna si Don Pedro sa ibon. Hindi yung mismong nakita mo lang yung ibon, huli agad? Hindi ganun! Di ba pwedeng bubuksan mo muna yung zipper bago mo hawakan (Oops! Sorry mali! Rephrase.Rephrase.) Di ba pwedeng pagplaplanuhan muna bago hulihin? At gaya uli ng mga nakaugaliang Pinoy, pipichuran na naman niya ito para may mailagay sa Instagram at Facebook. Pero sa kasawiang palad, di na niya maitutuloy pa ang gusto niyang gawin (kasi wala rin naman talaga yun sa script!).Kinantahan na siya ng ibon na nging dahilan para antukin siyang bigla. “Ken Lee tulibu dibu douchoo, Ken Lee mejuu moorree, Ken Leeeeee ilibu dibu douchoo, Ken Leee, I can’t ive anymooree!” (Kung di niyo alam ang kantang ‘to i-google niyo nalang!)

Ayun, nahulog ang cellphone ng prinsipe. Rerequest pa sana siya ng kantang ‘Baby ni Justin Bieber’ pero di na niya nagawa.Sa masamang palad at naaayon na rin sa kapalaran sa script (kahit na hindi niya ring gustong maiputan), ginawang inidoro ng ibon ang bunbunan ng prinsipe na siya namang naging dahilan kaya siya maging isang matigas na bato. Sa gandang klase ng batong ‘to ay pwede ring i-export sa ibang bansa!

Chapter 3: Don Diego “ako naman ang magpapacute!” sa Amang Hari!

Umuso na ang “Call Me Maybe” ni Carl Japsen ay hindi pa rin nakakabalik ng palasyo si Don Pedro.

Kahit na nabasa na ng mga ‘to ang mga pangyayari sa script na maiiputan sa bunbunan ang panganay na prinsipe at dahilan para maging bato, nagawa paring umarte na nababahala ang buong kaharian. Kung bibilangin mo ang bawat minuto, nasa "five-hundred-twenty-five thousand-six-hundred-minutes.." (kailangang may tono habang binabasa niyo yan) nang di pa nakakabalik ang panganay na prinsipe. Dahil dito, di man kagustuhan ng hari pero kailangan paring sundin ang script, inatasan niya ang ikalawang prinsipe na si Don Diego na magvacation trip muna papuntang Mt. Tabor pero dapat bumalik siyang may pasalubong na Ibong Adarna at ang kanyang kapatid na si Don Pedro. Tulad din ng inaasahan. Di rin siya sumakay ng MRT para mapabilis ang kanyang paglalakbay. Syempre dumaan din sya sa hirap tulad ng kanyang kapatid, bago makarating man dumating sa Mt. Tabor. Gaya ng inaasahang mangyari sa script, nakapunta rin siya sa Mt. Tabor at nasa harap na ngayon ng Piedras Platas.

“Ano bang laking hiwaga, punong ganda’y nakakaakit sa mata!… Lumalalim na ang gabi, ako’y mamahinga muna” wika ni Don Diego.

Sa pagkahaba-haba ng kanyang nilakbay, dinala siya ng mga paa nito sa harap ng isang malaking bato para umihi. Ga-gripo niyang binomba sa bato nang di niya namalayan na nakakatandang kapatid pala niya yung iniihian niya. Eew. Huli niya na lang din pinaghinayangan nung maisip niya na ang ganda pala ng kwaliti ng batong inihian niya. Pwedeng pag-export sa ibang bansa!

Di ko na rin papahabain ang kwento pa dahil doon rin naman ang punta nito. Pipicture-picture. Makakatulog sa kanta at maiiputan ang loko. Ang song for the day naman na kinanta ng ibon : ‘Eto akoooooo…Basang basa sa ulaaann, walang masisilungaaann, walang makakapitaaannn..”

Chapter 4: Don Juan : ‘Kung papogian lang ang laban ay wag kayong maghahamon!’

Sa loob ng silid ng amang hari ay nandoon ang magkakapamilya.

”Mahal ko, masama ang kutob ko sa nangyayari kina Don Pedro’t Don Diego. Ano ba ang dapat gawin natin? Hindi na rin sumasagot sa mga calls ko si Don Diego? OMG!! I’m really worried right now, Amang Hari!” tugon ni Reyna Valeriana na nababahala na.

Tumingin ang hari sa bunsong anak. Magsasalita palang ang hari, sinapawan kagad ni Don Juan ang hari.

“Ay BONGGA! Kalorkey! Mukhang ibang iba na ata yan tingin niyo sakin father. Kinakabahan ako dyan!!

“Huh? Anong pinagsasabi mo dyan prinsipe? Hihingi lang ako sa’yo ng tubig..”

“Father, katabi niyo lang po ang basong tubig”

“Wag kang tamad, kunin mo dito at ibigay saking kamay..”

Umikot nga si Don Juan sa kabilang side ng kama para kunin at ibigay sa ama ang basong tubig.

“Salamat. Anak. Anak, kabisado mo pa ba yung script na sasabihin ko?”

“Ay, ganun? nahiya naman ako sa inyo, Tay! Pero sige, ito.” Nag-pumilit boses Mic Enriquez si Don Juan at nagsabi, “Anak, ikaw nalang ang aking pag-asang ako’y gumaling na, sa pamamagitan ng paghahanap sa mahiwagang Ibong Adarna”

“Magaling Anak. At ano ang ‘yong tugon mo para dyan?”

Ama, gagawin ko po ang aking makakaya. Kahit na labag man sa loob ko tong gagawin ko, Kung bakit hindi na lang mga kawal pa natin ang pag-utusan niyo sa pagkuha ng ibong yan at kailangan AKO PA,titiyakin ko po sa inyong huhulihin ko ang LINTIK na ibong adarnang yan na magiging mitsa at dahilan para pag-gugulpi-gulpihin ako nang todo max ng aking mga SH*T na mababait at masunurin kong kapatid, na sumusunod lamang sa bwakanangamang script ‘to. Makakaasa kayo gagawin ko lahat ng makakaya ko alang alang sa ikagaganda ng kwento.Paalam po sa inyo.” Sagot ni Don Juan.

“Maraming Salamat, Anak! I’m so proud of you!”

Wala nang seremonya pang ginawa si Don Juan. Handa ang mga maleta at umalis na agad ito ng kaharian sakay sa isang donkey.

Tumutugtog ang favorite niyang background song habang paalis siya ng kaharian: "Sino si Ramon Bautista, Yung Pogi! Sino si Ramon Bautista, Yung Pogi!" (Repeat 2x then fade)

Chapter 5: Hangad na makatulong

Sa kalagitnaan ng kanyang misyon, habang naglalakbay sa kalagitnaan at masukal na kagubatan. Nakita niyang nakagapos pa rin ang kanyang longtime BFF (bestfriends forever) na si Florante sa isang puno. Syempre dahil matalik na kaibigan niya ito at nanalaytay sa kanyang dugo ang pagiging makatao, di niya ito tinulungan dahil hindi nga naman kasama sa script ng kwento ‘yon! Kung aabutan man si Florante ng mga mababangis na leon e di busog lusog ang mga leon! Tapos ang kuwento ng ‘Florante at Laura!’ Gugustuhin ba yun ni Aladin? Syempre hinde! Kaya papaubaya na lang niya sa Bumbay na si Aladin ang pagtulong sa kaibigan nito habang busing busy pa ito sa paglalako ng mga piratang DVDs malapit sa masukal na gubat ng Albanya.

Sa paglalakbay ng bunsong anak ng hari, nakasalubong nito ang isang matandang ermetanyong nasa ochenta (80) na ang edad. Una, hindi niya alam kung seseryosohin niyang kausapin ang matanda. Paano mo nga naman seseryosohin ang isang matanda na naka-brief na pula tapos may heart symbol sa gitna? Tapos may hawak na Blackberry sa kaliwang kamay at sa kanan naman ay ang Starbucks na may lamang Mocha Cookie Crumble frappucino. Di mo alam kung ermitanyo o nanggagago lang! Tinanong niya pa rin ito.

Gaya ng di inaasahang mangyari, hindi tinapay ang hinihingi ng loko. P100 daw for Starbucks! Anak ng Kamote! Kung siya nga ay hindi niya magawang mailibre ang sarili niya ng Starbucks at nagtyatyaga lang sa 3-in-1-na Nescafe, tapos hihingian siya ng P100 for that?

“Are you drugs?” sabi ni Don Juan sa loob loob niya.

Chapter 6: Ganti ng Matandang Ermitanyo

Sa bandang huli at alam naman nating dun din pupunta ang kwento, napilit din ni Don Juan na bigyan na lang ang matanda ng isang tinapay from Pande de Manila, gift certificates from SM at P21 pesos Globe Pasaload (yung bente pesos pang unli nalang niya).

Bilang ganti binigyan siya ng mapa na shortcut daw patungong Mt. Tabor papuntang Piedras Platas. Pero binilinan siya ng matanda na bago siya pumunta sa Piedras Platas ay daan muna raw siya sa ‘bahay kubo kahit munti ang halaman doon ay sari-sari.. (Ituloy ang kanta)’ na malapit lang dun at may tutulong sa kanyang matanda kung pano huhulihin ang ibon.

Sinunod ni Don Juan ang payo ng matanda. Nakarating nga siya doon sa ‘bahay kubo kahit munti ang halaman doon ay sari-sari.. (Ituloy ang kanta)’ na tinutukoy ng matandang ermitanyo. Nagulat siya na ang ermitanyong ~~kumotong~~ tinulungan niya ay mismong yun din ang matandang bumungad sa kanya. Sabi niya hindi daw siya yun at mali ang iniisip ni Don Juan sa kanya. Walang nagbago sa matanda kundi ang suot niya. Ngayon nakabow tie sa leeg tapos nakasuot ng itim na brief na may drawing na rabbit logo sa may pwetan. Di na lang pinansin yun ni Don Juan sa halip sinabi niya pa rin kung ano ang talagang sadya niya sa oras na yun sa matanda.

“Papunta po ako sa Piedras Platas para hulihin ang Ibong Adarna, para sa aking may sakit na amang hari.” Sagot naman ni Don Juan.

Dahil sa busilak na puso na nakikita ng matanda kay Don Juan, tinulungan niya ang bunsong prinsipe. Pinayuhan si Don Juan ng matandang ermetanyo tungkol sa mahiwagang ibon.

“Ang punungkahoy na makinang na iyo nang naraanan, ay doon nga namamahay ang Ibong Adarna. Ang ibon ay dumadating sa hatinggabi, kumakanta ito ng malambing at magpapalit ng itsura ng balahibo hanggang ika’y aantokin. Bawat kantang pakinggan ang palad mo ay sugatan, saka agad mong pigaan ng kalamansi ang hiwang laman kung hindi mo ito magagawa, ika’y matulad sa iyong mga kapatid na sina Don Pedro’t Don Diego. Dalhin mo rin itong sintas, itali mo pagkahawak sa Ibong Adarna.”

Inabot ng matanda ang mga kailangan ni Don Juan para mahuli lang ang lintik na ibon – isang Swiss knife, 1 gintong sintas, 3 na kalamansi at 3 Pancit Canton calamansi flavor powder.

Napatanong ang prinsipe kung bakit may 3 calamansi flavor powder pang binigay sa kanya. Naubusan pala ng calamansi ang lokong matanda! Kaya tiis tiis na lang daw muna dyan at di pa raw nasusubukan din ng matanda kung mabisa daw ang calamansi powder. Ayos!

“Wait! Bago ka pala umalis, kailangan mo rin ‘to?”

“Para saan po yan, tatang? Baka ijojoke time mo na naman ako nito eh?!”

“Ihi ko ESTE mahiwagang tubig ito! para maibalik sa dati ang mga kapatid mong naging bato dahil sa ipot ng Ibong Adarna.Gusto mo ihian mo muna sila bago mo ibuhos yan sa kanila! Para makabawi ka rin kahit papano kapag ginulpi ka nila! Hehe!”

“Oo nga noh? Maraming Salamat Tatang! Sige po ako’y lalarga na! Siguro di ko na rin kailanganin yung iba rito. Icucut din naman ni direk ang eksena kung sakaling maiputan ako! Hehe!”

“YAN ANG GUSTO KO! APIR! TEKA, WALA PA NAMAN ANG IBON ADARNA..SHOT MUNA KAHIT ILANG BOTE LANG”

“KANINA KO PA HINIHINTAY YANG LINYANG YAN TATANG. RAKENROLL!!”

Chapter 7: Ganti ng Matandang Ermitanyo

Sumapit na ang gabi. Naubos na nga dalawa ang isang case ng Red Horse at nakapagbonding na sa isa’t-isa. Umalis na si Don Juan na pasuray suray na namaalam sa matanda. Nung marating ng bunsong prinsipe ang lugar, nakita nya nga ang dalawa nyang kapatid na ngayon ay bato na at nakapose parang modelo lang ng hog feeds at brief. Syempre dahil sa dami rin ng alak na nainom, Parang hose ng bumbero niyang winasiwas si Junior sa mga pagmumukha ng mga kapatid niyang alam na alam niyang bubugbugin siya pagkatapos ng kabantang ‘to!

“BWAHAHAAHHA! MGA BUWAKANANGINA NIYO! DI PA KO TAPOS MAMAYA IIHI PA KO!”

Bumalik na rin ang ibong Adarna. Nagsimula na rin itong kumanta, kaya sinunod kagad ni Don Juan ang payo ng matandang ermetanyo. Ginilitan nya ang kanyang bisig at pinigaan ng kalamansi ang sugat nito (Maganda siguro ‘to para sa mga EMO). Dahil sa hapdi nga gising siya, pero hindi naman maiwawala nun ang pagkawasak niya sa alcohol. Pasing-along sing-along lang ang ibon. Unang kinanta ng ibon “Naghihinayang, naghihinayang ang puso ko! Sa piling ko’y luluha ka lang, masaktan lamang kita. “ Natapos ang kantang hindi inantok si Don Juan! Inaasar pa niya ang ibon ng MORE MORE! Tapos naglabas ng lamesa at bangko mula sa bahay ng ermitanyo. Kala mo nasa loob ng night club ang loko! Halos lahat ata ng kanta ni na Renz Verano at April Boy Regino ay nakanta na ng ibon.

Naimbyerna ang ibon, nag-shift siya ng song, “It’s Friday, Friday Gotta get down on Friday Everybody’s lookin’ forward to the weekend, weekend” Sumakit ang tenga ng prinsipe sa kanta ni Rebecca Black. Pero infairness, nalalabanan pa rin ito ni Don Juan. Ultimong mga ipot ng ibong adarna naiilagan niya. Parang Matrix lang. Cool!

Pero mas lalong sumakit ang tenga ng prinsepe nang marinig niya ang kanta ni Justin Bieber! “Baby baby baby ooh, like baby baby baby noh”. Hindi na kinaya ng prinsipe matiis ang kanta. Ultimong natitirang kalamansi at kalamansi powder binato niya sa ibon! Gaya ng writer na sumusulat nito, Justin Bieber hater din ang bida natin. Ayun. Minabuti nya na lang na hulihin ang Ibong Adarna nang sa ganuon ay matigil na ang kahibangan ng ibon.

Nahuli nya nga ang ibon, at nilagay niya ito sa loob ng isang hawla. Binuhusan nya rin ang kanyang mga kapatid ng mahiwagang tubig para bumalik na ang mga 'to sa normal, pero bago pa man yun mangyari ay inihian niya uli ang mga ‘to ng mas BONGGANG BONGGA PA BONGGANG BONGGANG BONGBONG! Bumalik na sa normal ang dalawa – dalawang mapapangheng prinsipe!

Chapter 8: Ganti ng Dalawang Kaptid na Loser..

Nagpasalamat si Don Juan sa matanda. Kung di dahil sa tulong nito ay malamang sa malamang isa na rin siya sa magiging bato (at maiihian!). Napaalam siya sa matanda pero sinabihan siya ng matanda, “Wag ka munang mamalam, magkikita pa tayo..’ sabay ngiti ang matanda.

Hindi lubos mawari ni Don Juan kung anong ilab sabihin ng pagkakasabi ng matanda sa kanya, “Hey, yow! man I don’t get it?’

‘Magbasa ka ng script, tanga!’ sabi ng matanda at pumasok na sa loob ng bahay.

Pauwi na ang tatalo sa kaharian, ngunit isang masamang balak ang nabuo sa ~~script~~ isipan ng nakatatandang kapatid na sinang-ayunan sa bandang huli ng ikalawang kapatid na bugbugin ang kapatid at nakawin ang hawak nitong hawla sa kanya

Don Pedro: “Bugbugin natin si Juan hanggang siya ay masaktan at mamatay. Nakawin natin ang ibong Adarna, tapos ibigay natin kay ama para ipagmalaki tayo ni ama at sa huli’y tayo’y magiging hari ng Berbanya. Ang lahat ng kapangyarihan upang mamuno ay nasa atin sa huli”

Don Diego : “Adik ka ba kuya? Halatang hindi ka nagbabasa ng script eh! Kahit na kunin natin ang ibon ay hindi kakanta yan! Paos yan!”

Don Pedro: “Huh? Panong nasabing paos? Baka hindi ito kakanta dahil hindi naman tayo ang humuli talaga sa ibon? Saka wala namang masama dib a kung di natin susubukan? Malay mo makalusot??”

Don Diego : “Alam mo kuya di ko lang talaga alam kung adik ka o maluwag lang talaga ang tornilyo sa utak mo? Ilang beses at ilang taon na natin ‘to ginagampanan, hanggang ngayon di ka parin nadadala? Basta di ako makakapayag diyan sa binabalak mo! E ANO NGAYON kung siya nga ang makahuli ng ibon at maging hari ng Berbanya? LOSER!”

Don Pedro: “Ano bang gusto mo? Ang mapunta ang Korona kay Juan para siyang magmumuno sa buong Berbanya o mapupunta sakin ang korona at pa-uulanin ko ng mga VIVA Hot Babes at Vixens sa kwarto mo araw-araw!!?”

Don Diego : Kaya nga kinukulit na kita kuya eh! Ano?! Now na?! Ano gulpihin na natin at kunin ang hawla sa kanya?!

Don Juan : “Alam niyo pwede naman kayong mag-usap ng pagplaplano niyo sakin basta malayo kayo sakin eh. Di niyo man lang hinintay ang eksenang iihi lang ako sa tabi at doon na kayo mag-uusap ng plano? Di ko lang maintindihan KUNG BAKIT PUMAPAGITNA NA NGA AKO SA INYONG DALAWA EH YUN PA ANG TOPIC NA PINAG-UUSAPAN NIYO? MGA ATAT NA ATAT KAYO SA EKSENANG ‘TO EH? ALAM NIYO YUN?!!

Syempre nangyari na nga ang ~~hindi~~ inaasahan at pinakahihintay na sandali ng dalawa.Ginulpi ng dalawang nakakatandang kapatid ang kanilang bunsong prinsipe. ~~Threesome~~ Malupit na pangyayari. Parang Wrestling lang. Undertaker & Big Show na ginugulpi ang kawawang katawan ni Rey Mysterio. Ganun na ganun ang eksena.

At nang magtagumpay na ang dalawa sa kanilang plano, eh’ pumunta na sila sa Berbanya dala ang ibon na lumuluha nang makitang ginulay , binugbog at na-hazing ang lasog lasog na katawan ng kawawang bunsong prinsipe.

Nung pagdating nila sa kanilang kaharian eh’ hindi nila mapakanta ang Ibong Adarna. Ang dating makukulay na balahibo ng ibong adarna ay di mo na kailangan paghinayangan na isama sa walis tambo. Ang dating kasingkulay ng balahibo ng parrot ay parang kulay lansones na.

Dun na lang naisip ng panganay sa huli na ……

hindi talaga yun ang tunay na ibong adarnang nadala nila.

‘Ay , shungarks!’

(Itutuloy. . . )

Si Dumot . . .

2012-10-15T10:56:00.001+08:00

10/15/12 10:56 AM

Si Dumot, aking matalik na kaibigan
kayumanggi siya't katawa'y katamtaman
Namumukod tangi siyang masasabi ko sa iba
Kung ihahanay mo sa mga Cebuanong tulad niya

Si Dumot, aking matalik na kaibigan
sumabay siya sa paglaki saking kabataan
unang pinakilala sakin ng tatay ko
kaya ganun na lang kami magkasundo

Si Dumot, aking matalik na kaibigan
isinilang na tahimik at di namamansin
ewan ko ba kung bakit siya ganoon?
gayunpaman di ko parin siya kayang tiisin

Si Dumot, aking matalik na kaibigan
kailangan pang suyuin para ika'y kausapin
pero wag ka, pag ika'y kanyang dinamayan?
sarap kausap, boses niya dala'y lambing at gaan

Si Dumot, aking matalik na kaibigan
laging nasa aking tabi, di nang-iiwan
dadamayan ka sa oras ng 'yong kalungkutan
at sasabayan ka pa sa oras ng saya't kaligayahan

Si Dumot, aking matalik na kaibigan
Siyang nagbigay kulay saking kabataan
nagbigay tono sa mundong balot ng katahimikan
at sasaluhin ka lahat ng 'yong nararamdaman

Si Dumot, ang aking munting gitara
Isang matalik kong kaibigan at kababata
mga masasayang alaala ay ituturing kayamanan
at lagi ko siyang pakakaingatan magpakailanman

-nin0ybaltazar09

The Longest Story by Daphne Loves Derby

2012-09-07T18:04:00.000+08:00

9/7/12 6:04 PM

Tamad ba talaga si Juan?

2012-08-28T18:57:00.001+08:00

8/28/12 6:57 PM

Minsan sinubukan kong tanungin si Juan dela Cruz kung tamad ba talaga ang mga Pilipino at kung siya rin ba ang 'Juan Tamad' na sumisimbolo sa katamaran ng isang pinoy. Subalit nabigo ako. Abala ito ngayon sa pag-pla'planking' sa ilalim ng bayabasan. Naks! Sumusunod din pala si Juan sa uso ngayon! Kung ano man ang pinaglalaban niya, suportado ko siya. Pero sa harap parin ng bayabasan? Kahit anong sigaw niya diyan, di pa rin siya pakikinggan, papansinin ng puno ng bayabas at kakaawaan. Gaya ng gobyerno at sa nag-iisang rallyistang nagsisigaw sa ilalim ng tirik na araw.Hmm..kanya-kanyang trip lang yan! at baka mabato pa ko ng bunga ng bayabas kapag nagkataon.

Kung kayo ang tatanungin, tamad ba talaga tayong Pilipino?

Noong panahon pa raw ng Kastila ay batid na raw ang katamaran ng mga Pilipino. Kung ano naman ang mga kadahilanang pinauso't inobserba ng mga prayle sa atin, yun ay di ko alam! (Huwag niyo na kong kulitin, di ako isang Historian!) Kaya naman daw marami sa mga kababayan natin noon ay bumagsak sa kanilang estado ng pamumuhay. Ngunit ito'y iginiit ing ating Pambansang bayaning si Jose Rizal. Isa sa mga kanyang tanyag na sanaysay na naisulat, ang Sobre la indolencia delos Filipinos, pinaglaban niya ang panig ng mga Pilipino. Noon bago pa man dumating ang mga Kastila ay makikitaan mo na ng kasipagan ang mga Pilipino sa larangan ng agrikultura at kalakalan. Di pa uso ang 'siesta' - na sinasabing isa sa mga senyales ng katamaran - dahil mga oras na yan ay busy pa ang mga parekoy nating Igorot sa pagka-'cañao', mga negritong nakikipagwrestlingan sa mga kakatayin nilang baboy ramo para may kakainin sa hapunan, mga lumad na nagtatanim at nag-aani ng mga palay habang ang mga datu busy-busy-han sa pagtwi-twitter...At pano mo rin masasabing grupo ng mga tamad ang gumawa ng pinagmamalaking magandang tanawin ng Banaue ang Rice Terraces?

Noon pa man, nakikita nang ginagago na tayo ng mga prayle. At dahil na rin sa pag-aabuso, diskriminasyon ng gobyerno at kurapsyon at maling doktrinang tinuturo sa ating ng mga prayleng Espanyol, bumaba ang kaugalian ng Pilipino at napalitan ng kulturang baluktot at kaya naman naging isang dahilan kung bakit naging tamad rin ang isang Pilipino.

Hmmm..kaya pala..Eh kumusta naman NGAYON ang mga Pilipino? TAMAD pa rin ba?

Sa ngayon lalo na sa mga mahihirap, mas umaasa ang mga Pinoy ngayon sa swerte o bwenas kung tawagin. Kahit na ang 'maneki-neko' (money cat or lucky cat kung tawagin) ay gagawing diyos - ilalagay nila sa kanilang altar at sasambahin - maambunan lang sila ng swerte. Ang iba sa gobyerno parin umaasa ng kanilang pag-unlad. Ang iba umaasa naman sa LOTTO dahil sino bang hindi gustong manalo ng jackpot na limak limpak na milyon ang panalo kung sakali mang seswertihin? Ang iba pumupusta sa sugal, kapag panalo may pang-toma! Ang iba nagbabakasali naman sa pagpila sa WOWOWEE o sa EAT BULAGA ng swerte nila. Big Deal na rin sa iba na kapag na'televised' ka, daig pang nanalo ng '1 Million' kapag napanood ka ng pamilya mo, kamag-anakan mo o mga kapitbahayan mo:

"PUTCHA!! KUMARE KO YAN! MABABAYARAN NIYA NA UTANG NIYA SAKIN!"

pwede ka rin ditong umiyak o magdrama. Magkwento ng nagkasakit ang kapitbahay mo kahit wala ka namang koneksyon sa kanya, walang awang pinaslang ang tuta mo at ginawang pulutan ng mga lasenggero sa kanto, namatayan ka ng lolong suicide bomber pala sa Mindanao o di kaya naman namatayan ka ng kuko sa hintuturo. Kailangan mas matindi ang pagdedeliver ng drama mo tipong humahagulgol at tulo uhog dahil malay mo di lang pala pera matanggap mo dito, pwede ka palang mapasama sa mga noon-time dramas ng sinalihan mong estasyon! Teka, napalayo-layo na tayo!

Ganyan ang buhay ngayon ng mahihirap nating kababayan. Pagkatapos ng kanilang buong araw, then 'tomorrow is another new day to start' na naman! Panibagong araw, panibagong na namang raket o dating gawi parin para makaraos sa kanilang gutom at kahirapan..Cycle lang.

Mayroon rin namang pinalad rin na magkatrabaho. Na kahit di man nila gusto e kapit sa patalim.Sa hirap ng buhay e, choosy ka pa? Pero di mo na rin masisisi ang iba dahil sa hirap ng kanilang trabaho ay kakarampot lang ang sweldo nila, kulang pa sa gastusin sa kanilang pamilya. Di pa siguro kung mapepermanente dahil sa kontraktuwalisasyon na wlang kasiguraduhan na baka bukas, Byebye ka na sa kumpanyang pinapasukan mo. Kahit sino ay tatamarin kung ganito lang estado, wala na ngang motivation, wala pang kasiguraduhan ang trabaho. Masipag naman tayo kaso wala lang talagang equal opportunities kaya di natin masisisi ang iba kung bakit sinumpong ng katamaran.

So tamad na talaga ang Pilipino sa panahon ngayon?

Masisipag naman ang Pinoy eh?! E paano mo naman masasabi na tamad talaga ang mga Pinoy kung MASISIPAG naman tayo sa paggawa ng bata?! Ang sisipag din nating matulog at humilata sa kama sa buong araw para di raw masayang ang kanilang stored energy? May mga estudyante tayong ang sisipag din kumopya ng homeworks, mag-copy-paste na dinadalangin ko na hindi sana kokopya ang iba niyang classmates dun sa internet site na kinuhanan niya?! May mga masisipag din naman tayong mandurukot na idol ata si 'the flash' at nagmana kay palos kung dumekwat ng cellphone, alahas o anu mang mamahaling gamit at sa pagharurot nang takbo ay pwede na nating gawing pambato sa track & field olympic games! May masisipag rin naman tayong pulis/ MMDA na mangotong sa mga drayber na kanilang huhulihin sa bawat araw na sila'y nag-aabang sa gilid ng kalsada? Ang sisipag rin naman ng mga pulitiko natin sa pagmimina sa ating kaban ng bayan at kaya ilan naman sa mga buwayang 'to ay biglaang yumayaman matapos maluklok sa gobyerno? So, paano mo masasabing tamad talaga ang mga Pilipino?

Ang problema kasi sa atin di natin ginagamit ang kasipagan natin sa kabutihan at ayon sa ganda.

Sa mga pareng mahihirap, huwag nating sanayin rin ang sarili natin sa mga panadaliang tagumpay pero habangbuhay namang kabiguan.Isipin mong UMAHON hindi MAKARAOS lang sa araw-araw na pamumuhay. Hindi mo na kailangan magset ng reminder ng araw, oras at panahon kung kelan ka magsisimula ng pagbabago. Simulan mo na ngayon. Ikaw ang gumagawa at nagpapatakbo sa buhay mo hindi ang tadhana at swerte. Nasa sayo ang ikauunlad ng iyong sarili at disiplina lang ang kailangan.

Sa mga estudyante, mahalin niyo ang edukasyon na binigay sa inyo dahil yan ang susi sa kinabukasan niyo. Huwag mong sayangin.Hindi kayo pinapapasok ng magulang niyo para ilustay lang sa mga computer games, bilyaran, o kung ano mang sh*t ang pinaglilibangan nyo ngayon. Hindi rin kayo pinapag-aral sa paaralan para makipaglandian sa napupusuan o kaharutan mo lang sa buhay estudyante mo. Hindi ka naman pinasali o pinatraining ng mga magulang mo sa PBB TEEN HOUSE para ka maging ganyan sa eskwelahan. Kung kinakati, ako na lang kakamot sa inyo (biro lang!).

Sa mga pulitikong buwaya naman : CHE!

Di maganda ang magsipag na humilata sa kama sa halip humanap ng paraang ikaunlad nang di tayo mapag-iwanan ng iba. Wag mong karerin ang katamaran. Ikaw rin, kuntento ka na ba sa buhay mong nakatungalngal na lang sa ilalim ng puno ng bayabas? Ikaw naniniwala ka bang hindi talaga tamad ang mga Pilipino at may pag-asa pang umahon tayo sa kahirapan dito sa lupang ating tinatapakan?

Tara planking na lang tayo at damayan na lang natin si Juan sa kanyang pakikibaka!

-nin0ybaltazar09 :)

My first doodle : Pilipinas Kong Mahal :)

2012-08-22T01:51:00.001+08:00

8/22/12 1:51 AM

(Click here to enlarge the image)

I hope you guys will see in this artwork why 'it's more fun in the Philippines'! hehe!

PILIPINAS KONG MAHAL Copyright 2011 by Ninoy Baltazar.

I LOVE PHILIPPINES DOODLE

PS: Mariing pinagbabawal po ng author ang pagkuha ng kanyang dibuho nang walang permiso sa kanya.

"ANG KUMOPYA , MAY TAE SA PWET."

SALAMAT. :)

"Dream Girl"

2012-08-18T21:59:00.004+08:00

Date made : 01/18/06

During my High School days :)

♠♠♠

2012-08-10T13:36:00.000+08:00

8/10/12 1:36 PM

"Buti pa kayo LOVE LIFE ang pinoproblema niyo. Eh ako PERA at TRABAHO!"

- n.baltazar

PRAYER SESSION KAY SAN MIGUEL

2011-11-23T18:45:00.000+08:00

Unang Pabati: Isang pasasalamat sa grupong UNGAZpress, kung di dahil sa kanila, di ko magagawa ang kauna-unahan kong transgressive fiction. Maraming Salamat.

BABALA : RATED SPG

- - - - - - - - - - - - - - - -

11/23/12 6:15PM

PRAYER SESSION WITH SAN MIGUEL
Ninoy Baltazar

Alas-nuebe y medya na ng gabi. Lahat kami ay halos namimikit mikit na ang mga mata dala ng pagkakababad namin sa alak simula pa nung alas-kwatro y medya ng hapon. Ganito kami magprayer session kay San Miguel. Nagsimula sa dalawang tore ng wengweng ng hapon tapos sinundan pa ng mga muchong bote ng Pulang Kabayong panghimagas. Mag-iisang taon na rin nakalilipas simula nung makainuman ko uli mga kabarkada ko. Mga matatalik kong kabarkada noon pang hayskul. Hindi ko na rin matandaan kung kelan pa yung huling inuman naming magkakabarkada. Pero ang pagkakanda ko nag-iinuman kami nun dahil kaarawan noon ng isa rin namin tropa, si Anthony. At ngayon naman ay ang matalik kong kaibigan na si Kenneth, na nagdiwang ngayon dahil sa dalawang kadahilan: Una, ngayon ang ika-21 taon na niya. Debut niya ngayong araw na 'to. Pangalawa, nakapasa siya sa CPA Board Exam at ngayo'y ganap na siyang certified public accountant.

Ayun nga. Inuman namin. Antok na ko gusto ko nang tungkuran ng palito ang mga pilik-mata ko sa antok. Bawat sandali tinitingnan ko ang aking orasan. Mabagal ang takbo ng oras. Mas mabilis pang umikot ng tagayan sa mesa kaysa sa orasan. Ang iba ay nasipa na ng mga kabayo sa kanilang ulo na pero dinadaan pa rin sa biruan at hagikgikan ang lahat.

Masayang masaya si Kenneth nung gabing yun. Bawat kalahating oras, may pumupunta. Hawak pa niya ang kamay ng kanyang kasintahang si Mylene habang pinapakilala niya ito sa kanyang magulang. Masaya rin ako nung gabing yun dahil katabi ko naman sa Jhen, ang prinsesa ng buhay ko. Friends with benefits kami. Pero sa pagkakataong 'to, sinagot niya rin ako nung araw ring yun matapos ang isang't kalahating taon kong sinusuyo si Jhen at ngayon ay 'officially' kami na!

Mag-aalas onse y medya na ng gabi. Nagyayaya na rin akong umuwi para maihatid ko na rin si Jhen sa kanila ng bahay sa may Bacoor. Kasama ko rin ang bestfriend kong adik na si Mark na ka-village ko lang din naman sa may Casimiro. Nagpaalam na kami kay Kenneth at lumabas na ng kanilang bahay. Tahimik ang kalye Hernandez ng oras na yun. Isang kalye na nababalot ng nakakabinging katahimikan. Sa aming paglalakad, may tumambad sa amin isang pulis na pasuray suray sa paglalakad sa kahabaan ng isang tahimik na kalye ng Hernandez. Hindi gaanong kapandakan, maigsi ang buhok, bilugan ang tiyan at naglalaro sa kwarenta ang edad. Pansin kong namumula mula ang mukha niya at nangangaligasaw ang espiritu ng alak na nilalabas mula sa kanyang katawan. Hindi na namin siya pinansin. Hindi na namin siya inalintana. Patuloy lang kami sa paglalakad hanggang sa makalampas lang kami sa paningin ng mamang 'yon.

"Hoy! Saan kayo pupunta? Gabing-gabi na nandito pa rin kayo sa kalsada?!!" bulyaw ng pulis mula sa aming likuran.

Lumingon kami sa likod at tinugunan ang kanyang tanong sa amin.

"Pauwi na po kami boss. Galing lang kami sa handaan ng katropa namin mga 10 minuto lang ang layo rito.."

"Ganon' ba? Sige! umuwi na kayo.... "

Kala namin ay tapos na siyang magsalita. Subalit may dinugtong pa ito.

"Mapanganib pa naman dito. Maraming mga masasamang loob. Ako na lang ang maghahatid diyan sa kasama niyong babae."

"Ah, sir magkakalapit lang po ang mga bahay namin. Kami na lang po ang hahatid sa kanya." sumbat agad ni Mark sa kanya.

Napakamot ng ulo ang mama. Halata ang kanyang pagka-iritable sa kanyang mukha ng mga oras na 'yun. Wari mo sinusulsulan na siya ng nag-iinit na espiritu ng alak sa kanyang utak. Inis at galit ang pumipinta sa mukha ng pulis.

"Hindi ko ba hinihingi ang suhesyon mo? Sabi ko iwan niyo na lang ang babae kung ayaw niyong sabay sabay ko kayong pagdadalhin sa presinto!"

Lumitaw ang pagkalabis na kaba namin. Lalo na alam kong kakahithit lang ng ganja ni Mark kanina. Tangina. Baka nga makulong nga kami ng dahil dito.

"Sir, baka pwede naman mapakiusapan 'to. Kasama ko naman ang boyfriend ko at friend ko. Mas komporatable po akong sila ang maghahatid sakin sa bahay." nagmamakaawang sinabi ni Jhen sa lasing na pulis.

"Miss, walang problema sa akin 'yon..kahit isang gabi lang ang hinihingi ko sa'yo eh..." Ito ang pangising tinugon ng gagong pulis sa girlfriend ko, na siya namang nanggising sa mga diwa namin nung mga oras ding yun. Tinaas niya ang isang daliri habang kinakausap ang girlfriend ko.

Nagulat kami sa sinabi niya. Tangina. Nalaman din namin kung ano ang tumatakbo sa kanyang utak nung mga oras na yun. Gaya ng espirito ng alak na pilit umaalingasaw sa kanyang katawan, nag-iinit at kumukulo ang libog sa katawan ng tarantado. Dumating ang kinatatakot kong mangyari. Kung bakit sa lahat ng mga mambabastos pang lalaki ay isang pulis pa na siyang kaharap pa namin sa oras na yun. Kinuha niya ang braso ni Jhen.

"May pinag-aralan po akong tao, sir! Maawa po kayo sakin!" nagmamakaawang tugon ni Jhen. Pinipigilan din namin ang pulis ng mga oras ring yon.

Nagalit ang mamang pulis sa sinabi ni Jhen. May hinugot siya sa kanyang likuran. Isang kwarenta'y singkong baril. Winawasiwas niyang tinutok sa aming mga mukha ni Mark.

"Anong kala niyo sakin walang pinag-aralan? Putangina! Sa tingin niyo magiging pulis nang wala man lang pinag-aralan?!! Ginagago mo ba ko?!! Gusto mong pasabugin ko mga bungo ng mga kasama mo?!!!"

Wala kaming nagawa. Putangina. Kung bakit sa lahat pa ng oras na nagdaan ay ito pang gagong putapeteng 'to ang sumalubong pa sa amin! Putangina! Sa ganitong oras pa ay wala akong magawa para mapangtanggol si Jhen. Nasaan na ang pangakong proprotektahan ko siya mga lalaking babastos sa kanya? Nasan na ang pinagpaguran kong mga braso sa gym para maprotektahan ko lang siya?! Kingina! Kayang kaya ko naman ang pulis na'to pero WALANG AKONG MAGAWA SA MGA ORAS NA YUN KUNDI ANG MAGHINTAY SA MGA SUSUNOD NA MANGYAYARI! Gising brad! Gising!!

Hinablot niya ang kamay ni Jhen na humahagulgol nung mga oras na yun.

"Huwag po manong! Wag po!"

Inakbayan niya ito at hinawakan ang dibdib ni Jhen at sabay halik sa pisngi ng kaawa-awa kong girlfriend. Kitang kita ang pagkakahayok sa libog ng gago! At kitang kita ko rin kung paano binaastos ng tarantado ang girlfriend ko! Hindi ko na kinaya! Nandilim ang paningin ko ng mga oras yun!

"PUTANGINA MO! WAG MONG BABASTOS BASTUSIN ANG GIRLFRIEND KO!"

Sabay niyang tinutok ang baril sa akin pero nalihis ko kaagad ang pagtutok sakin nito at tinangka ko itong agawin sa putapeteng motherf*cker! Wala na kong inisip sa mga oras na ding yun kundi maprotektahan ko lang ang prinsesa ko. Ang mahal kong si Jhen.

Dalawang beses pumutok ang baril. Sa oras ding 'yon nawalan ako ng malay. Di ko maigalaw ang naninigas na katawan ko. Hindi ko maidilat ang mga mata ko. Parehas kaming humilata sa kalsada ng mamang pulis. Mamatay na ba ko? Sa mga oras ding 'yon wala na rin akong ibang narinig kundi ang sigaw. Sigaw ng isang babaeng nagmamakaawa. Niyakap niya ko habang nakahiga ako sa kalsada. Duguan ako. Hinahaplos niya ang aking mukha, humahagulgol at sumisigaw. Gusto ko siyang mahawakan pero hindi ko magawa. Gusto ko siyang kausapin pero walang boses mailabas ang bibig ko sa mga aras na yun. Hinalikan niya ko at nadama ko ang mga luhang pumatak saking mukha. Yun na ata ang pinakahuling halik na dadampi sa aking mga labi.

"TARA NA! NANDYAN NA ANG MGA PULIS!!"

Di ko rin masisisi si Mark dahil lulon rin siya sa ganja nung mga oras na yun. Naririnig ko pa ang sigaw ni Jhen. Pahina nang pahina hanggang sa wala na kong marinig.. Iniwan nila akong nag-iisang kasama ang putapeteng mamang pulis na gumawa nito.

Binuksan ko ang aking mga mata. Medyo hilo pa dahil sa tama ng alak. Kala ko panaginip lang ang lahat pero hindi pala. Katabi ko parin ang mamang pulis na nanggago sa amin. Kasama kong nakahilata sa kalsada. Duguan. Nakapatay ako ng isang tao. Nakapatay ako ng isang alagad ng batas. Nakapatay ako ng isang pulis.

Parang eksena lang sa pelikulang Pinoy ang tema, lalabas lang ang mga pulis sa oras na nangyari na ang lahat. Tangina!

Hindi ko na nagawa pang tumakas dahil nanghihina rin ako at alam kong mahuhuli din ako. Di na ko pumiglas pa nang dinampot na nila ako. Wala rin akong ibang inisip nung mga oras ring 'yon kundi ang kaligtasan ng minamahal kong prinsesa. Nasan na kaya sina Jhen at Mark, ligtas kaya sila?

Hindi na ako kumibo nung dinala na ko ng mga pulis. Kahit ano namang rason ko ay di rin nila ako pakikinggan. E' pano Hepe pala ng mga tarantado 'to ang pinatay ko. At isa pang nagpabigat ay ang isang supot ng marijuana na nakaipit sa wallet ko. Inipit ng bestfriend kong si Mark. Tangina. Di ko durugista at tanging alak at yosi lang ang bisyo ko. Kung ano pang kasalanan ng iba ay ako pang sumalo. Nasa Cebu ang mga magulang ko kaya wala silang kaalam-alam na hinuli ako. Ang alam nila nasa mabuti akong kalagayan at natutulog na sa mga oras na yun. Walang nakakaalam na nasa preso ako nung mga oras na yun. Walang pamilya. Walang kamag-anak. Walang kaibigan. Wala rin ang prinsesa kong si Jhen. Walang nagpunta para tulungan at damayan ako..

Ngayon ako'y nakapiit sa bakal na rehas na madilim, maingay at mabaho. May liwanag rin namang nasisilayan kahit paapno. Liwanag na nagbibigay pag-asa sa pag-layang ninanais pero sa likod ng kadiliman nagtatago ang kamandag ng mga tampalasan. Kamandag na hihila sa'yo ng pababa patungo sa lugar ng mga makakasalanan...

Hindi ko na rin mabilang kung gaano ako katagal sa loob ng piitang din 'yon. Hindi gumagalaw ang orasan. Tanging gumagalaw lang ang walang humpay na panggugulpi sa akin ng mga preso. Tanging mabibilang mo lang kung ilang beses kang momolestiyahin ng mga naglilibog na mga ka-preso. Sobra sobrang niyurakan ang aking pagkatao. Hindi ko naman masasabing impyerno ang bilangguan. Naging impyerno lang ito dahil sa mga demonyong nakapaligid sa'yo. Mga demonyong bilanggong makasalanan na umaalipin sa mga kapwa nilang bilanggo na naparatangan lang ng parusa kahit na wala namang kasalanan. Mga demonyong bilanggong naghahangad na maghahari-harian sa likod ng rehas. Mga alagad ng batas na tanging may kapangyarihang mambaboy at mangyurak sa dignidad ng isang bilanggo at mga suhulang drug pusher na mga warden na walang ginawa kundi magsabong ng bawat preso kung kelan nila gusto. Mga tao lang ang gumagawa ng sariling impyerno at hindi ang bilangguan. Sa oras na 'to wala na akong ibang hangad kundi ang makalaya. Makalaya sa mga demonyong humihila sa akin pababa. Makalaya sa loob ng mga kalawangin rehas ng pagdurusa...

Di naglao'y bumisita rin ang nakababata kong kapatid na babae. Apat na buwan nang buntis. Binenta niya ang sarili niya sa mga pulis para mabawasan daw ang sintensya ko at magkaroon na rin ako ng parol na matagal ko nang inaasam asam. Dumating siya para sa dalawang bagay: Una, para kamustahin ako at nagbigay ng mga damit at kakainin ko sa loob. Pangalawa, para ibalita sakin na wala na si Itay habang si Inay namam ay comatose pa matapos banggain ng isang humaharurot na 10 wheeler truck, na minamaneho ng isang lasing na gagong driver, ang kanilang sinasakyang owner noong nakaraang linggo lang nangyari. Wala akong nagawa nung mga araw na yun. Walang lumabas na boses sa bibig ko kundi luha mula sa aking mata ang lumabas nung mga araw na yun. Agad ko siyang niyakap nang sobra. Mahigpit na mahigpit. Dusta at hinagpis ang naramdaman ko nung mga araw ding 'yon. Tinanong ko rin kung ano nang balita kay Jhen, pero di umimik ang kapatid ko. Wala siyang binanggit miski isa tungkol sa gf ko..Kumusta na kaya siya? Kumusta na kaya ang tropa kong si Mark? Bakit di man lang nila ako binisita? Bakit nila ako iniwan at pinabayaan?

Hindi nagtagal nakalaya na rin ako. Hindi ko na rin mabilang at di ko na rin alam kung ilang taon na rin ang lumipas at nagdaan sakin. Kung ilang taon akong nakaratay at namuhay sa dilim. Hindi ko alam kung naka ilang oras ba kong nagsikap ng bumangon mula sa kumunoy ng dilim. Kung nakailang araw ba akong nagtiyaga't nagtiis sa mga dusa at paggugulpi't pagyuyurak sa aking pagkatao sa loob. Kung nakailang buwan na 'kong naghihimas ng rehas kung saan ako nakaratay, na umaasa pa rin sa liwanag na darating ang isang umaga na ako'y makakalaya pa. Tagal ko na rin hindi nasilayan ang mundo sa labas. Ang importante nakalaya ako. Nakalaya na ko sa isang malaimpyernong bilangguan...

Maraming nagbago sa paligid. May mga bagong gusaling nakatayo. Ang malaking lupa 'non na maraming puno ay ngayo'y napalitan na ng isang malaking shopping mall. Tinayuan na rin ng mga malalaking buildings at mga night clubs. Ang daming nagbago. Ang hindi lang nagbago ay yung tambayan ng mga matatabang pulis na ang mga pusod ay nakakabit pa rin sa matris ng ilalim ng tulay, habang naghihintay ng mga mabibiktima nilang drayber.

Una kong pinuntahan ang bahay namin. Pero nang dumating ako, walang tao. May nagsabi saking tsismosa na umalis raw ang kapatid ko papuntang Cebu. Wala na rin daw si Inay. Nung nakaraang buwan lang daw ito binawian ng buhay at dinala ang labi sa Cebu. Masakit ang iniwan sakin ng kalaparan. Ninakaw sakin ang kinabukasan. Ang mga panahon na dapat nandoon ako ay pinagkait sakin ng pagkakataon. Gusto kong lumuha pero tinatagan ko ang loob ko't sinilid muna ang mga luhang malapit nang umagos sa aking mukha.

Sinunod kong pinuntahan ang bahay ni Mark na ilang kilometro lang naman ang layo namin sa kanilang bahay. Kailangan ko rin muna sa ngayon ang pakikiramay. Kailangan ko ng dadamay saking pagluksa't lumbay. Agad kong pinindot ang buzzer ng bahay nila. Ilang minutong nagdaan, agad namang may nagbukas ng gate. Si Mark ang bumungad sakin. Gulat kami sa isa't-isa. Malaki ang pinagbago ng pangangatawan ni Mark. Kung dati ang payat payat ngayon may laman na at tama lang ang pangngatawan...

"OI PRE! IKAW NA BA YAN?! MUSTA NA? KELAN KA PA NAKALAYA?"

"TARANTADO KA PRE! INIWAN MO KO! Pero ayos lang! Nakaraan ay nakaraan. Ang mahalaga nakalaya na ko at buhay na buhay" Ang tugon ko sa kanya. Niyakap niya akong mahigpit dahil na rin sa labis na tuwa.

"TAEENNA!!! Laki na ng pinagbago mo! Musta ka na?!!!"

"Ito ayos lang! May pamilya na. Nagbago na ko at tinalikuran ko na mga bisyo ko sa buhay, hehe!" Masayang tugon niya sa akin. "Tara pasok ka muna"

Ang dami na ngang nangyari at nagbago sa ilang taon kong nakakulong sa bilangguan. Nasabi na nga niya sa akin na may pamilya na siya kaya tinalikuran na niya ang mga bisyo sa kanyang buhay. Bilang matalik niyang kaibigan at naturing ko na ring utol, masaya ako sa kanya. Masayang masaya. Nung araw ring 'yon, wala ang mag-ina niya. Nasa graduation kasi ng panganay niyang anak at ngayon hahantong na ng college.

"Graduation ng anak mo ngayon? Bakit wala ka 'dun? Dapat nandoon ka di ba? Tatay ka pre' dapat nandoon ka!" tanong ko sa kanya.

Umiling lang ito sa akin. "Ayaw niya eh..."

"Bakit naman ayaw? Nagkaroon ba kayo ng tampuhan ng panganay mo?"

Di na niya ako sinagot sa tanong ko at iniba niya ang usapan. "Namiss ka talaga namin pre! Pre, gusto mo ng beer? Teka lang kuha lang ako ng beer sa kusina at mapupulutan! Tutal kakatapos ko lang maghanda ng mga pagkain para sa salo salo mamaya."

"Sige, pre! Go lang," tugon ko sa kanya habang nagmamasid masid ako sa bahay niya. Umakyat ako sa hagdan para magtungo sa master bed room nila. Habang paikot ikot sa bahay nila ay napansin ko sa loob ng kwarto.

"Pre Kumusta nga pala si...." Hindi ko na naituloy ang tanong ko. Nakita ko ang litrato ng kanyang pamilya. NAKITA KO DOON SI JHEN. SIYA PALA ANG ASAWA NIYA. PUTANGINA. Magkahalong gulat, galit at poot ang naramdaman ko kanina nung mga araw ding 'yon. Hindi ko alam kung matutuwa pa ba ako sa nakita ko. Kung anong gagawin ko sa mga oras ding 'yon! TANGINA! Masakit. Gumagapang ang aking mga mata. Tagos sa buto ang nadarama kong sakit! Naghalo halo na ang mga sakit na naramdaman ko nung nasa loob pa ko ng bilangguan, nung namatay ang nanay at tatay ko, nung binenta ng kapatid ko ang kanyang puri para lang ako'y makalaya; at pati na rin nang malaman kong asawa na pala ni MARK ang prinsesa ng buhay kong si JHEN!

Sinabog ko lahat ng nasa loob ng kwarto. Pinagbabasag ko ang mga vase. Binasag ko ang mga litrato. Hinagis ko ang mga lahat ng gamit sa drawer at cabinet. Binaboy ko ang kwarto gaya ng pagbababoy nila sa pagkatao ko. Hanggang sa may nakita akong swiss knfe sa loob ng cabinet. Nandilim na ang mata mga ko ng oras ding 'yon.

Pinuntahan ako ni Mark sa taas matapos niya siguro marinig ang ingay na ginawa ko sa loob. Nang makapasok siya sa loob, lumabas ako sa likod ng pintong pinagtataguan ko. Sinaksak ko siya sa kanyang likod. Narinig ko ang kanyang sigaw. Tulad ng sigaw na naririnig ko sa loob ng piitan. Mga sigaw ng mga inaalipin at inaalipusta. Tulad ng sigaw na aking hiniyaw nang ako'y ginugulpi't nilalapastangan ng mga kapwa ko preso.

Sinaksak ko ulit siya nang sinaksak! Nilagay ko ang hustisya saking mga kamay. Kung hindi dahil sa kanila, hindi sana magiging ganitong ka-impyerno ang buhay ko! Hindi sana nasira ang kinabukasan ko. KUNG DI DAHIL SA KANILA HINDI AKO MAGIGING GANITO!

"PRE! Tinuring kitang kaibigan! Inako ko ang mga parusa na dapat sana kasama rin kitang dumadanas sa loob ng bilangguan! MASAKIT! TANGINA KA! Sa lahat ng mapapangasawa mo BAKIT SI JHEN PA BAKEEEEET?!!!"

Sinaksak ko ulit siya. Alam kong hindi pa yun sapat yung nararamdaman niya ngayon. Mas masakit yung ginawa nila sakin! Trinaydor nila ako!

Wala na ring buhay si Mark matapos kong sasakin ng 69 beses ang kanyang katawan. Yukot ang mga balikat at ang katawan ay niratrat ko ng mga saksak ng swiss knife! Duguan ang kwarto. Pati ang peach na carpet ay nagkulay pula dahil sa dugong dumanak at nagwaraak sa kwarto. Hinang hina ang katawan ko, Dun ko nalasap ang pagiging isang kriminal. Nararapat lang ang hustisyang yan para sa kanya! TRAYDOR!

Nagulat ako nang tumambad sa akin si Jhen na nakatayo sa labas ng pintuan. Kitang kita ang nerbyos sa kanyang mukha at nanganngatog ang mga tuhod nito sa gulat. Nakita ako ni Jhen na parang isang mabangis na hayop na lumapa sa duguang katawan ng kanyang asawa, Nagulat kami sa isa't isa. Tumakbo agad siya at inabutan ko siya sa may hagdaan.

"BAKIT MO GINAWA YON ANTON?! BAKIT MO GINAWA YON?!!!" Humahagulgol na tanong sakin ni Jhen.

"TRINAYDOR NIYO KO JHEN! PANO NIYO NAGAWA SAKIN 'TO?!! PAANO NIYO NAGAWANG SAKTAN AKO??!! BUONG BUHAY KO WALA AKONG NINAIS KUNDI MAPROTEKTAHAN KA'T MAKAPILING KA! PERO ANONG SINUKLI MO SAKIN? PUTANGINA! NASAN KA NUNG PAGKATAPOS KITANG PINAGTANGGOL SAMANYAK NA PULIS? NASAN KA NUNG ILANG TAON AKONG NAKAPIIT SA BILANGGUAN? NASAN KA JHEN? NASAN KA?!! TRINAYDOR NIYO KO JHEN! TRINAYDOR NIYO KO NG MISMONG BESTFRIEND KO!!!"

Nadulas ang pagkakahawak ko kay Jhen dahil sa dugo na bumahid saking mga kamay. Nahulog siya pababa ng hagdanang marmol na naging mitsa ng kanyang buhay. Kinuha ko ang kutsilyong binagsak ko sa lapag at pinuntahan ko ang katawan ni Jhen sa ibaba ng hagdan.

Lumuhod ako sa kanya't umiiyak. Hindi ko sinasadyang mabitawan ko ang pinakamamahal kong babae sa lupa. Pero kahit anong luha ko ay hindi ko na rin maibabalik ang lahat. Kinuha ko ang swiss knife at di na ako nag-alinlangang sinaksak ito sa sarili kong dibdib. Masakit pero kung ito lang ang tanging paraan para matapos ang paghihirap ko, tinuloy ko. Alam kong magkakasama na kami ni Jhen nang tuluyan sa impyerno. Tuluyan nang dumidilim ang paningin ko. Sa puntong 'yon may lumapit sa aking isang binatilyo. Anak ata yun nina Jhen at Mark. Lumuluha itong lumalapit sa amin ni Jhen.

"Tay, ikaw ba yan? Nakalaya ka na? Tay, namiss ka namin ni Mama. Wag mo kaming iiwan! Please! Magkakasama na rin tayo nina Mama. Wag mo kaming iiwan Papa!!!" humahagulgol na sinabi sakin ng bata. Hawak niya ang litrato na kasama ko si Jhen,

Bakit tinawag niya kong 'Papa'? Hindi ba anak nila Mark at Jhen yung bata? Buntis kaya si Jhen nung mga araw bago ako nakulong? Tanging si Jhen lang ang makakasagot ng katanungan kong yan....tanging ang mahal ko lang ang makakasagot sa tanong ko...tanging siya lang...

Tuluyan nang dumilim ang paningin ko.
...
...
...

Biglang dumilat na ang aking mga mata.

Alas dose y medya na pala ng madaling araw at hanggang ngayon ay na kina Kenneth pa rin kami. Ginising na lang ko ni Jhen. Humihilik na raw kasi ako sa gitna ng mesa at ilang shot glass na ang lumagpas sa akin. Lahat sila nagtatawanan dahil ako lang daw ang senglot nakatulog sa kaarawan ni Kenneth...

Ako lang.

Teka, hindi pa pala tapos ang prayer session natin kay San Miguel. Akin na ang susunod na tagay...

Tumatakbo by Mojofly

2011-08-21T15:37:00.000+08:00

8/21/11 3:37 PM

emo mode

2011-02-26T23:16:00.005+08:00

2/26/11 11:16 PM

I'm starting to hurt myself again. bakit ba ko nagkakaganito. bakit kailangan ko pang saktan ang sarili ko? pero pag sa picture niya lang naman, kahit na malusaw ang pic niya ng buong oras kong tinititigan ok lng naman? pero when it comes to a point na makakaharap ko na siya, nasasaktan na ko..gusto ko siyang yakapin coz' i've already fell for her...di ko naman hinangad ding saluhin niya ko, and at the first place nasabi ko sa kanya na confessing my feelings for her lang naman ang goal ko at di na ko sosobra pa dun..
Amf lumugar ka nga?! bakit sino nga ba ko? di man ako qualified para sa kanya para umasa pa but ngayon i'm forcing myself to move on..ang hirap pa rin.. ang sakit.. parang naghahanap pa rin ang puso ko ng dahilan, dahilan para siya kalimutan..sa ngayon di ko pa talaga kayang makalimutan..and only thing i could do is to ask God for guidance and save me from this agony..

Christmas Single by Rocksteddy

2010-12-20T06:35:00.000+08:00

12/20/10 6:35 AM

fb qoute 12

2010-11-28T20:31:00.000+08:00

11/28/10 8:31 PM

Click here to get the image

You First Believe by Hoku

2010-10-17T20:50:00.000+08:00

10/17/10 8:50 PM

YMCA Design

2010-10-10T16:23:00.000+08:00

10/10/10 4:23 PM

Isang munting puting paru-paro

2010-09-11T16:08:00.000+08:00

Kanina lang umaga,, kinakabahan ako talaga..kahapon kase pinost ang bagong section ng 2nd year.. i2 kinkabahan kase may nagtxt saken na kaklasm8 q na wala raw siya sa lahat ng listahan ng mga bagong section..mukha raw nde siya pinasa ng mga level 2 C.I. namen,, kahit na nakapasa naman xia sa RLE.. naworried naman din ako sa lagay na un,, kase baka nga rin ako nde rin makapapasa.. panu kase ang inaalinlangan ko ngeon ang mga ibang subjectd q.. nde q kase tinino ang pag-aaral ko nitong 1st sem..kea worried talaga ako...

Pupunta ako sa iskul ngeon,, para na rin mapasa ko ang 2la kong ginawa at para tumulong rin sa publishing namen kung sakali mang nakabukas ngeon...ayun, tapos isasabay ko na ring alamin ang tuition nitong 2nd Sem,, nakuha ko na noon pa,, pero demanding ang mama q.. hinde raw accurate! Haha! sigurista!

Kasabay kong paalis ang kapatid ko. Nauna ang tito ko at tatay ko na umalis sa amen. Papunta silang palengke ngeon araw na 'to..(xia nga pala kakadating lang ng tito ko kahapon lang galing Oman..at sabi ng mama q dito raw xia mag-iistay o magbabakasyon sa amen for the whole month ata?? Yahoo! ang saya! Haha!)

Paalis na kame ng bahay kasama ko ang kapatid ko..habang isinasarado ko ang gate namen,, may napansin akong isang munting puting paru-paro..oo paru-paro..na umaaligid-lidig sa akin.. nde ko naman alam kung baket..cguro nabanguhan sakin! Haha!

pero nakapagtataka talaga ang paru-parong 'yon...natanggal ang pag-aalalaa ko ng makita ko yun.. tapos nang paalis na kame hinde kayo maniniwala dahil sinusudan kame ng paru-parog 'yon,, pumapaligid-ligid saken...para bang gumaan ang damdamin ko ng makita ko un.... natanggal ang pag-aalala ko...

bago ako pumunta sa iskul,, pumunta muna ako sa simbahan ng Baclaran para manalangin..pagkatapos nun dumeretso na ako sa iskul....

ayun, nung tiningnan q ang post nde 2-C na ako...Haha! saya naman? tapos nde ko na kaklase sina kaka..wla na akong kasabayan sa Las Piñas...kaklase ko naman c Oraya..haaayzzt..wala akong masabi..Nakita ko ngeong araw na ito sina Danette, charles at Ara...tapos nakita ko rin sina Jessie, Rein, at Jeslie...cna oraya, jeus at cosio,, papunta cla ngeon sa MaDoc para mag-inquire..

Di ko talaga alam ngeon pano takbo ng mundo ko ngeon sa bago qng section...makaklase ko ung mga date rin 1-C na dating kaklase ni Jessie...kasama rin c Fred na magiging kaklase ko...c Tumamao magiging kaklase ko ! Nag-iisang ka-BSN 1-D ko! HAHA!!

Nde ko alam kung swerte ba ako ngeon...blessing ba itong nangyayri ngeon saken? *biglang nagpLay ang "I Believe"* Naalala ko naman ang crush ko...muztah naman kea xia ngeon..? haayzt,, ..........

Pero,, nde ko pa rin maalis sa isipan ko ang puting paru-paro na nakita ko kanina...Magawan ko nga yun ng tula? Haha! ^^

ALKANSYA NI CALOY

2010-08-16T00:39:00.014+08:00

8/16/10 12:39 AM

- unang maikling kwentong ginawa ni Ninoy Baltazar

Umagang umaga pa lang sa kalye Hernandez ay dinig mo na ang mga batang nagtatawanan. Animo'y nagsasayahan ang mga 'to sa kanilang nilalarong patintero, tumbang preso o di kaya naman ay habu-habulan.O kaya naman ay nagpupustahan ang mga ito at may kanya-kanyang pambato - sinisigaw ang kanilang mga manok. Pero hindi pala. Inaasar na naman pala nila si Caloy.

"Caloy Abnoy! Caloy Abnoy!" sigaw ng mga batang ayaw magpaawat sa pangangantiyaw.

Wala naman magawa si Caloy kundi titigan na lamang mga batang nasa paligid niya. Gusto niya isumbong sa nanay niya pero baka lalo lang siyang aasarin.

"Wag na nating pasalihin ng laro yan, sumbong nanay naman yan!" hiyaw ng isang bata.

Biglang tumahimik ang mga bata nang biglang lumabas ang nakababatang kapatid ni Caloy - si Ryan. Siga-siga itong lumabas nang bahay. Animo'y parang si Robin Padilla lang sa pelikula nang ito'y pumasok sa eksena. Nakita niya Caloy na pinagtritripan na naman ng mga bata.

"Ryan, tulungan mo ako. Pinagtutulungan nila ako," sumbong ni Caloy sa kanyang nakababatang kapatid.

Ngiting aso naman ang loko at nagsabi, "di ba kuya kita? bakit pa ako magtatanggol sayo? di ba ako dapat pinagtatanggol, di ikaw?! Tanga!"

Sabay umalis na lang itong parang hangin lang na dumaan kay Caloy. Tuloy ang pang-aasaran ng mga bata kay Caloy.

"Woo! nasan ang kapatid mo? haha! Wala pala e! Tanga ka raw! haha!"

"Sino naman pagsusumbungan mo tatay mo? E wala e! hahaha"

Habang inaasar ng mga bata, natipuan naman ng isang bata na kunin ang palaging hawak-hawak ni Caloy. Ang kanyang latang alkansya..

Isang malaking latang alkansya na laging dala-dala ni Caloy. Isang lata ng gatas na Nido na naging proyekto niya dati noong nasa elementarya pa lamang siya. Pininturahan lang sa kulay asul na pintura at dinagdagan pa ng mga makukulay na mga drawings. Matapos ay binutasan nito sa gitna ng takip para maging itsurang alkansya. Sa bigat nito ay di mo malaman laman kung bakit pa napagtiya-tiyagaan ni Caloy na dalhin ito sa araw-araw. Kahit sinong bata man ay lalaki ang mga braso sa bigat nito. Animo'y isang kalapating nagdadala ng mga ambisyo't pangarap niya at ayaw niya itong pakawalan mula sa kanyang mga kamay. Mas lagi pa niya itong hawak-hawak kaysa sa kanyang mga paborito nitong stuff toys na inaamag na lang sa kwarto niya. At dahil na rin sa bigat nito, di mo na rin malaman-laman na baka lampas sa dalawang libo na mga barya na nasa loob nito at kaya naman walang bata na di magtatangka sa kanya na agawin ang kanyang minamahal na alkansya..

"Akin na nga yan!" sabi ng bata habang pinipilit nitong kunin ang alkansya ni Caloy.

Di na natiis ni Caloy. Humiyaw ito nang malakas hanggang sa dumating ang kanyang nanay.

"Hoy! Anung ginagawa niyo sa anak ko! Tigilan niyo siya!" sigaw ng kanyang ina habang hawak ang walis tambo.

Agad na tumakbo ang mga bata na tila mga rugby boys na humaripas nang takbo nang may nakitang nanghuhuling pulis.

"Ano bang ginagawa mo dito sa labas ng bahay?" tanong ng kanyang ina.

"Gusto ko po sana nay na sumali sa kanila e, pero inaasar naman nila ako," tugon naman ni Caloy na wari mo di pa rin natuto tuto dahil sa araw araw na rin siyang kinakantiyawan ng mga bata.

"Ikaw naman kase anak, di ka na dapat sumasali sali sa mga yan..matanda ka na," sabi ng nanay.Di na nakapagsalita si Caloy. Agad na itong pumasok sa bahay na walang kaimik-imik.

Siya si Caloy. 16 anyos na gulang. Nakakatandang kapatid ni Ryan. Mga isang taon lang ang pagitan nilang dalawa subalit nagkaroon problema sa pag-iisip si Caloy. Hanggang Grade 2 lang ang nakakayanan ng utak niya. Kadalasan mo siyang makikita sa playground malapit sa kanilang eskwelahan. Matalas ang paningin niya pagdating sa mga barya. Kadalasan mo siyang makikita na dumarampot ng mga barya sa kalsada. Masinop rin siyang bata. Marunong rin siya tumulong sa kanyang ina at sa kanilang katulong ng mga gawaing bahay at kayang maiwanan sa bahay. Marunong siya maghugas ng pinggan, magwalis, at magsaing ng kanin. Kaya naman kapag nakikitaan siya ng kasipagan ng kanyang ina, binibigyan naman siya ng P50 sa bawat araw dahil sa kanyang kasipagan.

Simple lang ang pamumuhay nilang pamilya. Di naman sila nasa estadong mahirap na pamumuhay sapagka't may katulong rin sila. Ang nanay nila ang nagtataguyod sa kanilang dalawa. Siya ang namamahala ng computer shop sa kanila at may ari ng dalawang apartment sa tabi ng kanilang bahay. Ang tatay nila ay OFW sa Kuwait ngunit sa di malaman laman na dahilan, bigla na lang nawala ang komukinasyon niya sa kanila. Mga 10 na taon na nung huli nila siyang nakita matapos itong mag-abroad papuntang Kuwait.

Dati naman hindi ganoon si Caloy. Noong panahong nasa elementarya pa siya, mababalitaan mong siya ang laging nangunguna sa klase. Madalas itong nakakatanggap ng mga medalya dahil sa angking husay at katalinuhan niya. Varsity player rin siya nun dahil sa kagalingan rin niya sa paglaro ng mga isports tulad ng basketbol, volleyball, chess, at swimming. Pag-uwian naman lagi niyang tinutulungan ang kanyang kapatid sa mga takdang aralin at mga proyekto nito. Sobrang saya ng kanyang ina at ni Ryan sa kanya. Ngunit sa di inaasahang pangyayari, nabagok ang ulo nito sa semento matapos madulas sa hagdanan. Nung una wlaa naman silang nakitang problema kay Caloy. Pero makalipas ng ilang taon, nalaman nila na may problema na sa pag-iisp si Caloy. Di na nito kayang makahantong pa sa susunod na antas sapagka't hanggang dun na lang ang nakakayanan ng utak niya - ang Grade 2. Kahit masakit man sa kalooban ng kanyang pamilya at sa kanya, napagdesisyunan na lang na itigil na lang siya sa pag-aaral. Matapos mangyari ang mga ito, unti-unting nawawalan na ng sigla ang pamilya. Ang dating napag-uusap usap na katalinuhan ni Caloy ay naging pangungutiya na ng mga taong nasa paligid sa kanila. May ilan na nagkakalat ng kwento na sa sobra raw katalinuhan nagkaroon na ng problema sa pag-iisipan. Meron na namang ibang nagkakalat ng kwento na nabaliw naman daw sa kakaaral. Ilang taon din nakalipas ay unti-unti na ring nagrebelde ang kapatid ni Caloy. Naging basagulero na si Ryan. Di na niya makayan ang mga pangangatiyaw sa kanyang kapatid. Simula noon, sumasali na rin si Ryan sa fraternity. Nalulon na siya sa mga bisyo tulad ng alak at paninigarilyo. Naiba na rin ang pakikitungo niya sa kanyang kapatid at ina.

"T*ng*na naman oh! Pafacebook facebook ka pang nalalaman. Sino naman pinefriends mo jan? mga kasama mo rin abnoy? Budoy? Aba umalis-alis ka na dyan at gagawa ako ng mga projects ko!" pabulyaw na sinabi ni Ryan sa kanyang kuya habang ang nasa harapan ng computer.

"Anu ka ba naman Ryan, matuto ka naman rumespeto kahit ganito ako. Nasasaktan ako sa'yo" malungkot na sabi ni Caloy sa kay Ryan.

"Ang arte mo ah? Wag ka ngang madrama jan! Wag mong painitin ang ulo ko gaya ng pwet mo na kanina pang nang-iinit dyan sa upuan!!" pabulyaw na sabi ni Ryan kay Caloy.

Wala nang nagawa si Caloy kundi umalis na lang sa harapan ng computer. Nalulungkot siya sa mga sinasabi sa kanya ng kanyang kapatid. Wala siyang gumawa kundi umalis na lang sa harapan ng computer. Matapos itong lumayo sa computer, sinisilip niya ang kanyang kapatid. Nagbukas din pala ng facebook ang loko.

Pumunta sa labas ng bahay si Caloy. Umupo ito sa pasamano at tinitigan ang mga ulap sa kalangitan. Habang pinagmamasdan niya ang paggalaw ng mga ulap sa kalangitan naalala niya yung mga panahong nakakalaro pa niya ang kanyang kapatid sa playground sa labas ng eskwelahan nila, Habang naglalaro sila sa doon ay nagkaroon sila ng maliit na pag-uusap tungkol sa kani-kanilang mga ambisyon at pangarap sa buhay.

"Ryan, mga pangarap at ambisyon ka na rin bang naiisip sa'yong buhay?" tanong ni Caloy.

"Oo naman kuya, meron din po ako. Pangarap kong maging piloto paglaki ko. Gusto ko kayong isama ni nanay na makapaglakbay sa buong mundo. at syempre para mapuntahan na rin natin si tatay para mabuo na pamilya natin," tugon ni Ryan.

Tuwang-tuwa naman si Caloy sa kanyang narinig. "Wow! ganda naman ng ambisyon mo..ako rin meron. ako naman gusto kong maging bussinessman. Gusto ko kasi maging milyonaryo. Kapag naging milyonaryo na ko. Bibilhan ko kayo ng malapalasyong bahay at dahil dyan di na magtratrabaho pa si nanay at si tatay at magiging masaya na pamilya natin..kaya nga may alkansya ako e..nagsisimula na kong mag-ipon!"

"Wow! ganda rin ng ambisyon mo kuya. Saka matupad natin yan paglaki natin"

"Oo naman, Ryan. Basta pag-igihan lang natin pag-aaral natin at huwag magbigay ng sakit ng ulo kay nanay para matupad na natin ang ating mga pangarap...Pero pramis mo rin sakin Ryan kung sakaling di man isa satin makatupad ng pangarap na yon, magtutulungan pa rin tayo para matupad mga pangarap natin sa pamilya natin! Ok ba yon? Maprapramis mo ba yon' Ryan?"

"Opo.Pramis yun kuya"

Napapangiti si Caloy habang inaalala niya ang mga nakaraang yon. Naalala niya ang mga sandali yon at umaasang sana maibalik pa ang dati..ngunit parang di na ata maibabalik yun. Hinahaplos ni Ryan ang kanyang alkansya. Nagbabakasali siya na baka sa labis na paghahaplos niya sa kanyang alkansya ay may lumitaw na Genie.

"Hoy! pahingi nga ng P20 na barya jan sa alkansya mo..alam ko namang mabait ka Caloy..kaya bigyan mo na nga ako," Di pala isang Genie ang lumabas kundi isa palang nang-uuto na kapatid niya sa harapan niya.

"Sige na nga" nakangiting tugin ni Caloy kay Ryan. Ito rin ang isang problema ni Caloy - ang madali itong mauto ng mga taong nasa paligid sa kanya. Bobolahin mo lang ito nang konti ay mahuhuli mo na kaagad ang kanyang kiliti. Nagpauto na naman siya at inabot ang P50 na barya kay Ryan.

"Uto-uto naman 'to..Sige t*nga! Salamat sa barya!" sabi naman ni Ryan na nakangiting aso kay Caloy.

"Hanggang ngayon pa rin pala no? Nagpapakatanga ka pa rin dyan sa pag-iipon mo sa iyong alkansya. Kahit anung ipon mo hindi parin matutupad ang pangarap mong maging bussinessman t*nga! Di ka pa nga nakakatapos ng elementarya mo kaya wag ka nang mangarap! Yan ang ipasok mo sa kasinglaki ng pinipig na inaamag mong utak!" mapang-insultong sinabi ni Ryan sa kanya.

"Ang bad mo naman? Hindi noh? Tanggap ko rin naman yun e..May isang bagay lang talaga akong pinag-iipunan.." sagot naman ni Caloy kay Ryan.

"Hmm...Ano? IQ tab? hahaha! Makalis na nga at baka mahawa lang ako sa'yo" sabi ni Ryan sa kanya..

"Teka, san ka pala pupunta kapatid ko," tanong ni Caloy kay Ryan.

"Sa Mall, may titingnan lang ako.." sabi ni Ryan kay Caloy.

Alam ni Caloy ang pinupuntahan ni Ryan. Alam niya na lagi itong pumupunta sa Mall para pumunta sa department store para lang sa isang bagay. Ang makita ang paborito niyang itim na sapatos. Ang itim na sapatos na ito ay gawa sa orihinal na balat. Maganda ang kalidad ng tekstyur nito. Kaya naman kulang-kulang na dalawang libo ang presyo nito.

Sumunod na araw...halos ganon na lang rin ang nagiging routine sa buhay ni Caloy. Sa umaga, nagpapaasar sa mga batang nasa paligid habang gusto nitong sumali sa laro ng mga 'to. Pagkatapos nun, tutulong na ito sa mga gawaing bahay. Kakain. Lalabas para maglaro ng paborito niya swing. Maghanap ng mga barya habang naglalakad. Tapos babalik na sa bahay bago gumabi.

Sumapit na ang gabi at nakita ni Caloy na naman ang kanyang kapatid na lugmok na naman sa alak sa buong katawan. Amoy na amoy sa kanya ang usok ng sigarilyo at alingasaw ng alak sa buong katawan niya.

"Hoy! anung tinitingin-tingin mo dyan?" panimulang tanong ni Ryan kay Caloy habang papasok ito ng bahay.

"Hmm..kala ko ba gagawa lang kayo ng project ng mga schoolmates mo? E bakit parang inuman na ata ang ginawa niyo" tanong naman ni Caloy sa kanya.

"E anu bang pakialam mo? Buhay ko 'to kaya wag kang makialam!!" Pabulyaw na sagot ni Ryan.

"E ikaw e wala ka sa tama. nasan na mga pangako mo noon? Pinako mo na" sagot naman ni Caloy kay Ryan.

Nagalit si Ryan. Agad nitong dinuro-duro si Caloy.

"Alam mo wala kang pakialam sa buhay ko! Wala akong pakialam sa mga pangarap at ambisyon mong yan! E anu naman kung napako? May magagawa ka! WALA kase Abnormal ka! Anung gusto mo ngayon away? ANO! Lalaban ka?!!!" pagalit na nanggagalaiting sabi ni Ryan kay Caloy.

Tinititigan ni Caloy si Ryan hanggang sa nakita ito ng kanilang ina. "Ryan! Itigil mo na yan! Kuya mo yan, Ryan!" sabi ng kanilang ina.

"Ayan na naman tayo! Kakampihan niyo na naman yang RETARDED niyong anak! Kuya ba maitatawag ko dyan? Naghihingi ng tulong sa tuwing inaasar ng mga bata sa labas? Kuya ba yan? Tanong ko sa inyo inay, tapos halos lahat na ng atensyon binigay niyo sa kanya! Ako, pano naman ako inay! Di niyo ba ko anak? Ha!" panumbat na sagot ni Ryan sa ina niya.

"Hindi mo alam ang pinagdadaanan ng kapatid mo sa kalagayan niya ngayon..Kaya wala kang karapatan na sabihan siya ng ganyan! kapatid mo siya sana nauunawaan mo ang kalagayan niya!" tugon ng ina kay Ryan.

"PUT*NG**Ang Rason yan! bakit di niyo na lang ipadala yan sa Mental Ospital. May deperensya na yan sa utak e...." naputol ang salita ni Ryan nang masampal siya ng kanyang nanay. Pinigilan naman ni Caloy ang kanyang nanay matapos nitong masampal si Ryan.

"Wala kang karapatang sabihan ako ng ganyan. Di ko na rin alam ang gagawin ko sa inyo. Miski ako sobrang nahihirapan na rin. Sa mga taong nasa paligid natin. Sa tatay niyo na 10 taon na walang komunikasyon. Sa mga gastusin dito! Sa lahat!" sinabi ng kanyang ina kay Ryan habang humahagulgol ito sa iyak. Wala nang nasabi si Ryan nang makita niya ang kanilang ina na humahagulgol habang pinapatahan naman ito ni Caloy. Umalis na lang ito dahil pinipigilan niya ring lumuha sa harapan ng mag-ina...

Sumapit na ang sumunod na araw. Kaarawan na pala ngayon ni Ryan. Hinahanap ni Caloy ang kanyang kapatid para sa dalawang bagay. Una, para batiin niya ng maligayang kaarawan si Ryan. Pangalawa, para humingi ng tawad sa nangyari kahapon. Hinahanap niya sa loob ng bahay ngnit di naman niya nakita ito. Tinanong niya sa kanilang katulong ngunit sinabi ng kanilang katulong na maaga raw itong umalis kasama ang kanyang mga barkada...

Ilang minutong nakalipas. Ilang oras nang nagdaan. Hanggang sa nagkaroon ng plano si Caloy para sa kaarawan ni Ryan.

Mga alas syete na ang nakakalipas dumidilim na ang kalye ng Hernandez. Namumula ang mga mata ni Ryan at sumisingaw ang amoy ng alak sa buong katawan niya. Kagagaling lang niya sa inuman at may dalawang rason kung bakit siya naglasing. Una, pinagdiwang niya ang kanyang kaaranawan kasama ang kanyang mga kabarkada. Pangalawa, kakabreak lang nila ng GF niya. Papauwi na siya sa kanila habang naglalakad ito ng pagewang-gewang sa daanan. Di naman siya malayo pa sa kanilang bahay pagka't mga 10 minuto na lang ang lalakarin niya ay makakadating na siya sa kanilang bahay.

Papatawid na siya ng kalsada nang di niya namalayan na may isa palang maputing van na mabilis na humaharurot ang sasalubong sa kanya. Bumusina ito nang pagkalakas-lakas na siya namang nagbigay ng atensyon sa mga taong nasa paligid lamang. Nagawa pang magpreno ng drayber ng van na siya namang lasing na lasing din ngunit huli na ang lahat..

Ang bilis ng pintig ng puso ni Ryan. Nilalamig ang buong katawan niya sa takot at tila nawala ang kanyang kalasingan sa mga puntong 'yon. Walang siyang narinig na kahit anu maliban lang sa busina ng kotse. Nanlalaki ang kanyang mga mata habang tinititigan ang bumubusina sa kanya. Wala naman siyang makita kundi sinag lang ng ilaw ng sasakyan na pumapalapit sa kanya. Hindi na niya magawang tumakbo dahil parang huminto ang mundo sa kanya.

"T*ng*na! Anong gagawin ko? Katapusan ko na ba?!" ang tanong niya sa kanya sarili.

Mabilis ang lahat ng pangyayari. Tumilapon siya ng malayo at sa lakas ay gumulong-gulong ang kanyang katawan sa kalsada.

Hindi niya mabuksan ang kanyang mga mata. Namamanhid ang buong katawan niya matapos itong mahagis palayo. Di naglao'y nakarinig siya ng mga yabag palapit sa kanya. Narinig niya ang mga sigaw at hiyawan ng mga tao. May naghihingi ng saklolo, may nagtatanong, may nagdadasal, may nagmumura at may mga taong pinipilit akong gisingin matapos ang nangyari.

"Boy, ok ka lang?!!"
"Diyos ko, napano siya?!"
"Tara ihatid natin sila sa ospital!"
"TAR*NT*DONG DRAYBER YAN, HULIHIN NIYO!!"

Unti-unting binuksan ni yan ang kanyang mga mata. Hilong-hilo siya matapos ang nangyari, nadagdagan pa ang pagkahilo niya sa epekto ng alkohol na nainom niya kani-kanila lang. Pero nakapagtataka lang matapos ang nangyari sa kanya - buhay pa siya. Nagtamo lang siya ng mga konting gasgas sa kanyang kamay, braso at tuhod. May natamo din siyang maliit na sugat lang sa kanyang kaliwang parte ng kanyang noo..

Nakita niya na mas marami ang mga nagtipon-tipon na mga tao sa kabilang kalsada. Nagpatulong si Ryan sa mga taong pumalibot sa kanya matapos ang pangyayari. Inalalayan naman siya ng mga ito. Habang papalapit sa lugar na 'yon, nakita niya ang mga nagkalat na mga bagay at dugo sa kalsada. Nagkalat ang mga iba't-ibang chichirya, isang kahon na nakabalot sa gift wrapper, at sa isang bagay na nagpatayo sa balahibo ni Ryan - isang latang alkansya na natalamsikan na ng mga dugo at mga konti-konting barya ang siyang nagkalat sa daanan. Ang ibang mga barya ay pinagpupulot-pulot naman ng mga bata at mga matatanda na di na inalintana ang pangyayari sa halip nagsisiyahan sa pagpulot ng mga barya sa duguang kalsada.

"Alkansya?..Alkansya ito ni..!!" agad na lumapit si Ryan sa lugar na pinagkakaguluhan ng mga tao. Sa sobrang pagmamadali iniwanan na niya ang mga taong umaalalay sa kanya. Namumugto ang mga mata nito at nagmamakaawang pinipilit ang sariling makapasok sa di mahulugang karayom sa dami ng tao. Nagmamakaawa na sana hindi totoo ang kanyang nasa isip..

Di naglao'y nakita din niya ang pinagtitipunan ng mga tao. Sakto namang dumating ang mga pulis at ambulansya sa pinangyarihan. Hinuli ng mga pulis ang drayber na bugbog sarado sa mga taong humuli sa kanya matapos tumakas.Nagulat siya si Ryan sa nakita. Di mapigilan ang kanyang mga luha na umagos sa kanyang mukha. Nakita ni Ryan ang kanyang kuya na nakahandusay sa kalsada. Nakita niya si Kuya Caloy niya na naghihingalong naliligo na sa kanyang sariling dugo.

"KUUUYYAAA!! BAAKKEETT?!!! .." sigaw ni Ryan habang humahagulgol ito sa kanyang pag-iyak, "Tulungan niyo kuya ko! Parang awa niyo na!!"

**

Bago pa nangyari ang lahat, mga alas kwatro nang hapon yun nang nagpasyang umalis sa bahay si Caloy at nagpaalam sa kanyang ina na may bibilhin lang siya sa malapit na mall sa kanila. Pinayagan naman siya ng ina niya na bising bisi sa kanyang pagluluto para sa kaarawan ni Ryan, basta't wag lang magpapagabi. Umalis ito dala-dala ang kanyang bag at alkansya na naglalaman ng kulang-kulang na dalawang libong barya. Balak kasi ni Caloy na bilhan ang kanyang kapatid ng regalo dahil kaarawan niya ngayon. Agad siyang sumakay sa jeep at matapos na makarating sa mall, agad na dumeretso ito sa department store kung saan laging puntahan ng kanyang kapatid. Hinanap niya ang paboritong sapatos ni Ryan dahil sa pagkakaalam niya baka mas lalong masisiyahan sa kanya ang kanyang kapatid at umaasa di na siya tratratuhin nang masama nito sa oras na mabili na nito ang pinakaaasam asam na sapatos ng kanyang kapatid. Nakita niya ang paboritong sapatos ng kanyang kapatid subalit hawak na ng isang kostumer ang kanyang inaasam na bilhin. Wala nang iba pang kaparehas ang sapatos na 'yon dahil huling pares na raw 'yon ng may-ari sa tindahan niya. Nagmakaawa si Caloy sa kostumer na balak nang bilhin 'yon. Nagmakaawa siya na iba nalang bilhin ng mamang 'yon dahil ilang taon na din pinag-ipunan ni Caloy iyon para lang mabili ang sapatos na iyon para sa kanyang kapatid. Halos umiyak na ito sa harap ng mama at hinawakan pa niya ang mga paa nito para mapagbigyan ang kanyang kahilingan. Naawa naman ang mamang lalaki kaya't binigay niya kay Caloy ang sapatos.

"Inggit naman ako sa kapatid mo. Sana ganyan din ang mga anak ko," sabi ng lalaki kay Caloy. Nakangiti ito sa kanya. "Sige, bibili na lang ako ng iba. Kung sa bagay baka magtalo rin ang dalawang anak ko kapag bumili ako ng sapatos na magkaiba. Mas mabuting parehas na lang silang dalawa parang walang away"
Sobrang pasasalamat ni Caloy sa mamang lalaki. Di naglao'y lumayo ang mamang lalaki at di na rin niya nakita kung saan ito dumaan.

Matapos mabili ni Caloy ang sapatos, pinabalot niya ito sa gift wrapper. Pagkatapos niya itong pinabalot, diretso naman siya sa grocery para bumili ng mga chichirya. Nakalabas siya ng mall nang saktong mga alas sais y medya nang gabi. Sumakay siya ng jeep na tuwang tuwa naman dahil masosopresa niya ang kuya niya pero natatakot din siya na baka mapapagalitan na naman siya ng nanay niya dahil ginabi na siyang umuwi. Mga alas syete kinse nang bumabana siya ng jeep. Sa kanyang pagtawid naman, nasaktuhan niyang nakita niya ang kanyang kapatid ma tumatawid na ng kalsada. Sa di inaasahang pagyayari nakita ni Caloy ang mabilis na humaharurot na maputing van na sasalubong kay Ryan. Bumusina ito nang matagal at maririnig mo rin ang ngitngit ng gulong dahil pinipilit niya ang preno pero huli na ang lahat..

"Rrryyaaannnnn!!" sigaw ni Caloy. Sabay agad itong tumakbo nang mabilis habng sinasabi ang kanyang mga huling linya:
"Huwag mong bubungguin kapatid ko!! Ako ang harapin mo!! Pag-asa siya ng pamilya namin! Siya ang magdadalang mga ambisyo't pangarap namin!!!!!"
Agad niyang naitulak si Ryan sa binggit ng kamatayan. Napangiti na lang si Caloy matapos nitong maitulak si Ryan. Di niya na inisip kung anu nang mangyayari sa kanya sa oras na 'yon. Ang mahalaga lang sa kanya ay nailigtas niya ang kapatid niya sa bingit ng kamatayan. Inisip niya sa sarili niya kung mismong siya ang mabubuhay, sira na ang mga pangarap at ambisyon nila para sa kanilang pamilya. Di na nila mabibigyan pa ng ginhawa ang kanilang ina. Di na nila mahahanap pa ang kanilang tatay. Di na mabubuo ang kanilang pamilya at dahil diyan, wala nang pag-asa pa sa kanila na makamtan ang kaginhawaan sa kanilang pamilya. Tiningnan ni Caloy ang sinag ng ilaw at sa puntong pagkapikit niya nakita niya ng kanyang mga mata ay nabatid niya ang isang imahe ng anghel na nagpapakita sa kanya sa kanyang panaginip. Nakangiti ito sa kanya sa gitna ng liwanag. Inabot nito ang mga kamay sa kanya at inabot rin ni Caloy ang mga kanyang kamay sa anghel.

BAAAAAAGGAAG!!

**

Agad naman silang nadala sa malapit na ospital. Dinala agad sila sa Emergency Room at dumating agad ang kanilang ina matapos mabalitaan ang nangyari. Kritikal ang kondisyon ni Caloy. Siya kagad inasikaso ng mga nars at doktor. Humahagulgol ang kanilang ina nang makita si Caloy. Niyakap nito si Ryan at na humahagulgol din sa iyak..

Makalipas ang ilang oras. Kinausap ng doktor ang kanilang ina, habang si Ryan naman ay pumasok sa loob para makita ang kanyang kapatid. Kahit na pinagbabawal, patago itong pumunta sa loob ng kwarto kung nasan ang kanyang kapatid. Umiiyak itong lumapit sa kanyang kapatid. Hinawakan niya ang kamay ng kanyang kuya at inilagay sa kanyang pisngi.

"Kaya mo pa yan kuya. Wag kang sumuko. Sorry talaga sa mga nagawa kong mali sa'yo. Kung di man ako naging mabuting kapatid sa'yo, sana mapatawad mo ako..Sorry kung di kita napagtatanggol sa mga nang-aasar sayong mga bata. Sorry kung may mga oras na galit ako, binunbunton ko sa'yo. Sorry kung kinukupitan kita minsan sa'yong alkansya. Sorry kung inaaway kita. Sorry kung minumura kita. Pramis, magbabago na ako.." sinabi niya ito sa kanyang kapatid habang humahagulgol ito sa pag-iyak. Ilang segundo natitira, naigalaw nito ang kanyang daliri habang nakadampi sa pisngi ni Ryan. Ginalaw niya ito na wari gusto niyang punupunasan nito ang mga luha ni Ryan. Ngumiti ito sa kanya ngunit di rin nagtagal hanggang dun na lang ang nagawa niya. Bigla na lang humina ang kanyang pulso. At naglinya na ang kanyang cardiac monitor. agad dumating ang mga doktor at nars. Humakbang si Ryan nang paatras at di niya namalayan na nandoon na pala ang kanyang ina. Lumuluha ito at niyakap si Ryan. Narinig pala niya ang mga sinabi ni Ryan sa kanyang kapatid.

Di na nagtagal wala nang nagawa ang mga doktor at nars. Tuluyan nang nawalan na ng pulso si Caloy. Tumigil na rin ito sa paghinga...

Gustong ibalik ni Ryan ang kanyang kapatid. Pero kahit anung dasal ang kanyang idasal wala pa rin nangyayari. Gusto niyang magising, nagbabakasali na baka panaginip lang ang lahat na nangyari na dulot lang lahat ito ng alak na kanyang ininom kanina. Pero wala na talaga. Di na talaga babalik ang pangyayari. Wala na talaga ang kanyang kuya. Wala na siyangt magawa kundi magmukmok sa gilid ng ospital.
Habang nagmumukmok si Ryan sa gilid, inabot ng kanyang ina ang regalong nakita niya sa pinangyarihan ng aksidente.

"Para sa'yo yan," sabi ng nanay kay Ryan, "Nagpaalam siya kanina para bumili ng pangregalo sa iyong kaarawan. Gumawa rin siya ng sulat para sa'yo..Gusto ka niyang sorpresahin, anak"
Kahit na mahirap sa kalooban ni Ryan, sinubukan niya pa rin itong kunin sa kanyang ina at kanyang binasa muna ang sulat:

Dear Ryan,

Ryan, happy birthday! tanda mo na ah? maz nauna ka pang tumanda kesa sakin e...hehe biro lang! siya nga pala ito pala gift ko sayo. sana magustuhan mo kahit papano. pinag-ipunan ko pa yan mahal kong kapatid. kung iniisip mo na walang patutunguhan ang pag-iipon ng alkansya ko, nagkakamali ka. noon pa man napagdesisyunan ko nang mag-ipon ng pera na kung di man matupad ang pangarap ko, itutulong ko na lang sa'yo. kaya inipon ko talaga yan para sa'yo...

Saka nung una palang tanggap ko na rin na darating din ang araw na sa oras na di mo na talaga ako kailanganin, bilang isang nakakatanda mong kuya na wala nang ginawang tama sa inyo. nagbigay sa inyo ng kahihiyan. isang walang kautak utak na batang wala nang pag-asa pang umunlad at tuparin ang mag pangarap.

pero kahit sana ganun ang mangyari, sana matutunan mo pa rin akong alahanin. Wag mo rin sanang kalimutan mga pangarap natin na mabuo ang pamilya natin. Mag-aral nang mabuti at makatapos. Wag magbibigay ng sakit ng ulo kay nanay.

sa mga ginagawa mo sakin noon ok lang yun napatawad na kita. Sorry kung di na kita nasamahan sa pag-abot ng ating mga pangarap. Pero nandito parin naman ako para sumuporta sayo..sana habang suot mo ito sana maalala mo pa rin ang mga magagndang alaala natin nung mga bata pa tayo. yung mga panahong nangangarap pa tayo sa ating mga pangarap. ingatan mo sarili mo palagi. luv u kapatid.!

nagmamahal,
kuya caloy

Namumugto ang mga mata ni Ryan habang binabasa ang sulat ng kanyang kuya Caloy. Parang dinikdik ang kanyang puso at di niya malaman-laman kung bubuksan pa niya ang regalo sa kanya ng kanyang kuya. Pero kahit masakit sa kanya, sinubukan pa rin niyang ngumiti at binuksan ang regalo.
Hindi na niya napigilan pang maitago ang luhang pilit na lumalabas sa kanyang mga mata matapos niyang makita ang nasa loob ng kahon. Umiyak siya nang makita niya ang paborito niyang sapatos na lagi niyang tinitingnan sa mall. Di niya inakala na ito pala ang ilang taon na pinag-iipunan ng kanyang kapatid. Ang alkansya ng kanyang kuya na ilang beses na niyang hinahamak at kinukupitan ay ito pala ang ibinunga. Walang tigil ang pagpatak ng mga luha nito sa bago niyang sapatos..

*** *** ***

"Mahalin niyo ang kapatid niyo. Kahit anu pa sila. Dahil sa huli kayo-kayo rin naman ang magtutulungan sa isa't-isa.."

Ryuzaki Lawliet

2010-08-10T12:59:00.000+08:00

?? 2007

Mahal Kita Kasi by Nicole Hyala

2010-08-06T16:44:00.002+08:00

my 7th video animation..valentines presentation & dedicated to S.S.

>video animation ko na di expect na aabot ng 93 K viewers!..MAraming Salamat po sa mga sumuporta ng aking prOductiOn! Sana magustuhan niyo rin po yung mga susunod ko pa pong video animation! Have a great day today & God Bless to all! :D

fb qoute 11

2010-07-05T20:22:00.000+08:00

7/5/10 8:22 PM

Click here to get the image