Maar goed, het ziet er dus in ieder geval erg goed uit voor de Franse distillateurs van absint, zij kunnen binnenkort hoogst waarschijnlijk een hoop tekst van hun etiketten halen en hun lekkere producten voortaan simpelweg weer “Absinthe” noemen. Iets waar zij al vier jaar lang voor ijveren. Hourra!

AAA blanche (60°)
De geur van de blanche, zonder toevoeging van water, is bijzonder subtiel. De fles die wij hier vasthouden dateert van juni 2010, en heeft dus al zo’n 6 maanden de tijd gehad om te rijpen. Toch is er nog een vleugje alcoholscherpte waar te nemen, al stoort dit ons geheel niet. Het water is inmiddels goed koud geworden, dus draaien we het kraantje van de fontein een beetje open.

Terwijl het water zich druppel voor druppel in onze blanche stort, herkennen we de aroma’s van anijs, venkel en natuurlijk ook van roomse kamille zoals we gewend waren van de Helfrich blanche. Een subtiel aroma, niet zo direct als bij de verte. De louche komt langzaam op, en eindigt abrupt in een erg mooie, bijna helemaal witte kleur. Denk maar een glas melk waar je wat water bij gedaan hebt. Zo, dat is wel genoeg water nu, tijd om er eens van te proeven.

Wat opvalt vlak voor we proeven is dat het beetje alcholscherpte van voor de toevoeging van water geheel weg is, en het aroma van kamille en anijs samen met een andere florale component nu de bovenhand voeren. De smaak vertelt ons iets gelijkaardigs: heerlijke roomse kamille (veel zachter en aromatischer trouwens dan de doorsnee huis-tuin-en-keuken kamille) gaat samen met lekker zoete anijs het podium op, gevolgd door een heel subtiele combinatie van steranijs en/of zoethout met alsem. Op het einde komt ook nog de heer Venkel even naar voren om een beleefde buiging te maken, terwijl dame Kamille haar rokken weer laat zakken.  Juffer anijs ruimt na afloop het toneel op. Erg lekker, en bovendien verfrissend!

Het verdict
We hadden het eigenlijk wel wat verwacht (want we kenden de Helfrich recepten al): deze blanche is veel subtieler, veel ingetogener dan de verte. Dat neemt niet weg dat deze absint bijzonder is. En zoals de distilleerder ons zelf eens vertelde is de verte meer een echte opener voor de maaltijd terwijl de blanche meer iets is voor na de spijzen, zeg maar als extra dessert. Genieten is dat, en wij laten ons uiteraard maar al te graag verwennen.

AAA Verte (68°)
Vandaag wil ik het even over de verte, zeg maar “de groene”, van Akveld hebben. Wat aan deze absint meteen opvalt is het modern ogende etiket, dat wel enigzins knipoogt naar de klassieke vormgeving van absintetiketten. Wie goed kijkt ontwaart een aantal stilistische hoofdjes met baard en bolhoed (de distillateur zelve?) Prominent aanwezig is de absintfontein.

Bij het uitschenken van deze verte valt meteen de mooie, natuurlijke, olijfgroene kleur op. Niet zo knallend als een Duplais, maar ook niet té subtiel zoals bijvoorbeeld een François Guy. Perfect. Het aroma is aan de hete kant en daarmee bedoel ik qua kruiden. Van eventuele hardere alcohol valt hier alvast niks te merken. Het ruikt als een kruidenbom.

Bij het toevoegen van water zie ik een prachtige louche vorm nemen; dikke wolkenpartijen drijven door het ambrosia van de Lage Landen terwijl de Groene Fee haar lakentje spreidt, en vormen na genoeg water toegevoegd te hebben een volle, ondoorzichtige mist met een groen tintje. Het aroma is nu subtieler, maar nog steeds erg gul. Wat opvalt is de muntige frisheid naast de geur van anijs: als de ademtocht van een jonge, bevallige maagd – na het poetsen. Ik hef het glas…

Ah, délicieuse! Anijs in de kern, daarrond een duidelijke, fijne venkelsmaak hand in hand met die van pontica en hysop, vermengd met wat subtiele munt en alsem op de achtergrond. Een heerlijk fruitig/kruidige afdronk, terwijl anijs toch nog steeds de boventoon voert. Opmerkelijk is de zeer subtiele citrussmaak achterin, minder uitgesproken dan bij de Helfrich verte, maar nog steeds herkenbaar. Wat een openbaring! Deze absint wil je echt niet te snel doorslikken om vooral geen enkele smaaknuance over te slaan.

Het verdict
Als de blanche, die ik hier later nog zal bespreken, de subtielere kant van Akveld is, dan toont deze verte de “machokant” van de man aan de ketel. Qua aroma en smaak staat deze meteen bij het uitschenken al met kloeke borst vooruit een heel couplet uit Il barbiere di Siviglia van Rossini te zingen. Prosit!

Meer weten over AAA? http://www.akvelds.nl

5 cl Grand Marnier
3 cl gin
3 cl Noilly Prat Dry Vermouth
3 cl citroensap
Klein scheutje absint (naar goeie gewoonte, Kübler of La Clandestine)

Francis Marty: La Fée Verte (1908):

D’Horan: La Folie Verte  (1909):

Bérard: Au Fond Du Verre (1913):

De naam van deze cocktail is in feite geïnspireerd op de experimenten van Serge Voronoff, die erg berucht was in het Frankrijk van de jaren 1920 en ’30 voor zijn transplantaties van de testikels van apen op die van mannen, wat volgens hem een therapeutische werking had: het zou namelijk de potentie verhoogd hebben…

Dat terzijde, bij deze cocktail komen geen apekloten te pas, en of deze mix de potentie verhoogd weten we ook niet. Wat we wel weten is dat de Monkey Gland eind jaren ’20 uitgevonden werd door Harry MacElhone, de eigenaar van Harry’s New York Bar in Parijs. Het originele recept vraagt om volgende ingrediënten:

5 cl gin
5 cl versgeperst sinaasappelsap
1 scheutje absinthe (een blanche zoals Kübler of La Clandestine)
1 scheutje grenadine

Doe al deze ingrediënten samen met wat ijs in je shaker, goed schudden en opdienen in een cocktailglas. Eventueel te garneren met een sinaasappelschilletje.

Foto: Chow.com

We berichtten reeds dat men in Zwitserland een campagne begonnen is om de naam “absinthe” geografisch te beschermen. Volgens een resem distilleerders uit de Val-de-Travers, historisch gezien de geboorteplaats van de drank absint, mag geen enkel ander merk dat niet in die kleine regio gemaakt is zich “absint” noemen. Een brug te ver voor alle producenten buiten deze vallei en dus reden te meer om hierop te reageren. Zo ook in Frankrijk, waar men na de afschaffing van de ronduit belachelijke limiet op fenchone en pinocaphone nu vooral komaf wil maken met de langdradige benaming “boisson spiritueuse aux plantes d’absinthe“. De mogelijke bedreiging van de Franse absintindustrie door het monopolistisch voorstel dat in Zwitserland gelanceerd werd, is nu net één van de sterkste argumenten in dit verhaal.

Daarom werd nu in de Franse senaat een wetsvoorstel ingediend dat deze verkorting van benaming moet mogelijk maken. In Frankrijk moet immers voor elke wijziging aan een bestaande wet een andere wet worden uitgevaardigd. Dit specifieke wetsvoorstel moet op een nog te bepalen datum goedgekeurd worden door de senaat. Als het niet wordt goedgekeurd gaat de tekst door naar een paritaire commissie voor herziening. Wordt ongetwijfeld vervolgd…

Wat ruikt dat lekker! Een aangename geur van steranijs, engelwortel en zoete Pontarlier-alsem zweeft onze neus tegemoet. Er zit ook een floraal tintje aan, maar niet erg duidelijk waarneembaar. Deze blanche smacht ernaar in mijn glas terecht te komen en overladen te worden met ijskoud water. Dus! De brouilleur gaat op het glas, wat water erbij. De louche begint meteen, zoals we kunnen verwachten van een blanche. Erg dikke, voluptueuze mistwolken dartelen rond in de absint, totdat deze zich gewonnen geeft en geheel en al transformeert tot een prachtig wit ambrosia – met een heel vaag blauw tintje. Een la bleue uit Frankrijk?

De smaak vervolgens bevestigt wat onze neus ons al wilde vertellen: die heerlijk zoete, onovertroffen alsem uit Pontarlier vergezeld van steranijs, zachte venkel, engelwortel, kamille en een andere, vaag florale smaak voeren hier de bovenhand. Misschien is het omdat we erover gelezen hebben op hun website, maar in de nasmaak zit een héél erg zachte noot die ons aan komkommer doet denken, een beetje zoals in Hendrick’s Gin… Al kan dat zoals gezegd de invloed van de reclamejongens van Pernot zijn.

Onze glazen zijn inmiddels weer leeg, ons gemoed vol en de “witte fee” op tafel lonkt verleidelijk. Wie kan zulks een schoonheid weerstaan?

Noot: La Maison Fontaine won de gouden absintlepel op de Absinthiades van 2010, categorie blanches!

Meer info? Zie http://www.fontaineabsinthe.com/

Een absinthe frappé is eigenlijk simpelweg een absint over heel veel ijs, zoet gemaakt met een anisette of ander siroopje. Het onderstaande recept zou echter bedacht zijn door Cayetano Ferrer, barman in het Old Absinthe House in New Orleans, in het jaar 1874. Beroemde personen zoals Oscar Wilde, Mark Twain, en Generaal Robert E. Lee zouden er erg van genoten hebben.

Welnu, zonder veel dralen, het New Orleans recept:

• 5cl absint (La Clandestine of Maison Fontaine lenen zich hier bijzonder goed toe)
• 2cl anisette of siroop
• 6cl spuitwater
• Een zestal verse muntblaadjes
• Veel geplet ijs

Doe de muntblaadjes in een hoog glas. Doe de absint en anisette/siroop in de shaker gevuld met ijs, en schud tot de buitenkant van de shaker erg koud wordt. Doe de inhoud vervolgens in het glas en voeg het spuitwater toe. Garneer met een blaadje munt, stukje sinaasappel of klein takje alsem zoals in de foto.

Tot slot wil ik nog een stukje tekst uit het lied “Absinthe Frappé” meegeven, uit de komische Broadway-operette “It happened in Nordland” uit 1904:

When Life seems grey and dark the dawn
And you are through,
There is, they say, on such a morn
One thing to do:
Rise up and ring, a bell-boy call
To you straight-way,
And bid him bring a cold and tall
Absinthe frappé!

It will free you first from the burning thirst
That is born of a night of the bowl,
Like a sun ’twill rise through the inky skies
That so heavily hang o’er your soul.
At the first cool sip on your fevered lip
You determine to live through the day,
Life’s again worthwhile as with a dawning smile
You imbibe your absinthe frappé.

De deelnemers dit jaar waren onder meer: Duplais Blanche, Nouvelle Vague, Kübler, La Clandestine, Berthe de Joux, Akveld’s Artisanale Absint (verte & blanche), Opaline, Maison Fontaine, François Guy, Versinthe (verte & blanche), Blandine, Angélique, Veuve Verte en Abisinthe Amer.

De uitslag van deze wedstrijd is altijd hét onderwerp van discussie na afloop. In hoeverre verloopt alles eerlijk? Distilleerders die mee proeven en dus hun eigen product kunnen beoordelen. Het ene glas absint na het andere, welliswaar wordt er tussendoor water en brood genuttigd om de smaakpapillen tot rust te brengen, wat ervoor kan zorgen dat sommige juryleden naar het einde toe niet meer zo “helder” zijn… Maar goed, daar gaat het niet om, vermoedelijk ben je meer geïnteresseerd in de winnaars. Welnu!

Categorie Blanche
3e: Duvallon Blandine 65% (Zwitserland)
2e: La Clandestine Artemisia 53% (Zwitserland)
1e: Maison Fontaine Blanche 56% (Frankrijk)

Categorie Verte
3e: Duvallon Veuve Verte 68% (Zwitserland)
2e: Berthe De Joux 56% (Frankrijk)
1e: Maldoror 66,6% (Duitsland)

Jawel, de eerste plaats gaat naar een volledige onbekende: Maldoror. Gebotteld in Duitsland is het een vaag merk van de al net zo vage Peter Fuss. Waar het gemaakt wordt is eveneens vaag, want het etiket spreekt van een “blended absinthe”. Volgens Markus Hartsmar, een vooraanstaand lid van de absintgemeenschap, betreft het een mengeling van Muse Verte, Bairnsfather (!!) en nog een vaag merk. Je merkt het wel, “vaag” is hier het juiste woord.

Wat dit resultaat zegt over de wedstrijd? Dat deze met een ferme korrel zout genomen moet worden. Wat deze uitslag zegt over de Absinthiades? Absoluut niks. De wedstrijd is maar een klein onderdeel van heel het weekend. Het bezoeken van distilleerderijen waar 100 jaar geleden al absint gemaakt werd, het proeven, het ontmoeten van boeiende types en het samen gezellig keuvelen en dronken worden, daar draait het ‘m tenslotte om. Toch?