Anneliğe doğru...

Doğmamış minik aslancık oğluma - II

2011-06-14T19:00:00.002+03:00

Tarih 25 Nisan 2011... 3 numaralı doktorumuzun muayenehanesindeyiz. Eşim, can yoldaşım her kontrolde olduğu gibi benimle birlikte, heyecanlı bir bekleyişte. Birazdan dört boyutlu ultrasonda minik aslancık oğlumuzu göreceğiz. Sabırla bekliyoruz.
Önce özür dileyerek, "On beş dakika bekleteceğiz." dedi yazman ablamız. O on beş dakika yarım saat , kırk beş dakika oldu derken... Ben neden bu kadar bekletildiğimizi sordum. İçerde müdahale (ufak bir operasyon) yapıldığını ve bunun tahmin edilenden fazla uzadığını ama en kısa sürede biteceği cevabını alıp yerime oturdum.

Bir buçuk saat geçmişti ama zamanın nasıl geçtiğini bile anlamamıştık. Sessiz durumda çalışan televizyondaki görüntülere kendimizce yorumlar yapıp gülüyorduk. O kadar çok eğleniyorduk ki bir yarım saat daha beklemek bizi çok da zorlamadı.

Ve işte artık o an geldi; doktorumuzla baş başaydık. Ufak bir sohbetin ardından o büyülü cihazla küçük kuzumuza kavuşturacaktı bizi. Eşim de ben de çok özlemiştik oğlumuzu. Bu görüntüler için doktorumuza ne kadar minnettar olsak azdı. Sonrasında öğrendiklerimle bu minnettarlık duygusu çok uzun sürmese de o an gördüklerimiz bize unutamayacağımız bir hatıra yaşattı.

Gördüklerim doğru muydu? Doktorumuz da onayladı. Minik oğlumuz bize kocaman gülümsemişti. Evet! Resmen güldü :) O bekleyişte sürekli güldüğümden o da etkilenmiş olmalı. Bununla aramızdaki bağa daha çok inandım. Anne ne hissediyorsa bebekte aynısını hissediyor.

Cenin olan bu küçücük canlı nasıl da bu kadar duyarlı olabiliyor? Mucize tanımı kesinlikle doğru. Öncelikle bu mucizeyi bize bahşeden Allah'a şükürler olsun. Bize kocaman gülüşüyle en güzel hediyeyi verdiği için oğluma da sonsuz teşekkürler...

Not: Bu yazının ilk bölümünü okumak için buraya tıklayabilirsiniz.

Normal doğum ve Rus Kadınlar

2011-06-13T16:45:00.001+03:00

Doğum korkusu...

Yaklaşık bundan bir ay önce sorsaydınız bana, doğumdan korkuyor musun diye? Cevabım, evet korkuyorum olurdu. Bu cevabın hiç de bana göre bir cevap olmadığını biliyordum. Bu yüzden bu korkumun üstüne gitmeye karar verdim. Küçücük kedi bile yavrularken bu kadar sakin ve cesur olabiliyorsa neden korkayım ki diye düşündüm.

İçimdeki ses, nasıl korkmayayım, dedi.

Birincisi, daha önceden yaşamadığım ve bilmediğim bir şey,

İkincisi, yaşayanların ızdırap dolu hikayeleri,

Üçüncüsü ise doktorların (genel olarak) tutumu.

Sonra araştırdım, öğrendim, konuyla ilgili videolar izledim ( bir kaç günlük sarsıntı yaşamama ve tırnaklarıma mal olsa da) şimdi daha iyiyim. Artık korkmuyorum.

Edindiğim bilgileri buradan paylaşmak istedim.

Artık doğuma hazırlık kasılmalara SANCI demiyorum. Çünkü bu kelime bile beni ürkütmeye yetiyor.

Diğer bir konu, Söylentiler...

85 kuşağı hızlı çıktık galiba. İlk okuldan tutunda üniversitedeki arkadaşlarıma bakıyorum , ya yakın zamanda doğum yağmış ya da ha doğurdu ha doğuracaklar. Çoğu benim gibi hamile. Eee bir araya gelince haliyle konu hamilelik ve doğum oluyor. Gerek arkadaşlarım, gerek daha uzak çevre olsun doğumu yaşamış kadınlar genelde olumsuz konuşuyorlar. Hemde ulu orta. Yok burada hamile var, etkilenir demiyorlar. Şöyle astılar, böyle kestiler, çok zordu, yok 24 saat sürdü vs.... O kadar acılar çekmişler ama ölmemişler doğrusu şaşırıyorum artık.

İyi dileklerinde bile acılarını paylaşıyorlar sanki. İşin zor Allah yardımcın olsun, İnşallah bir avazda çıkar derken yüzlerinden yaşadıkları dehşet okunuyor. Tabi bitmiyor hemen öyle. İşin efsane kısmı asıl sonradan anlatılmaya başlanıyor. Kulaktan dolma felaket senaryolarıyla dolu hikayeler gebelerin kabusu olmaya devam etsin diye, tuhaf bir hazla dilden dile anlatılmaya da devam ediyor. Sanki gör bak 2,3,4 vs.. çocuk doğurarak nasıl kahramanlık yapmışım der gibi. Eşlerin, yani erkeklerin, baba adaylarının bu anlatılanlarla anneleri anlamaları sanki daha kolaylaşıyormuş gibi. Sanki her şeyi, her sıkıntıyı anne yaşıyormuş gibi. Bu haksızlık bence. Eşinin her canı yandığında çaresiz kalan babanın durumu daha kötü bence. Hem bu özellik kadınlara verilmiş sadece. Şimdiye kadar çok güzel devam etmiş doğanın kanunu.

Gerçek olumsuz örneklere gelince, annenin veya bebeğin doğumdan sonra hayatını kaybettiği olaylara , bunu tamamen doğuma bağlamak yanlış. Elbette ki doğum sonrası koşullar da çok önemli. Özellikle de hijyenik, tam teşkilatla cihazların ve doktorların bulunduğu ortam.

Doktor demişken gelelim son maddeye. Burada doktorlarımız diyeceğim Türk olanları kastederek. Çünkü başka devletlerde farklı.

Bizzat ben 8 aylık hamileliğim boyunca 4 doktor eskittim. Nedenine gelince; ilki, benim bünyemi ve ne istediğimi hiç sorgulamadan sezaryan doğumu önerdi. İkincisi tamamen paraya dayalı bir doktordu. Şayet doğumum hafta sonuna denk gelirse başımın çaresine bakmalıymışım. Çünkü hafta sonu ayrı tarife. Üçüncüsü, iyice pimpiriklendiğim ve her şeyi sorgulayıp öyle anlaştığım bir doktordu. O da yanlış teşhiste bulunup ilaç üstüne ilaç verip beni yürüyemeyecek hale getirdi. Kullanmak istemediğim için ilaçları gözümü korkutup kullanmaya zorladı ve en çok ona gittiğimiz için mecburen en çok parayı o kaptı.

Şimdi dört numaralı doktordayım. Önceki beklentilerimden eser kalmadı. Bebeğim ve ben sağlıklı olalım yeter diyorum ve artık her şeyi paylaşmıyorum. Ağrım olursa geçmesini bekliyorum, nedeninin niçinini internetten ve daha çok kitaplardan buluyorum. Bu sayede bir çok bilgiye ulaşıyorum. Ne kadar şanslıyım değil mi? Varıp siz düşünün artık gerisini. Yok bebek ters yok çok kilolu!(3.650gr) vs... diyip sezaryene yönlendirmelerini saymıyorum bile.

Tüm bunları bir kenara bıraktım. Ve bir süre önce okuduğum şu yazı ile duruşumu iyice netleştirdim.

900'lü yılların başında yaşayan Dr. Read, Afrika'da doktorluk yaparken ilginç bir olayla karşılaşıyor. Orada kadınların çok kısa süren ağrısız doğumlar yaptıklarına tanık olan doktor bunun nedenini araştırıyor. Sonuçta görüyor ki "Bu ilkel topluluklarda, bir kadın hamile kaldığı zaman, kasabanın baş rahibesinden başka hiç kimse ona doğumdan bahsetmiyordu. Eğer doğum kötü geçer ve yaşlılardan birinin izinsiz olarak ona doğumdan bahsettiği tespit edilirse, suçlu şiddetle cezalandırılıyordu" (Bir Çocuk Bekliyorum- Laurence Pernoud) Dr. Read bu kadınların ne kadar kolay ve ağrısız doğum yaptıkların görünce, korkunun doğumu zorlaştırdığını anlamış ve hastalarındaki doğum korkusunu yenmeye çalışarak onlara kolay doğumlar yaptırmaya başlamış.

Daha sonraları Fransız doktor Lamaze, Rusya'da aynı şekilde kolay doğum yapan kadınları görünce bu konuda inceleme yapmış ve hamile eğitim merkezlerinde öğretilen o ünlü "Lamaze yöntemi"ni geliştirmiş. Yöntem temel olarak doğumun aşamalarını tanımak; ve bu aşamaların etkilerine direnmek yerine, onları kolaylaştırmak amacıyla uygun nefesler almak şeklinde özetlenebilir. Burada anahtar kelime pek çok kişinin sandığı gibi nefes değil, "doğumun aşamalarına direnmemek".

Tam bu satırları okurken, 4.110 gr bebeğini normal doğumla kucaklayan, Rus arkadaşım Katya geldi aklıma. Ben de bunun üstüne bugün ki yazıyı yazdım.

Çok güzel ve çok da zayıf olan canım arkadaşım Katya'yı bizim doktorlar görseydi hemen sezaryana alırlardı diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Ama İyi doktorlarımızın da hakkını yememek için susuyorum.

Bebek bekleyenlere tavsiyem, doğanın size ve beğinize verdiği güce inanın. Bu güç en sağlıklı doğum yöntemi olan normal doğum için gerekli tüm koşulları oluşturacaktır. akışına bırakıldığında doğanın ne kadar mükemmel işlediğine tüm sevdiklerinizle birlikte şahit olun. Ve bu duyguyu doyasıya yaşayın. Kimsenin doğum hikayesini dinlemeyin. Çünkü bu sizin hikayeniz...

Not: Benim gibi tırnaklarınızı kemirmeyeceğinize söz verebiliyorsanız, izlemek isterseniz, en güzel normal doğum videosu işte burada.

Doğmamış minik aslancık oğluma - I

2011-06-13T13:24:00.001+03:00

İçimde bir balık mı yaşıyor ne?

Minik aslancık oğlum daha 16 haftalıktı. Tarih 1 mart 2011. Evde yalnızdım. Tam dinlenmek üzere uzanmıştım ki sen hareketlenmeye başladın. Yanılıyorum zannettim. Çünkü doktorumuz daha çok küçük olduğun için hareketlerini ancak 20. haftaya doğru hissedebileceğimi söylemişti.

Ellerim karnımda tekrar hareket etmeni bekledim. Hemen yanıt geldi senden. "Anneciğim, işte buradayım!" der gibiydin. Hafif hafif içimde bir sağa bir sola kaymaya başladın. O anı asla unutamam. Seni hissettiğim andan itibaren hamileliği daha çok anlamaya başladım. Küçük oğlum benimle iletişime geçmişti. Adeta benden ilgi bekliyordu. Beni şaşırtmaya çalışarak dikkat çekmek istiyordu sanki.

Sonraları hareketlerini daha iyi yorumlar oldum. Bir taraftan benden etkilendiğin zamanlarda oluyordu , ilgi bekledin zamanlarda. Doğanın kanunu olarak yerini genişletmen gerektiğini de biliyordum, hıçkırığa tutulduğun zamanı da.

Özellikle mi yapıyordun tam emim değilim ama ne zaman babanla bir şeyler yapacak olsak bende buradayım dercesine çok kuvvetli bir şekilde tekmeliyordun. Bizde o an her ne yapıyorsak, bazen tavla oynuyorduk bazen sinema seyrediyorduk, yaptığımız işi bırakıp seninle ilgileniyorduk. Bir kaç kere seni kandırmaya çalıştık. Az bir şey ilgilenip tekrar kaldığımız yerden devam ettik. Sende daha fazla güçlü tekmelemeye başlamıştın. Çok güldük bu duruma.

Seni sakinleştirmenin güzel bir yolunu bulmuştuk babanla. Bazen birlikte, bazen de sadece baban bir küçücük aslancık şarkısını söylüyordu. O zaman daha kısa sürede seni ikna edebiliyorduk oğlum. Hatta bazı geceler, tabi sen geceyi ve gündüzü ayırt edemiyordun , uyutmuyordun beni. Halbuki genelde ben uyuduğum zaman sende benimle birlikte uyuyordun. Ben uyanır uyanmaz sende uyanıyordun. Arada sırada hıçkırık tuttuğu için uyuyamadığın zamanlarda oluyordu. Yine de çoğu uykusuz gecelerinin sebebi genelde ilgi oluyordu. Bizde seni en çok sevdiğin şarkıyla uyutuyorduk bebeğim. Şarkının bir iki tekrarından hemen sonra uyuyordun. Bizde uyanmaman için sessizce iyi geceler dileyip birbirimize hemen derin bir uykuya bırakmaya çalışıyorduk kendimizi. Seni sakinleştirmenin sevinci ile huzurlu rüyalara dalıyorduk hep birlikte.

Seninle konuşurken, sana şarkılar söylerken, masallar okurken, adeta şımartırcasına seni severken bize verdiğin tepkiler en büyük mutluluğumuz oldu. Özellikle ağrılarım olduğunda beni daha fazla yormamak için hiç hareket etmemeyişin bile bizlere karşı ne kadar çok duyarlı olduğunu gösteriyor bence.

Şimdilerde yerin daraldı. Tam 8 ay geçti birlikte. 32 hafta 1 günlüksün. Daha güçlü, daha çok ağırsın. Ellerini, ayaklarını, başını, poponu, sırtını hissedebiliyoruz. Babanda bende hissedebiliyoruz. Her ne kadar seni ben taşısam da, baban da en az benim kadar ilgileniyor seninle. Sürekli eli karnımda. Öpmesini çok sevdiği için daha şimdiden öpücüklere boğuyor seni. Hatta doğduğunda, bu öpücük delisi olan kesin babam diyeceksin, bundan eminim. Bazı zamanlar öpücüklerinin şiddetini ayarlayamayıp seni korkuttuğu da oluyor.

Bunu bir keresinde de bile bile deneyelim dedik. O kadar korkmuştun ki, sıçramanda belliydi. İkimizde çok üzüldük. Tutamadım kendimi, ağladım. Bundan sonrada hep küçük küçük öptü baban, seni korkutmamak için. Bende seni o kadar çok öpmek, koklamak istiyorum ki anlatamam. Ama bunun için daha zaman var. Sen ne zaman kendini hazır hissedersen, ne zaman dünyamıza gelmek istersen oğlum...

Sana kavuşmak için o anı bekleyeceğim.

Not: Bu yazının ikinci bölümünü okumak için buraya tıklayınız.

Cani haber

2011-06-04T00:52:00.002+03:00

Aşağıdaki haber adeta "ürkütücü"...

İnternet müptelası anneye çeyrek asır hapis

New Mexico'da internette sohbet ve oyun müptelası anne, kızının yetersiz beslenme ve sıvı kaybından ölmesine neden olmaktan 25 yıl hapis cezasına çarptırıldı.

Las Cruces'de yayımlanan Sun-News gazetesinin haberine göre, federal mahkeme, çocuğunu terk etme ve ikinci derece cinayetten 2009 yılında suçlu bulunan 28 yaşındaki Rebecca Colleen Christie'yi 25 yıla mahkum etti.
Çocuğun 2006 yılında 3,5 yaşındayken öldüğünde sadece 10,4 kilogram olduğu kaydedildi. Çocuğunu ihmal suçunu kabul eden Christie'nin eski eşinin cezasının ise 15 Haziran'da belirleneceği bildirildi.(Kaynak: Anadolu Ajansı)

Arada bu tarz herkesin kanını donduran haberler çıkıyor. Bunlar sadece haber olanlar. Tabi bir de hiç duyulmayanlar var. Anne için kötü cümleler kullanmak belki içimizdeki o dehşeti biraz da olsa hafifletebilir. Ancak yapılacak en güzel şey tepkisiz kalmamak... Özellikle de yakın çevremizde tanık olduklarımıza. "Aman canım, annesidir ya da babasıdır, kendi çocuğu, kendi bilir." dememek lazım. Gerekli uyarılardan sonra yasal yollara hemen başvurulmalı.

Şimdi düşünüyorum da (içimde her ne kadar kötü ithamlar geçse de sadece "cani" diyeceğim) o "cani" kadını uyaranlar ya da şikayet edenler olsaydı, belki o yavrucak yaşıyor olacaktı.

Lütfen ama lütfen buradan bu yazıyı okuyan herkese sesleniyorum. Etrafımıza karşı duyarlılığımızı koruyalım. Gören gözlerle kör, işiten kulaklarla sağır olmayalım. Bu konuda yasal sürecin ve devletin tanıdığı hakların bilincinde olalım.

Umarım bu okuduğumuz son "cani" haber olur...

İlkler...

2011-05-31T11:30:00.002+03:00

Dün eşim hayatında ilk ameliyatını oldu.

Çok büyük bir operasyon değildi ama bir saaten fazla sürdü. En çok bana ihtiyacı olduğu zamanda her ne kadar yanında olmayı çok istesemde hamileliğim ve hastane koşulları yüzünden yanında olamadım. Evde öylece eli kolu bağlı beklemekte en kötüsü.

Ben de zaman çabuk geçsin diye internetten pozitif doğum hikayelerini okuyordum ki birden beni derinden etkileyen o videoları seyrederken buldum kendimi. Normal doğum videoları. Hayatımda ilk defa doğum videosu seyrettim yarı gözüm kapalı bir şekilde. Halbuki bunu eşimle birlikte izlemeyi planlamıştım.

Son demlerini yaşayan bir hamile olarak izlediğim görüntüler beni çok etkiledi. Normal doğumla ilgili hatta doğumla ilgili bütün cesaretim kırıldı.

Eşim eve geldiğinde tam bir zombi modundaydım. Üstüne üstük zor geçen ameliyatını benimle paylaşınca bayılacak gibi oldum. Hele dikiş yerlerinin kanaması beni hepten sarstı.

Güçlü görünmeye çalıştım. Kendim için ve onun için tek tesellim GEÇEÇEK bunlar demek oldu. Başka ne denebilir ki?

İtiraf ediyorum ben doğum yapacak kadar kendimi güçlü hissetmiyorum. Ya da bunu tek başıma yapabileceğimi düşünemiyorum. Burada en büyük görev yine senin aşkım. Her zaman bana destek oldun, güç verdin. Şimdi her zamankinden daha çok ihtiyacım var sana. Bunun sorumluluğunu alacak kadar bilinçli olduğun için kendimi çok şanslı hissediyiyorum. İyi ki varsın BİRTANEM.

İlklerden bahsetmişken hep olumsuzları yazdım. Belki inanamayacaksınız ama bebişimiz doğduktan sonra İLK banyosunu yaptırma konusunda cesaretli ve çok istekliyim. Hele bi doğsunda gerisi kolay diye düşünüyorum. Karşılaştığım bütün annelerde asıl sen doğduktan sonra gör diyorlar.

Bekleyip görecegiz :-)

Fenerbahçe'lilere...

2011-05-23T00:59:00.001+03:00

Çoğumuz bir futbol takımı tutarız.

Bazı insanlar benim tabirimce pasif taraftar, bazıları da FANATİKtir. Genelde, Fenerbahçe'nin taraftarı da fanatiktir.

Ben ise pasif taraftar olarak en başından beri Beşiktaş'lıyım.

Bir Beşiktaş'lı olarak Fenerbahçe'nin şampiyonluğunu kutluyorum.

İnşallah 2012 yılında Beşiktaş şampiyon olur :)

Vefa nedir?

2011-05-22T00:26:00.003+03:00

Vefa nedir?

Sözlük anlamına bakacak olursak Türk Dil Kurumu'na göre "vefa" : "Sevgiyi sürdürme, sevgi, dostluk bağlılığı" olarak tanımlanır. Yani öyle çok da oraya buraya çekilen bir anlamı yoktur. Açık ve nettir.

Dün aklımda dönüp durdu bu kelime. Vefa... Benim için bu kelime daha çok anlam kazandı. Hiç tanımadığın, ismini bile bilmediğim kişilerin vefası. İnsanın insana olan vefası. İçinde birazcık da olsa insan sevgisi barındıranların vefası.

19 Mayıs 2011 tarihinde saat 23:17'de gerçekleşen depremi evde fazlasıyla hissettim. İster istemez çok tedirgin oldum. Daha doğmamış bebeğimi ve tüm sevdiklerimi düşündüm. Hemen bütün olumsuz senaryolar geçti o an aklımdan. Allah'a sığınıp can kaybı olmasın diye dua ettim içimden.

Depremin hemen ardından yeni taşındığımız apartmandaki kapı komşumuz zile basıp evde yalnız mıyım, iyi miyim diye sordu. Sanırım hamile olmamın da etkisi var bunda. Düşünmesi büyük incelik. Özellikle de taşlaşmış kentte bunun örnekleri çok az. Bu duyarlılığı beni çok mutlu etti.

Çok dini olacak belki ama Yaratan'dan ötürü her insanın diğer insanlara vefa borcu olduğunu düşünüyorum. Tabi ki önce can ama bu gibi zor durumlarda diğer insanları düşünmek gerekir. Bunun en güzel örneği olan VEFA kelimesinin en iyi şekilde hakkını veren komşum, ton ton teyzeme buradan da bir kez daha teşekkür ediyorum.

Taze bebek kokusu...

2011-05-19T02:40:00.002+03:00

Derya kuzusu değil; mis kokulu, minik, masum kuzular bunlar...

            Yeni doğum yapmış arkadaşımın ziyaretine gittim. Çok tatlı bir kızı olmuş. Kucağıma verdiler seveyim diye.. O kadar minikti ki biraz çekindim. Ama söylenenler doğruymuş. Yani bebek kokusu diye bir şey varmış gerçekten de. Çok hoş farklı bir kokusu vardı Nisa bebeğin. Allahım! Sevilmek için yaratılmışlar sanki.

   Çoğumuz (yada çoğu bayanlar) küçük bir bebek gördüğümüz de sevmeye programlanmış gibiyiz. İster tanıdık, ister tanımadık olsun bunu ben çok yaparım mesela. Ama şimdi anne adayı da olunca şunu düşünmeye başladım : Acaba tanımadığım insanların, bebeğime dukunmasına müsaade eder miyim, onu sevmelerini ister miyim?

              Açıkçası emin değilim. Sanki daha çok koruma içgüdüsüyle davranırım gibi geliyor ama diğer taraftan da bencillik olmaz mı diye düşünmeden edemiyorum. Sevginin kıt olduğu şu dünyada neden yavrumu bu sevgi selinden mahrum edeyim ki diyorum.

              Malum devir kötü diyip duruyoruz. Bu yüzden güvende olmaz. Kim hasta, kim sağlam, kim iyi niyetli, kim kötü. Bu süreç sadece bebeklik dönemi için geçerli değil. Kendi ayaklarının üstünde durabilen bir birey olasıya kadar bir anne olarak bebeğimi nasıl koruyacağım; Onun yaşamına çok ta müdahale etmeden sınırları nasıl çizeceğim hiç bilemiyorum. Sanırım iç güdülerime göre hareket edip deneyip görme yolunu seçeceğim .

Herkesin yaklaşımı farklı olabilir ama buradan özellikle tecrübeli anne-babalara sesleniyorum siz olsanız ne yapardınız?

İlk yazı

2011-05-17T04:34:00.004+03:00

Nereden başlasam bilemiyorum.

Sanırım izlediğim bir filmde beni etkileyen şu sözle başlamak en kısası olacak: "En uzun yola bile bir ADIM ile çıkarsın." Bugün o bir adımla yazmaya başladım.

Üstelik sandığım kadar zor değilmiş. Şimdi çok büyük bir iş başarmış gibi seviniyorum.

Hatta kendimi tebrik edip bir nescafe ile ödüllendireceğim kendi kendimi :)

Acı gerçekler :)

2011-05-17T00:05:00.003+03:00

Eminim birçok bayan benim gibi alışverişi seviyordur.

Kimi zaman sevdiklerimizi mutlu edecek hediyeler alırız, kimi zaman evimizin bir ihtiyacını ve çoğu zaman da deşarj oluruz bir şeyler aldıkça. Yeni olan her şey hoşumuza gider ilkin. Sonrası çok da önemli değildir zaten.

Hamile olunca bu işler biraz daha zorlaşıyor. Artık çoğu zaman alışveriş saatleri benim için sadece bir spor olmaya başladı. Çünkü hiç yürümediğim kadar yürüyorum. Koca göbeğimi sığdırabilecek kıyafetler arıyorum.

Hamile giyimdekiler hem şekil olarak hem de fiyat olarak asla bana uygun değil. Allah'tan ünlü bir markanın hamile giyimi var da az çok oradan kendime göre bir şeyler bulabiliyorum.

Alışveriş zevkim önceleri kıyafet çanta ayakkabı ve aksesuarlardan oluşurken sonra sonra mutfak eşyaları ev gereçleri ve ıvır zıvır olmaya basladı. O da bir yere kadar tabi. Şimdilerde ise alışveriş diye çıkıp biraz yürüdükten sonra yani şöyle bir yalandan biri iki dükkan bakındıktan sonra doğru dondurmacıda alıyoruz soluğu. En büyük alışverış zevkim cıvıl cıvıl AVM'lerde dondurma yemek.

Bugün maalesef o zevkim de bitti. Hamilelikle ilgili olarak kolestrolüm çok yükselmiş. Bu yüzden sütü, yoğurdu ve bir sürü gıdada diyet olanları tüketmem gerekiyor. Haydi kuralı bozmayalım ve diyet dondurma alayım dedim. Ama ağzımı boşuna dondurdum. Çok tatsız bir şeydi. Herhalde yiyeceğim ilk ve son diyet dondurmaydı.

İçimde kaldı dondurma canavarlığı. Nerede şöyle damağımda soğuk dondurma tadı...

Hedefe giden her yol mübahtır! Şikayetlenmeden kendi dondurmamı hemencik bitirdim ve eşimin dondurmasına sulanmaya başladım. Bitmesine az birşey kalmıştı ki bakışlarıma, açıkçası duygu sömürüsü yapmama daha fazla dayanamadı. Ve mutlu son... :)