adBlog

New Babylon: unha cidade situacionista

aula D — Wed, 08 Feb 2012 14:00:16 +0000

O Venres 27 de Xaneiro contamos coa presenza da Arquitecta Marta Vilas Rodríguez, que veu a Aula D para impartir unha interesante charla-coloquio baixo o título: “New Babylon: unha cidade situacionista”.
New Babylon é unha cidade nómade estruturada sobre plataformas móbiles proposta polo artista Constant entre os anos 50 e 70. O proxecto, situado na vertente máis arquitectónica do grupo de Vangarda “A Internacional Situacionista” resulta moi interesante (segundo comentan Marta Vilas e Xerardo Pérez- Arquitecto e profesor na nosa escola) debido a que é bastante complicado de toparmonos con el nos libros de Historia da Arquitectura Moderna. Trata sobre a organización nas cidades, onde se propoñen diversas alternativas a un urbanismo moi racionalista propio da época e cuxa máxima foi sempre buscar que o ser humano mellorase a súa calidade de vida .

Vídeo sobre a maqueta de New Babylon de Constant realizado en 2005 por Victor Nieuwenhuijs (fillo do artista) e Maartje Seyferth, ámbolos dous da produtora Moskitofilm

Este modelo de cidade ideal, polo que entendín, non ten demasiada relevancia nos anos nos que foi concibida, pero si na actualidade. ¿Saberías explicarmonos o por que deste motivo?

Nos anos nos que foi concebida New Babylon, foi exhibida e exposta ampliamente, despois cae nun relativo esquecemento ainda que estivo presente a través das súas influencias máis ou menos explícitas ou parciais.

Creo que o factor importante pola que New Babylon está en recuperación, é pola necesidade de encontrar formas de entender e despois interveir na ciudade contemporánea, cuxa complexidade desborda o campo disciplinar clásico do urbanismo.

A idea de levar a cabo New Babylon, unha cidade case “utópica”, construída polos mesmos habitantes, multicultural, nómade, con decorados móbiles, chea de cor, onde a vida é o xeito de facer arte, os homes e mulleres sempre “divírtense” e a propia cidade é o campo de experimentación… ¿Paréceche factible dende o punto de vista actual?

A factibilidade de New Babylon creo que radica na súa conversión nunha actitude. E creo que tamén é nese aspecto no que radica que o seu interese permaneza ao longo do tempo.

Non creo que se poida propor hoxe un modelo único de sociedade, pois ao tendemos é á coexistencia de diferentes tipos de sociedades, como nos desvela hoxe un lixeiro análisise das cidades contemporáneas, e especialmente das grandes urbes dos países emerxentes.

¿Como cres que sería realmente New Babylon en pleno ano 2012? ¿E nun futuro? ¿Que opinas sobre a achega deste tipo de filosofía arquitectónica aos anos posteriores? ¿Cres que se botaron pola borda tódolos principios e filosofía tan fortes dos que se partiu nun principio? ¿Son este tipo de cidades case imaxinarias as que poden axudar a reformulármonos as novas cidades?

Nas propostas imaxinativas e as reformulacións globais sen dúbida radica unha enorme capacidade de suxerir camiños alternativos. E concretamente New Babylon e a Internacional Situacionista exercen unha ampla influencia sobre o pensamento das décadas posteriores. En concreto Sadie Plant no seu libro “O xesto máis radical” analiza a repercusión da Internacional Situacionista no panorama filosófico e político do noso tempo, atribuíndollele un papel fundamental.

A cidade que se propón está composta por elementos que se poden dirixir do xeito que, por dicilo dalgunha maneira, máis nos conveña…esta práctica é herdada da Internacional Letrista, da que comentabas, consérvase unha grande cantidade de información posto que se recompila nas revistas que posúen o mesmo nome e que se baseaba na práctica de reciclar e manipular compoñentes anteriores para xerar novos elementos. ¿Cres que se encontran aquí o alicerce do que hoxe en día coñecemos como sustentabilidade? ¿Como pensas que pode afrontar ou contribuír esta cidade do futuro, ou as vindeiras, a temas tan preocupantes hoxe en día como a biodiversidade ou a ecoloxía?

Aínda que os aspectos medioambientais non están presentes no ideario situacionista, o cuestionamento radical da sociedade do consumo xa supón unha actitude fronte ao tema da sustentabilidade. E coido, sobre todo, que a reivindicación da capacidade de construir unha sociedade fundamentada en valores e actitudes totalmente opostos aos imperantes nas sociedades contemporáneas desenvolvidas , é a única vía para sair do círculo pechado produción-consumo-crecemento económico, que se está presentando xa como un modelo abocado ao fracaso.

Un dato curioso que saíu á luz, xa na charla, foi que Constant non emprega o factor humano na realización da súa maqueta, algo que é realmente contraditorio… ¿Saberías darllele algunha explicación a isto?

Constant recoñece nun escrito chamado “dez anos despois” as dificultades que se lle presentaron ao intentar imaxinarse ao ciudadano capaz de habitar New Babylon, e asoman os fantasmas da posibilidade de que o despregue libre dos instintos desate aspectos negativos como a violencia.

Coido que Constant, así como insiste en que New Babylon é soamente unha formalización posible da cidade situacionista e na que a súa propuesta formal é soamente unha ferramenta de axuda para poderes analizar solucións, o que pretendía respecto aos seus habitantes era non prefigurar unha determinada visión dos new babylonianos, aténdose ao principio de que sería un tipo de ciudadano por determinar fronte a unhas novas condicións de contorno.

¿Que tipo de arquitectura imaxinas que se podería aplicar para os/as que hoxe en día se aburren das cidades como antano? ¿Poderiamos chegar a formulármonos, por exemplo, cidades onde as construcións,o tempo de vida útil e a durabilidade destas sexan proporcionais? ¿Podería seres esta unha solución “factible” para chegar a combater o tedio destas?

Creo que a cuestión da capacidade de adaptación e transformación dos edificios e contornos urbanos xa está presente nalgunhas das propostas máis interesantes da arquitectura actual. Sin embargo, o modelo socioeconómico actual, moi veneullado á adquisición da vivenda como ben de investimento e como garantía económica para o futuro non facilita nin a mobilidade nin a transformabilidade desexables nunha sociedade que evoluciona a un ritmo moicho máis rápido que o que as administracións son capaces siquera de imaxinar.

E por último, a maiores de S, M, L, XL de Rem Koolhass , libro que dispón dun pequeno dicionario onde se fai emprego de técnicas como a colaxe ou o cómic, ¿Poderías recomendarmonos algunha outra referencia para os interesados en indagar algo máis sobre este tema?

A lectura máis indicada para os que lle interese o tema é a das fontes: os escritos da Internacional Situacionista para, a partires de ahí, poder facer unha lectura persoal sobre as influencias, conexións e rastros en definitiva, na obra de creadores contemporáneos.
http://www.sindominio.net/ash/ (arqivo situacionista hispano)

Telefonplan: unha escola alternativa e sen aulas deseñada por Rosan Bosch

aula D — Tue, 07 Feb 2012 08:30:04 +0000

Da man do estudo de deseño e interiores Rosan Bosch, a rede de escolas suecas Vittra deu unha volta de rosca ao que a centros docentes do país se refire creando a primeira escola de deseño intelixente do mundo.
Telefonplan, como se fixo chamar este espazo, propón un tipo de educación bilingüe (sueco e inglés) bastante fóra do convencional onde as lousas foron substituídas por ordenadores portátiles e o comedor converteuse nun lunch club no que os nenos, ademais de alimentarse, poden realizar case calquera tipo de tarefa.
O modelo de ensino que propoñen é unha educación baseada na tecnoloxía, a diversión e a creatividade, na que tanto o profesorado coma o alumnado poidan interactuar co ámbito intentando, á súa vez, que este emule escenas da vida real que sirvan como aprendizaxe para poder desenvolverse nun futuro.

vía | yoroboku

Exposición “Teito-Pendentes” de Pedro Román

aula D — Mon, 06 Feb 2012 19:20:57 +0000

Dende o pasado 16 de Xaneiro, podemos gozar de “Teito-Pendentes”, unha exposición de móbiles colgantes na que o interiorista e profesor de Aula D, Pedro Román, amósanos unha pequena mostra do seu traballo. Como complemento, tivemos a oportunidade de realizarllele a pequena entrevista que expoñemos a continuación, onde nos desvelou, en primeira persoa, algunhas cuestións en canto á realización, motivación, técnicas empregadas ou proxectos de futuro.

¿Que é o que te motivou para facer este tipo de “elementos”?
Dende sempre chamáronme as cousas que penduran, de facelo dende unha corda xiran primeiro cara a un lado, logo ao outro e así ata que finalmente vanse detendo pouco a pouco. Cando combinamos varios elementos uns a partires doutros, ese movemento pasa a seres permanente polas diferentes tensións en cada tramo do fío do que penduran. É dicir, non acadarán o repouso e xirarán lentos, cadenciosos, eternos e caóticos. Para que os poidamos contemplar. Quizais a razón para facelos fora poder asistir a ese espectáculo.
A parte pictórica da exposición supón a liberación das leis físicas do equilibrio ao tempo que acada as interpretadas ao través dos sentidos.
¿E esta exposición en concreto?
Cando chegas ao final dun proceso creativo e pensas que o círculo xa está pechado, podes facer como mínimo dúas cousas, unha, empaquétalo todo e pasar a outros asuntos que xa tiñas na cabeza, ou ben poñelos a proba, liberándoos no espazo que, en definitiva, é o seu dereito a teres unha vida e a seres contemplados. É dicir, amosalos.
¿Dende cando te dedicas a realizar móbiles?
Unhas cousas lévannos ás outras. Fai catro anos máis ou menos, fixenme cunhas baras de pouco máis dun metro de longo, fabricadas a partires de tiras de bambú, e utiliceinas para construires unha estructura informal e tridimensional, que logo desfixen para realizares un elemento plano cun cordel do que pendurar as baras máis ou menos polo seu centro, compensándoas mediante peciñas de chumbo que facíanas cembar pola súa parte máis estreita e mantíñanas máis ou menos na horizontal ao tempo que adquirían un carácter orgánico e ingrávido. Decateime de que si as afastaba entre elas de xeito que non tropezasen e as liberaba da parede para deixalas xirar libremente no espazo , aquelo era un móbil.
Fai pouco plantexóuseme facer un elemento plano para resolver un paramento estreito e de dous metros e medio de altura. Fixen uns modelos a escala con pauciños de non máis de trinta centímetros de longo sin poderes resistir de novo o impulso de liberalos da parede para que xiraran libremente, aquilo era outro móbil, logo debuxei outro e outro resolvendo as diferentes posibilidades de equilibrio e construínos a pequena escala. Lembreime daquelas baras longas, baixei á floristrería do barrio e merquei ducia e media delas para construílos outra vez a gran escala, de xeito que foran quen de interactuar activamente co seu contorno e adquirisen outro carácter. Se daquela estructura tridimensional non queda nada, o elemento plano para aquela parede estreita ainda está por resolver.
¿Qué materiais empregas? Polo pouco que sei, para facer un móbil, debemos basearnos no “Principio da balanza”… ¿poderías comentar a grandes trazos en que consiste?
Utilizo unicamente as baras de bambú xa antes citadas como elementos a compensar, pequenos chumbos ou grandes arandelas de aceiro como equilibradores e contrapesos, un simple fío como elemento de suspensión que ademais debe soportar o peso do conxunto e tamén peciñas metálicas que fan de roldana nos casos nos que o móbil poida modificarse en canto ás alturas dos diferentes elementos que o compoñen.
Ao facer un móbil ou cando tratamos de equilibrar algo, estamos a seguires as “leis da balanza”, esto xa o saben os nenos cando xogan nun balancín, o de maior peso colócase preto do eixo de xiro que é o punto de apoio, cumplindo aquelo de que unha forza polo seu brazo sexa igual á outra polo seu.
O equilibrio depende desa lei e, permítenos , que os elementos máis pesados colocados dun lado do punto de suspensión contrarresten a outros de maior tamaño e menor peso situados ao outro lado, ou ben xogar coas lonxitudes dos brazos. Dito doutro xeito, a liberdade é total sempre que respectemos as leis da física.
Xa falando en concreto dos “Teitopondentes”, dicir que a inclusión da polea composta permíteme xogar coas alturas de cada un dos elementos do móbil para se adaptares millor às proporcións do espazo no que se dispoña , de xeito que sexa o propio espectador quen xere a forma do conxunto.
A máis dos móbiles que están expostos en Aula D, ¿tes algunha outra “serie”?
Non, nin penso que a faga porque xa teño descubertos os seus segredos, outra cousa é que calquera día faga outro móbil. Como dicía ao principio, unhas cousas levannos a outras ; xa antes daquela estructura tridimensional houbera outras, como exemplo, unha feita cunhas baras de vimbio que topara e que acabouse por chamar “Napilareza”. Estaba adicada a Pilar, en efecto era unha natureza aínda que non queriamos que fose morta. Logo observando as formas das polas das árbores comecei a intuir articulacións esqueléticas e formas antropomórficas que unidas con cordeis, xeraban anatomías moi expresivas ás que irónicamente din o calificativo de estátuas. Quero dicir que todo forma parte dun mesmo percorrido, o que faga máis adiante deberá de seres outra cousa.

Kumi Yamashita: ‘The master of shadow’

aula D — Fri, 27 Jan 2012 08:30:35 +0000

Vídeo do Diálogo por Kumi Yamashita no ano 1999

Kumi Yamashita é unha artista xaponesa formada nos EUA cuxa fonte de inspiración e traballo se basea no tratamento e a manipulación da luz para xerar sombras realistas con obxectos, na súa maioría, en tres dimensións. A partir de conceptos aparentemente simples, a artista pon en dúbida o impredicible do que vemos ou esperamos ver e, por dicilo dalgún xeito, o que realmente é.

Para iso emprega elementos cotiáns que, combinados coa luz, e conectados entre sí son capaces de crear unha infinita variedade de perfís.
Actualmente vive en Nova York e conta con numerosas exposicións por todo o mundo. Para saber máis sobre a súa biografía, obra e traxectoria artística véxase:

http://kumiyamashita.com/

40 DOTS. 40 ARTISTAS

aula D — Mon, 23 Jan 2012 21:50:24 +0000

Tras sete anos de vida, o magazine de tendencias vigués, Dot Galicia, apostou por realizar unha exposición que estará composta por 40 obras de 40 artistas que foron publicadas na propia revista ao longo da súa historia e coas que se pretende representar a filosofía da publicación galega. Nela, poderemos atopar os traballos de diferentes autores, que abranguen dende o deseño gráfico, ata a pintura, ilustración ou fotografía así como actividades complementarias relacionadas co mundo do audiovisual e da música.
A mostra terá unha duración de catro días, sendo a inauguración o venres día 20 ás oito da tarde no “Halcón milenario”, na rúa Cervantes, 18-1º, en Vigo. As obras poderán verse os días 20, 21, 27 e 28 de xaneiro en horario de 20:00 a 23:30.

Laus 2012: premios internacionais do deseño gráfico e a comunicación visual

aula D — Sat, 21 Jan 2012 19:00:17 +0000

Un ano máis, a ADG-FAD (Asociación de Deseñadores Gráficos e Directores de Arte ), convoca a 42ª edición dos premios internacionais do deseño gráfico e a comunicación visual.

O prazo de inscrición foi aberto o 9 de Xaneiro e ten como data límite ata o día 10 do próximo mes de febreiro para a presentación das obras. Aos premios (Bronce, Ouro, Prata e Gran Laus), que constitúen unha ferramenta de divulgación inestimable, poderán presentarse profesionais do sector así como estudantes, estes últimos en dúas categorías:

. Traballo libre (proxecto de deseño gráfico ou publicidade en calquera medio): Poderán participar os estudantes que no presente curso académico 2011-12 estean matriculados en materias de calquera curso.

. Proxecto final de estudos (deseño gráfico, audiovisual, web e medios dixitais): Só poderán
participar aqueles estudantes que remataron os seus estudos no curso académico 2010-11.

Os alumnos/as que estean interesados en presentar algún proxecto, deberán poñerse en contacto previamente coa escola para realizar a entrega dos traballos e obter un certificado de estudios. As bases poden ser consultadas e descargadas neste link.

Ingrid Siliakus: arquitectura de papel

aula D — Fri, 20 Jan 2012 08:30:27 +0000

Fai uns 10 anos a artista Ingrid Siliakus descubriu a Arquitectura Origámica da man do profesor Masahiro Chatani, do cal estudou a súa obra, quedando dende entón fascinada por esta disciplina; por mor disto, adicouse a investigar e crear pequenas obras arquitectónicas de gran detalle e de apariencia fráxil pero estructuralmente complexas.

As súas especialidades son os edificios dos maestros da arquitectura e as esculturas abstractas complexas, sendo os seus traballos próximos aos doutros artistas como Marivi Garrido, Takaaki Kiharo, Keiko Nakazawa, ou o propio Masahiro Chatani.

Ademáis de múltiples exposicións, editou tamén un libro, que recolle parte do seu traballo, titulado From building to card.

Para saber máis sobre a súa obra e a Arquitectura Origámica véxase:
http://ingrid-siliakus.exto.org/
http://www.flickr.com/photos/paperarchitect/
http://members.ams.chello.nl/rebran/gebned.htm
http://members.ams.chello.nl/rebran/eschereng.htm

The Obliteration Room

aula D — Tue, 03 Jan 2012 08:00:04 +0000

Incríble instalación da artista xaponesa Yayoi Kusama na Gallery of Modern Art de Brisbane, Australia. A idea do proxecto baseouse en pór a disposición do público un espazo doméstico grande, branco e baleiro que poidese servir como lenzo de traballo ou espazo expresivo. Así, ao longo de dúas semanas, déronse milleiros de adhesivos -en forma de puntos de cor- aos visitantes máis pequenos, os nenos, e foron invitados a intervir libremente no espazo co suxerente resultado que podedes ver nas imaxes…

Din-Ink, reinventando o boli Bic

aula D — Wed, 28 Dec 2011 08:00:33 +0000

O estudio zo-loft, tomou como punto de partida os tradicionais bolis Bic para facer unha proposta conceptual na que a tapa, algo que de cotío ten pouca utilidade, (e que case sempre rematamos levándonos á boca), pasa a converterse no elemento principal deste deseño. A idea é que os bolígrafos poidan servir, ademais de para escribir, para ser usados como cubertos. As vantaxes poden ser moitas, xa que cun pequeno custo de producción estes bolis-cuberto poderían ser de especial utilidade, por exemplo, en países en desenvolvemento ou en comunidades con poucos recursos. Están feitos de materiais non tóxicos, axeitados para o sector alimentario.

vía | designboom

Entrevistamos a Ismael Otero y Fidel Pampillón del estudio multidisciplinar “ADC VioletaVila”

aula D — Thu, 22 Dec 2011 16:51:24 +0000

Hace ya unos días se pasaron por la escuela Ismael Otero y Fidel Pampillón (antiguo alumno de Aula D), Director de Proyectos y C.E.O del estudio “ADC VioletaVila” respectivamente. Impartieron una charla bajo el título “Espacios que comunican”, que se centró, principalmente, en explicarnos cómo un estudio multidisciplinar afronta cada proyecto, desde el momento en que el cliente entra por la puerta hasta que se da por finalizada la obra, puntualizando aspectos como el proceso creativo y los elementos clave a tener en cuenta en la realización de un trabajo de esta envergadura.

La charla, que duró casi tres horas, comenzó con un “¿Quiénes somos?” seguido de un “¿Cómo funciona un estudio de diseño?”, donde nos explicaron que su trabajo se basa en el desarrollo de proyectos de arquitectura, diseño de interiores y paisajismo así como de comunicación gráfica. Hablabais, sino me equivoco, de una “Arquitectura del interior al exterior”… ¿podríais explicar de nuevo este concepto para los que no han podido asistir?
Desde el estudio A.D.C VioletaVila, proyectamos siempre teniendo en cuenta el programa de necesidades del cliente y la función que debe de cumplir el espacio que estamos creando. Cuando hablamos de “Arquitectura del interior al exterior”, nos referimos a eso, a tener en cuenta, sobre todo, la función para la que este espacio ha sido diseñado y las necesidades de uso para las que ha sido creado, las sensaciones que debe transmitir, los planos de circulaciones, la operatividad de los espacios públicos y privados etc.
En esta breve introducción, también se hizo hincapié en seis pasos fundamentales que podríamos definir como el método de trabajo a seguir en un estudio de estas características y que poco a poco, se fueron desmembrando a lo largo de toda la charla.
El primero es la toma de contacto con el cliente, en la cual comentabais que se trata, más que nada, de un trabajo casi de psicología, donde la financiación es siempre vuestro “caballo de batalla”…¿Qué consejos podríais darnos en cuanto a esta primera toma de contacto con un posible cliente? ¿Se nota mucho la crisis a la hora de proponer un nuevo proyecto y sus costes de realización o la reducción de costes al mínimo es un valor que ha imperado siempre en el perfil del cliente?
La principal y más importante es mantener siempre una escucha activa. Aprovechar esta primera reunión para obtener todo tipo de información sobre él cliente, sobre sus necesidades, sus inquietudes….sus expectativas a la hora de dirigirse a A.D.C VioletaVila y no a otro estudio de características similares.
En respuesta a la segunda pregunta, indudablemente todos nos vemos afectados por la situación actual. No obstante, en A.D.C Violeta Vila siempre hemos cuidado los costes de ejecución de nuestros proyectos, intentando en todo caso que esto no merme la calidad o nos impida llegar a la consecución de los objetivos planteados al cliente. Sin embargo, actualmente nos estamos encontrando con muchos clientes que no consiguen financiación e incluso se han dado casos de proyectos que no han llegado a ejecutarse por este motivo.
Los siguientes pasos propuestos han sido la evaluación del proyecto, donde se recaba la información necesaria para poder desarrollar el mismo y, posteriormente, se realiza un análisis de la información acorde con las necesidades del cliente en cuestión. Pero no es hasta el punto cuatro, proceso de diseño, donde se realiza la tormenta de ideas y puesta en común, donde, por decirlo de algún modo, se trabaja en equipo. ¿Es la primera toma de contacto “real” en el proyecto entre diseñadores gráficos y de interiores o ambos participan en todo el proceso desde que se inicia?
Desde un primer momento implicamos a todos los departamentos en el desarrollo del proyecto, cada uno en el área que le corresponda, arquitectos, aparejadores, diseñadores gráficos etc
Desde la primera toma de contacto con el cliente se ven implicados todos los departamentos, ya en el proceso de investigación y recopilación de datos participamos todos, cada uno en el área que le corresponda: arquitectos, interioristas, aparejadores, diseñadores gráficos…
En cuanto a la medición y presupuesto, paso posterior, qué es lo que debe primar…¿el empleo de materiales/diseño acorde con las necesidades reales, funcionales y estéticas del cliente o siempre se debería tender a intentar abaratar los costes de la obra aunque el final no sea el esperado?
Siempre tiene que haber un equilibrio entre función – estética y precio – calidad. Como ya hemos dicho antes, en nuestro estudio proyectamos siempre para cubrir las necesidades de nuestro cliente. Lógicamente, intentamos hacerlo siempre de la mejor manera posible manteniendo este equilibrio. No siempre lo más caro es lo mejor pero sí puede ocurrir que lo barato nos salga caro… Aunque, ¿es un buen diseño, necesariamente caro o existen otras formas de hacerlo abaratando costes…? Creemos en la creatividad y en la búsqueda de ideas nuevas y nuevos productos como pilares fundamentales para la consecución del objetivo final manteniendo el equilibrio del que hablábamos anteriormente.
¿Habéis desechado algún proyecto por no adaptarse a las características formales, funcionales y/o estéticas que requería?
No, nunca hemos rechazado un proyecto por este motivo. Siempre le hemos dado vueltas hasta conseguir su viabilidad o hemos intentado adaptarlo a lo que el cliente nos planteaba para poder hacerlo posible.
¿Suelen los clientes dejarse aconsejar por vuestras propuestas u os habéis topado con algún caso “especial” que requiera de una mayor dosis de la psicología que comentabais al abrir la charla?
Sí, los clientes suelen dejase aconsejar, a lo largo de todo el proceso, por nosotros. Esa es una de las premisas fundamentales en nuestro planteamiento de trabajo, que el cliente confíe en nosotros y busque nuestro asesoramiento. Si esto se cumple tenemos grandes garantías de éxito a la hora de llevar a cabo este trabajo. Clientes, “especiales”, nos los encontramos aquí como en todas partes, pero ellos también son una oportunidad.
Finalmente y como último paso, nos proponéis un final satisfactorio. Como anécdota, hacéis alusión a que en alguna ocasión hasta ha habido llantos de alegría propiciados por un final más que complaciente… ¿Qué se siente cuando ves que el resultado final de un duro trabajo provoca ese tipo de sensaciones en el cliente?
Podíamos parafrasear al desaparecido Steve Jobs:

La única manera de sentirse realmente satisfecho es hacer aquello que crean que es un gran trabajo. Y la única forma de hacer un gran trabajo es amar lo que se hace.

Si además tu trabajo es reconocido y valorado por tu cliente que es para quien ha sido proyectado, la satisfacción es infinitamente mayor.
Nos habéis brindado también la oportunidad de conocer más a fondo muchos de vuestros proyectos, algunos de ellos, partiendo de cero…mobiliario, distribución de espacios y aprovechamiento al máximo de los mismos, propuestas para una gráfica acorde con lo que se propone, etc ¿Trabajáis con equipos fijos de otro tipo de profesionales (mobiliario, albañilería, acabados…) en cada una de las obras o tratáis de encontrar gente nueva en cada proyecto?
A.D.C Violetavila tiene un equipo fijo de profesionales con los que llevamos tiempo trabajamos, a los que conocemos y que nos conocen. Pero, dependiendo de cada caso podemos recurrir a otros profesionales. Aquí entran en juego las características particulares de cada proyecto, formales, de situación etc…
En base al apartado de recolección de datos, imaginamos que para realizar un buen diseño, ya sea gráfico, de interiores o ambos, se deben estudiar factores tan importantes como pueden ser el estilo de vida, la personalidad y la función de lo que se está diseñando para así poder crear un entorno acorde con las necesidades del cliente… ¿Cómo procedéis para hacer este análisis? ¿Qué factores se deberían tener en cuenta? ¿Creéis que el proceso de investigación podría pasarse por alto o es estrictamente necesario?
La información es poder. Si partimos de aquí podemos decir que dedicamos una parte importante de tiempo a la investigación y a la recogida de datos de todo tipo. Cuanta más información tengamos más fácil fluirá todo cuando nos sentemos en una mesa y será mucho más sencillo el estudio de las múltiples ideas que se nos ocurran, lo que nos facilitará el trabajo y nos ayudará a un resultado mucho más positivo. Jamás podríamos pasar por alto el proceso de investigación.
Por último, un par de preguntas dirigidas para Fidel Pampillón: ¿Qué supuso tu paso por Aula D ? ¿Cómo es volver a la escuela dónde te formaste a impartir una charla, digamos, “desde el otro lado”?
Fue un paso positivo. Guardo un grato recuerdo de la escuela y actualmente mantengo una buena relación con profesores y antiguos compañeros. Veo muy interesante el hecho de que en el aula interactúen la teoría y la práctica. Es decir, que los alumnos puedan tener la oportunidad de conocer la forma y método de trabajo de profesionales del sector.
¿Darías algún tipo de consejo para el presente y/o futuro a los que hoy día somos alumnos de ella?
Que aprovechen el tiempo, que se formen y saquen todo el jugo posible al tiempo de formación, dentro y fuera del aula. Hoy hay un abanico inmenso de posibilidades para ampliar conocimientos y lo tienen a su alcance. Y sobre todo, como dijo Ismael, que dibujen mucho a mano. Fundamental.