ADRIPA

Er is meer dan één manier om Nieuwjaar te vieren.

2012-01-11T16:58:00.000+01:00

Er is meer dan één manier om Nieuwjaar te vieren

Een nieuw jaar is begonnen, en de aarde maakt dus weer een nieuw rondje om de zon. Het jaar is een goede eenheid om de lengte van een mensenleven uit te drukken en om de geschiedenis in te delen. Er bestaan 35.000 jaar oude grotschilderingen en onze geschreven geschiedenis gaat zo'n 5000 jaar terug.

De beroemde grotschilderingen in Lascaux in Frankrijk zijn maar 17.000 jaar oud; de oudst bekende grotschilderingen zijn dubbel zo oud. Bron: Wikipedia

Voor ons is dat misschien een lange tijd, maar in de sterrenkunde wordt in miljoenen en miljarden jaren gerekend. Zulke grote getallen zeggen ons niet zo veel, en daarom wordt vaak een andere eenheid voor tijd gebruikt: het galactische jaar. In een galactisch jaar, 225 miljoen aardse jaren, draait de zon één keer om het centrum van de Melkweg. In galactische jaren uitgedrukt is de geschiedenis van de aarde en het heelal gemakkelijker te overzien.

Een nieuwe kalender

Elke tijdrekening moet een begin hebben, en in dit geval ligt het voor de hand om het jaar nul te leggen bij de vorming van de zon 4,5 miljard jaar geleden, toen hij aan zijn baan om het centrum van de Melkweg begon. Dat is 20 galactische jaren geleden, en nu kunnen we de belangrijkste jaartallen in de nieuwe kalender op een rijtje zetten. Voor galactische jaren wordt meestal de afkorting GY, Galactic Year, gebruikt.

-40 GY Vorming van het heelal met de oerknal
-39 GY Begin van de vorming van de Melkweg
0 GY Vorming van de zon
4 GY Vorming van de zeeën op aarde
6 GY Ontstaan van eencellig leven
18 GY Ontstaan van de eerste dieren en planten
19 GY Massa-extinctie
20 GY Ontstaan van de mens - de huidige tijd

Er is al 14 galactische jaren leven op aarde, maar het grootste deel van de tijd was dat eencellig. De dieren en planten zoals we die nu kennen zijn er in dit perspectief eigenlijk nog maar net, want ze gaan maar twee galactische jaren terug. Het zonnestelsel bestaat gedurende een derde van de leeftijd van het heelal van 60 galactische jaren.

Het afgelopen galactische jaar

Rond deze tijd kijken we terug op het afgelopen jaar, en de aarde heeft heel wat meegemaakt in het laatste galactische jaar. In het begin van het jaar was de grote massa-extinctie tussen het perm en het trias net voorbij. In korte tijd stierf 96% van alle zeediern en 70% van alle landdieren uit, en het duurde vele miljoenen jaren voordat het leven weer opbloeide. De precieze oorzaak is niet bekend, maar zware vulkanische activiteit in Siberië en een stijging in het gehalte waterstofsulfide afkomstig van bacteriën worden vaak genoemd.

Een galactisch jaar geleden vormden alle continenten van de aarde één supercontinent, Pangea. Bron: East Tennessee State University

Maar rond het laatste galactische nieuwjaar kwam het leven weer terug. Hier zien we het begin van de dinosaurussen, maar ze leefden in een wereld met maar één continent, het grote supercontinent Pangea. Daardoor was het klimaat heel anders dan nu, en gedurende het hele afgelopen galactische jaar is dit supercontinent langzaam overgegaan in de werelddelen zoals we ze nu kennen.

Terwijl de dinosaurussen zich ontwikkelden en de aarde begonnen te domineren, bewoog de zon rustig door de Melkweg. Soms ging hij door een spiraalarm heen, en was de hemel vol jonge en warme sterren. Af en toe explodeerde een supernova erg dichtbij en werd de aarde tientallen jaren lang blootgesteld aan krachtige straling. De zon ging ook door rustiger gebieden, met weinig sterren aan de hemel. Misschien verzwakten stofwolken af en toe het licht van de zon, waardoor een lange ijstijd op aarde ontstond.

3,5 galactische maanden geleden werd de aarde getroffen door een 10 kilometer grote asteroïde, waardoor de dinosaurussen uitstierven. De zoogdieren domineren de aarde dus pas iets meer dan drie galactische maanden. De geschiedenis van de mens is pas drie galactische uren oud, en we kunnen ons alleen maar afvragen wat het volgende galactische jaar ons brengt. En hiermee wensen we onze lezers een gelukkig nieuwjaar.

uit "Wetenschap in beeld"

Toespraak Bart De Wever in de Senaat

2011-12-12T18:18:00.000+01:00

[Intro over Plan B van Di Rupo en de Franstaligen, cf. De Morgen: straf dat Di Rupo officieel spreekt over “la renaissance du pays” maar in de feiten samen met de andere Franstaligen een Plan B voorbereidt; in de tussentijd worden de Vlamingen nog maar eens uitgeperst, de koe melken tot ze neervalt => zie effectief uitgesproken versie!]
Sta me toe van even terug te komen op de debatten over de regeerverklaring in de Kamer vorige week. Ik vond het namelijk opmerkelijk dat die aan Vlaamse kant niet zozeer over de regeerverklaring gingen, maar eerder over mijn partij. In een normaal land zouden de fractieleiders van de regeringspartijen het regeerakkoord verdedigen en uitleggen waarom hun fractie die regering het vertrouwen zal geven. Blijkbaar is dat aan Vlaamse kant niet zo’n eenvoudige opdracht. Ook al gaf onze fractieleider een heel zakelijk betoog met focus op de inhoud van het regeerakkoord, een echt debat over de inhoud is er niet van gekomen. Een bashing van de N-VA als oppositiepartij des te meer. Het is tekenend voor het zwaktebod van de Vlaamse partijen in de nieuwe regering. De felheid van de aanvallen tegen de N-VA spoort evenredig met de mate waarin sommige meerderheidspartijen hun kiezers hebben bedrogen. Er is immers wel degelijk een verschil tussen een eerbaar compromis en kiezersbedrog.
Advertentie Open Vld
Wie dàt beloofd heeft en vandaag dit regeerakkoord ondersteunt, pleegt kiezersbedrog zonder meer. De grote hevigheid van de aanvallen tegen N-VA lijkt me De Wever

dan ook niet ingegeven door de liefde voor dit regeerakkoord. Men kan het gewoon niet hebben dat er een Vlaamse partij die niet wil meedoen aan het kiezersbedrog dat Vlaamse partijen in dit land moeten plegen om een federale regering te vormen. De hoogste vorm van staatsmanschap voor de Vlamingen is opnieuw van te vergeten wat noodzakelijk is en zich tevreden te stellen met wat de PS toestaat. Vlaanderen is er niet beter van geworden, ondanks zijn Noord-Europese economie bengelt het achteraan in het Europese peloton. De traditionele partijen zijn er trouwens evenmin beter van geworden, ze vertegenwoordigen niet eens meer de helft van de Vlaamse kiezers. Maar ze doen dapper verder. Meer dan ooit geldt het adagium dat een Vlaamse staatsman een man is waarop Vlaanderen geen staat kan maken.
Ik begrijp dus dat men boos is omdat de N-VA blijft vasthouden aan wat noodzakelijk is. Aan wat de Vlaamse kiezer beloofd is. Maar ik vind het jammer dat men zich genoodzaakt voelt om een loopje met de werkelijkheid te nemen. Er zijn de voorbije dagen zo veel onwaarheden verkocht door sommigen, dat ik mij vandaag verplicht voel om toch even de puntjes op de i te zetten. De waarheid heeft immers ook haar rechten.
Zo beweert men dat de N-VA in de Vlaamse regering het communautair akkoord zou hebben goedgekeurd. Ik nodig hen uit om de toespraak nog eens te lezen die ik op 12 oktober in het Vlaams parlement heb gehouden. Daar zei ik letterlijk:
“De N-VA was als partij niet betrokken bij dit akkoord en onze opinie erover is dus ook niet dezelfde als die van onze coalitiepartners.” Iets wat trouwens ook door minister-president Kris Peeters is bevestigd in zijn regeerverklaring.
“Wij zijn niet betrokken, en wij keuren het af.” Het staat er letterlijk: “wij keuren het af”.
“De N-VA kan natuurlijk van de minister-president niet verwachten dat hij namens de Vlaamse Regering of zelfs namens zichzelf al onze kritiek op het federale akkoord zou uitspreken. Dat kan niet en dat verwachten wij niet. Maar niemand mag van mij verwachten dat ik als partijvoorzitter deze kritiek niet meer zou mogen uitspreken.”
Ik heb vervolgens in het Vlaams parlement exact dezelfde kritiek gegeven op het Vlinderakkoord als mijn partijgenoten vorige week in de Kamer. U kunt dit allemaal mooi nalezen in het verslag van de bewuste plenaire zitting.
Wij waren als N-VA echter niet bereid om een goed functionerende Vlaamse regering te laten vallen omdat ANDERE partijen op een ANDER beleidsniveau een slecht akkoord gesloten hebben. Volgens ons is de Vlaamse zaak veel beter gediend MET de N-VA in de Vlaamse regering dan zonder. Ik begrijp dat dit voor Open Vld geweldig frustrerend moet zijn, want onze twee ministerpostjes zouden ze maar al te graag overnemen. Ze zijn zelfs zodanig gretig dat hun fractieleider in de Kamer onlangs nog voorstelde om de Vlaamse regering uit te breiden van 9 naar 11 ministers. De N-VA mocht dan plots wel blijven zitten van Dewael, als zijn partij er ook maar kon bijkomen. Het moet zijn dat het een Vlaamse regering is die fantastisch werk levert, als de oppositie er zo graag wil komen bij zitten, denk ik dan. Of wil men gewoon van de Vlaamse regering ook een obesitas-regering maken?

Want nu we het toch over de postjes hebben: deze regering heeft langer onderhandeld over de verdeling van de postjes dan over justitie en asiel en migratie samen. Dit was een triest schouwspel. Met als resultaat: 19 excellenties, 13 ministers en 6 staatssecretarissen. 19! In de jaren ’90, toen federaal nog meer bevoegdheden telde, telden de regeringen Dehaene slechts 16 excellenties. Nu, met minder bevoegdheden, 19, terwijl we in de grootste economische crisis sinds de Tweede Wereldoorlog zitten. Zelfs Verhofstadt I, die met paarsgroen ook uit 6 partijen bestond, telde een excellentie minder. Nooit gedacht dat ik ooit nog iets positiefs over paarsgroen zou moeten zeggen, het is teken dat het ver gekomen is... Het contrast met de Vlaamse regering is groot: daar hebben we slechts 9 i.p.v. 11 ministers aangesteld en hebben we de kabinetten met 40% afgeslankt. Ik roep de regering Di Rupo op om alvast dat laatste voorbeeld te volgen: die 19 excellenties zijn een totaal verkeerd signaal, maak het goed door alvast hun kabinetten met 40% af te slanken.
Waarom zoveel excellenties? Waarom toch opnieuw zo veel staatssecretarissen benoemen? De echte reden was natuurlijk dat men aan Vlaamse kant verveeld zat met het feit dat deze regering geen meerderheid heeft aan Vlaamse kant. Nu probeert men zich te verbergen achter het schaamlapje van de 10 Vlaamse en 9 Franstalige excellenties. Maar wat echt telt, is dat in de ministerraad 7 Franstalige ministers zullen zitten en slechts 6 Vlaamse ministers. Het is immers in die groep dat de echte beslissingen genomen worden. Wat echt telt, is dat in het parlement deze regering gesteund wordt door 80% van de Franstalige volksvertegenwoordigers en slechts 49% van de Vlaamse volksvertegenwoordigers. De regering Di Rupo I heeft dan ook geen enkele democratische legitimiteit in Vlaanderen. Ik moet Di Rupo feliciteren, want hij is geslaagd in een serieuze krachttoer. Hij heeft Vlaamse partijen gevonden die bereid zijn om met een Vlaamse minderheid een regering te vormen die het merendeel van de totale begrotingsinspanning via belastingsverhogingen gaat doen, belastingen waarvan de meerderheid (80% volgens Herman De Croo) door de Vlamingen wordt betaald. BESLISSEN gebeurt in dit land door een minderheid aan Vlaamse kant, BETALEN doen we altijd met een overgrote meerderheid. Alles moet in dit land paritair verdeeld worden het Grondwettelijk Hof, de ministerraad, het Hof van Cassatie, de Raad van State, het Overlegcomité, ...). Maar zonder Vlaamse meerderheid besturen, dat is geen probleem. Moeten we de grendelgrondwet nog wat aandikken met de verplichting om een meerderheid in beide taalgroepen te hebben voor een regering? Hoe absurd dat Vlamingen zoiets zouden moeten vragen. Want in een normaal land zou zo’n eis worden gesteld door de minderheid om zich te beschermen tegen de meerderheid ipv andersom. Net zoals taalwetgeving overal ter wereld dient om de taal van de minderheid te beschermen. Alleen bij ons is het andersom.

Nochtans deze keer zou het anders zijn. Getuige daarvan enkele uitspraken die ik graag even in herinnering breng. Ik citeer Vincent Van Quickenborne (Open Vld) in De Morgen op 21 april van dit jaar:

“Een regering met de drie traditionele partijen heeft aan Vlaamse kant geen meerderheid. Het zou dus al om een quadripartite moeten gaan. Het is immers uitgesloten een regering te vormen zonder een Vlaamse meerderheid. En daar zit echt niemand op te wachten.”
Inderdaad, daar zat niemand op te wachten. Maar intussen is ze er wel en diezelfde Van Quickenborne is er zelfs vice-premier van geworden. Ik citeer vervolgens oud- CD&V-voorzitter Marianne Thyssen in De Morgen op 7 juni 2010, vlak voor de verkiezingen:
“Natuurlijk stappen wij niet in een federale regering zonder een Vlaamse meerderheid.”
Ik moet Marianne trouwens feliciteren, want in tegenstelling tot haar partijgenoten is zij consequent gebleven en inderdaad niet in deze regering gestapt. Zij is een verstandige vrouw, ze weet waarom. Ook Open Vld-voorzitter Alexander De Croo was toen diezelfde dag in De Standaard heel duidelijk:
“Daar bestaat geen discussie over.” En hij voegde daar toen een vraag aan toe, die vandaag wel bijzonder relevant blijkt: “Belooft De Wever ook om geen linkse regering op de been te helpen die de belastingen verhoogt in plaats van te bezuinigen?”.
Vandaag stellen wij als N-VA diezelfde vraag opnieuw aan de Open Vld-voorzitter. Maar ze is helaas al beantwoord...
Sommigen onder u zullen nu denken: ja, maar het is de schuld van de N-VA zelf, die is gaan lopen en heeft ons gedwongen om verder te doen zonder Vlaamse meerderheid. Dit fabeltje wordt vaak opgerakeld, vooral door CD&V en Open Vld. Probleem is dat men tussendoor per ongeluk af en toe de waarheid vertelt. En dat ik dat telkens nauwkeurig heb genoteerd. Ik breng u opnieuw enkele uitspraken in herinnering. Ik citeer Alexander De Croo in Het Laatste Nieuws van 22 november – amper 3 weken geleden – toen hij door de PS aangevallen werd in de discussies over de begroting:
“En dat terwijl Di Rupo toch weet wat een enorm risico wij hebben genomen door de N-VA te laten vallen.”

Ik citeer Alexander De Croo in de Gazet van Antwerpen van 3 december – amper 10 dagen geleden – met zijn antwoord op de vraag wat het scharniermoment volgens hem was:

“Toen de Open Vld als eerste Vlaamse partij zegde bereid te zijn om regeringsonderhandelingen te beginnen op basis van de nota Di Rupo. Dat lag niet voor de hand. Vijf minuten voor we dat formeel zouden beslissen, kreeg ik een sms van Bart De Wever waarin hij aankondigde dat de N-VA toch “neen” zou zeggen tegen Di Rupo. We hebben doorgezet en toch “ja” gezegd.”
De Croo geeft hier toe dat hij wel degelijk wist dat de N-VA “neen” zou zeggen, wat hij tijdens een debat op de 7de dag nog straal ontkende. En hij meldt trots dat zijn partij toen “doorgezet” heeft. Later moest ook Groen! uit de onderhandelingen. Een regering zonder de N-VA én zonder Vlaamse meerderheid, is dus de bewuste keuze van Open Vld geweest.
Het strafste was – hoe kan het ook anders – vader Herman De Croo in Het Laatste Nieuws van 26 november, ook nog maar een tweetal weken geleden:
“De koning weet dat Alexander als eerste de N-VA heeft laten vallen, waarna ook Wouter Beke dat gedaan heeft.”
Vader Herman zet die trots nog wat explicieter in de verf. Open Vld heeft als eerste de N-VA laten vallen, nog voor de CD&V.
Ook nog maar een kleine twee weken geleden, lees ik CD&V-voorzitter Wouter Beke in Humo op 29 november:
“Twee dagen later, één uur voor het partijbureau van de CD&V, belt hij plots om te zeggen dat hij zijn partij niet kon overtuigen.”
Los van de zoveelste flauwe sneer die Beke hier formuleert, zegt ook hij dus duidelijk dat hij op voorhand wist dat de N-VA “neen” zou zeggen. Ook CD&V heeft dus bewust zonder de N-VA “doorgezet”.
Meneer Beke en meneer De Croo – en bij uitbreiding alle politici van CD&V en Open Vld – ik nodig jullie uit om voortaan te stoppen met jullie leugen als zou de N-VA zelf aan de kant gaan staan zijn. Een leugen die mijnheer Di Rupo nog eens expliciet heeft herhaald in zijn repliek aan de Kamer. Jullie hebben ONS laten vallen en dat was een bewuste keuze. Het zou jullie sieren om daar openlijk voor uit te komen en de moed te hebben om je eigen beslissingen te verdedigen aan de publieke opinie. In plaats daarvan keren jullie je in ieder debat collectief tegen de N-VA. Waarmee jullie jezelf reduceren tot de nuttige idioten van de PS die het vuile werk tegen de N-VA mogen opknappen terwijl mijnheer Di Rupo in de Kamer rustig verder op zijn laptop kon tokkelen.

De N-VA heeft gewoon “neen” gezegd tegen de nota Di Rupo, zoals ook eerder de CD&V “neen” had gezegd tegen de nota Vande Lanotte (ook al was die inhoudelijk sterker dan de nota die men wel aanvaardt heeft, begrijpe wie kan). Het verschil is dat de N-VA toen collegiaal geweest is met de CD&V. Toen Di Rupo “neen” zei tegen mijn nota als koninklijk verduidelijker, was er geen enkele Franstalige partij die ook maar overwoog om zonder de grootste Franstalige partij te gaan onderhandelen. Dat is het verschil met de Vlaamse politici: zij vinden het wel kunnen om zonder de grootste Vlaamse partij een regering te vormen. Het resultaat is er: een regering zonder Vlaamse meerderheid en met een Franstalig overwicht. Dat was niet waar de Vlamingen in 2010 voor gestemd hebben.
Di Rupo I wordt aan Vlaamse kant een regering van de verliezende partijen. CD&V, Open Vld en sp.a kregen bij de verkiezingen van 2010 alle drie een stevige pandoering van de kiezer. Blijkbaar is men dat signaal van de kiezer intussen al vergeten. Het feit dat de drie traditionele partijen in Vlaanderen samen geen meerderheid meer halen, zou normaal gezien alle alarmbellen moeten doen rinkelen. In dit land negeert men dat signaal en speelt het orkest rustig verder. We zullen zien hoe lang het nog duurt.
Betreffende de inhoud van het regeerakkoord. Ik ga hier niet nog eens alle kritiek herhalen die mijn partijgenoten in de Kamer reeds uitvoerig hebben toegelicht. De Senaat is een nutteloze instelling en dat wordt met deze debatten – nadat de regering al het vertrouwen gekregen heeft – nog maar eens bewezen. Ik ga het dus kort houden en slechts een paar punctuele vragen stellen. Zo zou ik bijvoorbeeld graag eens een duidelijk antwoord krijgen op de vraag wanneer die staatshervorming precies zal worden goedgekeurd in het parlement? Wanneer worden die bevoegdheden overgedragen naar de deelstaten? Vanaf wanneer wordt de nieuwe financieringswet van kracht? Wanneer worden de wetsvoorstellen voor de splitsing van BHV gestemd? Aan Vlaamse kant hoor ik sommigen zeggen: we gaan dat zo snel mogelijk doen, zelfs binnen de eerste 6 maanden van 2012. Aan Franstalige kant horen we echter iets anders. Ik citeer Charles Michel op Bel RTL: “Il est certain que l’ensemble des décisions à prendre dans les parlements vont prendre du temps. Donc, dans les faits, on sera au-delà de 2014...”. Wat is het nu? Blijkbaar heeft men in de regering zelfs daar geen afspraken over gemaakt. Of toch? (aandringen bij EDR persoonlijk voor een antwoord).
Over het regeerakkoord zelf vat ik tot slot ons oordeel nog eens kort samen:
Budgettair is deze regering bijzonder pijnlijk voor de mensen die werken, en met name voor de Vlamingen. 3/4 van de inspanningen worden gedaan door hogere belastingen, slechts 1/4 door echte besparingen op de uitgaven. En het zijn vooral de Vlamingen die werken, die de belastingen betalen in dit land. Ik verwijs gewoon naar Herman De Croo om dit te bevestigen.

Sociaal-economisch zet deze regering enkele kleine positieve stapjes in de goede richting, maar het is telkens “too litte too late”. Het meeste zal bovendien pas na deze legislatuur effectief worden, als de volgende regering er niet op terugkomt natuurlijk. Terwijl de belastingen natuurlijk niet snel genoeg kunnen binnenkomen. Dat zullen alle mensen die momenteel dubbel glas in hun woning aan het steken zijn zeker kunnen getuigen...
Terwijl andere Europese landen reuzensprongen maken, zetten wij alleen muizenstapjes. De Europese aanbevelingen worden op vele terreinen niet of nauwelijks uitgevoerd. Dit zal niet volstaan om ons uit de crisis te trekken, hoogstens om wat verder te kunnen aanmodderen.
Het communautaire hoofdstuk bevat positieve elementen, maar is in het geheel een mager beestje en zeker niet de Copernicaanse omwenteling die alle Vlaamse partijen aan de kiezers beloofd hadden (cfr Dehaene). Bovendien betalen de Vlamingen voor deze kleine staatshervorming een grote prijs, via de nieuwe financieringswet die Vlaanderen veel geld zal kosten (ten voordele van Brussel dat zich enorm verrijkt (1 miljard euro in 2030), de Franse gemeenschap (lambermontgeld) en Wallonië dat beschermd wordt tegen inkomensverlies). Geen enkele regio mocht verarmen van Di Rupo. Maar dat gold duidelijk niet voor Vlaanderen.
Op maatschappelijk vlak stellen we vast dat de regeringsonderhandelaars nauwelijks onderhandeld hebben over justitie, asiel en migratie en bv. het beleid in overheidsbedrijven als de NMBS. Over de postjes is uiteindelijk langer onderhandeld dan over deze thema’s. Nochtans dringen zich serieuze hervormingen op in deze domeinen. Dit zal er dus opnieuw niet van komen. Ik wil hier ook even gebruik maken om begrip te tonen voor mevrouw De Block: zij kan er inderdaad niet aan doen dat haar expertise op andere domeinen ligt dan op asiel en migratie. Maar wat ik niet snap, is waarom u dan uitgerekend op deze superbelangrijke bevoegdheid bent terecht gekomen. En waarom is asiel en migratie geen ministerpost waard? Alle Vlamingen weten toch hoe rampzalig het beleid is dat hier de voorbije decennia werd gevoerd? Ze weten toch welke drastische ommezwaai in het beleid hier dringend nodig is? Ze weten toch hoezeer de Vlaamse bevolking hiervan wakker ligt? Op dit beleidsdomein hadden we een minister nodig. Een minister die voldoende tegengewicht kan bieden aan de PS en het cdH, voor wie het migratiebeleid niet laks genoeg kan zijn. Ik maak mij dan ook grote zorgen over het beleid in dit domein.
Ik kom tot mijn besluit. Mijnheer Di Rupo, het viel me op dat uw regeerverklaring hier geen enkele keer is onderbroken door applaus. Geen enkele keer. Het applaus kwam er alleen op het einde, het leek wel uit opluchting omdat het voorbij was. Dit typeert uw formatie, de vreugde is er niet om de inhoud maar uit opluchting dat het achter de rug is. U zal begrijpen dat mijn fractie, als grootste van de Vlaamse meerderheid (die in de oppositie zit), uw nieuwe regering niet zal steunen.

Bart De Wever Voorzitter N-VA 12 december 2011

"VROUWTJE" : leuk om te lezen.

2011-12-09T17:44:00.000+01:00

"VROUWTJE" : woord dat de laatste tijd vaak gebruikt wordt.
Paulien Cornelisse omschrijft dit woord op een grappige mannier in haar column.
Leuk om te lezen.

Paulien Cornelisse: Vrouwtje

Gehoord in de trein: „Nee, die taart was gebakken door dat vrouwtje van Herman, hoe heet ze ook alweer.”

Vrouwtje. Je hoort het weleens als aanduiding van iemands echtgenote. Het klinkt, vind ik, alsof de betreffende Herman nog meer vrouwtjes heeft, een harem van kabouterachtige types die taarten aan het bakken zijn.
Dezelfde week gehoord, uitgesproken door een van zichzelf genietende vijftiger uit de trainingsbranche: „Het was hartstikke leuk, die conferentie, we hadden natuurlijk ook de vrouwtjes erbij, dus…”
Het was de week van de vrouwtjes, zoveel was duidelijk.
Het zal mijn jarenzeventigopvoeding wel zijn, maar ik zou ‘vrouwtje’ mijn strot niet uitkrijgen. Het enige vrouwtje dat in mijn leven echt een rol heeft gespeeld was Vrouwtje Theelepel, dat was de hoofdfiguur uit een tekenfilmserie over een soort transformerbejaarde. Als concept eigenlijk heel modern.
‘Mannetje’ is een woord dat je vaker hoort. Maar nooit wordt het gebruikt voor een echtgenoot. Want aanschouw de volgende zin: „Nee, die taart was gebakken door dat mannetje van Edith, hoe heet-ie ook alweer?”
Aha! Nu lijkt het mannetje van Edith eerder de cateraar! Mannetje heeft iets te maken met lageropgeleid personeel, liefst zwart betaald. „Die radiator lekt, maar wacht, daar heb ik een mannetje voor.”
‘Vrouwtje’ als aanduiding van iemand die een klus komt oplossen kun je ook horen, maar dat is zeldzamer. „Ik ken nog wel een vrouwtje dat binnenhuisdingetjes doet. Anders bellen we die even.”
Als je iemand als ‘mannetje’ aanduidt, zonder dat dit iets met klussen opknappen te maken heeft, dan is het bijzonder denigrerend. „Sjef is gewoon een heel grappig mannetje.” Daaruit concluderen we dat Sjef niet serieus hoeft te worden genomen op welk gebied dan ook, laat staan als seksuele partner.
Mensen die wel ‘vrouwtje’ zeggen, zien dat volgens mij helemaal niet als iets vernederends. Die zien het als een gewoon en gezellig woord. Misschien vinden de vrouwtjeszeggers het woord ‘vrouw’ wel weer een beetje eng. En ze hebben wel een punt. „Ik vind jou een heel mooie en zelfstandige vrouw. Heerlijk.” Je ziet er meteen een dronken bon vivant bij, door wie je op een receptie sociaal gegijzeld wordt. „Ik als vrouw voel ontzéttend mee met de slachtoffers.” Dat klinkt al helemaal erg, als het soort vrouw waardoor je je schaamt dat je zelf ook een vrouw bent.
Ik begin steeds meer te voelen voor ‘vrouwtje’.

Oogjes dicht...

2011-11-26T09:16:00.001+01:00

Hallo beste tweevoetertjes, hier weer wat nieuws van mij.

Jullie geloven het of niet, maar Tobyke heeft weer eens een probleempje.

In plaats van de jeuk op mijn velleke kreeg ik het nu aan mijn linker oog. Eerst was het maar een beetje gekriebel maar langzamerhand begon het toch pijn te doen en kwam er iets uit mijn oogje.

Bazinneke zag dat er wat mis was en had bazeke er bij geroepen. "Jaja," zei hij, "ik zie het al. Toby zijn oog is ontstoken en er loopt wat etter uit."

"ETTER". wat een raar en vies klinkend woord . Dat had ik nog nooit gehoord.

"Zou je er niet mee naar de dierenarts gaan," vroeg bazinneke.

"We bekijken het morgenvroeg nog wel eens," zei bazeke. "Indien het niet beter is maak ik wel een afspraak."

En wat hadden jullie nu gedacht? De dag nadien kreeg ik mijn oogje niet meer open. Het zat helemaal dicht geplakt met die opgedroogde dinges, ja dat vies woord, etter.

"Ja jongen, dat ziet er toch niet schitterend uit."zei bazeke. "Ik zal het eens proper maken.

Hij nam een washandje met lauw water en reinigde mijn oogje hiermee. Het deed geen pijn hoor en ik was blij dat ik het terug open kon doen.

Bazeke telefoneerde met het hondendoktersvrouwtje om een afspraak te maken. "Deze avond kunnen wij gaan," zei hij. "Maar nu beginnen wij aan onze ochtendwandeling." Bazeke moet het woord "wandelen" maar één keer uitspreken en wij staan met ons drieën kwispelend met ons staartje om hen heen. Tijdens de wandeling kwamen we zoals gewoonlijk veel andere hondjes tegen. Ik had nogal veel aandacht van de hondenvrouwtjes. Ik vond dat toch wel vreemd, meestal keken ze niet eens naar mij om.

"Als jij zo met je oogje blijft pinken gaan alle teefjes achter je aan gaan lopen,"zei bazeke.

Toen begreep ik pas mijn succes.

Toch had ik liever gehad dat mijn oogje geen zeer deed.

Het was lang wachten tot dat het avond was en ik samen met mijn bazeke naar het hondendoktersvrouwtje kon gaan. Ik mocht voor één keer in de auto vooraan naast hem zitten op weg er naar toe. Nu kon ik eindelijk eens zien wat hij daar vooraan altijd doet, vreemde dingen hoor.

Hij heeft dan zo een groot rond ding vast en daar draait hij mee. Soms laat hij dat met één hand los om aan stok naast hem te trekken. En hij doet dan ook nog rare dingen met zijn voeten.

Bazekes hé!

Het hondendoktersvrouwtje was zoals altijd heel lief tegen mij. En omdat zij zo lief was mocht ze zonder probleem naar mijn linker oogje kijken. "Het zijn twee soorten van infectie," zei ze tegen mijn bazeke. " Eentje is niet zo erg, het andere moeten wij toch opvolgen. Ik wil jullie volgende week terug zien. Je kan Toby zijn oogje zuiver maken met deze reiniger en deze zalf die je zeker vier maal daags op het onderste ooglid moet aanbrengen."

Zij gaf aan bazeke een plastiek busje (Ophta-clean) en een tubeke (Gloveticol) mee.

En dat was het dan, wij terug naar huis.

"En vertel, wat is er met onze Toby."vroeg bazineke, waarop bazeke het hele verhaal deed.

Diezelfde avond nog werd er van die zalf uit dat tubeke in mijn oogje gedaan.

We zijn nu al drie dagen verder en het is al véééél beter. Ik moet al niet meer zo op de hondenvrouwtjes pinken en mijn oogje plakt niet meer dicht als ik 's morgens wakker wordt.

Het hondendoktersvrouwtje zal tevreden zijn volgende week en wij ook allemaal.

Wat zo'n dichtgeplakt oogje toch allemaal met zich meebrengt, niet?

Tot de volgende keer tweevoetertjes.

Toby.

Oei, ik durf bijna niet meer ...

2011-10-21T19:30:00.000+02:00

Hallo tweevoeters,

ja hier is Toby weer eens. Ik durf bijna niet meer naar hier te komen. Hond(man), hond(man),hond(man), wat is het nu al weer héééél lang geleden.

Nu willen jullie natuurlijk weten hoe dit komt . Wel hmmm, vooreerst was er nog steeds dat jeukprobleem waar ik het de laatste keer over had. Dat heeft heel lang geduurd voor ik daar van af was. En eerlijk gezegd, het is nog steeds niet helemaal gedaan. Af en toe heb ik nog wel eens hevige jeuk. Jullie zullen mij niet geloven, maar ik heb pilletjes moeten nemen, pilletjes, zoveel dat ik er ook nog eens buikpijn van kreeg. Bazeke en baazinneke die propten mij helemaal vol met die vieze dingen. "Het is voor je eigen goed", zeiden ze dan. En zij dan maar denken dat ik hen geloofde. Maar ja eind goed , al goed en Toby nu veel gezonder.

Maar dat is niet de enige reden waarom het zo lang geduurd heeft voordat ik jullie mijn verhaal kon doen.

Bazeke had er plots niets beters op gevonden dan een ander computer te kopen. Hij kwam op een dag met zo'n heel grote kartonnen doos binnen en zei: "Het zal nu allemaal een stuk sneller gaan. Ik gooi die rommel van Microsoftdinges buiten."

"Heb je dan een nieuwe computer gekocht?" vroeg bazinneke.

"Een computer, een computer, neen hoor ik heb een Mac gekocht"

Ik kreeg plotseling hevige jeuk bij het idee dat bazeke zo een beetje gek geworden was, zo hé"

"Vanaf nu is het Mac", zei hij en haalde uit die grote kartonnen doos zo'n groot scherm tevoorschijn. "Zo wat denk jullie er van",vroeg hij. "Hier is hij mijn Mac OS, 27 inch, intelcore 5, 4 giga geheugen en 1 tera opslag."

Ja, nu begon hij ook al latijn te spreken. Daar was echt iets mis met hem. Hij ruimde het oude scherm, de desktop en al wat in zijn computerkast stond op en plaatste dat grote scherm in de plaats.

"Dan beginnen wij nu aan een nieuw tijdperk", zei hij.

En ja hoor dat ding werkte net zoals die computer maar dan helemaal anders. Ik heb dus een hele tijd moeten oefenen voordat ik met dat ding overweg kon. maar geloof het of niet dit is veel gemakkelijker.

Dus op mij moeten jullie niet zo kwaad zijn, het is allemaal bazeke zijn schuld. Maar ik beloof jullie dat het nu niet meer zo lang zal duren voordat ik nog een verhaaltje schrijf.

Hou jullie goed tweevoetetjes,

Toby vanop de MAC ;o)

2011-09-13T15:53:00.000+02:00

Het jeukprobleem.

Hallo tweevoetertjes, hier ben ik weer. Ja ja ik weet het, het is al weer heel lang geleden. Maar stel jullie maar eens in mijn plaats, jullie zouden er ook niet veel zin in hebben om hier al krabbend wat verhaaltjes te komen vertellen.

Ik ben dus met mijn jeukprobleem naar het hondendoktersvrouwtje geweest. Het is te zeggen ons bazinneke heeft mij tot daar gebracht met de auto, want zo ver kan ik niet stappen hoor. Nu ja dat denk ik toch.

Ik had zo hard gekrabd dat er op mijn zij al een plaatsje was waar geen haar meer stond. Ik kon er echt niets aan doen, zo jeuken dat het daar deed en ook aan mijn pootjes.

Het doktersvrouwtje heeft mij toen helemaal onderzocht en weet je wat die toen tegen ons bazinneke zei?

"Uw Tobyke is door een vlo gebeten en hij reageert hier allergisch op." Ze was weer daar met haar moeilijke woorden.

Ik vlooien, dat kan toch niet, bazeke of bazinneke doen elke maand zo van dat vies stinkend en vettig spul in mijn nekske. En dat doen ze ook bij Zembi en Babouchka.

En die hebben geen last van die vieze beestjes.

"Ja dat kan toch wel", zei het doktersvrouwtje, "wij zullen hem terug opnieuw moeten behandelen met een ander soort product".

Lap, daar stond ik weer voor schut. Weer van dat vies spul in mijn haartjes.

"En ik zal hem nu een spuitje geven van...."Wacht even hé, nu moet ik aan mijn bazeke vragen of hij dat raar woord voor mij wilt opschrijven.

"cortisone"

Amai, ons bazeke schrijft ook maar scheef.

Ja dat is het cortidinges.

Nu zullen jullie denken dat Toby na een weekske van zijn jeuk af was, maar niets is minder waar. Ik kreeg nu ook heel erge jeuk tussen mijn nageltjes en ik maar likken en likken en likken. Dus jullie begrijpen het al, ik terug naar het hondendoktersvrouwtje. " Je bent een dure vogel", zei bazinneke. Soms denk ik dat bazinneke niet goed ziet. Ik ben toch geen vogel hé. Wie heeft er nu al een vogel gezien met vier pootjes?

Het hondendoktersvrouwtje heeft mij twee soorten pillekes meegegeven. Dat vindt ik goed. Pillekens die neem ik graag want bazeke verstopt die altijd in een stukje paté. En paté lust ik graag. Bazeke denkt dat ik niet weet dat daar pillekes in verstopt zijn, hi hi, hij moest eens weten. Ik ben niet van gisteren hé tweevoetertjes.

En ik kan jullie zeggen dat die echt goed helpen. Mijn jeuk begint zo langzaam aan te verdwijnen. Ik heb er weer zin en blaf naar hartenlust op de katten .

Vooral op Frits, de kat van de buren.

Daar vertel ik jullie de volgende keer wat meer over.

Tot dan,

Toby.

Ik zal eens iets vertellen...

2011-08-30T17:21:00.000+02:00

Hallo tweevoeters,

Ik kom jullie vertellen dat het hondendoktersvrouwtje mij morgen kan ontvangen. Ze is juist terug uit verlof. Het zou zo een beetje gaan tijd worden want iedereen wordt hier stapelgek van mijn krabben.

En wat moet ik dan wel niet zeggen? Ik zit er wel mee hé.

Dus ik hoop dat het hondendoktersvrouwtje mij vlug kan helpen. Liefst geen spuitje hoor. "Als het moet, moet het", zegt bazeke. Maar die heeft gemakkelijk spreken, zijn velleke is zeker tien keer dikker dan dat van mij. Dan maar pillekes voor mij. Die zijn heel lekker. Dat geloven jullie niet hé, maar bazeke of bazinneke doen daar paté rond, of kaas of hesp. Mmmm, dat is lekker. En dan moeten mijn vriendjes Zembi en Baboucha dat natuurlijk ook hebben. Ja, wier hier pillekes moet nemen maakt de anderen ook gelukkig. Dat krijgen wij anders niet hoor. Wij moeten het altijd doen met die droge korrels. Die zijn wel lekker, maar af en toe zo eens iets anders,mmmmm.

Juist zoals op de zondag, dan wilt bazinneke altijd een eitje bij haar broodjes en ons bazeke kookt dan één eitje meer voor ons. Daar kunnen wij van smullen. Elke zondag is een feest voor ons.

En als bazeke en bazinneke zo in de zomer buiten eten klaar maken op zo'n vies dinges, zo een barbedinges, jullie weten wel een BBQ, dan is het ook feest voor ons hoor. Dan krijgen wij de beentjes van de ribbekes. Maar niet te veel hé. Ik had zo op een keer die van mijn vriendjes gepikt, waf waf (hi hi). En ik maar stiekem smullen, totdat het teveel was en Tobyke weer alles wat in zijn maagske zat weer moest uitspuwen. Braken noemen ze dat geloof ik.

Dat was die dag dat onze Vic op bezoek was.

Die kennen jullie nog niet hé. Wel Vic die zou ook opa en oma moeten zeggen tegen bazeke en bazinneke, maar dat kan hij nog niet. Daarvoor is hij nog een beetje te jong. Maar hij wilt al wel met mij spelen. Als hij heel kleintjes was dan durfde hij aan mijn haartjes trekken, maar dan mocht niet van bazeke hé.

Nu is het een lief manneke en hij aait mij net zo zacht als jullie dat zouden doen. Allez, dat denk ik toch van jullie. Ik zal aan bazeke vragen om hieronder een fotoke van hem te laten zien. Ik kan hier wel schrijven, maar fotokes plaatsen dat is een ander paar mouwen.

Zo, ik ben er weer mee weg met jeukende pootjes en velleke.

Ik laat jullie nog wel weten hoe het afgelopen is bij het hondendoktersvrouwtje.

Tot waf.

Toby.

En hier onze Vic.

Even verschieten!

2011-08-07T14:42:00.001+02:00

Hallo tweevoeters hier de vierjarige Toby.

Wat ik jullie nu ga vertellen was effen verschieten voor mij en mijn twee vriendjes.

Vorige vrijdag verliep zoals andere dagen alles zijn gewoon gangetje, totdat ons bazinneke thuis kwam van haar werk en bazeke zei dat ze onmiddellijk moesten vertrekken. "Wij blijven niet lang weg", zei bazinneke.

Ja watte, niet lang !

Ze zijn hééééél lang weggebleven. Wij maar wachten, 1 uur, wachten, 2 uur, wachten, 3 uur en nu komt het.

Plots ging de garagepoort open en er reed een vreemde auto binnen. Inbrekers dachten we en wij blaffen natuurlijk, want wij zijn goede wakers. Wij zouden hen eens een leuke ontvangst bezorgen die ze niet snel konden vergeten. Wij stonden al aan de deur van de woonkamer om hen te bespringen.

"Hela, wat rustiger hé mannen", hoorde wij roepen.

Wat keken wij raar op zeg. Was dat de stem niet van ons bazeke?

"Ja ja, wij zijn het", riep bazinneke.

Nu kon ik echt niet meer volgen hoor, het waren ze toch. Begrijpen jullie dat ? Zij vertrokken met een grijze auto en kwamen met een zwarte terug. Dat ging boven mijn hondepetje hoor.

"Komen jullie maar eens kijken", zei bazeke toen hij de deur voor ons open deed. "Daarin kunnen jullie volgend jaar met ons mee naar Frankrijk. Kijk hier is jullie plaats."

Ik was nog geen klein beetje nieuwsgierig en wou zien of wij even veel ruimte hadden als in die andere en ja hoor, meer dan genoeg. Ik zou wel wat hoger moeten springen en als dat niet ging zou bazeke mij moeten opheffen net zoals hij met Zembi en Babouchka doet.

"En goed gekeurd om tot bij Emma te gaan?",vroeg hij.

Alleen ik blafte van "ja". Mijn twee vriendjes liet het onverschillig. Zij zijn snel met alles tevreden en niet zo kieskeurig als ik.

Dat wordt dan weer dolle pret, op bezoek bij Emma. Die kennen jullie niet hé. Wel die zegt tegen bazeke en bazinneke "papi en mami". Dat is Frans voor "opa en oma". En die zegt dat omdat ze Frans spreekt, juist zoals ik soms doe of toch probeer te doen. En die Emma hé is 2 jaar ouder dan ik en die speelt veel met ons en om te spelen moet je geen Frans verstaan. Dat is in alle talen hetzelfde heb ik mijn bazeke eens horen zeggen. Ik zal hem vragen om hieronder een fotoke van haar te zetten.

Jammer dat het nog zo lang duurt. Ik zou al weg geweest zijn.

Maar dan had ik jullie dit niet kunnen vertellen natuurlijk.

Toby.

Ikke terug hier sé

2011-08-03T18:48:00.001+02:00

Hallo tweevoetertjes, hier ben ik weer Toby.

Willen jullie nu eens wat weten ?

Het is vandaag mijn verjaardag. Ja ja ik verjaar ook al eens hé.

Ik ben vandaag

jaar

geworden.

Wat vinden jullie daarvan.

En ik maar wachten op mijn cadeautje, maar juist niks gekregen. Ja, ik krijg geen snoep meer hé. Jullie weten het al wel. Tobyke is te dik en moet een beetje regimen. Da's ook een vies woord hé.
Maar dat is geen erg hoor, ik heb deze morgen een extra dikke knuffel van mijn bazeke gekregen en daar juist als bazinneke van werken kwam ook zo'n hééééél grote knuffel hé.

Ik ben nogal met mijn gat in de boter gevallen , zo'n lieve bazekes.

Maar mijn vriendjes Zembi en Babouchka die hebben mij maar eens vies bekeken? "Wordt gij ook al zo oud snotter " zag en hoorde ik ze denken.

Ik wilde er vandaag een groot feest van maken met barbeque en al van die dingen, maar ja jullie hebben het ook gezien hé. Het regende pijpestelen en dat hebben mijn vriendjes niet graag. Dus hebben wij binnen maar een beetje met ballekes gespeeld en ons bazeke een beetje, ja een héééél klein beetje op zijn zenuwen gewerkt.

Ik vind dat heel goed, zo krijgen wij tenminste zijn aandacht.

Nu ga ik hier stoppen want ik hoor hier paardjes voorbij komen en daar wil ik samen met mijn vriendjes eens goed gaan op blaffen.

Als jullie nog een geschenkje voor mij hadden mag je dat altijd komen brengen . Jullie weten waar ik woon hé.

Zo, tot nog eens,

Toby.

PS: hieronder nog een fotoke,

Hier zie je hoe vermoeiend ons leven kan zijn.

Ik ben die links .

Jullie mogen ook jullie mening zeggen hieronder hé.
En ook eens op die reklamekes drukken.
Elke keer dat je er op klikt heb ik een snoepje meer.
Goed gezien van mij hé.

Spinnen zelden gevaarlijk.

2011-08-02T17:40:00.000+02:00

Alhoewel 6 op 10 Belgen zeggen schrik te hebben van spinnen, zijn er maar een paar spinnen die gevaarlijk kunnen zijn voor de mens, zoals de zwarte weduwe, de hobospin, de Australische Roodrugspin en de bruine kluizenaar. Maar die komen niet bij ons voor. Uitzonderlijk wordt hier wel eens een zwarte weduwe of een roodrugspier aangetroffen, die als verstekeling tussen scheeps- of vliegtuigladingen of in meubels zijn meegekomen, maar zij kunnen voor zover bekend niet in ons klimaat overleven. Overigens is een beet van deze ‘gevaarlijke spinnen’ zelden dodelijk.
De spinnen die bij ons voorkomen, zijn meestal niet giftig. Sommige grote soorten kunnen wel bijten maar de meeste soorten komen niet door onze huid heen. Zelfs als dat wel gebeurt is het gif van deze soorten niet zo sterk dat er meer optreedt dan een rood vlekje. Alleen als een spin wordt opgepakt of bedreigd zal deze proberen te bijten.
Spinnen zijn overigens nuttige dieren die diverse soorten insecten eten, inclusief insecten die een plaag kunnen vormen.

Enkele veel voorkomende spinnensoorten

Vioolspin (Loxosceles reclusa)
• 6 tot 20 mm lang.
• Bruin of diepgeel van kleur.
• Lange, met haren bedekte, dunne, bruine poten.
• Zes ogen, in paren gerangschikt in een halve cirkel.
• vioolvormige markering op het rugschild die van de kop in de richting van het achterlijf wijst.
Ze geven de voorkeur aan afgezonderde, donkere, ongestoorde plekjes, zowel binnen als buiten. Binnen kunnen ze gevonden worden in zolders, kelders, kasten, buizen, opslagdozen, schoenen of achter meubilair. Buiten kunnen ze gevonden worden in stallen, schuren, garages, onder boomstammen, losse stenen en houtstapels
Ze bijten alleen wanneer ze geplet, opgepakt of gestoord worden. Zowel het mannetje als het vrouwtje is (licht) giftig. De reactie van een mens op een beet hangt af van de hoeveelheid geïnjecteerd gif en de gevoeligheid van de persoon voor het gif: sommige mensen hebben nergens last van, anderen voelen een speldenprik, nog anderen ervaren een stekend gevoel gevolgd door min of meer hevige pijn.

Huisspinnen
De grote grijze huisspin wordt tot 10 mm groot en is meestal grijs van kleur. De achterlijftekening van deze spin bestaat op de achterste helft uit lichter gekleurde ruitvormige figuurtjes. Je vindt deze spin vaak in een stoffige omgeving, zoals de garage.
De reus onder de Belgische Huisspinnen is de grote huisspin. De lichaamslengte van de vrouwtjes gaat tot 20 mm, maar de mannetjes hebben veel langere poten dan de vrouwtjes (tot 7 cm lang), waardoor ze er voor vele mensen griezeliger uitzien. Je kan deze soort gemakkelijk herkennen door de twee lichtere puntvlekken in het midden van het achterlijf. De lichtere vlekken vooraan ontbreken soms, maar de puntvlekken zijn er altijd. Hoewel ook buiten te vinden, verkiest deze spin de beschutting van garages, kelders of zolders.
De Gewone huisspin lichaamslengte zonder de poten 6 – 10 mm. De vrouwtjes van deze soort worden tot 16mm groot. Deze soort is vaak te vinden aan de buitenkant van huizen, in tuinhuisjes en tussen houtblokken voor de open haard.
De huisspinnen die behoren tot de groep van de zg. trechtyerspinnen (vanwege de vorm van hun net) zijn niet giftig.

Trilspinnen
Deze spinnen lijken veel op de hooiwagens (familie Opiliones). Beide hebben ze zeer lange poten. Het verschil is dat het lichaam van een trilspin uit twee gedeelten bestaat en die van een hooiwagen versmolten zijn tot een lichaam. De trilspin zit een rommelig ruimtelijk web terwijl de hooiwagen geen web maakt.
Trilspinnen leven in huizen en gebouwen. Aan het einde van de zomer en in de herfst zijn deze spinnen in grote hoeveelheden binnenshuis aan te treffen. Ze zijn ook veelvuldig in de kelder of onder het huis te vinden. Vandaar dat ze ook wel kelderspin worden genoemd. Als de spin gestoord wordt beginnen ze heftig te bewegen. Een vijand wordt op deze manier afgeschrikt.
Deze spin is giftig, maar omdat de kaken van deze spin te klein en te zwak zijn om de menselijke huid te doorboren, veroorzaakt ze nauwelijks problemen.

Wolfspin: grote, “harige” spin, tot 7;5 cm groot. Wordt vaak verward met een tarantula, maar is ongevaarlijk voor de mens.

Kruisspin
Dit is de meest bekende spin, vooral in de herfst komt hij wel in iedere tuin voor. Ze is ongevaarlijk voor de mens.

Zakspinnen
Van de zakspinnen komen bij ons enkele soorten voor waarvan de beet min of meer erge pijn kan veroorzaken.

Gele zakspin
• Bleek van kleur, het achterlijf kan geel of beige zijn met over de hele lengte een vage donkere streep.
• 6 tot 10 mm lang.
• 4 paar poten, het eerste paar langer dan het vierde paar.
• Acht even grote donkere ogen gerangschikt in twee horizontale rijen.
Ze leven doorgaans buiten, maar zullen zich binnen ophouden als daar kleine insecten aanwezig zijn. Aangenomen wordt dat ze in het najaar woningen binnengaan, omdat de voedselvoorraad buiten dan afneemt.
Een beet is scherp en pijnlijk en veroorzaakt huidontsteking en zwelling. Er kan een striem ontstaan met gevoelloos weefsel. Het kan acht weken duren voordat dit weer geheeld is. Pijn of gevoelloosheid ter plaatse van de beet kan worden gevolgd door zweten en misselijkheid gedurende maximaal 24 uur.

Grote bermzakspin of Grote spoorspin
• Lichaamslengte van maximaal 15 millimeter maar de mannetjes blijven kleiner.
• Kopborststuk is rood, net als de cheliceren (kaken).
Achterlijf is geel met in het midden een zwarte, bruinachtige streep.
Als de spin opgeschrikt wordt en zich bedreigt voelt zal hij zonder te aarzelen bijten. Soms kom je ze in huizen tegen en worden mensen wel eens in hun slaap gebeten. Ze kunnen de menselijke huid doorbijten.

Symptomen bij een beet:
- Gele zwelling rond de beet die gepaard gaat met scherpe pijn. Men kan deze pijn vergelijken met die van een wespensteek.
- Vaak volgen hoofdpijn, duizeligheid, misselijkheid, rillen en zweten hierop. Deze symptomen doen zich pas na enkele uren voor, als het gif het centrale zenuwstelsel bereikt. Deze symptomen verdwijnen meestal na ongeveer 3 dagen maar afhankelijk van de hoeveelheid gif in het bloed kunnen ze tot 8 weken aanhouden.
- Uitzonderlijk ontwikkelt zich een necrotische zweer (vlees sterft rond de beet af, gaat rotten) deze zweer herstelt langzaam.

Meer info op www.gezondheid.be

Zomerse ongemakken.

2011-07-28T13:09:00.000+02:00

.Zomer. Vakantie. In theorie zou er niets zaliger mogen zijn. Maar helaas heeft de zomer ook zijn vervelende kantjes en mogelijke ongemakjes.

Het wispelturige weer: net in de periode dat jij verlof hebt, is het slecht weer.
Een zwerm wespen die je tuinfeestje teistert.
Op weg naar je werk terechtkomen in een file met dagjestoeristen.
Muggen die je de hele nacht wakker houden.
Op strand een bal in je gezicht krijgen.
Keihard verbrand raken nadat je op strand in slaap bent gevallen.
Werken terwijl het buiten stralend weer is.
Een zwembad dat lek blijkt te zijn, net nadat je het gevuld hebt met 10.000 liter water.
Luidruchtige Nederlanders op de camping.
De weg vragen aan een Spanjaard en er niets van verstaan.
Op de trein zitten tussen een jeugdbeweging die op kamp vertrekt.
Een zwembroek die scheurt bij een zwempartijtje in zee.
Een zomerse plensbui terwijl je op het strand ligt.
Zand dat je nauwelijks van tussen je tenen krijgt.
Een bende hangjongeren die de sfeer aan de zwemvijver komt verpesten.
Het vuur van de barbecue niet aan krijgen.
Een bol van je ijsje verliezen net nadat je het gekocht hebt.
Een auto die de hele dag in de zon heeft gestaan.
Een gps die de weg naar je vakantiebestemming niet vindt.
Een Italiaan die je lief probeert te verleiden.
Een creditcard die geblokkeerd blijkt.
Een reisgenoot die plots erg ziek wordt.
Een kapotte auto in een klein dorpje in La Douce France.
Dat dure ticket voor Rock Werchter niet meer terugvinden.
Je zonnebril ergens verkeerd gelegd hebben.
De radio die onafgebroken zomerhits à la Dos Cervezas braakt.
Buren die om de haverklap feestjes geven zonder je uit te nodigen.
's Nachts je tent uit moeten omdat een storm aan de haal is gegaan met het buitenzeil.
Ontzettend lang moeten wachten op een terras tot de ober je bestelling komt opnemen.
's Avonds geen warm water meer hebben voor een douche in je hotel.

Gelezen in "De Standaard" 28/07/2011

Twee werelden.

2011-07-26T14:44:00.001+02:00

Iedereen beleefd al iets vreemds. Maar wat er mij in die zomer overkwam grenst aan het waanzinnige.

Het was valavond op een van de laatste dagen van juni toen ik met mijn drie honden de laatste wandeling van de dag aanvatte. Na een langdurige warmte had het nog maar pas geonweerd. Zowat iedereen had er om geroepen en uiteindelijk gekregen. Het klaarde nu alweer op. De laatste donkere wolken schoven weg en de zon deed nog een laatste poging enkele stralen boven de horizon op ons af te vuren. Van afkoeling was totaal geen sprake. Erger nog, de vochtigheid maakte dat mijn knalgele shirt aan mijn lichaam plakte en het zweet van mijn rug tot in mijn jeans droop.

De honden hadden er ook al niet zo'n zin in. Onweder had hen al altijd afgeschrikt.

Zoals altijd volgde ik dezelfde weg. Eens de straat uit slenterde wij het met asfalt bedekt paadje in dat naar het park leidde. Langs één zijde was het afgesloten met een twee meter hoge groene ruitjesdraad die de grens aangaf van het er naast gelegen parkeerterrein dat tijdens het voetbalseizoen overvol stond. Aan de andere kant had men nog niet zolang geleden een nieuwe afsluiting geplaatst. In de grond geheide palen hielden de met metaaldraad aan elkaar gebonden stokken op hun juiste plaats en bakende alzo het terrein van het buurthuis met zijn vijver af. Twee jaar voordien had men van wat toen nog een vuile diepe plas was een pracht van een natuurvijver gemaakt met in het wild groeiende plantjes er omheen. Het riet dat de oever omzoomde stond in bloei. De prachtige gele bloemen zouden weldra verdwijnen om plaats te maken voor dikke donkerbruine aren. Er hing wat mist over de plas en de natte glinsterende blaadjes van de overhangende treurwilg gaven het geheel het uitzicht van een postkaart. Je hoeft dus echt niet op vakantie te gaan dacht ik bij mezelf nog toen er een vreemde schim vanuit de nevel opdook. Het werd plots ook akelig stil. De anders nog tot als de duisternis invalt zingende vogels staakten hun gefluit en elke kikker hield op met zijn flirtend gekwaak. Ook mijn drie honden vonden het snuffelen niet meer leuk en bleven stokstijf staan. Met heel veel aandringen en wat getrek aan hun leiband kreeg ik ze moeizaam mee. Voet voor voet en pootje voor pootje vervolgde we onze weg. De schim nam de gedaante van een persoon aan en kwam dichter naar mij toe. De angst die toch wat bezit van mij had genomen nam af toen bleek dat het een volwassen man van ongeveer mijn leeftijd was. Hij droeg een zwarte hoed met brede rand en verstopte voor een groot deel zijn gelaat. Zo had ik er vroeger ook één dacht ik. Toen hij in onze buurt was ging hij gelijk met ons mee langs de andere kant van de omheining. "Goede avond", zei ik. Hij antwoordde me niet. "Goede avond", probeerde ik nu wat luider, "raar weertje, niet"?

"Ook goede avond", zei hij, "Waarom loop jij in de graskant?"

"Ik loop helemaal niet in de graskant", zei ik verbaasd, "ik loop hier op het asfalt". Deze man heeft ze niet helemaal op een rij, dacht ik. Misschien is hij wel uit een instelling en vind hij zijn weg niet terug. "Kan ik je met iets helpen meneer", vroeg ik.

De man bleef staan, zette de hoed naar achter en keek mij indringend aan. Ik stond aan de grond genageld toen zijn aangezicht zichtbaar werd. Het was alsof ik mezelf in een spiegel zag. Dit was ik, dezelfde neus, ogen, mond, oren. En toen ik hem verder in mij op nam bleek hij ook nog dezelfde figuur te hebben. Op één uitzondering na, hij had geen dikke buik zoals ik. Hij zag er tenger uit. Zijn kledij was voor mij van onbekende snit. Je kon ze best vergelijken met wat men op de schilderijen van Breugel droeg.

"Kan jij niet zoals iedereen op de weg lopen", sprak hij weer en vervolgde zijn weg.

"Meneer , ik weet niet wat je bedoeld, maar...", begon ik maar stokte in mijn woorden toen ik naar zijn rare schoeisel keek en zag dat hij over kasseien wandelde. Van die hele dikke bolle kasseien zoals je ze nog maar zelden vond. Ze reikten tot ongeveer een meter voor en achter hem. Hoe kon dit, hij stond midden in het bosje achteraan de vijver? Ik volgde hem en zag stenen voor hem tevoorschijn komen en achter hem weer verdwijnen.

"Meneer", begon ik opnieuw en probeerde hem bij de arm te nemen. Ik kon hem vreemd genoeg niet aanraken. Telkens wanneer mijn hand bij hem in de buurt kwam begon die hevig te tintelen en kreeg een lichte schok.

"Ik weet niet waar jij vandaan komt", zei hij, "en die vreemde wezens die achter je aanlopen maken je alleen maar verdachter. Ik hou niet van je gezelschap en zou willen dat je uit mijn buurt bleef. Ik zet mijn tocht liever alleen verder. Ik heb nog heel wat weg af te leggen voordat ik de rand van deze wereld bereikt heb".

Ik was met verstomming geslagen. Ik wist niet wat ik hoorde en zag.

De vreemde man versnelde zijn pas. Hij wilde duidelijk van mij weg. Plots draaide hij negentig graden links af. Kasseien bleven voor hem verschijnen en achter hem weer verdwijnen. Hij liep door de bomen heen alsof die voor hem niet bestonden en verdween op dezelfde manier als dat hij gekomen was, een schim in de mist.

De drie honden huilden en verschrikt kwam ik tot het besef dat het reeds volledig duister was. Zij wilden terug huiswaarts keren.

Ik keek op de klok van mijn mobieltje en zag dat er bijna twee uren waren verstreken terwijl ik het gevoel had alsof ik nog maar een kwartier van huis was. We hadden hooguit vijfhonderd meter afgelegd.

Bij de voordeur stond mijn vrouw ons op te wachten.

"Waar bleven jullie nu toch zo lang", vroeg ze.

"Oh, onderweg met een man een praatje blijven doen ", zei ik.

"Ken ik hem"?

"Nee, ik denk het niet", zei ik.

Adripa.

Storen jullie je ook zo aan het slechte Nederlands van de "media"?

2011-07-25T18:45:00.000+02:00

"Wesley Snijders overweegt nooit meer in Nederland te gaan wonen." Ik had direct een probleem. Overweegt hij nooit meer om in Nederland te gaan wonen en heeft hij de beslissing dus al gemaakt, of overweegt hij om nooit meer in Nederland te gaan wonen en is er dus nog niet uit?
Het toevoegen van dat ene woordje "om" had de zin direct duidelijk gemaakt.

"Wasmachine rukt arm jongetje af"

Ze worden ook steeds slimmer die machines.

"Een Spaanse man heeft voor een bedrag van vijf nullen zijn Twitter-account verkocht aan de Israelische regering. "
Die heeft dus niets ontvangen volgens deze tekst. Natuurlijk bedoelen ze een bedrag MET vijf nullen, maar dat schrijven ze niet.
Zeer slordig en zeer storend in mijn ogen.

Adripa

Platte rust.

2011-07-24T13:42:00.000+02:00

Hey,

Hier ben ik weer Toby,

Ja beste tweevoeters, ik heb de laatste dagen niet veel kans gekregen om het computerke te kunnen gebruiken. Bazeke heeft hem altijd in beslag genomen en als ik al eens de kans had dan was ik veel te moe of had geen zin. Moe, vraag je je af, van wat kan zo'n kleine viervoeter nu moe zijn?

Wel geloof het of niet, een vlieg heeft mij de hele nacht wakker gehouden en mij niet alleen hoor. Ook ons bazinneke was wakker en ons Babouchka ook. Het was eigenlijk zo'n klein beetje Bouchi-bouchi haar schuld. Die vlieg, zo'n dikke zwarte hé, een dol zeggen jullie, zwermde rond haar oren en zij heeft er grote, groter dan die van mij en zeker groter als die van jullie. Hihi.... Zij vond dat niet zo plezant en is dan maar achter haar gaan jagen. Van al dat gejaag werd ik ook wakker en ben lekker mee gaan doen. Dan in de ene hoek van de kamer, dan in de andere, wat hadden wij pret.

Maar toen deed bazinneke het nachtlampje aan en zei: "Wat is dat hier allemaal, kunnen jullie niet wat stiller zijn?" Totdat ook zij die bromvlieg in de gaten kreeg. "Ha zo", zei ze, "daar is de dader." En toen zette zei ook de jacht in. Soms begrijp ik jullie toch niet hoor. Eerst moeten wij stil zijn en dan gaan jullie meedoen.

Bazinneke werd het snel beu en zei toen: "Kom op, het is genoeg geweest, er wordt weer geslapen. Zo dadelijk wordt bazeke ook nog wakker". Daar moest ik toch om lachen hoor. Bazeke wakker worden, die wordt van niets wakker. Hij snurkte rustig verder. En onze Zembi die had ons de hele tijd, afwisselend met linker en rechteroog aangekeken. Daar maakt die zich op zijn leeftijd niet meer zo druk om.

"Zo, terug slapen nu", zei bazinneke en knipte het licht uit.

Babouchka en ik bleven nog een hele tijd luisteren. Wij hoorden de bromvlieg niet meer. Misschien had zij ook naar bazinneke geluisterd ofwel lag ze boven op de kleerkast met haar pootjes in lucht, totaal uitgeput.

Ik ben nog uren blijven waken en juist toen ik weer ingeslapen was maakte bazeke mij wakker. "Vooruit slaapkoppen opstaan. Wij gaan wandelen", zei hij, niet wetende wat er de afgelopen nacht gebeurd was. Babouchka en ik keken elkaar met slaapoogjes aan. Nu toch niet dachten we beiden. Maar bazekes zijn bazekes en daar moet je altijd naar luisteren, of toch meestal.

Nu ben ik er weer mee weg, tot de volgende...

Toby.

Wacht, ik heb hier nog fotokes...

Ik met zo'n kauwding.

Babouchka met zo'n kauwding.

Zembi met zo'n kauwding.

Zo dat is alles voor nu...

Toby.

Rechtspraak.

2011-07-22T12:46:00.004+02:00

Hallo beste lezers van deze blog,

Vandaag krijg ikzelf eens de kans om jullie wat te vertellen.

Het moet zowat een jaar geleden zijn toen ik als jurylid zetelde in een assisenproces. Een man, Egbert L (dit is niet zijn echte naam) 46 jaar had zijn echtgenote Rozin K (ook niet de echte naam) van het leven beroofd door met een kandelaar die het pronkstuk van het echtpaar was, het hoofd in te slaan.

Ik kan jullie verzekeren dat het er hard aan toeging tussen de openbare aanklager en de advocaat van de beschuldigde. Vermits het de juryleden niet is toegestaan uit de biecht ~in dit geval de rechtzaal~te spreken kan ik natuurlijk niet het gehele proces hier uit de doeken doen. Op een bepaald moment kreeg de rechter het zodanig op de heupen van het gekibbel dat de volgende dialoog tussen hem en de beschuldigde plaats vond en waar ik jullie niet wil van onthouden.

Rechter: " Meneer L., u begrijpt toch dat dit een heel zwaar misdrijf is en dat alleen als u kunt aantonen dat hier verzachtende omstandigheden kunnen ingeroepen worden ik u niet zo'n zware straf moet toebedelen".

Egbert L:"Ze was zo dom meneer de juge, ik moest haar gewoon doodslaan".

Rechter:"Dat is niet echt een verzachtende verklaring die u hier doet. Als u niet levenslang achter de tralies wilt

zal u met iets beters moeten komen".

Waarop Egbert L van wal stak.
"Wij woonden in een flat. Op de tweede verdieping woonde een gezin met twee kinderen. Het was

gewoon zielig om zien. Ze waren heel klein. De zoon van 12 was amper 90 centimeter en die van 18

was maar 85 centimeter. Op een dag zeg ik tegen ons Rozin dat het toch triest was die kinderen van

het tweede".

"Ja", zegt ze,"dat zijn pyreneeën".

Ik zeg: "Je bedoelt pygmeeën".

"Neen", zegt ze, "pygmeeën dat is wat onder de huid zit en daar krijg je sproeten van".

Ik zeg: "Dat is pigment".

"Neen", zegt ze, "pigment dat is dat waar de romeinen op schreven".

Ik bleef nog steeds kalm en zeg: "Dat is perkament".

"Neen", zegt ze, "Perkament is een stukje van iets".

"Meneer de juge, u kunt zich voorstellen dat ik niet van plan was te zeggen dat het fragment was. Ik

ging dus in de zetel zitten en las mijn krantje. Plotseling komt mijn vrouw~ik denkende dat ze rijp

voor het gesticht was~met het volgende:

"Schat kijk eens", en ze laat een vertaling van een tekst zien. U moet weten meneer de juge, ze volgt avondschool Frans. "Het zonnedak van de handtas was de lerares van pooier 15".

Ik neem haar oefenboek en zeg: "Schat, daar staat : La Marquise de Pompadour est la maitresse

de Louis XV. Dat betekent : De Markiezin van Pompadour was de minnares van Lodewijk de15de. "Neen", zegt ze, "La marquise is het zonnedak, Pompadour is de handtas, la maitresse is de lerares en LouisXV is de pooier. Ik zal het toch wel weten zeker, ik heb vroeger voor mijn Franse bijlessen een legionair gehad.

Ik zeg: "Je bedoelt een lector".

"Neen", zegt ze, "een lector is een Griekse held".

Ik zeg: "Dat was Hector en dat was een Trojaan".

"Neen", zegt ze, "Hector is een vlaktemaat".

Ik zeg: " Dat is een hectare".

"Neen", zegt ze,"hectare is een godendrank".

Ik zeg: "Dat is nectar".

"Neen", zegt ze, "dat is een rivier in Zuid-Duitsland".

Ik zeg: "Dat is de Neckar".

Waarop ze zegt: "Ken jij dat liedje dan niet, Gauw graas ik aan deNektar, gauw graas ik aan de Rijn, dat heb ik pas nog met mijn vriendin in duo in de auto gezongen".

Ik zeg: "In duet".

"Neen", zegt ze, "duet is als twee mannen met sabels vechten".

Ik zeg: "Dat is een duel".

"Neen", zegt ze, "duel is als een trein door een donker gat rijdt".

Toen werd het even stil in de rechtzaal. Egbert L zijn hoofd was tijdens zijn verhaal dieper en dieper tussen zijn schouders gezonken. Hij hing een beetje voorover en zuchtte twee maal voordat hij ver ging.

"En toen meneer de juge...toen heb ik die kandelaar gepakt...".

En het werd weer stil, ijzig stil. Je kon een muis horen lopen , een blad horen neerdwarrelen. Tot die plots verbroken werd door de zware stem van de rechter: "VRIJSPRAAK!, Ik had ze bij Hector al doodgeslagen!"

Een gelukkig man verliet even later de rechtzaal, nog steeds met ingedoken hoofd maar met een kleine glimlach om de mond. En ook mijn zetelen in de jury was hiermee voorbij. Soms denk ik nog wel eens aan deze man en stel mezelf de vraag wat er van hem geworden is. Zou hij hertrouwd zijn?....Ik denk het niet. Maar wie weet....

Adripa.

Ik was zo vrij een toegezonden mailtje te herwerken.

Met dank aan Pierre Vandergeeten.

mmmm, lekker die kauwstripjes.

2011-07-21T18:29:00.000+02:00

Hallo hondenvriendjes,

hier is Toby weer.

Vandaag was eens een rustig dagje. Zolang dat die nog bestaat is het Nationale Feestdag zei bazeke. Ik begrijp daar allemaal niet zoveel van en ons bazinneke ook niet. Vermits het dan toch een feestdag is krijgen jullie van mij zo'n lekkere kauwstrip, zei ze. Nu heb ik al veel soorten van dat kauwgedoe gehad, maar deze....amai, lekker hoor. En hard, zo hard dat mijn vriendjes die van hen niet op kregen. Dat van mij was reeds op toen Zembi het zijn na een half uurtje liet liggen. Ha ja, die heeft al zijn tandjes niet meer. Hi..woef...hi. Oei, 'k was het al vergeten dat ik daar niet mee mag lachen. En ons Babouchka had die van haar mee in haar mand genomen. Toen zij er dorst van kreeg ben ik die kauwsnoep snel gaan wegnemen en ben die gaan verstoppen. En zij maar zoeken nadien. Maar het is een slimme, net zoals ik en daarom moest ik het telkens weer op een ander plaats gaan verstoppen. Ikke blij, want ze heeft het niet kunnen vinden. Ik heb het 's avonds zelf stiekem mee naar boven genomen toen ik ging slapen.

Tweevoetertjes, jullie weten niet hoe lekker het hier in huis riekt. Bazeke heeft een rozijnenbroodje gebakken. Dat wordt weer smullen. Ik zal weer al mijn kunstjes moeten boven halen om daar een stukje van vast te krijgen. Vooral nu dat mijn bazeke en bazinneke vinden dat ik te dik wordt. Ik zal weer mijn beste trukjes moeten boven halen. Wens mij maar veel succes en tot morgen hé.

Toby.

Naar het hondendoktervrouwtje.

2011-07-20T18:10:00.001+02:00

Hey, hier ben ik weer Toby.

Mijn pootjes waren gisteren te moe om jullie nog te vertellen van het bezoek bij het hondendoktervrouwtje.

Dus zoals jullie al weten had bazinneke een afspraak gemaakt en konden wij onmiddellijk komen. Wij alle drie blij dat we weer eens met de auto mee konden. Ik begin het nu een beetje gewoon te worden. De eerste keren dat ik meeging deed het zo een beetje vies in mijn buikje en dan begon ik te wenen. Bazeke zei dat ik dat wel gewoon zou worden en voor één keer heeft hij gelijk. Hihi,...grapje hoor, mijn bazeke heeft altijd gelijk.

Ik moest dus naar het doktersvrouwtje, dat is bij BOOZOO. Kennen jullie niet? Bazeke zal hieronder wel zeggen waar dat dat is.

Ik moest van bazinneke gaan omdat ik zo'n hoest had. Dat had ik jullie al verteld niet? Maar ik had die hoest niet van in de regen te lopen zei het hondendoktersvrouwtje. Het was een vieze rus, heu ....een virus.

Een vieze rus met een vreemde naam die ik niet kan onthouden. Het hondendoktersvrouwtje zei dat wij een beetje moesten afwachten en dat mijn vriendjes het misschien ook zouden krijgen. Dat vind ik goed want ik moet niet alleen zo'n vieze hoest hebben.

En toen moest ze ook nog zo'n papiertje in mijn oog steken en ook bij Zembi om te zien of wij wel genoeg oogvocht hebben. Ja ja, onze oogskes drogen op en daarom moet bazinneke alle dagen zo iets uit een klein tubeke in onze oogskes doen. Vettig spul hoor.

En toen zei bazeke dat Babouchka haar adem vies rook. Dat hoorde ze niet graag hoor. Maar toen hondendoktersvrouwtje zei dat ze daar iets heel goed voor had om op te kauwen fleurde ze helemaal op en ik ook . Weeral snoep dachten wij. Uiteindelijk konden wij daar weg en omdat ik zo blij was dat ik kon vertrekken heb ik mijn pootje nog eens omhoog gehouden en tegen hondendoktersvrouwtje haar deur een plasje gedaan. Foei foei, zei bazinneke. Waarom? Ik was toch zo blij...

Dan weer zo'n ritje in de auto en toen we terug thuis waren was het tijd voor de "Tour". Ja mijn bazeke is ne hevige fan van de "Tour" en ik dus ook. Fietsen hé!

Ik heb hem gevraagd of hij hier zo'n fotoke kon zetten, want jullie geloven mij niet, denk ik.

Zie je nu wel, ongelovige Thomassen. Ik lieg niet hé. Tobyke liegt nooit...of soms een heel klein beetje.

Nu ben ik weer weg, want ik hoor dat bazinneke ons eten klaar maakt en dan ben ik niet te hou....den.......Da........g.....

Dierenartspraktijk booZoo

E.Ruelensvest 107

3001 Leuven

dierenarts@boozoo.be

www.boozoo.be

Wat een dag....!

2011-07-19T18:00:00.000+02:00

Oef!...of beter Woef!...

Dit was een hectische dag. Oei, ik gebruik ook al moeilijke woorden zoals mijn bazeke. Het was een bewogen dag. Da's al beter hé.

Voordat ik jullie vertel wat ik vandaag zoal meegemaakt heb moet ik hier toch iemand bedanken. Ja mensen, "De gazet van Tienen" heeft over mij geschreven. Dat is straf hé, hoe snel een hondje zoals ik beroemd kan worden. Die man die die gazet uitgeeft is nu ook een héééél dikke vriend van mij. Pieter heel veel en dikke woef woefs van mij.

Ja tweevoeters, het begon vanmorgen al heel vroeg. Eigenlijk was het zo vroeg niet. Ik heb heel lang geslapen en mijn vriendjes Zembi en Babouchka ook. Wij waren nog zo moe van te moeten stil zitten gisteren. Bazinneke en bazeke hebben ook lang geslapen. Van wat die zo moe waren weet ik niet, zij hebben verlof.

Het begon al ,toen bazeke met ons buiten ging vanmorgen. Vloog onze facteur,mijn frans is goed hé, onze postbode dus met zijn fiets voorbij juist op het moment dat wij de deur uitgingen. Jullie moeten weten, ik heb het niet zo op postbodes en mijn vriendjes ook niet. En ook niet van fietsen....en mijn vriendjes ook niet!

Wij waren nog geen veertig pootstappen ver (voor jullie zijn dat voetstappen, voor ons maal 2) of hij kwam alweer de hoek omgevlogen. En wij er weer op af hé. Ik denk dat hij denkt dat hij in de "Ronde van Frankrijk" rijdt. Amai, dat is ook geen gemakkelijke zin om uit te spreken.

En dat is nog niet alles. Toen wij terug thuis waren en ons snoepje kregen zei bazeke tegen bazinneke dat ik te dik geworden ben. Dat mag hij zeggen. Kijk maar eens op de foto hierboven wie dik is. Dan moet hij maar op regime, weeral frans hé, zei bazinneke. Dieet dus. En wie zijn schuld zou dat zijn? Niet die van mij hé. Ik bedel om snoepjes~ik kan da goed~maar wie geeft ze mij? Ha, nu zijn we er, ik kan die niet zelf uit de kast halen hoor.

En dat is nog niet alles hé. Bazinneke maakte dan een afspraak met de dierenarts en wij konden onmiddellijk komen zei het lieve hondendoktervrouwtje. Daar vertel ik jullie morgen meer over, want mijn pootjes worden moe van op al die letterkes te tikken.

Tot morgen en niet te veel blaffen hé!

Toby.

2011-07-18T17:09:00.000+02:00

Hey,

Hier ben ik weer. Toby.

Zoals je kunt zien heeft mijn bazeke zo'n fotoke die bij TomTom gemaakt is hier bovenaan gezet. Jullie moeten nu toch eerlijk toegeven dat ik er hier goed op sta, niet?

Ik had eigenlijk niet veel zin om jullie nog wat te komen vertellen. Mannekes ik ben doodop hé. Wat een vermoeiende dag zeg. Ons bazeke vond er niet beter op dan ons vandaag te trimmen. Trimmen dat is net zoiets als naar de kapper gaan. Jullie vinden dat misschien wel leuk maar viervoetertjes zijn daar niet zo dol op. Dat komt om dat wij veel te lang moeten stil zitten. Ons bazeke heeft dit al weken beloofd aan ons bazinneke, maar het kwam er nooit van. "Vandaag is de ideale dag ",zei hij. "Het is toch geen weer om wat anders te doen." En alzo hadden wij prijs. Het was ook de hoogste tijd. Wij zagen er net uit als onze noorpoolvrienden. Helemaal vol met haar. Bazinneke zei dat ze onze ogen niet meer zag. Vreemd hoor want ik zag die van haar nog wel en die van bazeke ook.

Enfin, ~je ziet dat ik ook een woordje frans spreek hé~hij is er dan deze morgen in volle overgave aan begonnen. Eerst ons Babouchka en dan ik, want ik kon niet wachten. Stel je maar eens voor dat ik de laatste zou zijn, ik zou het niet fijn gevonden hebben. Soms moest bazeke al eens boos zijn op mij omdat ik niet altijd doe wat hij wil. Eerst moet ik rechtstaan, dan weer zitten. Ik wordt daar zo moe van en dan leg ik mij languit neer. Ja, dat vind hij niet leuk!

Uiteindelijk is het dan toch nog goed gekomen. Ik hijgde mij te pletter. Dorst dat je daar van krijgt!

Na mij kwam onze Zembi nog aan de beurt. Die kan nog moeilijker doen dan ik zegt bazeke.

Jullie zouden ons nu moeten zien. Bazinneke vind ons weer prachtig maar ik vind ons net gepluimde kiekens.

En nu ga ik een dutje doen, want ik ben stik kapot. En bazeke moet ook een beetje gaan liggen want die zijn rug is weer naar de vaantjes zegt hij.

Tot de volgende keer ,

Toby

Toby hier.

2011-07-17T08:35:00.000+02:00

Hey,
Ik kom jullie nog wat vertellen.
Met dat slechte weer ben ik een beetje verkouden. Hoesten, hoesten. Ik hou bazeke en bazinneke de hele nacht wakker zeggen ze. Begrijp ik niet zo goed, Zembi en Babouchka worden er wel niet wakker van, waarom zij dan wel? Dat ik zo verkouden ben komt omdat ik altijd in de plassen loop. Ja lekker pletsen totdat ik door en door nat ben. Ik wordt altijd wel goed afgedroogd als we terug thuis zijn van een wandeling in de regen. Deze keer zal het wel rap rap gegaan zijn en nu ben ik een beetje ziek. Natuurlijk profiteer ik ervan om in de watten gelegd te worden. Ik kijk dan zo heel triest en dan krijg ik al eens een snoepje meer.
Dat is leuk hé. Maar weet je wat vééééél minder is? Bazinneke heeft een regenjasje voor mij gekocht bij Tom Tom zegt ze. Dat is daar waar ze eens héééle mooie foto's van mij gemaakt hebben en ook van mijn vriendjes. Ik zal eens aan bazeke vragen om die hier eens te tonen. Een regenfrakske dus. Een zwart frakske met een roze biezeke. Ik hou daar niet van, mijn vacht is dik genoeg vind ik en dat zegt bazeke ook. Maar wij moeten allebei bazinneke haar zin geven.Vrouwen zegt bazeke, teefjes zeg ik moet je altijd hun zin geven. het is net zoals met ons Babouchka.
Die heeft altijd de gewoonte om in het gat van de timmerman te gaan liggen en ik wil daar dan voorbij om naar mijn bazeke te gaan. Ik loop altijd achter mijn bazeke aan. Als zij geen zin heeft om mij voorbij te laten gaan dan bekijkt ze mij zo heel raar hé en dan durf ik ni. Ik heb dat één keer geprobeerd hé en amai toen. Ze had mij in mijn nekske vast. Teefkes hé.
Heu...ja , regenfrakske dus. En je gaat het zien hé, elke keer dat wij nu gaan wandelen zal het regenen. Eigenlijk toch nog zo'n slecht idee niet van bazinneke. Nu kan ik mij zelfs in de plassen rollen.Lol dat ik ga hebben. Ha, jij denkt dat ik dat niet durf. Pas op, ik durf alles! Of....toch bijna alles. Ik ben een deugniet zeggen ze maar dat begrijp ik niet goed. Ik ben toch een klein lief hondje. Een....durf niet caesareke zeggen hé, een terrier, een West-highland White Terrier en die doen alleen maar gewoon hun zin.
Nu moet ik eens verder gaan snuffelen in de huiskamer.
Als je op een regenachtige dag een hééél lief hondje ziet met een zwart regenfrakske en roze biezeke, dan ben ik dat: Toby.

Mag ik mij voorstellen?

2011-07-16T09:52:00.002+02:00

Hey,

Ik kom eens even kijken en mijzelf aan jullie voorstellen.
Ik ben Toby, een viervoetertje en nu 4 jaar oud. Iedereen noemt mij een Caesareke maar dat heb ik niet graag. Alleen maar om dat mijn mooie foto op doosjes eten staat. Dat eten is trouwens niet lekker en ook niet gezond voor ons. Veel liever heb ik dus dat je onze soort met zijn echte naam toespreekt en dat is zeker niet gemakkelijk om te onthouden.
Ik ben dus...humm, humm,...een "West-highland White Terrier". Da's niet simpel hé.
Oh! Ik zie dat mijn bazeke al een foto van mij hier bovenaan gezet heeft. Flink van hem.
Ik ben die slimme ~dat zeggen mijn bazeke en bazinneke~ helemaal rechts. Die twee anderen zijn ook huisgenootjes van me en mijn beste vrienden. ...Soms. Ik zal ze jullie even voorstellen. Naast mij in het midden is "Zembi". Hij is van dezelfde familie als ik en ook een manneke maar hij is véél véél ouder dan mijzelf. Elf jaar zeg, dat is oud, niet? Ik zal jullie wat zeggen of beter toefluisteren want hij heeft niet graag dat iedereen dat weet: Hij is al tandjes verloren, hi hi....Oei, ik mag hier niet mee lachen zegt bazeke.
En helemaal rechts is mijn vriendinneke Babouchka. Die is van een andere familie, dat zien jullie toch wel hoop ik. Zo zwart als.... oei mag ik ook al niet zeggen. Zij is van het ras ~ras vind ik een lelijk woord, ik zeg liever familie~ Scottish Terrier. Ook niet gemakkelijk om te onthouden hé.
En dan zijn er nog natuurlijk mijn bazeke en bazinneke. Daar is geen foto van en dat komt omdat zij niet zo mooi zijn als wij. Het is maar om te lachen hoor. Zijn zijn heel lief voor ons. Ik zal jullie daar later nog veel over vertellen.
Zo, nu kennen jullie mij zoal een klein beetje.
Ik moet weg want ik hoor dat hier iedereen wakker wordt en bazeke heeft niet graag dat ik aan zijn computer snuffel. Tot later hé.

Toby

Voorstelling.

2011-07-15T18:03:00.000+02:00

Hallo beste vrienden, vriendinnen,

Jullie zullen op deze blog (ik hoop regelmatig) verhalen zien verschijnen van mijzelf maar meer van één van mijn beste drie vriendjes.

Meer kan ik nog niet over hem vertellen wat hij wil zichzelf aan jullie voorstellen. Ik heb hem dan ook gevraagd een foto van zichzelf op deze blog te zetten. Daar wil hij eerst nog eens over nadenken en hij verwacht dat van zodra hij hier aan toe is, ik dat voor hem zal doen. Zodra hij akkoord gaat mogen jullie die foto dan ook verwachten.

Ik wens jullie van harte veel leesgenot.

Adripa.

2011-07-13T21:15:00.000+02:00

Ik laat jullie raden waar ADRIPA werkt.

Nog 2 dagen en zijn verlof gaat in.

Leuk toch, niet?

nieuw

2011-07-13T21:08:00.001+02:00

Mijn verhaal is niet meer te volgen op skynetblogs.

Vanaf heden probeer ik jullie allen andere dingen te vertellen. Aan jullie om na te gaan of ze op enige waarheid gebaseerd zijn.

Veel succes!

De Paddehoef

2007-05-23T22:15:00.000+02:00

De Paddehoef is een verhaal, roman die aan mijn fantasie is ontsproten en dat iedereen in wekelijkse afleveringen kan volgen op mijn andere blog.

http://adripa.skynetblogs.be

Ik wens iedereen heel veel leesgenot .

Iedereen kan steeds een bericht nalaten op de blog of mij via e-mail contacteren.