afm finance

Korekta błędów w sprawozdaniu finansowym

2017-02-04T22:01:00.001+01:00

Sposób poprawienia błędu w sprawozdaniu finansowym zależy od momentu spostrzeżenia tego błędu:

- SF zostało tylko sporządzone
W takiej sytuacji należy poprawić błędy pod data 31 grudnia i wprowadzić zmiany do SF, oraz poinformować o zmianach biegłego rewidenta, jeśli SF podlega obowiązkowi badania

- SF zostało sporządzone i zbadane przez biegłego rewidenta
(art.54 ust.1 UoR) Jeżeli jednostka otrzymała informacje o zdarzeniach, które mają istotny wpływ na SF, lub powodujących, że założenie kontynuowania działalności przez jednostkę nie jest uzasadnione, powinna ona zmienić SF, dokonując odpowiednich zapisów w księgach rachunkowych, oraz powiadomić biegłego rewidenta. Jeżeli błędy nie powodują zmiany stanu istniejącego na dzień bilansowy, to odpowiednie wyjaśnienia umieszcza się w informacji dodatkowej.
Biegły rewident musi dodatkowo zbadać SF, oraz wydać opinię i raport na nowo.

- SF zostało zbadane przez biegłego rewidenta i zatwierdzone przez zgromadzenie wspólników
(art.54 ust.2 UoR) Skutki zdarzeń istotnych dla SF ujmuje się w księgach rachunkowych roku obrotowego, w którym informacje te otrzymała.

Korekty błędów istotnych z lat poprzednich i sposób ich ujawnienia
Kwota korekty spowodowana usunięciem błędu za rok/lata poprzednie odnosi się na kapitał (fundusz) własny i wykazuje jako "zysk (strata) z lat ubiegłych" (art.54 ust.3). Korekta błędu odnoszona jest w kwocie netto, tj. z uwzględnieniem skutków podatkowych popełnionego błędu (zarówno podatku dochodowego bieżącego jak i odroczonego).
Ponadto należy wykazać w zestawieniu zmian kapitału (funduszu) własnego w odpowiedniej pozycji, jeżeli jest zobowiązana do jego sporządzania, oraz przekształcić retrospektywnie dane porównawcze SF, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to praktycznie niewykonalne.
Ponadto w informacji dodatkowej i objaśnieniach należy ujawnić rodzaj oraz kwotę korekty.
Jeżeli ustalenie kwoty korekty nie jest możliwe, jednostka w informacji dodatkowej do SF prezentuje informacje o fakcie popełnienia błędu oraz podaje na czym ten błąd polegał i dlaczego nie jest możliwe określenie kwoty korekty (dokonanie wiarygodnego szacunku).

Korekty błędów lat poprzednich uznane przez jednostkę za nieistotne, korygujemy przez wynik finansowy roku bieżącego, tj. roku, w którym błąd został ujawniony.

Płynność finansowa po prostu

2012-05-01T18:45:00.000+02:00

Zastanawiając się który wskaźnik pokaże nam, czy jesteśmy zdolni do spłaty bieżących zobowiązań (bo tak definiujemy płynność finansową), porzućmy na chwilę wszystkie te równania matematyczne i zastanówmy się czym ona tak właściwie jest.

Z definicji płynność finansowa, jak już zostało to napisane 1.000.000...razy, to zdolność do terminowej spłaty bieżących zobowiązań. Zgadza się. Ale to też zdolność do bieżącej i szybkiej reakcji w celu wykorzystania nadarzających się okazji.

Czy ja, w chwili obecnej posiadam płynność finansową? Zaglądam do portfela i okazuje się, że mam gotówkę, mam kartę bankową. Stwierdzam, że posiadam płynność finansową. Oczywiście nie dokonałem tego licząc jakiś wskaźnik płynności finansowej, ale po prostu będąc w sklepie zauważyłem promocję na zgrzewkę znanego piwa z tequilą. Widząc w tym okazję i szansę, skorzystałem z niej, ponieważ miałem na to wolne środki pieniężne. Zapewne gdybym nie miał gotówki, ani karty bankowej, ta oferta przeszłaby mi koło nosa, a więc poniósłbym stratę. Ktoś inny, posiadający płynność finansową, z pewnością by z niej skorzystał.

Czy warto tutaj rozpatrywać fakt, że posiadam na przykład lokatę bankową, zapas ogórków kiszonych w piwnicy, czy rower górski? Upłynnienie tych instrumentów zajęłoby mi mniej, bądź więcej czasu, ale czy zdążyłbym przed końcem oferty na promocyjne piwo. Nawet likwidacja lokaty trwa do 2 dni.

Zmierzając do końca. Jeśli chcemy określić, czy przedsiębiorstwo posiada płynność finansową, zaglądnijmy do jej portfela - to co tam posiada, daje nam informacje o tym, w jakiej jest kondycji i jak zarządza swoimi pieniędzmi i czy jest w stanie reagować na zmieniający się rynek i wykorzystywać szanse jakie daje.

Najlepszy wgląd do portfela daje nam nic innego, jak cash flow.

"Gotówka i Zysk to nie siostry bliźniaczki"

2012-01-08T14:28:00.000+01:00

Poziom wskaźnika to nie wzorcowa stała, ale wzorcowy zmienny cel

2011-11-06T11:58:00.000+01:00

Skoro wskaźniki nie maja wzorcowej wartości, to dlaczego ustalane są pożądane wartości wskaźnika płynności bieżącej w zakresie od 1 do 2.

Wynika to z prostej potrzeby naszych kredytorów, którzy chcą się zabezpieczyć i upewnić, ze jednostka będzie w stanie spłacić im długi. Chętniej udzielimy kredytu kupieckiego jednostce, która na 1 PLN długu posiada 2 PLN aktywów bieżących, którymi będzie w stanie nas spłacić w ciągu roku. Przy poziomie wskaźnika 2, mamy jakby 1 PLN zabezpieczenia ponad to, co pożyczyliśmy.

Pożądany poziom wskaźnika płynności bieżącej zależy od branży. Dlatego warto porównać uzyskany poziom ze średnia i najlepszymi z branży. W naszym interesie pozostaje dążenie do najlepszych. Dobry poziom wskaźnika, daje nam możliwość wydłużenia terminów spłaty zobowiązań wobec naszych dostawców. W rezultacie dłużej utrzymujemy gotówkę u siebie, co może nam umożliwić szybkie reagowanie i korzystanie z nadążających się okazji, a także wspomaganie finansowania naszej ekspansji (nowy lokal, środek trwały). Dzięki temu, finansujemy swoja bieżąca, i nie tylko, działalność, jakby to powiedzieć „pieniędzmi naszych dostawców”.

Na koniec ktoś mógłby powiedzieć, po co porównywać nasze wskaźniki ze wskaźnikami branżowymi. Przecież zobowiązania, to zobowiązania, aktywa trwale, to aktywa trwale, niezależnie od rodzaju działalności. Ale pamiętajmy, należy porównywać jabłka z jabłkami, a diamenty... z diamentami.

Wskaźnik finansowy, czyli idealne narzędzie manipulacji

2011-10-20T00:34:00.000+02:00

Wskaźnik finansowy to tworzenie r e l a c j i z pojedynczych wartości, które możemy znaleźć w sprawozdaniu finansowym.

To relacja, która niesie ze sobą pewne znaczenie i dostarcza informacji o przedsiębiorstwie.

Jednak wskaźnik sam w sobie nie powie nam za wiele.

To tylko działanie matematyczne

Jednak porównanie w czasie lub z innymi firmami daje już pewne spojrzenie na badaną jednostkę. Wtedy możemy powiedzieć jaka strategie zarządzania reprezentuje wskaźnik, kierunki działania firmy, jej porażki i zwycięstwa. Kiedy dokonujemy porównania ze wskaźnikami innego przedsiębiorstwa, nie patrzymy, który wskaźnik jest niższy, czy wyższy, ale czy wskazuje na stosowanie efektywnej strategii zarządzania.

Wskaźnik NIE MA wzorcowej wartości liczbowej.

Pamiętajmy także, ze wskaźniki z natury są dobrym przedmiotem do M A N I P U L A C J I.

Weźmy dla przykładu wskaźnik płynności bieżącej (aktywa bieżące/zobowiązania bieżące). Załóżmy, że wartość aktywów bieżących wynosi 3 mln PLN, a zobowiązań bieżących 2 mln PLN. Wskaźnik płynności bieżącej będzie wynosił 1,5. Następnie przedsiębiorstwo "wyciąga gotówkę z kasy" i spłaca krótkoterminowy kredyt bankowy. Aktywa bieżące teraz wynoszą 2 mln PLN, a zobowiązania bieżące 1 mln PLN, co daje efekt w postaci wskaźnika płynności równego 2. Więc nasza płynność finansowa się polepszyła! Czy aby na pewno?! Należy spojrzeć ponad liczby, aby dostrzec strategie i decyzje, które się za nimi kryją.

FIFO czy LIFO

2011-08-15T00:34:00.000+02:00

Jakiej wiedzy dostarcza nam informacja, ze spółka zmieniła metodę wyceny z FIFO na LIFO lub odwrotnie? Czy w ogóle informacja o metodzie wyceny kosztów wyrobów sprzedanych jest istotna i czy warto ją brać pod uwagę podczas przeprowadzania analizy finansowej przedsiębiorstwa?

Wybór metody wyceny kosztów wytworzenia wyrobów sprzedanych (COGS – ‘cost of goods sold’) może mieć wieloraki wpływ na poziom generowanego, a może lepiej „wykazywanego” zysku przedsiębiorstwa.

Załóżmy, ze preferujemy metodę wyceny: FIFO (‘first in – first out). Jakie mogą być determinanty takiej decyzji, a co za tym idzie jej skutki?

FIFO odzwierciedla naturalny przepływ towarów w przedsiębiorstwie. To co pierwsze kupujemy, pierwsze zostaje sprzedane. Firma może chcieć zachować pewna zależność pomiędzy polityką rachunkowości a polityką magazynową. Chociaż, pamiętajmy ze wybór metody wyceny COGS nie musi odzwierciedlać polityki magazynowej przedsiębiorstwa.

Przeanalizujmy wpływ metody FIFO na rachunek zysków i strat oraz bilans, a także rachunek przepływów pieniężnych. Przyjmijmy założenie wzrostu cen z powodu inflacji.

Na początek przyjrzyjmy się jak zachowują się pozycje rachunku zysków i strat. Wg FIFO, COGS jest niższy (w porównaniu do LIFO oraz pamiętajmy o założeniu wzrostu cen), a przez to zysk jaki uzyskamy będzie wyższy, co przełoży się na wyższy podatek dochodowy. Ze stron bilansu wartość zapasów będzie wyższa, gdyż będziemy je wyceniać po cenach ostatnio zakupionych wyrobów. W przypadku rachunku przepływów pieniężnych, konieczność zapłaty wyższego podatku dochodowego spowoduje zmniejszenie się stanu gotówki w przedsiębiorstwie.

Zysk wykazany przy zastosowaniu przez przedsiębiorstwo metody FIFO nie jest tak „pewny” jak wtedy, gdy mamy do czynienia z metoda LIFO. LIFO daje „stabilniejszy” zysk. Dlatego, że stosując LIFO wyceniamy COGS po wyższych cenach, a wiec zwiększamy tym samym koszty, czyli zmniejszamy zysk. A jeśli pomimo tego, wykazujemy zysk, to możemy stwierdzić, ze przy metodzie FIFO ten zysk byłby jeszcze większy.

A wiec dlaczego stosować metodę LIFO?
Otóż, mniejszy zysk, to niższy podatek. Konieczność zapłaty niższego podatku, to więcej gotówki. A wiec rachunek przepływów pieniężnych się poprawia. W bilansie zapasy są wyceniane według niższej wartości, niż w przypadku FIFO. Moglibyśmy powiedzieć, że to zmniejszy nasz wskaźnik płynności bieżącej. Jednak nie należy się tym martwić, gdyż nie jest to najlepszy miernik naszej zdolności do spłaty zobowiązań bieżących.

Informacje na temat stosowanej metody wyceny COGS znajdziemy w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.

Obie metody są zatwierdzone przez GAAP, przy czym jeśli firma stosuje metodę wyceny LIFO, to musi także przygotować kalkulacje przy założeniu stosowania FIFO.

Oczywiście stosowana metoda wyceny, czy tez jej zmiana nie mogą być wyznacznikiem wystarczającym do określenia zamierzeń przedsiębiorstwa jednak taka informacja powinny być brana pod uwagę w kontekście badania sytuacji finansowej przedsiębiorstwa w celu określenia miedzy innymi podstaw wykazywanego zysku.

FIFO można uznać za agresywna politykę rachunkowości – dążenie do maksymalizacji zysku
LIFO można uznać za konserwatywna politykę rachunkowości – wykazywanie zysku mającego stabilne podstawy.

Znajomość skutków stosowania danej metody pozwala nam na wydobycie informacji ponad te, które uzyskujemy z liczb.

Zastosowanie odpowiedniej metody wyceny, to także wybór przed jakim stoi kierownictwo przedsiębiorstwa.

Metoda cen przeciętnych jest pośrednim rozwiązaniem pomiędzy FIFO a LIFO