Agatonistka - Blog na t(r)opie | filmy | seriale | książki | psychologia

Czasem coś się kończy

2014-06-25T18:27:00.000+02:00

Jak się domyślacie po tytule, pakuję manatki i zamykam bloga. Ale nie oznacza to, że przestaję blogować :)

Niestety pierwotny zamysł, jakim miało być tylko recenzowanie tu książek, już dawno mi się znudził i jak zauważyliście, próbowałam wielu nowych rzeczy. Zrobił się tu taki misz masz, że sama zaczęłam się tu źle czuć. Czasem po prostu warto zacząć wszystko od nowa, a ja nie chcę zamykać się już w określonej tematyce. Potrzebne mi jest nowe miejsce.

I właśnie do niego Was dziś zapraszam :) I choć po 2 latach blogowania smutno mi opuszczać te cztery kąty, to rozpiera mnie ogromna ekscytacja, na myśl, że zaczynam zupełnie nowy projekt.

Dziękuję Wam, tym którzy byli tu od początku i tym co przyszli niedawno. Dzięki Agatonistce poznałam wielu wspaniałych blogerów i wielu z Was jest mi bliskich (choć może sami tego nie wiecie). Każdy komentarz dał mi sporo radości.

Mam nadzieję, że zaglądniecie na nowego bloga. I razem ze mną tam zostaniecie :)

www.balagankontrolowany.pl

Nimfomanka cz. I – czyli jak stracić dwie godziny z życia

2014-05-03T13:55:00.000+02:00

W recenzji znajdują się spoilery, ale jako, że po mojej ocenie tego filmu i tak nie będziecie chcieli go oglądać, to stwierdziłam, że nie mam się co ograniczać. Źródło.

Z ciekawością śledziłam pojawienie się Nimfomanki w kinach. Cały ten medialny szum, który podnosił go do rangi filmu porno w kinie, był interesujący. I jeszcze afera (podejrzewam, że z góry ukartowana), kiedy na Florydzie kino puściło zwiastun Nimfomanki przed Disnejowską bajką „Kraina Lodu”. Odbiło się to ogromnym echem w mediach na całym świecie i dodało filmowi jeszcze większej pikanterii.

Dodajmy do tego, że seks na ekranie jest jak najbardziej prawdziwy. Dublerami głównych aktorów byli bowiem aktorzy z branży filmów dla dorosłych, a potem wystarczyła magia efektów specjalnych, byśmy wierzyli, że to Stacy Martin uprawia prawdziwy seks.

Problem jest jednak taki, że to ani porno na dużym ekranie, ani głęboki film psychologiczny, do jakiego z pewnością pretendował.

Cały pomysł opiera się na tym, że główna bohaterka Joe zostaje pobita i znaleziona na ulicy przez niejakiego Seligmana, który oferuje jej pomoc. W zamian opowiada ona całą historię swojego życia, którą Seligman ciągle porównuje do łowienia ryb. Joe miała być wędkarzem, a mężczyźni których uwodziła biednym narybkiem. Problem jest taki, że o ile na początku te porównania robią fajne wrażenie, po dłuższej chwili zaczynają męczyć. Doszło do tego, że zaczęłam się zastanawiać, jak duża część tej historii została napisana tylko po to, by można było ją porównać do łowienia ryb. Inną sprawą jest to, że Joe bardzo szybko przeszła od nie chcę ci o sobie opowiadać, do spoko opowiem ci co chcesz.

Ze wszystkich plakatów promocyjnych, to właśnie ten najlepiej pasuje do tego filmu.
Ale przecież nie jest kontrowersyjny. Źródło.

Samo popadnięcie w nałóg Joe jest dla mnie bardzo dziwne. Całą historia zaczyna się, gdy jako mała dziewczynka zaczyna odkrywać swoje ciało i swoją seksualność (co nadal jest całkowicie normalne i film mógł się bez tego obejść). Później przeskakujemy do momentu, w którym postanawia stracić dziewictwo. A jak można stracić dziewictwo? Zakochać się? Oddać temu jedynemu? Opić się i stracić je przez przypadek w klubie, niewiele z tego pamiętając? Nie. Podchodzisz do chłopaka, który ci się podoba i pytasz, czy może cię rozdziewiczyć. Po czym on każe ściągnąć ci majtki, ot tak w ciebie wchodzi, a później bez pytania funduje ci jeszcze seks analny. Mówicie mi co chcecie, ale taki sposób na seks z dziewicą, bardziej przypomina gwałt.

I tu mamy moment, który jest dla mnie wielką tajemnicą. Jaka dziewczyna, po takim pierwszym razie chciała by jeszcze raz z własnej nieprzymuszonej woli? Alkohol może nie smakować, ale daje przyjemne uczucie upojenia, które młodym ludziom się podoba. Narkotyki podobnie. Ale nieudany seks (szczególnie ten pierwszy) nie daje żadnej przyjemności, żadnego zaspokojenia, a tylko wstyd, ból i rozczarowanie.

Nie ma jednak żadnego wytłumaczenia, dlaczego nagle Joe zdecydowała się razem z przyjaciółką przespać w pociągu z jak największą liczbą mężczyzn. Ot, przyjaciółka wymyśliła zakład o czekoladki, a Joe na to przystała. Po tym, jak jej pierwszy kochanek pokazał jej, jak bolesny potrafi być seks, ona poszła rozłożyć nogi przed nieznajomymi facetami. Gdzie jest tu logika? Bo ja jej nie widzę, choć naprawdę się staram.

Za to te są już kontrowersyjne i to właśnie one odgrywały główną role w promocji. Źródło.

Sam film nie jest jednak niekończącą się sceną seksu i jedną wielką orgią. Tak naprawdę, pokazanych scen w części pierwszej jest niedużo. Nie są one ani ładne, ani szczególnie odpychające. Ot, nakręcili jak seks wygląda naprawdę, bez żadnych upiększań, ani zbędnego wulgaryzowania.

Większość fabuły kręci się wokół gadania o sensie życia, popadania w nałóg, miłości, straty, rodzinie. Problemem jest forma jaką reżyser przyjął. Wszystkie te rozmowy odbywają się między Joe a Seligmanem, co sprawia, że film jest niesamowicie przegadany. W migawkach z przeszłości też wiele się nie dzieje. W końcu robi się nudne oglądanie po raz wtóry jak młoda Joe próbuje poradzić sobie z wieloma kochankami, nieraz zaborczymi, czy ciągle myśli o tym gdzie zmierza jej życie, czy wspominaniach o ojcu i o tym, jak opowiadał jej o drzewach. Jedyną sceną, która mnie ruszyła, była sceną z samego końca filmu, gdy Joe siedziała przy szpitalu przy chorym ojcu. Ale znowu, cała sytuacja wydłużała się niemożliwie i zaczęła nużyć.

Na szczęście nic zarzucić nie mogę aktorom. Stacy Martin, grająca młodą Joe dobrze oddaje jej poznawanie siebie, wstyd oraz zagubienie. Charlotte Gainsbourg (dorosła Joe) sprawiła, że uwierzyłam, że nienawidzi samej siebie, tego kim jest i co robi. Stellan Skarsgård był... no cóż, jego rola ograniczała się do słuchania, podawania herbaty i porównywania wszystkiego do ryb, ale nie można mu powiedzieć, że nie robił tego z wdziękiem.

Nimfomanka mogłaby być dobrym filmem, gdyby reżyser nie zrobił jej tak długim. A piszę tylko o części pierwszej, która trwa dwie godziny i opowiada tak naprawdę o samej młodości Joe. Część druga trwa tyle samo. Myślę, że można byłoby całość pokazać w ciągu tych dwóch godzin, wywalić zbędną połowę i dopiero wtedy dałoby się oglądać ten film z ciekawością. Mnie część pierwsza tylko znużyła i to na tyle, że co jakiś czas ją stopowałam, by zrobić coś ciekawszego (wysłać smsa, pójść z psem na spacer, czy sprawdzić facebooka), a kto mnie zna, ten wie, że nienawidzę, gdy ktoś mi przeszkadza w oglądaniu.

Nimfomanka zdecydowanie nie trafiła w mój gust. Dużo lepiej opowiedzianą historią, w tym samym tonie, jest Dziennik Nimfomanki, który zostawił mnie pod dużym wrażeniem i z masą przemyśleń. I jeżeli chcecie któryś z nich obejrzeć, to skuście się właśnie na Dziennik. A Nimfomankę możecie sobie z czystym sumieniem odpuścić.

Po część drugą nie sięgam. Żal mi czasu.

A jak Wasze wrażenia?

Bądźmy w kontakcie: FACEBOOK | TWITTER | GOOGLE +

Ile Twojego zdania, jest w Twoim zdaniu?

2014-04-25T21:33:00.001+02:00

Źródło zdjęcia

Zewsząd bombardują nas milionami informacji jak żyć, w co się ubierać, kogo lubić, a kogo nienawidzić, na kogo głosować, a na kogo nie. Kim zostać w dorosłości, na jakie pójść studia, za kogo wyjść, jakie dzieci urodzić i jak je wychować. Nawet ja Wam mówię, co czytać, a czego nie, jaki serial oglądać, a na jaki film nie warto iść do kina. Na innym blogu dowiecie się, jak powinniście organizować swój czas oraz jak schudnąć, bo do tej pory na pewno robiliście to źle.

Pytanie, ile z tych wszystkich opinii przyjmujemy bez żadnego zastanowienia się nad tym, czy jest to zgodne z naszym przekonaniem?

Ile razy to wygłaszałam czyjąś opinię, jako swoją własną, bo przyjęłam ją bez żadnej większej refleksji. Powiedział ją ktoś, kogo podziwiałam, więc tak przecież musiało być. Nie pamiętam, kiedy naszła mnie myśl, że te opinie i przekonania nie są do końca moje. Że styl życia, jaki prowadzę jest mi narzucony przez kanon to jest fajne. Byłam przekonana, że jestem taka obyta, inteligentna i mądra, ale jak mogłam taka być, skoro niczego nie negowałam?

Niestety mam wrażenie, że o ile ja mogę jeszcze próbować się tłumaczyć młodzieńczą głupotą i brakiem tzw wiedzy życiowej (jak bardzo górnolotnie by to nie brzmiało), to co mają na swoje usprawiedliwienie 40 i 50 latkowie? Masa, wydawało by się mądrych i wykształconych ludzi, bierze wszystkie informacje bezrefleksyjnie. Przyjmuje jako coś oczywistego, nie zastanawiając się nawet, czy istnieje druga strona medalu. Nie zadając sobie najmniejszego trudu na chwilę refleksji.

Zauważcie, jak świetnie kreują opinię portale plotkarskie. Weźmy np. aktorkę Samantę, którą Jamniczek zawsze przedstawia w złym świetle. Ale nasza Samanta zrobiła coś, co sprawiło, że na Jamniczku pojawił się artykuł neutralny, w końcu nie można potępić jej działalności charytatywnej. Jednak czytelnicy mają głęboko zakodowane, że ta pani jest be. I nadal pod artykułami na jej temat będzie lał się strumień jadu. Weźmy teraz kogoś innego, kogoś kogo redakcja Jamniczka lubi. Piosenkarz Jimmy jest tego doskonałym przykładem. Ale nagle raz zdarzyło mu się, że paparazzi przyłapali go jak pijany wracał z klubu. Siłą rzeczy, nie pojawia się o nim pochwalny wpis, lecz komentujący nie będą go potępiać, wręcz przeciwnie, będą usprawiedliwiać jego zachowanie.

Łapiecie o co mi chodzi?

To tylko portal plotkarski, który przecież nie ma na nas tak ogromnego wpływu jak rodzice, znajomi, wykładowcy. A już sprawia, że potrafimy znienawidzić osobę, której nie widzieliśmy nawet na żywo.

A ile Twojego zdania, jest w Twoim zdaniu?

Bądźmy w kontakcie: FACEBOOK | TWITTER | GOOGLE +

Notatnik Śmierci

2014-04-15T19:44:00.000+02:00

Bogowie śmierci wyglądają naprawdę uroczo. To te brzydale w tle, a nie ten przystojniak na pierwszym planie ;)
Źródło grafiki

Do anime mam podejście... no cóż ambiwalentne*. Z jednej strony, jako dzieciak oglądałam Czarodziejkę z Księżyca, czy Pokemony i wspominam te bajki bardzo dobrze. Właśnie. Użyłam słowa bajka i zaraz pewnie zostanę zlinczowana. Ale nie zmienia to faktu, że anime właśnie postrzegam w ten sposób. Czego nie może przeżyć Luby (swoją drogą, zastanawiające jest, jakim cudem zaprosił mnie na kolejną randkę, gdy bez zastanowienia palnęłam: „to ty oglądasz te bajki?”). I uznał, że czas mnie na nie nawrócić.

Pierwsze podejście niezbyt mu wyszło. Nie pamiętam tytułu, ale serial nie był zbyt porywający, ani ciekawy. Miał za to wszystko to, co w anime mi się nie podoba. Wrzeszczące bez sensu postaci, ciągłe stop klatki (wiecie, te momenty, gdy nic na ekranie się nie rusza, ale bohaterom nie przeszkadza to w zażartej dyskusji), czy jakieś dziwne sceny, pojawiające się niespodziewanie na kilkanaście sekund, jakby akurat w tym monecie twórca był na wielkim haju. Widząc moją minę, Luby nie włączył kolejnego odcinka.

I teraz jest moment, w którym musicie się o nim dowiedzieć jednej rzeczy. Jest uparty. Choć raczej powinnam napisać UPARTY.

Włączę inny serial, jak ci się nie spodoba, to dam ci spokój.

No dobra. Nikt jeszcze nie umarł od oglądania 20 minutowego odcinka bajki, która mu się nie podoba.

6 odcinków później

- Chyba jednak anime przypadło ci do gustu.

- Bredzisz. Nie podoba mi się.

- Włączyć kolejny?

- Tak.

Złapał mnie. Notatnik Śmierci po pierwsze ma świetną fabułę. Już widzę, jak jego pomysłodawcy zadają sobie pytanie: Co zrobiłby bóg śmierci, gdyby się nudził? Odpowiedź jest prosta. Zszedł na ziemię. Ale nie po to by zabijać. Przynajmniej nie bezpośrednio. Znudzony bóg śmierci zrzuca do świata ludzi swój notatnik. Wystarczy zapisać w nim imię osoby, która ma zginąć i w ciągu kilkudziesięciu najbliższych sekund umiera ona na atak serca. Chyba, że macie na nią szczególny pomysł, wtedy możecie dokładnie opisać jak ma zginąć i kiedy. Z dokładnością co do sekundy.

Właścicielem notatnika staje się Yagami Light. Mało powiedzieć, że jest wybitnym licealistą. On jest z tych, przy których pojawia się pieczątka z napisem geniusz. Postanawia użyć mocy notatnika, by wyczyścić świat ze wszelkiego zła: zabić każdego, nawet drobnego przestępcę, by na świcie zostali tylko dobrzy ludzie.

Gdy przypadki stają się regularne, policja zaczyna interesować się sprawą. W końcu nie jest normalne, by najgroźniejsi przestępcy świata, nagle zaczęli padać jak muchy. Organy ścigania wspiera tajemniczy L – genialny detektyw, który ma na swoim koncie rozwiązania niesłychanie trudnych spraw. Problem polega na tym, że nikt nie wie jak wygląda, czy jak się nazywa.

Do fabuły i nietuzinkowych postaci, dodajmy jeszcze wątek psychologiczny. Yagami i L to geniusze. Próbują przewidzieć swoje działania, zapędzić przeciwnika w kozi róg i tam go dopaść. Sceny, w których starają się zrozumieć, dlaczego przeciwnik wykonał taki a nie inny ruch, należą do najlepszych w serialu.

No i sama animacja. Cud, miód i orzeszki.

Nie wiem, czy zmieniłam zdanie o anime, bo w końcu to tylko jeden serial. Ale nie będę się już przyglądać ze zdziwieniem, gdy ktoś będzie z fascynacją o nim opowiadał.

*intencjonalność dwuwartościowa

I'm a fan (cz. 1)

2014-03-30T14:44:00.001+02:00

Źródło zdjęcia

Fani to nie tylko te piszczące nastolatki, mdlejące na widok Jensena Acklesa i Jareda Padaleckiego (choć nie daję głowy, że ja też bym nie zemdlała). To właśnie fani tworzą otoczkę magii wokół książek, filmów i seriali. Sami na pewno też do jakiś należycie, mniej lub bardziej, ale zawsze.

Bo co się będziemy oszukiwać, są historie, które po prostu ożywają w naszych sercach, śnią się nam po nocach i oddalibyśmy wiele, żeby choć na chwilę, minutę albo dwie przenieść się do naszego kochanego uniwersum. Stanąć twarzą w twarz z naszymi ulubionymi postaciami. I choć wiemy, że żadna z nich nie istnieje, a wygląd nadał jej aktor, to one żyją w nas i myślimy o nich jak o pełnoprawnych, prawdziwych osobach.

Sama, przez całe swoje życie, należałam do wielu zagorzałych fanek i do dziś, bronię swoich kochanych postaci i światów. Dlatego w kilku notkach przyjrzymy się mniej lub bardziej fanowskim środowiskom, ich twórczości i naszym własnym fascynacjom.

A zaczniemy właśnie od tego ostatniego.

Źródło grafiki

Ładnych kilkanaście lat temu, gdy TVP 1 puściło w telewizji starą trylogię Gwiezdnych Wojen, mój tata posadził mnie na fotelu przed telewizorem i powiedział: oglądaj, spodoba ci się. Broniłam się rękami i nogami, bo gdzieś już widziałam jakiś film dziejący się w kosmosie i był nudny. Dlaczego to miałoby być inne? Oj, nie miałam pojęcia, że ok półtorej godziny seansu sprawi, że w moim pokoju zawisną plakaty z rycerzami Jedi, a ja będę wymachiwać patykiem robiąc przy tym charakterystyczne wwwzzzzz. I choć dziś, niektóre dialogi ze starej trylogii uważam za drętwe i sztuczne, choć wiem, że nowe części nie są nawet w połowie tak dobre jak być powinny... cóż spróbujcie powiedzieć coś złego na temat Gwiezdnych Wojen. Za dużo czasu spędziłam tam myślami, by Wam na to pozwolić. I pomimo że nie jestem wybitną fanką, bo książkę z uniwersum SW przeczytałam jedną i z pewnością jest wiele zagadnień, którymi mnie bez problemu zagniecie, no cóż, moje przyszłe dzieci mają pewne, że kiedyś posadzę je przed telewizorem mówiąc: Obejrzyjcie. Spodoba Wam się.

Charakterystyczne dla mojej skromnej osoby jest to, że ja zawsze sięgam po książki, na które jest boom, dopiero po jakimś czasie. Tak było z Harrym Potterem, którego zakupiłam od razu trzy tomy. Mi znajomi już dawno mieli je za sobą, a ja przygodę dopiero zaczynałam. Nie muszę chyba Wam mówić, jak magiczne było dorastanie z Harrym, Hermioną i Ronem. Jak niezwykłe było oczekiwanie na kolejne książki. Jak smutne było pożegnanie z serią. Tworzyłam masę fanficków osadzonych w tym świecie, pisząc o dzieciach Harry'ego, siostrach i córkach Voldemorta, opisując przygody Huncwotów, robiąc filmy na YT z fragmentów filmów (niestety starego kanału już nie mam, a mój komputer stacjonarny zdechł kilka lat temu, więc do moich wielkich dzieł się już nigdy nie dokopię). Oglądałam nawet relację z premiery ostatniej części filmu i ryczałam równie rzewnie co Emma Watson. Z tą różnicą, że ona na czerwonym dywanie, a ja przed komputerem.

Źródło zdjęcia

Przeskoczymy teraz o kilka lat i opowiem Wam o mojej miłości do Supernatural. Oczywiście, jak to już wspominałam wcześniej, oglądałam z opóźnieniem. Sporym, bo o jakieś 8 sezonów. Ale wystarczyły dwa miesiące, żebym obejrzała całość, 8 sezonów, po dwadzieścia cztery 40-to minutowe odcinki. I choć na 9 sezon musiałam czekać tylko dwa tygodnie, była to dla mnie ogromna udręka. Byłam na fanowskim głodzie, a wieczornej pustki nie umiało mi zapełnić nic. Obejrzałam więc masę filmów ze spotkań Jareda i Jensena z fanami. Nieudane sceny z serialu znam na pamięć.

Myślę, że momentami bliżej mi do fanowskiej wariacji, niczym z Teorii Wielkiego Podrywu, niż normalnej, zrównoważonej osoby. BTW Teorię Wielkiego Podrywu widziałam już... 4 razy? I ciągle powtarzam od nowa?

I wiecie co? To nie jest koniec tej listy. Ba, to nie jest nawet jej połowa. Bo dodać należy jeszcze Grę o Tron, Wiedźmina, Igrzyska Śmierci, Top Gear, Władcę Pierścieni, StarGate (do którego na dniach wróciłam), House of Cards, Sherlocka, Iron Mana... I ciągle trzymam się tego, że bycie fanem jest ciekawsze, niż nie bycie ;)

A Wy? Co Was zakręciło tak mocno, że bez wahania nazywanie się fanami (a może nawet psychofanami)?

Kiedy to minęło?

2014-03-24T19:44:00.000+01:00

Źródło grafiki

Dwudzieste czwarte urodziny minęły mi niezauważalnie. Nowa praca* i studia tak zajęły mi ostatni tydzień, że tak naprawdę nie poczułam kiedy nadszedł 21 marzec i moja metryczka poszła o jedno oczko w górę. Dopiero dzisiaj, gdy zamiast w pracy, siedzę w domu z zawrotami głowy i mdłościami, dotarło do mnie, że dwudzieste czwarte urodziny to nie tylko powód do świętowania.

Dwudzieste czwarte urodziny to krok ku dorosłości.

Jak bardzo dziwnie by to nie brzmiało, to właśnie w tym wieku zakończę swoją edukację i wezmę dorosłe życie za rogi. Dostanę upragnionego magistra, do którego przygotowywałam się od siódmego roku życia (choć bądźmy szczerzy, wtedy nawet nie wiedziałam, że coś takiego istnieje). Kończy się rozdział, który wydawał się ciągnąć bez końca.

Pamiętacie siebie w wieku czternastu lat? Miało się wrażenie, że lata nauki zajmą nam czas do emerytury. Jak się skończy szkołę, to w sumie pozostaje tylko umierać. Za nami było siedem lat mniej lub bardziej intensywnej nauki, a to przecież już wtedy była to połowa naszego życia! I końca nie było widać! Naprawdę myślałam, że będzie to trwało wiecznie, bardzo chciałam iść do pracy, móc robić te wszystkie dorosłe rzeczy, a nie pytać mamy, czy mogę zostać godzinę dłużej ze znajomymi i przepisywać matematykę na szkolnym korytarzu.

I wiecie co? Jestem dziś trochę rozdarta. Z jednaj strony chciałabym te lata zatrzymać i nigdy z nich nie wyjść. Z drugiej, pcha mnie bardzo do przodu, pomimo że za każdym zakrętem stoi Rzeczywistość, która podkłada mi nogę. A ja leżę na ziemi próbując się podnieść i wspominam, jak naiwne miałam wyobrażenia o dorosłości.

Żeby na tej ziemi było choć trochę fajniej, odwracam się na plecy i patrzę w gwiazdy. Wiem, że zaraz stanie się coś, co pomoże mi wstać. Może to będzie ta sama Rzeczywistość, która właśnie poszła podręczyć kogoś innego.

Tylko jednak ciągle trochę szkoda, że zamykam powoli pewien rozdział.

I jak fantastycznie, że otwieram nowy.

A jak to jest z Wami? Kiedy zorientowaliście się, że stoicie nos w nos z Dorosłością?

*Jak ktoś chce zobaczyć blogerkę śmigającą między półkami pełnymi butów, zapraszam na przeszukanie krakowskich oddziałów CCC – ale ostrzegam, może się to skończyć niekontrolowanym wydawaniem pieniędzy. Ja już swoje jeszcze-nie-zarobione w myślach wydałam na dwie torebki i trzy pary butów.

Prawie Martwy – Åke Edwardson

2014-03-11T11:23:00.000+01:00

Gdy tylko zobaczyłam tytuł tej książki, wiedziałam, że jest ona dla mnie stworzona. A szwedzkie nazwisko na okładce tylko potwierdzało moje przekonanie – w końcu kto nie słyszał, że to właśnie Szwedzi są najlepsi w pisaniu kryminałów? (Swoją drogą ciekawe skąd to się bierze? Klimat i ponura aura stają się świetnym natchnieniem do opisywania morderstw?) I tak dzięki prawie sześciuset stronom przeniosłam się do Göteborgu i miałam zamiar się dobrze bawić (tak, podczas śledztwa w sprawie morderstw. Nie, nie pytajcie). Aura była sprzyjająca, bo wyjątkowo ładne lato we Szwecji nie chciało odejść, więc pozostało mi tylko dać się porwać nowej przygodzie. Jednak zaczęło się nie tak dobrze, jakbym sobie tego życzyła.

Pierwsze sto stron było dla mnie istną katorgą. Nagromadzenie bohaterów, nagłe przeskoki od jednego do drugiego i (uwaga!) nie wyróżnione niczym szczególnym fragmenty z przeszłości, sprawiły, że zgubiłam się na dzień dobry i za nic nie mogłam znaleźć. Zamykałam książkę i nie wiedziałam, co się właściwie wydarzyło, dlaczego i u kogo. I choć rozumiem doskonale, że był to efekt zamierzony – całość układanki z czasem się wyjaśniała – tak trwało to zdecydowanie za długo. Nie każdy ma ochotę przedzierać się z wysiłkiem przez 1/6 książki i czuć się przy tym jak idiota pozbawiony zdolności czytania ze zrozumieniem.

Ale przedarłam się. Dotrwałam do momentu, w którym wątki zaczęły się przeplatać, bohaterów zaczęłam rozróżniać (ale tylko po imionach) i mogłam nacieszyć się historią. Koncepcja powieści jest bardzo ciekawa – mamy zbiór morderstw powiązanych ze sobą, ale w sposób od którego lokalni śledczy dostają migreny. Mają świadomość, że istnieje korelacja, że to jest sprawka jednej osoby – jednak za nic nie mogą odgadnąć motywu i znaleźć schematu. Przeczucie mówi jedno, a dowody mówią co innego. W dodatku odzywają się echa przeszłości, nierozwiązanej do tej pory sprawy zaginięcia piętnastoletniej dziewczynki.

Zbrodnia przeważnie jest kwestią przypadku. Zbrodnia prawie nigdy nie jest racjonalna.

Źródło

Żeby nie znudzić się śledztwem dostajemy też na dokładkę zwykłe życie bohaterów. Problem polegał na tym, że wszyscy pracujący na policji mieli bardzo podobne problemy rodzinne, co doprowadzało mnie do szewskiej pasji. Sprawiało, że bohaterów rozróżniałam tylko po imionach (wspominałam już o tym, prawda?), bo po sytuacjach rodzinnych po prostu się nie dało. Głównego bohatera, Ericka Wintera, wyróżniały tylko migreny – a nie, przepraszam, na migreny cierpiał też inny bohater, Lejon. Dzięki temu przez pewien czas byłam święcie przekonana, że czytam o Winterze, po to, żeby nagle dowiedzieć się, że jednak nie. Bohaterowie byli do siebie podobni, niczym bliźnięta jednojajowe – mogłabym wspomnieć o jednym i poznalibyście całą resztę. Jest to dla mnie tym bardziej zaskakujące, że jest to 9 tom serii o komisarzu Winterze*, a postacie nie wykształciły swoich charakterów. Są jedną wielką szarą masą.

Z kolei dialogi jakie prowadzą, są tak sztuczne i drętwe, że miałam ochotę rzucić książką, pojechać do Szwecji i sprawdzić, czy ich rozmowy też tak wyglądają. O dziwo z czasem udało mi się przestać zwracać na to uwagę.

Ale, przecież mówiłam, że w końcu się wciągnęłam. Trzeba przyznać, że jeżeli przekroczy się pewny moment, gdy w końcu zaczynasz rozumieć co się dzieje, dialogi przestają wadzić, a i bohaterów w miarę kojarzysz, znika gdzieś ta cała frustracja – to Autor potrafi zbudować napięcie i rzucić kilka zagadek, nad którymi czytelnik będzie się głowił. Akcja wyrwie się do przodu i ukradnie kilka wieczorów pod rząd.

Choć zakończenie nie do końca mnie usatysfakcjonowało (nie bardzo kupuję intencje głównego złego – nie pasowało to do tego bohatera. Być może nie zwróciłabym na to uwagi, gdyby nie fakt, że tuż obok niego była postać, do której te motywy pasowały by idealnie, bo miałyby wytłumaczenie logiczne), to książka w ogólnym rozrachunku wypada całkiem sympatycznie. O ile jesteście w stanie zacisnąć zęby, odłożyć dumę na bok i przetrwać pierwszą część książki.

Źródło

*Tomy łączy postać komisarza, natomiast każdy z nich opowiada o innej sprawie, dlatego nie musiałam się bać, że nie zrozumiem wątku, bez znajomości wcześniejszych części.

Kłamca – Jakub Ćwiek (recenzja)

2014-02-25T10:00:00.000+01:00

Tak zdaję sobie sprawę, że Kłamca wygląda inaczej. Ale... Tom to Tom, a ja i tak wyobrażałam sobie Lokiego w tej wersji :)
Autorką grafiki jest EL (J.S.)

To, czego szybko uczy się fan fantastyki odnoście aniołów jest proste: trzeba na nie uważać. I nie ważne, czy to anioły z Supernatural, czy cyklu Mai Lidii Kossakowskiej. Lepiej nie wchodzić im w drogę. A jak już się wejdzie, to dobrze jest szybko biegać. Lub doznać nagłego olśnienia i odkryć zasady teleportacji. Anioły Jakuba Ćwieka nie są tu żadnym wyjątkiem. Uparte, złośliwe, łatwo tracą cierpliwość i potrafią zmienić życie w piekło. Przynajmniej tą krótką część życia, jaka nam jeszcze pozostała.

Na szczęście (lub nie), nasz kontakt z aniołami ma charakter czysto biznesowy, a cały swój czas spędzamy z Lokim. Tak, tym adoptowanym synem Odyna, królem kłamstwa i patronem oszustów. W przeciwieństwie do innych nordyckich bogów, Loki nie miał najmniejszego zamiaru ginąć w obronie Valhalli – zamiast tego przyjmuje się na usługi u skrzydlatych i robi za nich to, czego oni sami nie mogą. Albo im się nie chce. Już od pierwszej strony książki zadania trudne wykonujemy od ręki, a na cuda każemy chwilę poczekać.

– Co tu się stało? – zapytał Loki, stając w progu piwnicy.
Siedzący na przewróconej ambonce Gabriel nawet na niego nie spojrzał. Wzruszył tylko ramionami.
– Michał dał się ponieść emocjom.
Loki zszedł powoli po śliskich od krwi stopniach i podniósł dłoń leżącą w kałuży wosku. Przytaknął z uznaniem.
– I on to wszystko sam? Z emocji? Nie ma co, wrażliwy typ...

Nie jest to moje pierwsze zetknięcie się ze światem anielskim i muszę z przykrością stwierdzić, że Kłamca nie sprostał moim oczekiwaniom. Z bohaterami Cyklu Anielskiego zżyłam się od razu (ach, Daimon Frey...), tu będąc po pierwszym tomie, nie padłam na kolana. Ot, nowi bohaterowie, ale czy wyróżniali się czymś szczególnym? Nie. Niczym.

Książka jest przyjemnie napisana, miejscami zabawna, ale po tylu pieśniach pochwalnych na jej cześć, spodziewałam się czegoś więcej. Może jest to spowodowane formatem? Część pierwsza składa się z opowiadań, które bardzo długo wydają się ze sobą nie łączyć, dopiero po 3/4 książki, zaczynamy wyłapywać powiązania pomiędzy nimi. Ale znowu, podobny zabieg wykorzystała Kossakowska i wrażenie było zupełnie inne. Kłamcy zabrakło... klimatu? Lepszego zarysowania postaci? Bo pomysłu i lekkości pióra nie można Autorowi odmówić.

Pełne przerażenia oczy wisielca rozszerzyły się jeszcze bardziej. I takie już pozostały. Archanioł przełożył broń do lewej ręki, a prawą dotknął szyi Astowidada. Powoli wstał i zerknął na egzorcystę.
– Czy demon może umrzeć ze strachu?
Loki zdumiony pokręcił głową. Kąciki ust Michała znów uniosły się w uśmiechu.
– A chcesz się założyć?

Kłamca nie zapadł mi w pamięci tak bardzo, jak tego chciałam. Jest po prostu jedną z wielu dobrych książek, które czytałam, ale nie taką, której historia zaczyna żyć w głowie własnym życiem. Miło się go czytało przed snem. Ale pomimo to, z pewnością sięgnę po następne części, by dać mu szansę na zatarcie pierwszego wrażenia i pokazania, że jest to naprawdę dobrze wymyślona oraz napisana opowieść. I mam nadzieję, że tak jest. Bo ta historia ma ogromny potencjał.

Ps. No i dlatego, że Loki jest po prostu fajny w każdym wydaniu :)

Walentynki – jak to z nimi jest?

2014-02-14T08:00:00.000+01:00

14 luty to dzień, który z reguły ma dwa oblicza: jedni siedzą w czterech ścianach obżerając się czekoladą, a drudzy konkurują między sobą, kto jest najromantyczniejszą parą na świecie. Albo chociaż w pobliskiej restauracji. Przyznam, że o ile sam pomysł świętowania miłości mi się podoba, to już cała szopka wokół niego totalnie nie. W podstawówce dziewczynki konkurują między sobą, która dostanie więcej karteczek. W gimnazjum i liceum, która ma bardziej pomysłowego chłopaka. Na studiach nie ma już czasu na takie pierdoły, bo to okres egzaminów poprawkowych ;)

Ale skąd te Walentynki się w ogóle wzięły?

Historia

Nikt nie ma stuprocentowej pewności co do pochodzenia tego święta, jednak nie brakuje domysłów. Pierwszą, chyba najbardziej znaną legendą, jest ta o świętym Walentym. Nazywał się Terni Umbria i był rzymskim biskupem. Pomimo zakazu cesarza udzielał potajemnie ślubów wojownikom i ich wybrankom. Wieść niesie, że miał uzdrowić ze ślepoty córkę swojego strażnika, aby mogła szczęśliwie wyjść za mąż. A śluby udzielone przez Walentego gwarantowały szczęśliwe, długie i spokojnie życie. Niestety Walenty nie skończył najlepiej. Zginął śmiercią męczeńską, podczas prześladowania chrześcijan, a jego śmierć datowana jest właśnie na 14 lutego. Może więc rada Sheldona co to wyboru atrakcji na ten dzień, jest całkiem sensowna?

Kolejna teoria nadal pozostawia nas w Rzymie. Podobno pierwowzorem Walentynek miała być wigilia Luperkaliów obchodzona 15 lutego. Podczas uroczystości spisywano imiona dziewcząt i wrzucano do urny. Następnie chłopcy losowali imię wybranki, z którą mieli spędzić całe święto.

A teraz przenosimy się do Wielkiej Brytanii, ponieważ Wyspiarze przekonani są, że to właśnie z ich kraju wywodzi to romantycznie święto. Rozsławić na cały świat miał je Walter Scott, poświęcając im jeden ze swoich wierszy.

W Polsce Walentynki bardzo szybko weszły do kanonu kultury – i to dosłownie bardzo szybko, pojawiły się u nas dopiero w latach 90 dwudziestego wieku.

Dean jak zawsze niezwykle romantyczny :) Źródło

Agatonistka vs Walentynki

W tym miejscu powinna się znaleźć notka o tym jak moje Walentynki będą różowe, urocze i szalenie romantyczne. Ale jako, że nigdy nich nie obchodziłam, będą takie jak każdy inny dzień. Nie, że mam coś przeciwko – po prostu nigdy nie umiałam na zawołanie wczuć się w romantyczny nastrój, a odgórne nakazy jakie słychać w radiu, telewizji i internecie sprawiają, że mam ochotę zachowywać się całkowicie na odwrót. Może powinnam się z kimś skrzyknąć i zorganizować konkurs na najmniej romantyczny sposób spędzenia tego dnia? Jakieś pomysły? :)

Patrz co znalazłem! Źródło

Są tu jacyś fani serialu „Girls”?

2014-02-05T17:07:00.001+01:00

Źródło zdjęcia

Jak są, to dobrze. Wytłumaczycie mi coś. Dlaczego ten serial jest takim fenomenem? Bo nie rozumiem.

Podchodziłam do niego dwa razy. Za pierwszym razem nie przetrwałam nawet do połowy, za drugim razem się co prawda udało, ale nadal do napisów końcowych było bardzo daleko. Kilka dni temu zaczęłam ten temat z przyjaciółką:

– Widziałaś serial Dziewczyny? Bo nijak nie mogę pojąć, co w nim jest, a znajduje się w każdym zestawieniu najlepszych seriali.

Niestety Lajla nie umiała odpowiedzieć na moje pytanie. Szybko nadrobiła zaległości, ale po jej ocenie, nadal nie wiem dlaczego pokochały go miliony.

– Ten serial nie jest średni, jest po prostu słaby. Po pierwszym odcinku nie mam ochoty włączać drugiego, albo jakiekolwiek innego.

Porównując choćby do Ravenswood, ostatniej nowości. Ten serial nie jest wybitny, ma masę niedociągnięć i widocznych komputerowych zabiegów. Aktorzy nie grają rewelacyjnie, ale ma w sobie coś takiego, że chcę zobaczyć, co stanie się dalej. I choć jest po prostu średni, to wciągnął mnie w swoją historię. Dziewczyny, choć podobno zagrane rewelacyjnie, nie mają tego czegoś.

Więc, co jest w nim takiego, że go kochacie?

Blog Roku 2013

2014-01-31T12:34:00.000+01:00

Jennifer nie ma nic wspólnego z tym wpisem. Ale Jennifer nigdy za dużo :) Źródło zdjęcia

Trzy dni chodziłam dookoła laptopa, zerkałam na niego znad notatek, przeglądałam tych, co się już zgłosili, aż w końcu wzięłam głęboki oddech, wpisałam swoje dane, zamknęłam oczy i kliknęłam wyślij. Zgłoszenie do konkursu Blog Roku 2013 poszło.

Czuję lekki stres, bo nigdy jeszcze nie zgłaszam bloga do konkursu, a jednocześnie spokój, widząc swoich faworytów na liście i trzymając za nich kciuki. Nie mam pojęcia, co mnie do końca napadło, ale stało się ;)

Nie bójcie się jednak, blog nie zostanie zaspamowany proszeniem o wysłanie na mnie smsów, bo choć 1,23 zł* to nie dużo – to ile ciekawych rzeczy można za nie powiedzieć :) Jednak, jeżeli przypadkiem by się zdarzyło, że kompletnie nie jest Wam ono potrzebne, to będę bardzo wdzięczna za Wasze wsparcie. (Czuję, jak w YCD – Jeżeli podobał się Wam mój taniec, to ślijcie na mnie smsy ;)

A ja tymczasem wracam do notatek z Ekonometrii. Jeszcze tylko dwa egzaminy w ten weekend i jak litościwy bóg sesji pozwoli, to będę wolna i wrócę do wcześniejszego regularnego pisania.

Trzymajcie się ciepło!

*Dochód z smsów zostanie przekazany fundacji GAJUSZ, która prowadzi hospicjum dla dzieci osieroconych.
**I tak na koniec, niezależnie od tego, czy będziecie głosować na mnie, czy na kogoś innego, pamiętajcie, że "0" to cyfra zero oraz o tym, by w smsie nie wstawiać żadnych spacji :)

Top Gear – czyli krótka historia mojej nowej miłości

2014-01-29T13:09:00.000+01:00

Od lewej: Hammond, Clarkson, May. Źródło zdjęcia.

Może nie do końca tak nowej, bo trwa dokładnie od Nowego Roku – ale po całym miesiącu codziennego oglądania i jarania nadchodzącym sezonem, mogę powiedzieć jasno: UZALEŻNIŁAM SIĘ OD NICH. Zanim przestaniecie czytać, powiem tylko, że to nie jest program motoryzacyjny. No dobra, trochę jest. Ale nie tak jak myślicie.

Zaczęło się od bardzo długiego marudzenia Lubego, żebym w końcu obejrzała choć jeden odcinek. Co w tym może być fajnego? – myślałam. Dobra, lubię szybkie samochody, kto nie lubi. Ale gadanie o koniach mechanicznych, silnikach i całej reszcie? Nie to nie dla mnie. W końcu Luby postawił mnie przed faktem dokonanym.

– Oglądasz dzisiaj ze mną Top Gear. Pokarzę Ci, jak zbudowali samochód dla starszych ludzi.

Budowanie limuzyny, może być trudne :)

Z niechęcią usiadłam obok niego i zaczęłam oglądać. I przepadłam. Bo to naprawdę nie jest po prostu program motoryzacyjny. Kiedyś miał być, ale wybierając takich prezenterów, to nie mogło się udać.

A więc o co chodzi? Jeremy Clarkson (ulubieniec Lubego), Richard Hammond (mój ulubieniec – i trzymam się tego, że wcale nie dlatego, że jest przystojny i uroczy. Naprawdę.) oraz James May testują samochody. Sprawdzają np., czy pojadą szybciej od kolei Japońskiej. Albo wschodzącego słońca (tak, naprawdę był taki wyścig). Lub próbują zbudować amfibię, którą mają dopłynąć z Anglii do Francji. Cały szkopuł polega na tym, że oni psują wszystko, czego się dotkną. W jednym z odcinków, gdy w końcu coś im wyszło, Hammond podsumował to krótkim:

– Udało nam się. Naprawdę. Dziwnie się z tym czuję.

Dodajmy do tego relacje pomiędzy prezenterami. Clarkson nazywany jest Orangutanem. Hammond jako najmniejszy z całej trójki, Chomikiem. A May to Snuja, czyli najwolniejszy kierowca na świecie – i chyba jedyny pozbawiony orientacji w terenie, bo zawsze się gubi. Oprócz tego dochodzą pełne wdzięku słowa, takie jak idiota, debil, kretyn.

Hammond przegrywa wyścig o 1s z Clarksonem.

Ale prowadzący prowadzącymi. Producenci wcale nie są lepsi. Lubią wysłać chłopaków do Afryki, dając im 1000 funtów i każąc kupić za to jakiś używany samochód. A później patrzeć, jak nasza trójka próbuje się przedrzeć przez równiny lub przeprawić przez rzekę pełną krokodyli. Jakby tego było mało, to wrzucenie ich do Iraku, na obrzeża wojny, też leży w fantazji producentów.

Kamerzysta przyzwyczajony jest do zdecydowanie szybszych samochodów ;)

Do całej radosnej ferajny, dodajmy jeszcze Stiga – oswojonego kierowcę wyścigowego. Obrażalski, pewny siebie, wyglądem przypominający wszystkich i zarazem nikogo. Podobno był na usługach jej królewskiej mości 100 lat temu*.

Nie ma nic bardziej relaksującego po całym dniu wkuwania na egzaminy, od obejrzenia Top Gear. Żaden film, ani serial tak nie odstresowuje jak oni.

Widać, kto wygrał tym razem :)

Ps. Zachęcić Was jeszcze bardziej? Ich program odwiedził (żeby przejechać się w aucie za rozsądną cenę) Benedict Cumberbatch ;)

* Nikt nie wie jak wygląda Stig. Jest po prostu gościem w białym kasku. Za to wiele jest domniemań o jego pochodzeniu, zajęciu, hobby.

Wszystkie gify pochodzą stąd.

Moja fajka!

Justin Bieber aresztowany = zimny prysznic?

2014-01-24T16:06:00.000+01:00

Źródło zdjęcia

Fanki piosenkarza panikują. W sumie się nie dziwię. Jakbym miała naście lat i nagle mój idol znalazł się w więzieniu, pewnie też nie chciałabym przyjąć tego do wiadomości. Ale dziś nie będzie o jego fankach.

Hejterzy z kolei biją brawo. W końcu ktoś gówniarzowi pokazał. Ale dziś też nie będzie o szczęśliwych hejterach.

Dziwi mnie, że nikt nic z nim nie robi. Jak ciężko może być ustawić do pionu dzieciaka, który według amerykańskiego prawa, nie może napić się legalnie piwa? Naprawdę jego rodzice nie mają już nad nim kompletnej kontroli, a menadżer tak bardzo chce kasy, że nie umie postawić mu warunków, którymi by się przejął?

Uprzedzając, nie jestem ani jego fanką, ani hejterem. Ale obserwuję kulturę popularną, bo jest niezwykle ciekawym zjawiskiem, i w swoim krótkim życiu widzę w kółko powtarzające się te same historie. Nie tak dawno obserwowaliśmy, jak Britney Spears przechodziła załamanie nerwowe. Nie był to miły widok, a dziwnym trafem dopiero wtedy ludzie zaczęli słać w jej stronę wyrazy wsparcia. Dlaczego nikt teraz nie myśli o tym, żeby ratować tego chłopaka, póki jest jeszcze jakakolwiek możliwość?

Wracając do tytułu posta, nie uważam, by to był dla niego zimny prysznic. Stać go na to, by zapłacić każde odszkodowanie. A jakoś nie chce mi się wierzyć, że nałożą na niego jakieś wielkie konsekwencje. Myślę sobie, że przyczyni się to raczej do tego, że Justin będzie jeszcze bardziej przekonany o swojej niekaralności.

Szkoda tylko, że znowu będziemy świadkami, jak kolejny idol nastolatek stacza się w przepaść.

Sezon Burz – Andrzej Sapkowski (recenzja)

2014-01-12T11:34:00.000+01:00

Źródło grafiki

Spoglądanie w otchłań mam za zupełny idiotyzm. Na świecie jest mnóstwo rzeczy o wiele bardziej godnych tego, by w nie spoglądać.

Jaskier, Pół wieku poezji.

Bałam się, jak jasna cholera się bałam. Saga o Wiedźminie jest bliska memu sercu. To ona rozbudziła we mnie miłość do gatunku fantasy, to ona sprawiła, że zaczęłam pisać, marzyć o wydaniu swojej własnej książki. Stworzeniu tak charakterystycznego świata zamieszkałego przez ciekawe, głębokie i charyzmatyczne postacie. Mijały lata, a moja fascynacja nie znikała, do dziś znam fragmenty z książki bardzo dobrze, mało tego, wiem doskonale w jakim tomie ich szukać. I nagle stanął przede mną nowy Wiedźmin. Początkowa ekscytacja i podniecenie szybko zamieniły się w przeraźliwy strach. Co jeżeli to już nie jest mój Wiedźmin?

Jednak pomimo to, musiałam ją przeczytać. Znaleźć się jeszcze raz w tym świecie i poznać nowe karty z jego historii. Nie mogłam tego przegapić. Otworzyłam książkę i moim oczom ukazał się powyższy cytat. Uśmiech zagościł na moich ustach. Znam to poczucie humoru, bardzo dobrze je znam. I nadal tu jest. Nigdzie nie odeszło.

Jeżeli zastanawiacie się, skąd wziął się tajemniczy tytuł Sezon Burz, to mogę Was zapewnić, że to naprawdę był sezon na burze. Dawno tak nie zmokłam, podróżując razem z bohaterami jakiejś książki. Z Wiedźminem mokłam nieustannie. Dziwnym trafem od tego czasu nie mogę się pozbyć przeziębienia. Ale w sumie ja nie o tym...

– Proszę, oto wino – oberżysta postawił na stole fajansowy dzban. – Jabłecznik z Rivii, wedle życzenia. Żona zaś prosiła spytać, jak też panowie znajdują wieprzowinkę.

– Znajdujemy ją wśród kaszy – odrzekł Jaskier. – Co jakiś czas. Nie tak często, jakbyśmy chcieli.

Zastanawiałam się w jakim momencie spotkam Geralta. Czy będzie mnie pamiętał? Będzie młody i nieopierzony, wyruszający na swoje pierwsze szlaki? A może jednak już się spotkaliśmy w jednym z wcześniejszych wydarzeń? Geralt miał trochę mniej blizn, był trochę mniej zmęczony życiem, ale tak widzieliśmy się już wcześniej. Sezon Burz można umiejscowić bardzo dokładnie w wydarzeniach, które już znamy, ale nie zepsuję Wam zabawy w śledzenie podpowiedzi, kiedy cała akcja się toczy. Zbieranie i układanie porozrzucanych przez Autora puzzli z podpowiedziami, było prawdziwą frajdą. I nie dość, że łatwo możemy wydedukować, kiedy cała historia się dzieje, to jakby od niechcenia, pojawiają się powiązania do przyszłych wydarzeń. Szczególnie zaskoczyło mnie spotkanie pewnej osóbki, ale znowu – co to będzie za frajda, jak powiem Wam teraz o niej? Jednak, gdy tylko ją zobaczyłam, aż podskoczyłam, odrzuciłam na bok Sezon Burz i pognałam do półki, wzięłam do łapek odpowiednią część i po chwili po całym mieszkaniu rozniósł się okrzyk: Wiedziałam, że to ona! Wiedziałam!

Polityka, o tak, to jest teraz coś dla mnie. Początkowo nie byłem do rzeczy nastawiony przychylnie. Myślałem prędzej nierządem się parać i w domy publiczne inwestować. Wśród polityków się obracałem i licznych poznałem. I przekonałem się, że lepiej przestawać z kurwami, bo kurwy mają chociaż jakiś swój honor i jakieś zasady.

Razem z Wiedźminem lądujemy w mieścinie Kerack. Małe to to i niepozorne, przekonane że jest pępkiem świata, jednak pod warunkiem, że świat to tylko kilkanaście okolicznych wiosek. Okazało się jednak, że nie można go lekceważyć, jest bowiem niesamowicie... upierdliwe. Wszystko, od zapachu po ludzi, sprawia, że ma ochotę się stamtąd uciekać natychmiast i nie poprawia tego nawet najlepsza restauracja. I tym razem jest naprawdę dobra. W zupie nie pływają wszystkie resztki z zeszłego tygodnia. Ale nie zmienia to niczego. Upierdliwe, głośne i co najgorsze, takie z którego ciężko uciec – nie dość, że lokalna polityka rzuca kłody pod nogi, to jeszcze kopie pod nami dołki. A jak jest tak źle, to znaczy, że musi być gdzieś w okolicy czarodziejka. Do wyboru masz wziąć zadanie, albo zostać tu na zawsze. Ale, kto chciałby zostać tu na zawsze? Muszę przyznać, że talent Geralta do wplątania się we wszystkie możliwe intrygi jest w pełnym rozkwicie. Choć w sumie raczej, to intrygi wplątują jego, niż on chce być w nie wplątany.

Jak prezentuje się całość? Bardzo dobrze i sympatycznie. Czuć coś nowego, innego. Czuć, że styl Autora przez te lata się lekko zmienił, ewoluował, ale z drugiej strony, ciągle był znajomy, taki jaki być powinien. Zakończenie jest dobre, lekko nostalgiczne, pozostawiający pewien niedosyt. Chciałoby się przewrócić jeszcze jedną stronę, przeczytać jeszcze jedno słowo. Ale to już koniec. Jednak... czy na pewno?

Opowieść trwa, historia nie kończy się nigdy.

W 2014 roku zmienię swoje życie! Ale chwila... jak to zrobić?

2014-01-01T13:51:00.000+01:00

Źródła zdjęć: pierwsze i drugie.

Nowy Rok to moment, którym wszyscy robimy masę większych i mniejszych postanowień. Ale jak jest z ich realizacją? Bo u mnie zawsze było bardzo krucho. Schudnę, będę ćwiczyć, bardziej przykładać do nauki, zwiedzę Londyn... Później gwałtowny zryw na jeden, czy dwa tygodnie, a przy dobrych wiatrach na miesiąc. Po czym nagły powrót do szarej rzeczywistości i tak rok w rok. Znacie to skądś?

Ale zanim, jak w mądry sposób nawyki zmienić, warto pamiętać, że nawyk to ważna i potrzebna rzecz. Bez nich nie bylibyśmy w stanie funkcjonować. Nawykiem jest to, że wiążemy najpierw prawego buta, a później lewego. Nawykiem jest to, że najpierw myjemy zęby, a później twarz. Nawykiem jest to, że rano półprzytomni robimy sobie w ulubionym kubku kawę lub herbatę wsypując odpowiednią ilość cukru, bez zastanawiania się nad tym. Gdyby nie one, rano weszłabym do łazienki i zastanawiała się, co mam umyć najpierw. Później musiałabym przemyśleć w czym chcę wypić poranną herbatę, ile chcę w niej cukru, a tak w ogóle, to może jednak kawę? Ale w takim razie ile wsypać cukru do kawy? Że o zastanawianiu się, którego buta mam ubrać najpierw prawego, czy lewego, już nie wspomnę.

Brzmi groteskowo, prawda? Dzięki nawykom, na szczęście nie musimy się nad tym zastanawiać, podejmujemy te same decyzje co rano, nie tracąc na nie zbędnej energii.

Jednak na nasze nieszczęście, organizm nie lubi się przemęczać i bardzo łatwo wypracowuje nawyki szkodliwe. Każdy potrafi u siebie taki znaleźć. Ja bez bicia przyznam się, że oglądam zdecydowanie za dużo filmów i seriali, w ogóle za dużo siedzę przed komputerem. Ruszam się zdecydowanie za mało (choć nie wcale, ale o tym za chwilę). I wstaję o 9 rano, a chciałabym wcześniej. Problem jest taki, że jeżeli zechcę zmienić to wszystko naraz, to nie zmienię niczego.

Źródło zdjęcia: pierwszego i drugiego.

Więc jak zrobić to z głową?

Po pierwsze, zmieniać nawyki stopniowo, po kolei. Jakiś czas temu obiecałam sobie z przyjaciółką, że zaczynamy codziennie ćwiczyć, a ostatni posiłek jemy o 20. Zgadnijcie, czy wytrwałam? W zmianie dwóch nawyków naraz nie. Ale jednego, jak najbardziej. Zaczęłam od jedzenia do godziny 20. Było bardzo ciężko, bo ja zawsze należałam do osób, które na wagę nie muszą zwracać szczególnej uwagi. Jakiś czas temu jednak trochę się to zmieniło – waga nie podskoczyła mi co prawda o jakieś niebotyczne kilogramy, ale organizm zaczął reagować na to co je i kiedy. Problem polegał na tym, że ja uwielbiałam oglądać po nocach filmy i coś przy tym podjadać. Był to nawyk tak silny, że przez pierwsze dwa tygodnie chodziłam prawie po ścianach. Ale obiecałam sobie, że wytrwam. Gdy już kompletnie nie mogłam się powstrzymać, sięgałam po jabłko, ale starałam się to robić jak najrzadziej. Obecnie minęło pół roku, a ja nie czuję już potrzeby podjadania wieczorami, a o godzinie 19 włącza mi się opcja planowanie kolacji. A jeden nawyk prowadzi do drugiego. Od godziny 18 nie jem już słodyczy. Jakoś samo tak wyszło, bez wcześniejszego planowania.

A co z ćwiczeniami? Nie udawało mi się robić tego codziennie, ale gdy nawyk jedzeniowy wszedł w życie, zaczęłam koncentrować się na nich. O tym do której muszę jeść, już nie myślałam, mogłam więc zająć się czymś innym. Problem jednak ciągle gdzieś był i nie była to motywacja. Ćwiczyłam 3 razy w tygodniu, ale chciałam codziennie i bardzo długo mi się to nie udawało. Postanowiłam więc zapisywać to co robię wieczorem i odkryć, dlaczego nie mogę się zabrać za ćwiczenia. Odpowiedź przyszła szybko. Gdy kończyłam wieczorny maraton filmów, byłam już tak zmęczona, że od razu szłam się myć i spać. Nie pamiętałam o ćwiczeniach, dopóki nie skończyłam oglądać, a wtedy już mi się nie chciało. Dobijała 23:30 i były one ostatnią rzeczą, na jaką miałam ochotę. Budzik przypominający o tym w okolicach 21:30 całkowicie rozwiązał problem. Myślę, że za jakiś czas, już nie będę go potrzebować, bo organizm sam będzie zauważał godzinę dziewiątą wieczorem i będzie gotowy na ćwiczenia.

Źródło zdjęcia

A teraz spójrz na swoją listę planów na rok 2014 i pomyśl, co chcesz zmienić jako pierwsze. Skoncentruj się tylko na tym, nawet jeżeli miałaby to być tylko jedna rzecz, jaką zmienisz w tym roku. Chyba lepiej jest coś zmienić dobrze i na stałe, niż kilka rzeczy tylko na chwilę?

No i najważniejsze, nie poddawaj się. Jeżeli coś ci nie wychodzi, to może źle do tego podchodzisz, jak ja do ćwiczeń. Albo wcześniejszy nawyk jest tak mocny, że musisz nad nim dłużej popracować – jak moje chrupanie przekąsek przy nocnych seansach.

Co chcę zmienić w swoich nawykach na 2014 rok?

– wcześniejsze wstawanie, myślę, że o 8 wystarczy. Lubię spać i mimo wszystko nie zamierzam się katować pobudkami o 6 rano, choć kto wie, może kiedyś to pokocham?

– zmniejszyć ilość czasu spędzaną przed komputerem. Ale oczywiście nie naraz, a stopniowo. Z dnia na dzień nie przesiądę się na minimalną ilość jaka jest mi potrzebna.

– ustalić stałą porę na pisanie książki i tekstów na bloga.

Myślę, że trzy nawyki są odpowiednią ilością, którą spokojnie można wykonać. Jak widzicie, nie są one wielkie i drastyczne, ale zdecydowanie poprawią moje życie i popchną mnie w kierunku, do którego zmierzam.

Szczęśliwego Nowego Roku!

2013-12-31T09:46:00.000+01:00

Źródło zdjęcia

Nie zależnie od tego, czy Sylwester będzie kameralny, czy z wielkim rozmachem, życzę Wam, żebyście spędzili go w szampańskim nastroju, a rok 2014 przyniósł zaskakujące zwroty akcji i pozwolił przybliżyć się do marzeń i celów jakie macie. Tym co się bronią, niech obronią się na 5 (czego i sobie życzę), tym co zdają matury, czy inne egzaminy, jak najwyższych wyników i wymarzonych uczelni/szkół. I zalewu książek oraz filmów, bo nic tak nie ubarwia zimowego wieczoru, jak właśnie one. No i niech poranny kac nie będzie za mocny (ale jednak, żeby był).

Ps. A już jutro zapraszam Was na post o tym jak zmieniać swoje nawyki. Co roku tłumnie cały świat próbuje to zrobić, a w 2014 roku nareszcie się to uda - bo kiedy, jak nie teraz?

Ps2. Na zdjęciu Sydney, bo tam bawią się najwcześniej (i wcale moja miłość do Australii nie ma z tym nic wspólnego).

Uniwersum Metro 2033: Korzenie Niebios – Tullio Avoledo (recenzja)

2013-12-29T15:00:00.000+01:00

Autorem grafiki jest SchastnySergey

W tych czasach kolacją nazywamy posiłek spożywany o ósmej czasu lokalnego. Południem nazywamy dawną północ. Tak jak byśmy przenieśli się do dawnego kraju, na antypodach. I w pewnym sensie tak jest.

Księżycowy krajobraz, który mnie otacza, wydaje się nierealny. Ale przecież jestem na Ziemi, a ta przyszłość, wcale nie jest odległa. To zaledwie dwadzieścia lat. Wszystko spowija śnieg, ale nie biały, taki jaki powinien być. Ten jest szary, brudnawy... skażony? Wszystko tu jest skażone. Bomby atomowe spadły na wszystkie duże miasta, a nawet nie wiemy, kto zaczął tę piekielną wojnę. To już nie jest ważne. Już nie ma kto walczyć o wyższe, państwowe problemy i racje. Ważne jest, by unikać promieniowania, unikać blasku Słońca, który już nie jest przyjemny, jest zabójczy. I nikomu nie ufać. Nikomu.

Otaczający mnie ludzie, to głównie wojskowi. Chciałabym czuć się przy nich bezpiecznie, ale jakoś nie mogę. Nie znam ich, oni nie znają mnie. Gdy przyjdzie co do czego, myślę, że nie będą po mnie wracać. Inaczej jest z księdzem. On ma przecież misję do wykonania. Choć czuje się przy tych wojakach równie źle jak ja, myślę, że nie ma się czego obawiać. W końcu ich zadaniem, jest jego ochrona. Z drugiej strony... mamy przebyć ogromną drogę po powierzchni, bez pewności, że uda nam się ukryć przed wschodem Słońca. Naszym zbawieniem jest ciemność, ale ciemność nigdy przecież nie była przeznaczona ludziom. Zaadaptowaliśmy ją, oświetliliśmy odganiając koszmary senne poza krąg światła. Problem w tym, że koszmary senne już nie są wytworem naszej wyobraźni. Coś mi mówi, że z tej wyprawy nie wrócimy tacy sami, jacy na nią poszliśmy. Jeżeli wrócimy.

– W amerykańskim żargonie wojskowym trudne sytuacje są... były... określane skrótami SNAFU, TARFU i FUBAR, w zależności od wagi ich znaczenia. SNAFU tworzą inicjały słów Situation Normal, All Fucked Up, czyli sytuacja normalna, wszystko spieprzone, TARFU bierze się od Things Are Really Fucked Up, czyli wszystko naprawdę spieprzone. Akronim FUBAR oznacza sytuację najgorszą: Fucked Up Beyond All Recognition, co znaczy spieprzone ponad wszelkie pojęcie. A oznacza sytuację tak fatalną, że lepiej zrównać wszystko z ziemią i zacząć od początku. FUBAR Day...

– To, co my nazywamy Wielką Zagładą.

Nigdy nie miałam do czynienia z Uniwersum Metra, ale muszę przyznać, że mi się tu podoba. Nie, że podoba mi się taka wizja przyszłości, jak stąd wrócę, będę się cieszyła, że jednak nie jest to prawda. Przynajmniej na razie. Ale dobrze mi tu, bo... coś się ciągle dzieje, a jak na chwilę przestaje, to tylko po to, by wziąć głębszy oddech. Na regeneracje sił zwykle nie ma czasu. Muszę przyznać, że zżyłam się z moimi towarzyszami podróży, choć są nieprzewidywalni, pełni tajemnic. Są niebezpieczni, ale wiedzą, jak przetrwać na górze. W przeciwieństwie do nich, razem z księdzem Jonathanem Danielsem, jestem zaskoczona, że jeszcze żyjemy. Zupełnie nie wiemy co robić. Jak się zachować. Więc, czy chcemy, czy nie, musimy się ich trzymać. Dla mnie ten świat jest nowy. Dla ojca Danielsa... cóż, skryty od lat pod ziemią, nie ma prawa wiedzieć, ani nawet podejrzewać, jak jest na zewnątrz. A jest strasznie. Wszystkie potwory jakie umiałam sobie tylko wyobrazić, istnieją. Matka Natura potrafi sobie poradzić nawet z promieniowaniem. Mutacje są tak zaskakujące, odrażające i niebezpieczne, że nie wiem, czy bardziej czuję zafascynowanie nowymi gatunkami, czy odrazę do tego jak wyglądają. I przekonanie, że jak nie ja je, to one mnie zabiją.

I choć podróż była długa, pod koniec tak chaotyczna, że zgubiłam się w otaczającym świecie i tym co się działo, to pewnie tu jeszcze wrócę, gdy będę miała okazję. Choć z przyjemnością rozkoszuję się teraz zielenią traw (nie ma to jak wyjątkowo ciepły grudzień) i promieniami Słońca, które na szczęście w naszym świecie nie zabijają. I koduję, gdzieś głęboko w pamięci, że w razie ataku nuklearnego trzeba zejść głęboko pod ziemię, odczekać minimum trzy dni i pod żadnym pozorem nie wędrować za dnia.

__________________________

Taki mały eksperyment recenzencki. Jeszcze muszę się w nim wprawić, bo pisać z tej perspektywy o książkach (jakby się tam było), najprostsze nie jest, ale mam nadzieję, że się spodobało. Co o tym myślicie?

Książka została przeczytana w ramach wyzwania: czytam fantastykę.

Podsumowanie roku 2013

2013-12-23T14:57:00.000+01:00

Rok 2013 zaczął się maratonem Gwiezdnych Wojen. Małe kameralne spotkanie w gronie znajomych, żadnych zbytecznych szaleństw. Miło, leniwie i przyjemnie. Nie zastanawiałam się zbytnio nad tym co przyniesie, nie robiłam żadnych planów poza podstawowymi i kilkoma wyzwaniami blogowymi. Ot, kolejny rok do odhaczenia. A co przyniósł?

Trochę prywaty...

Zaskoczył mnie bardzo tym, że się... zakochałam. Okazuje się, że swatanie jednak działa, a odległość wbrew pozorom nie jest aż tak straszna i można sobie z nią poradzić. I tak już od 8 miesięcy zdecydowanie za dużo gadam przez telefon, piszę masę smsów i planuję wspólne weekendy. Jest miło, słodko i przyjemnie.

Ku swojemu zaskoczeniu pozbyłam się też wszystkich egzaminów już we wrześniu i ostatni rok studiów zaczęłam z pustym kontem. Dziwnie się czuję, myśląc, że za kilka miesięcy zakończę edukację, a jeszcze tak niedawno, wydawało mi się, że zajmie ona całe moje życie.

Pół roku bawiłam się też w dziennikarstwo i okazuje się, że lubię pisać wcale nie równa się, lubię być dziennikarką. Może inaczej. Już wiem, że nigdy nie zdecyduję się na pisanie o polityce, nie ważne czy lokalnej, czy krajowej. Ja po prostu na tym głęboko śpię. Co nie zmienia faktu, że nauczyłam się wielu przydatnych rzeczy i poznałam masę osób – warto było się pomęczyć z polityką i pewnie gdybym cofnęła się w czasie, to zdecydowałabym się na to raz jeszcze.

I trochę blogowania...

Świętowałam pierwszy rok bloga oraz setny wpis, który wypadł niedawno. Udało mi się podjąć pierwszą współpracę blogową, choć na te długo terminowe jeszcze grzecznie czekam. No i szablon, w końcu jest ładny, zgrabny i przejrzysty (choć ciągle jeszcze nie taki, jak ma być). Przeczytałam masę świetnych książek i kilka naprawdę słabych. Pojawiły się też działy psychologia i lifestyle, których podczas zakładania bloga nawet nie planowałam. Więc kto wie, jak blog będzie wyglądał za rok? Poznałam też cudowne blogerki, a dla całej blogosfery Krakowskiej był to dość intensywny rok. Niestety, albo nie pasowały mi dni spotkań (przeważnie dzięki uczelni), albo godziny (jak wrócić do domu w środku nocy?), ale myślę, że nadchodzący rok będzie pod tym względem jeszcze lepszy, więc wszystko przede mną.

Wzięłam udział też w wyzwaniach blogowych: 52 oraz Czytam Fantastykę. Pomimo że wyzwanie 52 trwa do 15 stycznia 2014 roku, już teraz wiem, że je ukończyłam: obecnie ilość wpisów wynosi 60*. Niestety Czytanie Fantastyki nie szło mi tak dobrze i zdarzyły się miesiące, w których nie przeczytałam żadnej książki z gatunku (dziwnym trafem zawsze wypadały w okolicach egzaminów).

I najważniejsze...

Dziękuję, że towarzyszyliście mi w 2013 roku wytrwale. Polecaliście i odradzaliście książki, filmy oraz, że ciepło przyjęliście dział psychologii i lifestylu.

Co dalej?

~~O moich skromnych planach i marzeniach pojawi się wpis osobny, ale~~ już teraz chciałam Was zapytać, co się Wam podoba w tym jak prowadzę bloga? A co Was odrzuca, co chcielibyście zmienić, dodać? Wasze zdanie jest dla mnie niezwykle cenną wskazówką w ciągłym rozwoju tego miejsca.

A na koniec chcę Wam życzyć ciepłych, rodzinnych i spokojnych świąt. Wielkich marzeń i planów oraz energii do ich realizowania. I masy dobrych książek, bo na te złe szkoda czasu.

Zdjęcia pochodzą ze strony weheartit.com

*Nie liczyłam wszystkich wpisów (odrzuciłam organizacyjne).

Prezenty na... ostatnią chwilę

2013-12-17T14:40:00.001+01:00

Pewnie nie raz zdarzyło się Wam zapatrzeć i obudzić dzień przed świętami, że przecież oprócz sprzątania, gotowania i ubierania choinki, trzeba jeszcze kupić prezenty. Do czasów studiów zawsze jakoś budziłam się na kilka dni przed, a raz kupowałam nawet w Wigilię. Później na szczęście jakoś mi się odmieniło i teraz wszystkie czkają tylko na zapakowanie. Ale jeżeli w tym roku ktoś z Was jest w dramatycznej sytuacji: brak prezentów i jeszcze gorzej – pomysłu na nie, spieszę z pomocą.

Pomimo że, we wpisie pojawiają się nazwy sklepów, to nie jest on sponsorowany.

Książki – co chyba dla nikogo nie jest zaskoczeniem. Są o tyle uniwersalne, że dosłownie dla każdego możemy coś znaleźć. Zarówno dla fanów sportu, jak i gotowania, fotografii i... szydełkowania. Jedyne co musicie wiedzieć, to zakres zainteresowań i możecie przebierać w książkach do woli. Jeżeli macie w domu jakiegoś pasjonata gór, polecam albumy – u mnie sprawdzają się zawsze.

DVD – nie ma nic lepszego dla fana, jak kolekcjonerskie wydanie jego ukochanego serialu (lub filmu). Z dodatkowymi wywiadami, wyciętymi scenami, wpadkami aktorów. Prezent również sprawdzony (co prawda nie pod choinkę), ale gdy wychodziłam z LO, to na pożegnanie cała klasa złożyła się wychowawczyni na płyty serialu Przyjaciele, którego była wielką fanką.

Jakby ktoś pytał, to ja o taki zestaw poproszę :)

Zwykłe rzeczy, w niezwykłych odsłonach – jak na przykład zegar w kształcie płyty winylowej. Wystarczy zajrzeć do takich sklepów jak Nanu Nana (do moich ulubionych należał Flo, ale ostatnio go zamknęli, co mnie bardzo boli), a znajdziecie tam zwykłe rzeczy o takim wyglądzie, że zechcecie wymienić wyposażenie całego domu. A najfajniejsze w tym wszystkim jest to, że ceny wcale nie przyprawiają o zawrót głowy.

Fondue – świetny prezent dla rodziców. Do wyboru jest tak wiele rodzajów, że z pewnością znajdziecie odpowiednie.

Skarpetki – ale nie zwykłe. Kupcie urocze, grube, puchate skarpetki na zimę. Jako zmarzluch uważam, że jest to bardzo potrzebny i wyczekiwany prezent :) A jak nie skarpetki, to cudowne bamboszki sprawdzą się równie dobrze (swoje zeszłoroczne tak zmaltretowałam, że na ten sezon zakupiłam dwie pary).

Karty prezentowe – praktycznie każdy sklep posiada już własne. Ja co roku dostaję taką do Empiku i już planuję, na co ją przeznaczę. A taka karta do H&M, czy CCC również będzie świetnym prezentem. Po co kupować coś, czego nie jesteśmy pewni, gdy można to w miły sposób sfinansować?

Słodycze! Czy muszę dodawać coś więcej?

I na koniec – pomyśl o tym, co uwielbiają domownicy. Kochający wywoływać zdjęcia z pewnością ucieszą się z nowego albumu. Fani scrapbookingu z kolorowego zestawu (brokaty, ćwieki i wszystko inne, co da się przykleić), który będą mogli wykorzystać przy tworzeniu kolejnych małych dzieł. Zapalone kucharki można zaopatrzyć w zabawne foremki na ciasteczka, albo profesjonalne przyrządy do ich ozdabiania. A kawoszy, w pyszną kawę ze specjalnego stoiska, gdzie można przebierać w jej rodzajach i mieszankach. A jak macie trochę więcej możliwości finansowych, to ekspres będzie strzałem w dziesiątkę.

Dobrym pomysłem jest też wymieszanie wszystkich powyższych punktów. Może jakaś książka i pyszna kawa?

Miłych i udanych zakupów!

zdjęcia pochodzą ze strony weheartit.com

Arabska Córka – Tanya Valko

2013-12-16T13:53:00.000+01:00

Pierwsza część miała swoje plusy i minusy, ale była przyjemna w odbiorze i bardzo dobrze się ją czytało. Bohaterowie potrafili wywołać we mnie jakieś emocje, choć trochę czasu zajęło, zanim zaczęłam się nimi przejmować. Valko pisała ją w pierwszej osobie – co według mnie jest niezwykle trudne, sama nie lubię tak pisać (opowiadań, przemyślenia na blogu to trochę inna sprawa). Dlatego, gdy zobaczyłam, że w drugiej części Autorka zdecydowała przerzucić się na osobę trzecią, pomyślałam, że ta książka może być dużo lepsza od pierwszej. O słodka naiwności.

Nie mam pojęcia, jak to się stało, ale tak nijakich bohaterów, opisów itd. dawno nie widziałam. Nawet krytykowany przeze mnie Grey, czy pierwsza część Darów Anioła, wywoływały we mnie jakieś uczucia. Owszem, myślałam o tym, jak wszystko jest przewidujące i miejscami irytujące, ale wywoływać u czytelnika negatywny stosunek do bohaterów, to też jest sztuka. Tutaj nie chciało mi się nawet ich nie lubić. A najgorsze w tym wszystkim było to, że fabuła nie była liniowa i łatwa do przewidzenia. Cały czas widziałam, że gdzieś tam głęboko jest pomysł na świetną historię. Ale był bardzo głęboko, bo im więcej kartek przerzuciłam, tym było gorzej.

Jak sam tytuł wskazuje, główną bohaterką nie jest już Dorota, a jej córka Marysia. W przeciwieństwie do matki, wychowana jest w kulturze islamskiej, wykształcona w najlepszych szkołach jakie tam mają. I nadal jest głupia i naiwna, jak matka. Ale, żeby w ogóle móc czytać o perypetiach córki, najpierw musimy przez prawie połowę książki czytać o jej... ciotce. Nie wiem, jaki był tego sens, bo życie Maliki NIC nie wnosiło do fabuły.

Do listy zarzutów dorzucam także okropne tytuły rozdziałów, dzięki którym dokładnie wiemy co się wydarzy. Rozdział pt „Śmierć I TU IMIĘ OSOBY KTÓRA ZGINIE”, sprawiło, że odłożyłam książkę na kilka dni i zastanawiałam się, czy czytać ją dalej. Nie wiem kto, czy Autorka, czy może wydawnictwo, ale ktoś nie odrobił zajęć z trzymania czytelnika w napięciu. Inna sprawa, że o tak groteskowej śmierci bohatera dawno nie czytałam.

Zabawne jest także to, że zakończenie książki znamy już z części pierwszej, ale cała fabuła wcale nie kręci się wokół niego. Zapowiedź z okładki Arabskiej Córki, mówi o poszukiwaniach matki. Marysia matki szuka przez jakieś no... 10 ostatnich stron.

A gdy dodamy do tego dosłownie wszystkie możliwe warianty, jakie mogą spotkać kogoś w krajach Arabskich, dostajemy mieszankę wybuchową. Autorka miała kilka pomysłów na fabułę i widocznie postanowiła wykorzystać je wszystkie.

Ogólnie przez pierwszą połowę książki spałam, a przez drugą zastanawiałam się, dlaczego ja to sobie robię. I gdy już, po trzech czwartych powieści, nagle coś zaczęło się dziać, to po kilku stronach przestało i zostało tak już do końca. Jestem zdecydowanie na nie i po kolejne części z serii na pewno nie sięgnę. Mogła to być świetna powieść o innej kulturze, zwyczajach, trzymająca w napięciu. Wyszła zła i nijaka lektura, o której szybko zapomnę.

_________________________________

Tanya Valko to pseudonim absolwentki Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Była nauczycielką w Szkole Polskiej w Trypolisie w Libii, następnie asystentką Ambasadora RP, obecnie mieszka w Arabii Saudyjskiej. Jest autorką książek o Libii: Libia od kuchni, Życie codzienne w Trypolisie oraz Sahara – ocean ciszy. Jej zainteresowania zdrowym stylem życia zaowocowały książkami: Dość odchudzania – czas na dietę i Nowoczesna książka kucharska.

Arabska żona to jej debiut powieściowy.

Informacja od wydawnictwa.

Postaw na optymizm!

2013-12-12T12:00:00.000+01:00

weheartit.com

Łatwo być optymistą na wiosnę, jak wszystko budzi się do życia i dni robią się długie. Ale chcę Was namówić, byście nimi byli 365 dni w roku, niezależnie od pogody za oknem i długości dnia.

Kluczem do dobrego samopoczucia jest porzucenie zamartwiania się pierdołami. I tak, oblanie egzaminu uważam za jedną z pierdół. Jeżeli nie zdałam, to znaczy tylko, że za mało czasu poświęciłam na naukę i nie jest to powód do płaczu, a do zmuszenia się do większego wysiłku przy poprawce. Podobnie jak przypalony obiad, wpadka na randce, czy zasikane mieszkanie przez małego pupila. Jak rozróżnić, co jest prawdziwym problemem, a co nie?

Zastanów się, jaki wpływ będzie mieć na Ciebie za rok (w 99% przypadków, okaże się, że żaden).

Niezdany egzamin będę wspominać jako niesamowicie trudny przedmiot i masakryczny test – i opowiadać o nim jako anegdotce na spotkaniach z przyjaciółmi. O obiedzie dawno zapomnę, wpadka na randce może zamienić się z romantyczną opowieść o największej miłości, albo zabawną przestrogę, czego lepiej nie robić. Że o dorosłym zwierzaku, który już dawno nie sika na dywan nie wspomnę. Działa na mnie za każdym razem, gdy wydaje mi się, że stoję pod ścianą. Ty też koniecznie tego spróbuj.

Sprawiaj sobie małe przyjemności. Ciepła herbata z cytryną i ulubiona książka. A może szalony dzień z przyjaciółką na zakupach? Albo chociaż domowe SPA. Wszystko co lubisz, a zapominasz w natłoku codziennych obowiązków. Chwila relaksu, podładowanie baterii i nawet zamieć na polu nazwiesz cudowną, zimową pogodą i będziesz się martwić, czy śnieg utrzyma się do świąt.

weheartit.com

Słodkie i romantyczne do bólu wieczory z ukochanym. Zafundujcie sobie wieczór tylko we dwoje. Ulubiony serial, relaksujący masaż, albo układanie planów na Sylwestra. Porzućcie rozmowy o studiach, pracy i całej reszcie stresujących rzeczy, które roztrząsacie na co dzień. Zamiast tego odkurzcie jakąś starą planszówkę, albo szachy, poczujcie się znowu jak dzieci i cieszcie swoją obecnością. Albo wybierzcie się do tej drogiej restauracji, którą mijacie zawsze na spacerach i zawsze chcecie sprawdzić, czy jest warta swojej ceny.

Ciesz się małymi rzeczami. Jak tym, że tramwaj przyjechał na czas i nie musisz już dłużej marznąć na przystanku. Albo udekorowanym miastem na święta. Podziwiaj, jak pięknie wygląda zasypany świat w promieniach słońca. I uśmiechaj się jak głupia do obcych ludzi. Większość z nich poczuje się bardzo miło i uśmiech odwzajemni. A co jest piękniejszego od uśmiechniętych ludzi na ulicy?

Mniej się martw, a zamiast tego, bardziej uwierz w siebie. Ja też się martwię, co będzie za rok, czy będę miała gdzie pracować, czy obronię magistra w terminie i czy ktoś jeszcze będzie czytał mojego bloga. Strach jest dobry, jeżeli zmusza do działania. Ale nie możemy pozwolić, by nas sponiewierał i związał ręce! Dlatego patrz w przyszłość z bezczelną pewnością siebie. Wiem, że w końcu po wielu próbach znajdę pracę, którą będę lubić. Że zdam magistra nie tylko w terminie, ale i na piątkę. A i blog będzie się ciągle rozwijał. Ale nie, nie jestem jasnowidzem. Po prostu wolę te szczęśliwe scenariusze.

I najważniejsze. Optymizmu można się nauczyć. Wszystko zależy od naszego nastawienia.

Dodalibyście coś do tej listy?

Arabska Żona – Tanya Valko

2013-12-09T15:25:00.000+01:00

Wyobraź sobie, że masz osiemnaście lat, żyjesz w małym miasteczku i na twojej drodze staje przystojny i wykształcony mężczyzna. Dogadujecie się bez problemu, traktuje Cię jak księżniczkę. W końcu nie musisz siedzieć pod kloszem zaborczej matki, z którą głównie się kłócisz, masz do kogo uciekać, możesz imponować swoim koleżankom. Jest tylko jeden problem. Twój wybranek jest Arabem i nikt go nie toleruje. Pomimo przeciwności losu, walczysz o ten związek, nie zdając sobie sprawy jak bardzo zmieni się Twoje życie.

Tak w skrócie i bez zbędnego zdradzania fabuły można opisać początek Arabskiej Żony. Mam do niej mieszane uczucia, ale pomimo swoich wad, książka wciągnęła mnie na tyle, że zarywałam przez nią noce, a właśnie czytam jej drugą część.

Ogromnym jej plusem jest lekki styl Autorki. Kartki przekłada się nie wiadomo kiedy, opisy są wyważone. Nie ma w nich zbędnych detali, a dzięki narracji pierwszoosobowej często kipią od nadmiaru emocji. Ogromnym minusem niestety są dialogi. Szczególnie na początku sztuczne do bólu. Kłótnie Doroty z mamą przebiegały w taki sposób, że gdyby nie wtrącenia, że się kłócą i Dot jest zła na matkę, to brałabym to za zwykłą rozmowę. Niby też mam na swoim koncie nastoletnie kłótnie o nic, ale jednak zmuszenie mnie to przeczytania dialogu jeszcze raz i zastanawianie się: ale o co chodzi, nie jest dobrym rozwiązaniem. Na szczęście fabuła książki gna bardzo szybko i przymykamy oko na niedoskonałości, chcąc się dowiedzieć co stanie się dalej.

Autorka miała od początku pomysł na swoich bohaterów i na szczęście mocno się go trzymała. Nikt nie jest tu tylko dobry, czy tylko zły, a pierwsze wrażenia są bardzo często mylne. Stawia ich w różnych sytuacjach i potrafi tak poprowadzić, że robimy wielkie oczy ze zdziwienia myśląc ale jak to... przecież ona była... nie to nie możliwe, że tak się zachowała. I nic nie pozostawia wyrwane z kontekstu, przyczyny każdego działania bohaterów prędzej czy później są wyjaśnione.

Czy ty nie czytałaś o kulturze arabskiej, zwyczajach, historii, tradycji? Nauczyłaś się paru słów i uważasz, że to wystarczy, aby brać sobie za męża Araba?

Główną bohaterką jest Dorota, zwana przez wszystkich Dot lub Blondi. I nie mogę powiedzieć nic innego jak... głupie to dziewczę jest niesamowicie. O ile w Polsce mogła funkcjonować na swojej naiwności, mają obok siebie matkę i znajomych, o tyle wyjeżdżając ze swoim wybrankiem na wakacje do Libii, wypadałoby, żeby się trochę otrząsnęła. Po latach 6 latach małżeństwa praktycznie nie mówi o arabsku, jakoś tam radzi sobie w języku angielskim. Nic nie przeczytała o polityce, czy zwyczajach Libii. W sumie po co? Autorka uratowała to zgrabnie i prawdziwie pokazując szok kulturowy jaki przeżyła Dorota, ale kurcze, jak głupim trzeba być, żeby nie zapoznać się z kulturą innego kraju? Tym bardziej, że mieszkający tam ludzie są zupełnie innego wyznania? Ilość gaf, wpadek i nieprzemyślanych decyzji, jakie Dot podejmuje na miejscu jest zatrważająca. I wszystkiego mogłaby uniknąć gdyby tylko zaczęła myśleć.

Wybrankiem Doroty jest Ahmed. W Polsce spędził kilka lat, doktoryzując się z informatyki. Ma wielką huśtawkę nastrojów, która ujawniła się bardzo szybko już w Polsce, a tylko wyolbrzymiła w Libii. Raz jest cudownym mężem, ojcem, kochankiem, a innym razem znika bez słowa na wiele dni, lub tygodni, albo po prostu podnosi rękę na Dot. Wszystko musi iść po jego myśli. Dosłownie.

Autorka długo mieszkała w Libii, a obecnie żyje w Arabii Saudyjskiej, dlatego opisy zwyczajów muzułmańskich są bardzo dokładne i fascynująco przedstawione. Nie pokazuje ich jako stereotypowych złych terrorystów. Dorotę otaczają zarówno ortodoksyjni muzułmanie, jak i tacy, którzy uważają to za ogromną głupotę i prowadzą normalne życie, bez odrzucania swojej religii, ale także bez bezmyślnego i dosłownego postępowania według Koranu. Także sytuacja kobiet nie jest pokazana jednoznacznie. Z jednej strony są one bardzo zależne od mężczyzn, którzy muszą być ich opiekunami, czy nie mogą posiadać niczego na własność (kobiety, nie mężczyźni). Z drugiej mamy siostry Ahmeda, które studiują, czy pracują w Ambasadzie i robią kariery. Wszystko zależny od tego, czy kobieta da się zamknąć w domu i jak bardzo nowoczesna lub nie, jest rodzina w której się wychowuje. Libia pokazana jest jako kraj wielkich kontrastów.

Lecz małżeństwo to nie bajka i idylla. Bywają ciężkie chwile,które trzeba przeżyć wspólnie. Jeśli on w takich momentach nie będzie Cie wspierał, a wręcz przeciwnie, całą winę zrzucał na Ciebie, to długo nie pociągniesz.

Przez całą książkę zastanawiałam się, co musi w końcu zrobić Ahmed, żeby Dorota przejrzała na oczy i posłuchała rad otaczających jej osób. Ja już po lekturze 100 stron pakowałabym się i żądała rozwodu. Ale takiego zakończenia, jakie zaserwowała nam Autorka, się nie spodziewałam.

Książka jest dobra. Przyjemnie się ją czyta i pomimo paru niedociągnięć, fabuła wciąga bardzo szybko. Bohaterowie są wyraziści i prawdziwi, dzięki czemu bardzo szybko się z nimi zżyłam. I pomimo że całkowicie nie popierałam decyzji Doroty, trudno było jej nie polubić.

_________________________

Tanya Valko to pseudonim absolwentki Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Była nauczycielką w Szkole Polskiej w Trypolisie w Libii, następnie asystentką Ambasadora RP, obecnie mieszka w Arabii Saudyjskiej. Jest autorką książek o Libii: Libia od kuchni, Życie codzienne w Trypolisie oraz Sahara – ocean ciszy. Jej zainteresowania zdrowym stylem życia zaowocowały książkami: Dość odchudzania – czas na dietę i Nowoczesna książka kucharska. Arabska żona to jej debiut powieściowy.

Notka od wydawcy.

Mikołajkowa lista blogów, w których zaczytuję się bez pamięci

2013-12-06T11:53:00.000+01:00

weheartit.com

Robiąc porządki w swoich zakładkach (czy ktoś jeszcze w grudniu, jak ja, porządkuje dosłownie wszystko?) dwa razy zastanawiałam się, jaką stronę zostawić, a jaką wyrzucić. W końcu zostali tylko Ci, bez których nie potrafię żyć. Pomyślałam więc, że co prawda mikołajkowych prezentów nie mogę Wam do domu przynieść, ale mogę podrzucić ciekawe strony do czytania. Są to blogi, które niezmiennie mnie inspirują i napędzają do działania. No i świetnie nadają się na długie zimowe wieczory, przy kubku gorącej czekolady.
Na blogi przeniesiecie się klikając na zdjęcia.

Make Life Easier

Pojawiają się głosy, że praktycznie każdy wpis Kasi jest sponsorowany, że jej stylizacje są nudne itp. A dla mnie jest to jedyna blogerka modowa, przy której stylizacjach nie zastanawiam się „a gdzie można w tym wyjść? Na bal przebierańców?” Od pierwszego wejrzenia urzekł mnie jej klasyczny styl, ciepłe wpisy i naprawdę piękne zdjęcia.

Nie będę ukrywać, że Make Life Easier był też moim wzorem przy tworzeniu obecnego szablonu: chciałam coś klasycznego, przejrzystego i ładnego.

Book z Nami

Najpierw zauroczyła mnie i rozbawiła nazwa. A później treść. O kulturze, raz poważniej, raz z przymrużeniem oka. Bardzo podobały mi się ciekawostki o Władcy Pierścieni, czy cały cykl poświęcony kryminałom. Blog, a może raczej serwis, gdzie każdy znajdzie coś dla siebie – od fana fantastyki, po literaturę piękną. No i ten słodki Kameleon!

Bazgrownik

Uwielbiam blogi komiksowe, ale autorka tego podbiła moje serce już kilka lat temu. Co prawda ten blog jest świeży, ale wcześniej długo rysowała na Jebudubu, gdzie można było zobaczyć zabawne komiksy z przerysowanego życia studenckiego. Obecnie kontynuuje to w formie przerysowane życia grafika. Założę się, że każdy z Was gdzieś widział jej rysunki, bo pojawiają się na kilku fanpage'ach dla lubiących czytać.

Paweł Tkaczyk

Blog poświęcony głównie marketingowi, social mediom, budowaniu własnej marki. Czytam, przyswajam i staram się wykorzystać w praktyce. Dużo fantastycznej wiedzy, podanej w przyjemnej formie.

Michał Górecki

W sumie jego bloga doskonale opisuje podtytuł Geek, Life & Burgers i niewiele mogę dodać od siebie. Znowu media, z domieszką kultury i lifestylu. Znajdziecie tam wpisy zarówno o pasji, jak i o tym jak... nosić brodę :)

Humans od New York

O tym blogu pisałam już tutaj. Dziś jest tylko dla porządku dziennego, bo jest C-U-D-O-W-N-Y.

Jest Kultura

Świetny przykład na to, że warto nie wiedzieć, że nie da się prowadzić popularnego bloga o kulturze. Andrzej Tucholski jest jednym z moich ulubionych blogerów z tej dziedziny. Bez zadęcia, na luzie, w sumie o wszystkim. A jego vlogi to mistrzostwo – większość vlogów kulturalnych jest zbyt napompowana stylem Bo-Ja-Mówię-O-Książkach-Więc-Musi-Być-Górnolotnie, tu tego nie ma.

Zombie Samurai

Jedno z moich najświeższych odkryć. Prawie jak w McDonaldzie – wpadłam na chwilę i zostałam na dłużej. Luźny styl, a tematyka szeroka. Od tego jak powinno się współpracować z markami, po relację na żywo z czytania Zmierzchu (swoją drogą mistrzowski pomysł).

Kryzys Wieku

Drugi komiksowy blog (gdybym tylko umiała rysować, na bank miałabym swój). Uwielbiam czarny i wisielczy humor, a tu on wręcz wylewa się z ekranu. Sama nazwa bloga mówi wszystko, co musicie o nim wiedzieć.

I to już wszystko. Jak widać, tak naprawdę nie ma tutaj blogów typowo książkowych. Interesuję się nowymi mediami, psychologią, kulturą wszelaką i w takim kierunku powoli zmierza i ten blog (co zresztą już pewnie sami zauważyliście). Ale nie martwcie się, recenzje książek nigdy stąd nie znikną, bo musiałabym przestać je czytać, a to jest niemożliwe :)

Moją listę znacie, a jakie blogi Wy możecie mi polecić?

Panie pilocie! Ma pan dziurę w samolocie!

2013-12-01T11:28:00.000+01:00

Mieszkając przez trzy lata na Nowej Hucie w Krakowie przyzwyczaiłam się do widoku nisko przelatujących samolotów. Jak małe dziecko obserwowałam je z fascynacją i zastanawiałam się dokąd, lub skąd lecą. Jakie historie kryją ich pasażerowie. Może będą rozpoczynać całkiem nowe życie w nieznanym sobie mieście? A może na lotniku będzie czekała na nich ukochana osoba? A może przyszedł czas na egzotyczne wakacje?

Nowa reklama linii British Airways, co prawda nie odpowie na wszystkie powyższe pytania, ale na jedno z nich z pewnością. Do tej pory tylko dzięki specjalnym aplikacjom, mogliśmy sprawdzić gdzie zmierza przelatujący nad nami samolot. Teraz wystarczy spojrzeć na bilbord.

Pomysł i wykonanie podoba mi się niesamowicie. Estetyczne, przyciągające spojrzenie, nowatorskie. No i ten dzieciak dodaje dużego uroku tej reklamie :)

Co o niej myślicie? Mielibyście coś przeciwko takim reklamom w polskich miastach?

Szaleństwo wróżb andrzejkowych

2013-11-29T10:00:00.000+01:00

weheartit.com

Mamy Andrzejki i pewnie wielu z Was wybiera się dziś (lub jutro) na imprezę. Pomyślałam więc, że zrobię listę zabaw, tak abyście nie pominęli żadnej z nich. I wywróżyli sobie świetlaną przyszłość u boku jakiegoś przystojnego aktora (lub pięknej aktorki).

Ale chwila, skąd w ogóle te Andrzejki się wzięły?

Dawniej była to bardzo poważna sprawa matrymonialna. Andrzejki przeznaczone były tylko i wyłącznie dla niezamężnych panien, panowie swoją przyszłą żonę mogli wywróżyć podczas katarzynek, które obchodzili w nocy z 24 na 25 listopada. Na początku wróżby andrzejkowe traktowano ze śmiertelną powagą, nie było więc mowy tak jak teraz o zabawnym grupowym wróżeniu. Wszystko odbywało się indywidualnie, dopiero z czasem zmieniły się one w przyjemną zabawę grupy dziewczyn na wydaniu. Samo pochodzenie święta nie jest do końca znane, ale warto pamiętać, że obecnie nie tylko my świętujemy imieniny Andrzeja. Jest on patronem Szkocji, w której jest to święto państwowe, obchodzone bardzo hucznie.

A moim mężem zostanie...

1. Pierwsza zabawa polega na losowaniu przedmiotów. Ukrywa się je najczęściej pod filiżankami, a każdy z nich mówi nam, jaka przyszłość będzie nas czekać. I tak np. listek oznacza staropanieństwo, obrączka – za niedługo zmienimy stan cywilny, a różaniec pójście do zakonu.

2. Gdy ubędzie już sporo wina (choćby z żalu, że resztę życia spędzimy w celibacie), to zawsze przydadzą się korki od butelek. Najpierw na karteczkach wypisujemy imiona zarówno swoje, jak i płci przeciwnej (niekoniecznie obecnej przy zabawie, nie muszą być to także imiona nikogo znajomego). Imiona naszych przyszłych mężów przyczepiamy szpilkami do korków i wkładamy do miseczki z wodą aby radośnie sobie tam pływały. To samo robimy ze swoimi imionami. Gdy korki się ze sobą złączą – to właśnie będzie twoja miłość życia.

3. Wyścigi butów. Tę zabawę znają chyba wszyscy. Każdy daje po jednym bucie i układamy je jeden za drugim. Gdy wszystkie stoją w rządku, ostatni but przekładamy na początek itd. Osobie, której but „przekroczy próg”, spełni się największe życiowe marzenie.

4. Każdy z uczestników bierze do ręki grosz, albo inną małą monetę. Wymyśla życzenie i rzuca monetą do małej miseczki (ustawionej oczywiście w odpowiedniej odległości). Życzenie spełni się temu, który trafi.

5. No i oczywiście lanie wosku. Ciepły wosk lejemy ostrożnie przez dziurkę od klucza, do miski z zimną wodą. Gdy ostygnie, wyciągamy go i ustawiamy pod światło, tak by rzucił na ścianę wyraźny cień. Z jego kształtu wróżymy swoją przyszłość.

weheartit.com

Jakie macie plany na andrzejki? A może znacie jakieś inne ciekawe wróżby?