Agnesss in Africa

Powroty.

2019-07-15T08:36:00.000+02:00

Wierzcie mi lub nie, ale kiedy prawie ROK TEMU publikowałam ostatniego posta na blogu, nie miałam absolutnie wizji, że będzie on ostatnim na dłuuuugi czas, do teraz. Ale tak wyszło. Życie się zmienia, rutyna, priorytety i jakoś po prostu nie było mi tu po drodze...

A szkoda, bo wiele razy w ciągu tego roku przychodziły mi do głowy myśli, którymi chciałam się tutaj podzielić. Przychodziły i potem, niezapisane, umykały..

Sporo się u nas działo i przynajmniej częścią będę chciała się tutaj podzielić, resztę wspomnień i przeżyć będę pielęgnować w sercu :) Tymczasem powiem tylko, że cóż, pierwsze koty za płoty. Wracam, choćby na chwilę!!

Nasz veld w jesiennnej odsłonie. Spacer na chwilę przed odjazdem wujków czyli ja i pięciu facetów!

2018-07-19T14:37:00.000+02:00

Trochę te moje posty niechronologicznie się układają, ale też mam sporo do nadrobienia, ogrom zdjęć i myśli do zawarcia na łamach tego mojego pamiętnika wirtualnego, tak więc dzisiaj cofamy się do maja, dokładnie do 1 maja. Wtedy to, na dzień przed powrotem do Polski moich braci, wybralismy się na spacer na veld w pobliżu naszego domu. Dzień był słoneczny, idealny na spacery. Fajna wyprawa. Ależ mi tęskno do Was, chłopaki!

Ignacy i Chrzestny Hubert a po prawej Wujek Andrzej :)

Wszyscy mężczyźni w komplecie :)

Butterflies for Africa czyli eksplorujemy Pietermaritzburg :)

2018-07-16T14:15:00.002+02:00

Przenosimy się jeszcze dzisiaj na chwilę do Pietermaritzburga, czyli do naszych lipcowych wakacji, wyjazdu na północ kraju. Nasz przyjaciel, u którego też się zatrzymaliśmy, zabrał nas a właściwie naszych chłopców do motylowni, motylandii, ogrodu z motylami albo po prostu do miejsca zwanego "Butterflies for Africa" :) Chłopcy byli zachwyceni, właściwie nie same motyle robiły furorę, ale jeż, ptaki i przede wszystkim ryby! Zapraszam na spacer!

Patyczaki i inne stworzenia. Franek niczego się nie boi :)

Motyle też były!!!

^^^ po prawej "wylęgarnia motyli", ja też dowiedziałam się podczas wycieczki wielu ciekawych rzeczy :)

no i ryby ...

Zaplątał się też i żółw!

No i moje ulubione zdjęcie poniżej :)

Przesłanie tego bloga. #lifeisbeautiful

2018-07-11T07:50:00.000+02:00

Podczas wizyt w Polsce spotykamy się różnymi ludźmi. Ostatnia nasza wizyta świąteczno-noworoczna obfitowała w na prawdę ciekawe rozmowy, czas spędzony z rodzeństwem, który zapamiętam na długo. Wspominałam też o tym TU :) Jednak pewna sytuacja od dawna nie daje mi spokoju. Otóż podczas jednej z odbytych wtedy rozmów, kiedy tak po prostu poczuliśmy potrzebę szczerej rozmowy i podzielenia się kilkoma myślami dotyczącymi nas, naszej przyszłości, planów, obaw... Wiecie, czasami po prostu tak zwyczajnie chcemy aby nasze myśli wybrzmiały, usłyszeliśmy (już nie pamiętam czy to byłam ja czy Jasiek), że to zupełnie zaskakujące co mówimy, bo mój blog wskazuje na to, że żyjemy sielsko i nie dotyczą nas problemy i nie wygląda jakbyśmy mieli zmartwienia...

Sama nie wiem dlaczego mnie to tak dotknęło i wraca to do mnie do dzisiaj. Być może z poczucia komplentego niezrozumienia tego co chcieliśmy powiedzieć i nas samych. Może dlatego, że próba podzielenia się kilkoma osobistymi myślami została tak niezrozumiana? Może też dlatego, że poczułam, jakby przesłanie tego bloga było kompletnie zapomniane.

Od początku, od pierwszego wpisu jasne dla mnie było, że pokazuję tutaj tylko wybraną część mojego życia, mojej codzienności i mojej odświętności. Nie ukrywałam tego ani przez chwilę, wręcz przeciwnie, w moim odczuciu deklarowałam to wielokrotnie.

Kiedyś pewna starsza i bardzo doświadczona w życiu osoba powiedziała, że każdy z nas dostaje trosk po równo. I mimo, że na pierwszy rzut oka może wydawać się inaczej, myślę, że jest w tym stwierdzeniu dużo prawdy. To, że staramy się widzieć pozytywy, na nich skupiać, celebrować chwile, śmiać się i cieszyć kiedy to możliwe, nie oznacza, że nas nie dotyczą żadne problemy albo że nie bywamy zatroskani.

Ja odkąd pamiętam starałam się nie artykułować wspomnianych trudności, nie zalewać ludzi wokół swoimi żalami albo nie bombardoć ich negatywnymi słowami. Wierzę, że słowa mają ogromną moc i to, co wychodzi z naszych ust może albo komuś pomóc albo go maksymalnie zdołować.

Wiem, co to znaczy mieć problemy zdrowotne, doświadczać strat, wylewać morza łez i nie móc dojść do siebie tygodniami. Ale wiem też jak po takich trudnych momentach cudnie jest spojrzeć w niebo i poczuć ciepłe promienie słońca na twarzy. To tak jakby za każdym razem życie zaczynać na nowo.

Dużo bardziej dotkliwie niż kiedykolwiek myślałam, że będę wiedzieć- wiem, jak wkurzające są problemy finansowe, jak groźne potrafią być nasze zaniedbane emocje, brak komunikacji w związku czy frustracja. Wiem i chociaż czasami dopadają mnie dołki, które trwają długo i z których potem wyjście zajmuje mi więcej czasu niż bym chciała, to nie chcę się na nich skupiać! Dlatego też nadal zamierzam pokazywać tutaj dobre chwile a przynamniej więcej tych dobrych niż trudnych. Chcę się dzielić tym, jak cudownie rosną moi synowie i jak pięknie wraz ze mnianami pór roku zmienia się nasze afrykańskie otoczenie. Chcę aby to moje wirtualne miejsce pozostało moim pamiętnikiem i na ten moment chcę skupiać się na tym, co dobre. Chcę celebrować chwile. Nie znaczy to oczywiście, że nie będzie tu moich refleksji mniej pozytywnych, takie zresztą bywały tu od początku, bo wiadomo #czasemsłońceczasemdeszcz :)

Trzymajcie się ciepło!

#thebestisyettocome

Durban. Taką zimę to ja rozumiem!!

2018-07-09T12:24:00.000+02:00

Wczoraj wróciliśmy z kilkudniowego pobytu w KZN. Chcieliśmy na chwilę zmienić otoczenie. Pobyć razem. Wykorzystać czas zamkniętego żłobka i przedszkola (ferie zimowe) i co dla nas ważne, pobyć w cieplejszym miejscu. Wiele osób śmieje się słyszac hasło zima w Afryce, ale wierzcie mi lub nie, tutaj na prawdę potrafi być mroźnie i nieprzyjemnie i wtedy jak marzenie jest wyjazd na północ kraju, gdzie pogoda letnia i słoneczna, zachęcająca do relaksu. W ubiegłym tygodniu w Bloem było zimno i królowały temperatury -7 w nocy. Nawet nasz kominek wtedy ledwo zipie a ja wieczny zmarźlak marudzę :) Tak więc wybraliśmy się do Pietermaritzburga, gdzie mieszkają nasi przyjaciele i podczas tego pobytu na jeden dzień skoczyliśmy do Durbanu (około 80 km od PMB).

A że w Durbanie lato na całego, korzystaliśmy z plaży, super ciepłej po całym letnim sezonie wody, spacerów po bulwarze i słońca!!! Masa słonecznych zdjęć z tego energetyzującego dnia poniżej, zapraszam :)

Zapakowani na całego, na chwilę przed rozbieraniem się do portek. Mówię Wam, nie spodziewalismy się, że będzie AŻ TAK LETNIO :)

Takie cuda tworzone są z piasku! Budowle przeróżne, figury, symbole afrykańskie oraz ... wawa :)

Tata siłacz bez problemu radzi sobie z naszymi kawalerami na pokładzie ... oraz całym majdanem :)

Nieodłącznie podróżuje z nami MISIO oraz LEW :) Ulubieńcy chłopaków, idealnie oddają naszych synów uspoosbienia! :)

Powrót na Cape Agulhas po pięciu latach!!! Przylądek Igielny, niezmiennie mój ulubiony przylądek :)

2018-06-14T10:40:00.002+02:00

Na przełomie 2012 i 2013 roku, czyli chwilę po naszym tutaj przyjeździe, wybraliśmy się na najdłuższe jak dotąd wakacje. Przez pięć tygodni wojażowaliśmy i objechaliśmy sporą część wybrzeża Południowej Afryki. Niezapomniany czas, chociaż pod koniec chciało nam się już wracać do naszego domku, wtedy wciąż nowego i świeżego :) Wspominam go z sentymentem! Jednym z moich ulubionych miejsc wówczas zwiedzonych był Cape Agulhas, Przylądek Igielny, czyli najbardziej na południe wysunięty punkt Afryki. Tego dnia dojechaliśmy tam dosyć późno, zdążyliśmy jednak na romantyczny zachód słońca i kolację na skałach, tylko we dwoje. To, co utkwiło mi w pamięci to cudowna przestrzeń, szum fal rozbijających się o brzeg i skały. Spektakularne skały. Ich rozmiar, kolory, faktura - zrobiły nam mnie spore wrażenie. Niektóre były ostre jak igły, skąd też sam przylądek wziął swoją nazwę. To miejsce na zawsze pozostanie jednym z moich ulubionych, nie tylko w Afryce, ale też na całym świecie. Wyjątkowe było też to, że wtedy byliśmy na przylądku sami. Czuliśmy się, jakby był to nasz prywatny kawałek oceanu.

Pisałam o nim kilka lat temu na blogu tu i tu oraz też wspominałam w poście, który powstał w ramach wyzwania blogowego, o tutaj :)

Podczas moich ostatnich wakacji, na które wybrałam się z moich braćmi, też tam zawitałam! Jak tylko pojawił się pomysł wyprawy, wiedziałam, że chłopaki po prostu muszą tam pojechać! Zobaczyć przylądek, skały, wrak statku nieopodal no i muszą też zrobić sobie, wyjątkowe, moim zdaniem, zdjęcia przy tablicy, która w sposób symboliczny oznacza łączenie się dwóch oceanów! Tak też było! Pojechaliśmy, pospacerowaliśmy, zrobiliśmy zdjęcia ale przede wszystkim wszyscy miejscem byliśmy zauroczeni. Niezależnie czy jest się tam po raz pierwszy czy kolejny, jest wyjątkowo. Porządnie nas też tam wywiało, ale to już sprawa drugorzędna :)

Jeśli kiedykolwiek mielibyście okazję i szansę na zwiedzanie RPA, polecam gorąco Cape Agulhas :)

2018-06-12T16:12:00.001+02:00

Ostatnio kiedy siadam do pisania po dłuższej przerwie, czyli właściwie co najmniej od początku tego roku, albo i dłużej, jest mi jakoś dziwnie. Nie wiem od czego zacząć. Jest milion myśli, które chcę przelać na papier ale po przerwie wydaje mi się, że pierwszy wpis w ogóle tutaj nie będzie pasował. Nagle, po miesiącu, trudniej mi się otworzyć, zacząć dzielić się tym, co robiliśmy na przykład w weekend, albo jak spędziliśmy maj ... Stwierdziłam jednak, że ponieważ chcę, aby ten mój witrualny pamiętnik trwał i stanowił cały obraz naszej afrykańskkiej przygody - będę kontynuować. Chcę także pisać regularniej. Głównie dlatego, że sprawia mi to przyjemność, odpręża i relaksuje. Więc dlaczego jakoś nie wychodzi? Może to kwiestia priorytetów, może kwestia zaczęcia na nowo? Chyba pora na podjęcie kroków, wóz albo przewóz! Działać na 100% albo w ogóle! Taka myśl wtorkowa! Dobrego popołudnia Kochani!

Słonie są git! Addo - park słoni w RPA i naszej wyprawy odsłona pierwsza!

2018-05-16T13:11:00.001+02:00

Cały pobyt moich braci był super. I wiele rzeczy, za które jestem wdzięczna!!! To, że chłopaki przylecieli, że przywieźli nam sporo smakołyków, za które całej rodzinie dziękuję :) Fakt, że mogłam z nimi we troje wyruszyć na wakacje, że mam super małża, który zajął się dziećmi, że mamy znajomych, którzy mężowi w tym przedsięwzięciu pomogli (bo mamy jedno auto, którym ruszyliśmy na wyprawę). Mogłabym tak wymieniać i wymieniać #whatareyougratefulfortoday ?

Fajnie było pojechać w nowe, wcześniej nieodwiedzane miejsca, ale też zajrzeć do tych już zwiedzanych. Super było zobaczyć piękne miejsca jeszcze raz, kilka lat później, w niejako nowej odsłonie.

W parku słoni Addo wcześniej nie byłam. No a przecież nie można z RPA wyjechać bez zobaczenia słonia, prawda?? Tak więc pojechaliśmy tam teraz i mieliśmy ogromną frajdę! Oprócz słoni widzieliśmy wiele innych zwierząt, ptaków, gadów. Przywitał nas żółw, potem mnóstwo antylop, dzików dzikich takich jak Pumba. Fajny czas, piękne widoki, park położony niemalże nad oceanem ... no i te słonie :) Zapraszam na post fotograficzny :)

Majówka, siódma rocznica ślubu, goście i garść myśli jesiennych.

2018-05-10T14:11:00.001+02:00

Koniec kwietnia i początek maja w tym roku był dla nas wyjątkowym czasem! Odwiedziny dwóch moich braci ( a mam ich trzech i siostrę :P), wyprawa z nimi na wybrzeże, wspólnie spędzony czas, fajnie było! Razem, po powrocie z wojaży oceanicznych, świętowaliśmy naszą rocznicę ślubu i rodzinnie spędzaliśmy czas.

Fajnie było mieć tutaj chłopaków, właściwie to miałam ich przez chwilę aż pięciu! Taki urodzaj!

Wkrótce pokażę Wam trochę zdjęć i poopowiadam o naszej wyprawie. A była ona na prawdę wyjątkowa, odkąd jestem mamą nie byłam na wakacjach sama :) bez planowych drzemek, karmień, zachowywania jakiejkolwiek rutyny. Fajnie tak wyruszyć w świat, dla odmiany!

Tutejsza jesień zawsze skłania mnie do zmian, przemeblowań i porządków. W okolicy Wielkanocy przeprowadziliśmy małe malowanie, wprowadziłam tu i ówdzie kilka zmian w domu i od razu lepiej się mieszka :) A może to mój europejski zegar biologiczny tak reaguje na polską kalendarzową wiosnę?? Kto wie!

W marcu zakończyłam moją pracę w branży handlowo-medycznej, ale jeśli potrzebujecie porady stetoskopowej to zapraszam, haha :) Chcę się teraz skupić na moim art biznesie i usystematyzować jakoś te działania, zadbać o sklepy, w których mam swoje produkty a do których zaglądam średnio regularnie, uzupełnić towar i pomyśleć albo o rozszerzeniu działań albo o ich zakończeniu. Jakieś zmiany muszą się na tym polu zadziać. Czuję że tak właśnie trzeba! Migawki z moich art działań znajdziecie na moim drugim profilu instagramowym: aga.lewtak.art . Mam też profil fejsbukowy, ale uaktualniany jest tak nieregularnie, że aż mi wstyd :) (klik) obiecuję poprawę na tym polu!

Poza tym warto wspomnieć, że zakończył się czas deszczowy i teraz raczymy się przyjemnym jesiennym słońcem. Dobrze, bo jakoś po tych 5ciu tygodniach w Polsce mam teraz wrażenie, że w tym roku lato mi umknęło, minęło mega szybko!

Pozdrawiam Was jesiennie i do zobaczenia wkrótce!

P.s. kwiatki ze zdjęcia to moje rocznicowe protee, od Męża mego :)

18.04.2018

2018-04-18T10:04:00.002+02:00

Nie ma dnia ostatnio kiedy bym nie myślała o pisaniu. Mam wiele myśli, które chciałabym tu zapisać. Mieć i móc do nich wracać. Milion zdjęć, które chciałabym aby tutaj były. W ciągu dnia, kiedy mam inne rzeczy do zrobienia, nie mam jak siąść do komputera a wieczorami często padam ze zmęczenia. Jeśli nie padam, to wybieram spędzenie czasu z mężem albo tkanie makatki (tak, odkryłam nową pasję niedawno!) albo po prostu obejrzenie filmu czy odcinka serialu. I tak mijają dni i tygodnie, potem te wspomniane myśli ulatują i na blogu robi się ogromna luka czasowa, której nie lubię. Lubię kończyć rzeczy wg planu. Lubię, aby w tym moim wirtualnym pamiętniku była ciągłość, aby składał się w całość tak, jak to sobie założyłam. No cóż, do spójnej całości trochę regularności tutaj brakuje. A może to moja organizacja czasu kujele? Od Wielkanocy pracuję z domu i jeszcze nigdy nie było to dla mnie tak trudne. Nie mogę się skoncentrować, zaczynam kilka spraw na raz i potem kończę (albo i nie) w chaosie... och, bardzo tego nie lubię! Ale cóż, może moim majowym postanowienie powinno być znalezienie kursu albo webinaru na temat dobrej organizacji siebie i czasu? Muszę to poważnie rozważyć!

A dzieje się u nas sporo ostatnio!! Najważniejszą jednak nowiną i ogromnym wydarzeniem dla całej naszej rodziny jest przyjazd dwóch moich braci!!! Przez tyle lat czekałam na ten momein i w końcu się doczekałam!!! Całe przedsięwzięcie dotyczące organizacji, terminów, biletów itp. przebiegło bardzo szybko i dosyć spontanicznie i chłopaki lądują na afrykańskiej ziemi już jutro!!!!! Tak, kolację zjemy już razem! Ich przyjazd jest tym bardziej wyjątkowy, że w sobotę ja i oni ruszamy na wyprawę na wybrzeże. Tylko we troje. Nowe i jakże wyczekane doświadczenie. Tak więc ostatnie tygodnie minęły też na planowaniu, organizowaniu i potwierdzaniu noclegów, biletów i tym podobnych. Taka to emocjonująca końcówka kwietnia mnie czeka!!!

Z codzienności naszej muszę też tu zaznaczyć, że tyle deszczu ile zafundował nam póki co 2018 rok jeszcze tutaj nie widziałam. Mijają właśnie 3 miesiące od powrotu z Polski i pada niemalże codziennie. Oczywiście to wielki dar i wszyscy bardzo się cieszymy, ale mam wrażenie, jakby przez te opady lato mi w tym roku umknęło... Pranie nie schnie, sandały poszły w odstawkę, dziwnie mi. Chyba mnie Afrykańskie słońce rozbestwiło i teraz, kiedy nie ma go kilka dni po kolei to mi jakoś nieswojo, haha :) Problemy trzeciego świata! Oczywiście fakt, że pada dużo i często nie oznacza braku słońca w ogóle. Pomiędzy opadami mamy wciąż około 20 stopni. Jest jednak wyraźnie jesienna aura. Inny chłod w powietrzu. Ale cóż, z braćmi ruszamy na południe, planujemy poplażować chwilę i pobyć nad oceanem więc liczę, że tamtejsza pogoda nas wakacyjnie nie zawiedzie! Trzymajcie kciuki za dobry, rodzinny czas!

Lecę kontynuować przygotowania domowe :)

Bracia. 22.03.2018

2018-03-22T11:59:00.001+01:00

Aż nie mogę uwierzyć, że jutro (23.03) Ignacy kończy 3 lata i 5 miesięcy a pojutrze (24.03) Franciszek kończy rok i 8 miesięcy !!! Chłopcy są tak cudownie różni, że czasami aż sama się dziwię, że to BRACIA!

Ignacy ostatnio bardzo wydoroślał, mam wrażenie, że okres najintensywniejszego testowania rodziców i wytyczania granic się skończył. Bynajmniej na razie. Mam tu na myśli próbowanie nowych rzeczy i eksperymentowanie co jest codziennością Franka. Na przykład: nie wjeżdżamy rowerkiem do domu - a Franul wjeżdża milion razy dziennie wiedząc, że skończy się to reprymendą, nadal próbuje... Tak więc Ignacy teraz jest obrońcą owych zasad i sam pilnuje Brata, aby wspomnianym rowerem nie wjeżdżał, mówiąc "tylko na dworze! rower/ motor lub inny sprzęt - nie w domu!". Cudny jest w tym pilnowaniu Franula :) Ignacko jest też wielkim estetą i jak tylko zauważy, że coś jest przybrudzone, jasno mnie o tym informuje oczekując natychmiastowego rozwiązania problemu. Jeśli przybrudzona jest koszulka - musi być czym prędzej zmieniona. Tak, czasami Ignacy potrafi przebrać się hmmm ... pięć razy dziennie ? Albo i więcej! Jeśli okaże się, że przybrudzona jest książeczka, czytaj - chłopaki zakleili ją swoich paluszkami, też, natychmiast musi być wyczyszczona! Inaczej nie ma oglądania/ czytania. Dodatkowo zwraca uwagę na piękne rzeczy, lubi śpiewać i dostrzega pewne nieoczywiste dźwięki, jak śpiew ptaków w tle, cykanie owadów itp. Poprawił się też nieco apetyt naszego pierworodnego syna, ale nie będę zapeszać, powiem tylko, że OBY TAK DALEJ!

Franul to nasz łobuziak pierwsza klasa! Aktywny, energiczny, dusza towarzystwa. W szkole nazywany jest Small Lala i panie go ubóstwiają. Jest bardzo pogodnym facetem, ale też wyjątkowo humorzastym. Chyba ma to po mnie, haha :) Apetyt mu niezwykle dopisuje i lepiej nie podchodzić do niego kiedy jest głodny :) Od niedawna bardzo polubił jednego wyjątkowego pluszaka co mnie osobiście bardzo cieszy. Z doświadczenia z Ignacym wiem, że fajnie jak maluch ma takiego ulubionego misia, który jest znanym i swojskim elementem w życiu i najlepszym kompanem w eksplorowaninu świata. Punktem odniesienia, czymś znanym i bezpiecznym, zwłaszcza kiedy jesteśmy w nowym miejscu. No i tą maskotką jest lew, prezent od Wujka Andrzeja! I wiecie co? Pasuje do Franula, zodiakalnego lwa, ten lew idealnie!!! Stwierdzam też z całą pewnością, że wkroczyliśmy w konkretną fazę buntu dwulatka! Czeka nas czas pełen wyzwań...

Chłopcy lubią być w swoim towarzystwie. Każdego dnia jestem ogromnie wdzięczna za tą więź między nimi i zrobię wszystko co będzie możliwe, aby pomóc im tą relację pielęgnować i umacniać. Mimo, że są na zupełnie innych etapach rozwoju, uzupełniają się fantastycznie. Wykazują (zwłaszcza Iggy) dużo zrozumienia dla siebie nawzajem, chociaż kuksańców i płaczu też nie brakuje! Ale cóż takie życie!

Obydwaj lubują się w nakryciach głowy i gadżetach typu okulary co widać na zdjęciach powyżej!

Uwielbiam Wasze Osobowości i z wielką radością będę obserwować jak ewoluują!

Kocham,

Mama

Rodzinny weekend na farmie.

2018-03-19T20:25:00.001+01:00

Już dawno nie jeździliśmy nigdzie weekendowo całą rodziną i stwierdziliśmy, że pora najwyższa to zmienić. Tak więc jakiś czas temu wybraliśmy się na trzydniowy weekend na farmę naszych znajomych. Zatrzymaliśmy się w cudnym domu, odnowionym specjalnie dla przyjaciół rodziny. Niesamowicie zielona (naturalna) trawa, kort tenisowy no i obowiązkowo stanowisko do grillowania, ale przede wszystkim natura, spokój i domowa atmosfera. Od razu poczuliśmy się jak w domu. A wanna w sypialni przypadła do gustu ... naszym synom :)

Free State jest na prawdę piękny i moim zdaniem niedoceniony. Widzicie tęczę na horyzoncie? A zdjęcie i tak nie oddaje jej uroku!

Odkąd wróciłam z Kenii ( obiecuję sobie napisać o tym osobny wpis) moja relacja z Ignacym nabrała zupełnie innego wyrazu. Mój Syn, dla którego ostatnio całym światem był Tatuś, na nowo odkrył Mamę! Są przytulasy, całusy i kokoszenie kiedy tylko nadarzy się okazja i ... uwielbiam to!!!

^^^^ Ten kawaler (mniejszy oczywiście :P) , jak nie miał zębów to przez rok uraczył nas dosłownie czterema, a jak się rozkręcił to na całego! Zęby idą i to po trzy na raz :) Albo i więcej !!! Tutaj Tata pociesza po awarii brzuchowej, która to niestety towarzyszy Franowemu ząbkowaniu.

Zgodnie z Mężem stwierdziliśmy, że to był pierwszy wyjazd we czworo, kiedy tak na prawdę odpoczęliśmy. Wyruszaliśmy na krótsze lub dluższe wakacje z dzieckiem a potem z dziećmi, było fajnie, ale ten wyjazd był inny. Wcześniej oprócz relaksu (bo ja wierzę, że zmiana otoczenia to już pół sukcesu) było mega zmęczenie, pilnowanie karmienia, drzemek, rutyny generalnie. Teraz zaplanowaliśmy jadłospis tak, że od początku czyli czwartkowej kolacji do samego wyjazdu w poniedziałek rano chłopcy jedli to co my. Trzeba tu dodać, że Ignacy (przy rodzicach) bywa bardzo niejadkowy, tym bardziej cieszę się, że się udało! Zajadali się tym co my, a co najważniejsze bez słodyczy i jogurtów, które chłopaki uwielbiają ale zwłaszcza Frankowi nie służą za bardzo. Poza tym, oprócz tego, że regularnie się szturchają, czasami okładają i kopią (!) to przez większość czasu bawią się cudnie! Tam gdzie Franek - tam Iggy. Tak gdzie Ignacy, tam Franul! Uzupełniają się fajowo i mimo zupełnie różnych usposobień, dogadują! Miód na moje serce na nich patrzeć :)

Dzięki temu, że na część pobytu dołączyła moja przyjaciółka mamy zdjęcie rodzinne :) I to nie jedno ale całą sesję spacerową! Pokażę ją w oddzielnym wpisie!!

^^^ Mała zapowiedź, nie ma co kolejna fotka w komplecie! Wierzcie mi, że to na prawdę rzadkość ( oprócz sefich oczywiście :P)

A tutaj nasze Krasnoludki w drodze powrotnej, z ulubionymi pluszakami. Ignacy nieodłącznie z Misiem a Franul z Lwem, którego dostał od Wujka Andrzeja, ulubiony lew i jeden z ulubinych wujków :)

Nasze letnie weekendy. Styczeń - luty 2018

2018-02-15T09:50:00.000+01:00

Co prawda powinnam siedzieć teraz i czytać materiały na kurs, na który wyruszam w sobotę ( powiem o tym co nieco w oddzielnym wpisie) albo jechać już do pracy ( tak, takie są uroki nienormowanego czasu pracy :P) ale przeglądając ostatnie nasze, a właściwie dzieci, zdjęcia pomyślałam, że dawno nie wrzucałam nic everydaylife na bloga. Szkoda, bo z założenia ma on być swojego rodzaju pamiętnikiem, moim i mojej rodziny. Przynajmniej takim fotograficznym. Jak porównam zasoby czasu w ogóle i tego poświęconego blogowaniu kiedy Ignacy był w wieku Franka a teraz ... różnica jest ogromna! Co prawda teraz po części zastępuje tą przestrzeń Instagram, ale jednak lubię i tutaj mieć pewną ciągłość we wpisach. Aby nie przedłużać, zapraszam na nasze weekendowe, domowo-ogrodowe migawki. Lato u nas w pełni. Upały przeplatają się z super burzami, które zaczynają się mniej więcej co wieczór o 20:40 :) Weekendy od czasu powrotu z Polski ( a to już miesiąc...) spędzamy rodzinnie. Czasami we czworo, czasami "dzielimy" się dziećmi, ale przede wszystkim na spokojnie. Bez pośpiechu. Chłopaki coraz fajniej się razem bawią! Ganiają, naśladują wzajemnie swoje zachowania, eksplorują podwórko, piaskownicę, zjeżdżalnię i huśtawkę. Jest wesoło! Zapraszam na foto-miks!

Słowo wyjaśnienia. Ignacy stylizował się na powyższym zdjęciu SAM.

Założył za małą basenową koszulkę swojego brata oraz 8! par majtek :) Ma się tego stajla, prawda??

Dobrego czwartku Kochani!!

DO MORE OF WHAT MAKES YOU HAPPY!!!/ czytanie

2018-02-11T14:49:00.002+01:00

Przejście ze starego do nowego roku minęło mi tym razem jakoś szybko i ledwo zauważalnie. Może to z racji spędzenia tego czasu poza domem i bez codziennej rutyny? W każdym razie nie robiłam w tym roku żadnych postanowień, nie obiecywałam sobie, że będę robić czegoś więcej a czegoś w ogóle, chociaż i taka lista pewnie zawierałaby kilka ładnych pozycji, gdyby tak się nad tym zastanowić.. Myślałam sporo jednak o ubiegłym roku i pod wieloma aspektami był on rokiem trudnym. Po części zabieganym, po części "zmęczonym", ale też zdałam sobie sprawę, że gdzieś po drodze zapomniałam o tym, co sprawia mi radość. O tym, co mnie uszczęśliwia, relaksuje i sprawia, że jestem lepszą osobą. Jestem lepszą mamą, żoną, Agą. Jedną z takich rzeczy jest czytanie. Niezobowiązujące, wciągające, relaksujące. Czas poświęcony na dobrą książkę i potem opowiadanie treści, historii, które mnie poruszają i wciągają, na przykład przy śniadaniu, mężowi.

I nie wiedzieć czemu, jakoś kompletnie przestałam to robić. Przez większą część ubiegłego roku mój młodszy syn nie rozpieszczał mnie swoim nocnym snem i chyba gdzieś w międzyczasie, ze zmęczenia, aby przespać jak najdłużej danej nocy, przestałam zaglądać do lektury przed snem. A szkoda, bo to jeden z lepszych sposobów aby spokojnie odpłynąć w objęcia Orfeusza, choćby po kilku przeczytanych stronach. Tak więc teraz, w 2018 roku, wracam na dobre tory! Nie ma jeszcze połowy lutego a ja przeczytałam już dwie książki! I zamierzam czytać przynajmniej jedną miesięcznie!!

Pierwszą w 2018 roku lekturą była "Córka" Eleny Ferrante. Niezbyt obszerna ale bardzo poruszająca opowieść o ... no właśnie, o czym? O macierzyństwie. O byciu mamą i rozterkach z tym związanych. Ale też o poznawaniu siebie. Przez całe życie. Dała mi ta książka sporo do myślenia. Chwilami niepokoiła, chwilami irytowało mnie zachowanie głównej bohaterki ale jedno wiem na pewno, zachęciła mnie do przeczytania innych powieści tej autorki. Bardzo chwalonej zresztą. A Wy czytaliście coś Ferrante?

Drugą lekturą, przeczytaną już po powrocie z Polski była "Dziewczyna z Brooklynu" Guillaume Musso. To już zupełnie inny kaliber. Czytadłowy. Taki do pochłonięcia niemalże na raz, wciągający i raczej zachęcający aby przewracać kartki :) Myślę, że takie książki też warto czytać. Dla relaksu, oderwania od dnia codziennego, dla odmiany. Ale czy zostaną takie historie w głowie na długo? Nie jestem przekonana...

A jaka będzie kolejna lektura? Chyba TA :) W sam raz do pochłonięcia na lotnisku, podczas długiego czekania na lot. A lot już za tydzień i tym razem lecę sama!

Dobrego czytelniczo roku Wam życzę :)

Mix świąteczno-noworoczno-polskich myśli :)

2018-02-05T16:24:00.000+01:00

Wiem, że już luty i że zaczynam blogowy rok z opóźnieniem, ale nie wyobrażam sobie powrotu tutaj bez odrobiny chociaż wstępu co się z nami, ze mną, działo od grudnia do teraz. Myśli jest ogrom, ale po kolei!

Tak więc w połowie grudnia polecieliśmy do Polski. Spędziliśmy tam ponad 5! tygodni. Długo i wcale nie aż tak bardzo ... Spędziliśmy tam pierwsze od czasu wyprowadzki do Afryki i drugie jako małżeństwo, święta Bożego Narodzenia, Nowy Rok i kawałek stycznia. Był to dobry i owocny czas, mimo, że taka wyprawa całej naszej czwórki i to w zimie do najłatwiejszych nie należała :) Wymagała trochę logistyki, dużo cierpliwości i nerwów tu i ówdzie nadszarpniętych, ale jakoś daliśmy radę. Mało tego, chcieliśmy jak najwięcej dobrego z tego wyjazdu wynieść w naszych sercach (i wywieźć w walizkach, haha) i myślę, że nam się udało :)

Serdecznie dziękuję wszystkim, którzy nas tak miło przywitali, gościli, gotowali dla nas smakołyki (ogórkowa mojej mamy wymiata!), przyrządzali śledzie (Jaśka stałe zamówienie) i karmili rosołkiem (Ignacy wniebowzięty! rosołu domaga się w domu teraz niemalże codziennie!) Bardzo doceniam zaangażowanie niektórych członków naszych rodzin, przyjaciół, znajomych. Chęć spotkania z nami i gotowość przyjazdu czy też innego dostosowania się do naszej ekipy, bardzo mnie wzruszała! Jednocześnie też przepraszam wszystkich, z którymi mimo szczerych chęci - spotkać się nie udało. Następnym razem!

Pierwsze plany wyjazdowe do Polski w 2017 roku pojawiły się już chyba w kwietniu. Potem miała być majówka, potem sierpień, wtedy nawet miałam już wykupiony dla siebie i Franula bilet do PL, ale z jakiegoś powodu coś się nie zgrywało. Może to przeczucie, może intuicja, w każdym razie nie do końca czułam wtedy, że to dobry moment. Tak więc po anulowaniu sierpniowych biletów, kiedy to obydwoje z Jaśkiem poczuliśmy, że jednak grudzień to jest TO, zaczęliśmy śledzenie ofert biletowych i z czasem przekonanie, że to dobry plan tylko rosło. Mało tego, udało nam się znaleźć bilety w bardzo korzystnej cenie i to przelot z Bloemfontein, co okazało się nie tylko ułatwieniem, ale też niezbędnym rozwiązaniem biorąc pod uwagę ilość i objętość naszych klamotów!!! Jechaliśmy bez wózka a i tak myślę, że mielibyśmy problem z zapakowaniem się do naszego auta z tym wszystkim, tak więc podróż do Johannesburga mogłaby nie być wcale łatwa. (do tej pory lataliśmy z Johannesburga a do Joburga dojeżdżaliśmy autem właśnie).

Czas świąt jest zawsze czasem wyjątkowym. Tak też było i teraz. Mimo, że nie doczekaliśmy się białego puchu ( jak zaczęło sypać w wieczór kiedy wylatywaliśmy - tak sypało przez tydzień!!) było klimatycznie. Na początku łagodnie, temperatury na plusie a na koniec pobytu było też mroźne -15! Chwilę zajęło naszym krasnalom przyzwyczajenie się do kurtek i wszystkich tych warstw zimowych. Ignacy dopiero po 2 tygodniach bez protestów zakładał buty, ale jak wyszliśmy na spacer przy konkretnym mrozie to sam wracał do kocyk do domu :) Jestem dumna z Ignacego, był super odporny na wszelkie bakterie, które sporo osób w naszym otoczeniu skutecznie atakowały, on jednak przez cały pobyt pozostał zdrowy jak ryba! Franul trochę nam się przeziębił i zagilał, ale dziadkowy amol i drobne nasze zabiegi pomogły i po jakimś czasie było lepiej! Teraz obydwaj chętnie (mniej lub bardziej) jeżdżą do szkoły i są zdrowi więc sytuacja w pełni opanowana!

Mam poczucie, które mnie nie opuszcza nawet teraz po powrocie, że ten pobyt w Polsce był inny niż poprzednie. Wróciłam do Bloem z głową pełną myśli, które czekają na ułożenie się i obgadanie z moją drugą połową, już właściwie obgadywać zaczęliśmy! W tym sensie pięć tygodni to kawał czasu, sporo się może wydarzyć :) Bardzo na plus, na ogromny plus postrzegam teraz moje rodzeństwo. Super było móc widzieć jak się zmieniają, w jak różnych momentach życiowych są. Miałam też szczęście spędzić z nimi, razem i z każdym osobno sporo czasu. Śmiałam się, że była to pierwsza od dawna moja wizyta w Polsce bez dziecka u piersi. Na prawdę to odczułam :) Mogłam ruszyć w różne miejsca sama lub z Jaśkiem, mogłam skoczyć do kina, na pogaduchy z koleżanką czy na koncert, który bardzo wyjątkowo wspominam, a wszystko to bez stresowego patrzenia na zegarek i kontrolowania czasu karmienia :) Inna jakość, było mi tego trzeba.

Końcówka pobytu była w moim przypadku bardzo emocjonalna. Rozklejałam się jak nigdy wcześniej i to zaczęło mnie "brać" już na chwilę przed wylotem. Pierwsze chwile po przylocie też upłynęły w takim lekko nostalgicznym nastroju... Cóż, czasami i taki etap trzeba przerobić! Wraz z końcem stycznia udało nam się jednak wdrożyć na nowo w naszą tutejszą codzienność. Szykuje się trochę zmian. Niektóre projekty się rozwijają, do podjęcia decyzji o zamknięciu niektórych też dojrzewam. Będzie ciekawie, mam nadzieję!

Jedną z myśli na 2018 rok ( nazwać to też można postanowieniem albo planem?) jest aby pisać więcej. Doszłam do wniosku, że pisanie to jedna z tych rzeczy, które mnie uszczęśliwiają, poprawiają nastrój i sprawiają, że jestem zrelaksowana i spełniona. Tak więc chciałabym tu więcej pisać, być. Kto wie, może to będzie ostatni rok Agnesss in Africa? Nie wiadomo! Do następnego!

Witaj Nowy 2018 Roku!! Bądź dla nas dobry!

2018-01-22T12:58:00.001+01:00

Niech ten Nowy Rok 2018 będzie dla nas dobry.

Niech dopisują zdrowie, energia i siły.

Niech nie spada motywacja do działania i nie rozmywają się priorytety.

Niech cieszą nas małe, codzienne rzeczy, dostrzegajmy w nich cuda.

Celebrujmy chwile w samotności i z bliskimi.

Więcej się śmiejmy, tańczmy, bawmy.

Uczmy się beztroski od dzieci.

Żyjmy po swojemu i nie dajmy innym wmówić nam,

że to życie na pokaz albo niewłaściwe, albo że przesadzamy.

Bądźmy sobą i bądźmy szczęśliwi!

Źródło: KLIK

It's my Tshirt.

2017-12-05T09:11:00.001+01:00

Dzisiaj zapraszam Was na krótki wpisik dotyczący mody. Tak! Mody właśnie - plus kilka myśli o mieszkaniu w kraju, gdzie poczta nie jest najlepiej działającym organem i o wygranej w konkursie ... wieki temu :) Zapraszam!

Już jakiś czas temu wygrałam w konkursie Instagramowym koszulkę ze zdjęć. Konkurs odbył się w MARCU tego roku i sprawił mi wiele radości! It's my Tshirt - raz jeszcze dziękuję! Ale to nie koniec opowieści. Nauczona doświadczeniem, że jak już coś ślemy do dalekiej Afryki to musi to mieć numer do śledzenia oraz najlepiej aby było to kilka rzeczy na raz ( nie wiedzieć czemu zwykłej kartce jakoś trudniej dotrzeć do Bloemfontein niż choćby małej paczce). To umówiłam się z koleżanką co by razem z Tshirtem wrzuciła do przesyłki coś jeszcze! Magda, jesteś wielka! Były i książeczki, herbatki i inne gadżeciki, było też oczekiwania kilka miesięcy!!! kilka ale i ogromna radość przy rozpakowywaniu! No i właśnie, zanim wspomniana paczka do mnie dotarła, zrobiła się u nas zima i na tshirciki nie było aury. Czekała więc moja skrzydlata bluzka na lepsze czasy i owe czasy właśnie nastały!! Delektuję się teraz Tshirtem jak mogę i tutaj też chciałam Wam go pokazać. Na ich stronie znajdziecie też bluzy - to tak a propos zimy :) i wiele fajnych projektów.

Bardzo mnie cieszy, że w Polsce pojawia się coraz więcej małych, kraftowych, hendmejdowych firm. Tworzą one piękne rzeczy; ubrania, kosmetyki, biżuterię, super! Od zawsze ciągnęło mnie do rzeczy wyjątkowych i ręcznie, indywidualnie tworzonych, a odkąd sama robię biżuterię, doceniam kraft jeszcze bardziej. Wierni klienci na wagę złota!!! Tylko co zrobić kiedy na wszystko trzeba tutaj tyyyle czekać? (oczywiście mam tu na myśli standardową drogę - pocztową - wysyłania dóbr) Cierpliwość, cierpliwość, cierpliwość!!! Tylko to może nas ocalić, prawda?

W każdym razie bluzka bardzo mi się podoba i ciekawa jestem czy Wy słyszeliście o tej firmie? Macie jakieś ich produkty??

W kwestii przesyłek w tym miejscu chciałam serdecznie podziękować tym, którzy nam je na przestrzeni kilku ostatnich lat wysyłali - mamom, koleżankom, rodzeństwu! Serdecznie dziękuję :)

Na początku naszego pobytu tutaj bardzo mi doskwierało takie swojego rodzaju odizolowanie, i to takie, z którym nic nie mogłam zrobić! No bo do niedawna nie było szans sprawdzić czy jakiś list bez numeru do śledzenia w ogóle dotarł na pocztę, a zanim dostałam awizo ( tutaj poczta nie rozwozi nawet listów, wszystko się odbiera z "paragonem" na poczcie) - czasami list już został odesłany z powrotem! Teraz już wprowadzono księgi i jak się ładnie panie na poczcie poprosi to można przejrzeć księgi z ewidencją listów bez numerów do śledzenia :) Bywało i tak, że list od Asi z Irlandii - Bożonarodzeniowy dostawałam na Wielkanoc! Haha! Mimo to i tak uważam, że warto próbować i zawsze bardzo miło mi jest coś otrzymywać, świadczy to w moim odczuciu o tym, że ktoś jest gotowy ponieść wysiłek, kupić albo zrobić kartkę, wysłać ją bezinteresownie i drugą osobę tym uszczęśliwić!

Wracając do bluzki, sesja autorstwa Męża! Wierzcie mi, zazwyczaj trudno namówić go na cyknięcie Żonie kilku choćby fotek!! Dziękuję Jasiu :)

Fajna, co?

Ich fejsbuk TUTAJ :)

p.s. to nie jest post sponsorowany, napisany z sympatii do moich skrzydeł :)

Life Is Beautiful

2017-11-28T05:49:00.001+01:00

Źródło: KLIK

Jedna z moich koleżanek dzisiaj wyrusza, za mężem i jego nową pracą, do Paarl. Czyli daleko. Kilometrów pewnie z tysiąc. Z jednej strony to chyba zawsze trochę szkoda, kiedy ktoś bliski i taki, z którym się lubi i chce spędzać czas wyjeżdża, ale z drugiej strony cieszę się i życzę jej jak najlepiej! W każdym razie w ubiegłym tygodniu byłam u niej na pożegnalnej herbacie i pysznym ciachu. Oprócz mnie było tam jeszcze kilka dziewczyn .. i tu się chcę zatrzymać. Jakie to były babki! Cudne! Każda fajna, ciekawa, wesoła. A wszystko to pomimo nocy nieprzespanych i niejednej trudności dnia codziennego. Inspirujące osoby, do tego cudne piękno, spokój i radość z nich bijąca na kilometr. Tak mi tego było trzeba! Pobycie wśród takich osób było jakby swojego rodzaju przebudzeniem, że świat wokół JEST piękny, że nasze życie JEST darem, że spotyka nas z życiu WIELE DOBREGO, tylko że niestety czasami o tym zapominamy albo nie dostrzegamy. No i ja gdzieś w międzyczasie ostatnio zapomniałam. Nie wiem dlaczego. Zapomniałam o tym jaką fajną mam rodzinkę, jakie szczęście że jest komu mnie budzić (mniej lub bardziej intensywnie) każdego ranka. Że o mały włos nigdy nie mielibyśmy naszych synów, że być może gdybym nie miała tej wiary, że the best is yet to come, to 4 czy 5 lat temu poddałabym się i zamknęła na nowe życie?

Przez ostatni miesiąc Franek ostro dał mi w kość z nocnym budzeniem, płaczem, "wołaniem" mnie co godzinę. Zmęczenie i nocne złości, że znooowu muszę podnieść się i wstać z ciepłego łóżka i spędzić godzinę albo i więcej na próbach udobruchania chłopaka tak, aby nie obudził starszego brata - bardzo mnie wymęczyły. Dużo trudniej mi się wtedy funkcjonowało w dzień, negatywne nocne nastawienie bardzo wpływało na to jak upływała moja codzienność. Na siłowni nie byłam już kilka tygodni, organizacja tygodnia nieco kulała, popołudniami niemalże zasypiałam na stojąco a czas spędzony z chłopcami pozostawiał, w moim odczuciu, wiele do życzenia. Podobnie było z blogiem, wszelkie myśli, które chciałam tutaj przelać na ten wirtualny papier, niezapisane, umykały. Szkoda mi było tego, ale jednocześnie niewiele z tym zrobiłam. Kulało zarówno czytanie dla przyjemności jak i też to związane z planowanym doktoratem, co również nie było fajne... Mogłabym wymieniać tu jeszcze wiele rzeczy, które gdzieś się poplątały albo po prostu trwały sobie nietknięte i poczułam, że już tak nie chcę. Zaczęłam odszukiwać siebie i krok po kroku przypominać sobie jaka jestem, jaką siebie lubię i do jakiej chcę wrócić. A chcę siebie przede wszystkich szczęśliwej w codzienności. Chcę śmiać się do słońca, widzieć dużo dobrego w każdym dniu i zauważać małe, dobre rzeczy. Czyli wszystko to, co gdzieś chwilowo mi we wspomnianej codzienności umknęło... Tak więc wracam na dobre tory, a Ty?

Dobrego wtorku Kochani!!!

p.s. Ta sama wyjeżdżająca koleżanka, chwilę po spotkaniu wysyła mi wiadomość, która bardzo mnie rozczula i jeszcze bardziej motywuje do tego, by być sobą i skupić się na tym co dobre! " ... I want to thank you for your friendship, just who you are makes you shine."

Źródło: KLIK

Przyjęcie urodzinowe Ignacego Jana - trzylatka :)

2017-11-21T15:20:00.001+01:00

Chociaż od urodzin minie za moment miesiąc to tak jak mówiłam wcześniej, nie wyobrażam sobie, aby tutaj nie było choćby wspomniane o samym przyjęciu Ignacka. Nasz chłopczyk 23 października skończył 3 lata i z tej okazji w naszym ogrodzie mieliśmy popołudniowe przyjęcie. Z tortem, który sama po raz pierwszy ever upiekłam, z przyjaciółmi, grillem i ogólnie fajnym klimatem :) Sam jubilat nie był tego dnia jakoś wyjątkowo towarzyski, najpierw zabunkrował się w domu eksplorując prezenty a potem, po kilku zmianach autfitów - wskoczył do wiadra z wodą (jedna z ulubionych ostatnio ogrodowych zabaw) i tam siedział, nie zważając na gości, haha :)

Nie Synku, nie 5 a 3 lata!! Powyżej nasz chłopczyk już w stroju nr x natomiast na zdjęciu obok w odświętnej wersji, wg wizji mamy. Coś ostatnio te moje wizje dają radę pzez krótką chwilę, jeśli w ogóle.. Rządzą auta, pieski i połączenia kolorów, wzorów, które czasami przyprawiają mnie o ból głowy ;)

Bracia ^^^

Tak moi drodzy, Franul nie próżnuje, obraca się w dziewczęcym towarzystwie chłopak, a co!

Na szczęście jeszcze mama się liczy najbardziej ze wszystkich dziewczyn :)

Wspomniane wiadro :) :) :)

Jest radość :)

I jeszcze rodzinnie :) W komplecie! Urodzinowo i wiosennie :)

Dzień dobry Panie Mandela czyli Naval Hill Bloemfontein i my :)

2017-11-16T14:06:00.001+01:00

Dzisiaj, kiedy w końcu mam chwilę aby przysiąść do zdjęć i bloga i kiedy pijąc moją pierwszą od wieków latte zaczynam działać w internetach, za oknem mamy pogodę zimową! Jest deszczowo, wietrznie i w porównaniu z dniem wczorajszym jest o 15 stopni chłodniej!! Ale ja chciałabym wrócić na chwilę do ostatniego weekendu, kiedy to aby urozmaicić sobie gorący weekend, w sobotę rano skoczyliśmy sobie na wzgórze znajdujące się na terenie miasta. Chcieliśmy pooglądać panoramę Bloemfontein ale też wypatrzeć Żyrafy, gdyż Ignacy nadal bardzo jest nimi zachwycony. Nie udało nam się spotkać "Yraf" ale za to były zebry i strusie, też nieźle, prawda? A że byliśmy tam dosyć wcześnie, nie było tłumów i mieliśmy całego Mandelę niemalże dla siebie :) Zapraszam na spacer!!

* Tytuł posta to nawiązanie do tytułu książki, która ukazała się lokalnie już jakiś czas temu, i która czeka w kolejce do czytania "Good Morning Mr Mandela"

IGNACY - nasz trzylatek!!!

2017-11-08T08:21:00.000+01:00

Mimo, że zarówno czas jak i cały rok mija mi ostatnio ekspresowo, nie mogło tutaj zabraknąć akcentu urodzinowego. I to wyjątkowego, bo Ignacowego. Tak więc z odrobiną blogowego poślizgu, dzisiaj słów kilka o Iggim, który 23go października obchodził swoje trzecie urodziny a my oczywiście świętowaliśmy z NIM :)

Nie wiem jak jest z innymi trzylatkami, ale ten etap w naszej rodzinie, z naszym Ignacym, daje nam ogrom radości. Mam wrażenie, że przynajmniej chwilowo, największe burze minęły. Rzucanie się na podłogę (tak, tak też się zdarzało) i godzinne płacze mają miejsce teraz dużo rzadziej. Ignacy, mimo całego tego zakręcenia związanego z obecnością w jego życiu kilku języków - mówi po polsku. I to mówi coraz więcej i bardzo go to cieszy. Wraz z coraz większą zdolnością do wyrażenia siebie (#languageconfusion), zmniejszył się poziom sfrustrowania i jak wyżej wspominałam, płaczu. Jeszcze nie jest idealnie ale nasz chłopczyk super sobie radzi. Kiedy trzeba pojawia się zdanie składające się ze słów polskich, angielskich i w afrikaans, więc mamy na co dzień fajny miks! Ignacy jest bardzo muzykalny, lubi tańczyć i śpiewać ( "dance time") :) Pała ogromną miłością do aut oraz zwierzątek, ostatnio słonia i żyrafy, ale i tak wygrywa sympatia do piesków. Tutaj dołącza do tego zafascynowania Franek, który jak tylko podczas spaceru zobaczy psa, krzyczy "hauhau" :) Jest wesoło!

Ignacy jest bardzo opiekuńczy w stosunku do brata. Zawsze rano przychodzi do naszej sypialni i ogłasza, że pora wyjąć Franka z łóżeczka i wtedy mama albo tata rusza do pokoju chłopców.

Ulubioną bajką ostatnio jest dobry i poczciwy "Bolek i Lolek". Chyba jest taka ulubiona z racji dwóch chłopców, którzy ogłoszeni zostali naszymi lokalnymi "Iggi i Lulu" :) Wszystko jasne, to opowieści o naszych chłopcach, bynajmniej na ten moment. OD czasu do czasu mamy też fazę na Smerfy, Franklina oraz Sąsiadów. Czasami do łask wraca też Świnka Pepa :) A tak swoją drogą, jak można uniknąć oglądania bajek przez Młodszego Brata, kiedy Starszak akurat ogląda swoją wieczorną baję?? Tego jeszcze nie ogarnęliśmy i telewizor działa na Franula jak magnes!!!!

Ignacy bardzo lubi swoje przedszkole i jest tam jak się okazuje rozpoznawalny, za każdym razem, gdy jedziemy po chłopców, koledzy i koleżanki od razu wołają do Ignacka, że jest mama albo tata :) Bardzo to miłe. Ignacy wtedy jednak od razu biegnie po brata, pakuje plecaki, robi baj baj, pędzi do auta, sam siada w foteliku i wracamy do domu. Fajnie, kiedy maluchy stają się coraz bardziej samodzielne! Nowa jakość.

Przyznaję, że charakteru naszemu trzylatkowi nie brakuje. Nie raz rano toczymy boje która koszulka będzie ubrana, na prawdę - myślałam, że takie poranne rozterki mają tylko dziewczynki i ich mamy!! Ja lubię ubrania stonowane, owszem - kolorowe, ale nie jestem fanką krzykliwych nadruków, a już na pewno nie ubrań z superbohaterami albo innymi batmanami, jednakże niedawno musiało pojawić się kilka sztuk koszulek z autami, taki kompromis. Noo.. i bielizna z autem czy pieskiem była najlepszą motywacją do pozbycia się pieluchy i noszenia się jak dorosły facet :)

Tak na prawdę to bardzo się cieszę, że obydwaj nasi synowie są tacy wyraziści. Mają swoje zdanie i bardzo bym chciała, aby tak im zostało. Wielkim wyzwaniem jest proces szlifowania charakterów tych naszych mężczyzn, ale pasjonującym!

Jedyne co odrobinę mnie martwi i moją kulinarną kreatywność eksploatuje do maksimum, to barak apetytu, Ignacy niestety (w domu!) nie je za dużo i zbyt wymyślnie, za to w szkole zjada wszystko, co do ostatniego warzywa, może ktoś mi wytłumaczy jak to działa??? Ale coż, niedłuo ruszamy na naszą Polską wyprawę, więc przy babcinych kuchniach na pewno apetyt wróci :)

Wracając do urodzin, była też impreza, powyższe zdjęcia pochodzą właśnie z naszego niedzielnego świętowania w ogrodzie. Ale do relacji wrócę w odrębnym poście i pokażę więcej zdjęć i tort, który sama wyprodukowałam!

Tymczasem raz jeszcze WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO SYNKU! BĄDŹ SZCZĘŚLIWY!!!

Wrześniowy weekend w Oranii i spacer po miasteczku.

2017-10-19T10:23:00.002+02:00

Jakiś czas temu wybraliśmy się do Oranii. To bardzo specjalne miasteczko, zamieszkane jedynie przez białych obywateli RPA. Wpis o jego historii znajdziecie TU :) Wybraliśmy się na długi weekend. W sobotę Nasz Maż i Ojciec pracował browarowo, natomiast niedzielę spędziliśmy już całą rodziną. Do domu wróciliśmy w poniedziałek. Zatrzymaliśmy się u rodziców kolegi. Przyjęto nas bardzo rodzinnie i ogólnie taki był ten wyjazd, swojski :) Z całej wyprawy najbardziej mi się jednak podobał nasz niedzielny, późnopopołudniowy spacer. Zwiedziliśmy spaerując miasteczko, weszliśmy na lokalną górkę, gdzie znajdują się pomniki byłych prezydentów kraju. Jak się zapewne możecie domyślić, tylko tych białoskórych, i podziwialiśmy widoki. Mnie najbardziej zachwyciły kolory. Piękne, pomarańczowo-brązowe, prawdziwie afrykańskie :)

Zapraszam na spacer!

Symbol Oranii powyżej, zakasane rękawy mają symbolizować fakt, że mieszkańcy miasteczka nie boją się pracy i wszystko zawdzięczają pracy swoich rąk.

Uwielbiam te czerwoności :)

Wcześniejszy post napisany przez Jaśka znajdziecie TU, opowiedział on w nim trochę o historii Oranii. Post z 2016 roku, kiedy to byliśmy w Oranii jeszcze z Franem w brzuchu - TU :) Zapraszam!

Rodzinnie w Coffeetalks Cafe i garść refleksji o życiu z dwójką maluchów :)

2017-09-20T10:15:00.002+02:00

Ogłaszam oficjalnie, że najtrudniejszy logistycznie czas z dwójką maluchów minął. Odkąd Franek nie jest już cały czas na rekach, tylko eksploruje otoczenie, najpierw pełzając, potem raczkując a teraz, od niedawna - chodząc!! - ogarnięcie chłopaków wydaje mi się dużo łatwiejsze. Coraz częściej fajnie się razem bawią, zajmują sobą razem lub osobno a odkąd zrobiło się ciepło odkrywam na nowo uroki ogrodu. Oczywiście nadal w pięć sekund odbywa się demolka ich pokoju i niewiele dłużej zajmuje zrobienie porządku w całym domu, ale do tego się już przyzwyczaiłam, no, powiedzmy, że prawie :) Zdałam sobie sprawę, że albo mogę co chwila sprzątać, układać, poprawiać, ogarniać otoczenie, albo mogę to zrobić wieczorem, jak już śpią i coraz częściej wybieram drugą opcję! Fajniej jest też wyruszać razem np. do kawiarni czy gdziekolwiek indziej w plener. Kiedyś też było fajnie, ale jednak zazwyczaj wracałam mega umęczona, teraz coraz częściej zrelaksowana, nawet jeśli cały mój outfit jest super sticky :) To nic! Jest przyjemnie, mamy z mężem chwilę na rozmowę, chłopaki zwiedzają otoczenie i to o czym już wspominałam, nie są cały czas u mnie na rękach. Na nowo odzyskuję swoją przestrzeń i sprawia mi to frajdę: mieć ich blisko ale też mieć siebie bardziej dla siebie i dwie wolne ręce :) W ubiegłą niedzielę, po kościele wyruszyliśmy do Coffeetalks Cafe , spędziliśmy tam bardzo przyjemne przedpołudnie. Z kawą, śniadaniem, ciastkiem ale też z kurami, osiołkami i pawiami. Coś dla każdego! Ignac ganiał kury z ogromnym przejęciem, zresztą zobaczcie sami! Zapraszam!

Wspomniane kury :)

I moi Panowie w komplecie :)

A tutaj znajdziecie naszą wizytę w Coffeetalks Cafe z 2015 roku,

tutaj natomiast z roku 2016 :)

Co się stało z wiosną z tym roku?? & migawki ogrodowe

2017-09-14T09:11:00.001+02:00

O tym, że tutaj nie ma zdecydowanie wyrazistych czterech pór roku już nie raz wspominałam. zazwyczaj po zimie momentalnie przychodzi lato a wiosna trwa moment i podobnie jest z jesienią, trzeba korzystać z każdego jej d n i a bo za chwilę jest zima i mroźne bloemowe powietrze to normalka przez okres czerwiec - sierpień. Ale w tym roku wiosna i jej ekspresowy przebieg przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. To był moment, chwila i to sierpniowa!! Mamy niespełna połowę września i od tygodnia upały ponad 30 stopni!! Szaleństwo! Męczymy się nieco, nasze organizmy chyba są w równie wielkim szoku jak i my sami, podobnie chłopcy. Tak nagła zmiana pogody odbiła się większymi niż zazwyczaj gilami i kaszlem okrutnym. Od kilku dni więc syropy idą w ruch a ja dzisiaj zamierzam rozprawić się z cebulą i zrobić też domowy specyfik, próbowaliście??

ALE, zanim się lato rozkręciło, przez krótką chwilkę była, piękna świeża wiosna wraz z cudownym poczuciem, że natura budzi się do życia. Z pąkami kwiatów, naszą śliwą pięknie choć krótko kwitnącą, z trawą momentalnie stającą się świeżo zieloną, malina!!!

Z tego momentu są poniższe migawki. Zapraszam!

Potem będą już tylko krótkie rękawki, basen w ogrodzie i upał, haha :) No, może nie tylko ...

Enjoy!!!

Franciszka Tadeusza obcowanie ze sztuką :)

2017-09-08T07:34:00.000+02:00

Staram się co jakiś czas wyruszać gdzieś z jednym tylko moim kawalerem. Dotyczy to zarówno małżonka jak i tych młodszych gentlemanów :) Nieważne czy to kawa i ciacho, czy spacer, czy wyprawa na godzinę aby zobaczyć nową wystawę. Ważne żeby pobyć chwilę sam na sam! Tak więc jakiś czas temu razem z Franem wyruszyliśmy do Oliewenhuis aby zobaczyć nową wystawę. Sama wystawa taka o! ale czas wspólnie spędzony bezcenny :) Polecam Wam takie wypady!

I życzymy dobrego weekendu!