Ainunau.net

Dziennik 365

2010-09-05T13:29:29Z

Rok temu rozpocząłem pewien eksperyment fotograficzno-życiowy — dziś po raz ostatni wykonałem i opublikowałem zdjęcie na fotoblogu tworzonym według zasad projektów 365-dniowych. Podstawowe założenie brzmiało: weź aparat, zrób codziennie jedno zdjęcie, opublikuj je i wytrzymaj tak przez rok. Proste. W praktyce okazuje się to prawdziwym testem “wytrwałości w hobby”. Ostatnie dwa miesiące sprawiły mi szczególną trudność w wyławianiu obrazów z codzienności.

Tematyka zdjęć może być dowolna (tak jak w moim wykonaniu), choć cenniejsze mogą być dokonania wyspecjalizowane, skupiające sie na konkretnym temacie lub proponujące określoną formę. Tę i więcej zasad przytoczyłem na podstronie “o projekcie”.

Na platformę publikacji wybrałem posterous.com. O zaletach tego systemu pisałem kilka postów temu. W tym konkretnym wypadku kluczowe było:

publikowanie przez e-mail, dzięki czemu mogłem szybciej wysyłać zdjęcia zrobione komórkami,
możliwość (późniejszego) przesłania treści do innych serwisów społecznościowych.

Dlaczego nie zdecydowałem się na flickera lub dedykowaną tego typu działalności platformę fotoblogową? W przypadku flickera, który posiada przecież możliwość publikacji przez e-mail i automatycznej publikacji na bloga, postanowiłem nie mieszać zdjęć wykonywanych przy różnych okazjach (niecodzienność), ze zdjęciami wykonywanymi z myślą o tym konkretnym przedsięwzięciu (codzienność). Niebawem prześlę wszystkie zdjęcia z Dziennika 365, za jednym razem, by uniknąć bałaganu w galerii. Z kolei platformy fotoblogowe posiadają przeróżne ograniczenia (objętości materiału, edycji, datowania), okraszają swoje strony reklamami i dają małą swobodę w kształtowaniu wyglądu strony.

Tyle technikaliów w tym ogłoszeniowym, niedzielnym poście. Chętnych jeszcze raz zapraszam na stronę Dziennika 365.

©2010 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: fotoblog, fotografia, posterous.com, projekt 365

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Pył jeszcze nie opadł

2010-04-19T18:41:00Z

Niesamowity miesiąc. Tak, to trochę obrazoburcze wyrażenie, ale ten kwiecień jest niesamowity. Poza tragediami zdarzają się wspaniałe i radosne przeżycia. Żyję w ciekawych czasach: podróże, katastrofy, manifestacja sił natury, rycerze słowa z tępymi kopiami.

Podczas żałoby nie byłem spokojny, co rusz wyprowadzało mnie z równowagi szafowanie idiotycznymi paralelami, symboliką mającą ułatwić sprzedanie wydarzenia czytelnikom tabloidów. Prosty człowiek ma prawo do informacji, takiej jak każdy inny, ale nie powinien być prowadzony jak owieczka do medialnej rzeźni. Widocznie ktoś na kopule postanowił, że będzie to taki kraj – niewolników symboli, idei i przeszłości. Za krótki jestem by zgłębić ten wielki plan, zbyt skamieniałe mam serce by zrozumieć egzaltowanych komentatorów i wszystkich tłumaczących narodowy dramat działaniem sił wyższych lub, w najlepszym wypadku, historycznymi klątwami.

Do tego dodajmy pełne spektrum w tle. Brazylijska żałoba, trzydniowa, pal licho z jakich pobudek i faktycznych przyczyn. Mili moi, Brazylia? Szok. Na przeciwnym biegunie, mój ulubieniec w szarganiu języka i logiki, pan poseł Brudziński, dokonujący samonamaszczenia już w pierwszy dzień po katastrofie. Bóg dał mu “drugie życie”, więc Prezydentowi, Pierwszej Damie i kolegom z partii zabrał? Obrzydliwe wygrzewanie się w medialnym ciepełku. Szok. I takich zdumień mógłbym wymieniać masę i bez końca.

Dziś rano w tłicie napisałem, że liczę na sprzężenie zwrotne: powrót racjonalizmu, logiki faktów, wnioskowania na przyszłość. Takich głosów kilka zabrzmiało w ostatnim tygodniu i jest ich coraz więcej. Bardzo dziękuję tym ludziom za odwagę słów.

Niech zacznie być w naszym myśleniu ważny każdy człowiek, uświęcone życie i kolonizacja Układu Słonecznego. Nie niebiańskie czajniczki i interesy kilku autokratów, żądnych zemsty za XIX i XX wiek.

©2010 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: media, polityka, Polska, społeczeństwo

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

W kraju i na świecie — Liternictwo drogowe, część 4

2010-03-27T22:07:21Z

Dokończmy i dobijmy temat. Cały cykl nie powstałby, gdyby moją jedyną motywacją było dokopanie jakiemuś urzędasowi z Poznania. Po prostu los zrządził, że poznańskie “pomysły” zbiegły się z kilkoma publikacjami w Necie, zmniejszając moje poczucie bezradności wobec zjawiska. W dodatku autorzy dochodzili do ciekawych, często zaskakujących wniosków.

Znalezione na forum — “Nowe oznakowanie autostradowe”

Pierwszym takim przypadkiem stała się dyskusja toczona na forum skyscrapercity.com o niedoskonałościach tablic autostradowych w naszym kraju. Wytykano m. in. chaotyczne kompozycje symboli i napisów wynikające z nierównych wymiarów tablic, nieczytelne i zbyt toporne oznaczenia strzałowe, przeładowanie informacjami lub ich niedostatek. Entuzjaści-graficy proponowali także swoje rozwiązania oparte o doświadczenia niemieckie, francuskie, czy amerykańskie. Niektóre projekty były świeże i niewątpliwie warte obejrzenia, choć z przyczyn ekonomicznych była to raczej fantazja. Polecam tę ciekawą dyskusję, ale uprzedzam, że postów jest sporo.

Po przejściu pierwszej fali nowatorów do głosu doszli formaliści, których ambicją było opracowanie profesjonalnej propozycji dla GDAKI(*). Oczywiście postanowiono, co zrozumiałe, że krój pisma “Drogowskaz” jest absolutnie jedynym uprawnionym do stosowania w takim projekcie. Upłynęło postów mało-wiele i stała się rzecz niezwykła. Okazało się, że stosowanie prawnie obowiązującego polskiego liternictwa ogranicza rozwiązania i mocno determinuje proporcje tablic, co smutno potwierdzili liderzy wątku. Było to o tyle zaskakujące, że dyskusja po kilkuset wpisach wcale nie zwiastowała takiego finału (no może finału pewnego etapu).

Czytelność napisów również nie spodobała się wszystkim. Paradoksalnie prosta, geometryczna osnowa liter nie sprzyja jednoznacznemu i automatycznemu odczytaniu nazwy własnej, szczególnie gdy przejeżdżamy przez jakiś obszar po raz pierwszy. Ma to duże znaczenie dla kierowców nie władających językiem polskim, a tych przecież na drogach międzynarodowych nie brakuje.

Jedziemy przez afrykańskie bezdroża

Proponuję przykład z kapelusza, ale niezbyt tendencyjny. Wyobraźmy sobie, że jedziemy w nocy przez obszar gdzie nazwy są do siebie podobne, a w dodatku występują w nich jakieś zbitki samogłosek (coś jak zachodnioafrykańskie Ouagadougou, choć mniej skomplikowane). Import polskiej myśli znakowania dróg dałby poniższy efekt.

Gdy droga jest całkiem przyzwoita i jedziemy dość szybko drogowskaz może być widziany mniej więcej tak:

Gdzie jest “o”, a gdzie “a”? W końcu pewnie się dowiemy jak podjedziemy bliżej. Gdybyśmy zechcieli sprawdzić jak w poniższej sytuacji zachowa się drogowskaz z Niemiec lub z krojem stosowanym przez Amerykanów?

Casus o/a to z resztą niejedyny problem podobieństwa znaków. Przykładowo, należyte zróżnicowanie “I” i “l” jest zaniedbywane nagminnie także w wypadku innych krojów bezszeryfowych.

[Odpowiednie pliki “czcionkami” znalazłem tutaj.]

O co to bicie piany?

Wydawać się może, że przedstawiane tu problemy są wyolbrzymione. I owszem, w skali globalnej są ledwie pyłkiem. Ale nawet w dobie nawigacji GPS informacją wizualną wciąż zajmują się z wielkim zaangażowaniem projektanci z całego świata. Szukają rozwiązań czytelnych, najbardziej ergonomicznych i najlepszych pod względem estetycznym. Wszystko w celu zwiększenia bezpieczeństwa i komfortu podróży. Zainteresowanych profesjonalnymi analizami i przykładami zapraszam do anglojęzycznego serwisu Ralfa Herrmanna. Jest tam cały dział poświęcony zagadnieniom projektowania oznakowania i stosowanego na drogowskazach liternictwa.

Pozostaje marzyć, że rozpasana i bogata Europa zarządzi i ufunduje kiedyś, na złość lokalnym patriotom, ujednolicenie tablic. Wtedy, równie zaskakująco, poznański SIM nabierze głębi, stając się zapisem zabytkowej sztuki typograficznej końca XX wieku.

——————————-
(*) — GDAKA – żargonowe określenie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad

●

©2010 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: design, drogowskaz, polskie drogi, skyscrapercity.com, typografia

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Cywilizacja w przededniu kryzysu

2010-03-13T17:49:44Z

Za pół roku, czyli całkiem niebawem, wesołe duszki przyniosą pode drzwi grę Civilization V. Tradycyjnie z tej okazji, stopniowo, przedostają się do publicznego obiegu zajawki, zapowiedzi, tizery i trejlery o najnowszej generacji gry. Na ich podstawie można rozpocząć snucie spekulacji o tym jaki będzie ostateczny produkt. Dzieje się tak zawsze od czasu, gdy Internet zdetronizował prasę jako główne źródło informacji o nowościach.

Jak zwykle przy takiej okazji boleśnie przekonuję się jakim jestem konserwatystą. Od momentu ukazania się pierwszych wzmianek o grze, przyjmowałem punkt widzenia, który zmieniałem dopiero po kilku(nastu) rozgrywkach. Był to zazwyczaj osąd niesłuszny. O ile Civ3 podobała mi się od początku tylko wizualnie, o tyle Civ4 nie podobała mi się ani wizualnie, ani merytorycznie. Ale cóż, zagrać musiałem, bo magia zawierająca się w słowach “jeszcze jedna tura” jest silniejsza niż sen. Poza tym, jak nie znać najszlachetniejszej gry komputerowej? Przychodził jednak moment, gdy umiejętności i orientacja w nowych regułach odkrywała nieznane do tej pory tej zabawy. Dlatego dziś twierdzę, że Civilization IV to najciekawsza gra w jaką kiedykolwiek grałem.

Upór w krytyce także pozostał, bo to co słyszę o najnowszej wersji gry wzbudza moje obawy. Nad grą pracuje jakiś młokos, który w wywiadzie podkreśla, że dzięki wprowadzonej heksagonalnej planszy gra będzie wyglądać lepiej. Dopiero w drugiej kolejności wspomina jaki wpływ będzie miało to na działania wojenne, nic praktycznie nie mówi przy tym o kształcie świata, możliwości grania na tak wymarzonej przez wszystkich zamkniętej, prawdziwej sferze. Wydaje się, że producenci na siłę chcą przyciąć Civkę do ram znanych z gier bitewnych, z liniami frontowymi, ostrzałem “ze wzgórz”. Choć przecież jeden hex musi tu odzwierciedlać sektor wielkości kilkudziesięciu (lub kilkuset) kilometrów kwadratowych, nie szkodzi to we wprowadzeniu limitu – jedno pole, jeden oddział.

Nie podoba mi się także coraz sztywniejsze przypisywanie narodom występującym w grze cech, które mają źródło w dzisiejszym, realnym świecie. I tak Hindusi mają być specjalistami w rozwoju wielkich miast, a Rosjanie w ekspansji terytorialnej. Symulacja dziejów Ziemi ma się zatem odbyć w sposób bardziej zbliżony do znanego z historii powszechnej przebiegu zdarzeń. Oddalamy się przez to jeszcze bardziej od ponadnarodowych grup i strategii jakie rozwijały frakcje w Alpha Centauri, wciąż niedoścignionej pod względem scenariusza grze typu 4X (eksploracja, ekspansja, eksploatacja, eksterminacja).

O takich złych przeczuciach można by napisać całą sagę i sprzedawać w kioskach, ale panika jest zdecydowanie przedwczesna, to nie ten etap. Jednak boję się zmian. Działania wojenne będą miały jeszcze większe znaczenie niż dotychczas, a dyplomacja będzie ledwie instrumentem do wywoływania szerszych konfliktów. Wszak wtedy gra się sprzedaje, gdy amerykański bachor się nie nudzi. Z przyjemnością wszystko odszczekam, gdy okaże się, że rozgrywka wcale nie jest powierzchowna, ani łatwa, ani jednowymiarowa, a twórcom po raz kolejny udało się podnieść umiejętności komputerowego przeciwnika. Ale będzie to niezbity dowód na to, że historia “Cywilizacji” (cywilizacji?) niczego mnie nie nauczyła. ;) ●

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Tabliczki uliczne — Liternictwo drogowe, część 3

2010-02-24T21:47:25Z

Zgodnie z zapowiedzią powracam do Poznania. Jesienią pojawiły się w centrum miasta nowe tabliczki z nazwami ulic. Oczywiście, jak się zapewne domyślacie, tutaj także zastosowano krój drogowskazowy, brawa za konsekwencję w lansowaniu wiochy. Toż to nie liternictwo – to topornictwo.

Efektem takiego pomysłu estetycznego jest rozmiar tablic, wyjątkowo spory. I gdzie ta gospodarna minimalizacja kosztów? Czyżby sąsiad miał na zbyciu jakieś odpowiedniej wielkości płaskowniki? Bez sensu są te pytania, przecież jest schludnie, jest nowo, jest solidnie. Ale dzięki takiemu podejściu do sprawy każdy Gnieźnianin może poczuć wyższość nad pobliską aglomeracją (wyjątkowo zasłużenie tym razem). W pierwszej stolicy Polski juz dawno wymyślono estetyczne, dobrze komponujące się z zabytkowymi murami brązowe tablice opisane białym krojem szeryfowym, z herbem miasta. Nowe poznańskie tabliczki nie mają również minimalistycznego i “przezroczystego” wyglądu tych tradycyjnych granatowych. Mają za to gustowną, srebrnopodobną ramkę i słupki (foto poniżej).

Nie upieram się przy jednoznacznej krytyce, niektóre elementy mogą przypaść do gustu. Zastosowane na tabliczkach kolory należą do spokojnych, ale zauważalnych. Jak widać na obrazkach oprócz podstawowej informacji o nazwie ulicy umieszczono na tablicach nazwę dzielnicy miasta i kierunek wzrastania numeracji domów – bardzo sympatyczne rozwiązanie w postaci “wykresu” wzrastających słupków, zdecydowanie najciekawszy element projektu. Niestety, jak wiemy z części pierwszej – mała wielkość znaków to niska czytelność, cecha firmowa czcionki drogowskazowej.

Ogólny poziom czytelności całej tabliczki najlepiej pokazać na wiarygodnym przykładzie. Znajdziemy taki na narożniku ul. Garbary i ul. Grobla. Tam tabliczka wylądowała pomiędzy “nieprofesjonalnymi”, literowymi reklamami towarów z pobliskiego sklepiku. Jest chaos, trudno stwierdzić co tutaj jest ważniejsze, ale różnica w czytelności poraża.

Podobno do projektu tabliczek (a może i całego Systemu Informacji Miejskiej) zatrudniono jakąś poważną firmę z Wrocławia (bardzo żałuję, że nie znam nazwy). Nie chcę Państwu znad Odry robić przykrości, ale skoro zgodzili się firmować projekt informacji wizualnej oparty o takie liternictwo, to powinni zniknąć z rynku. Być może specyfikacja była bardzo sztywna w tym zakresie, więc nie była to ich wina? Być może na samym początku zamawiający przyjął, że system dla pieszych nie może odbiegać za mocno od systemu dla kierowców? A może, o zgrozo, zbyt dosłownie potraktowano zapisy przywołanej w poprzedniej części instrukcji o oznakowaniu, zakładając że uliczna tabliczka (np. wolnostojąca) musi spełniać wymogi stawiane znakom drogowym? Pytania bez odpowiedzi, na szczęście to błahostka. Zostańmy Europejską Stolicą Kultury i będzie git.

Na pocieszenie napiszę, że mogło być znacznie gorzej, wszak w cudowny sposób ostały się kamienne tablice na Starym Rynku. Gorzej mają także “cyrkle”- oto drogowskaz na rogu Kórnickiej i Jana Pawła II służący odwiedzającym Poligród. Litery niby czytelniejsze, kolory tradycyjne, bez wydziwiania, ale za to jakie fantastyczne wykonanie i trwałość.

●

©2010 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: design, drogowskaz, Poznań, przestrzeń miejska, Sysytem Informacji Miejskiej, typografia

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Potężny szablon — Liternictwo drogowe, część 2

2010-01-24T20:00:07Z

Nie pamiętam kiedy litery drogowe przyjęły obecny kształt. Strzelam, że stało się to na początku lat 80. Różnorodność drogowskazów zmieniła się w ujednolicone zielone tablice i drogowskazy strzałowe z białym liternictwem, w kształcie znanym nam mniej więcej dziś.

Nie ma wątpliwości, że pismo drogowskazowe zostało zaprojektowane przez profesjonalistę. Jest to jednoelementowy krój bezszeryfowy, charakteryzujący się “mocnymi” krawędziami wariacji podstawowych figur płaskich. Kształt finalny był kompromisem pomiędzy zasadami typografii, ergonomią i łatwością wykonania znaków. Każda litera została przedstawiona na siatce kwadratów, z zaznaczeniem charakterystycznych punktów kształtu. Dzięki temu lokalne służby i zakłady mogły w prosty sposób tworzyć napisy za pomocą szablonów (widywałem nawet takie z blachy stalowej), co gwarantowało identyczny wygląd tekstów jak kraj szeroki. Nikomu nie śniły się wtedy krzywe Beziera, a przyjęcie jakiegoś bardziej skomplikowanego kroju spowodowałoby w praktyce jeszcze większe trudności w “zgraniu” wyglądu tablic ze sobą. Mimo tego właściwie do końca epoki szablonów można było spotkać jakieś śmieszne odstępy międzyliterowe, obrócone czcionki itp. Nawet dziś, pomimo korzystania z komputerów, ploterów i wycinarek zdarzają się napisy, gdzie rolę wielkiej litery “M” pełni odwrócone “W”. Bez komentarza :)

Krój pisma znaków drogowych jest obecnie usankcjonowany prawnie przez Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. “w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków umieszczania ich na drogach”. Poniżej fragment załącznika do ww. rozporządzenia dotyczący określania kształtu liter, kerningu, wielkości.

liternictwo-drogowe

Pomimo dużego sentymentu jaki mam do napisów sporządzonych według powyższego projektu uważam je dziś za anachroniczne. Może nie zawsze “brzydkie”, na co wpływ mają także kształty i kompozycje samych tablic, ale często po prostu nieczytelne. Litery “a” i “o” są nierozróżnialne z większej odległości, znaki diakrytyczne też niespecjalnie chcą się rzucać w oczy, no i często lubią się odkleić i pofrunąć w siną dal.

Litery są dosyć szerokie co powoduje pewną rozwlekłość długich napisów i trudności kompozycyjne, ale o tym więcej napiszę w części czwartej. W następnej części natomiast wrócę do Poznania, gdzie postanowiono, że tabliczki uliczne muszą spełniać wymagania wspominanego tutaj rozporządzenia. ●

©2010 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: drogowskaz, lata 80., PRL, przedruk, typografia

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Liternictwo drogowe atakuje

2010-01-24T17:48:33Z

W projektowaniu informacji wizualnej minimalizm jest mile widziany. W finansowaniu projektowania informacji wizualnej minimalizm jest złem. Miasto Poznań konsekwentnie kroczy obraną ścieżką oszczędności w projektowaniu i wykonaniu systemu informacji miejskiej. Zapraszam na cykl artykułów poświęconych panoszącej się w stolicy Wielkopolski tzw. “czcionce” drogowej, czyli krojowi pisma znanego z tablic drogowych naszego kraju. Materiał jest na tyle rozległy, że praktyczniej będzie podzielić go na kilka części.

O użyciu kroju drogowego pisałem już wcześniej, jednak rozprzestrzenianie się tego ciekawego zjawiska zmusiło mnie do ponownego przedstawienia sprawy. Pierwszą część poświęcę planowi linii tramwajowych tutejszego MPK.

Schemat przedstawiający sieć po raz pierwszy pojawił się na przystankach pod koniec sierpnia 2009. Pomijając dyskusyjne rozwiązania w projekcie graficznym (np. zbyt ciemna zieleń trawiasta punktów węzłowych, przeskakujące co przystanek względem siebie linie) dostaliśmy produkt poprawny, wręcz klasyczny, bo oparty na sprawdzonych założeniach. Pierwsze tego typu schematy powstały dla metra londyńskiego w latach 30. XX wieku.

Poniżej reprodukcja znacznego fragmentu schematu AD 2009 Q3.

Wszystko byłoby w sumie do zaakceptowania – choć nie jest to dzieło profesjonalisty, przeciętny pasażer nie będzie się zagłębiał w szczegóły i jakość, tym bardziej, że większość tubylców rozkład zna dość dobrze i bez diagramu. W moim wypadku czarę goryczy przelało zastosowane liternictwo. Beznadziejna widoczność i czytelność podpisów pod przystankami, czy na tle wspomnianych już węzłów przesiadkowych sprawiła, że zawyłem.

Proszę zwrócić uwagę, że infografikę zaopatrzono także w angielskie i niemieckie tłumaczenia tytułu, zatem sugeruje się przybyłym obcokrajowcom, że tu odnajdą miejską nić Ariadny. Wszak odbywają się właśnie Mistrzostwa Świata w Wioślarstwie (sierpień, przypomnę), a za pasem zjazd Młodych Taizé, więc planik jak znalazł. Pytanie: jak turysta, także i krajowy, ma przeczytać maleńkie literki, rozróżnić “o” i “a”, zauważyć jakieś diakrytki? Nie mam pojęcia. Należy wziąć oczywiście poprawkę na powiększenie obrazka, które tutaj rozróżnialność liter zdecydowanie podnosi, co jest generalnie cechą charakterystyczną tych liter. Pamiętajmy, że zaprojektowano je by były wielkie. Nawet skorzystanie z najbardziej oklepanego kroju świata, czyli “Times New Roman” (thx MS!) podniosłoby ogromnie ergonomię mapki. [BULWERS MODE OFF]

Sprawa nie jest może z pierwszej ligi, ale istnieje ryzyko, że młody człowiek ze Skandynawii, Szwajcarii czy Hiszpanii wyczuje siermięgę i wspomni o tym znajomym, nie mówiąc już o wysłannikach konkurentów do miana Europejskiej Stolicy Kultury 2016. Często takie szczegóły stanowią podstawę dla niesprawiedliwych sądów. Warto byłoby zadbać o estetykę i nie dawać pretekstu, przynajmniej szczególarzom. Potem nawet imprezy typu “Rock vom Mars” niewiele będą mogły pomóć;)

W następnych częściach

Powyżej zaprezentowałem pierwszy, zdecydowanie negatywny przykład zastosowania drogowskazowego kroju liter. Następne będą mniej rażące. Napiszę m. in. o tabliczkach z nazwami ulic, spróbuję także przedstawić genezę kroju. Cdn. ●

©2010 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: drogowskaz, grafika, MPK Poznań, Poznań, projektowanie, transport publiczny, typografia

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Moim zdaniem — nie

2010-01-18T22:18:51Z

Wyrwany z marazmu przypływem powypoczynkowej energii wykonałem kilka zmian w układzie bloga. Zrezygnowałem z kategorii “subiektyw”, bo przecież wszystko co się tutaj pojawia jest moją opinią. Wyrażenie “moim zdaniem” jest tutaj tylko stratą miejsca i znaczeń. Muszę także wspomnieć, że nie chodziło o skrót od subiektywnie, ani o sprzedaż czegokolwiek z pozycji subiekta.

W zamian pojawiły się nowe kategorie:

prywata – wpisy wspomnieniowe lub związane z konkretnymi sytuacjami z mojej teraźniejszości,
kreacje – artykuły na temat wydarzeń i wydawnictw popkulturalnych,
komputronium – termin zaczerpnięty z powieści “Accelerando” Charlesa Strossa, oznaczający mechanizm komputerowy wielkości układu planetarnego, tutaj wyróżniający wpisy dotyczące internetu, sprzętu komputerowego i wszystkiego co biega po łączach.

Inne zmiany to:

zmiana aranżacji strony startowej – elementy związane z aktywnością w serwisach społecznościowych trafiły do stopki strony, dzięki temu bardziej wyeksponowana została sekcja z odnośnikami do artykułów,
zrezygnowałem z “facebook connect” w kształcie w jakim był obecny do tej pory – obecnie można logować się za pomocą danych z fb w sekcji komentarzy, niestety dostęp do odnośników na stronie “Jesieni” odbywa się tylko przez rejestrację i logowanie bezpośrednio do strony,
wprowadziłem zautomatyzowany proces generowania skrótów do strony za pomocą skryptu yourls i odpowiednich wtyczek, skrócony adres strony widoczny jest (powinien być) z prawej strony pod nawigatorem, proszę o używanie tego skrótu w przypadku rozpowszechniania, da mi to alternatywną możliwość analizy odwiedzin.

Co należało odnotować. ●

©2010 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: facebook connect, metablog, Wordpress, yourls

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Nowoczesne blogi z Posterous.com

2010-01-10T19:21:21Z

Któregoś pięknego dnia pewien smutny nastolatek z okolic Tulsy postanowił, że będzie odtąd wieźć życie pożyteczne i nienudne. Wyjechał do Kalifornii i założył tam agencję matrymonialną mającą być antidotum na rozpasanie moralne epoki dzieci kwiatów. Wymyślił sobie, że potęga więzi rozkwitnie w namiętnych listach słanych akros de kontinent. Nadał swojej firmie długą, ale ideową nazwę — “Poczta i erotyka dla nas”. Ale Posterous to coś z zupełnie innej beczki.

Posterous to dzisiejsza i w dodatku nie wyssana z palca opowieść. To historia o najbardziej przełomowym i najwygodniejszym sposobie współczesnego blogowania. Bo czyż może być coś prostszego od wysłania maila, w którym umieścimy treść, obrazki, filmiki, linki, pdfy i co tylko wena podpowie, na adres post@posterous.com? System automatycznie powoła do życia blog, którego loginem do zarządzania będzie adres nadawcy.

Co w tym wyjątkowego zapyta znudzony, acz zaawansowany wędrowiec-sieciowiec. Przecież, dajmy na to, możliwość publikowania via mail oferuje i góglowy Blogger, i WordPress, i Tumbler, a może nawet i blox.pl! (piszący nie ma bladego pojęcia). Jednak żaden z wymienionych nie pozwoli zrobić tego tak szybko. Wyjątkowy też jest sposób w jaki Posterous wysłaną wiadomość przetwarza i jak pozwala na gospodarowanie nią.

Podstawowe (i unikatowe) cechy systemu

Opcji mamy naprawdę sporo. Oprócz podstawowej funkcji blogowej, serwis może pełnić funkcję zbierania z sieci interesujących i ciekawych treści za pomocą bookmarkletu w kraju na P. zwanym skryptozakładką (jak np. w Tumblerze). Arcyciekawą funkcją jest możliwość prowadzenia blogów grupowych: rodzinnych, pracowniczych, klubowych itp. Wystarczy konkretnemu adresowi przypisać odpowiednie adresy mailowe autorów-nadawców. Słowem, jeśli dziadek umie obsługiwać maila, będzie umiał dopisać kilka historii do rodzinnej sagi.
Posterous pełni także z powodzeniem rolę przekaźnika treści do innych zdefiniowanych przez użytkownika serwisów społecznościowych (w efektach doskonalszych niż działania Ping.fm czy hello txt). Zastosowano tu filozofię odwrotną niż w serwisach agregujących wpisy z wielu źródeł, takich jak FriendFeed, czy rodzimy Flaker. Teraz możemy sprawiedliwie obsługiwać wszystkie nasze kontakty, bez względu na sieć, w której funkcjonują. Już nikt nie potraktuje z politowaniem naszej prośby o zapisanie się do konkretnego “portalu”;)

Zaawansowany Przykład

W opcjach autopost Posterousa zdefiniowaliśmy nasze konta na Picasie, Facebooku, LinkedIn, Twitterze i bloga na LiveJournal. Mamy kilka miłych zdjęć z imprezy. Chcemy wysłać je z krótkim opisem na jeden z blogów na Posterous oraz do tych serwisów, w których mamy tylko kontakty prywatne (w naszym przykładzie będzie to Facebook, Picasa i LiveJournal).

Polega to na wysłaniu maila na adres:
facebook+picasa+livejournal@nazwabloga.posterous.com
Temat: tytuł_wpisu((tag: tag1, tag2))
Załączniki: Foto1, Foto2, … , Foto n
Treść: Tutaj umieszczamy opis do zdjęć.

I gotowe! Za chwile system opublikuje wpis ze zdjęciami.

Wysłanie powyższej przesyłki na adres:
post@nazwabloga.posterous.com
spowoduje automatyczne opublikowanie treści dodatkowo we wszystkich pięciu serwisach przypisanych do naszego konta, natomiast zastosowanie adresu:
posterous@nazwabloga.posterous.com
spowoduje umieszczenie wpisu wyłącznie na naszym blogu w Posterous bez przekazywania treści dalej.

Dodam, że “nazwabloga” jest potrzebna wyłącznie w przypadku, gdy chcemy wysyłać treści na innego bloga niż główny (domyślny).
Dość zawiłe w opisie, ale naprawdę wygodne i eleganckie rozwiązanie.

Zalety i wady

Korzystanie z Posterousa daje znaczne oszczędności czasu w procesie tworzenia, publikowania i szczególnie udostępniania treści do innych miejsc, oczywiście po części kosztem wyglądu i aranżacji wpisu. Choć i to możemy obejść wysyłając mail w formacie html, z odpowiednim układem elementów. Dostęp do blogowania jest obecny wszędzie tam gdzie mamy dostęp do maila. Nie będą nam już straszne zablokowane przeglądarki, komunikatory i wszelkie protokoły — poczta elektroniczna dostępna jest praktycznie w każdym biurze. Nie musimy się przy tym martwić, że posty zostaną zanieczyszczone korporacyjnymi podpisami w mailach – system znakomicie rozpoznaje symbol sygnatury w postaci dwóch kresek (dywizów lub łączników), dla pewności możemy dodać jeszcze w treści komendę “#end” oznaczającą bezwzględny koniec wpisu.
Domyślnie mamy także do dyspozycji tagi, jest system komentarzy ze wsparciem dla Twittera i Facebooka. Te funkcjonalności nie są dostępne od razu w pakiecie startowym u bezpośredniej konkurencji, czyli Tumblr’a.

Brak możliwości utworzenia statycznych podstron, czy kłopot z zaawansowanym wstawianiem ilustracji z poziomu przeglądarki można zapisać po stronie wad.

I wszystko jasne

Wstęp do tego wpisu jest tylko pozornie bezsensowny. Przywołanie tutaj okoliczności amerykańskiej ma podkreślać dwie rzeczy. Primo, Posterous.com jest na razie wyłącznie po angielsku. Po drugie, w naszym kraju jeszcze mało jest użytkowników korzystających z wielu sieci, dla których jednocześnie informacja o Posterous.com stanowiłaby novum.

Bardzo polecam eksperymentowanie z tą platformą. To idealne rozwiązanie dla osób stawiających na treść, oszczędność czasu, czytelność i kompatybilność z innymi serwisami łebowymi. Gdybym dziś przygodę z blogowaniem zaczynał wybrałbym nie WordPress, ale właśnie dzieło chłopaka z Tulsy (który tak naprawdę składa się z dwóch osób: Sachina Agarwala i Garry’ego Tana, którzy nie pochodzą z Tulsy). ●

©2010 Ainunau.net. | Permalink | 2 komentarze/y | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: blogowanie, e-mail, mikroblogging, posterous.com, web 2.0

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Nawet superbohater nie przetrwa apokalipsy

2010-02-15T12:57:57Z

Nie wytrzymałem i zagrałem we flaszową grę Canabalt (wersja PC, wersja à la iPhone), produkt niezmiernie atrakcyjny i na wskroś pasożytniczy. Mam do czynienia z najprostszą grą w historii. Do sterowania używa się tylko jednego przycisku o funkcji “jump”. Podobno było już wiele tego typu programów, ale do tej pory sądziłem, że nie ma nic prostszego niż Pong z manipulatorem góra-dół czy wszelkie pinballe, z sterowaniem lewa-prawa.

Gra rozpoczyna się niczym w koszmarze. Nie wiadomo skąd, nie wiadomo po co, bohater biegnie, a raczej ucieka po dachach domów, dźwigach, billboardach. Wszystko drży od wybuchów i przelatujących machin. Inwazja! Przez minimalizm graficzny ledwo co widać. Błyskają tylko białe skarpetki do czarnego garniturku bohatera (też koszmar?). Ale to chyba tylko zabieg autora scenariusza, by człowieczka z pikseli nie traktować jako everymana — to taki prawie superbohater. Rozpędza się niczym pociąg, skacze jak pchła, upadek z wysokości nic mu nie zrobi — błyskawicznie wstaje, rozbija położone na drodze skrzynki, rozstrzaskuje pancerne szyby. Właściwie ma tylko jedną wadę — nie może się zatrzymać. Zapraszam do obejrzenia wideo, wystarczy mały fragment.

Click here to view the embedded video.

Wydaje się to nudne. Ale dzięki losowemu generowaniu “terenu” nie przechodzimy nigdy tej samej ścieżki. Nie ma idealnego “scenariusza” skoków. Często po obejrzeniu napisu “Game Over” przychodzi na myśl: “A spróbuję. Jeszcze tylko jeden raz”. Mało tego — nawet mając idealną zręczność nie można gry ukończyć, bo gra nie ma końca. Jedyny cel to odłożyć moment chwalebnej śmierci ile tylko się da.

Klimat dark future, koniec rasy ludzkiej, tragedia i samotność jednostki, bezsensowność działań. Do tego niemożliwość przewidzenia wydarzeń bardziej niż na długość jednego domu. Czy Canabalt rzeczywiście może wpędzić w depresję? Raczej nie — za dużo w tym akcji, brak czasu na zastanowienie. Z chorób grozi nam najwyżej jakaś pląsawica oczna, zawroty głowy, palpitacje i tym podobne. Po prostu program z etykietką “dla ludzi o pancernych gałkach”. Ja dozuję sobie najwyżej 10 truchcików na jedną sesję. O tym, że to tylko zabawa przypomina też powiązanie z twitterem — czemu nie pochwalić się nowym rekordem naszym obserwującym? Dziś nowoczesny produkt nie może obyć się bez “funkcji społecznościowych”.

Słowem, cudeńko. Świetny pomysł, sprawny interfejs, dopieszczona grafika, sugestywna elektroniczna nuta. Polecam.●

UPDATE: wersja portable na pendrive’a

Link do wersji na iCośTam (AppStore)

©2010 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: canabalt, dark future, gry komputerowe

Feed enhanced by Better Feed from Ozh