AŞK-YEMEK-YAŞAM

ON AIR

2011-06-23T09:10:00.000-07:00

Dün gece sevgili Erkin'le canlı yayında Hilal Ergenekon'a konuk olduk.. Çok keyifli bir 50 dakika geçirdik. Yemek fotoğrafçılığının dününü, bugününü ve yarınını konuştuk. Olmazsa olmazlarını anlattık. Bizim çektiğimiz dondurmaların dondurma değil, maket olduğundan bahsettik hala duymayan kaldıysa diyerek.. Hilal Ergenekon'un stüdyo dekorunu yakından gördük, hatta dekora konu olduk kendi fotoğraflarımızla ve çektiğimiz fotoğraflarla. Ve ben bir kere daha hiperaktif olduğuma karar verdim. Annemin çocukluğumla ilgili ne kadar uslu olduğuma dair hikayelerini anımsadım ve bir kez daha bana rakı ya da pasiflora gibi bir sedatif içirdiklerinden şüphelendim. 5.dakikada ilgim programdan başka her yere kaydı.. Hilal Ergenekon'a ben sorular sormamak için zor dayandım.. Bu arada 'bu elbiseyi giyince nasıl oturulur?' sorusunu düşünmeden yanıma alıp çıktığım elbise ve derin yırtmacı bana zor anlar yaşattı. 'Tanınmış fotoğrafçı Füsun Gümeli canlı yayında frikik verdi' şeklinde bomba bir habere sebebiyet vermemek için bir elimle sürekli yırtmacımı zaptetmeye çalışmak zorunda kaldım. Diğer taraftan kötü yemek fotoğrafı kullanmanın büyük firmalar adına ne kadar nahoş bir durum olduğunun bir kere daha altını çizdik. 50 dakika boyunca 'yemek yemek' diye konuştuktan sonra tam cebimdeki GDO'lu tohumları ve İsrail bayrağını çıkarıp stüdyonun ortasında yakmaya hazırlanıyordum ki, Hilal gözümdeki parıltıdan birşey yapacağımı anlamış olmalı, apar topar programı bitirdi. ''Hay aksi, neyse bir dahaki sefere artık'' dedim. Bir canlı yayın maceram da böyle sonlanmış oldu. Seviyorum canlı yayınları. ;)

SOFRA-BLOG YAZARLARI BULUŞMASI

2011-06-09T07:01:00.000-07:00

Bu yaza damgasını halihazırda vurmuş olan, gelenlerin gelemeyenlere anlatacağı, büyük buluşma bugün SOFRA dergisinin evsahipliğinde gerçekleşmiş bulunuyor.. Duymayan kalmasın, blog yazarları ve Sofra dergisi çalışanları Suadiye'deki Zamane Kahvesi'nde toplandık.. Zamane Kahvesi'nin nerede olduğunu biliyordum ama itiraf etmeliyim ki, yoldan azıcık içerde kalan bu kahvenin neye benzediği hakkında hiçbir fikrim yoktu.. Kendisi ile ilgi ve alakam Bağdat Caddesinden arabayla geçerken görüp 'Buraya da gelmeli bi ara..' demekten öteye geçmemişti, ta ki bu sabaha kadar..

Yukarıda gördüğünüz gibi, Zamane Kahvesi'nde eski kahve konseptinin zamana uydurulmuş haliyle karşılaşıyorsunuz. Beyaz, mavi, kırmızı dekorasyonu Akdenizi çağrıştırıyor ve renkli camlarından süzülen ışık içinizi ısıtıyor..

Neyse, ben yine buluşmamıza döneyim.. Kapıda, sevgili Nazan ve Sofra kızları tarafından karşılandı konuklar ve herkesin yakasına bir yaka kartı iliştirildi. Sevgili arkadaşlarım sağolsunlar bana 2 kart hazırlamışlar; Sofra çalışanı ve blog yazarı olarak.. Özgürlükçü bir yaklaşımla, 'kendisi seçsin, dedik' dedi Nazan.. Bir müddet kararsız kaldım, Neşeli Günler filmindeki Şener Şen misali, 'Ben hem kız, hem de erkek tarafıyım' dedim ama sonra blogger kimliğimi seçmeyi uygun gördüm.

Öncelikli olarak, buluşmanın resmi akışı ile ilgili bilgi vermek istiyorum.. Önce kahvaltı ettik. Kahvaltı dört dörtlüktü, herşey çok lezzetliydi.. Beni can evimden vuran ürünlerini burada detaylı olarak anlatmak isterim; ev yapımı fıstık ve de fındık ezmeleri tek kelimeyle muhteşemdi ve kalbimi çaldılar. Ayrıca kendi mamulleri olan, katkısız reçelleri ile kalbimi 2. kez çalmayı başardılar.

Zamane Kahvesi damaklarımızı şenlendirmekle yetinmeyip aşağıdaki karede görüldüğü üzere ruhumuzu da okşamayı başardı. Ben bu noktada, olayı kendime çevirmek istiyorum. Diğer blog yazarı arkadaşlarımın aksine, ben çok şükür, elimi kolumu sallayarak gittim buluşmaya. Ama ne yapabilirim? Mesleki deformasyon, birçok fotoğrafçı gibi, iş dışında yanımda fotoğraf makinesi taşımayı sevmiyorum. Aşağıdaki çay fotoğrafını ve biraz daha aşağıda yayınlayacağım Eskişehir helvasını cep telefonu ile çektim...

Neyse.. Lafı fazla uzatmayayım, kahvaltının ardından mini yemek ve yemek fotoğrafçılığı workshoplarını izleyip 2deki toplantıma yetişmek üzere 2'ye çeyrek kala koşarak mekanı terkettim.. Alt kattaki karşılama masası, bu kez uğurlama masasına dönmüştü ve masanın üzeri davetlilere verilecek hediye paketleri ile doluydu.. Hediye paketimizden ne mi çıktı? Çok güzel bir mmm.sofra.com.tr önlüğü ve Zamane Kahvesi için özel olarak kutulanmış, leziz Pelit makaronlar tabii ki de..

Gelelim buluşmanın bomba haberlerine... Birçoğunuz biliyordu belki ama Devletşah'ın bebek beklediğinden ben bihaberdim.. Yoğunluktan, bloğuma yazacak fırsat bulamadığım gibi, başka blogları da gönlümce dolaşacak vaktim olmadı son aylarda.. Ancak iki arada, bi derede göz gezdirebiliyordum .. Görmemişim ve duymamışım. Görünce koca bir çığlık attım sevinçten.. Devletşah zaten çok güzeldi, daha da güzelleşmiş.. Ve annelik çökmüş üzerine.. Çook şeker olmuş.. Daha fazla anlatmayacağım, 'Nazar değmesin' diyerek kapatacağım bu konuyu..

Bir diğer haber, Miss Çilek çalışmalarından dolayı çok özel bir ödülle ödüllendirilmiş.. Bana anlattı detayını ama ben burada kesiyorum ve daha geniş içerikli haberlerini kendisinden bekliyoruz.

Başkaa, başka ne vardı? Armutun Sapı bloğunun sahibi Hilal Hanım, minik oğluyla gelmişti buluşmaya.. Annesinin kucağından kaçıp yerlerde emekleyip etraftaki blogger kızlara çapkın çapkın gülümseyerek geniş bir hayran kitlesi edinen yakışıklımız, etkinlik bitmeden uyuyakaldı.

Ve de günün 'zamanla yarışma ödülünü', organizasyon davetiyesini dün gece 23.00de gören, gece 01.00 trenine yetişen ve sabah çok enerjik şekilde kahvaltıya iştirak eden, tüm bunları yaparken de, bize Eskişehir'in meşhur met helvasından getirmeyi ihmal etmeyen Eskişehirli blog yazarı arkadaşımıza veriyorum.. Takdir edilesi bir performans sergiledi kendisi.. Ama o kadar hızlı hareket ediyordu ki, konuşurken hafızama adını ve blog adını kazıdığımı sandımsa da, hafızam onun rüzgarı ile savrulmuş gitmiş. Bu satırlarımı okursanız gösterin kendinizi lütfen :) Helva için tekrar teşekkürler..

Ve yazımı noktalamadan önce, bu güzel organizasyon için başta sevgili Esra ve Nazan olmak üzere tüm Sofra ekibine takdir ve teşekkürlerimi sunmayı ve bu mutlu günde bizi gül yüzünden 'yine' mahrum bırakan görsel yönetmenimiz Ayşe Yazıcı'ya teessüf etmeyi bir borç bilirim..

Ayşe Abla, bir dahaki blogger toplantısına gel, gel Ayşe Abla gel ;))

YURDUM İNSANI...

2011-03-05T04:19:00.000-08:00

Boyamam gereken bir malzeme var, dün gittim bir yapı-marketten bir adet sprey boya aldım. Bugün bir güzel hazırlandım, boya yapacağım diyerek, sprey boyayı elime aldım, salladım salladım, yettiğine ikna olunca korumalı kapağını açtım, bir de ne göreyim, sprey boyanın spreyi yok.. Ne yaparsınız bu durumda, aldığınız markete gider bir diğeri ile değiştirirsiniz.. Tabii ki onu yapacağım.. Ama ben, bilinçli tüketici ben, önce kutunun üzerindeki numarayı aradım, niyetim 'müşteri hizmetleri yetkilisi' ile görüşmek, şuursuz ben.. :) Telefonu bir adam açtı, 'müşteri hizmetleri' dedim, 'benle görüşeceen' dedi.. 'Olur tabi' dedim, anlatmaya başladım, 'sizin ürünlerden sprey boya var ya, onun üzerine basılınca.. ' diye anlatmaya çalışırken snobluğum mu tuttu ne 'vaporizötürü yok bu boyanın' deyiverdim.. Karşımdaki amca da bir afallayıp fakat hemen toparlayıp '..ha barnaanla basıcaan yeri diyon' dedi, 'kolayı var, git değiştir' dedi, bizi niye aradın ki gibilerinden.. Dedim ya şuursuz ben, daha iyi hizmet vermek isteyeceklerini düşünerek haberdar ediyorum hatalarından, kimin umrunda, git değiştir.. değiştir, boya, sus..

PATATES PATATES OLALI....

2011-03-04T09:35:00.000-08:00

Bu ayki House Beautiful'a patatesli tarifler çektik.. Keyifli bir çalışmaydı, fotoğraflardan da belli oluyor sanırım. Tarifler de ilginizi çekebilir.. Neler var, sayayım; Patates Çorbası, Patatesli Biberiyeli Focaccia, Kremalı Patates Gratin, Kerevizli Patates Püresi, Fiskalı Kumpir..

Editörümüz de şöyle güzel bir not düşmüş bir kenara 'PATATES YEMEKTEN KORKMAYIN! ZİRA BU YAĞ FAKİRİ SEBZE, C VİTAMİNİ VE POTASYUM AÇISINDAN SANDIĞINIZDAN ÇOK DAHA CÖMERT..' Ben patates çorbası pişirmeye gidiyorum şimdi..

SÖZ YEMEK DE YAPACAĞIM, AMA..

2011-02-25T10:47:00.000-08:00

Bloğumu takibediyorsanız ya da ara sıra göz atıyorsanız ne kadar meşgul olduğumu duymuşsunuzdur.. İşim çok değilse de yazasım olmadığından kalem oynatmayabiliyorum, o ayrı bir mevzu.. Bu hafta gerçekten çok yoğun geçti, kafamı kaşıyacak fırsat bulamadım. Yazacak da bir sürü konu var.. Ama günlerden cuma olduğunu görünce, yine bir restoran önermekten kendimi alamayacağım. Haftaiçi bir arkadaşımla Nişantaşı'nda buluştuk, 'nereye gidelim, oraya mı, buraya mı?' derken kendimizi Delicatessen'de bulduk. Çok ferah bir atmosfer, girişte muhtelif organik gıda satılıyor. Neyse, vakit henüz erken öğle saati olmasına rağmen 2li masaların tamamı dolmuştu, alt kata inmeyi de gönlümüz çekmeyince orta yerdeki büyük masanın bir başına ilişiverdik. Oturur oturmaz da muhabbete koyulduk.. Muhabbetin nefes aldığımız aralıklarında cevval servis elemanı siparişlerimizi aldı, göz açıp kapayıncaya dek de tabaklarımız önümüzdeydi.. Ben mutlu-mesut tabağımdan lokmaları mideye indirirken arkadaşım 'tatsız mı, bana mı öyle geliyor?' dedi... O an farkettim, memnuniyetimin ana sebebi buydu, herşey kendi tadındaydı, somon somon tadında, ıspanak ıspanak tadında.. Son zamanlarda, daha önce yazdım mı şu an hatırlamadım, basit lezzetler çok hoşuma gidiyor.. Eskiden yemek pişirirken bir sürü şeyi karıştırmaktan mutlu olurdum, şimdiyse yediğim şeyin tadını almak istiyorum. Neyse, sonuç olarak Delicatessen böyle bir yer, yolunuz düşerse tavsiye ederim..
Esas beni eğlendiren kısmına geleceğim; Delicatessen'e gitmek bana yaklaşık 20 sene önce izlediğim aynı isimli post-apokaliptik sürrealist kara komediyi hatırlattı ve zihnimde filmden absürd sahneler dönüp duruyor.. Tam olarak konunun ne olduğunu söyleyemeyeceğiniz, birbirinden bağımsız gibi görünen birçok olayın olduğu yine de herşeyin eşsiz bir bütünlük hissiyle birleştiği, zamanın ve mekanın belirsizliğinin içine kör dalış yaparken insan ruhunun en nevrotik yönlerinden tramplen yapıp sizi yukarı fırlatan takıntılı bir filmdi Delicatessen.. Şimdi 'ilk fırsatta dvd'si buluna ve izlene' oldum..
Güzel bir haftasonu geçirmeniz dileğiyle..

SUSHI SUSHIMI

2011-02-19T02:57:00.000-08:00

Bugün günlerden cumartesi, gezme-tozma modunda olanlar için bir öneride bulunacağım. Fransız konsolosluğunun arkasındaki minik, minnacık japon restoranı Cafe Bunka. Atmosfer son derece Japon, arzu ederseniz yer sofrasında bile oturabiliyorsunuz. Japon kızlar hizmet ediyor, 'Hoşgeldiniz' diyorlar size, benim gibi yasemin çayı içmek isteyenlerin siparişini alırken '1 çin çayı' diye not alıyorlar, benim gibi duyarsızsanız o an idrak etmiyorsunuz kabalık ettiğinizi. Kabalık mı ettim düşüncesi, beraber gittiğim arkadaşlarımdan uzun süre Japonya'da yaşamış olan bir tanesi, oraya ait izlenimlerini anlatmaya başlayınca kafama dank ediyor. Mesela Japonya'da herhangi birşey için 'hayır' cevabı vermek büyük kabalıkmış. O esnada gözümün önüne çocukken izlediğim Richard Chamberlain'ın Toshiro Mifune ile başrolleri paylaştığı yabancı dizide sürekli havada asılı kalan ve de cevaplanmayan sorular geldi.. Richard Chamberlain soruyor; 'Bilmem ne bilmem ne mi Yokoshima?' Yokoshima bakıyor, arkasını dönüp gidiyor.. Adam için büyük bir kaale alınmama ve terkedilme travması oluşuyor o anda.. Ve çocuksun, bunları izliyorsun.. Neyse.. Sonra, mesela birşeye ihtiyacın var, asla direkt sorulmazmış.. 'Benim şu konuda yardıma ihtiyacım var' diye ortaya söylermişsin, biri sana yardımcı olmak isterse teklif edermiş zaten.. Arkadaşım, 'Siz Türklerde de var bu özellik' dedi... 'Aman ne şahane' dedim.. Ben şahsen kurtulmaya çalışıyorum bu özelliğimden.. Gene restorana dönelim, ben sushi sevmem, normalde pirinç lapasıyla çiğ balık yemiyorum. Dolayısıyle sushi benim için cazip birşey değil. Ama herşey yediğim gibi sushi de yerim.. Sushi'yle elektriğim buyken öyle ortalama bir sushi yemekten hoşlanmadığımı eklemeliyim.. Madem sushi yiyeceğim, adam gibi olmalı. İşte bu küçük restoran öyle bir yer.. Bu da, sipariş verdiğim için utandığım Çin çayı.. Ama gördüğünüz gibi, çay değdiği yeri ışığıyla aydınlatıyor :)

NİŞANTAŞI'NDA DİLİM PİZZA

2011-02-18T00:45:00.000-08:00

Bugün uzun uzun yazacak vaktim yok.. Dolayısıyla reklam yapma eğilimindeyim. Ama bilin ki, ben boşa reklam yapmam. Nişantaşı'nda ya da civarında yaşayanlar Şemsa'nın Kantin'ini bilirler.. Parmak yedirten lezzetler vardır Kantin'de. Yaklaşık 2 senedir de alt katında Dükkan diye bir yeri var Şemsa'nın.. Seç, beğen, sardır, götür şeklinde bir yer.. Neler var, hatırladığım kadarıyla sayayım; kek, börek, ekmek, çok lezzetli zeytinler, kiş, kurabiye, evde yapmaya üşenenler için tavuksuyu, etsuyu ve şimdi de İtalyan usulü dilim pizza.. Ben deneme sürümü olarak yapılmış kıymalı, domateslisinden yedim, çok başarılıydı.. Adres mi? Çok kolay Akkavak sokakta, hani şu Zeki Triko'nun olduğu meydana çıkan sokak.. Hadi afiyet bal şeker olsun..

YENİ BLOG

2011-02-18T00:00:00.000-08:00

Küçük bir haber vermek istiyorum.. Sofra dergisinin deneyimli ve sıradışı yemek yazarı Sibel Göktürk de blog yazıyor. Evde sucuk ve hatta peynir yapabilen Sibel'in mütevazi tariflerle başlangıç yaptığı bloğunun adresi http://sibelgokturk.blogspot.com/ İzlemeye değer..

KAÇAMAK YAPTIM, SİZ DE YAPIN

2011-02-17T03:31:00.000-08:00

Biz Rumeliliyiz ve Kaçamak bizim mutfağımızın önemli yemeklerinden biridir.. Türlü türlü kaçamak tarifi vardır ama temel olarak 2 çeşidinden bahsedebiliriz. Birisi et yemeklerinin yanına yapılan top kaçamak denilen sebzesi vs'si olmayan kaçamak, diğeri de tek başına yemek olarak yiyebileceğiniz cinsi.. Ben bugün 2.sinden yaptım. Fotoğraf sormayın, çok güzel oldu, bir oturuşta yedik, bitti..
Kısaca nasıl yapıldığını anlatayım; bir tencereye bir miktar su koyun, su miktarını tam söyleyemeyeceğim, göz kararı. İçine 1patates ve 1 soğanı rendeleyin, ocağa oturtun. Diğer tarafta 2 tane pırasayı yıkayıp temizleyin, sonra da çok ince doğrayın. İnce doğranmış pırasaları az yağla kavurun, iyice ölünce ocağı kapatın. Sakın 3 pırasa koymayın. Annem yaparken izlerdim hep, mesela 3 pırasası varsa 2sini koyardı.. 'O tek pırasa başka bir işe yaramaz ki, niye koymuyor?' diye düşünürdüm.. Sonra kendim yapmaya başlayınca 3 pırasalı denedim ve o 3.pırasanın baygın bir tat verip geriye kalan herşeyin tadını bastırdığını gördüm. Hatta şöyle söyleyebilirim, tek pırasayla bile yapabilirsiniz. Neyse.. Biz bunları anlatırken, tenceredeki su kaynadı, kaynayan suya elenmiş mısırununuzu tercihen tepsi düz bir satıhtan kaydırarak ve de havalandırarak bir kerede dökün. Tencereyi en küçük ocağa en kısık ateşe alın, sakın karıştırmayın, malzemenin yavaşça kaynarken mısırununu yavaşça içine almasına müsaade edin. Bu yaklaşık yarım saat alıyor sanırım. Bir süre sonra ortasında bir delik açılıyor, o delikten 1 çaykaşığı kadar tuz ekleyin, yine karıştırma çabasına girmeyin.. Ben bugün sanırım 1 bardak kadar mısırunundan yaptım, paketin dibinde kalmıştı çünkü. Aslında ilk anda panik oldum, çok az olacak diye.. Ama endişeye mahal yok, çoğalıyor.. Sonra.. Kaynıyor, kaynıyor, mısırununun heryeri ıslanıyor.. O noktada, bir kaşıkla şöyle bir karıştırıp ocaktan alın. Ve esas marifet ve de güç gerektiren kısmı geliyor, çünkü koyu kıvamlı bir bulamaç olmalı tencerede, oklavanın ucuyla ya da tahta kaşığın sapıyla hızlı hızlı karıştırmak gerekiyor. İyice karıştırmazsanız mısırunu öbekler halinde kuru kalabiliyor.. Sonra da bu karışımı, küçük bir fırın tepsisinin dibine yaydığınız pırasaların üzerine yayın. Kaşıkla minik çukurlar yapın.. Annem ocağın üzerinde 1-2 dakika bu haliyle tıkırdatır, ben genellikle fırına atıyorum. Bu arada keyfinize göre miktarını ayarlayabileceğiniz tereyağını eritin, içine 1 kahve kaşığı kadar domates salçası koyun, az birşey de pul biber fena olmuyor.. Şunu da eklemek isterim, bana göre bu yemek ne kadar tereyağ o kadar güzel oluyor.. Yoğurt ya da ayranla yemeniz tavsiye olunur.. Afiyet olsun. Üzerine kahve içmeyi ihmal etmeyin...

ÇOCUKLUĞUMUN DOMATESLERİNİ ÖZLÜYORUM

2011-02-14T14:26:00.000-08:00

Hepimiz masum, pembe yanaklı bebekler olarak geliyoruz dünyaya, beslenmek ve sevilmek en büyük 2 ihtiyacımız. Büyüdükçe ihtiyaçlarımız artıyor ama bu temel 2 ihtiyaç hep orada kalıyor. Sevilmek uğruna pek çok şeyden fedakarlık ediyoruz, boş veriyoruz. En önemlisi bizi biz yapan ÖZden vazgeçiyoruz. Herbirimiz doğduğumuzda, o masum bedenin ve ruhun içinde tanrıdan bir parça barındırırken zamanla unutuyoruz o tanrısal parçayı.. Üzerini örtüyoruz, yok sayıyoruz.. Bazen bilerek saklıyoruz, diğerleri elimizden alamasın diye.. Ya da bilmeden distorsiyona uğratıyoruz; -miş gibi yapıyoruz, maskeler takıyoruz, hayallere dalıyoruz, izole oluyoruz, korkuyoruz ya da eğlencede kayboluyoruz, öfkemizle kavruluyoruz, kişiliksizleşiyoruz ya da detayda yitip gidiyoruz.. Sonra da hayat boyu bunun acısını taşıyoruz, yaşadığımız her saniyede, hayatımızdaki her insanla.. Özü saklayıp unutmuş olmanın acısı en derinlerde hep canımızı yakıyor.. Ne acı, di mi? Ben bir de son zamanlarda çocukluğumun lezzetlerini özleyip canımın acıdığını hisseder oldum. Şaşırmayın. Kalbim acıyor gerçekten. Çocukluğumun domatesleri, çilekleri burnumda tütüyor. Tavuk gibi tavuk yemek istiyorum.. O kadar uzun zamandır tavuk yemedim ki nerdeyse tadını unutacağım, allahtan damak unutmuyor.. Damak dedim de, o damak var ya 2-3 senedir benim gibi bir sağlıklı beslenme gurusuna çocukluğunun sosisini aşerdittiriyor.. Hatırlar mısınız biz çocukken sosisin tadı neye benzerdi, hayvanın et dışındaki bölümlerinden ve bugüne kıyasla daha az miktarda kimyasal maddeyle üretildiği zamanlarda? Bugünkü sosislerle arasında dağlar kadar fark vardı.. Neyse.. Tam bir 'geçmiş zaman olur ki..' durumu.. Nisan sonunda turfanda domates çıktığını, ilk kokulu domateslerin mayıs başıyla, ortası gibi tezgahlarda boy gösterdiğini.. Her meyvenin, her sebzenin bir mevsimi olduğunu söylesek yeni nesiller inanmazlar herhalde.. İnanmadıkları gibi gülerler de.. Geçen gün aklıma geldi, yeğenlerime ben çocukken bir filmin neredeyse 1 yıl sinemalarda oynadığını, hatta bazılarına gazete ilanlarında '52.zafer haftası' diye başlık atıldığını söyledim, komik buldular, güldüler. Gülmeyin, ben özlüyorum o zamanları.. Herşey daha yavaştı, herşeyin bir vakti vardı.. Domates kendi özüne daha yakındı, insanoğlu kendi özüne daha yakındı.. Gıdalarımızdaki GDO vs, yavaş yavaş bizi ele geçiriyor, ruhumuzdan uzaklaşıyoruz.. Tek kanallı televizyonumuzu da, sobanın üstünde ekmek kızartmayı da özlüyorum. İnsanların acılarıyla da, mutluluklarıyla da, hatalarıyla da daha uzun süre başbaşa kalabildikleri zamanları özlüyorum, zamanın yavaş aktığı günleri özlüyorum. Bu bilgisayar bile öcü gibi gözüküyor gözüme.. Bugünlük bu kadar yeter.. Ben ruhumu dinlemeye gidiyorum..

TUNA KİREMİTÇİ BÜYÜMÜŞ GÖRÜNÜYOR :))

2010-10-13T08:09:00.000-07:00

Birkaç gündür bloğuma 2 satır yazabilme arzusuyla yanıp tutuşuyordum, aklıma çeşit çeşit fikir geliyor, yaptıklarımı sizlerle paylaşmayı istiyordum.. Biraz önce, bugünkü işlerimin çok büyük bölümünü halletmiş olmanın getirdiği keyifle şöyle güzel bir Türk kahvesi içeyim dedim, kolumun altında günlük gazetelerle koltuğa gömüldüm, ''memlekette-dünyada, ne var-ne yok'' derken gözüm Kelebek'teki Tuna Kiremitçi'nin ''ERKEĞİN BÜYÜMEDİĞİNİ ANLAMA YOLLARI'' isimli yazısına takıldı.. Okudum-güldüm, güldüm-okudum.. Ve bunu sizlerle paylaşmamamın ayıp olacağına kanaat getirdim. Görünen o ki, tecrübeyle sabit bilgiler :)) Kiremitçi'yi kutluyorum..

Erkeğin büyümediğini anlama yolları

Kendisini dünyanın merkezi sanıyorsa: Büyümenin alameti, dünyanın etrafımızda dönmediğini anlamamız. İnsanlık bile çocukluktan, evrenin merkezi olmadığımızı kanıtlayan Kopernik sayesinde yırtmış.

Kurban rolünü seviyorsa: Çocuklar sürekli bir şeylerin kurbanı olmaktan yakınır. Bu aynı zamanda hayatın sorumluluğunu almak istemeyen yetişkinlerin de sığındığı limandır.

Erkek taklidi yapıyorsa: Erkekliğini lüzumsuz yere gözümüze sokanlar da aslında çocuktur. “Taşfırın erkeği” Haluk, bu çocuk-erkeklerin şahıdır. Aklı başında bir yetişkin kendisine ‘taşfırın’ der mi?

Kafayı sekse takmışsa: Seks tabii önemli ama büyümeyen erkekler bunu pornografik bir çiftleşme gibi görür. Seksin erotik bir tekleşme olabileceği gelmez akıllarına.

Özgüven sorunu varsa: Erkekler büyüyemeyince kendilerini zayıf hissederler. Bu da onları özgüven sorunlarına sürükler. Küçük sorunlar yüzünden asabileşenler çocuk-erkeklerdir.

Lolita merakı varsa: Büyümemekten kaynaklanan ego sorunları, erkeğin çok genç kızlara meyletmesine neden olabilir. Mesela yazar Frederic Beigbeder, “kadının en seksi yeri neresidir?” sorusuna şu yanıtı vermiştir: “Eğer 18 yaşındaysa, yaşı.”

Erkek arkadaşlarıyla daha mutluysa: Her erkek ara sıra yeniçeri muhabbetinden hoşlanır. Ama başka zaman negatif elektrik santrali gibi çalışan adam erkek arkadaşlarının yanında pamuk kıvamına geliyorsa, yeri yeniçeri ocağıdır.

Hatalarını kabullenmiyorsa: Herkes her gün bir sürü hata yapar. Ama sadece çocuklar hatalarını kabullenip ders çıkarma yetisinden yoksundur. Yetişkinler her hatanın bir tekâmül fırsatı olduğunu bilir, ona göre davranırlar.

Büyümeyi reddediyorsa: Büyümeyen erkeklerin bir kısmı bunu reddettikleri için, yani Peter Pan sendromundan dolayı bu haldedirler. Çocukluğun sadece çocuklara yakıştığını nedense anlayamazlar.

YENİ YEMEK KİTABINDAN YENİ KURABİYE

2010-07-25T23:16:00.000-07:00

Yaz rehaveti, böyle birşey olmalı :) Öyle bir tembellik edesim var ki anlatamam.. Bloğuma bakınca da anlaşılıyordur sanırım. Utanıyorum ama söz geri döneceğim, şu an enerji depoluyorum, malum güneş tepede..

Bu arada nadir de olsa mutfağın yanından geçiyorum, hatta bazen birşeyler pişirdiğim bile oluyor.. İşte geçenlerde böyle bir günümde Dr Oetker'in Mutfakta Mutluyum serisinin yeni çıkan 3 numaralı kitabından bir kurabiye pişirdim. Tarifi aşağıda, kitabı inceleyebileceğiniz link de bu ; https://sanalmagaza.droetker.com.tr/index.php?act=Y2F0PTI%3D

YULAF EZMELİ KURABİYE
125 gr yumuşak tereyağ
1 subardağı tozşeker
1 poşet Dr. Oetker şekerli vanilin

yarım çaybardağı süt

2buçuk çaybardağı un

3 çaykaşığı Dr. Oetker hamur kabartma tozu
2buçuk yemek kaşığı Dr. Oetker kakao
3 subardağı yulaf ezmesi
1buçuk subardağı iri kırılmış ceviz

Tarif kısmını uzatmıyorum, yulaf ezmesi ve ceviz dışındaki malzemeyi mikserde karıştırın, yulaf ezmesi ve cevizi karıştırın. Fırın tepsisine yağlı kağıt serin. Bir tatlı kaşığı yardımı ile bir parça hamur alın, bir diğeri ile sıyırın, düzeltmeyin, kurabiyeler şekilsiz olacak. Önceden ısıtılmış fırında yaklaşık 15-20 dakika pişirin.

turbo fırın: 160 derece

elektrikli mini fırın: 150 derece

elektrikli midi fırın: 170 derece

AFİYET OLSUN....

KİME KONUK OLDUM, KİM BANA KONUK OLDU?

2010-07-02T00:28:00.000-07:00

Lüks marka danışmanı Özlem Güsar'ın güzel bloğuna (sizinkilerden güzel olmasın) konuk oldum. Okuyun ve de fotolara bakın bakalım beğenecek misiniz... Bayağı eğlenceli bir misafirlik oldu bu seferki :)

http://www.ozlemgusar.com/2010/06/30/kim-kiminle-nerede-ne-yapiyor-haziran/

HAFTASONU NEREYE KAÇSAK??

2010-06-15T02:54:00.000-07:00

Bence yukarıdaki yere kaçın. Ben kaçtım ve de çok beğendim. Sessiz, ıssız, dünyadan kopmuş bir yer. Denizin mavisinde, zeytinin gölgesinde, gece gökyüzünün koynunda dağılıp yokoluyorsunuz. Meditasyon, boş ve anlamsız kalabiliyor ya da hakkını veriyorsanız acaip birşey oluyor.

Otelin önünden de denize girebiliyorsunuz, benim tavsiyem civar koylar. Zodyakla kendinizi bıraktırıp aldırabiliyorsunuz. Mutfaklarına çok bayılmadım açıkçası. Nacizane, bir gurme olarak vasat buldum. Ama tabii ki bu benim yorumum. Şunu da eklemeliyim ki, hiç beğenmesem protesto şeklinde yemez, orada bile kendi yemeğimi yaratmanın yolunu bulurdum. Mezeler hiç fena değil. Sigara börekleri güzel, özellikle denize girip çıktıktan sonra şahane oluyor. Cumartesi geceleri, restorana teknelerle çok gelen olduğu için deniz balığı çok erken tükenebiliyor. Böyle bir durumda sakın çiftlik balığı yemeye kalkmayın, ağzınızın tadını neyle düzelteceğinizi şaşırıyorsunuz. Meze, kalamar, ahtapot takılın.Sair günlerde, risk yok. Her gün balığa çıkıp taze balık avlayan bir balıkçıları var. Bu arada zeytinleri çok güzel, otelin arkasındaki zeytinlikten, kendileri basıyorlar. Zeytinyağlarını, yine kendi zeytinlerinden sıktırıyorlar. Hatta bence mezeleri daha yağlı yapsalar daha lezzetli olabilir. Biraz çabayla düzelebilecek bir mutfakları var. Herşey bir kenara, her yer çok temiz. Ve çalışanlar, işletenler çok güleryüzlü, samimi insanlar. Sizi rahat ettirmek için ellerinden geleni yapıyorlar. Cumadan atlayıp gidip pazartesi akşam döndünüz mü, 10 gün tatil yapmış gibi oluyorsunuz. Bodrum havaalanına 45 dakika mesafede, denizden de ulaşım var. Benim gibi, bütün gün hamakta sallansam, kimse gürültü etmese, denize girip çıksam, yine hamakta sallansam modeliyseniz, tavsiye ederim. Daha detaylı bilgi için http://www.kaptanhan.com/ a bakabilirsiniz.

ÇİLEKLİ MAKARON

2010-06-11T14:28:00.000-07:00

Başlığa bakıp da, çilekli makaron tarifi vereceğimi sanıyorsanız aldanıyorsunuz. Şu günlerde, ''tembellik sultanlıktır'' mottom olmuş durumda :) Ancak ve de ancak, o şahane çilekli makaronları nerede bulacağınızın tarifini veririm. Lafı hiç uzatmak istemiyorum, Bağdat Caddesinde Cafe Cadde, adres bu. Gidiyorsunuz ve de yiyorsunuz. Ben yıllardır, yolum düşünce, düşmeyince Cafe Cadde'ye giderdim ve yediğim yemek o kadar tatminkar olurdu, fenalık geçirecek kadar doyardım ki tatlı yemeye yer kalmazdı. Meğer tatlı menüleri çok meşhurmuş, bu kadar geç haberim olunca hızlı bir giriş yapmak zorunda kaldım, menüden crem brulee setini ve de çilekli makaronu acilen denedim. Çok üzgünüm, arasında özel yapım dondurmayla tabakta salınan makaronu görünce gözüm döndü. Ancak bittikten sonra yanımda fotoğraf makinesi olduğunu hatırladım. Şimdiden afiyet olsun... :))

ARİF OLAN ANLAR..

2010-06-02T07:17:00.000-07:00

Üniversite sınavından çıktığımda, nereye-kaç puanla gireceğimi söylediğimi hatırladım da, çok üzüldüm kendim için :( Okuyun, ilginç...

Dunning-Kruger Sendromu

Televizyon izlerken birilerine bakıp da "Ya bu adam bu sığlıkla nasıl buralara kadar gelebilmiş" diye düşündüğünüz oldumu hiç? Ya da işyerinizde sizinle aynı ya da daha üst aşamada bir görevde olan
bazıları, sizde büyük bir şaşkınlık uyandırdı mı?; onlara bakıp "Bu cahillik, kendini bilmezlik nasıl fark edilmez?" diye iç geçirdiniz mi?
Justin Kruger ve David Dunning adlı iki ABD'li bu hissi çok yaşamış olacak ki, iki psikiyatri uzmanı, 10 yıl kadar önce bir teori ortaya attı: "Cehalet, gerçek bilginin aksine, bireyin kendine olan güvenini artırır."
Ve bunun üzerine bir araştırma başlatıldı. Fizyolojik ve zihinsel alanda yapılan çeşitli uygulamaların sonucunda şu bulgulara ulaşıldı: Niteliksiz insanlar ne ölçüde niteliksiz olduklarını fark edemezler. Niteliksiz insanlar, niteliklerini abartma eğilimin-dedir. · Niteliksiz insanlar, gerçekten nitelikli insanların niteliklerini görüp anlamaktan da acizdirler. Eğer nitelikleri, belli bir eğitimle artırılırsa, aynı niteliksiz insanlar, niteliksizliklerinin farkına varmaya başlarlar. Bitmedi... Cornell Üniversitesi'ndeki öğrenciler arasında bir test yapıldı ve klasik "Nasıl geçti?" sorusuna öğrencilerden yanıtlar istendi...
Soruların yüzde 10'una bile yanıt veremeyenlerin "kendilerine güvenleri" müthişti. Onların "testin yüzde 60'ına doğru yanıt verdiklerini" düşündükleri; hatta "iyi günlerinde olmalarıhalinde yüzde 70 başarıya bile ulaşabileceklerine inandıkları" ortaya çıktı. Soruların yüzde 90'ından fazlasını doğru yanıtlayan-lar ise "en
alçakgönüllü" deneklerdi; soruların yüz de 70' ine doğru yanıt verdiklerini düşünüyorlardı.
Tüm bu sonuçlar bir araya getirildi ve Dunning-Kruger Sendromu'nun metni yazıldı:
"İşinde çok iyi olduğuna" yürekten inanan 'yetersiz' kişi, kendini ve yaptıklarını övmekten, her işte öne çıkmaktan ve aslında yapamayacağı işlere talip olmaktan hiçbir rahatsızlık duymaz! Aksine her şeyin
hakkı olduğunu düşünür! > Ancak bu 'cahillik ve haddini bilmeme' karışımı mesleki açıdan müthiş
bir itici güç oluşturur. 'Eksiler' kariyer açısından 'artıya' dönüşür. Sonuçta, 'kifayetsiz muhterisler' her zaman ve her yerde daha hızlı yükselirler...Bu arada, gerçekten bilgili ve yetenekli insanlar çalışma hayatında 'fazla alçakgönüllü' davranarak öne çıkmaz, yüksek görevlere
kendiliklerinden talip olmaz, kıymetlerinin bilinmesini beklerler...Tabii beklerken kırılır, kendilerini dah a da geriye çekerler... Muhtemelen üstleri tarafından da 'ihtiras eksikliği' ile suçlanırlar..."
Ne olur fazla mütevazi olmayın!...
"Siz de çevrenize şöyle bir bakın" diyeceğim ama eminim bu satırları okurken bile aklınızdan bir dolu yüz, bir dolu isim geçti...
Bence Dunning ile Kruger'in, bu çalışmalarıyla 2000'de, Nobel yerine Harvard Üniversitesi'nin Ig Nobel'ini alma nedeni "cahil olmamalarıydı". Gönlümün nobelini bu ikiliye vererek yazımı Bertrand Russel'in bir
sözüyle bitiriyorum: "Dünyanın sorunu, akıllılar hep kuşku içindeyken aptalların küstahça kendilerinden emin olmalarıdır."

-------------------------------------------

KISSADAN HİSSE ARİF OLAN ANLAR..

KURABİYEKURABİYEKURABİYEKURABİYEKURABİYE

2010-06-01T04:27:00.000-07:00

''Yaz geldi, gezmeler arttı, neler neler yazarım artık'' derken, 1 ay kalem sallamamak, klavyeye dokunmamak gerçekten ayıp, bence... Gezdiğim, gördüğüm benim olsun, yediğimi-içtiğimi sizden saklamak, hele ki geçtiğimiz haftasonu yediklerim gibiyse, insanlık suçu.

Çok uzak biryerden bahsetmeyeceğim.. Saros'a dalmaya gidip gelirken geçilen biryer, Tekirdağ... Köfte diyeceğimi sanıyorsanız, yanılıyorsunuz. Köfte yedik Özcanlar'da, o ayrı, zaten yemelisiniz.. Köfte yemeden Tekirdağ'dan geçmek eksik bir hareket olur.. Ama bahsetmek istediğim başka bir lezzet, aslında tek bir lezzet de değil, bir sürü harika tatlı yapıyorlar, benim favorim unkurabiyesi, çıtır çıtır, tereyağ kokan, ağızda dağılan muhteşem kurabiyeler.. Evet evet, görüntüden tahmin ettiyseniz, doğru bildiniz, Kavala kurabiyesi. Ben tam bir Kavala kurabiyesi aşığı ve de huysuzuyumdur. Her gidişimde utanmaz, 20 kutu yüklenir gelirim ama her markanınkini beğenmem, beğendiğim tek bir marka vardır, onu alırım. Her ne ise, bundan 3-4 sene önce Tekirdağ'da bir pastane keşfettim, ama ne pastane, her ürünleri olay.. Hele bir Kavala kurabiyesi yapıyorlar, aynısı, Kavala'dakinin aynısı.. Nasıl yapmışlar bilmiyorum, aynısını yapmışlar. O kadar lezzetli ki, bir kerede yarım kutu yiyebiliyorum. Sonuç olarak, o gün-bugündür, kurabiye almadan Tekirdağ'dan geçmiyorum. Tatlı seviyorsanız, ama bayağı tatlı, peynir helvasını da tavsiye ederim, kaymaklı dondurmayla yemelisiniz.. Nasıl tel tel, damakta patlayan bir lezzet.. Yerken kendinden geçmemek mümkün değil. Giderken birini, dönerken diğerini yemek, yolluk olarak da portakallı kurabiye almak, evdekilere de unkurabiyesi götürmek, derin bir memnuniyet ve 'iyi birşey yaptım' duygusu yaratıyor insanda. Tekirdağ çarşıda, birkaç dükkan arayla 2 şubeleri var, günün her saati dolular. Köşedeki şubeyi yenilemişler, içini-dışını, bayağı güzel olmuş. Kim olduklarını yazmadan, yazıyı postalar çıkarmışım.. Yapmam öyle şey :) Şar Pastanesi.. İnternet siteleri de var, hatta oradan satış da yapıyorlarmış galiba artık, benim şu an kurabiyem var, bakmadım henüz siteye..

Tatlılar dışında, bu sefer başka bir lezzetin daha peşine düştüm Tekirdağ'da. Seneler önce, yol üzerinde bir lokantada damlasakızlı yoğurt yemiştim, ama bulamadım neresi olduğunu. Bulamayınca eve gelip damlasakızlı yoğurdumu kendim yapmaya çalıştım. Damlasakızını dövüp ılık süte karıştırıp mayaladım ama beğenmedim sonucu. Galiba damlasakızıyla kaynatmam gerekiyordu sütü... Neyse, çalışmalarım devam edecektir..

Sevgiyle kalın.

2010-04-27T13:16:00.001-07:00

Cevizli Dip from Bizim Usul Makarna on Vimeo.

MİSS ÇİLEK BİZİMUSUL'DE :)

2010-04-27T13:12:00.000-07:00

Ve iştee, Miss Çilek ve Ada ve Kirpi, Bizim Usul Makarna'da Devletşah'a konuk oldular.. İzleyin, bayılacaksınız. Cevizli dip yapmışlar, yemeye doyamayacaksınız.. Bu arada, İpek'in yeni saçlarını ben çok beğendim, çok fotojenik ve telejenik.. Bakalım siz nasıl bulacaksınız..

http://www.bizimusulmakarna.com/cevizli-dip/

BAHAR GELMİŞ

2010-04-26T05:13:00.000-07:00

Haftasonu, Kirazlıyayla'ya gittim. İstanbul'un rüzgarı insanda akıl bırakmıyor, ama bahar gelmiş, işte kanıtı..

KADIN-ERKEK İLİŞKİSİ, TESTİ KEBABI GİBİ BİRŞEY

2010-04-18T04:01:00.000-07:00

Cuma günü ''meditasyon'' demiştim. Bütün haftasonu, (sanırım haftaiçi de öyleydi; konu içimde henüz pişmediği için anlamamışım) meditasyonlarımın ana konusu kadın-erkek farklılıkları ve bu farklılıkları kabul edememekten nasıl acı çekiliyor olduğu idi. Konu kafamda biraz daha toparlanmaya başladı ama henüz tam pişmedi (testi kebabı gibi birşey bu, çok vakit istiyor). Pişmediği için aklımdakileri yazmayacağım bugün. Sadece Ayşe Arman'ın, Aile Dizimci ve Terapist Mehmet Zararsızoğlu ile yaptığı röportajdan bir bölüm aktaracağım, okumayanlar için ya da okuyanlara hatırlatma olarak..
Bir de, aşağıdaki alıntıda da geçen, kadının doğurganlıktan dolayı 2-0 önde başlama durumu size ne ifade ediyor? Burda paylaşırsanız sevinirim..
Sonsuz sevgiyle...

MESELEYE kafadan giriyorum: En son ne zaman seviştiniz? Şöyle gerçekten şehvetli bir biçimde... Kalpten, sevgiyle, içten gelerek, hakkını vererek... Cevabınızı duyamıyorum...

Bana söylemenize gerek yok zaten. Bu sorunun cevabını kendinize vermeniz yeter.Psikoterapist Mehmet Zararsızoğlu’yla kadın erkek ilişkileri üzerine konuştum. Bana çok ilginç gelen şeyler anlattı. Seks bir ilişkide ne kadar önemli, zıtlıkları birleştiren nedir, kadın erkeği, erkek kadını anlayabilir mi, hangi kadınlar ve erkekler iyi partner olabilir... Buyurun uzmanından okuyun...
Kadın-erkek ilişkilerinde temel sorun nedir?
* Evren, çok kreatif bir tasarımla kadınla erkeği birbirine mecbur kılmış. Kadında olanlar erkekte yok. Erkekte olanlar da kadında yok. Bizim birbirimize ihtiyacımız var. Kadın, kendisinde olmayanı erkekten aldığında kadın oluyor. Erkek de kendisinde olmayanı kadından aldığında...
Her şeyi cinsellikle açıklamıyorsunuz değil mi?
* Tabii ki öyle yapıyoruz! Çünkü ölümün panzehiri seks. Cinsellik olduğu için hayat devam ediyor ve sürüyor. Ölüm, yaşanılır bir şey haline geliyor. Seks, bir ilişkinin A’sı Z’si her şeyi. Herkese, “Her şeyden ödün verin, sekten asla!” diyorum. Seksin olmadığı bir ilişkide, kadın-erkek ilişkisinden söz edemeyiz. Biz psikoterapistler bize danışanlara, “Cinselliğiniz nasıl, ne sıklıkta?” diye sormaya bayılırız. Gerçi bunu da absürt buluyorum. Çünkü cinsellik, o iki kişiden başka hiç kimseyi ilgilendirmeyecek kadar özel bir şey. Burada tek kriter bence sıklığının ve kalitesinin her iki tarafı da mutlu etmesi. Ayda 3-4 kere sevişiyorsundur, ama kalitelidir ve siz mutlusunuzdur, o zaman sorun yok.
Genellikle ilişkilerde BİZ neyi atlıyoruz?
* Hiçbir ilişki iki kişilik değil. Bunu bir türlü anlayamıyoruz. Sadece siz ve eşiniz değilsiniz yani. Aslında iki ordu söz konusu. Sizin aileniz, yani anneniz babanız, kardeşleriniz, hayatınıza bütün girmiş erkekler... Aynı şeyler eşiniz için de geçerli... Freud’un güzel bir sözü var, “Kadın ve erkek seks yapmak için yatağa girdiklerinde, yalnız olduklarını zannederler ama yatağın üzerinde görünmez bin küsür kişi vardır!”
İki kişilik mutlu ilişki illüzyon mu yani...
* Hem de nasıl! Bana danışanlar, “Birbirimizi anlarsak, sorunları çözeriz” zannediyorlar. Bu çok saçma. Çünkü kadın ve erkek birbirini anlayamaz. İki farklı yaratık söz konusu. Biyolojileri, anatomik ve ruhsal yapıları taban tabana zıt...
Nedir o zıtlıklar?
* Aileler zıt, aile matrisindeki tüm yaşanmışlıklar zıt, kişilik ve karakterler zıt. İki yabancının, ortak bir karakterde buluşma ihtimalleri 6.5 milyarda bir. Dolayısıyla, bize yutturulmaya çalışıldığı gibi “ideal eş”, “ideal partner” yok.
Peki yapacak bir şey yok mu?
* Olmaz mı? Tüm bu farklı yanlarımıza rağmen birbirimizi çektiysek, vardır bunda bir hikmet deyip, karşımızdakini olduğu gibi kabul edeceğiz. Ve hani biz iki kişi değil, iki orduyuz ya; sistemleri savaşa sokarak bir mücadele içine girdiğimizde, ilişkinin iflah olmayacağını bileceğiz. Bunun galibi yok. Esas olarak şunu kafamıza kazıyacağız: “Benim önceliğim eşim.” Onun arkasında dimdik durmam gerekiyor. Herkese karşı. Bu, bir anlamıyla büyümek demek. Erkek ya da kadın olarak var olabilmek için, annemiz, babamız bizi bırakmak istemese de, “Hayır” deyip, onlarla bağımızı koparmamız gerekiyor. Bu bağı koparmak, “Ne halin varsa gör!” demek değil. Ama önceliğin eşiniz olduğunu vurgulamak...
Başka böyle önemli bilmemiz gereken şeyler de var mı?
* Kadınlar, evrenin daha ayrıcalıklı ve özenli yarattığı varlıklar. Farklı bir yaşam güçleri var. Çünkü doğurganlar. Yarı tanrısal bir şey bana göre. Kadın, kadın-erkek ilişkisine evrenin ona bahşettiği bu güçle, iki sıfır önde başlıyor. Bir de başarılı, tuttuğunu koparan bir kadınsa, entelektüel seviyesi de yüksekse, ortaya müthiş bir güç çıkıyor. Bu zaman zaman dezavantaj. Çünkü kadın, erkeğine, “Sen benim erkeğimsin. Sana güveniyorum. Sana kendimi bırakabilirim” hissi yarattığında, erkek kendisini erkek gibi hissediyor. İnanın, ister Rahmi Koç olsun, ister Einstein, kadınından bu söylediğim duyguyu hissetmediğinde erkek, kendini erkek gibi hissedemiyor. Onaylanmamış ve eksik kalıyor. O zaman da kendisine bu duyguyu daha kolay yaşatacak kadınlar aramaya başlıyor. Diyeceğim o ki, kadının tüm bunları da hesaba katması gerekiyor.
Kadınların ne yapacağını anladık. Pekİ erkekler?
* Kadın ona kendini teslim ettiğinde, o da kadına kendini değerli hissettirecek. Size hemen hangi kadın ve erkek tiplerinin bunu başarabildiğini söyleyeyim. Eğer kadın, annesinin kızıysa, yani annesiyle barışık, annesini olduğu gibi kabul eden, asla “Ben annem gibi olmayacağım” demeyen biriyse, mükemmel partner oluyor. Ama babalarının kızlarıysa, ne yazık ki kötü partner oluyorlar.
Neden?
* Babalarındaki o “animus” enerjisini o kadar kıymetli ve ulvi buluyorlar ki, körkütük aşık olsalar bile, bilinçaltlarında, partnerlerini babalarıyla kıyaslıyorlar. Ve onları yetersiz bulan bir tavır içine giriyorlar. Erkeklere gelince, annesinin oğlu olan erkekler iyi partner olamıyorlar maalesef. Erkek de, babasının oğlu olacak...
Bu kadar zor mu yani kadın erkek ilişkileri?
* Bir yanıyla zor, bir yanıyla değil. Bütün bunları, bütün bu zıtlıkları, rakip iki orduyu birleştiren tek şey var: O da sevgi...

MEDİTASYONUN FAYDALARI

2010-04-16T03:48:00.000-07:00

Böyle blog yazarlığı olmaz biliyorum ama inanın 2 haftadır başımı kaşıyacak halim olmadı. Ve en sonunda bugün 38,5 derece ateşle yatağa düşmüş bulunuyorum :( Yattığım yerden, ''Bloğa birşey yazsam ama ne yazsam?'' diye düşündüm durdum bütün sabah. Az önce meditasyonumun son bölümünde ''Meditasyonun faydalarını yazayım.'' oldum. Sizi heyecanlandırdı mı bilmiyorum, beni çok heyecanlandırdı bu fikir. Açıkçası ben, memlekette spiritüellik modası yokken meditasyon sevdasına düşmüş küçük bir çocuktum.. Yine memlekette her hafta sonu ayrı bir spiritüel etkinlik yokken, Psikolojik Tetkikler ve İlmi Araştırmalar Derneğinin salı toplantılarına gider, konuşmacıların ağzından çıkanları hafızama kaydederdim. Ve o zamanlar, meditasyon benim için, hiçbir şey düşünmemeye konsantre olmak gibi birşeydi. E ne yapabilirim, ancak onu anlamıştım ve onu yapabiliyordum.

Sonra reiki enerjisi düştü gündemimize, altbeynini-üstbeynini kirletmemeyi, temiz tutmayı ağzına sakız etmiş gurularla doldu etrafımız. Şahane bir dönemdi o benim için, elimi sallasam sözde bir guruya çarpıyordu.. Şimdi azaldı mı sayıları? Sanmam.. Ben onları izleyerek öğrenmem gerekeni öğrendim, karşılaşmıyorum artık. Yoksa her bir çeşidi mevcuttu çevremde; ellerinden mor ışık çıkanlar, sizi bir dokunmayla iyi edenler.. Ben biraz Cem Yılmaz gibi bakıyorum bu olaya, tamamen değil ama biraz.. ''Sevgi nerde?'', ''İçimizde''... İçimdeyse o sevgi, kimseden birşey almaya da ihtiyacım yoktur. Kendi işimi kendim yaparım. Şifaysa içimde, huzursa içimde, mutluluksa içimdedir.. Tek ihtiyacım olan dönüp bakmaktır.. Meditasyon, benim gözümde dönüp içime bakma yolu.. Pilim bitmeden faydalarını anlatsam iyi olacak, daha da devamı daha sonra :)

PSİKOLOJİK FAYDALAR :

1- Beyin dalgalarını düzene sokar. Bu da, daha gelişmiş muhakeme yeteneğini, daha yüksek IQ'yu, daha fazla yaratıcılığı mümkün kılar.
2- Endişe, depresyon, asabiyet, karamsarlık ve mutsuzluğu azaltır. Yapılan araştırmalar, meditasyon yapan bir kişinin beyin dalgalarının alfa düzeyine eriştiğini, böylelikle endişe ve depresyonun azaldığını göstermektedir.
3- Vücutta seratonin üretimini destekler. Seratonin düzeyindeki düşüklük depresyona, obeziteye,uykusuzluğa, başağrısına, cinsel isteksizliğe, erkeklerde erken boşalmaya sebep olur.
4- Artmış bir kendini gerçekleştirme, canlılık duygusu, gençleşme, içten gelen güzellik, duygusal istikrar sağlar.
5- Korkularda azalmaya sebep olur.
6- Diğer kişilerle ilişkilerde düzelmeyi temin eder. İşyerinde daha fazla kabul görme, aile-içi ilişkilerde mutluluk ve tatmin duygusunda artış olur.
7- Gençlerde sınav stresinin azaltır, başarı oranını yükseltir.

FİZİKSEL FAYDALAR :
1- Hayat kalitesini arttırır ve süresini uzatır.
2- Stresle başetmeyi kolaylaştırdığı için hipertansiyon, depresyon, kalp rahatsızlıklarından kaynaklanan fiziki rahatsızlığın en aza inmesini sağlar. Yine stres kökenli eklem, kas ve baş ağrılarını ortadan kaldırır.
3- Hormon üretimini düzenler.
4- Vücudun, meditasyon sırasında salgıladığı maddeler ağrıyı daha az hissetmeye sebep olur, yani fiziksel ağrıyla başetmeyi kolaylaştırır.
5- Kanser ve diğer kronik rahatsızlıklarda hastaya, hastalıkla mücadelede motivasyon sağlar, bu da yapılan tıbbi tedavide alınan sonucu olumlu yönde etkiler.
6- Kan basıncını sağlıklı seviyeye getirir, inme ve kalp krizi riskini azaltır.
7- Hamile kalmayı kolaylaştırır.
8- Stres kökenli cilt hastalıklarına iyi gelir.
9- Astım gibi solunum sistemi rahatsızlıklarında, düzenli yapılan nefes meditasyonu iyileştirici etkiye sahiptir.
10- Düzenli meditasyon kadınlarda, adet öncesi belirtilerinde azalma ve iyileşme sağlar.
11- Huzursuz bağırsak sendromu, (spastik kolon) ülser ve uykusuzluk gibi stres kökenli rahatsızlıklarda % 80'e varan iyileşme sağlar.
12- Bağışıklık sistemini güçlendirir; nezle, grip gibi hastalıklara yakalanma olasılığını azaltır.
13- Fibromiyaljide tedavi edici etken unsur olarak kullanılır, bkz. www.fibromiyalji.org/page/741-MEDITASYON.htm
14- Sübtil sistemi, yani çakraları ve enerji kanallarını temizleyip dengeye getirir.

DEVLETŞAH'A KONUK OLDUM

2010-04-02T23:23:00.000-07:00

Birçoğunuz biliyorsunuzdur, Devletşah Selva Makarna için 100 küsür bölümlük internetten yayınlanan bir yemek programı çekti. Ve yaklaşık 5 aydır http://www.bizimusulmakarna.com/ adresinden makarna üzerine yayın yapıyordu. Ben de konuklarından biri olmuştum. Dün itibariyle benim bölümüm yayına verilmiş bulunuyor. İzleyin.. Ben iş yoğunluğumdan, Devletşah çekimlerin yoğunluğundan çok yorgunduk. Ama çok güzel ve doğal bir bölüm olmuş.. Ben sevdim. Devletşah'ın sürprizleri devam edecek, daha kimlerle çekim yaptı bir bilseniz :)
Bu arada, konuk olduğum bölümde Girit Usulü Yıldız Şehriye yaptı Devletşah. Muhteşem bir tarif. Hem sıcak, hem soğuk yenebiliyor.
Bol makarnalı günler :)

BİR CADI OLARAK ... :)

2010-03-31T11:08:00.000-07:00

Bir cadı olarak öyküyü pek beğendim.. Umarım siz de benim kadar keyif alırsınız...

Harun Reşit savaşta esir aldığı düşman komutana: —Hayatını bağışlarım ama bir şartım var, der. 'Kadınlar hayatta en çok ne ister?' budur bilmek istediğim. Bu sorunun yanıtını getir; kurtar kelleni. Komutan sorar soruşturur bu çetin sorunun yanıtını aramaya başlar ve Kafdağı’ndaki bir cadının bunu bildiğini öğrenir. Günlerce gecelerce at koşturur , cadıyı bulur ve sorar: —Kadınlar hayatta en çok ne ister? Korkunç cadı yanıt için öyle bir şart ileri sürer ki yenilir yutulur cinsten değil. —Evlen benimle! O zaman öğrenirsin ancak istediğini... Bu ölümcül teklifi kabul eder komutan ve doğru yanıtı alır almaz koşar Harun Reşit'e! ve: —Kadınlar en çok kendi özgür iradeleriyle hareket etmek ister! Harun Reşit komutanın hayatını bağışlar ancak cadıya da evlenmek için söz vermiştir. Neyse evlenirler. İlk gece komutan bir bakar ki, o korkunç cadı dünyalar güzeli bir afete dönüşmüş karanlık odada. Konuşur cadı: — Benim kaderim böyle. Günün sadece yarısı güzel olabilirim, diğer yarısı çirkinim der. Ne dersin? Geceleri seninleyken mi güzel olayım, yoksa gündüzleri dışarıdayken mi? Komutan düşünür ve: — Sen bilirsin kararı kendin ver der. İşte o an korkunç cadı sonsuza dek güzel bir kadın olarak kalır. Peki, bu öyküden çıkarılacak 3 ders nedir? 1.Kadınlar en çok kendi özgür iradeleriyle hareket etmek isterler. 2.Özgür iradesiyle hareket eden bir kadın her zaman güzeldir. 3.İster güzel olsun, ister çirkin olsun her kadın aslında bir cadıdır. :) Hayatınız seçtiğiniz! kadındır. Zevkli bir kadına rastlarsanız zevkiniz, Bilgili bir kadına rastlarsanız bilginiz, Zeki bir kadına rastlarsanız zekanız gelişir. Hayat kat kattır. Babil'in Asma Bahçeleri gibi teraslar halinde yükselir ve bir terastan bir terasa sizi kadınlar götürür. Ve bugün durduğunuz teras , seyrettiğiniz manzara , gördüğünüz hayat yanınızdaki kadının terası, manzarası ve hayatıdır. Hayatınız seçtiğiniz kadındır.

HİNDİSTANCEVİZLİ MUHALLEBİ

2010-03-24T03:47:00.000-07:00

Şahane bir tembel aşçı tatlısı :) Her yaptığımda çok mutlu oluyorum.. Çok basit, 1 paket hazır puding, paketin arkasında yazan miktarda süt, küçük bir hindistancevizi. Zor kısmı hindistancevizini kırmak ( ama bazı marketlerde kırılmış-doğranmış şeklinde de satılıyor ). Hindistancevizini rendenin ince tarafıyla rendeleyin, daha iyisi ve de kolayı robotun ince rendesinden geçirin. Paketlerde satılan önceden rendelenmiş hindistancevizi aynı lezzeti vermiyor, aklınızda olsun. Pudingi pişirin, karıştırarak soğutun, hindistancevizini içine katın, afiyetle yiyin. Bol kalorili, son derece besleyici :)