Alaylı Tümleç

The Bishops - Nothing I Can Do Or Say

2011-12-16T12:56:00.000+02:00

Everything Falls Apart

2011-11-18T22:05:00.001+02:00

Camel - Rajaz by ceressa

Kumanda edilen bir ruh, çorak kalmış bir kalp, aksine bile yabancı bir kulak ve ipleri kopmuş bir kuklaydık ikimiz de. Yolların tozu paçalarımıza bulaşsa umursamaz hale gelmiştik. Ellerimiz iç içeydi. Sepya bir fotoğrafın mutsuz gözüken iki parçasıydık belki ama bizim havamız sürekli doreydi zaten. Burnumuzda kesif bir kasımpatı kokusu, aklımızda maviden griye dönen dalgalı bir denizin hayali... Birbirimizin yularını sıkıyorduk, gözlüklerimizi sıkılaştırıyorduk, kulaklarımızı tıkıyorduk. Sahi ne zaman bu kadar hatasız gözükmeye başlamıştık birbirimize? Hatalarımızı yüzümüze vurmak bu kadar mı batar olmuştu narin tenimize? Kaç asırdır susuyorduk birbirimize? Ne zamandır bu kadar uzaktık ve ne zamandır bu kadar yabancıydık birbirimize? Uzansam nefesini tutabilecekken ağzımla, uzaklaşıyordum senin, kendin bile olmaktan usandığın diyarlara. Yalnızlığa hile karıştırılır mı sence? Bilerek bir şapkanın altında yaşamayı seçebilir mi bir tavşan? Gözleriyle gördüklerine inanmayan her izleyiciyi sihrine ikna etmek zorunda mıdır usta sihirbaz? Kaçınca mutlu oluyor mu insan gerçekten? Cevaplarınla ikna olacağımı düşünüyor musun hakikaten? Kızmıyorum sana. Ne sana ne de umarsız sihirbazına... Bir yerde büyük bir yanlış varken öylece yokoluşunu izlemeye gönlüm elvermiyor.

Yok. Söyleyemeye dilim varmıyor, yüzümü gizleyip ağlamaya çekilecek tek köşem bile yok. Katlanıyor gönül, saplanıyor bir hançer göğsümün orta yerine ama çıkaramıyorum gıkımı. Dilimde biten tüylere neden olan, kendime verdiğim sözler geliyor aklıma sonra... Hakkında düşündüklerimin yarısını atmaya yeminler ediyorum, ruhuna suikastler düzenlemek için planlar kuruyorum, geniş zamanlarımı şimdikine çekiyorum, düşünüyorum, aklımdakilere lanetler okuyorum, susmuyorum bir türlü ah susmuyorum... Bir an olsun düşünmekten yorulmuyorum. Yudumladığım zehrin tadı her geçen gün daha da güzel gelmeye başlıyor. Sürgünde ölmektense yanında acı çekmeyi kabul ediyorum. Gururum, yanılgılarım, yenilgilerim, golsüz beraberliklerim, kendimle başa çıkışlarım; sözlerin, yeminlerin, ağrıların, ağır yanların, kapıların... Susuyorum. Unutuyorum alayını. Komplo planlarım suya düşüyor, gökten düşüp tuz buz olan hayallerime bakıp bir "ah" çekiyorum, sonra da yanına bir ton yara-bere alıp kronik mazoşist yanıma geri dönüyorum.

En son ne zaman saklambaç oynadık seninle? Saklandığın yeri en son bulduğumda gözlerini sıkı sıkı kapatmıştın. Bulmamdan değil de seni bulduğumu söylememden korkuyordun sanki. Bazı şeyleri kendi yüreğime itiraf etmek zor geliyor. Senin duymak istemediğin, benim arsızca, durmadan dile getirdiğim, artık bundan bile sıkıldığım... Sıkılmaktan yorulduğum... Garip haller içerisindeyim. Yüzüne baktığımda kendi suretimi görememeye başladım bir süredir. Neler düşündüğünü, neye benzediğini unutmaya başladım artık. Yüzün artık huzur vermiyor, sesin ninni gibi gelmiyor, rüyalarıma girmiyorsun. Bir insan başka bir insanın hayaline sızmayı nasıl başarır ki? Bir insan başka bir insanın damarlarına oluk oluk kendini akıtabilir mi? Bir insan başka bir insana gözleriyle cümlelerce açıklama yapabilir mi? Bir insan başka bir insana bu kadar çok benzeyebilir mi? Bir insan duymak istediği cevapları her zaman aynı ağızdan duymaktan en son ne zaman usanmaya başlar? Şapkadan çıkan tavşan ne zaman sihirbazın yalanlarına alet olmaktan vazgeçer? Korkmuyorum. Seni duymuyorum. Vereceğin cevapları bekliyorum. Seni duymak istemiyorum. Sormaktan usanmıyorum. Cevap vermeni istemiyorum. Burada böylece durup seni bekliyorum. Gidiyorum.

Gülme. Yüzüme her baktığında giderken yüzüme kondurduğun gülüşün geliyor aklıma. Biraz olsun sinirlenemez miydin giderken? Ne biliyim beyin damarların patlayacak kadar genişleseydi, vücudundaki tüm kan yüzüne hücum etseydi, dizlerinin bağı çözülse, tırnakların yumruk yaptığın ellerini kanatsa, dilin ilk kez sirvilseydi bana karşı. Gitme demeye yüzüm olmasaydı, kalman için yüzüne bakacak halim kalmasaydı.

Ağlama. Gitmen için seni ne kadar zorladığımın farkındayım. Yapmak istediğim bu değildi. Asırlardır saklandığın deliğine bir çomak sokarak hayatıma dahil olman için hayatına burnumu sokmuştum yalnızca. Amacım korkutmak değildi. Hayatında en değer verdiğin şeyleri, gözünün içine baka baka, tek tek tuz buz ederken seni koruduğumu sanmıştım. Alışkanlıkların seni benden alıkoyacaktı, yok saymanı istemiştim. Gitmeni istememiştim. Boğazımdaki ipleri senin ellerine vermiştim, gidersen üç ayaklı sandalyeme gerek kalmayacak demek istemiştim.

Bakma. Dediklerime aldırmayacağını biliyorum. Yalnızlıklarımı bir kağıda yazıp sana yollamaya usandım artık. Sana nasıl hitap edeceğimi bilmiyorum artık. Sanki yolun başındasın hala ve yaptıklarımın ruh halimin saçma bir dışavurumu olduğunu görmek istiyorsun. Hala olanların birer yalan olduğunu sanmak istiyorsun.

Gitme.
Gitmesen de olur...
Hatta
Gitmesen iyi olur.
Gitmesen?
Bence gitme.
Gitme.
Gitme ne olur...

Müjdat Gezen - Gitme by ceressa

Breaking News - Coffee Cup

2011-09-10T17:12:00.001+03:00

I Couldn't Spill My Heart

2011-09-04T01:55:00.001+03:00

Kimse görmeyecek seni içimde. Bir anda yok olup içimde doğacaksın ve kendine geldiğinde olduğun yere hiç de şaşırmayacaksın. Tuzlu terini tenimle emeceğim, kanını damarlarıma dolduracağım, gözyaşlarından kendi çiçeklerime katacağım... İçimde öyle bir kaybolacaksın ki, bir süre sonra ben bile varlığını unutacağım. Gün gelecek uykularımda gördüğüm, değişmeyen rüyayı sana yormayacağım. Gün gelecek suyumda tadını duyamayacağım. Gün gelecek pastamın üzerinde ne kadar çok mum olduğunu göreceğim. Gün gelecek öleceğim... İşte o gün gel bana tekrar. İçimden öyle bir taş ki, sözlerimden öyle apansız çık ki, rüyama son kez öyle güzel doğ ki, geldiğinde bayramlarım olsun. Kalbimdeki maytaplara ateş ol, dilime söz, damarlarıma kan, ayaklarıma derman ol. Yürüyüp bana geldiğin yollara secde edeyim. Ayaklarındaki tozlarından kendime giysi yapayım. Aklımın alamayacağı, gözlerimin göremeyeceği, gittiğimde kalbimin duracağı cennetime götüreyim seni. İki perdelik dramımın son sahnesi ol, uykum ol, düşüm ol, cennetim ol, dilim ol, beni al, ben ol...

- Olduğum gibiydim ben. Ne gözlerimin rengini sakladım senden ne de kendimi. Apaçık, gün gibi ortadaydım sana. Renklerimiz uyuşmasa da tonlarımız benzerdi. Tuvala konduğumuzda ikimizin de birbirinden bir farkı olmayacaktı. Ruhumu emen son sülükten kurtulduktan sonra kendimi, kendi ellerimle sana teslim edecektim. Kalan gözyaşlarımı sana akıtacak, tenimin tadını senin kokunla dolduracaktım. Geçmiş zamana bakmam, başımı önüme çevirememem, ellerimin titremesini engelleyememem hep olmayacakları hayal etmemden. Yumruklarımı sıkıyorum şimdi karşında, yüzünü avuçlarımın içine alacak kadar yakınken sen.

Ölelim ikimiz de günümüz geldiğinde... Tek bir gözyaşı akıtmayacağım ardından. Rüyalarıma gireceğini, giremesen bile rüyalarımı yönlendireceğini biliyorum. İçimdeki biriken anıdan sen sorumlusun, beynimin içine sızmışsın, damarlarımda hayat arıyorsun. Gözlerim gözlerin olmuş, bir boşluk bulsan benim yerime geçeceksin görünür dünyamda bile. Feragat ediyorum tüm özlük haklarımdan, özgür bırakıyorum ruhumu -eğer artık beni kabul ediyorsa gerçekten-, kendime ötanazi uyguluyorum kendi zehrimle, rahat edemiyorum artık bir bedende iki canla... Çık, ya ben ol ya da bırak ben olayım. Güneşin gözlerimi kamaştırıyor, sesin kulaklarımda çınlıyor, resmettiğim her şeyde senin yüzünü görüyorum. Ustalık eserine hayranlıkla bakabilirsin. Nefes alan ve nefesine muhtaç olan bir köle yarattın. Dizlerim tutmuyor, yürüyemiyorum bile oysa. İçimden uçup git, yoksa kaybolacak suretim dünya üzerinden.

- Olduğum gibiydim ben. Ne sözlerimi esirgedim senden ne de elini bıraktım en zor anında. İçtiğim suyun tadının olduğunu senle anladım mesela. Bedenimde, önceden benim bile bilmediğim yaralarıma kabuklar yapıştırdım, konuşmamak için dudaklarımı diktim. Duymadım kimseyi, en sadık yanımı ortaya çıkardım. Büyüdüm içinde... O kadar büyüdüm ki artık kendimi taşıyamaz oldum içinde. O kadar büyüdüm ki kendimi tanıyamaz oldum içinde. O kadar büyüdüm ki seni öldürmek geçti içimden. O kadar büyüdüm ki çıkmayı denedim içinden . O kadar büyüdüm ki ağzıma geleni saydım kendime... içimden. Sorgulama beni, gitmek zorundaydım. Yargılama beni, bitmek zorundaydı. Bırakma beni, ben çok sevdim seni. Bırak beni, düşlerimde görmüyorum artık seni. Uçmalıyım artık... Her şeyi acısız ve plansız yapmalıyım. Aniden olmalı, tıpkı gelişim gibi...

Gitmeni istemedim. Kalmana engel olamadım. Yuttum seni boğazıma kadar indiğinde, hiç düşünmedim. Çıkarmak istedim seni bir boşluk yaratıp. Hiç düşünmedim, kalbimi delerken. Kimse görmeyecek seni içimde. Bir anda yok olup gideceksin... Üzüldüğümü görmemen için gözlerini kapatacağım kanlı ellerimle. Kara bir defter alacağım kendime ve duymayacağın şarkılar yazacağım sana. Sonra her şey geçecek... Acısız ve plansız...

The XX - Night Time

And It's Alright...

2011-08-05T15:49:00.000+03:00

Sustum.

Şurama oturmuş, kalkmak bilmeyen bir kaya...

Konuştu günlerce.

"Aşık olacaksın bana" dedi kadın...

"Ben sandığın kadar iyi biri değilim" dedi kadın...

"Aşık olmaktan korkuyorum ben sana" dedi kadın...

"Korkuyorum" dedi kadın...

"Ben sana aşık oldum bile" dedi kadın...

"Hep yanında olmak istiyorum ben senin" dedi kadın...

"Gideceğim" dedi kadın...

"Seni seviyorum her şeyden çok" dedi kadın...

"Kendimi tanıyorum" dedi kadın...

"Seni üzmek istemiyorum" dedi kadın...

"Gerçekleri görmek işime gelmiyor benim" dedi kadın...

"Yalnız kalmam gerek" dedi kadın...

"Sarılmanı çok özlüyorum be adam" dedi kadın...

"Yoruldum" dedi kadın...

"Senin sakinliğini seviyorum ben" dedi kadın...

"Olmayacak" dedi kadın...

"İmkansızı seviyorum ben" dedi kadın...

"Aradığın kişi ben değilim" dedi kadın...

"Keşke böyle olmasaydı" dedi kadın...

"Yanındayım ben hala" dedi kadın...

"Yanlış anladın beni" dedi kadın...

"Korkma" dedi kadın...

"Gayret edeceğim" dedi kadın...

"Ben çok yorgunum" dedi kadın...

"Ben senle bir hayat kurmak istiyorum" dedi kadın...

"Ben birisine bağlanmayı beceremiyorum" dedi kadın...

"Sensizken bir yanım eksik be adam" dedi kadın...

"Olmuyor" dedi kadın...

Tek bir laf etmedim.

Şurama oturmuş, kalkmak bilmeyen bir kaya...

Susuyorum.

Peter Broderick - And It's Alright

Blind Man's Buff

2011-07-07T19:10:00.000+03:00

Kurma kolu kayıp bir hayatı teslim ettim ellerine. Nasıl istersen öyle çalışsın kalbim, nasıl istersen o yöne baksın gözlerim, ne dersen onu konuşsun dilim, nereyi gösterirsen oraya gitsin ayaklarım... Kapattım gözlerimi, tuttum ellerinden son kez, etrafımda üç tur attım, gözlerimi açtığımda karşımda değildin. İnsanın kendini karanlıktan birden kurtarması zor oluyormuş. Elini tutmadığımda, nefesini duyamayacağımı anladım. Birden kulağımdaki şarkı sustu. Biraz başım döndü, sonra da dudağımdaki son gülüş emaresi söndü. Nefesimi tuttum son kez, vermeyeyim diye içimdeki kokunu. Gidişini bile izleyemedim, hayatımı ucuz filmler yayınlayan paralı yayınlara soktum. Sonra yutkundum, yoktu tadın. İnsan bu kadar çabuk kaybolabilir mi birinin hayatından?

"Neyse" dedi kadın, "her şey çok güzeldi hiç değilse.". Cümlesindeki kırgınlık değildi. Ama bi şeyler eksikti veya bir şeyler haddinden fazla çoğalmıştı birden. 'Hİç değilse yaşanan şeyler'in farkındaydı adam. Hepsini onu gördüğü andan itibaren not ediyordu. Hayatındaki beyaz sayfayı maviye boyamıştı bir süreliğine, eline aldığı en güzel kalemiyle buruşturulup atılmaya mahkum yazılar yazmıştı sonra. Herhangi birine göndermeyeceği ama sürekli aynı kişiye hitap ettiği mektupları zarflarına özenle yerleştirmişti. Kuma yazdığı bir isim gibi dalganın gelip götüreceği duygularını adına esir etmişti. Sonra nasıl olsa uyandırılacaktı. Hayalinin en güzel yerinde çalan alarmları çoktu bu hayatta. Duygularının başkaları tarafından önemsenmesine de gerek yoktu mesela. Onun anlattıkları, en heyecanlı yayının arasında giren ve kimsenin iplemediği saçma reklamlar gibiydi. Yüklemleri gereksiz, özneleri gizli, cümleleri de devrikti mütemadiyen. Anlamak için kimsenin dinlemediğini farkettiğinde ne kadar ileriye gittiğinin, geride neler bıraktığının, neler için savaştığının farkına vardı. 'Hiç değilse yaşanan şeyler'in toplamı 'keşke yaşasaydık diyeceği şeyler'den biraz eksikti. Sonra uyudu, uyandı, yine unuttu, yine aşık oldu ve tekrar uyandı.

Kırmızı bir araba ortak oldu sessizliklerine. Bir de arabanın savurduğu çakıl taşları. Az evvel uyanmış gibi kısık kısık gözlerle bakıyordu adam, kadına. "Biliyordum" dedi ve yutkundu adam, "olmayacağından adım gibi emindim. Tüm romanımızı yazmıştım ben parça parça. Birkaçı senin aldırmaz sözlerinden oluşuyordu. Arada üzüyordum seni. Yüzüne vuruyordum seni ne kadar sevmediğimi. Yalan söylüyordum, kaçıyordum, yüzleşiyordum, korkuyordum, geri geliyordum. Gerçek hayatta yapamadığım ne varsa orada yapıyordum. Sonunda bilim kurguya saran bir aşk öyküsü çıkıyordu ortaya. Ben uzaylı cyborg, sen hanımeli toplayan kurabiyeci kız. Ben dünyanın uydusu, sen galaksideki yalnız gezegen. Ben günebakan, sen gündüzsefası. Ben kuzgun, sen kumru. Hayalgücümün en ucu...

"Gözlerim karardı" dedi kadın, "tut ellerimi.". Buz gibi soğuk ellerine ilk dokunduğu an geldi aklına. Dünya aslına bakarsan çok karanlık bir yerdi insanlar için. Güneş görmemiş insanlarla ve güneş yiyen çingenelerle doluydu. Tutunacakları dallar tek tek kesilmiş, damları başlarının üzerinden alınmış, yollarına çiviler dizilmişti. Herkesin yüreği buz kesmişti, onlar da ellerine yansıtıyorlardı. Hepsi ucuz birer açık hava deposu, hepsi birer buzu fazla kaçmış fast food kolasıydı. Renkleri ayırt edemiyorlardı, yollarını belli edemiyorlardı, ışığı tarif edemiyorlardı ve dillerindeki sözcükleri yumuşatamıyorlardı. Korkmuyorlardı, sıkılmıyorlardı ve ışığa hiç de hasretmiş gibi durmuyorlardı. Ne gelecek dünya dışı varlıklar ısıtabilirdi yüreklerini ne de yalancı masalları. Birbirine kilometrelerce uzaktaki ellerini birbirine sürtünce çıkan sıcaklıktan ürper, yalnız kalmayı tercih ederlerdi. Yalandı ellerini tutmak istemesi. Çok şeyin değiştiğini belli etmek istercesine, kanın beyninden ellerine indiği anı beklemek gerekmişti. Dünya hala herkes için çok karanlıktı.

Hiçbir şey demeden gitti adam. Uykusundan yeni uyanmış gibi kısık gözlerini bitmek bilmeyen yola dikti. Arkasına baktığında pişman olacağını bildiğinden tek bir kez dönmedi. 'Hiç değilse yaşanan şeyler'i, 'olması gereken şeyler'i, 'romanındaki öznel kahramanları'nı ve aklındaki tonla şarkıyı alıp gitti. En güzel filmi sinemada kapalı gişe oynamış gibi mutluydu. Hayatındaki en güzel prömiyeri yapıp kendisini ödüllendirdi. Yolun bitmesinden korkmadan yürüdü. Dizlerinin bağı çözülene kadar yürüdü. Aklını kaybedene kadar, görenlerin ona acımaya başladığı zamana kadar, terinin artık akmayacağını anladığı ana kadar, çakıl taşları tekrar ayaklarına savrulduğu zamana kadar... Sonra bir gün uyumaya karar verdi, uyandı, yine unuttu her şeyi...

Deekie - Dozen Times

Etkisiz İletişim

2011-06-06T01:38:00.001+03:00

Birbirilerini dinlemeyen insanları şimdi daha iyi anlıyorum, çünkü hiçbir boka yaramıyor, . Hikmet amcanın haklılığını herkes fark etmişte bir tek beni konuşturuyorlar, kelimeler albayım bazen hiçbir anlama gelmiyor. Sonra derdimize derman olamıyor kimse. Problemleri ifade edemiyoruz da ondan seni küçük aptal. Kelimeler bir anlam taşısaydı keşke diyorsun biliyorum, evet ben her şeyi biliyorum. bu küçük dünyamızda, büyük büyük yerleri olsaydı belki işte. O vakit bende uçabilirdim mutluluktan, uzaya yolladığım kahkahalarım, hızını artırmak için sesini yükselttiğim çığlıklarım gerçek olurdu. O boşanmazdı karısından sahte mutlu evli çift rolü kesmek zorunda da kalmazdı. Davranışlarında mantık değil içtenlik önemli olurdu, ne güzel olurdu.birbirinizin üzerinde psikolojik oyunlar oynamaz, yorulmazdınız. Sağlıklı insan ilişkileriniz olurdu. Keşke kelimeler bazı anlamlar taşısaydı. Geri bildirim zırvalığı olmasaydı da herkes herkesi anlasaydı. O kadar dil olmasaydı da birbirinize dil dökmeseydiniz. Benim böyle saçmalamam gerekmeseydi rahatlamak için. Konuştuğumda anlasaydınız beni. Söz uçmasaydı, yazı kaldı da ne oldu sanki hala kıskanıyor sözü içten içe işte belli. Aynı bizler gibi. kendini ifade edemeyen bizler, karşısındakini anlamayan bizler, zavallı bizler, acınası bizler. Göz göze bakıp birbirlerini anlayanlar var senin o tükettiğin enerjiye inat empatiyle karşısındakini anlayanlar var sonra, hiçbir boktan anlamayan bizlere inat var olmuşlar. Sen de otur haline yan. Sorun değil sıcağı seviyorum, yan ki ısınayım. Sözlerinle ısıtamadığın içimi belki yanarak ısıtabilirsin bebeğim. Çok sevinirim. Enerjini çok beğendim…

Painfull

2011-06-06T01:33:00.002+03:00

Yokmuş aslında benim hiçbir sıkıntım. Mutsuz olmama gerek de yokmuş üstelik. Boşu boşuna melankolik takılıp sikip atmışım beyninizi kusura bakmayın, cahilliğime verin. Kim demiş, ne zaman demiş bilmiyorum ama sözlükte okudum geçen çok dertli biri demiş olmalı ki üzerine diyecek laf bırakmamış. “Sadece küçük dertler konuşur, büyük dertler dilsizdir.” Öyleymiş işte benimkisi sivrisinek modunda vızıldayıp durmuşum başınızda, aptallığıma verin. Melankolik bir melodi asla değilmişim, en fazla İsmail yk tadında eserler sıçmışım ortaya yetmemiş üstelik sıvamışım, zevksizliğime verin. Susuyorum şimdilerde nolur bana kulak verin…

Avishai Cohen - Remembering

2011-05-26T10:34:00.000+03:00

Avishai Cohen Trio - Remembering

Could It Be Any Harder

2011-05-23T21:38:00.000+03:00

Road To Nowhere

2011-05-13T23:20:00.000+03:00

Asfaltın kokusu yeni doldurulan mazotla karışınca uyku yapar bünyede. Kış günü hiç yanmayan kalorifer tam o anda yüzüne yüzüne üflemeye başlar, havalandırma çalışması gereken tek anda dutu boğazına kaçan bülbüle döner. Muavinin en isteksiz haliyle yaptığı ciddiyetsiz teklifleri saymazsak uzun yol yolculuğunun en eğlenceli yanı da uyumaktır zaten. O otobüsün içinde gurbete giden tek kişi siz olsanız bile otobüslerin içi hep hüzün kokar. Kavuşmak, ayrılıkla karışır, işin içine bir melodram katılır. Yolcuların gözleri camda, uçan balon görünce gözlerini alamayan çocuk şaşırmışlığında, bir daha görmeyeceği, görünce de bir farklılık olup olmadığını anlamayacağı başaklarda... Yüzlerindeki asıklık az önce içtikleri asitsiz kola yüzünden değil, bilinçli bir uzun yol yolcusu olmalarından. Kumpanyalarındaki zeytinin acısı damaklarında kalmış gibi, belki biraz da limon ekşiliği...

Yine böyle bir yolculukta karşılaştım onla. Saçlarındaki pembeler dikkatimi çekti ilk olarak. Sarı saçlarının arasına kelebekler konmuş gibiydi. Yeşil bluzunun kolları beyaz tenini daha da ortaya çıkarıyordu. Çaprazımdaki koltukta oturduğundan olacaktı ki kulakları ve sağ omzu dışında bakabileceğim başka uzvu da yoktu zaten. Olanları değerlendirip matematiksel kıyaslarla sonuca ulaşmaya çalıştığımda anladım ki hayatımdaki en saf yüze bakmak için tutuyor bir el bedenimi. Sanki duvarın dibinde parmaklarının ucuna basmış, bahçenin öteki yakasındaki gizemi izleyen bir çocuk gibi... Ama bu kez gizemi oluşturan ne yuvalarından kafalarını çıkaran kaplumbağalar ne de meltemde daha güzel salınan yabani otlardı. 29 numarada burnuma gelen tek kokunun taze ot kokusu olmasının da başka bir açıklaması olamazdı zaten.

- Aslında ben de düşündüm seni. Koltuğunda simitini yiyordun ve yere düşen susamlarını toplarken kahve gözlerine baktım. Kokunu bir an duydum ama çok kısa sürdü, iklimlerim değişti, yüreğimde hortumlar oluştu, evsiz duygularımı öldürdü, kısmi felçler yarattı. Rasyonel duygular besliyorum sana, eğer uygun görürsen saçlarımı yüzüne doğru savurmak istiyorum.

Gülücüğe odaklanmak için beynimden türk filmi kıvamında replikler türetiyordum. Birçoğu monologdu, tam ben cevap verecekken ani bir düşme hissiyle uyanıyordum uykumdan. Yüzüm kıpkırmızı, rüyasında utanan tek insan oluyordum. Düşlenilen fırsata en çirkin halde yakalanmak yaralar bedeni, uçuklar çıkarır dudakta, üfürür kalp çektiği kanı birden. Önceden hazırlık yapılan hiçbir sürpriz tatlı gelmez. Her güzel rastlantı erken rastlantıdır bu yüzden. Hep biraz daha vakti olması gerekir güzel şeylerin tam olması için. Ama insanoğlu biraz aptaldır, biraz da şapşal. Hesap kuramayacağı zamanları tam olarak hesaplayamayabilir.

- Aslında ben düşündüm de seni, gözlerin kahve miydi? Susamlarını dökerek simit yiyen insanlardan hiç hoşlanmam. O yüzden hep yanımda kumanyamı taşırım. Kimselere gözükmeden mola yerinde usulca yerim. Simitinin yanına yoldaş ettiğin peynirin kokusunu aldım da sinirim tepeme fırladı birden, nevrim döndü. Sakinim ama şimdi. İzin verirsen yerime geçip parfümümü boca edeceğim üzerime.

Karamsarlık, negatiflik veya kötü düşünme... Ne dersen de adına, bir insanı yiyip bitirebilecek birkaç şeyden biri bu. Yanlış anlaşılmamak için bir kelime bir işlem oynamalı insanlar güzel birliktelikler için. Formüller oluşturmalı birisi kendini feda edip ikisi için de. Kafadan iki canlıyı birbiriyle çarpabilmeli, ortaya bir sanat eseri çıkarabilmeli. Yeri gelmeli kendini onun için pazarlayabilmeli. Yeri gelmeli, bazen geri gelmesini bilmeli. Yüreğine tahtadan bacaklar yapmalı, rüştünü ispatlayana kadar ısınma turları yaptırmalı. Kalbiyle beyni arasında bir jargon oluşturmalı, sevdiğine anlamsız ama duyduğunda dudağının sağ kenarını havaya kaldıracak cümleler etmeli. Boyundan büyük cümlelere özne olarak katmalı, geri kalan tüm nesneleri mahzenlerine hapsetmeli. Biraz gereklilik hallerinden kurtulmalı, kanatlarını kozadan daha çabuk çıkarabilmeli. İnsan sevdiğini anlıyorsa haddinden fazla cesur olmalı.

- Aslında ben düşündüm seni de... Tut ki gelseydim yanına paylaşacak mıydın aklından geçenleri benle? Simitinin susamlarını toplarken ne kadar da dalgındın oysa, gözlerin uykuya yenik düştü düşecekti. Kahve miydi senin gözlerin? Tut ki tuttum kolundan, kaldırdım başını, ne söyleyecektin bana? Ne kadar zamandır benim gelmemi bekliyordun da bu kokunu sürdün benim için? Kurudu içim dışım, karasal iklimlerime makiler ektim, yer yer soğudum. Saçlarımı savurdum sana doğru, belki biraz yankı bulur sen de düşündüklerim diye.

İçteki en acı suların bile bir tadı olabiliyor en güzel uykuya yatınca. Rüyanda gördüğün en güzel yüze en güzel sözleri söyletmek ancak o anlarda güzel olabiliyor. Dalgasız denizler yaratabiliyor, renkli balıkları yüzdürebiliyorsun. Yutkunduğun her an biraz daha tadını alıyorsun ama asla bitmeyeceğini biliyorsun. Göndermediğin tüm mektupları, hitap etmeden ona okuyabiliyorsun. Gözlerinle kalbin arasında bir postacı olabiliyorsun, yorucu olsa da. Sıçrayarak uyanıyorsun sonra yine... Düşlere, masallara bir kez daha lanet ediyorsun. Kırıyorsun tahta elçinin bacaklarını, susturuyorsun ıslığındaki sıcak melodiyi.

- Seni düşündüm de aslında, bir sorunun olmalı kesinlikle. Dişlerin canıma battı birden, tırnakların ruhumu çekti. Eğer bir an kaldırıp başını baksaydın gözlerime, gözlerinin renginden emin olabilirdim. Kahveye çalıyordu eminim ama kahve gibi kokmadığına eminim. Belki biraz taze kesilmiş çimen kokusuydun. Yeşilliğime uyum sağlamak için ıssız kırlarımda otlaşıyordun. Bahara bürünmüştüm ben, yüklemiştim tüm meltemleri sırtıma, savrulan saçlarımı topluyordum en son.

Her masalın bir acı sonu vardır. Ne tatlıdan evler ne de belli bir saatte prenses olan kızlar gerçektir. O tatlıdan evler çoktan devlet arazisine devredildi, yapma prensesler en yakın hizmetliyle evlendirildi. Perilerin bir bir kanatları kırıldı, sihirli değneklerinden rüzgar gülleri yapıldı. Görmeden inandırmamalı kendini hiçbir şeye insan. Rüyadan uyanmasını sağlayacak tüm etkenlere hazır durmalı her zaman insan. Pembe saçlı her kızın elbet bir sevdiği olduğunu unutmaması lazım illa insan. Ellerinin sevdiğinin ellerinde terlediğini görmeye alışık olmalı insan. İnsan dediğin gerçekleri gördüğünde sıçrayıp uykudan uyanabilmeli. Bazen beklemeli insan, susamlarından kafasını kaldırmadan.

- Seni de düşündüm aslında, otobüslerde hep yanlış numaradan bilet alırım çünkü ben de. Cam kenarında daha güzel somurtabiliyor insan. Kahve gözlerinden akan gözyaşlarına muavini ortak etmek istemezsen, başakları izleyebiliyorsun o zaman. Hem de daha sonra hiçbirini tekrar görmeyecek olsan da...

Thought of You

2011-05-08T22:52:00.001+03:00

Thought of You from Ryan J Woodward on Vimeo.

Yolum Seninle

2011-05-02T14:30:00.002+03:00

büyüt beni; gözlerinde, ellerinde, yeniden ses oldun sözlerime, gücün saklı içimde...

vursunlar,

ağlamam...

Moğollar - Yolum Seninle

Had Gadia - Mabel

2011-04-29T00:27:00.000+03:00

"Ne güzel..."

Çok uzun zaman oldu. Fonda ne çaldığından haberim yok ama renkler kesinlikle mora çalıyordu. O gün bitmeyecek bir yağmur yağmıştı denizel iklimlere ve birisi hayatımın kılcal damarlarına sızmak için çaba gösteriyordu. Zor olmayacaktı, zira hepsi kanamaya çok önceden beri müsaitlerdi. Kişiliğimi, geçmişimi, geleceğimi, bildiklerimi, bileceklerimi... Kısaca her şeyimi kanımda taşıyordum ben. Kimyasal reaksiyonlarımı sekteye uğratmaya çalışmayacağından kendimi güvende hissediyordum. Taa ki o güne kadar...

"Bak o kısmı atlamıştım ben. Ama bu kadar açık edince yanlış düşünmemem elde değildi. Biraz yalnızdım sanırım ben de."

Yaşadığım her şeyi öyküleştirmeye, düşündüklerimi cümlelere katmaya başlamamıştım daha. Gepetto Usta'm daha can katamamış, perime ulaşmamı sağlayamamıştı. Gerçi ikimizin arasında gizli bir hukuk vardı. Benim periye ulaşmamı istediğinden hala emin olamıyorum. Sanki evden uzaklaşırsam kendine taştan bir hatun yapacak ve bir şeyleri anlamamı sağlayacaktı. Konudan uzaklaşmadan özetleyecek olursam, taş gibi bir üvey annem olacaktı. Aslında fena gözükmüyor böyle bahsedince. Neyse...

"Had Gadia!

- Ağlamıyorum gözüme bi şey kaçtı. (Natalie Portman)"

Merhaba,

Bugün sizlere ömrü hayatımda tanıyabileceğim en gerçek kişiyi tanıtacağım. Önce biraz hayal kurmanız gerekiyor. Dev ama ürkütmeyen dalgaları olan bir sahil kıyısı, kıvrımları olan bir yoldan, ağır aksak ulaşılan bir sahil kasabasında. Hiç kimsenin önemsemeyeceği o yoldan geçerken bir kez daha sağ tarafına baktığında göreceksin sadece ve yoluna devam edeceksin, öylesine bir yer... Tek bir taş olacak, dinlenmelik ve çevresinde de milyonlarca taş olacak, sektirmelik. Kulağında sadece tek bir şarkı çalacak, dudaklarından aynı şarkı okunacak. Zamanın durduğunu hissedeceksin, en güçlü antidepresanını en yüksek dozda damarlarına zerkedeceksin. Okunacak son bir cümlen kalacak bitmesin diye sayfasını çevirmeye kıyamadığın kitabında. Yüksek dozda deniz sarhoşluğuna kapılacaksın ve aklında ne varsa bir anda sileceksin.

Hayal kısmı tamamsa artık kahramanları içine yerleştirebiliriz. Ana kahramanlar gerçek hayattan alınma. Ama süper güçleri var.

"- Hiç birisinin sana sahip olduğunu düşündüğün oluyor mu? Ya da bir şeyin?

- Evet, evet. Fark ettim bunu. Her fark ettiğimde de gitmek istedim. Bazı insanlar aile kurmaya önem verirler, yani buna değer verirler. Bazıları ise başka bi takım şeylere değer verirler. Bunlara değer verirken, niye değer verdiğini düşünmez bile; toplumun içinde erimiş olan birey."

İlki biraz tutarsız. Üstelik bir hayli de karamsar ve hayata karşı olduça önyargılı. Olaylara tarafsız kalayım derken, olayın tamamen dışında kalanlardan. Kumral bir kız hayal ediyor, bazen kendini sandığından daha da fazla kaptırıyor, bazen de kendi çizdiği sınırları aşmamak için çevresine tel örgüler örüyor. Hayattan fazla beklentisi yok, ileride popüler kültürden etkilenmemiş haliyle evli, mutlu ve çocuklu olmayı hayal ediyor. 80 ile sığamazsa kendi ada devletini kurmayı düşünüyor veya hiç olmazsa bir nazi kampına mülteci olarak sığınmak istiyor. Çevresinde asosyal/asosyapatik/patik/apolitik/afrodizyak/antibiyotik olarak görülse de aslında oldukça sığ ve bir o kadar da dibe çökmüş kahve kıvamında. Çabuk yoruluyor, çabuk sıkılıyor, çabuk vazgeçiyor ve çoğu zaman çabuk aldatıyor. Olmayacakları, olduramayacakları biliyor ve kılını dahi kıpırdatmıyor. Küçüklüğünden beri hep bir şirin baba olmaya çalışıyor, sakalları beyaz çıksın diye 20'sinden sonra daha fazla süt içiyor. Aklına esenler genelde meteorolojinin yanlış bir tahminine denk geliyor ve aslında hiç de orada değillermiş gibi devam ediyor. Korkuyor, kaçıyor, susuyor, sıkılıyor, kendini acıtıyor... Oyuna girmek için asırlardır kenarda ısınma hareketleri yapıyor.

"Rengin sararmış derdin ne?
Bi haller olmuş sana yine
Bırak gün yanından geçip gitsin
Yarın şansını yeniden denersin
Gözün kararmış olur boyle
Yine de dönüp bakma geriye
Bırak yıldızları kayıp gitsin
Yarın başka bir dilek dilersin
Ah, sen kendinde ol yeter...
Karanlık çökmüş temiz kalbine
Kanın azalıyor terk edildikçe
Bırak aşkları yaşanıp bitsin
Yarın daha çok sevilirsin
Ah,sen kendinde ol yeter..."

'Kısmi karanlıklara alışkın, erimiş mumlarına küskün, bir türlü ermeyen sabaha küfürbaz, kusurlarına sinirli, yalnız ve bir o kadar da yüreksiz. Kalbinin otobanında hız sınırı yapanlara diyecek tek sözü yok. Yüzünün sarısı, yeşile dönmüş, içindeki cümleleri dışarı çıkardıkça kusmak istiyor. Kaçıp gidecek gücü yok, kalıp savaşmaya mecali yok.'

İkincisi biraz kararsız. Ne yapabileceğine değil nelerden vazgeçebileceği konusunda kararsız. Bir adım attığında diğerini hesaplayacak kadar plancı, az önce yaptığı şeyden sonra şimdiyi düşünmeyecek kadar havai. Denizin kokusunu alıp, uzanıp tutmak için planlar yapan ama hayalini bozmamak için düşünü kurduğu sahile gitmeye çekinen bir hayalperest. Uygun adım yol aldığı hayatında değiştirmek istedikleriyle, hayata katmak istedikleri arasında tonla fark var. Basit bir matematik hesabıyla işin içinden sıyrılmaya çalışmak ondan daha hayalperest olmayı gerektirir.

"El etti geçti bir deli martı...
... aklım şimdi kıyıya vuruyor..."

-Telefonun çalmıyorsa, bil ki benim.-

Nuray, buluttan yapılma kuzu,
boğazımda kalan son cümlelerin tamamlayıcısı, aklıma getirmeye çekindiğim hayallerin yardakçısı, yeri geldiğinde yumuşak yastığım, yeri geldiğinde susmayan alarmım,
uykumda saçımı okşayan diş perisi gibisin. Kolluk kuvvetim, can simidim, çayımın yanına peynir gibisin.
Nuray sen erik olmasını beklemeden yemeye kıyamadığım çağla gibisin. Bazen kuzukulağı, bazen gilaboru, bazen de çilekli milkasın. Kışın Balkanlardan gelen sıcak hava dalgası, yazın esen meltemsin.
Nuray, gizli kalmış bir bahçede sırt sırta vermiş birbirimize hayallerimizi anlatıyor gibiyiz. Birbirimizin hayallerine katkıda bulunmak için yalanlar uyduruyoruz, olan bitenleri hep iyiye yormaya çalışıyoruz.
Nuray, geçen gün bir kurbağayla konuştum. Bana senden cümlelerle gelmiş. Nilüferlerin üzerinde nasıl habercilerin var senin? Oraya da burada olduğu gibi çok yağmur yağıyor mu? Şehrin diğer ucunda olmak nasıl bir duygu?
Hayat çok garip Nuray... Maviye boyanan duvarlara edepsiz yazılar yazıyorlar, tüm anlamlara peşkeş çekiyorlar.
Nuray, ben hayatı yeri geldiğinde Charlie Chaplin tadında, yeri geldiğinde Rocky Balboa tadında yaşıyorum. Bazen sessizleşip içime gömülüyorum, bazen elaleme meydan okuyorum. Her şeyde bir heyecan bulamıyorum Nuray.
Sinüslerim kapalı, nefes alamıyorum her zaman Nuray. Eğri grafiklerimin açıları sana dönük, senden yardım bekliyorum; çok heyecan yaptığımda burnumu üzerine doğru kuvvetlice bir dört parmak geçirir misin?
Nuray, omzumdaki iki melekten seni sorumlu tutuyorum. Günahlarıma da sevaplarıma da ortaksın, sözlerinin değerini biliyorum. Şeytanıma da meleğime de senleyken söz geçirebiliyorum.
En pahalısından bir kağıt mendil gibisin sen Nuray. Ağlamaya yeltendiğimde omzunu getiriyorsun, hasta olduğumda sana da bulaşmasına laf etmiyorsun.
Güneşin batarken aldığı üzgün hallerinden almışsın biraz Nuray. Yalnız kalmaya alıştırıyorsun kendini, bazen benden daha çok suspus oluyorsun.
Hayat çok garip Nuray... Bazen beni anlatan tek şarkıyı Serdar Ortaç yapmış oluyor bu dünyada.
Son dakika golü yemiş kaleci hüznüyle, yumurtasını çaldırmış kuş kızgınlığıyla, üstüne gelen arabanın farlarını son kez gören şoförün çaresizliğiyle, kalbi tekrar çalışan adamın yaşama sevinciyle, uykusundan yeni uyanmış bebeğin masumiyetiyle, en zor sınavından geçen bir öğrencinin mutluluğuyla, resmediği şey kalmayan bir ressamın ustalığıyla ve yazmadığı dize kalmayan bir şairin diliyle diyorum ki bu işte bir yanlışlık var Nuray... Olmaması gereken şeyler olurken ve biz buna engel olamazken ve hala bir aradayken ve hayallerimiz bu kadar kesişmiş ve dünya üzerinde mini bir konsorsiyum oluşturmuşken neden hala üzülüyoruz biz sürekli? Bir yerde bir yanlışlık yapıyoruz sanki.
Mabel'in aşkına, Tuna'nın Ada'ya baktığı gibi, Aras'ın söylemeyediği milyonlarca sözcükler beraber ve Şair Dayı'nın katkılarıyla diyorum ki iyi ki varsın.
Öpüyorum kalp kapakçıklarını.
Ufuk.

"Ne güzel..."

Sevmiyorum, beceremiyorum, uygulayamıyorum, kelimeye dökemiyorum... Her zaman yeterli olamıyorum. Yine de bu işi öğrendiğimi sanıyorum. Varsayımlarıma göre en az bi 50 sene daha kara kuzu olarak dolaşacağım yanında. Bence kafi bir süre.

Şu kısa ömrümde senden daha tecrübeli olduğumdan -tam tamına 3 hafta!- birkaç uyarı yapmak istiyorum izninle.

* Mabel'lerime iyi bak.
* Mabel alırken arada tadına da bak.
* Mabel'i yerken aklına beni getir.
* Mabel'in en bulunmayan çeşitlerini bulmayı ve tatmayı kendine görev edin.
* Mabel'siz bırakma kimseyi. Özellikle de çevrendeki en fazla Mabelseveri.
* Mabel gibi aziz ol, Mabel verenlerin çok olsun.
* Mabel Matiz dinle. Ama fazla dinleme yine de.
* Mabel'in olsun bi tane. Ama sadece ona Mabel'im de.
* Mabel'i benden başka kimseye verme.
* Mabel'i arka arkaya 40 kez tekrarlama, çok anlamsızlaşıyor.
* Mabel'den yapılma bir evde otur, evine Hansel'le Gretel'i al.
* Mabel gibi tatlı kalmaya devam et.
* Mabel'den rüyalar gör.

24

2011-04-08T01:20:00.001+03:00

Poets Of The Fall 5ofAll by ceressa

The Last Beat of My Heart

2011-03-29T03:07:00.002+03:00

Kurmaca bir hayat benimkisi. Yormaya gerek yok kafanı boş yere, bir gün gelecek doğacağım; nasıl öldüysem. Korkarım sana ulaşamayacak kopardığım takvim yapraklarım. Savurduğum küller çoktan okyanus sularına karışmış olacak. Tuttuğum saatler tükenmiş, yazdığım yazılar uçmuş olacak. Son kez kokluyorum ve kitabımın arasına koyuyorum gülümü, Eco'ya nazire yaparcasına...

Döneceğim, dedi kadın. Bir gün nasıl gittiğimi umursamamışsan, geldiğimi de hissetmeyeceksin. Hayatın hakkında hiçbir şey bilmeden masallar okuyacağım sana günlerce. Hala canlı kalan yanlarına öpücükler konduracak, yaralarına yara bandı kelimeler yapıştıracağım. Görmezden geldiğin her ne varsa, tek tek hatırlatıp yüreğini sızlatacak, aklının oynadığı oyundan haberdar olmanı sağlayacağım. Oynadığım oyunun bir önemi kalmayacak ve günün birinde belki de seni affedeceğim. Gözlerinin içine bakarken, aklına giren, diline değen, yüreğini elleyen milyonlarca kadına aldırmayacağım. Kendimi beyninin kalabalığında bulmaya çalışırken sıkılmayacağım. Girdiğim yolda gördüğüm engellere takılıp usanmayacağım.

Takıntılı bir hayat benimkisi. Girdiğim yolda karşıma çıkan ilk eşiğe takılmayı görev edinmişim kendime. Aldığım yaralar, sardığım omuzlar, kanattığım canlar bunun yüzünden. Yutkunurken boğazıma düğümlenen kelimelerin farkına varamamam, aklıma gelen ilk cümleyi söyleyememem bundan. Takatimin kalmadığını anlamama yardımcı olacak kişiye tahammül etmem çaresizliğimden. Tutkunu olduğum kadınlar, gözlerime hapsettiğim sevgililer,her gün rüyama gelen deniz kızları... Olmayacağını düşündüğümde düştüğüm bir düş hepsi. Rahatsız bir ruhun, huzursuz sancıları. Huzursuz bir ruhun, sancılı öyküleri. Beyin ölümü gerçekleşmiş bir soysuzun son nefesinde görmek istediği gibi, elektrikli sandalyesine oturtulmuş idam mahkumunun son isteği gibi, her sabah tekrar tekrar ölen defolu bir hayatın yapacağı en iyi şey gibi... Gelmeni istiyorum bana. Arabesk ruhumdan çıkarıp, bedenimi sarmanı istiyorum.

Yalnız kalacasın, dedi kadın. Ne kadar aciz durumda olduğunu anlayacaksın ve hatalarından sıyrılmak, günahlarından arınmak için mumlar dikeceksin avuçlarına. İnandığın şeylere yakarmaya başlayacaksın. Ağlayacaksın ak düşen saçlarını gördükçe. Yorulacaksın yaptığın her şeyin seni bir adım dahi ileriye götüremediğini anladığında. Tütsülerin kokusuna bırakacaksın kendini, ölüme ulaşacağını sanacaksın. Hiç yaklaşamadığın bir ışığı takip edeceksin, tutmayan dizlerine hükmedemeyip yere kapanacaksın. Soyulmuş ellerini yukarıya açıp emanet ruhunu teslim etmek isteyeceksin. İşte tam da o anda yanında olacağım senin. Kuruyan dudaklarına parmaklarımı süreceğim, görmeyen gözlerinden öpeceğim, beni duymayacağından emin olduğum kulaklarına yanında olduğumu söyleyeceğim. Gittiğimi nasıl umursamamışsan, geldiğimi de hissetmeyeceksin. Ben masallarıma devam edeceğim, sen de uyumaya...

Yavaş bir hayat benimkisi. Çekip gitmeyen bir ruhum, toprağa yanaşan ama direnen bir bedenim ve bir türlü kanayamayan gözlerim var. Her şeyi görüyorum, her şeyi hissediyorum, her şeyi duyuyorum. Lanetimin geçmesine daha çok var, hiçbir şeye tepki veremiyorum. Uzaktan bir deniz kokusu duyuyorum, dudaklarıma yağmur suları değiyor, rüyamda yine o deniz kızını görüyorum... Uzanıyorum ama hiçbir şeye dokunamıyorum. Bir şarkı tutturmuşum rastgele, durduramıyorum...

Öleceksin, dedi kadın. Bir gün gelecek öleceksin; nasıl doğduysan. Ne hayalini kurduğun kadınlar ne söylediğin şarkılar yanında olacak o zaman yanında. Göremediğin günlere meydan okuyacaksın. Yapamadığın ne varsa, yağamadığın hangi yaprak varsa hepsine ulaşmaya çalışacaksın. Sonra, bir süre sonra, kısa bir süre sonra, ölümün senin için bir vuslat olacağını sanacaksın. Aldığın nefesleri birine borçlu olduğunu anlayacaksın ve utanan yüzünü kanayan ellerinle kapatmaya çalışacaksın. Hayatının sayfalarının tükendiğinin farkına varacaksın. Artık bir çıkar yolunun kalmadığını anladığında cesedini kendi ellerinle bana teslim edeceksin. Gelişine ne kadar sevinmişsem, gidişine de o kadar üzüleceğim. Anlatacak masallarım kalmayacak, dilimdeki şarkılar bitecek.

Garip bir hayat benimkisi. Bir gün varım, bir gün yok olacağım. Gelecek zamanlarımın tükendiğini anladığımda yerine keşke'li geçmiş zamanlarımı ekleyeceğim. Gelsen...

İyiyim ben... Gerçekten.

DeVotchKa - The Last Beat of My Heart by ceressa

Through Glass

2011-03-15T22:46:00.002+02:00

Stone Sour - Through Glass by ceressa

But I Don't Know What It Means

2011-03-07T03:39:00.000+02:00

(İkinci öykü için: I Wish It Would Rain Down)

Seriyorum saçlarımı boylu boyunca kuleden aşağıya. Tam umudum tükenmişken geldiğin için kalbim daha da kendini bilmez çarpar oldu son günlerde. Titremem ondan, soluklarımın hızına alış artık. Çıkış kapısını bulamıyorum, aklımın uçsuz bucaksız labirentinde yol gösterdin bana. Küçük bir günebakandım oysa ben. Güneşe çeviriyordum aynamı, eninde sonunda farkedersin beni diye. Nereden geleceğini adım gibi biliyordum oysa ben. Geceleri boynumu bükmem yanımda omzumu hissetmemden bundan dolayıydı hep. Gözlerimi kapatmam kokundan kendimden geçmemdendi.
Yorulmuştum... Herkesin her türlü oyununa göz yummaya başlamıştım. Korktuğumdandı belki de her şeye elimin tersini gösterme çabası. Bir süre sonra kılımı bile kıpırdatamaz hale geldiğimde nelerden vazgeçtiğimi bile göremedim. Uykusuz gözlerim, yalın ayaklarım, çıplak bedenim ve kanamış avuçlarım vardı. Hiç kesilmeyecek bir çağlayanın altındaydım ve birileri bana hiç de acımadan kan kusmaktaydı. Söylenen yalanlara itiraz edecek yetimi kaybettiğimde ise artık bir yapraktan farksız olduğumu farkettim.

Çok uzaklara olmayan ama işe yarayacağına inandığım bir göçe hazırlanıyordu ruhum tam da. Ne yol bilirdim oysa ne de iz. Susuz kalacağımı, yalnız olacağımı bildiğim bir yolculuğa hazırlanıyordum. Çıkınıma akılsız başımı, uzun süre önce unuttuğum hislerimi ve atmaktan yorulan yüreğimi koydum. Bir pervane böceğinin bacaklarına tutunup herkesten kaçmak istedim. Rüzgara verdik birbirimizi. Ne olacağını düşünmeden...

Sonra hayatıma sızan gün ışıkların saçlarımı aydınlattı. Nefesin, yıllardır tozlanan kalbime dokundu. İçime ılık bir rüzgarı arkadaş bıraktı ve parmaklarının ucuna basa basa gitti. Yakınmalarım, sızlanmalarım, yaşadıklarım... Aldım hepsini vurdum birbirine. Geriye kalanlarla idare edebileceğimi düşündüm. Geçen zamana aldırmadan griliklerimde körleşmiş gözlerimle gezdim. Terli vücuduma ılık bir duş, susuz boğazıma bir yudum su olmuştun.

Bırakıyorum kendimi boylu boyunca kuleden aşağıya. Geleceğine inanmamaya başladığımda hala burnumdan gitmeyen kokuna kendimi kaptırıyorum. Korkmuyorum ne toprağa serilince duyacağım kemik seslerinden ne de bundan sonra olacaklardan. İçimden bir fıskiye fezaya yükseliyor, en yakın yıldıza çarpıp sana ulaşmamı sağlıyor. Uğramıyorum hiçbir ara durağa, görmüyorum hiçbir engeli. Yolumu çizen kokuna hayran hayran yol alıyorum.

Duyuyorum işte sonunda, yankılanıyor kulaklarımda sesin. Sana geliyorum, kendime bir tutam daha senden katabilmek için.

Beatifugly

2011-03-06T00:47:00.002+02:00

Güzel olduğu su götürmez bir gerçek, az ekmeğini yemedi hala da yiyor, kolay kolay aç kalacağa benzemiyor. Zayıf bir de... Günümüz güzel kadın zayıf olmalıdır gerekliliğini yerine getirmekle gurur duyuyor. Bana kalırsa öğle öğününü atlayıp aç dolanıyor. İçim parçalanıyor haline. Yediklerim zehir zıkkım oluyor. Uzun da boyu. Maken gibi maşallah. Selvi gibi, yürümüyor adeta salınıyor. Asalet damlıyor her tavrından, saçı bile farklı savruluyor rüzgarda, her hücresi kime ait olduğunun farkında. Yok artık bu kadar olmaz dedirtiyor ama zeki üstüne üstelik. Mevcut kombinasyonuyla kendine hayran bırakıyor. Karakteri taa ergenliğinde oturmuş, ne istediğini biliyor. Her haliyle güçlü bir kadın, her kulvarda zirveye oynuyor.

Çirkin ördek yavrusunun insan suretindeki hali. "Erkeğin yakışıklısı, çirkini olmaz" der annem ama gerçekten çirkin bir erkek bu, kimse sorsan yanıt değişmeyecektir eminim. Biçimsiz, roman tasvirlerinin vazgeçilmez kelimesi, klişenin de ötesi farkındayım ama kesinlikle biçimsiz bir burnu var. Hani türküde de dediği gibi "Allahın yarattığına çirkin denmez ama bir burnu var patlıcandan uzun."... Evet evet en yakın canlandırmayı bu şekilde yapabilirsiniz bence. Uzun ama kilolu. Biçimsiz, "bu adamın hiçbir tarafında biçim yok" bir fiziği var. Simetriyi inkar etmek için varlığını sürdürüyor. Hantal ve ürkütücü, hareket ederken sizi korkutuyor, bundan da içten içe zevk duyuyor. Madem kalabalıkta fark edilmeyecek kadar noırmalsiniz, diyetini ödemelisiniz. Güçlü bir erkek, acımasız ve nefret dolu ama çocuklardan çok korkuyor. Onlar da kendisi gibi acımasızlar, kendisinden de çok korkuyorlar garip bir ilişkileri var. Birbirlerine karşı aynı duyguları besliyorlar ve mümkün mertebe birbirlerinden kaçıyorlar. Üzülüyor bu duruma, çok üzülüyor ya bir gün kendi çocuğu olursa ve kendisinden korkarsa. İşte o zaman dayanamaz ağlar, o da bunun farkında. Üstelik çok korkmakta. Korkutmaktan sadistçe bir zevk duyuyor olabilir evet ama keşke korkulmayacak kadar normal olsa. Nefret et ama acıma kıvamında beylik laflar kullanmaz ama, o mentalitede anlayın sizde. Zeki ve güçlü, karakteri çeşitli. Sevdikleri ve sevmedikleri ya da sevenler ve sevmeyenler kendisini farklı tanımlıyor.

Herkes gibi çirkin adam da seviyor güzel kadını. Ruhları anahtar kilit özelliği barındırıyor. Ruh ikizi değiller ama birbiriyle örtüşen ruhlara sahipler. Adam kadının kıymetini biliyor, her şeyin de farkında. Kadın aptal değil yukarıda da belirttim, her şeyi anlıyor ama olmuyor. Güzel gözüken, muhteşemliğiyle kadını tüketen hayatında adam ilaç oluyor her yarasına. Her şeyden çok değer veriyor çirkin adama, güzel kadından gelen değerin mutluluğunu yaşıyor çirkin adam ama olmuyor. Kadın güldürüyor adamı, gülmek hiç yakışmıyor çirkin adama, inadına güldürüyor kadın, çok güldürüyor. Ortaya çıkan yakışıksız surata rağmen, en çok gülerken seviyor adamı ama olmuyor Şimdi sen deli gibi birlikte olsunlar istiyorsun ama üzgünler, üzgünüm , sen de üzül bebeğim bu istediğin sadece filmlerde oluyor. Onların hayatında , senin hayatında, benim hayatımda olmuyor.

Say Goodbye

2011-02-26T03:37:00.000+02:00

Uyduruktan bir dünya işte. Bir gün varsın, sonra hiç olmamışsın bile. Kuyruklu birer yalanız hepimiz. Felsefesinde değilim işin, ne sen ne de ben emin olabiliyoruz kendimizden. Bırakamıyoruz sıkı sıkıya tuttuğumuz iplerin ucunu yalnızca işte. Ellerimizden kaçacak olsalar yaralayacaklar başkalarını sanki. Aklımızı sürüklemedikleri yer kalmamış oysa. Çekmiş, tutmuş, en ücra köşesinde bırakmış hiç de haketmediğimiz bir yüreğin ortasına. Sorun ne?

Kaç kişisiniz siz allah aşkına? Gereğinden fazla kalabalık değil mi burası? Kaç milyar insan daha sığabilir bir insanın kalbine? Ciğerlerim nefes alamıyor. Nefesim daralıyor. Kollarım, bacaklarım kendini bıraktı bırakacak. Bir bitmez denilen öykünün daha sonuna geldik. Okumaktan bıkmadınız mı hala sayfalar dolusu gözyaşlarımı gördünüz de? Hiç mi acımanız yoktu binerken üst üste sırtıma? Korkmayın, sarkar bir fasülye sırığı daha bulutlardan aşağıya. Gerçek dünyalarınıza gidersiniz birer birer, bir devin daha bedeni yavaş yavaş çürümeye başlamışken. Korkmayın, elbet onun da bir talibi bulunur. Yok olmaya yüz tutmuş bedenini bile birkaç milyon kurda bağışlayabilir kolayca. Yüzündeki duygusuz ifadeye aldırmayın, en huzurlu anını yaşıyor o şimdi. Kulaklarına en sevdiği şarkısı mırıldanıyor. Elleri hala sıcak...

Gıyabımda cenaze namazları kılın kendi dünyalarınızda sonra. Ben tamamen içlerinizden gittikten sonra... Ne bir dua edin ne de hatıralarınızda saklayın sonra. Bırakın en dipte kalmış cümlelerinizde beni. Aklınıza bir kez daha getirmeye çalışmayın hatırlayamadığınız ismimi. Tek bir işaret bile koymayın mezarımın olduğu yere. Hatta savurun küllerimi yüzyıllar önce kurumuş bir dere yatağına doğru. Toprağa kavuşmanın sevincini sizsiz yaşamaktan yanayım. Varsın kendi cehennemimde son kez böyle yanayım. Felsefesinde değilim işin, sen ya da ben hiçbir zaman anlayamayacağız farkını iki ıssız cehennemin.

Ama bakın son kez gözlerime. Bana neler yaşattığınızı anlayın. Gözlerimden az sonra son sürat akacak, hayatımı konu alan film şeridine bir göz atın. Bakın ne kadar da çok ses çıkarmışsınız sessiz filmimde. Bakın ne kadar da figüran bırakmışsınız beni kendi filmimde. Bakın ne kadar da hakimsiniz tüm rollere. Bakın, beni görebildiğinize emin misiniz gözlerimin içinde? Gözlerimden akan son damlaya aldırmayın ama. Size ait değil onlar. Sakın ha üstünüze de alınmayın. Sizin için akmıyorlar. İçlerinizden en safları ayırmayı başaramadım. Hepinizi terketmezsem öleceğimi farkettim. Aksini yaparak bile ölmeyi başardım.

Kimseye bir faydası yok işte. Rüştümü belli ettim sizlere. İçimden kopardım attım hepinizi. Çıplak ayaklarla üstlerinizden geçtim. Uzayın sonundaki restoranda terkettim sizleri işte. Topraklar serptim üstlerinize. Başucuma yerleştirdim hepinizi. Hep gözümün önünde olasınız diye. Gidebileceğinize, gittiğinize uzun süre inanmak zor oldu ama yaptım işte. Sonunda içimi öldürmeyi başardım. Öldük işte. Öldünüz işte. Ölüyorum işte, tam istediğiniz gibi... Ne değişti?

Houston görev başarıyla tamamlandı! Mavi kabloyu kestim ve tüm dünyamı havaya uçurdum. Artık bir sonraki göktaşının bize çarpmasına gerek kalmadı. Yörüngemi bildiriyorum Houston... Nasıl geri döneceğim hakkında en ufak bir fikrim yok. Kötü bir şey mi yaptım? Nasıl sil baştan kuracağım burayı? Houston, we've a problem! Korkmaya başladım yaptığım, yapamadığım şeylerden. Hiçbir şeyi beceremedim değil mi? Kendimi yok etmeyi başarmış olmalıyım sadece. Tükeniyorum Houston... Doğru olan ne karar veremiyorum bir türlü. Ve her şey için çok geç kaldığımın farkındayım. Artık çok daha yalnız hissediyorum kendimi.

Bırakın, eziyet etmeyelim birbirimize. Yakamdan tuttuğunuz, paçamdan çekiştirdiğiniz ellerinizi kirletmeyin daha fazla. Gölgelerinizi size bırakıyorum. Kokularınızı da öyle... Hatta tüm kimliklerinizi size veriyorum. Artık istediğiniz kişi olabilirsiniz. Ne bana ne de kendinize borçlu olmanıza gerek kalmadı bundan böyle, bakın. Hayatımdaki tutkal göreviniz sona erdi. Artık bin parçaya bölünebilirim gönül rahatlığıyla. Yok olan parçalarıma aldırmadan bir bir yeni benler yaratabilirim. Kendi trajedilerini yaratmalarına müsaade eder, oyunlarının ortasında haberleri olmadan onlara müdahale ederim.

Rahatsız bir adamım ben. Her ne kadar sevdiyseniz beni, o kadar kendinize verin şimdi. Aldatmayın ne beni ne de kendinizi artık daha fazla. Kalmasın aklınız, üzülmesin kalbiniz... İçim kapkara olsa bile artık size ihtiyacım kalmadığını anlayabiliyorum. Verdiğiniz hayat öpücüğü için minnettarım size. Yeni bir insan oluşturmakta üzerinize tanımadım. Hatalarımı acımadan yüzüme vurduğunuz için teşekkürler; güzel uykumdan uyandırdığınız için beni. İyi uykular...

Theory of a Deadman - Say Goodbye by ceressa

I Wish It Would Rain Down

2011-02-24T04:55:00.002+02:00

(İlk öykü için: Here Comes The Rain Again)

Beynim allak bullak. Sanki kendi içime bile duyuramadığım isimsiz, boş cümleler var dilimde. Az sonra olacakları adım gibi biliyorum. Deliriyorum... Hayat ve rüya, hayat bir rüya, rüyamdan bir kez daha kendi çimdiğimle uyanıyorum. Bazen karıştırıyorum ikisini birbirine. Sanki çok farklılar birbirlerinden. Labirentimsi odalarımda ağırlıyorum sana ait hücrelerimi. Bazen öylesine dolu oluyor ki patlayacakmış gibi hissediyorum. Elimde değil ama... Her pare kalp atışında sesini duyuyorum tekrar tekrar. Rahat vermiyor beynimde yankılanan sesin. Yuvarlanıyorum sonra ağırlığına kendimi bırakıp. Sözüm bitiyor, nefesim tükeniyor, senleşiyorum o an. Kime uzadığını bilmediğim görgüsüz, ukala, şımarık, kıymetsiz ve ucube cümleler bırakıyorum benden yadigar. Sana hiçbir zaman ulaşmayacak...

Hoşgeldin... Tam senden söz ediyorduk biz de. Gelemeyeceğini düşünüp çayın altını kısmaya karar vermiştik. Yiyemeyeceğin kekleri komşulara dağıttık. Göremeyeceğin yüzleri yenileriyle değiştirdik. Konuşmaya çalıştığımız tüm konuları unuttuk, cümlelerimizi kısalttık, öznelerimizin yönünü belli ettik. Gözlerimiz halıdaki deseni inceliyor uzun bir süredir. Birbirimize bakıp da anımızı kısaltmak istemiyoruz. Seni beklerken boğazımıza oturan tüm kelimeleri çıkarmaya çalıştık. Birçoğunda başarılı olamadık ama bunlar sana sıkıntı yaratmayacak, söz veriyoruz. Madem'lerden, keşke'lerden, sanki'lerden uzak durmaya başladık. Hepsi birer yabancı tamamlayıcı ne de olsa. Ne geçmişimizde yaşadıklarımıza üzülüyoruz artık ne de gelecekte yaşayacaklarımıza gizli anksiyete bozuklukları saklıyoruz. Saha ve hava şartlarımız birlikte bir ömür geçirmek için oldukça müsait. Tek eksik olan sensin. Sendin...

Böyle olmamalıydı... Tam olarak rüyalarımı süslediğin şekilde gelmemeliydin yani bana. Biraz eksikliğini hissetmeliydim mesela. 'Nerede kaldı artık, gelmesi gerek' demeliydim. Boş dört duvarıma cevapsız sorular sormalı, hakkımda hiçbir şey bilmeyen insanlara seni defalarca kez gördüğümü anlatmalıydım. Yoldan geçenlere, 'sen olabilir misin acaba' diye bakmalı, senin sesin sandığım telefonları daha heyecanla açmalıydım. Diğerlerine ait her ayrılık haberini duyduğumda, bizim aslında hiç birleşmediğimizi aklıma getirip derinlerden bir "iyi ki" çekmeliydim. Ellerimi her gece bir kez de senin için yukarıya kaldırmalıydım, hiç değilse bir kez görebileceğim için inandığım tanrıya şükretmek için. Kadehimi de senin için kaldırmam gerekirdi, sadece güzel bakışının şerefi için.

Kozmik dalgalanmalar yaşayabilirdim her gece senle birlikte mesela. Ya sen de beni düşünürsen bir kez bile olsa o an? Aklımı kaybedecek gibi olurdum, yastığıma bir öpücük daha kondurur, ne kadar sarhoş olduğumu unuturdum. Hayatımdan griyi defeder, senin renklerini işlerdim her bir kareme. Bir asırlık düşüncelerimi bir kenara bırakır, yeni sayfalara doğru yol alırdım. Kısmi doğrularımdan vazgeçer, emin olduğum tek şeyi sevmeye devam ederdim.

Ama şimdi son sürat geliyorum sana doğru. Şimdi doğru zaman, artık biliyorum. Sana ait bir şeyler var bende, biliyorum. Kuluçkaya yatmış kalbimin eseri sendin, ağzımdaki güzel tadın sebebi de sen. Kollarım tam seni saracak uzunlukta, nefesim sana yetecek ferahlıkta, gözlerim sadece sana bakacak miyoplukta. Yağmur bizim için yağıyor, kuraklığım senle bitiyor. Takat katıyorsun dizlerime. Senin için geliyorum, sana doğru...

Sahi kimsin sen?

06 I Wish It Would Rain Down by ceressa

Dead Bird

2011-02-20T18:05:00.000+02:00

Uysal bir dengesizlik var içimde. Mavi bir kuş içimde çırpınıyor ve her geçen gün benden bir parça alıyor. Sanki hapsetmişim bir şeyleri, sanki kendi elimle yüreğime setler çekmişim... Takatsiz kalana kadar düşünmekten kendimi alamıyorum. Sanki beynime, hür irademle ötenazi uyguluyorum ve her hücremin gırtlağını sıkarak tek tek nefessiz bırakıyorum. Yapılacak listemin en üst sırasına biraz nefret, biraz öfke sözcükleri öğrenmeyi yerleştiriyorum. Başarılı olursam bunları ilk önce kendi üzerimde test etmek istiyorum.

Her şey olması gerektiği gibiydi başından bu yana. Uyku girmeyen gözlerimden de, boğazımı sıkan ellerinden de, sinsice içime doğan kokundan da seni sorumlu tutamazdım. Eğer bir yola girmişsem tüm yokuşlara, engellere, gidişlere, tekrarlara, sebeplere, sebepsiz yok oluşlara, tekrarlara, tekrarlara... Alışmak zorundaydı en kötüsüne bile. Yüzümdeki ekşimeyi yolda gördüğüm ölü kuşa yoruyordum ama aslında açıkça kendimden bile kaçmaya çalıştığımı biliyordum. Kendim hakkında tek kelime bile bilmediğime emindim. Tutanaklarımın hepsini kaybetmeyi göze alarak çıkmıştım yola ve şimdi elimde kalan tek şey öznesi belli olmayan, devrik cümlelerdi. En başıdan beri... Gerektiği gibi...

"Hayır! Yormuyor beni varlığın. Sadece yavaş yavaş ölmeye başladım ben. Ama korkma, korkmuyorum çünkü ben. İsterdim belki... Bir anda toz olmayı, şah damarımdan fışkıran kanla birlikte. Sanki hiç varolmamışım, kimsenin hayatına tutunmamışım gibi. Hayır! Üzmüyor beni gidişin. Nasıl olsa bir gün birimiz daha erken gidecek, kalanımız üzülecekti. Sakınmadım bu gerçeği ikimizden de ama daha vaktimiz var sanıyordum. Rutubetli cümleler var aklımda, sana hiçbir zaman ulaşmayacak. Hayır! Gitmiyorum hiçbir yere. Buradayım bak hala. Bölünmedi kalbim henüz yarıya. Hala yutkundukça tadın geliyor damağıma. Uyuyorum sen yokken, bazen yıllarca. Döndürmüyor yolumdan en kara kabus bile. Açarsam gözlerimi, yüzünü unuturum sanıyorum. Hayır! Dünyanın o kadar güzel bir yer olmadığını ben de biliyorum. Birkaç gereksiz ayrıntısı dışında her şeyini biliyorum beni bekleyen kazanların. Gözle görülür bir etki bırakır diye umuyorum yalanlarım, tercihlerim, bırakışlarım, yok saymalarım, vazgeçişlerim... Kendime getirecek birkaç ufak cehennem azabı belki?"

Yorulmaya başladım. Yalanlar söyledim sana. Gözlerimi kapattığımda gördüğüm yüzün yerini başkaları aldı. Tutunduğum tek dalın sen olmadığını anladım. Geç kaldığımın farkına vardım birçok şeyin. Kızdım kendime, boşa kürek çekmelerimden usandığımı anladım. Tam şurama oturmuş bir yumruk... Cümlelerimi yemiş her geçen gün. Elin bana uzun zaman önce sıcak gelmemeye başlamıştı. Hangi öykümü tamamlamaya çalışıyordum ki zira ben? Güneşli bir gün mü bekliyordum fırtına çatımızı alıp götürmüşken? Doğa olaylarına saygımı kaybetmiştim uzun süre önce, haklısın. Ondandır her yağmur yağdığında artık toprağın kokusunu alamayışım. Sen gelmiyor artık burnuma topraktan. Sahi, ölünce toprağa karışıyor mu kokun? Yoksa o bile ortak etmiyor mu kendine?

Ölüyorsun her geçen gün. Yok ediyorsun kendini, bana rağmen. Tamamen bittiğinde bir şeylerin değişebileceğine inanıyorsun. Çünkü artık denemediğin sadece bu kaldı. Denemeye cesaret edemediğini en sona saklıyorsun. Son bir tepki bekliyorsun, git artık dememi istiyorsun.

Yalanlarımı biriktirmeye devam ediyorum sana doğru. Upuzun bir liste yapıyorum. Bulamıyorum uygun sözcükleri ama cümlelerimden artık çekip gitmeni istiyorum. Artık kendi günahlarımla savaşmak istiyorum. Ne başkasına can, ne de kendime set olmak istiyorum. Git artık. Kapkara içimden git artık. Yüzümdeki ekşi ifadenin suçlusu sensin. Ne zaman gitmeyi seçersen seç, artık benim için arkamda bıraktığım yolun kenarındaki o ölü mavi kuşsun. Gözümdeki son hatıran da siliniyor... Gözlerimi açtığımda yüzünü unutmuş olacağım. İyi uykular...

Beautiful Nightmare Nights

2011-02-19T04:34:00.004+02:00

Mutluluktan ölmek istiyorum ben. Hayal ettiğim ölüm şekli böyle geçsin kayıtlara. Pasif, agresif yrn kulunuz mutluluktan ölmek istiyor. Senin mutluluğun, benim mutluluğum ya da onun mutluluğu farketmez. Mutluluktan ölelim. Ne çıkar ki hem güzel bir anda ölsek? Başkaları üzülse sonra (hani belki üzülen bulursak) ne de güzel ironik olmaz mıydı? Bir kere de gerçekten gülsem ya ben... Yorulmasam sonra, bıkmasam mesela. Huzur olsa elimi attığım yerde. Hemen bulsam onu komodinimin üzerinde. Fiillerimde de istek kipi olmasa... Çok mu zor yatağıma günün herhangi bir saatinde yattığımda eklemlerim haykırırcasına ağrımasa? Bu yaşımda (ki pek de yaşlı sayılmam, yıl itibariyle 24'üm ama daha doldurmadım siz yıllara aldanmayın) içime bir ihtiyar kaçmışcasına hayattan yılmış olmsam. 'Kişinin yaşlandığını anladığı an' şeklindeki cümlelere beylik laflarla yorumlar yapmasam. Deli, uçarı ve kaçarı olsam, çapkın olsam mesela. Gönlüm ona kayarmış gibi yapıp buna kaysa. Mevcut olarak bulundurduğum ve ortaya koymuş olduğum kişiliğimden sıyrılsam, bambaşka bir kişiliğim olsa. Hiç kimse beni tanıyamasa, herkes göt olsa. Nefret ettiklerim gibi olsam sonra (acaba onlar gibi olamadığım için mi nefret ediyorum ben onlardan, bak aklıma takıldı şimdi). Vicdanımı söküp atsam sonra. Gaddar olsam, herkes benden korksa. güzel olsam, çok güzel olsam. Bodur değil de uzun boylu olsam mesela. Hayat bayram olsa, gökten elma değil de armut düşse konuyla alakası olmayanların kafalarına. Ben sen olsam, sen de ben... Anlasan ben olmanın ne kadar boktan bir durum olduğunu da yardım etsen bana (ya senin durumun daha kötüyse, benden daha iyi olan birinin yerine geçmek isterim belirteyim). Öyle işte daha sonra bu yazıyı da zorla sildirtmek istemeyecek cesaretim olsa da, pişmanlık duymasam. Okuyabilsem bunları utanmadan.

Hearts a Mess

2011-02-15T04:08:00.000+02:00

Yazmam için zorluyor bir güç. Direniyorum, görmezden geliyorum, sakınıyorum... İçimi karartıyor kurduğum her cümle. Cümlelerime özne yaptığım her kişi bir bıçak darbesi yaralıyor. Devriliyor cümlelerim, yüklemlerim söz dinlemiyor. Nesnelerim kendine yol çizmiş, hepsi kendine özgü, kendi yolunda...

Uyuduğumda gittiğim dünyayı, girdiğim deliği sevemiyorum. Bomboş bir beyazlık. Veya bembeyaz bir boşluk. Beyaz da boşluk da körlük demek. Renkleri ayırt edemiyorum, sesler kulağımda çınlıyor, arkamdan seslenenleri duymaya zaten niyetim yok. Aklıma mukayyet olacak tek bir can arıyorum. Korumasız kaldığımı hissediyorum. Belki biraz üşüyorum, biraz da korkuyorum. Sonra gözümü açıyorum, hepsi geçiyor.

Eskiden adını sanını duymadığım ülkelerde gezerdim, gözlerimi kapattığımda. Tanımadığım insanlarla kendi dillerinde konuşur, yaralı hayatlarına yamalar sarardım. Sözlerin anlamının kalmadığını anlatacak o kelime ağızdan ilk çıktığında kaçmaya başlardım. Terkedilen bir sandal bulur, oluk oluk akan kanın içinde ait olduğum yere doğru kürek çekerdim. Hep arkama bakarak kaçmam bundan yadigâr. Asla gidemediğim yerler de yırtılmış haritamdan...

Duygularımı zamansız bir tetanosa kurban vereli çok oldu. Yüreğime kör bir Eros'un paslı bir oku isabet etti, her şeyi bir anda tuzla buz etti ama yaşamama da izin verdi. Nefesimin güçleştiğini, kalbimin zorlandığını aklıma her getirdiğimde biraz daha soktum içime. Eğer üstüne gitmezsem o an öldürecek sanardım. Yaşamaya alışmaya çalışmak, onla, evrimim olmuştu. Tarifi yok. Bana özel bir yaşam formu, kendi yarattığım bir canavar, yapay bir tatlandırıcı, kulağımda çınlayan çizilmiş bir plak sesi... Sonra gözümü açtığımda, hepsi geçiyordu.

Kendimle barışımı keseli çok oldu. Kangrenli kolumu kesip atmaktansa üstüne yükler bindirdim. Yutkunamadığım lafların tümünü beynime kazıdım, her yalnız kaldığımda hücrelerimi en acıtacak kelimelerle besledim. Boğazıma takılan virgüllere, uykumdan eden ünlemlere, yüreğime ağır gelen üç noktalara aldırmadan yer yer Pinokyo'yu, yer yer Geppetto usta'yı oynadım. Sonuçta ikisi de birer piyondu. Tahta bir kalp ile tahta bir vücut arasında pek de fark yoktu.

Gözlerimi kapattığımda karşıma çıkan gölgelerden usandığımı farketmemin üzerinden çok geçmedi. Belki biraz duygu sömürüsü, biraz korkaklık, biraz bitkinlik, biraz kırgınlık... Korkuyordum üzerime gelenlerden. Ya yapışırlarsa da hiç bırakmazlarsa kapalı gözlerimi? Ya gerçekle rüyamın arasına dinamitler atacak olurlarsa? Ya beyazlarımı kendi gölgeleriyle karartacak olurlarsa? İşime gelir miydi? Körlüğüm hiçbir zaman geçmeyecekti nasıl olsa. Aklıma kazıdığım listeden bir şarkı seçerdim o zaman, bitene kadar mırıldanırdım, söylenmesi en zor olan yerde sözü yarım bırakırdım. Kendini bile zor taşıyan dizlerimin bağlarının çözülmesine izin verirdim. Yüz üstü düşüp burnumda kan kokusunu alana kadar şarkıyı söylemeye devam ederdim. Şarkı bittiğinde belki her şey daha beyaz olurdu.

Nasıl olsa gözümü açınca hepsi geçmiş olacaktı...

Gotye - 'Hearts a Mess' by ceressa

Umrumda

2011-02-06T00:08:00.001+02:00

Mehmet Gureli - Umrumda by ceressa