Książki Filmy na temat alkoholizmu, współuzależnienia, DDA, AA ...

Bunt Ciała - Alice Miller

2011-10-23T22:27:00.001+02:00

Kup teraz

Kolejna książka Alice Miller znowu burzy społeczne stereotypy, tym razem dotyczące powiązań między metodami wychowawczymi w dzieciństwie a późniejszym losem krzywdzonych dzieci. Analizując biografie znakomitych artystów i przypadki własnych klientów dostrzega, jak destrukcyjną więzią jest związek dziecka - później dorosłego człowieka - z rodzicami, którzy maltretowali go w dzieciństwie. Utrzymywanie takiej relacji, opartej na iluzjach i niespełnionych oczekiwaniach wobec rodziców, odbywa się kosztem zdrowia dziecka, a później dorosłego, bowiem ciało buntuje się przeciwko wymuszonym uczuciom, jak miłość czy wdzięczność.

z tył książki:
" Dostojewski, Kafka, Nietzsche, także Virginia Woolf, Marcel Proust, James Joyce, Fryderyk Schlller, Artur Rimbaud, Yukio Mishima, Antoni Czechów to ofiary złego traktowania w dzieciństwie. Fakty z ich biografii, które przytacza Autorka, w sposób wstrząsający potwierdzają jej tezę, że zacieranie krzywd doznanych w dzieciństwie nie zda się na nic. Zapieranie się autentycznych, silnych emocji ma zawsze konsekwencje dla naszego ciała, bądź w postaci chorób, bądź destrukcyjnych uzależnień.

„Jeżeli człowiek – pisze w przedmowie Alice Miller – wmawia sobie, że czuje to, co czuć powinien i stara się usilnie nie czuć tego, co uważa za niestosowne, zaczyna chorować, chyba że każe za to płacić swoim dzieciom, wykorzystując je do projekcji własnych tłumionych emocji. Sądzę, że udało mi się odkryć tutaj pewną psychobiologiczną prawidłowość, którą przez bardzo długi czas przesłaniały nakazy moralne i religijne”.

Alice Miller jest psychologiem, terapeutą, autorką tak poczytnych książek, jak Zniewolone dzieciństwo, Mury milczenia (kolejne wydania pt. Pamięć wyzwolona, Gdy runą mury milczenia] i Dramat udanego dziecka."

Przedmowa i wprowadzenie

Wielka Księga AA

2011-09-18T22:24:00.000+02:00

Anonimowi Alkoholicy. Książka zwana Wielka Księga AA. Ten egzemplarz dostało Polskie AA od Irena H.

Trzynasty stopień szczęścia – Robert Tabus

2011-09-04T22:20:00.000+02:00

Wspomnienia alkoholika z kuracji odwykowej

Książka raczej nie do zdobycia.

Kiedyś można ją było na Allegro kupić.

fragmenty książki,

Billig i Sullivan: wysokie ambicje z małymi możliwościami osiągnięć, wzmożone odczuwanie własnych wewnętrznych trudności i niezdolność do stworzenia harmonijnego stosunku między samym sobą a rzeczywistością, dążenie do spełnienia życzeń wyolbrzymionych przez wyobraźnię, słaba zdolność opanowania się, niedostateczna równowaga, małe możliwości kontrolowania wahań nastroju, brak zdolności skupienia się, skłonność do hipochondrii...

Selinger i Crafforde: ambicja i potrzeba wypowiedzenia się połączone z wyraźnym brakiem wytrwałości i uchylaniem się od odpowiedzialności, przewrażliwienie i cechy paranoidalne, niezdolność współżycia z ludźmi, zbyt silne i gwałtowne napięcie emocjonalne, skłonność do rozpieszczania samego siebie z brakiem wytrzymałości na przykre stany uczuciowe, nierozsądne żądanie szczęścia, podnieceń itd.

Halpern: emocjonalne niedopasowanie do życia, niezdolność zajęcia rzeczowej postawy w wewnętrznych konfliktach, co uniemożliwia jakiekolwiek ich wyrównanie.

Roschach, Charlotte Büchler i D. Leferre: znaczny niepokój, złe samopoczucie połączone z niskim progiem tolerancji na napięcie psychiczne. Stwarza to potrzebę szukania zewnętrznych sposobów rozładowania, potrzebę o dużej sile popędowej, którą zaspokajają przeżycia pod wpływem alkoholu. Skłonność do alkoholizmu ujawnia się zwykle w młodości, gdy człowiek zetknie się z wymaganiami życia i koniecznością ponoszenia odpowiedzialności.

Alkoholowy zespół płodu. Teoria. Diagnoza. Praktyka

2011-08-26T17:39:00.003+02:00

Kup teraz

Książka Alkoholowy zespół płodu. Teoria. Diagnoza. Praktyka stanowi niezwykle ważny głos w dyskusji dotyczącej profilaktyki, diagnozy oraz leczenia alkoholowego zespołu płodowego. Warto pamiętać, że nadal wiedza na ten temat w polskim społeczeństwie jest zbyt mała. Wszelkie teksty, które przybliżają omawianą problematykę, zasługują na uwagę i uznanie, a także promocję. Niewątpliwie ta książka należy do publikacji, które warto zareklamować i polecić każdemu czytelnikowi. Jest ona ważnym wydarzeniem zarówno naukowym, jak i wydawniczym. Wpisuje się w nurt książek ukazujących zniekształcony obraz współczesnego człowieka potrzebującego solidnych zasad w kształtowaniu swojego człowieczeństwa. Może ona także stać się istotnym katalizatorem dla szeroko pojętych działań na rzecz przeciwdziałania zgubnym skutkom FAS. Na rynku wydawniczym pojawi się publikacja, która ma szansę zwiększyć społeczną świadomość zagrożeń płynących z FAS. Należy mieć nadzieję, iż niniejszą książką zainteresują się media w celu "nagłośnienia problemu" i pomocy w profilaktyce.

Not God: A History of Alcoholics Anonymous - Ernest KurtzNie Bóg: Historia Anonimowych Alkoholików

2011-08-26T17:34:00.002+02:00

Najbardziej kompletna historia AA, jakie kiedykolwiek napisano. Nie-Bóg zawiera anegdoty i fragmenty pamiętników, korespondencji, i wspomnienia wczesnych postaci w AA.
Dobra książka bez paplaniny zajmująca się pytaniem: "Czy AA to kult".

Książka jak na razie nie dostępna w polskiej wersji językowej.
Do kupienia na Amazon.com

Uzależnienia zażywanie i nadużywanie Stephen A. Maisto, Mark Galizio, Gererd J. Connors

2011-08-26T17:31:00.006+02:00

Książka raczej nie do zdobycia

Podręcznik trzech autorów dokładnie przedstawia konsekwencje zażywania i nadużywania narkotyków. Naukowa charakterystyka środków zmieniających świadomość. Autorzy opisali ich wygląd, podchodzenie oraz formy, w jakich są zażywane.

Adresowana do studentów psychologii,medycyny, biologii, farmakologii.

Bardzo ważną część opracowania stanowią rozdziały dotyczące leczenia objawów uzależnienia. Opisano tu współczesne podejście do leczenia, opierające się przede wszystkim na motywowaniu pacjenta do zmiany. Każdy rozdział rozpoczyna się od wstępnych testów diagnostycznych w celu sprawdzenia własnej wiedzy. Słownik marginesowy pomaga rozpoznać i zdefiniować kluczowe terminy w tekście. Cytaty na marginesach przybliżają abstrakcyjne pojęcia, dzięki osobistym relacjom i uwagom dotyczącym używania narkotyków oraz tego konsekwencji. W leczeniu przeciwalkoholowym i przeciwnarkotycznym pokazano istotę grup samopomocowych. Opisano także plan terapii, którym posługują się specjaliści w profesjonalnym leczeniu. Powinien on rozpocząć się od określenia celu, oceny rezultatów terapii. Praca przedstawia także miejsca oraz formy leczenia przeciwalkoholowego i przeciwnarkotycznego.

Na końcu autorzy umieścili ważny rozdział o profilaktyce uzależnień - czym ona tak naprawdę jest i jakie trzeba stawiać jej cele. Opisali podstawowe modele profilaktyki uzależnień: społeczno-kulturowy, model struktury kompromisu i model zakazów oraz założenia, na jakich się one opierają. Omówili także ważne, aktualne założenia procedur profilaktycznych, także kwestie związane z zastosowaniem ich do różnych grup docelowych.

Lapet

Understanding the High-Functioning Alcoholic - Sarah Allen Benton

2011-08-26T17:31:00.005+02:00

podgląd ksiązki
Kup teraz Empik.com

"Alcoholism has many faces and high functioning alcoholics are invisibly among us every day. Congratulations and thanks to Sarah Allen Benton for the courage she displays by showing her face and telling her story." --David L. Rosenbloom, PhD President, National Center on Addiction and Substance Abuse at Columbia University (CASA)

"I hope this book will help to puncture the myth that alcoholism/addiction is a condition associated with those with less education or lower incomes. Too often, individuals in powerful or highly respected positions suffer much longer than necessary because they and those around them (including their treatment providers) are blinded by their social status. Professionals may delude themselves despite facing a higher-than-average risk, seeking help only after their careers are coming apart." --Jeffrey Fortgang, Ph.D., CAS Psychologist/Addictions Specialist for Lawyers Concerned for Lawyers

"Sarah Allen Benton's work brings to life and thoroughly examines the risks and challenges that confront one-fifth of our nation's alcoholics, an often seemingly invisible element of our dysfunctional adolescents and adults, the high functioning alcoholic. This work will be a useful resource for lay person, professional and trainee interested in a realistic and professionally informed understanding of high functioning alcoholics and the Twelve-Step recovery process. Those whose loved ones are suffering and living the effects of high-functioning alcoholism as well as HFAs themselves will find important identifying information and resources for hope and change." --Robert M. Klein, MD, MBA Director of Behavioral Health, Northeastern University Health and Counseling Services Assistant Clinical Professor, Tufts University School of Medicine

"Sarah Benton's book Understanding the High-Functioning Alcoholic is a gift to both clinicians and clients alike. It is a thorough and insightful discussion of an often misunderstood and mistreated clinical group that frequently does not respond well to traditional psychotherapy, or psychopharmacology, or simply Twelve Step approaches. Sarah presents an integrated treatment approach in a highly personal and engaging way that truly bridges the gap between research, clinical work and moving personal experiences. Despite 35 years of working with this population of substance abusers, I was delighted to see how much I learned from Sarah's book. The highest compliment that I can pay her for this accomplishment is that I immediately thought of many clients and therapists that I could give it to." --David Treadway, Ph.D. Addiction Specialist Author: Before Its Too Late: Working with Substance Abuse in the Family

"Through telling case examples, interviews with recovering alcoholics of all ages, accomplished professionals and executives, and through her own reflections, Sarah Allen Benton brings to awareness that the largest majority of alcoholics are high functioning and, too often, go undetected. Drawing on the experience of high functioning alcoholics, including her own experiences, this book is both instructive and inspiring." --Edward J. Khantzian, MD Clinical Professor of Psychiatry, Harvard Medical School at the Cambridge Health Alliance

"[E]xplores in depth a hidden class of alcoholics that are professionally successful; topics include High-Functioning Alcoholics (HFAs) in high school, college, and as emerging adults."

Katedra - Raymond Carver

2011-08-26T17:30:00.002+02:00

kup teraz

Zbiór opowiadań Raymonda Carvera, jednego z najciekawszych amerykańskich pisarzy drugiej połowy zeszłe- go stulecia, mistrza krótkiej, minimalistycznej formy.

Raymond Carver (1938 – 1988) żył tylko 50 lat, z czego, jak sam twierdził, ostatnie 10 i tak było na kredyt. Ostro pił, palił jak lokomotywa. Za życia wydał parę niewielkich zbiorów opowiadań – opowiadań, które stały się klasyką amerykańskiej literatury XX wie- ku. Haruki Murakami uważa Carvera (tłumaczył jego teksty na japoński) za najważniejszego pisarza, jakiego czytał. John Updike wybrał jedno z opowiadań Carvera do antologii "The Best American Short Stories of the Century". Powszechnie uważa się, że proza autora "O czym mówimy, kiedy mówimy o miłości" w latach 80. zeszłego wieku przyczyniła się za oceanem do odrodzenia nowelistyki.

Na czym polega fenomen Carvera? O jego twórczości nieprzychylni krytycy mówili, że jest – dosłownie – o niczym. Co więcej, krytycy przychylni mówili w zasadzie to samo. Te teksty nie przestrzegają naczelnej zasady prozy narracyjnej – nie skupiają się na zmianie, ale na bezruchu. Często zawierają w swojej konstrukcji rodzaj pętli, która z końca pro- wadzi z powrotem na początek, zawracając świat w utarte koleiny. Jak pisze Jerzy Jarniewicz w znakomitym posłowiu do "Katedry" o opowiadaniu "Ostrożnie", "zawiesza ono możliwość ruchu i przeistoczenia – siebie i rzeczywistości, nawet rozumianej (...) jako przestrzeń czterech ścian wynajmowanego mieszkania".

Przenosimy się w świat ludzi przegranych, uwięzionych w swoim losie, biernych, pozbawionych nadziei na jakąkolwiek sensowną przyszłość. Alkoholicy, bezrobotni, samotnicy. Obwoźni sprzedawcy, współcześni nomadzi wiecznie uciekający przed długami, kobiety usiłujące związać koniec z końcem. Przypadkowi podróżni, małżeństwa zmęczone rutyną wspólnego życia, faceci w piżamach przesypiający całe dnie na wersalce. Carver jednak nie stylizuje swoich opowiadań na pijackie historie z półświatka, nie próbuje ubierać tych ludzkich portretów w szatki dekadencji, nie drwi, nie ironizuje. Wręcz przeciwnie, suchym, prostym językiem, skupiając się na detalach, gestach, pojedynczych słowach, relacjonuje owe losy pełne podskórnego cierpienia i wielkiego rozczarowania. W tym jałowym uniwersum już nic się nie wydarzy – bo wy- darzyć się po prostu nie może. Nigdzie nie jest to tak przygnębiające jak w Ameryce wychowującej swoje dzieci w agresywnym kulcie sukcesu i kariery.

Dla odbiorcy poszukującego w literaturze fabuły, akcji, dynami- ki, beznamiętne i statyczne opowiadania Carvera zdają się po- chodzić z innej planety. Ale też o coś całkiem innego w nich chodzi – o egzystencjalne przerażenie światem, w którym to, co się robi, i to, co się mówi, nie ma właściwie żadnego znaczenia: od sensownego istnienia dzieli nas gruba ściana ze szkła. O kryzysie społeczeństwa epoki późnego kapitalizmu można pisać naukowe eseje i płomienne manifesty, ale da się też uczynić to z najwyższą literacką klasą, subtelnie, w duchu stonowanego, ascetycznego minimalizmu.

Po śmierci autora rozgorzała zresztą ciekawa dyskusja o tym, na ile ów szczególny styl jego prozy jest dziełem samego Carvera, na ile zaś zasługą jego długoletniego redaktora Gordona Lisha. Jarniewicz pisze: "Lish nie tylko okrawał Carverowi zdania i wykreś- lał przymiotniki, skracając teksty o połowę, ale też pozwalał sobie na ingerencje własne, na radykalną modyfikację składni, przeróbki obrazowania i narzucanie nowych tytułów. (...) Carver godził się na te poprawki w imię szybkiej publikacji swoich opowiadań". Zbiór "Katedra" ma jednak stosunkowo najmniej do zawdzięczenia Lishowi – krótko mówiąc, tu właśnie możemy poznać pisarstwo Carvera w stanie w miarę niezmodyfikowanym. Wędrówka po tej rzeczywistości – obcej, odpychającej, rozpadającej się – jest fascynującą, choć smutną literacką przygodą.

Biografia:
Ojciec Raymonda Carvera był alkoholikiem, pracował w tartaku, matka była kelnerką. Carver wychowywał się w Yakimie w stanie Washington. Po ukończeniu w 1956 Davis High School pracował razem z ojcem w tartaku i ożenił się z 16-letnią Maryann Burk. Rok później urodziła się jego córka, Christine La Rae, a w 1958 syn – Vance Lindsay.

Carver imał się różnych zajęć – pracował m.in. jako portier i bibliotekarz. Po przeprowadzce do Paradise w Kalifornii Carver zapisał się na kurs creative writing, prowadzony przez Johna Gardnera. Studiował na Chico State University, University of Iowa i w Humboldt State College. W połowie lat 60. przeprowadził się wraz z rodziną do Sacramento. Pracował jako nocny stróż w Mercy Hospital, w dzień uczęszczał na wykłady poety Dennisa Schmitza w Sacramento State College. W 1968 ukazał się jego debiutancki tomik wierszy Near Klamath. Rok wcześniej Carver zamieszkał z rodziną w Palo Alto i zatrudnił się w Science Research Associates jako edytor podręczników. W 1970 został zwolniony z pracy.

W następnym latach podróżował po Stanach Zjednoczonych, pracując głównie na uniwersytetach. Frustracja z powodu częstych zmian pracy, ciągłych podróży i kłopotów z pisaniem przyczyniła się do rozwoju choroby alkoholowej Carvera. W 1973 wraz z Johnem Cheeverem Carver zatrudnił się jako wykładowca w prestiżowym college Iowa Writers' Workshop, ale alkoholizm uniemożliwił mu właściwie prowadzenie zajęć. Rok później, po opuszczeniu Iowa, Carver po raz pierwszy pojął próbę leczenia. Po wielu nieudanych próbach ostatecznie przestał pić 2 czerwca 1977, dzięki pomocy Anonimowych Alkoholików. Przez ostatnich jedenaście lat życia był niepijącym alkoholikiem; w sporej mierze dzięki Tess Gallagher, drugiej żonie, eseistce i poetce. Rok wcześniej, w 1976, ukazał się pierwszy spośród kilku opublikowanych za jego życia zbiorów opowiadań – Will You Please Be Quiet, Please?. Tytułowe opowiadanie zostało później zamieszczone w zbiorze America's Best Short Stories. Kolejne opublikowane zbiory spotkały się z entuzjastyczną reakcją krytyki – w 1983 Carver został laureatem prestiżowej O.Henry Award za opowiadanie A Small, Good Thing, opublikowane w książce Cathedral.

W 1979 związał się z poetką Tess Gallagher, którą poznał rok wcześniej na konferencji w Dallas. W 1982 rozwiódł się z Maryann, ślub z Tess wziął dopiero w 1988. Sześć tygodni później zmarł w Port Angeles na raka płuc i został pochowany na cmentarzu Ocean View Cemetery. W testamencie wyznaczył Tess Gallagher na opiekunkę swojej spuścizny literackiej. Przed śmiercią przyjęto go do grona prestiżowej American Academy of Arts and Letters.

Twórczość:
Twórczość Raymonda Carvera obejmuje wyłącznie wiersze i krótkie opowiadania. Według Carvera tylko w tych gatunkach mógł osiągnąć interesującą go zwięzłość i intensywność. W jednym z wywiadów tłumaczył, że jest w stanie uprawiać tylko takie gatunki literackie, które nie wymagają przerywania pracy pisarskiej. Opowiadania Carvera charakteryzują się niezwykle zwięzłym, precyzyjnym, suchym i pozbawionym emocji językiem, szczątkowymi dialogami i akcją oraz ograniczoną, duszną przestrzenią narracyjną, pozbawioną wszelkich, zbędnych szczegółów. Język postaci Carvera, mimo swej precyzji, nie spełnia żadnej roli komunikacyjnej, podkreślając ich wyobcowanie i samotność. Tłem opowiadań jest zazwyczaj życie amerykańskiej klasy średniej, przepełnione jałowością, nudą i poczuciem życiowej porażki. Zdaniem Jerzego Jarniewicza, polskiego tłumacza prozy Carvera, opowiadania Carvera zaczynają się tym samym, czym się kończą. Zaczynają się końcem – nawet jeżeli bohaterom (...) wydaje się inaczej, ten koniec jest, podskórnie przynajmniej, obecny od pierwszych słów tekstu. Świat opowiadań Carvera utracił zdolność ruchu (...) Zdania ogołocone, sprawozdawcze, a więc zniewolone przez faktyczność, rezygnują z prób podjęcia ze światem jakichkolwiek sensotwórczych negocjacji[1].

Wśród możliwych inspiracji krytycy wskazywali najczęściej na twórczość Ernesta Hemingwaya, Antoniego Czechowa i Franza Kafki (pierwsze znane opowiadanie, The Furious Seasons z 1960, zdradzało silne wpływy prozy Faulknera). Carver uchodzi za czołowego przedstawiciela amerykańskiego minimalizmu, którego omówienie można znaleźć w eseju Johna Bartha A Few Words About Minimalism z 1986[2]. Na lapidarność stylu Carvera mieli wpływ jego mentorzy i wydawcy – według znanej anegdoty John Gardner polecił używać mu piętnastu słów w miejsce dwudziestu pięciu, a redaktor jego prozy z magazynu Esquire – Gordon Lish – pięciu w miejsce piętnastu.

Na podstawie prozy Carvera powstał film Short Cuts (Na skróty) w reżyserii Roberta Altmana. Zekranizowano również opowiadania Why Don't You Dance? (18-minutowy film Everything Goes z Hugo Weavingiem w roli głównej) oraz So Much Water So Close to Home (australijski film Jindabyne).

źródło: Wikipedia
Dziennik.pl

Nowa Para Okularów - Chuck "C" A New Pair of Glasses by Chuck "C"

2011-08-26T17:29:00.007+02:00

W świecie namnażających się publikacji w zakresie pop-psychologii i samopomocy, rozsądny pytający mógłby się zastanawiać: czy książka „Nowa para okularów” czemukolwiek służy. I w jakim wypadku, co sprawia, że się wyróżnia. Myślę, że dwa najważniejsze czynniki przyczyniające się do nadzwyczajnej wartości tej książki to fakt, że stanowią szkielet stosowanych zasad najbardziej dynamicznej i odnoszącej sukcesy filozofii stulecia… omawianej przez człowieka, który dosłownie z „mielącego język, mamroczącego półgłówka” przekształcił się w najbardziej charyzmatycznego mężczyznę na świecie.
Amerykańskie AA zamierza podobno uznać tę pozycję za oficjalną literaturę Wspólnoty.

Książka „Nowa Para Okularów”,jest zbiorem przemówień Chucka C., znanego w USA aktywisty i działacza w dziedzinie alkoholizmu. Autor w rozmowie z bohaterem zebrał jego najbardziej wartościowe mowy i stworzył z nich niniejszą książkę. W mowach tych Chuck C. dzieli się swoimi doświadczeniami w zakresie własnego uzależnienia, przeplatając swoją opowieść różnymi anegdotami z życia własnego, jak i osób z jego otoczenia. Opowiada, jak alkohol zniszczył mu życie rodzinne i zawodowe, zniechęcił bliskich, wysłał do szpitala dla obłąkanych. Jednak upadek na samo dno pozwolił mu się odbić, i zaangażować w stowarzyszenie Anonimowych Alkoholików. Przekonuje, iż mimo bardzo złej sytuacji zawsze jest wyjście, i tym wyjściem jest Bóg oraz poddanie się Jego woli. Daje na to przykłady z własnego życia, opisując, jak uniknął śmierci spowodowanej przedawkowaniem alkoholu, dzięki czemu dostał szansę zmienić swoje życie. I tak, po wielu próbach, odzyskuje pracę, nie dopuszcza do rozwodu z żoną i jedna się z dziećmi. Czas spędzony w stowarzyszeniu kiełkuje i rozwija jego stronę duchową, czym pragnie dzielić się z towarzyszami uzależnienia, ukazując, że równowaga pomiędzy duszą i ciałem jest niezbędna, żeby przezwyciężyć uzależnienie.
Mówca, omawiając różne sfery życiowe, pokazuje, że pomimo katastrofalnego wpływu alkoholu, można je odbudować. I tak, w sferze biznesu, po tym, jak stracił pracę w dobrze prosperującej firmie, opisuje jak stał się jej właścicielem, krok po kroku pnąć się po drabinie biznesu, po drodze pomagając innym. Wykazuje, że nawet w zimnym świecie interesów można, a nawet trzeba, okazać serce i wyrozumiałość, ponieważ to kiełkuje. W domu pojednał się z żoną, która również stała się aktywistką na polu uzależnień od alkoholu. Ponownie zbliżył do dzieci, które uciekły od niego za granicę, ponieważ nie próbował ich zrozumieć, a narzucić swój tok myślenia. W swoim przemówieniu podkreśla, że nie należy robić nic na siłę, i odnosi to do świata osób uzależnionych od alkoholu. Pomocne w tym jest oddanie się opiece Boga, dzięki czemu on znalazł spokój ducha i sposób na odbudowanie życia.
Co godne polecenia w tej książce, autor przemówień podkreśla nieustannie, że sposobem dotarcia do osoby uzależnionej od alkoholu nie jest prawienie mu lub jej kazań czy zmuszanie do czegokolwiek, a dzielenie się "doświadczeniami, siłą, nadzieją i sobą nawzajem w miłości". Jednak najpierw trzeba pojednać się ze sobą i z Bogiem, aby móc pomagać innym w przezwyciężeniu nałogu.

To książka, której się nie odkłada na półkę. W sposób jasny, prosty i zrozumiały wyjaśnia wiele spraw i pomoga pojąć wyraźniej, że wszystko z Ducha się rodzi. Rodzina, przyjaciele, praca, pomaganie sobie i innym alkoholikom. Właśnie, najważniejsza jest ta pomoc innym alkoholikom - staje się sensem trzeźwego życia. Sprawia, że poczucie Jedności i przynależności do Boga przybliża się w miarę realizacji Kroków "we wszystkich naszych poczynaniach". Nic na siłę!!!Szczególnie "siłę własną" zwaną ego. Chuck C. nie teoretyzuje, dzieli się własnym doświadczeniem pogodnie i z humorem. Dzieli się tym co naprawdę ma. Podobała mi się opowieść o tym jak uczestniczył w spotkaniu grupy terapeutycznej i refleksja - "Jako,że tylu jest ekspertów w dziedzinie zaburzeń związanych z alkoholizmem, ciężko znaleźć kogoś, kto chciałby porozmawiać z pijakiem". Tyle razy "wypisywałam" się ze Wspólnoty bo miałam serdecznie dosyć głupoty, fałszu, zakłamania... Nie czułam, że to o moją własną głupotę, fałsz i zakłamanie chodzi. Dzięki Bogu zawsze jest Ktoś, kto jest dłużej na Programie i może pogadać ze mną i Ktoś, kto "stoi niżej na tej drabinie" z kim mogę pogadać ja.

Fragment 1:
„We wszystkich naszych sprawach” znaczy w domu. Widzicie, to, co sprawia, że ten program działa, to stowarzyszenie kobiet i mężczyzn, którzy dzielą się – dzielą – swoimi doświadczeniami, siłą, i nadzieją, w miłości. Dzielą się. Niewiele jest osób w Anonimowych Alkoholikach, którzy ci coś mówią. My nie mówimy, my się dzielimy. Znam gościa, który nazywa mnie swoim sponsorem, on mówi. I daje o sobie pamiętać. Mówię mu: „Nawet nie jesteś członkiem Anonimowych Alkoholików. Anonimowi Alkoholicy to ludzie, którzy się dzielą. Ty się z nikim niczym nie dzielisz. Ty mówisz. Ale cokolwiek robisz, rób dalej!” Ponieważ, kiedy przychodzą na jego urodziny, w ogródku siedzi sześćdziesięciu pięciu trzeźwych oryginałów. Sześćdziesięciu pięciu, każdy z nich to jego dzieci i ludzie, z którymi nie chciałbym się zadawać. I są trzeźwi. Dlatego „dalej rób, co robisz”. Społeczeństwo nie dałoby rady bez takiego Clanciego, ale dwóch, to byłoby za dużo!

Dzieliłem się, kiedy odkryłem, że jestem trzeźwy. Zacząłem dzielić się z pijakami. Lubię o tym myśleć w ten sposób – wielu z was już to słyszało – lubię o tym myśleć, jak o szklance brudnej wody, brudnej szklance pełnej brudnej wody. Podczas dni pijaństwa zawsze traciłem ją, poddając się. Za każdym razem, kiedy zrobiło się za ciężko, poddawałem się. A każde poddanie było jak wylanie tej brudnej szklanki wody, pozostawała tylko pusta, brudna szklanka. Mogła być pusta tylko chwilę, potem musiałem ją napełnić, więc ponownie napełniałem ją brudną wodą. Kiedy przyszedłem do programu, nie przestałem. Jeszcze nie przestałem pić. Przyszedłem z brudną szklanką pełną brudnej wody. Na pierwszym spotkaniu zaczął lecieć strumyczek czystej wody, i spodobało mi się to, więc wróciłem raz, drugi, a strumyczek nadal napływał. Po jakimś czasie odkryłem, że szklanka jest czysta i woda również, i szklanka jest pełna. Więc musiałem zacząć ją oddawać, wchodziły w grę tylko osoby uzależnione od alkoholu. Ponieważ to one mi ją dały, więc dalej dzieliłem się z nimi. Z upływem czasu szklanka zaczęła się prostować, aż stała się zupełnie prosta, a woda nadal do niej napływała, ponieważ nadal chodziłem na spotkania. A czysta woda rozbryzgiwała się we wszystkich kierunkach, do każdego. I to było dobre. Dzieliłem się z wieloma osobami, Żydami, Aryjczykami, Grekami; białymi i czarnymi. Wszelkimi ludźmi. Dzieliłem się.

Fragment 2:
Jedną z rzeczy, o których nie mówiliśmy jest fakt, że w prostej psychologii mówi się, że dwiema najważniejszymi potrzebami człowieka jest być potrzebnym i kochanym. Chyba każdy się o tym dowiaduje. Największe potrzeby: być kochanym i potrzebnym. Jest to tak samo zacofane jak wszystko inne, co mi powiedzieli. A co z interesami i Bogiem? Zupełnie zacofane. Dwie najważniejsze potrzeby człowieka to kochać i robić. Pewien lekarz zadzwonił do mnie o północy pewnej nocy i zapytał: „Chuck, jak jest twoja definicja miłości?” Odparłem: „Taka sama o dziesiątej rano jak o północy! Po co dzwonisz do mnie o takiej porze?” Ale on powtórzył: „Jak brzmi twoja definicja miłości?” a ja na to: „Nie spodoba ci się”, ale on zapytał: „No jak?”. Odparłem: „Działanie!”. „Jak to, działanie?” Odpowiedziałem: „Działanie. Jeśli kogoś kochasz robisz dla tego kogoś różne rzeczy”. Robisz różne rzeczy. Nie targujesz się z nimi. Nie istnieje miłość wymienna. Nie ma handlu wymiennego w miłości. Robisz coś, bo tego chcesz, nikt Cię do niczego nie zmusza. Małżeństwo, to nie podział pół na pół, ani trzy czwarte do jednej czwartej, miłość to tysiąc na jeden. Nie targujemy się. Nie targujemy się z Bogiem, nie targujemy się ze sobą. To prosta, czysta prawda. Motywacja jest miłością, a miłość jest wypełnieniem prawa. Robicie to, ponieważ to kochacie, za darmo i dla przyjemności. To wspaniała rzecz. Tak, masz nową kobietę, która codziennie siedzi naprzeciw ciebie przy stole, i to jest pięknie. O ile ciekawsze jest życie!

Jeszcze jedna rzecz w moim życiu jest wspaniała, chciałbym się nią z wami podzielić. Wyszedłem z totalnego dołka, zupełnej porażki. Faktem jest, że już wcześniej praktycznie zrujnowałem swoje ciało i umysł. Wielu z Was słyszało, jak mówiłem, że kiedy tutaj przyszedłem, sześć miesięcy mi zajęło, żeby sklecić modlitwę o pogodę ducha. Nie w duchu – w mowie. Nie mogłem nadać jej sensu. W takim stanie umysłowym wtedy byłem. I zajęło mi trzy i pół roku, aby przestać padać na twarz, po ostatnim chlaniu. Taki miałem organizm. Zapewne miałem różne powiązane zaburzenia, które zazwyczaj się ma. Żona się ze mną rozwodziła. To było powiązane zaburzenie! Dzieci nie chciały wracać do domu, kiedy ja tam byłem. Myślę, że to też jest powiązane zaburzenie. Szef wysłał wiadomość do domu, żeby więcej nie pokazywał się w pracy, bo inaczej wyrzuci mnie przez okno. Myślę, że i to jest powiązanym zaburzeniem, ponieważ oznacza to, że nic Ci nie zostawało. Nie miałem zdrowia, zmysłów, pracy, niczego. Przyszedłem tu tylko po trzeźwość. Tylko po trzeźwość, żebym mógł wymazać ile się da z mojej historii, zanim umrę.

Fragment 3:
Satysfakcjonująca odpowiedź pojawiła się po sześciu i pół roku. Znalazłem coś dobrego w ludzkim ego. To jest jak przysłowiowe ziarnko grochu. To dzięki temu w ogóle się poruszamy. A kiedy zaangażowaliśmy się, czyli „podjęliśmy decyzję, żeby oddać swoją wolę i życie opiece Boga”, gdy zobowiązaliśmy się, nie ma możliwości, żebyśmy przestali się poruszać. A kiedy przytyjemy, i zrobi nam się wygodnie, i przestaniemy się poruszać, będziemy mieć kłopoty. Okaże się, że albo musimy się znów poddać, albo upić. I zaczynamy świadome poddawanie. Ja tak zrobiłem. Ale nie podobało mi się, nigdy mi się nie podobało przez szesnaście lat przed odkryciem odpowiedzi. Jestem przekonany, że nigdy nie osiągniemy poziomu, kiedy nie będziemy musieli się poddawać. Taki okres nie nadejdzie. Nieskończony Ojciec, nieskończone Dziecko, nieskończona Podróż.

Zabrało mi siedemdziesiąt lat, żeby dowiedzieć się, że nasze życie nie jest tak interesujące z powodu tego, co wiemy, ale czego nie wiemy. Nasze życie jest tak niesamowite dzięki odkryciom na naszej drodze. Zawsze będzie przed nami tyle, ile jest teraz. Nieskończony Ojciec. Nieskończoność; nawet nie wiem, co ona oznacza. Nieskończoność. Nieskończony Ojciec, nieskończone Dziecko, oraz nieskończona Podróż, bez celu. Nieskończona Podróż, w której zawsze będzie przed nami tyle, ile jest teraz. To wspaniałe! I to jest cud naszego życia. To dzięki temu jest ono tak niesamowicie interesujące. Nie chodzi o to, co wiem, ale czego nie wiemy. Dzielenie się doświadczeniami, siłą i nadzieją, w miłości, w każdej dziedzinie życia. Język serca jest nieśmiertelny. A gdy nasze życie nie jest na wymianę, nawet w świecie biznesu, jest cudowne. Niewymownie cudowne.

W zgodzie ze sobą - Ewa Woydyłło

2011-08-26T17:29:00.006+02:00

Kup teraz

Ewa Woydyłło przybliża czytelnikowi psychologię rozumianą nie tylko jako gałąź nauki, lecz także jako zbiór praktycznych umiejętności, składających się na doświadczenia i indywidualną mądrość życiową człowieka. Doświadczenie to i tę mądrość można i trzeba doskonalią. Książka Ewy Woydyłło daje wiedzę, dzięki której łatwiej zrozumieć siebie i innych, a także żyć w zgodzie z samym sobą, co jest wykładnikiem zdrowia psychicznego każdego człowieka.

Ewa Woydyłło jest doktorem psychologii, od lat zajmuje się leczeniem uzależnień jako psychoterapeutka w Ośrodku Terapii Uzależnień Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie. Za osiągnięcia w dziedzinie terapii i profilaktyki uzależnień otrzymała medal św. Jerzego, za pracę z uzależnionymi w więzieniach - odznaczenie Ministra Sprawiedliwości. Jest autorką wielu artykułów i książek m. in. bestsellerów Sekrety kobiet i My rodzice dorosłych dzieci, które ukazały się nakładem WL.

fragment:

"............................................Tymczasem zdrowie psychiczne wiąże się z dojrzałością. Można nawet powiedzieć, że właśnie niedojrzałość i zahamowanie osobistego rozwoju przybierają postać nerwic. Nie chodzi tu o obwinianie kogokolwiek, lecz o uświadomienie, że ucieczkowe lub wygodnickie poprzestawanie przy niedobrych nawykach zachowaniach destrukcyjnych to nic innego jak szukanie usprawiedliwienia dla niedojrzałości.
Człowiek o zharmonizowanej psychice akceptuje istnienie związku pomiędzy przyczynami i skutkami. Wie na przykład, że nie będzie miał pieniędzy, gdy je wyda; że musi wyruszyć odpowiednio wcześnie, aby zdążyć na czas; jeżeli chce schudnąć, musi mniej jeść i więcej się ruszać. Proste? Owszem, są to prawdy nader oczywiste i większość je zna, dlatego tym dziwniejsze jest, że tylko nieliczni naprawdę kierują się nimi w życiu.
Człowiek zdrowy na duszy i umyśle dąży do poprawienia tego, co można poprawić, natomiast sprawy nie podlegające zmianie po prostu akceptuje. Umie rozróżnić te dwie rzeczy; co warto zmieniać, a czego nie. Nie robi tragedii z tego, że jest kilka centymetrów niższy, niżby chciał być, ani z tego, że co roku przybywa mu kolejny rok życia. Zna swoje mocne strony i umie czerpać z nich satysfakcję. Wobec innych nie jest ani arogancki, ani ugrzeczniony.
Zdrowie psychiczne jest ściśle związane z rozsądną samodyscypliną. Osiągając dojrzałość, człowiek poznaje prawdziwe wartości i zyskuje przekonanie o tym, co naprawdę się liczy i co w ostatecznym rozrachunku jest najważniejsze. Własny system wartości i zasad jest mocniejszy od konwencjonalnego lub narzuconego przez innych. Człowiek taki nie musi bez przerwy udowadniać swej niezależności, ale też nie podporządkowuje się biernie wszystkiemu, co ktoś próbuje mu narzucić. Ma mocny kręgosłup moralny. Przyjmuje to co jest dobre dla wszystkich, także dla niego samego, odrzuca zaś to, co przynosi szkody. Ponosi odpowiedzialność za swoje poglądy i przekonania, nie zwala winy na nikogo za swoje decyzje i wybory.
Nieodłącznym atrybutem zdrowia psychicznego i dojrzałości jest samodyscyplina, która spełnia ważną funkcję w osiąganiu celów i umożliwia odkładanie przyjemności na właściwy czas i do zaistnienia odpowiednich warunków. Dzięki niej człowiek umie oprzeć się nagłym zachciankom, nie ulega instynktom i impulsom. Po prostu umie poczekać. A dotyczy to wszystkiego - jedzenia, seksu, zabawy oraz innych sfer życia.
Zdrowy psychicznie człowiek potrafi też odłożyć każde zajęcie, jeżeli zajdzie taka potrzeba. Nie musi wszystkiego skończyć, zanim zajmie się czymś innym. A wszystko to dzięki koncentracji, która u dojrzałej osoby nie pryska z byle powodu i nie wymaga mozołu, by ją przywrócić. Pomocna jest w tym również nie tyle dojrzałość w sensie moralnym i duchowym, ile dyscyplina podporządkowująca doraźne kaprysy ważniejszym długofalowym celom. Zdrowy człowiek kieruje swoim życiem. Nie poddaje się chwilowym nastrojom, lekom czy innym nerwicowym słabościom.
Słucha innych, ale decyzje podejmuje samodzielnie. Nie wstydzi się swego pochodzenia, rodziców, przekonań ani narodowości czy rasy. Nie marudzi i nie narzeka, że musi robić to co musi. Umie pracować i bawić się. Jest produktywny i twórczy, gdy może się realizować. Nie pochłania go uporczywe zdobywanie uznania innych, lecz rozwijanie swoich pasji i doskonalenie talentów. Neurotykowi zaś trudno skupić się na pracy, a poza nią dręczy go poczucie winy. W rezultacie ani jedno, ani drugie nie przynosi mu zadowolenia. Panujące więc ogólnie przekonanie, jakoby największe dokonania ludzkości były dziełem neurotycznych geniuszy, jest tylko romantycznym mitem. Wielu niezaprzeczalnych geniuszy nie miało żadnych neurotycznych odchyleń. A jeśli mieli, stworzyliby wspanialsze dzieła, gdyby się od nich uwolnili gdyż chorobliwe lęki i obsesje mogą niekiedy pomóc w twórczym procesie, ale w końcu zawsze rzutują na życie człowieka, utrudniając mu funkcjonowanie.
Człowiek zdrowy wie, co czuje, i potrafi swe uczucia wyrażać. Zdolny też jest do emocji silnych i głębokich, czy będzie to miłość, radość smutek, czy gniew. Jest wrażliwy na własne potrzeby, nawet gdy nie może ich zaspokoić. Nie udaje, że jest zadowolony, gdy nie jest. Gniew i rozczarowanie wyraża od razu, ale na tyle spokojnie, że przy okazji nikogo nie obraża ani nie rani. A skoro nie tłumi i nie skrywa uraz, dlatego na drugi dzień nie dostaje migreny lub rozstroju żołądka, nie eksploduje też z powodu drobiazgów przepełniających czarę goryczy. Tak samo zresztą potrafi mówić o miłości, uznaniu, przyjaźni lub współczuciu. I on, i inni wiedzą, co się dzieje w jego sercu i duszy.
Prawdziwie zdrowy człowiek - jak ujął to Freud - zdolny jest więc do miłości i pracy. Wie, kim jest, czego chce i w jakim kierunku zmierza. Jest naturalny i spontaniczny. Nie musi wywierać wrażenia na innych, ale nie musi też nikogo zwalczać ani oszukiwać. Bardzo obchodzi go własne życie, życie w zgodzie ze sobą .............................................................."

Lapet

Pełnia liścia Maria Kromer

2011-08-26T17:29:00.005+02:00

Kobieta na promilu

Współczesnej Polki portret własny

Kup teraz

Na rynek księgarski trafiła właśnie „Pełnia liścia”, szczera do bólu, autoterapeutyczna opowieść o kobiecie, bez skutku próbującej topić w nałogu traumatyczne doświadczenia z młodości i kompleksy, które towarzyszą jej obecnie. To pierwsza pozycja na rynku tak sugestywnie opisująca problem, przed którym stoi wiele współczesnych Polek.

Proszę sobie wyobrazić swoje własne narodziny. Ponownie, już jako dorosły człowiek, radzi Maria Kromer pytana o klucz do zrozumienia swej debiutanckiej opowieści. Oparta na motywach autobiograficznych „Pełnia liścia” mówi o osobie od dziecka czującej sie w świecie zagubioną, próbującej jednak odnaleźć w nim swoje miejsce. Bohaterka zmaga się ze sobą, demaskuje grę pozorów i… uczestniczy w niej, wycofuje sie w samotność i podejmuje ryzyko miłości, popada w uzależnienie od alkoholu, a następnie walczy z tym uzależnieniem. Przede wszystkim jednak szuka prawdy i sensu, dążąc do tytułowej Pełni. Jak przekonuje autorka, problem jest stary jak świat, wciąż jednak pozostaje problemem dla milionów istnień.
Nosząca znamiona autoterapii „Pełnia liścia” to przedstawiony drobiazgowo, szczery, odważny oraz sugestywny zapis zmagania się kobiety z „demonami przeszłości”. To pozostawiający trwały ślad w świadomości czytelnika raport z trudnej sztuki odnajdywania prawdziwej siebie, wbrew trwale wrytym w osobowość lękom, kompleksom i ograniczeniom. To coś więcej aniżeli wychodzenie z uzależnienia od alkoholu, który to nałóg nie jest zresztą jedynym, z którym zmaga się bohaterka. Wreszcie – „Pełnia liścia” – to także promyk nadziei dla wielu współczesnych Polek, których uzależnienie od nałogów (bynajmniej nie jednego!) staje się coraz częściej poruszanym w mediach zagadnieniem.

Poczucie winy nie do zniesienia
Podczas picia alkoholu moje poprzeczki podwyższały się same – bez mojego udziału, a raczej: z udziałem którejś z moich odważniejszych wersji. Mój umysł nie rejestrował zresztą w pełni przebiegu wzlotów i upadków. Tak było mi wygodniej – mogłam udawać przed sobą i przed resztą świata, że to nie ja sama siebie kaleczę. Wspomnienia tych katastrof – zniekształcone alkoholowym brakiem pamięci – wracały jednak później, tym boleśniejsze, że rozmazane, niepewne. Traciłam kontrolę nad sobą w zamroczeniu, po otrzeźwieniu odkrywałam w sobie elementy obce: obce nawyki, obce zachowania. Przeraźliwy smutek, samopotępienie, poczucie winy nie do zniesienia. Ten ból można zagłuszyć jedynie alkoholem. Kolejny wzlot, kolejny upadek, pisze Maria Kromer.

43 tysiące na odwyku
„Pełnia liścia” to mozolne analizowanie samej siebie. Upór, z jakimi autorka dociera do „pełni”, poddając analizie swoje życie, imponuje i zdumiewa jednocześnie. To opowieść będąca donośnym i odważnym głosem w dyskusji wokół pozostającego tabu problemu uzależniania od alkoholu współczesnych Polek. Jak wynika z danych Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, w 2009 roku na blisko 221 tys. pacjentów, którzy trafili na oddziały odwykowe w całej Polsce, ponad 43 tys. stanowiły kobiety (za: Katarzyna Świerczyńska: „Na jednym promilu”, „Wprost” nr 41/2010).

* * *

O autorce:

Maria Kromer – pisząca pod pseudonimem autorka urodziła sie i wychowała w Polsce, ale od 26 lat mieszka w Wielkiej Brytanii. Ukończyła filologię angielską, obecnie studiuje terapię psychoanalityczną. Pracuje z ludźmi cierpiącymi na zaburzenia umysłowe – pomaga im w rehabilitacji i w powrocie do życia w społeczeństwie. Interesuje ją rozwój człowieka w materii i poza materią. Wierzy, że oprócz ciała i umysłu posiada on duszę, wierzy też w reinkarnację. Uważa, że choroba umysłowa jako taka nie istnieje – istnieją tylko ludzie o różnej wrażliwości emocjonalnej, o delikatnej lub mocnej strukturze psychicznej, mniej lub bardziej skaleczeni przez los.
- Informacja prasowa
- Pełnia liścia Maria Kromer (fragmenty)

Alkoholizm jest chorobą - Bohdan T. Woronowicz

2011-08-26T17:28:00.002+02:00

Pobierz

Spis treści:

Podstawowe wiadomości o alkoholu... 5
Zatrucie alkoholem... 7
Motywy picia alkoholu... 11
Czynniki wpływające na rozwój uzależnienia... 13
Nadużywanie alkoholu... 19
Identyfikacja osób z problemami alkoholowymi... 21
Problemy zdrowotne... 26
Od alkohomanii do uzależnienia... 37
Pijaństwo a alkoholizm... 40
Objawy ostrzegawcze... 41
Fazy alkoholizmu wg Jellinka... 43
Uzależnienie od alkoholu wg Światowej Organizacji Zdrowia... 45
Kryteria uzależnienia wg Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego... 52
Dwa typy alkoholizmu... 55
Współuzależnienie... 57
Kilka uwag o leczeniu... 61
Samopomoc... 66
Jeśli chcesz pomagać... 74
Co jeszcze można przeczytać...79

Książka jednego z najlepszych w Polsce specjalistów w dziedzinie alkoholizmu,
Opracowana na podstawie książki "Alkoholizm jako choroba".
Autor, lekarz i terapeuta z dużym autorytetem w środowisku ludzi uzależnionych i ich bliskich, kierownik Ośrodka Terapii Uzależnień w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie,
Jest bogatym źródłem wiedzy na temat uzależnienia od substancji psychoaktywnych (alkohol, narkotyki, nikotyna, kofeina, teina, leki, sterydy), zaburzenia nawyków i popędów (hazard, siecioholizm, bulimia i anoreksja, seksoholizm, pracoholizm, kupnoholizm), a także współuzależnienia, którym dotknięte są rodziny osób uzależnionych.

Autor rozwiewa pokutujące od lat mity związane z alkoholem, pisze o skutkach zdrowotnych nadmiernego picia, a także o sposobach ułatwiających rozpoznanie uzależnienia.
Sporo miejsca poświęca możliwościom uzyskania pomocy, leczenia pod kierunkiem specjalistów oraz w grupach samopomocowych, takich jak AA, Al-Anon, Alateen i DDA.

Książka jest prawdziwym kompendium dla osób dotkniętych nałogiem, ich bliskich oraz psychologów i terapeutów.
Książka dedykowana wszystkim, którzy jeszcze nie wiedzą czy chcą przestać pić i ich bliskim, a przeznaczona dla tych, którzy pomagają i tych, którzy chcą lepiej zrozumieć co dzieje się z osobą uzależnioną.

Lapet

Opowieść o trzeźwości osiągniętej dzięki Wspólnocie AA

2011-08-26T17:27:00.004+02:00

Kup teraz

Nazywają mnie Meszuge, jestem alkoholikiem. W chwili obecnej alkohol nie stanowi problemu w moim życiu. Kiedy mówię coś takiego podczas mityngu AA, to zwykle znaj dzie się ktoś, kto ironicznie spyta, po co w takim razie nadal chodzę na te mityngi. Odpowiadam, że głównie po to, żeby znowu nie mieć problemu z alkoholem. Często odnoszę wrażenie, że nie wszyscy to rozumieją.

Jeśli dziś alkohol nie jest w moim życiu problemem, to taki stan rzeczy zawdzięczam profesjonalnej terapii odwykowej oraz Wspólnocie Anonimowych Alkoholików. Obu jestem wdzięczny i pewnie dlatego nigdy nie zajmuję stanowiska ani nie biorę udziału w dyskusjach na temat: co jest lepsze — terapia czy może Wspólnota AA? Ja korzystałem z jednej i drugiej formy pomocy, i wciąż uważam takie rozwiązanie za optymalne. W moim przypadku sprawdzało się ono znakomicie. Oczywiście do czasu, bo trudno przecież zakładać, że można zbudować normalne życie, tylko opierając się na zaleceniach i regułach psychoterapii odwykowej. Ale to już zupełnie inna sprawa...

Nie odpowiadam również na pytanie, czy w AA bardziej potrzebna jest wiara, czy wiedza? Ja głęboko wierzę, że Program AA jest dobrym pomysłem na moje życie. Wierzę też w mądrość wielu prostych powiedzeń aowskich, choćby te8 go, które mówi, że „ten Program* działa, kiedy ja działam”. A jeżeli mam działać, to chyba lepiej byłoby dla mnie, choć na pewno nie tylko dla mnie, gdybym wiedział, co, i w jaki sposób, mam zrobić, żeby osiągnąć pożądane i oczekiwane efekty, czego się ode mnie oczekuje, na czym konkretnie ma polegać realizacja zadania, które mam wykonać; a jeszcze wcześniej, jak osiągnąć gotowość do tego działania. W pijanym widzie próbowałem podejmować się najróżniejszych prac, o których nie miałem żadnego pojęcia, na których kompletnie się nie znałem. Duma i pycha nie pozwalały mi przyznać, że czegoś nie wiem, i poprosić o radę, wskazówki lub instrukcje. Kierując się zupełnie nierealistycznymi, czyli po prostu pijanymi rojeniami o własnych możliwościach, umiejętnościach i zdolnościach, wierzyłem, że potrafię naprawić zegarek, gaźnik, aparat fotograficzny. Rezultaty były zawsze opłakane. Wierzę, że objawem obłędu jest oczekiwanie odmiennych efektów przy niezmienionych działaniach (w AA mówią w takich sytuacjach „rąbiesz nie to drzewo”), dlatego w trzeźwym życiu chcę postępować inaczej: najpierw więc dowiedzieć się, zorientować, co mam zrobić i jak się do tego zabrać, a dopiero później działać. Wierzę, że wiara, zapał i dobra wola są niezwykle ważne, ale obawiam się, że w wielu wypadkach jednak nie wystarczą.

W sensie organicznym, czy biologicznym, alkoholizm jest chorobą trwałą. Ale alkoholizm nie ogranicza się przecież tylko do specyficznej reakcji organizmu osoby uzależnionej na alkohol — jest więc nie tylko chorobą ciała, lecz także chorobą duszy i umysłu. Jeśli gdziekolwiek piszę o możliwości wyzdrowienia z alkoholizmu, nie mam na myśli możliwości powrotu do kontrolowanego picia, ale właśnie uzdrowienie duszy i umysłu (psychiki). I tylko w takim sensie uważam, że z choroby alkoholowej można wyzdrowieć (wytrzeźwieć).

Dno pijącego alkoholika, które wzbudza tyle wątpliwości, kontrowersji i sporów, nie jest może łatwe do zdefiniowania, ale przedstawienie kilku przykładów nie nastręcza zazwyczaj większych problemów: zwolnienie z pracy (zwłaszcza dyscyplinarne), rozwód, atak delirium tremens, wypadek drogowy spowodowany po pijanemu, detoks, próba samobójcza — zdarzenia czasem spektakularne, ale zawsze dramatyczne. Bardzo często w wydarzenia tego typu zaangażowanych jest też, w różny zresztą sposób, wiele innych osób lub instytucji: personel medyczny, rodzina, policja, pracodawca, sąd, kurator, komornik, bank.

Uderzenie o takie dno ma często skutki zbawienne, a wstrząs, który temu towarzyszy, może na moment wyrwać alkoholika z pijanego obłędu i skierować w stronę poradni odwykowej lub na mityng AA. Wtedy los potrafi się odmienić: alkoholik przestaje pić, bić, oszukiwać i kraść, jest już dobrze, spokojnie, wszyscy są zadowoleni. Bajka mogłaby się kończyć w tym momencie zdaniem: „odtąd żyli długo i szczęśliwie”, ale przyszłość nie zawsze jest tak kolorowa, jak obiecują to pierwsze tygodnie i miesiące abstynencji. Dno alkoholika niepijącego nie jest aż tak ostro zarysowane, powiedziałbym, że to raczej niewyraźny cień majaczący słabo w mętnej wodzie. W takie dno nie uderza się z wielkim hukiem, w sposób zwracający powszechną uwagę, lecz opada na nie cicho, niepostrzeżenie, grzęznąc powoli w lepkim mule...

Poczucie nieudolności i niewydolności, kompletne zagubienie w tym swoim nowym życiu, przekonanie o nieprzydatności, przykre wrażenie, że jest się jednak kimś gorszym, człowiekiem drugiej kategorii, samotność i alienacja, urazy i lęki, poczucie winy i krzywdy, rozgoryczenie, brak sensu i celu w życiu, i wreszcie... całkowita i ostateczna utrata nadziei. Z takimi problemami zwykle zostajemy sami. „Na własne życzenie” — ktoś powie — i bardzo możliwe, że będzie miał rację, mnie jednak, w tej chwili, interesują raczej środki zaradcze, a nie szukanie winnych.

Mam wrażenie, że niewiele brakowało, a utknąłbym na takim dnie na długo, być może na zawsze. Nie jest przy tym wykluczone, że nadal byłbym w stanie skutecznie utrzymywać abstynencję, jednak... Przecież nie o takie życie mi chodziło, nie tak miało być, nie po to przestawałem pić, żeby dalej się męczyć. Męczyć z życiem i samym sobą. Od kilku lat żyję zupełnie inaczej. Może ciągle niedaleko dna, ale jednak w takiej odległości, która zapewnia mi względne poczucie bezpieczeństwa, a nawet satysfakcjonujący komfort psychiczny. Wynosi ona dokładnie dwanaście kroków. Dwanaście Kroków Anonimowych Alkoholików. Narzędziem, jakie poznałem i dzięki pomocy innych ludzi z powodzeniem zastosowałem wobec siebie samego, jest Program Wspólnoty Anonimowych Alkoholików. Oczywiście na AA i ich Dwunastu Krokach oraz Dwunastu Tradycjach świat alkoholika się nie kończy, a przynajmniej nie musi. Znam propozycję psychologa, Fryderyka Skinnera, nazywaną humanistycznymi dwunastoma krokami. Dosyć ciekawym rozwiązaniem dysponuje wspólnota Cenacolo. Dalej Guttempler, choć ich zakres działania jest nieco szerszy, bo obejmuje osoby uzależnione od różnych substancji zmieniających świadomość; to zresztą jest dość częste w przypadku rozwiązań alternatywnych. W wielu krajach niemieckojęzycznych działa Blaues Kreuz, w Ameryce i Niemczech istnieje wspólnota Synanon. Ponadto pomoc i wsparcie oferuje alkoholikom Ośrodek Apostolstwa Trzeźwości w Zakroczymiu, Ruch Trzeźwości im. św. Maksymiliana Kolbego, Katolicki Ruch Światło-Życie, także Krucjata Wyzwolenia Człowieka. W każdym razie jest w czym wybierać. Ja wybrałem Wspólnotę Anonimowych Alkoholików. Książka „12 KROKÓW OD DNA” dotyczy Programu Dwunastu Kroków oraz Dwunastu Tradycji Wspólnoty Anonimowych Alkoholików i zawiera, między innymi, odpowiedzi na pytania: jak ja ten Program rozumiem, jak stosowałem i stosuję go w życiu, jakie przy tym popełniałem błędy. Czytelnik znajdzie tutaj moje przemyślenia, doświadczenia i wątpliwości na temat Dwunastu Kroków i Dwunastu Tradycji, ale również wnioski wynikające z doświadczeń i obserwacji innych ludzi, z którymi zetknąłem się na wspólnotowym szlaku. Zwrócę jeszcze raz uwagę na słowo „moje” — ja nie prezentuję tutaj jakiejś oficjalnej wykładni Wspólnoty AA — nawet gdyby taka istniała. Kilka razy spotkałem się z zarzutem, że dostrzegam w Programie Dwunastu Kroków AA coś więcej, niż Bill faktycznie w nim zawarł. Potwierdzam. Zdecydowanie tak właśnie jest. Mówiąc wprost: jestem głęboko przekonany, że w Programie Anonimowych Alkoholików kryje się potencjał, z którego, w ubiegłym wieku, Bill W. nawet nie zdawał sobie sprawy.

Wzrasta poziom wiedzy na temat uzależnienia od alkoholu, rośnie też suma doświadczeń Wspólnoty AA dotyczących Kroków, Tradycji, ich zastosowania, sposobów i metod realizacji. Jeżeli w chwili obecnej tej wiedzy i doświadczeń jest więcej niż siedemdziesiąt pięć lat temu, w czasach Billa W. i Boba, to moim zdaniem jest to jak najbardziej oczywiste i naturalne. Nawet więcej — bardzo bym się zdziwił, gdyby było inaczej, gdyby okazało się, że alkoholicy, członkowie Wspólnoty AA, przez cały ten czas, niczego więcej się nie nauczyli i nie doświadczyli.

* „Program” piszę przez duże „P”, by nie było wątpliwości, że chodzi mi konkretnie o Program powrotu do zdrowia Wspólnoty Anonimowych Alkoholików, a nie jakiś program, jakikolwiek.

Bill W.: The Absorbing and Deeply Moving Life Story of Bill Wilson, Co-founder of Alcoholics Anonymous

2011-08-26T17:27:00.003+02:00

O życiu, piciu i wyzwoleniuTwoje dziecko nie musi być alkoholikiem!

2011-08-26T17:26:00.004+02:00

Kup teraz

W alkoholu zakochałem się będąc mężczyzną trzydziestoletnim. Nie była to więc miłość od pierwszego wejrzenia. Jednak nie mam najmniejszej wątpliwości, że szukałem jej, w pewnym sensie, od wczesnego dzieciństwa.
Podczas wesela w Kanie Galilejskiej Jezus zamienił wodę w wino. Ja byłem lepszym magikiem. Całymi latami, z morderczą skutecznością, tysiące razy zamieniałem w alkohol prawie wszystko, bo przecież nie tylko dobra tak przyziemne, jak pieniądze, firmy, czy stanowiska, ale także szacunek, godność, zaufanie, a nawet miłość dziecka i własne sumienie. Cudotwórcą przestałem być 15 stycznia 1999.
Meszuge

ALKOHOLIK to autobiograficzna opowieść o piciu, uzależnieniu i wyzwoleniu tragiczna historia nieodwzajemnionej i zdradzonej miłości, którą tylko życie mogło napisać.

spis treści

PROLOG

część pierwsza
DZIECIŃSTWO – MOZAIKA OBRAZKÓW Z DAWNYCH CZASÓW

część druga
MOJE PIERWSZE KONTAKTY Z ALKOHOLEM, PICIE TOWARZYSKIE

część trzecia
UZALEŻNIENIE (ALKOHOLIZM) – PICIE DESTRUKCYJNE I „KASACYJNE”

część czwarta
LECZENIE ODWYKOWE, TERAPIA AMBULATORYJNA I STACJONARNA

część piąta
PIERWSZE KONTAKTY ZE WSPÓLNOTĄ AA, MÓJ PIERWSZY SPONSOR

część szósta
WSPÓLNOTA AA NA POWAŻNIE, KOLEJNI SPONSORZY, STRZYŻYNA

część siódma
ŚRODOWISKO ANONIMOWYCH ALKOHOLIKÓW – SPOSTRZEŻENIA

część ósma
PÓŁ ŻARTEM, PÓŁ SERIO – KONTROWERSYJNE PRZEKONANIA

EPILOG

Recenzja:
źródło: BiblioNETka

Kilka słów wstępu, podobnego zresztą w przypadku obu książek Meszuge, to jest „Alkoholika” i „12 kroków od dna”, które właśnie miałem okazję przeczytać: część mojej rodziny to ludzie uzależnieni, więc od lat stykam się z tym problemem i od lat czytam poświęcone mu publikacje, poszukując informacji tak o samej chorobie, jak i o skutecznych sposobach wspierania swoich bliskich, więc trochę pojęcia na te tematy mam, a to także rzutuje na moją recenzję książki.

Zimą i wiosną 2011 roku w Internecie pojawiło się wiele szokujących informacji. Była w nich mowa o ocenie, jaką książkom Meszuge miał ponoć wystawić Benedykt XVI, ale o tym pisać nie będę, bo przyznam szczerze, że nie bardzo w nie wierzę. Wydaje mi się, że podczas przekazywania informacji „jedna pani drugiej pani” najpierw z jakiegoś duszpasterza trzeźwości zrobił się biskup, później kardynał i wreszcie… Ważny natomiast wydaje mi się fakt (fakt!), że książkę alkoholika, kwakra, człowieka, który jednoznacznie i wyraźnie pisze o sobie, że z katolicyzmem mu nie po drodze, wydało największe i najstarsze wydawnictwo katolickie w Polsce, a to już daje, a przynajmniej powinno dawać, dużo do myślenia.

Od pierwszych zdań wstępu, od momentu, gdzie autor napisał o alkoholizmie jako o miłości tragicznej, zdradzonej i przeklętej, czułem, że „to jest to”. A kiedy „Alkoholika” skończyłem, nie miałem najmniejszej wątpliwości, że jest to najlepsza książka na temat uzależnienia, jaką miałem w ręce. Ten człowiek wie, co pisze. Wie, co pisze do tego stopnia, że jest to wręcz szokujące, a nawet… niepokojące. I nie chodzi mi bynajmniej o opisy jakichś drastycznych czy intymnych przeżyć i zdarzeń.

„Alkoholik” to autobiografia, opowiadanie, które jest znakomitym, wciągającym „czytadłem”, a jednocześnie wnikliwą analizą postępowania, zachowania, dokonywanych wyborów, podejmowanych decyzji, ewolucji przekonań i zachowań, i to od wczesnego dzieciństwa do chwili obecnej, bo opisywana historia kończy się bodajże w 2010 roku.

Meszuge pokazał w „Alkoholiku” cały proces budowania predyspozycji do przyszłego uzależnienia się od alkoholu, wszystkie istotne etapy i wydarzenia z tym związane, a dotyczące kolejno: małego chłopca, nastolatka, młodego mężczyzny, dorosłego mężczyzny.

To chyba jest najbardziej szokujące – pierwszy raz w życiu mogłem prześledzić cały ten proces z pozycji bezpiecznego widza, by ostatecznie wraz z autorem znaleźć odpowiedź na pytanie, skąd się biorą alkoholicy. Jak to się dzieje, że jedni ludzie na alkoholizm zapadają, a inni nie, choć wydawałoby się, że piją tak samo, czyli ryzykownie, a nawet destrukcyjnie.

„Alkoholik” zmienił całe mnóstwo moich przekonań i wyobrażeń, mimo że – jak już wspominałem – tego typu literatura oraz problematyka od lat nie są mi obce. Meszuge pomógł mi zweryfikować także wiele przekonań, jakie miałem o sobie samym. „Prawdziwy mężczyzna nigdy nie płacze” – to była przecież prawda niepodważalna, moje życiowe motto, coś pewnego i oczywistego. Ale kiedy czytałem w „Alkoholiku” list, jaki Meszuge napisał do syna…

Jest w „Alkoholiku” coś jeszcze: pomimo koszmaru opisywanej sytuacji i zdarzeń oraz oczywistego tragizmu tej historii, jest w tej książce jakieś ciepło, wewnętrzny spokój, pogoda ducha. W tym momencie przychodzą mi na myśl słowa: „Bóg jest w niebiosach, a więc na ziemi wszystko jest w porządku”. Przyznaję od razu, że tego zjawiska nie rozumiem i wyjaśnić nie jestem w stanie.

I wreszcie… humor. Meszuge potrafi delikatnie i taktownie kpić z samego siebie, a w paru momentach (dmuchane łóżko i kot, odkrycie, że jest normalny) brzuch mnie bolał ze śmiechu.

Jednak najważniejszą wartością „Alkoholika” wydaje mi się przydatność tej opowieści w procesie wychowania dziecka. Wyraźnie widać tu, na jakie symptomy zwracać uwagę, czemu zapobiegać, jak przeciwdziałać. To jest niesamowite, że alkoholik, pijak, który zdaje się nawet studiów nie skończył, napisał książkę… w pewnym sensie także edukacyjną i dydaktyczną, po którą powinni sięgnąć rodzice i wszelkiego typu wychowawcy i opiekunowie – jeśli faktycznie na dzieciach im zależy.

Stracony weekend - Charles Jackson

2011-08-26T17:24:00.004+02:00

Kup teraz

Księgarnia Gandalf

Charles Reginald Jackson (06.04.1903 – 21.09.1968) był jednym z pierwszych amerykańskich pisarzy, który przyznawał się publicznie do swojego uzależnienia od alkoholu (alkoholizmu) i barbituranów. Pod koniec lat dziewięćdziesiątych, występował nawet jako spiker na spotkaniach Anonimowych Alkoholików.
Jego debiutancki tekst, to „Niedziela Palmowa” opublikowana w 1939 roku w „Partisan Review”, ale sławę i powodzenie przyniósł mu dopiero, wydany w 1944 roku, „Stracony weekend”.
Inne dzieła Jacksona to The Fall of Valor (1946), The Outer Edges (1948), The Sunnier Side: Twelve Arcadian Tales (1950), Earthly Creatures (1953), A Second-Hand Life (1967), ale żadne z nich nie zyskało znaczącego, a właściwie żadnego uznania – zarówno czytelników, jak i krytyki.
Jackson zmarł śmiercią samobójczą (przedawkowanie środków nasennych) w swoim pokoju w hotelu „Chelsea” w Nowym Jorku. Swoją drogą sam hotel wydaje się znacznie ciekawszy, niż cała dalsza twórczość Charlesa Jacksona po „Straconym weekendzie”, bo ten był i jest genialny. Działający po dziś dzień hotel był, krócej bądź dłużej, domem dla takich sław, jak: Charles Bukowski, Leonard Cohen, Mark Twain, Arthur C. Clarke, William S. Burroughs, Arthur Miller, Jack Kerouac, Jean-Paul Sartre , Thomas Wolfe i wielu, wielu innych. Ograniczenie to nie dotyczy rezydentów mieszkających tam od wielu lat, ale w chwili obecnej, żadni nowi goście nie są już przyjmowani do hotelu „Chelsea” na pobyt dłuższy, niż dwudziestoczterodniowy. A szkoda…
Na podstawie „Straconego weekendu” Billy Wilder nakręcił nagrodzony Oskarami film o tym samym tytule; Dona Birnama, bohatera powieści, gra w nim Ray Milland. Filmu nie widziałem i przyznam, że trudno mi jest wyobrazić sobie jego fabułę – w „Straconym weekendzie” najwięcej jednak dzieje się w głowie głównego bohatera.

Don Birnam, alkoholik, mieszka w domu swojego młodszego brata Wicka. Wick bardzo go kocha, a więc opiekuje się nim, utrzymuje go, płaci jego długi, rozwiązuje problemy, których Don wielu przysparza pod wpływem alkoholu, a więc robi dokładnie wszystko, by zapewnić bratu komfort dalszego picia.

Akcja powieści dzieje się w czasie jednego długiego weekendu. Don podstępem unika wyjazdu z Wickiem i Helen, zostaje w ich domu sam, kradnie wypłatę sprzątaczki i zaczyna pić. Wychodzi, wraca, w nieprawdopodobny sposób zdobywa kolejne pieniądze, próbuje kradzieży, z pękniętą czaszką trafia na oddział dla alkoholików, wędruje przez miasto z maszyną do pisania, którą próbuje zastawić w lombardzie, spotyka różnych ludzi i bez przerwy pije, ale w sumie wszystko to jest zaledwie tłem, bo najważniejsze jest to, co dzieje się w jego głowie, w wyobraźni, w myślach, a dzieje się naprawdę dużo.
Śmiem twierdzić, że cała wartość „Straconego weekendu” to znakomicie oddane tak zwane „pijane myślenie” alkoholika, czyli cała ta nieprawdopodobna mieszanina snów o potędze i własnych możliwościach, z depresją i świadomością niskiej wartości, poczucie mocy i kompletnej przegranej, nierealistyczne marzenia i plany, fantazje, w które wydaje się sam wierzyć, przynajmniej przez chwilę…

W powieści Charlesa Jacksona (USA, lata czterdzieste ubiegłego wieku) ilość wypitego alkoholu mierzy się w drinkach, a nie, jak w Polsce, w półlitrówkach, inne są pieniądze – drink w barze kosztuje pięć centów – ale to nie zmienia faktu, że jest to nadal powieść jak najbardziej współczesna i – pomijając rekwizyty – mogłaby się dziać dzisiaj… pewnie dzieje się każdego dnia. Świadczą o tym pewne elementy tej historii, charakterystyczne elementy, które nadal, także i dzisiaj, znaleźć można w opowieściach („piciorysach”) alkoholików polskich, rosyjskich, niemieckich, duńskich… Oto kilka z nich.

„Poczuł się znacznie lepiej, kiedy postawiono przed nim drinka. Nie wypił go natychmiast. Teraz, kiedy już go miał, nie musiał”.

„Pragnienie – to była błędna nazwa. Mógłby szczerze powiedzieć, że nigdy nie czuł pragnienia do napoju alkoholowego czy przemożną chęć na drinka jako takiego, nie, nawet mając kaca. Nie dlatego pił, że czuł pragnienie, i nie dlatego, że lubił ten smak (właściwie whisky była okropna dla podniebienia; połykał ja od razu, by pozbyć się jej z ust tak szybko jak to było możliwe); pił nie dla smaku, a dla efektu”.

„Zdawało mu się, iż był jednym z kilku milionów ludzi jego pokolenia, którzy dorośli gdzieś w okolicach trzydziestki i dokonali strasznego odkrycia – ich życie nie zamierzało potoczyć się w taki sposób, w jaki oczekiwali. Dlaczego to odkrycie powaliło akurat jego, a nie innych, a w każdym bądź razie nielicznych… tego nie potrafił pojąć. Życie nie zaoferowało mu żadnej z tych nagród, których spodziewał się w młodym wieku (choćby z czystej ciekawości oczekiwał zapewne tych atrakcji więcej niż inni). Dorosłość nie spełniła żadnych z przyrzeczeń, w które kazano wierzyć. Przyszłość ciągle przypominała iluzję; nieistniejący czas albo stale cofaną obietnicę, zaledwie sugerowanie spełnienia, bez tej ukrytej nagrody. Wszystko to, co nigdy się jeszcze nie wydarzyło, ostatecznie nigdy się pewnie nie wydarzy”.

„Nigdy nie mógł przywyknąć do faktu, że dorósł, wiekowo przynajmniej, i że żył w świecie dorosłych. Kiedy fryzjer powiedział: »Brzytwą będzie dobrze, proszę pana?«, musiał się przez chwilę zastanowić. Co odpowiadają mężczyźni zapytani o brzytwę?”.

Być może – jeśli coś takiego jest w ogóle możliwe – jest to jedna z niewielu książek, dzięki którym można, choćby częściowo, poznać sposób myślenia alkoholika.

źródło: Meszuge - moje lektury

Wyznania księży alkoholików - Stanisław Zasada

2011-08-26T17:23:00.002+02:00

Kup teraz

Księża w Polsce są często idealizowani, stawiani za wzór, podziwiani. W pewnych środowiskach na pewno trudno jest zaakceptować fakt, że problem z alkoholem dotyczy również tej grupy społecznej. Nie powinno to jednak dziwić, w końcu to też są ludzie i też mają problemy. Ksiądz to według wielu osoba, która powinna mieć idealną opinię, być moralnym autorytetem i człowiekiem bez skazy. Nie wyobrażamy sobie księdza, który pije, który walczy z nałogiem pijaństwa i który idzie na odwyk ! To dla nas po prostu zgorszenie na miarę światowego skandalu. I jak w Ewangelii chętnie wielu z nas rzuciło by w stronę uzależnionego kapłana po prostu kamień! A przecież kapłan bez względu na wiek, pochodzenie, skończenie seminarium czy odbycie drogi zakonnika w nowicjacie to też człowiek - taki sam jak my.

Książka omawia problem alkoholizmu wśród księży. Władze kościoła nie potrafią poradzić sobie z tą sytuacją i pomóc tym, którzy tego wymagają. Najczęstszymi działaniami jakie są podejmowane w sytuacjach problematycznych jest ostrzeżenie o tym, że ksiądz gorszy wiernych i przeniesienie do innej parafii. Bardzo rzadko zdarza się, że ksiądz kierowany jest na leczenie.

Opowiedzianych jest kilka historii księży, którzy mówią o sobie, że są alkoholikami. Większość z nich była na co najmniej jednej terapii odwykowej i chodzi na spotkania anonimowych alkoholików. Niektórzy, którym udaje się być od dłuższego czasu trzeźwym, starają się pomagać tym, którzy wciąż tkwią w nałogu.

Książka jest napisana w formie reportażu. Przedstawia kilka opowieści w tym historię księdza, który z powodu alkoholu został przeniesiony do stanu świeckiego. Publikacja ta jest warta przeczytania dla zwykłego człowieka, ale cenniejsza może okazać się dla przedstawicieli kościoła. Przede wszystkim mówi w łagodny sposób, że problem istnieje i należy się z nim zmierzyć, zamiast udawać, że wszystko jest ok. Książa przyznają się wiernym, że są alkoholikami i walczą z nałogiem. Pomagają nie tylko innym księżom, ale również ludziom świeckim.

Na pewno książka zawiedzie tych, którzy liczą na „nagonkę” na księży.

Zakrapiane wizyty duszpasterskie u gościnnych parafian, jazda samochodem po kieliszku, a nawet msze święte sprawowane „pod wpływem”. Potem kolejne odwyki, kolejne przenosiny na inną parafię. Wyznania księży alkoholików to wstrząsające historie o wstydliwie skrywanych sekretach wielu polskich parafii: odważne świadectwa upadków, nadziei, powstawania i ciągłej walki - już do końca życia.

Alkoholizm księży to temat tabu w polskim Kościele. Po kilku latach od wydania książki Porzucone sutanny. Opowieści byłych księży Wydawnictwo Znak zapełnia kolejną białą plamę, podejmując tematykę niezwykle trudną, ale też bardzo ważną. Autor porusza temat bardzo kontrowersyjny, czyni to jednak w sposób wyważony i uczciwy.

”W Środę Popielcową od rana źle się czuł, bo we wtorek był na śledziku i znowu popił. W głowie kotłowały mu się różne myśli. „Może by jakieś postanowienie zrobić? W końcu Wielki Post” - zastanawiał się (...).
Gdy wchodził do kościoła, nie myślał wcale, żeby to powiedzieć. Teraz wyznał:
Pewnie też macie inny obraz mnie: wesołego, sympatycznego kapłana. Ale nie chcę być dłużej aktorem. Jestem alkoholikiem. Muszę podjąć terapię. Proszę o modlitwę.
Na tym skończył.
Ludzie stali jak wryci. Niektórzy płakali.”

Ksiądz Stanisław Kowalski, obecnie proboszcz parafii Świętej Trójcy w Działaniu (woj. wielkopolskie) doskonale pamięta, kiedy pierwszy raz posmakował alkoholu – 10 marca 1964 roku, gdy obchodził 18-te urodziny. Był w tym czasie ministrantem

- Za bardzo jeszcze w tym czasie nie znałem się na alkoholach, okazało się, że koledzy kupili cztery wina, dzisiaj znane pod nazwą "patykiem pisane" albo "wino marki wino" – wspomina w rozmowie z „Polską i Światem”.

Wtedy też pierwszy raz się upił, a rano obiecał sobie, że to pierwszy i ostatni raz. Danego sobie słowa nie dotrzymał. - Chciałem być takim księdzem i do tańca i do różańca, chciałem być akceptowany, dlatego też nie unikałem towarzystwa ludzi pijących. No i byłem akceptowany dzięki temu od samego początku – mówi.

Problemy zauważył przełożony biskup. Kazał wybierać, albo abstynencja od zaraz, albo leczenie. Wybrał to pierwsze, zobowiązał się do abstynencji nawet na piśmie. Ta nie trwała długo. - Rano wstałem, wypachniłem się, wyelegantowałem się, pojechałem do kurii, biskup mnie przywitał serdecznie i życzył mi powodzenia. Zaraz po wyjściu od księdza biskupa po drodze kupiłem alkohol z przyjaciółmi, by opić ten sukces. Ale to był początek mojego dna – przyznaje.
Ks. Kowalski w końcu poddał się terapii. Nie pije od 20 lat. Biskup zgodził się, by na mszy zamiast wina, używał soku gronowego.
Fragmenty

Lapet

Modlitwa dla alkoholików

2011-08-26T16:23:00.001+02:00

Kup teraz

Ojcze Niebieski, jestem chory. Dałeś mi życie i zdrowie, ale przez nadużywanie alkoholu zniszczyłem Twoje dary i straciłem swoją wolność. Dużo ludzi cierpi przeze mnie, a inni dają mi odczuć, że nie jestem w porządku. Chciałbym być zdrowy, ale każde nowe postanowienie daje mi dodatkowe doświadczenie mojej słabości i niemocy. Wiem, że potrzebuję leczenia, a jednak boję się jego wymagań. Dużo ludzi mną pogardzą i tak samo boli obojętność innych. Nie widzę ratunku, jeśli Ty nie pomożesz.

Dziękuję Ci, Panie Jezu, za Twoją Najdroższą Krew. Wicie razy plamiłem moje sumienie, straciłem zdrowie, pieniądze, przyjaciół i honor - a jednak przez Twoją Krew zawsze pozostawała mi godność człowieka, za którego umarł Syn Boży. Jedynie Twoja Krew daje mi nadzieję i odwagę nowego rozpoczęcia. Panie, ratuj moje życic, ratuj moją rodzinę, moich przyjaciół. Przyjmij moją słabość i nicość i wypełnij ją do końca swoją Najdroższą Krwią. Przebaczając tym, którzy Ciebie przybili do krzyża, dałeś nadzieję także mnie. Pragnę zmartwychwstać z Tobą i przyjąć Twojego Ducha, aby stać się nowym człowiekiem.

Duchu Święty, wypełnij moje serce, abym był pokorny. Własnymi siłami nie mogę się leczyć. Potrzebuję pomocy od innych, potrzebuję prawdy, wspólnoty i wytrwałości, potrzebuję nowej radości życia i wiary, która jest Twoim darem. Umacniaj mnie we wszystkich pokusach i kryzysach i pomóż mi pomagać innym.

Miłość to wybór. O terapii współuzależnieńRobert Hemfelt, Paul Meier, Frank Minirth

2011-08-26T16:22:00.001+02:00

Kup teraz

Dowiesz się, na czym polega współuzależnienie i w jaki sposób może dotyczyć również Ciebie?
Poznasz 10 sposobów na rozpoznanie współuzależnienia
Odkryjesz, jak przełamać cykl współuzależnienia przechodząc przez 10 etapów procesu uzdrowienia
Dowiesz się, jak budować zdrowsze i wolne od współuzależnienia relacje z ludźmi

Być może nawet nie zdajesz sobie sprawy, jak zranienia i niespełnione potrzeby emocjonalne z dzieciństwa wpływają na Twoje obecne relacje z ludźmi. Czy zastanawiałeś się, jak często Twoje relacje mają więcej wspólnego ze wzajemnym uzależnieniem niż z prawdziwą wolnością i miłością... Być może czujesz, że w Twoim życiu często obecna jest bolesna zadra, powodująca niewypowiedziane cierpienie i nieszczęście. Nieustannie starasz się wypełnić tę wielką, emocjonalną pustkę wewnątrz siebie. Próbując to zrobić, łatwo możesz wpaść w pułapkę uzależnienia od innych ludzi, alkoholu, narkotyków, pieniędzy, seksu, pracy.

Ten stan to współuzależnienie. Szacuje się, że z powodu problemów współuzależnienia cierpi nawet jedna trzecia ludzkości.

Czy współuzależnienie jest korzeniem Twojego nieszczęścia? Jeśli tak, to czy możesz w jakiś sposób się go pozbyć, aby ulżyć cierpieniu?

Autorzy tej książki, doświadczeni psychoterapeuci, opracowali dziesięciostopniowy program terapii uzależnień i współuzależnień. Pomógł on już tysiącom ludzi w Stanach Zjednoczonych. Teraz może pomóc również Tobie i Twoim bliskim.

Czytając tę książkę, masz szansę przełamać krąg współuzależnienia w Twoim otoczeniu i we własnych relacjach. Dzięki lekturze tej książki zobaczysz siebie w nowym świetle i nauczysz się budować odpowiedzialne, głębokie i pełne wolności związki z ludźmi. Sięgnij po nią już teraz i wyzwól się od współuzależnienia!

Robert Hemfelt - psycholog, oraz Frank Minirth i Paul Meier - psychiatrzy i absolwenci teologii, pracują w jednej z największych klinik psychiatrycznych na świecie - Minirth-Meier w Dallas (Teksas). Stworzyli autorski, dziesięciostopniowy program terapii uzależnień i współuzależnień. Opublikowali wiele książek na temat współuzależnienia.

FRAGMENT:

Gladys Jordan przycupnęła na krawędzi krzesła gotowa do ucieczki. Na przemian to splatała, to rozplatała zdeformowane palce, czasem tylko przerywając na chwilę tę czynność, by zdjąć z czoła spadający na oczy, siwiejący kosmyk włosów, po czym znów powracała do niespokojnej pracy dłoni. Akta podawały wiek: 53 lata. Wyglądała na 65.
Na krześle obok niej siedział mąż, John, ze skrzyżowanymi rękoma, lekko pochylony do tyłu, z grymasem na twarzy. Krępy, silny mężczyzna, nic gruby, ale laki co to lubi dobrze zjeść. Zmarszczki wokół oczu i opalenizna zdradzały z górą pięćdziesięcioletni staż pracy na świeżym powietrzu. Był przedsiębiorcą o doskonałej reputacji, zawsze na miejscu, zawsze na czas.
— Jestem tutaj, ponieważ Gladys chciała, bym przyszedł - oświadczył. — Nic sądzę, aby psycholog mógł pomóc. Jest na to za późno.
John Jordan nie okazał słabości.
W klinice Minirth-Meier, mając za sobą lata doświadczeń, dobrze rozumiemy niewypowiedziane obiekcje kryjące się za obronną postawą Johna Jordana, stąd też zaczęliśmy ostrożnie:
- Możesz mieć poczucie, że wizyta u nas to pomyłka. Szukanie pomocy u psychologa czy psychiatry często postrzegane jest jako słabość i nieumiejętność poradzenia sobie z trudną sytuacją; a może brak ci zdrowego rozsądku, przecież tym zajmuje się psychologia W końcu zdrowi ludzie potrafią kontrolować swoje postawy i emocje. Czy o to chodzi?
— Tak
John, wiem, że zbudowałeś swoją firmę od zera. Zacząłem zaraz po szkole średniej, miałem tylko jedną używaną ciężarówkę.
— Ile pojazdów masz dzisiaj?
Siedem ciężarówek, dwie wywrotki, parę furgonetek, ładowarkę i koparkę.
W głosie Johna słychać było wyraźną dumę — usprawiedliwioną, zdrową dumę.
Ach tak. Szkoda, że nie jesteś silniejszy. Gdybyś był wystarczająco silny, nie potrzebowałbyś tych wszystkich kosztownych narzędzi Mógłbyś przenosić ładunki samodzielnie, wyrównywać teren szuflą.
Twarz Johna mieniła się wszystkimi kolorami tęczy. Jej wyraz coraz to się zmieniał, przechodząc od zmieszania poprzez nagłe olśnienie (Aha! Więc o to chodzi! Światełko zabłysło) aż po szelmowskie iskierki w oczach. Dla nas był to pierwszy słaby sygnał, że być może jego wrogość nieco łagodnieje, jednak iskra szybko zniknęła.
— Wiem, co chcesz powiedzieć, że niby poradnictwo to narzędzie, ale i ono nic nie zmieni. Gdybym tylko mógł sam sobie wmówić, że to ma sens, albo gdybym miał większą wiarę — to nie byłoby nas tutaj.
- To nie jest tak. Nie można poruszyć góry za pomocą słowa; potrzeba narzędzi; nie dlatego, że brak nam wiary, ale dlatego, że tak właśnie, tu na ziemi, robi się te rzeczy. Chcemy pomóc tobie i twojej żonie poruszyć górę.
— Gladys — zwróciliśmy się do żony - trzydzieści jeden lat małżeństwa, troje dzieci — dwóch synów i jedna córka. Domyślam się, że wszyscy już na swoim. Co robią twoje dzieci?
Głos Gladys drżał, mówiła ze ściśniętym gardłem, cała roztrzęsiona
— John junior ma licencjat z narządzania i założył pralnie chemiczną. Mówi, że ma dużo pracy i mało czasu, ale idzie mu bardzo dobrze. Marsha jest pielęgniarką w Pogotowiu św. Józefa. Lubi, jak coś się dzieje. Świetnie radzi sobie w sytuacjach stresowych. No i James... — tu zwilżyła usta. — On ma pewne problemy, ale w tej chwili jest na odwyku i wszystko będzie dobrze.
— John, rozumiemy, że wiara jest bardzo ważna dla was obojga. Rozwód nie jest brany pod uwagę, czy tak? Moglibyście rozważyć morderstwo, ale nie rozwód.
Kąciki ust niezależnego przedsiębiorcy uniosły się w górę, bardziej jednak w grymasie aniżeli uśmiechu.
— Dobrze to ujęliście — grymas na twarzy Johna zmienił się nagle w prawdziwą łagodność. Niezgodność charakterów, różnice, których nie daje się pogodzić, to my, od zawsze. Małżeństwo powinno być zaaranżowane w niebie. Nasze nie jest! Gdybyśmy mogli wybrać rozwód — jedno z nas już dawno by odeszło.
Gladys zacisnęła usta.
— Gdybyśmy mieli wybór...
Nagle posmutniała, a jej ręce wykonywały wciąż te same nerwowe ruchy — wyglądała, jakby znalazła się w potrzasku.
— John nie słucha. W ogóle nie stara się usłyszeć tego, co mam do powiedzenia. To takie beznadziejne, ciągle walić głową w mur.
John zaoponował:
— Ona nie stara się dogadać. Rozmowa to dyskutowanie o dobrych i o złych rzeczach. A ona wszystko krytykuje. W jej oczach jestem kimś, kto nie potrafi nic powiedzieć czy zrobić dobrze. Cokolwiek jej daję, ona chce więcej albo co innego. Nigdy nie jest to właściwa rzecz, nigdy też wystarczająco dobra.
Życie małżeńskie Jordanów nie było usłane różami. Ciągłe kłótnie zniszczyły szczęście domowego ogniska. Oto na krzesłach w odległości półtora metra od siebie siedzi dwoje bohaterów prawdziwej tragedii: dwoje dobrych, szczerych ludzi, którzy chcą tylko wzajemnie się kochać, ale nie potrafią albo nie mogą.

Zakuci w kajdany Katarzyna Bosakowska

2011-08-26T15:53:00.001+02:00

Kup teraz

To książka o rozpaczy pogrążonych w nałogu i nadziei tych, którzy zdecydowali się na terapię. Wstrząsający opis ich przeżyć, doświadczeń, obaw i wiary - pomimo wszystko. Ukazuje problem alkoholizmu z kilku perspektyw: terapeuty uzależnień, pacjentów, a przede wszystkim ich matek, małżonków i dzieci. Jest to książka o NICH i dla NICH. Także dla tych, którzy chcą im pomóc.

"Przydzielono mi kuratora. Nic sobie z tego nie robiłem, miałem kilkudniowe przerwy w piciu, ale potem czułem się tak silny, że byłem przekonany, iż problem alkoholowy nie dotyczy mojej osoby. Sądziłem, że są gorsi ode mnie. Mogłem sobie spokojnie wypić piwko. Sądziłem, że nic się nie stanie. A jednak stało się".

"Mam prośbę: zamknij oczy i wyobraź sobie, że stoję przed Tobą, a Ty walisz mnie pięścią w twarz tak mocno, że wpadam tyłem do wanny, odkręcasz zimną wodę i lejesz mnie z prysznica - długo, bo przecież nie umiem się wydostać. Ja płaczę, a Ty lejesz. Potrafisz to zobaczyć "na trzeźwo"?"

"Zakład Karny. Świat w świecie. Głód alkoholowy i narkotyczny, omamy i szaleństwo kaca. Trafiłem na grupę AA. Nie podobało mi się, ale czymś musiałem wypełnić nudę. Aż pewnego wieczoru moje życie zmieniła wypowiedź jednego 50-letniego mężczyzny. Powiedział, że umarł jego syn, a on był wtedy pijany. Całe życie był pijany. I nigdy mu nie powiedział, że go kocha. I mówi mu to teraz, ale on go już nie słyszy. Ale usłyszałem go ja".

List do alkoholu

Dawno nie kontaktowałem się z Tobą, ale musisz wiedzieć, że przez pierwsze dwa tygodnie mojego pobytu na odwyku bardzo za tobą tęskniłem. Mam jednak wielki żal. Byłem Ci wierny przez wiele lat. Prawie zawsze stawiałem Cię na pierwszym miejscu, wszystko inne miało drugorzędne znaczenie. Adorowałem Cię od samego rana. Byłeś mi towarzyszem przez całe dnie. Pamiętasz, jak nieraz bawiliśmy się przez całą noc? Nie odstępowałem Cię na krok. Byliśmy nierozłączni jak bliźnięta syjamskie. Kochałem Cię za Twoje wnętrze. Czasami płakałem za Tobą, a czasami przez Ciebie. Byłeś dla mnie wszystkim. A Ty? Za to wszystko, co dla Ciebie robiłem, pozbawiłeś mnie osobowości. Zniewoliłeś w swoich kajdanach. Zatrułeś mój umysł. Zabrałeś mi mą młodość i zdrowie. Sprawiłeś, że miłość stała się dla mnie nudna i szara. Owszem, dawałeś mi ukojenie, dobry nastrój, towarzystwo kolegów, ale to było dawno temu, na początku naszej znajomości. Poza problemami nie dałeś mi nic więcej. Czy to niezbyt wysoka cena, jaką przyszło mi płacić? Nie pozwolę, byś zabrał mi to, czego jeszcze nie zdążyłeś wziąć. Jest to kobieta, którą kocham. I praca. Dopiero teraz, kiedy jestem tutaj, uświadomiłem sobie pewien fajny cytat: „Jedyną gorszą rzeczą od bycia nieszczęśliwym jest być szczęśliwym i o tym nie wiedzieć".
Wiem, że jeszcze nie raz staniesz na mojej życiowej drodze.
Wiem, że będzie mi ciężko, ale zrobię dużo, aby stawić ci czoło. Na tym kończę.

Okaleczeni bólem

Agresja jest w każdym z nas. To wielka siła i jak każda siła, może być wykorzystana w dobrym celu, ale może też stać się czymś unicestwiającym. I bardzo często tak właśnie się dzieje.

To właśnie ona - pozostawiona gdzieś na granicy naszych niewypowiedzianych myśli i słów - staje się żywiołem gorszym niż inne. Bo niszczy nie tylko to, co napotyka na swojej drodze, ale przede wszystkim TEGO, który jest pod jej władaniem. Jest jak rak, który rozkłada duszę, umysł, a nawet ciało.

Kto z Was nie widział ludzi o twarzach dosłownie powykrzywianych nienawiścią, zawziętych i groźnych? Kto nie spotkał się z takimi osobami, dla których krzywdzenie innych jest powodem do dumy, a nawet sprawia przyjemność?

Ile przykładów można przytoczyć? I powiemy - jakich zwyczajnych: obozy zagłady, wojny, o których słuchamy jak o propozycjach nowych artykułów w hipermarkecie. Dziś zabito tylu i tylu. Anonimowe ciała. Zbiorowiska. To prawie jak nie-ludzie. Liczby. Zamachy terrorystyczne - to już nas nudzi, te pseudoideologie podszyte grozą. Bójki na stadionach. Codzienna przemoc w rodzinie. Czym ona się staje na tym tle? O czym tu mówić, po co robić z tego takie wielkie halo? Dość ma społeczeństwo pożywki w wiadomościach

1 na ulicach. Po co wyciągać rodzinne brudy i przemocą nazywać zwyczajne rzeczy? Kto się nie kłóci? Kto ma się wtrącać w czyjeś domowe przepychanki? Że dzieci widziały? Niejedno widziały już w szkole. Dzieci też przecież potrafią być okrutne i znęcać się nad słabszymi kolegami.

Nie chcę Wam przytaczać definicji tego, co przed chwilą wymieniłam. Sami wiecie, o czym mowa. Komu zależy na typowych informacjach - znajdzie wszędzie, czym jest PRZEMOC. Jak się ją dzieli, rozgranicza, rozpoznaje, czym ona się cechuje, jakie niesie skutki, nawet skąd się bierze i co za nią grozi.

Czytanie i słuchanie o niej wzbudza złość. Człowiek zaczyna się bronić. Ale dlaczego, skoro nas przecież to nie dotyczy.

Może łatwej będzie zrozumieć ją w inny sposób. Taki, który dotyka bezpośrednio każdego z nas. Bez wątpienia jest nim CIERPIENIE. Tak się go boimy. Unikamy go, wiele byśmy dali, aby nas ominęło. I wielkie polemiki nad zagadnieniem, czy cierpienie fizyczne jest gorsze od psychicznego, stają się bez znaczenia. CIERPIENIE to CIERPIENIE.

Ogarnia całego człowieka. Przecież jesteśmy jak naczynia, które napełniają się tym, co zawierają. Jedna sfera dopełnia drugą. Sprawia, że jesteśmy całością.

Jak cierpi psychicznie człowiek skopany boleśnie na ulicy? Poniżony, zmieszany z błotem czyichś butów. Jak ktoś, komu odebrano możliwość wyboru, spętano wolę, odebrano prawo decydowania o sobie, zniszczono jego ludzką wolność, pokazano, że jest NICZYM.

Albo dziecko żyjące w ciągłym lęku przed rodzicami. Bez poczucia bezpieczeństwa, oparcia, zależne od dorosłych, przerażone kłótniami i samotnością. Czy jego ciało tego nie odbiera? Czy nie choruje częściej niż inne dzieci, nie jest nerwowe, nie ma problemów z rozwojem fizycznym, nie boli je częściej żołądek i głowa?

Cierpienie zadane drugiemu człowiekowi.

Jakiekolwiek by było.

Krzywdzące tego człowieka i odbierające mu godność.

Cierpienie zadane sobie samemu. Odbierające godność samemu sobie.

Cierpienie otrzymywane od innych - ale nawet na to możesz mieć wpływ, gdy sam zrezygnujesz z bólu zadawanego innym i sobie.

Będą się mniej Ciebie bać. Będą mniej nienawidzić. Będą lepsi...

***

Mam napisać o Twoim piciu... Teraz, kiedy w domu jest spokój, kiedy od miesiąca już nie staję w nocy przy oknie (bo przecież i tak nie zasnę, zanim nie wrócisz), wypatrując, kiedy będziesz wracał z baru, kiedy podjedzie samochód lub taksówka, kiedy nie czekam na Twój telefon (bo mojego oczywiście nie odbierasz) z żądaniem natychmiastowego odebrania Cię z bliżej nieokreślonego miejsca razem z Twoim samochodem, Twoimi kompanami i samochodami, to paradoksalnie trudniej jest mi o tym pisać niż w dniach, kiedy wszystko, co wiązało się z Twoim piciem, było świeże i odczuwane przez nas bardzo emocjonalnie. Nie potrafię wychwycić momentu, kiedy Twoje picie zaczęło mnie niepokoić, kiedy zaczęło być problemem dla mnie i dzieci, bo na początku Twoje picie nie odbiegało od „normy". Zdarzało się okazjonalnie, Twoje zachowanie wobec nas się nie zmieniło, picie nie dezorganizowało naszego życia. Jakieś sygnały pojawiły się już na samym początku naszej znajomości (pierwszy wspólny wyjazd na Mazury, kiedy wpadłam do lodowatej wody na śluzie, bo wszyscy na łódce byli pijani, a ja sama przecież nie mogłam sobie z nią poradzić). Ale wtedy pobraliśmy się, urodzili się chłopcy, kiedy jeszcze pracowałeś w G., też nic niepokojącego się nie działo. Chyba Twoje picie zaczęło mi doskwierać dopiero, kiedy zacząłeś pracować w obecnej firmie. Zacząłeś wtedy lepiej zarabiać i zacząłeś prowadzić bujne życie towarzyskie, sprowadzać kolegów na imprezy do domu. Ja nie pracowałam i zaczęło się moje czekanie na Twoje powroty. Wtedy też zaczęły się Twoje wielogodzinne wizyty w barze, do dzisiaj pamiętam pełen politowania uśmieszek barmanki - jak ona miała na imię? - kiedy tam po Ciebie szłam. Do dzisiaj mam awersję do takich miejsc. Ale mam wrażenie, że jeszcze wtedy nie byłeś uzależniony, po prostu lubiłeś taki styl życia, dobrze się czułeś, spędzając czas w towarzystwie i przy alkoholu. Wtedy też przestałeś się zajmować dziećmi, nie interesowało Cię, co ja robię, co jest potrzebne w domu, czy mam za co kupić dzieciom ubranie czy zabawki. Ważne, że sam się dobrze bawiłeś, a wysokość rachunków zostawianych w restauracjach nie była dla Ciebie żadnym problemem. Od tego też mniej więcej czasu nie wiem, ile zarabiasz, ile wydajesz i nie znam numeru PIN Twojego konta.

Powoli też krąg naszych znajomych zaczął się ograniczać do osób, które Ty zaakceptowałeś, dziwnym trafem byli to głównie Twoi znajomi lub ci spośród naszych wspólnych, którzy byli dobrymi kompanami do kieliszka. Ci, którzy nie akceptowali zbyt suto zakrapianych spotkań, nagle zaczynali mieć tyle wad i tak Ci działać na nerwy, że kontakty z nimi nie były podtrzymywane. Ja sama po latach odbudowałam moje więzi koleżeńskie z dużym trudem, ale są to tylko moi znajomi, nadal nie wspólni i nadal przez Ciebie nieakceptowani.

Chyba zauważyłam, że Twoje picie zaczyna się wymykać spod kontroli, kiedy to np. cały zapas piwa kupowany na święta znikał w dniu zakupu, a Ty nie potrafiłeś przerwać, póki nie opróżniłeś wszystkich butelek. Potem dni bez kilku butelek piwa zdarzały się sporadycznie. Potem to już poszło, sam to pewnie już teraz wiesz jak szybko. Niestety, wraz ze wzrostem Twojej tolerancji na alkohol wzrastała też moja tolerancja na Twoje picie. Na początku robiłam Ci wymówki o każde późne przyjście do domu, o każde upicie się, były „ciche dni" po każdej awanturze, wyprowadzka do mamy po pierwszym uderzeniu. Potem zaczęłam obojętnieć. Chciałam tylko, żebyś W MIARĘ wcześnie wrócił, W MIARĘ trzeźwy, żeby awantura, zwykle nieunikniona (a pretekst zawsze miałeś), W MIARĘ szybko się skończyła. Przestałam też Cię szukać, chodzić do baru po Ciebie, choć wcześniej też robiłam to rzadko. Zresztą Ty i tak rzadko chciałeś ze mną wychodzić, a uczucie upokorzenia, kiedy stałam o 2 w nocy przed barem pełnym pijaków i rozchichotanych panienek i czekałam na Twoje wyjście, pozostanie niezatarte jeszcze długo. Nie mogło mi się tylko pomieścić w głowie, że idziesz do baru prosto z pracy, nawet nie zajrzawszy do domu, że siedzisz w nim w niedzielę, zamiast jeść z nami obiad, że możesz tam wysiedzieć nawet 12 godzin, że przez kilka dni z rzędu nawet nie zamieniłeś z nami jednego słowa, NIC DLA CIEBIE NIE ZNACZYLIŚMY, ANI MY, ANI NASZE PROBLEMY.

Najbardziej bolała mnie moja bezsilność. W pracy byłam doceniana, w wychowaniu dzieci same powody do dumy, sympatia znajomych, koleżanek, a tu porażka na całej linii, choć powinno być po problemie, bo zawodowo pomagam innym. I ta moja łatwowierność! Chyba chciałam Ci wierzyć, kiedy z przekonaniem obiecywałeś, że „od jutra.", że „tylko do sklepu po papierosy", że „w tym roku na Mazurach...". Kiedy dodatkowo zaczęły się problemy z moją mamą (owszem, pomagałeś mi, gotowałeś czasem obiady), miewałam somatyczne objawy świadczące o stresie, w jakim żyłam. Wchodząc po schodach do mieszkania mamy, nie wiedziałam, co tam zastanę. Miałam ucisk w żołądku, kołatanie serca, nierzadko rozwolnienie, to samo zaczęłam odczuwać, kiedy zbliżałam się do naszego domu. Zaczęłam mieć kłopoty ze snem, koncentracją, a moje uczucia, emocje stały się „płaskie". Wstydziłam się za Ciebie przed sąsiadami, kiedy pijany, nierzadko zanieczyszczony wracałeś do domu, a przez okna słychać było Twoje krzyki. Nie mogłam nic zaplanować, bo nigdy nie wiedziałam, czy mogę na Ciebie liczyć, czy nas nie zawiedziesz, tak jak kiedyś syna, którego miałeś zawieźć na studniówkę. Zaczęłam Ci życzyć, abyś poważnie zachorował, bo wydawało mi się, że jedynie choroba zmusi Cię do rzucenia picia. Nadal mieliśmy wspólne sprawy, wspólne wyjazdy, bo przecież zdarzały Ci się dłuższe lub krótsze (coraz częściej) okresy niepicia, w których życie rodzinne się odradzało, ale pewnego dnia, wracając z pracy, znowu widziałam Twój samochód przed domem, a Ciebie nie było. Te momenty dobijały mnie najbardziej, bardziej nawet niż awantury, wyrzucanie bigosu przez okno, całonocne urządzanie prania z obowiązkowym, cogodzinnym wchodzeniem do pokoju, gdzie usiłowałam spać, zapalaniem światła i wieszaniem prania na balkonie. W te dni, kiedy wracałeś do picia, ja byłam jak sparaliżowana, potrafiłam przesiedzieć/przeleżeć bez ruchu na tapczanie cały wieczór niezdolna do jakiegokolwiek działania.

Kilka lat temu prowadziłam zapiski - bo trudno to nazwać dziennikiem - z Twojego picia. Robiłam to, nie ukrywam, z myślą o wykorzystaniu podczas sprawy rozwodowej. Jest tego zaledwie kilka kartek, bo potem po prostu stało się to zbyt schematycznie, każdy zapis był podobny do poprzedniego. A kiedy teraz wyciągnęłam ten zeszyt, kilka zapisów aż się prosi, żeby je zacytować:

„Sobota - został nad Zalewem, nie wrócił na noc (nie spałam do 4 rano) - tłumaczył się, że nie miał odwozu i spał na łódce (nawet nie zadzwonił), wrócił o 8 rano, zjadł śniadanie i o 9 razem z W. pojechał z powrotem nad Zalew, rzekomo oddać śpiwór".

„Niedziela - syn, wracając z zajęć, chciał go zabrać, ale dał mu tylko kluczyki i syn wrócił sam (ojciec był już podobno mocno pijany). O 22 zadzwonił po syna, a kiedy ten pojechał nad Zalew, okazało się, że miał tylko zawieźć ojca i jego towarzystwo 200 m dalej (nawet syna nie przeprosił). Wrócił o 23 pijaniusieńki, zasnął przy stole, musieliśmy go kłaść do łóżka".

„Kolejny dzień - prosto z pracy do baru".

„Nasze urodziny - nie pił, przepraszał (...)".

„Wtorek - (.) wrócił wieczorem i kiedy podczas wymiany zdań rzuciłam, że to już nie jest jego dom (bo on go nie traktuje jak dom), kazał synowi przynieść z piwnicy namiot, wyciągnął śpiwór i obrażony chciał iść spać do lasu (czemu tam?). Pijany jest coraz bardziej nieobliczalny".

„Środa - jestem chora, z domu dzwoniłam do niego do pracy, żeby wracając, kupił mi jakieś lekarstwa. Kupił, ale nawet nie chciało mu się przynieść ich do domu - zostawił samochód i poszedł prosto do baru".

„Czwartek - umówiliśmy się, że pojedziemy dziś na groby, oczywiście nie ma go. O 16 dzwoni z pracy, ale słyszę, że ju ż jest pijany, więc jedziemy z synem sami, choć jeszcze mam temperaturę. Kiedy po powrocie wyrzucam mu, że kolejny raz nas zawiódł, wpada we wściekłość i ma pretensje do mnie. Syn staje w mojej obronie i pierwszy raz uczestniczy w naszych rozmowach (.). Sytuacja jest poważna, pierwszy raz pada słowo «separacja». Mąż zadaje mi cios poniżej pasa, twierdząc, że wszystko to moja wina, «bo sześć stosunków w roku go nie satysfakcjonuje». Syn musi tego wszystkiego wysłuchiwać".

Na koniec mam prośbę: zamknij oczy i wyobraź sobie, że stoję przed Tobą, a Ty walisz mnie pięścią w twarz tak mocno, że wpadam tyłem do wanny, odkręcasz zimną wodę i lejesz mnie z prysznica - długo, bo przecież nie umiem się wydostać. Ja płaczę, a Ty lejesz. Potrafisz to zobaczyć na trzeźwo?

***

.Pierwszy kontakt z alkoholem miałem w wieku 18 lat. Uczyłem się w technikum. Czteroosobową paczką pojechaliśmy pod namiot na Mazury. Tam obchodziłem tzw. osiemnastkę. Pierwsza żubrówka w moim młodzieńczym wieku, kilka piw i niewiele brakowało, a wypadłbym z łodzi, która na szczęście była zakotwiczona przy brzegu.

W czasie edukacji miały miejsce pierwsze prywatki. Pieniędzy nie było zbyt wiele. Codziennie dostawałem od mamy kieszonkowe na słodkie bułki itp. Oszczędzałem na ich zakupie, by móc odłożyć parę groszy na kolejną prywatkę. Były one bardzo skromne, jak na tamte czasy przystało. Kawa, paluszki i kilka butelek zwykłego wina. W zasadzie nie chodziło o picie, a przede wszystkim o tańce, muzykę i podryw. W roku 1979 zdałem maturę, wypiliśmy po kilka piw i nasze drogi się rozeszły. Pracę zacząłem w „Ursusie" w Warszawie. Mieszkałem na stancji, którą zresztą opłacał zakład pracy. Nie piłem. Wkrótce otrzymałem powołanie do wojska. Był rok 1980. Szkółka podoficerska trwała 6 miesięcy. Ze stopniem kaprala wylądowałem w Jarosławiu. Stan wojenny to ciężkie czasy i ciężko było zdobyć cokolwiek, nie wyłączając alkoholu. Ten pojawiał się tylko wtedy, gdy bywałem na urlopie. Po zakończeniu służby powróciłem do dawnej firmy. Tym razem zamieszkałem w hotelu pracowniczym. Różni ludzie, różne charaktery. Okazji do wypicia było mnóstwo. Codziennie ktoś miał ochotę na kielicha. W pokoju wraz ze mną mieszkał pewien góral, który kiedyś powiedział mi: „Pamiętaj, Rysiek, że jeżeli jest potężna ulewa, to krople spłyną po skalistych głazach i nie pozostawią na nich śladu, ponieważ ulewa zazwyczaj nie trwa w nieskończoność. Jeżeli natomiast kropla po kropli będzie drążyć skałę, to w końcu wyżłobi w niej otwór". Dostosowałem się do tej zasady, była ona przez pewien czas moją dewizą. Sądziłem, że jeżeli mam iść na jedno lub dwa piwa, to wolałem siedzieć w pokoju, w moim mniemaniu była to tylko strata pieniędzy, brak szumu w głowie (a przecież pijąc, o to mi chodziło). Natomiast kiedy szykowała się impreza, w której alkoholu miało być pod dostatkiem, chętnie do niej dołączałem.

Wrócę na chwilę do momentu, w którym kończyłem służbę wojskową. Będąc na przepustce (po cywilne ciuchy), poznałem moją obecną żonę. W rok po wyjściu z wojska wzięliśmy ślub. Układało się nam bardzo dobrze. Dostaliśmy mieszkanie. Potrzebowaliśmy pieniędzy na umeblowanie.

Pracowałem w państwowym zakładzie i zarabiałem dobrze. Któregoś dnia zjawił się gość, który zaproponował mi pracę u siebie, w zakładzie prywatnym. Pensja miała być o 50% wyższa i była. Po rozmowie z żoną doszliśmy do wniosku, że trzeba wykorzystać nadarzającą się okazję. W tym okresie mój kontakt z alkoholem ograniczał się do imprez typu imieniny lub urodziny. Po przyjściu do nowej firmy wszystko zaczęło się zmieniać. Pracowałem dłużej, ale pieniędzy również miałem znacznie więcej. Były lata 80. O alkohol było ciężko. Kończyliśmy pracę o 16. O tej godzinie nie można było kupić już alkoholu w żadnym barze, a tym bardziej w sklepie. Braliśmy taryfę i jeździliśmy po restauracjach, w których można było jeszcze coś wypić. Pieniędzy mi nie brakowało. Miała je żona, miałem je również ja. W każdy weekend szef zapraszał nas na obiad do drogich restauracji i zakrapialiśmy go drogimi trunkami. Były dancingi, a więc tańce, muzyka na życzenie (oczywiście za odpowiednią zapłatą). Takie rozrywkowe życie zaczęło mi się podobać, zaczęło mnie wciągać. Bywały dni, w których nie wracałem do domu na noc, tłumacząc się przed żoną, że była awaria w pracy itp. Do dzisiaj nie wiem, czy wierzyła, jeżeli tak, to chyba tylko początkowo. Moje picie tłumaczyłem sobie tym, że dobrze zarabiam, żona ma wystarczająco dużo pieniędzy, ciężko pracuję, więc mogę się rozerwać i zabawić. W roku 1984 urodziła nam się pierwsza córka, a w roku 1986 druga. W międzyczasie wyjechałem do pracy w Czechosłowacji. Kiedy zobaczyłem, że tu można kupić piwo nawet w pracy, doznałem szoku. Dla mnie to był raj. Przez myśl mi nie przeszło, że mogę się uzależnić od piwa. Czesi traktowali je jak każdy inny napój. Codziennie wypijałem ich kilka, a czasami kilkanaście. Po dwóch latach wróciłem do Polski i już bez piwa żyć nie umiałem. Żona zauważyła, że dzieje się ze mną coś niedobrego, wysłała mnie na kurs prawa jazdy, kupiliśmy samochód. Ona i ja wierzyliśmy, że będzie on w pewien sposób hamulcem w moim piciu.

1 był, tyle tylko, że nie do końca. Zmieniłem pracę. Jeździłem do pracy trzeźwy, pracowałem trzeźwy, po pracy podjeżdżałem pod dom, parkowałem i pierwsze kroki kierowałem do sklepu, żeby kupić piwo lub dwa. To stało się ju ż tradycją, normą. Nawet wtedy, gdy nie miałem na nie ochoty, szedłem je kupić. Dzisiaj wiem, że choroba alkoholowa rozwijała się w zastraszającym tempie. Zmieniłem auto na nowe z salonu. Żona prowadziła sklep spożywczy. Dowoziłem towar. Pracowałem w swojej firmie. Czas miałem wypełniony, czasem go nawet brakowało, ale zawsze znalazłem odrobinę na alkohol. Mniej lub więcej, ale był. To były lata, w których dominowała praca.

Miałem ten komfort, że dziećmi opiekowała się moja teściowa, którą zawsze będę wspominał i innym dawał za wzór. To ona gotowała, prała, sprzątała, odprowadzała córki do szkoły, prowadziła do kościoła, uczyła dobroci i szlachetności. Zastępowała w pewnym sensie ojca, który dla nich nie miał czasu. To była kobieta, która (nie licząc mojej mamy) widziała u mnie nie tylko wady, ale również zalety.

Przyszedł czas, że firma zaczęła nieco gorzej prosperować. Pojawiły się pierwsze zwolnienia grupowe, ja „załapałem" się w drugiej turze. Dostałem odprawę. Od tej pory nie mogłem się odnaleźć. Pieniądze były na koncie, miałem dużo wolnego czasu. Codziennie wybierałem kilkadziesiąt złotych z banku. Czasami więcej, w zależności od zapotrzebowania. Wystarczyło pół roku i konto było czyste. Znalazłem pracę poza miejscem zamieszkania. Firma opłacała mi hotel. Po pracy kupowałem kilka piw, siadałem przed telewizorem, rozwiązywałem krzyżówki bądź też czytałem książki. Po dwóch latach powróciłem do domu. Z dnia na dzień dostałem pracę w Częstochowie. Zarobki były koszmarnie niskie, przestałem pić. Abstynencja moja trwała pół roku.

Po rozmowie z żoną doszliśmy do wniosku, że muszę szukać pieniędzy w innych firmach. Znalazłem pracę koło Częstochowy. Trudno się aklimatyzuję. Pierwsze dni były trudne. Znajomi z pracy to była stara paczka - a ja nowy.

Po pracy skręcali w boczną uliczkę, a ja maszerowałem na przystanek autobusowy. Po dwóch tygodniach wiedziałem, w czym rzecz. Wszyscy chodzili do sklepu na piwo i wódkę. Omawiany był przy okazji każdy kolejny dzień pracy. Było wesoło. Dołączyłem do towarzystwa. I już praktycznie nie było dnia, żebym nie wypił piwa. Po piwie niejednokrotnie była składka na wódkę. Żona wracała z pracy o 20, więc mogłem sobie pozwolić na wypicie jednego czy dwóch piw, nim otworzę drzwi do domu. Próbowałem coś ugotować, trochę posprzątać i z obawą czekać na jej powrót. Gdy byłem słaby, zmęczony, dzwoniłem do szefa po urlop. Zamiast wypoczynku serwowałem sobie kolejne piwa. Piwo i telewizor. I tak dzień po dniu. To był mój sposób na życie. Rozmowy na temat mojego picia przeprowadzone ze mną przez żonę i córki doprowadzały mnie do histerii.

Miałem całkiem inne zdanie na ten temat. Nie chcąc go ciągnąć w nieskończoność, wychodziłem z domu na piwo i papierosa. Pomagało na chwilę.

Kiedyś, gdy dzieci były małe, całą gromadką chodziliśmy w niedzielę do kościoła. Czas biegnie szybko. Córki dorosły. Każda z nich, włącznie z żoną, wybrała swoją mszę o określonej porze. Ja wybrałem poranną. Niedzielę miałem zaplanowaną perfekcyjnie. Wstawiałem rosół i wychodziłem do kościoła na mszę.

Wdrożyłem w życie maksymę: co boskie - oddaj Bogu, a co cesarskie - cesarzowi. Ewangelia i kazanie w kościele, pozostałe pół godziny spędzałem przy piwie. Potem następował powrót do domu. Zjadłem rosół tak szybko, jak tylko mogłem, żeby tylko nie było czuć oparów alkoholowych. Żona wychodziła do kościoła, a ja na kolejne piwo. Wyjeżdżała odwiedzić swoja matkę, a ja znów na kolejne piwo. Niedziela jak każda inna. Zamknięte koło.

Kobiety, z którymi żyję pod jednym dachem, któregoś dnia miały mnie dosyć. Przydzielono mi kuratora. Nic sobie z tego nie robiłem, miałem kilkudniowe przerwy w piciu, ale potem czułem się tak silny, że byłem przekonany, iż problem alkoholowy nie dotyczy mojej osoby. Sądziłem, że są gorsi ode mnie. Stosunki na linii ja - córki oraz ja - żona zdecydowanie się poprawiły. Mogłem sobie spokojnie wypić piwko. Sądziłem, że nic się nie stanie. A jednak się stało. Pociągło mnie. Przyszło wezwanie do sądu. Nie poszedłem. Poszła żona. Sąd zaocznie skierował mnie na leczenie w Parzymiechach. Teraz nie mogłem spać ani pracować. Wydawało się, że w każdej chwili ktoś z policji wejdzie do mojego domu albo, co gorsza, wyciągną mnie z firmy na oczach całej załogi i wepchną do radiowozu. To była męczarnia. Myślałem o jednym - kiedy mnie zawiozą na odwyk. Nawet już piwa nie wystarczały. Któregoś dnia podjąłem decyzję. Jadę. W podróży towarzyszyła mi żona. W marcu 2007 r. ukończyłem terapię. Czułem się świetnie. Jestem „gościem" (takie miałem o sobie mniemanie). W dwa dni po powrocie do domu zjawiłem się w firmie i z nowymi nadziejami i siłami rzuciłem się wir pracy. Nikt w pracy nie wiedział, że byłem na terapii, nawet szef, któremu powiedziałem, że wyjeżdżam za granicę, aby trochę dorobić. Dzień po dniu musiałem odmawiać kolegom, którzy starym zwyczajem po skończonej pracy szli na piwo i inne trunki. Wychodziłem wcześniej lub późnej, mówiłem, że mam ważną sprawę do załatwienia itp. Któregoś dnia pod ich namową zdecydowałem, że z nimi pójdę. Zamówiłem napój bezalkoholowy. Rozmowa się nie kleiła. Poszedłem sam na autobus. Chciałem zaznaczyć, że moja abstynencja trwała już siedem miesięcy. Następnego dnia poszedłem z nimi również, wziąłem piwo i było o wiele lepiej. A potem już poleciało. Któregoś dnia, a był to piątek po czwartkowym piciu, wstałem, jak co dzień, do pracy. Po drodze pomyślałem sobie, że wstąpię do sklepu i kupię piwo na lepsze samopoczucie. Po pierwszym było drugie. Doszedłem do wniosku, że jestem za słaby i do pracy się nie nadaję. Ten dzień odpuściłem. Następne również. Miałem pieniądze, więc piłem dalej.

Któregoś dnia pojechałem do firmy po świadectwo pracy. Szefowi powiedziałem, że odchodzę z firmy ze względu na małe zarobki. Sądzę, że szef znał mój problem. Na boku powiedział mi, żebym doszedł do siebie i nieco się opanował. Wypłacił mi pozostałe należności i wypisał świadectwo na zasadzie porozumienia stron. Dostałem od szefa pieniądze, więc piłem dalej. Codziennie czekałem tylko na moment, kiedy żona wyjdzie do pracy. Wychodziłem za nią, tylko że moje drogi wiodły zupełnie gdzie indziej. Piłem mniej lub więcej, ale praktycznie codziennie. Użalałem się nad sobą, gdy byłem na rauszu, i nienawidziłem siebie w momentach trzeźwienia, zdawałem sobie sprawę, że zniszczyłem córkom dzieciństwo i wiek młodzieńczy. Nie potrafiłem im powiedzieć, że ciągle je kocham. Bałem się powiedzieć słowa „przepraszam", bo wiem, że tym słowem nie naprawię tylu przepitych lat. Żal mi było mojej żony, to dobra dziewczyna. Bardzo ją kocham, bardzo mi na niej zależy. Ślub z alkoholem, który wziąłem również bardzo dawno temu, był - jak się okazuje - trwalszy od tego kościelnego z żoną.

Chciałbym odzyskać zaufanie moich dziewczyn. Decyzję o terapii podjąłem w momencie, gdy mój organizm był skrajnie wyczerpany. Bezsenność, brak apetytu spowodowały, że bez picia słaniałem się na nogach, chociaż skłamałbym, gdybym powiedział, że walczyłem do końca. Któregoś dnia żona zaproponowała mi ośrodek w Gorzycach, który ktoś jej polecił. Jeszcze próbowałem sobie i jej wytłumaczyć, że sam wszystko doprowadzę do porządku, ale to były pijane nadzieje. Oczekując na termin przyjazdu do Gorzyc, jeszcze sobie popijałem, ale to moje picie kończyło się na dwóch, trzech piwach.

Organizm miałem tak wyczerpany, że z trudem wchodziłem do domu. Problem alkoholowy mnie przerastał. Nadszedł dzień, w którym wraz z żoną jako towarzyszką podróży znalazłem się w ośrodku z nadziejami, że pomoże mi wyjść z tego obłędu i pozwoli przeżyć kolejne lata w trzeźwości.

Deon.pl

Miłość to wybór. O terapii współuzależnieńRobert Hemfelt, Paul Meier, Frank Minirth

2011-08-25T05:39:00.000+02:00

Kup teraz

Dowiesz się, na czym polega współuzależnienie i w jaki sposób może dotyczyć również Ciebie?

Poznasz 10 sposobów na rozpoznanie współuzależnienia

Odkryjesz, jak przełamać cykl współuzależnienia przechodząc przez 10 etapów procesu uzdrowienia

Dowiesz się, jak budować zdrowsze i wolne od współuzależnienia relacje z ludźmi

Być może nawet nie zdajesz sobie sprawy, jak zranienia i niespełnione potrzeby emocjonalne z dzieciństwa wpływają na Twoje obecne relacje z ludźmi. Czy zastanawiałeś się, jak często Twoje relacje mają więcej wspólnego ze wzajemnym uzależnieniem niż z prawdziwą wolnością i miłością... Być może czujesz, że w Twoim życiu często obecna jest bolesna zadra, powodująca niewypowiedziane cierpienie i nieszczęście. Nieustannie starasz się wypełnić tę wielką, emocjonalną pustkę wewnątrz siebie. Próbując to zrobić, łatwo możesz wpaść w pułapkę uzależnienia od innych ludzi, alkoholu, narkotyków, pieniędzy, seksu, pracy.

Ten stan to współuzależnienie. Szacuje się, że z powodu problemów współuzależnienia cierpi nawet jedna trzecia ludzkości.

Czy współuzależnienie jest korzeniem Twojego nieszczęścia? Jeśli tak, to czy możesz w jakiś sposób się go pozbyć, aby ulżyć cierpieniu?

Autorzy tej książki, doświadczeni psychoterapeuci, opracowali dziesięciostopniowy program terapii uzależnień i współuzależnień. Pomógł on już tysiącom ludzi w Stanach Zjednoczonych. Teraz może pomóc również Tobie i Twoim bliskim.

Czytając tę książkę, masz szansę przełamać krąg współuzależnienia w Twoim otoczeniu i we własnych relacjach. Dzięki lekturze tej książki zobaczysz siebie w nowym świetle i nauczysz się budować odpowiedzialne, głębokie i pełne wolności związki z ludźmi. Sięgnij po nią już teraz i wyzwól się od współuzależnienia!

Robert Hemfelt - psycholog, oraz Frank Minirth i Paul Meier - psychiatrzy i absolwenci teologii, pracują w jednej z największych klinik psychiatrycznych na świecie - Minirth-Meier w Dallas (Teksas). Stworzyli autorski, dziesięciostopniowy program terapii uzależnień i współuzależnień. Opublikowali wiele książek na temat współuzależnienia.

FRAGMENT:

Gladys Jordan przycupnęła na krawędzi krzesła gotowa do ucieczki. Na przemian to splatała, to rozplatała zdeformowane palce, czasem tylko przerywając na chwilę tę czynność, by zdjąć z czoła spadający na oczy, siwiejący kosmyk włosów, po czym znów powracała do niespokojnej pracy dłoni. Akta podawały wiek: 53 lata. Wyglądała na 65.

Na krześle obok niej siedział mąż, John, ze skrzyżowanymi rękoma, lekko pochylony do tyłu, z grymasem na twarzy. Krępy, silny mężczyzna, nic gruby, ale laki co to lubi dobrze zjeść. Zmarszczki wokół oczu i opalenizna zdradzały z górą pięćdziesięcioletni staż pracy na świeżym powietrzu. Był przedsiębiorcą o doskonałej reputacji, zawsze na miejscu, zawsze na czas.

— Jestem tutaj, ponieważ Gladys chciała, bym przyszedł - oświadczył. — Nic sądzę, aby psycholog mógł pomóc. Jest na to za późno.

John Jordan nie okazał słabości.

W klinice Minirth-Meier, mając za sobą lata doświadczeń, dobrze rozumiemy niewypowiedziane obiekcje kryjące się za obronną postawą Johna Jordana, stąd też zaczęliśmy ostrożnie:

- Możesz mieć poczucie, że wizyta u nas to pomyłka. Szukanie pomocy u psychologa czy psychiatry często postrzegane jest jako słabość i nieumiejętność poradzenia sobie z trudną sytuacją; a może brak ci zdrowego rozsądku, przecież tym zajmuje się psychologia W końcu zdrowi ludzie potrafią kontrolować swoje postawy i emocje. Czy o to chodzi?

— Tak

John, wiem, że zbudowałeś swoją firmę od zera. Zacząłem zaraz po szkole średniej, miałem tylko jedną używaną ciężarówkę.

— Ile pojazdów masz dzisiaj?

Siedem ciężarówek, dwie wywrotki, parę furgonetek, ładowarkę i koparkę.

W głosie Johna słychać było wyraźną dumę — usprawiedliwioną, zdrową dumę.

Ach tak. Szkoda, że nie jesteś silniejszy. Gdybyś był wystarczająco silny, nie potrzebowałbyś tych wszystkich kosztownych narzędzi Mógłbyś przenosić ładunki samodzielnie, wyrównywać teren szuflą.

Twarz Johna mieniła się wszystkimi kolorami tęczy. Jej wyraz coraz to się zmieniał, przechodząc od zmieszania poprzez nagłe olśnienie (Aha! Więc o to chodzi! Światełko zabłysło) aż po szelmowskie iskierki w oczach. Dla nas był to pierwszy słaby sygnał, że być może jego wrogość nieco łagodnieje, jednak iskra szybko zniknęła.

— Wiem, co chcesz powiedzieć, że niby poradnictwo to narzędzie, ale i ono nic nie zmieni. Gdybym tylko mógł sam sobie wmówić, że to ma sens, albo gdybym miał większą wiarę — to nie byłoby nas tutaj.

- To nie jest tak. Nie można poruszyć góry za pomocą słowa; potrzeba narzędzi; nie dlatego, że brak nam wiary, ale dlatego, że tak właśnie, tu na ziemi, robi się te rzeczy. Chcemy pomóc tobie i twojej żonie poruszyć górę.

— Gladys — zwróciliśmy się do żony - trzydzieści jeden lat małżeństwa, troje dzieci — dwóch synów i jedna córka. Domyślam się, że wszyscy już na swoim. Co robią twoje dzieci?

Głos Gladys drżał, mówiła ze ściśniętym gardłem, cała roztrzęsiona

— John junior ma licencjat z narządzania i założył pralnie chemiczną. Mówi, że ma dużo pracy i mało czasu, ale idzie mu bardzo dobrze. Marsha jest pielęgniarką w Pogotowiu św. Józefa. Lubi, jak coś się dzieje. Świetnie radzi sobie w sytuacjach stresowych. No i James... — tu zwilżyła usta. — On ma pewne problemy, ale w tej chwili jest na odwyku i wszystko będzie dobrze.

— John, rozumiemy, że wiara jest bardzo ważna dla was obojga. Rozwód nie jest brany pod uwagę, czy tak? Moglibyście rozważyć morderstwo, ale nie rozwód.

Kąciki ust niezależnego przedsiębiorcy uniosły się w górę, bardziej jednak w grymasie aniżeli uśmiechu.

— Dobrze to ujęliście — grymas na twarzy Johna zmienił się nagle w prawdziwą łagodność. Niezgodność charakterów, różnice, których nie daje się pogodzić, to my, od zawsze. Małżeństwo powinno być zaaranżowane w niebie. Nasze nie jest! Gdybyśmy mogli wybrać rozwód — jedno z nas już dawno by odeszło.

Gladys zacisnęła usta.

— Gdybyśmy mieli wybór...

Nagle posmutniała, a jej ręce wykonywały wciąż te same nerwowe ruchy — wyglądała, jakby znalazła się w potrzasku.

— John nie słucha. W ogóle nie stara się usłyszeć tego, co mam do powiedzenia. To takie beznadziejne, ciągle walić głową w mur.

John zaoponował:

— Ona nie stara się dogadać. Rozmowa to dyskutowanie o dobrych i o złych rzeczach. A ona wszystko krytykuje. W jej oczach jestem kimś, kto nie potrafi nic powiedzieć czy zrobić dobrze. Cokolwiek jej daję, ona chce więcej albo co innego. Nigdy nie jest to właściwa rzecz, nigdy też wystarczająco dobra.

Życie małżeńskie Jordanów nie było usłane różami. Ciągłe kłótnie zniszczyły szczęście domowego ogniska. Oto na krzesłach w odległości półtora metra od siebie siedzi dwoje bohaterów prawdziwej tragedii: dwoje dobrych, szczerych ludzi, którzy chcą tylko wzajemnie się kochać, ale nie potrafią albo nie mogą.

Zagrożeni alkoholem, chronieni miłościąKs. Marek Dziewiecki

2011-08-25T05:18:00.000+02:00

Kup teraz

Ta książka nie mówi o alkoholu, lecz o człowieku w obliczu alkoholu. Kto nadużywa alkoholu, ten zastawia na siebie kuszącą pułapkę, gdyż obiecuje sobie łatwe szczęście.

To nie alkohol jest dla nas zagrożeniem, lecz nasza własna słabość. Właśnie dlatego znaczna część ludzi nie ma problemów ani z alkoholem, ani z innymi substancjami psychotropowymi – jak narkotyk czy nikotyna. Tego typu substancje stają się chorobliwie atrakcyjne jedynie dla tych ludzi, którzy nie radzą sobie z twardą rzeczywistością i którzy w związku z tym próbują uciekać od realiów życia z “pomocą” substancji, które zawężają i zniekształcają naszą świadomość i nasze stany emocjonalne.

Być człowiekiem, to być kimś zdolnym do życia w radości i wolności. To umieć myśleć, kochać i pracować. Ale być człowiekiem to jednocześnie być kimś zagrożonym. Człowiek jest zagrożony przez ludzi egoistycznych i niedojrzałych, ale także przez samego siebie, czyli przez własną naiwność i słabość. Dramatycznym zagrożeniem są uzależnienia, bo one oddalają nas od wolności, prawdy i miłości. Kto sięga po alkohol w wieku rozwojowym albo nadużywa alkoholu w dorosłym życiu, ten zastawia na siebie najbardziej podstępną pułapkę, jaką człowiek może zastawić na samego siebie. Pułapką tą jest obietnica łatwego szczęścia, a zatem szczęścia osiągniętego bez wysiłku i czujności, bez miłości i odpowiedzialności, bez dyscypliny i stawiania sobie twardych wymagań.

Niniejsza publikacja, napisana językiem dostępnym dla każdego, jest owocem spotkań autora z ludźmi uzależnionymi oraz z ich współcierpiącymi rodzinami.

To instrukcja postępowania w obliczu problemów alkoholowych. To zestaw reguł, dzięki którym staje się możliwa skuteczna obrona przed krzywdą wtedy, gdy przychodzi nam żyć w bliskim kontakcie z osobami uzależnionymi. To także zestaw reguł postępowania wobec ludzi dotkniętych chorobą alkoholową, dla których jedyną szansą na wyzwolenie się z uzależnienia jest terapia mądrej miłości, czyli doświadczenie miłości dostosowanej do ich sytuacji i zachowania. Ta książka nie daje łatwych recept na rozwiązywanie problemów alkoholowych i na wychowanie młodego pokolenia w trzeźwej wolności. Daje natomiast recepty prawdziwe, czyli te, jakie interesują ludzi dojrzałych i mądrych.

Rozdział pierwszy ukazuje wielkość i jednocześnie słabość człowieka, który potrafi w tak niedojrzały sposób korzystać z własnej wolności, że może ją zupełnie stracić. Rozdział drugi to opis mechanizmu, który staje się początkiem wszelkich uzależnień. Mechanizm ten to zawężenie i zniekształcenie pragnień, marzeń, ideałów i aspiracji. Kolejny rozdział prezentuje opis mechanizmów choroby alkoholowej. Znajomość tych mechanizmów umożliwia zajęcia dojrzałej postawy wobec osób uzależnionych. Tego złożonego zagadnienia dotyczy rozdział czwarty. Następny rozdział ukazuje fazy trzeźwienia i wyzwalania się z choroby alkoholowej oraz sposoby przezwyciężania bolesnych skutków tej choroby. Szósty rozdział dotyczy zasad wychowania dzieci i młodzieży w abstynencji i w dojrzałej wolności po to, by następne pokolenie nie stało się ofiarą epidemii alkoholizmu. Ostatni rozdział jest poświęcony modlitwie, która pomaga, gdy wszyscy i wszystko już zawiodło. Zawiera także Drogę Krzyżową dla osób uzależnionych i ich rodzin. Książka wzbogacona została o Materiały praktyczne. Znajdziemy wśród nich m.in. adresy grup AA (Anonimowych Alkoholików), refleksje i modlitwy.

Niniejsza książka, napisana językiem dostępnym dla każdego, jest owocem spotkań autora z ludźmi uzależnionymi oraz z ich współcierpiącymi rodzinami. Pierwszymi adresatami tej publikacji są najbliżsi krewni osób, które nadużywają alkoholu lub które znalazły się już w zaawansowanej fazie alkoholizmu. Publikacja ta jest adresowana również do wszystkich wychowawców: rodziców, nauczycieli, pedagogów, psychologów, księży, katechetów i profilaktyków uzależnień, a zatem do tych, którzy podejmują trud wychowania dzieci i młodzieży w odpowiedzialnej wolności, która prowadzi do trwałej radości życia.

Modlitwa dla alkoholików

2011-08-25T05:01:00.000+02:00

Wyznania księży alkoholików - Stanisław Zasada

2011-07-16T23:17:00.000+02:00

Lapet

12 kroków ze sponsorem - Hamilton Butler

2011-07-10T22:20:00.000+02:00

Kup teraz

"Nieś posłanie, nie podopiecznego"

Sponsorowanie należy do najowocniejszych i najtrwalszych tradycji Anonimowych Alkoholików. Jest doświadczeniem głęboko osobistym , w trakcie którego każda ze stron wnosi do związku swoje mocne i słabe punkty. Nikt nie jest idealnym sponsorem tak jak nikt nie jest doskonałym podopiecznym. 12 KROKÓW ZE SPONSOREM w jasny i przekonujący sposób przedstawia teoretyczną i praktyczną stronę procesu sponsorowania. Informuje o tym: ; jakie są zadania sponsora ; jak go znaleźć ; kiedy można zacząć sponsorować innym ; jaki jest wpływ sponsorowania zarówno na zdrowiejącego podopiecznego, jak i na sponsora ; jak powinien przebiegać sponsoring na każdym z 12 Kroków. Książka ta, podobnie jak wcześniejszy poradnik Hamiltona B. ,,Początek w AA, jest niezbędnym przewodnikiem dla wszystkich członków Wspólnoty AA."