วันนี้เราจะขับรถจาก  Bath ไปสู่เขต Cotswolds กัน

เขต Cotswolds เป็นเขตที่มีชื่อเสียงในด้านการท่องเที่ยวเนื่องจากประกอบไปด้วยหมู่บ้านเล็กๆจำนวนมาก และบ้านที่สร้างในเขตนี้จะมีลักษณะพิเศษคือตัวบ้านจะสร้างด้วยหินสีน้ำผึ้ง หรือ Limestone ทำให้มีความเป็นเอกลักษณ์ สำหรับจุดหมายแรกของเราคือเมือง Castle Combe ที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึง 20 กิโลเมตร  เป็นเมืองเล็กๆน่ารัก หลายๆคนที่เคยลงรีวิวเที่ยวแถวนี้ต่างแนะนำให้แวะที่นี่

ขับรถในเขตนี้ต้องใช้ GPS ของรถเป็นหลัก เพราะโทรศัพท์ไม่มีสัญญาณ 2G 3G 4G หรืออะไรทั้งนั้น การขับรถต้องลัดเลาะไปตามถนนเส้นเล็กๆ ที่ถ้าไม่ตั้ง GPS   ไว้ก่อนนี่ คงนึกว่ามาผิดทาง

จาก Bath ขับรถไม่นานก็มาถึงหมู่บ้าน Castle Combe  พอเจอป้ายแบบนี้ก็หาที่จอดรถกันได้เลย ซึ่งหมู่บ้านเล็กๆแบบนี้ ที่จอดรถมีไม่เยอะ ก็ต้องพกดวงไปด้วยพอสมควร ถ้าไม่มีที่จอดเป็นที่ดีๆ ก็หาที่แปะข้างทางกันไป

ว่าแล้วก็เดินชมหมู่บ้านกันเลยดีกว่า

บรรยากาศดี น้ำใสมาก นักท่องเที่ยวก็มีเรื่อยๆ ไม่ได้เยอะอะไร

บ้านตรงนี้เข้าไปไม่ได้ เค้ามีไม้กั้นไว้ คงเป็นส่วนที่เป็นที่อยู่ของคนที่นี่ ไม่อยากให้นักท่องเที่ยวยกแก๊งเข้าไป

Limestone สีสวยจริงๆ บ้านดูคลาสสิกมาก หมู่บ้าน Castle Comb นี่มีถนนเส้นเดียวตั้งแต่เริ่มจนจบ จำนวนบ้านก็ไม่น่าเกิน 100 หลัง

ตรงนี้คือสามแยกตรงกลางเมืองแล้ว ทางขวาถ้าเลยที่เห็นไปก็เหมือนจะเริ่มออกนอกตัวเมืองละ ส่วนที่จอดรถในเมืองก็มีเท่าที่เห็นนี่แหละ ถ้าไม่ได้จอดตรงนี้ก็ต้องไปหาที่จอดแปะเอาตามถนนด้านนอกหมู่บ้าน

แวะเข้ามาโบสถ์ประจำเมืองเสียหน่อย เดินดูรอบๆ บรรยากาศดี๊ดี

เป็ดที่นี่ดูมีความสุขมาก เล่นน้ำกระจาย

เราใช้เวลาอยู่ที่นี่ประมาณหนึ่งชั่วโมง จากนั้นเราก็ออกจาก Castle Comb มุ่งสู่หมู่บ้านถัดไป

อาหารเช้าก็ร้านเดิม เราซื้อขนมปังติดตัวไปด้วย เอาไว้เป็นอาหารกลางวัน จะได้มีความยืนหยุ่นในการเที่ยวมากขึ้น ไม่ต้องตระเวนหาร้านอาหารอีก

วันนี้เราจะไปไกลกันหน่อย เมื่อวานเที่ยวในเมืองแล้ว วันนี้ออกนอกเมืองบ้าง เริ่มจากภูเขา LangBiang  อยู่ห่างจากตัวเมืองสิบกว่ากิโล พอไปถึงตีนเขา แล้วต้องเปลี่ยนเป็นรถจี๊บ เสียเงินเพิ่มอีกคนละ 60,000 ดอง

ก่อนขึ้นรถจี๊ปก็เดินขึ้นเนินไปถ่ายรูปกับป้ายเสียก่อน ท้องฟ้าโล่งดีมาก คงไม่ต้องบอกว่าร้อนแค่ไหน

ถ้าไม่ขึ้นรถจี๊ป จะเดินขึ้นเขาด้วยขาตัวเองก็ไม่มีใครห้าม แต่ถ้าเป็นนักท่องเที่ยวแล้วอย่าเลย คือไกล

ระหว่างทางนั่งรถขึ้นมาเห็นมีฝรั่งหลายกลุ่มเดินขึ้นด้วยลำแข้งตัวเอง ก็ได้แต่คิดว่าพวกเค้าช่างกล้าดีแท้

ขึ้นมาด้านบนจุดชมวิวแล้วจะสามารถมองลงไปเห็นตัวเมืองดาลัดได้

ม้าที่นี่โดนคนเลี้ยงทำสีให้ ก่อนหน้านี้ตรงเนินเขาก่อนขึ้นรถจี๊ปก็แปลงร่างจากม้าเป็นม้าลาย แต่เจ้าตัวนี้โดนแปลงร่างจากม้าเป็นโตเกียวบานาน่า !

ลงจากเขา LangBiang ก็มาแวะเก็บสตอเบอรี่กันพอสนุก แต่คิดว่าไปเก็บที่ญี่ปุ่นน่าจะฟินกว่านี้มาก อันนี้ลูกเล็กนิดเดียว

เก็บสตอเบอรี่เสร็จแล้วก็ไปที่ Valley of Love ต่อ ตอนนี้ค่าเข้าเปลี่ยนเป็น 100,000 ดองไปแล้ว แต่สามารถขึ้นรถกอล์ฟ และถีบเรือเป็ดได้ฟรี ไม่ต้องจ่ายเพิ่ม

มีซุ้มรูปหัวใจให้ถ่ายรูปกันพอหอมปากหอมคอ จากนั้นก็เดินไปถ่ายรูปมุมมหาชน ตรงใกล้ๆทะเลสาป

เราใช้เวลาตรงนี้กันนานนิดนึง เพราะว่าพักกินข้าวกลางวันด้วย ก็คือขนมปังที่ซื้อมาตั้งแต่ตอนเช้านั่นแหละ

มาถึงที่สุดท้าย ที่ตั้งใจว่าต้องมาให้ได้ก็คือ Linh Phuoc Pagoda

ตรงนี้ถ้าเป็นทัวร์ปรกติจะไม่แวะมา เราเห็นรีวิวในพันทิปแล้วรู้สึกว่าสวยงาม เลยตั้งใจว่าจะต้องมาให้ได้

วัดนี้ไม่เสียค่าเข้า เดินชมได้ตามความพอใจ คนมาเยอะมากๆ

มาถึงตรงนี้ก็จบโปรแกรมวันนี้แล้ว ไปไม่กี่ที่ แต่ใช้เวลาในสถานที่นานหน่อย ไม่จำเป็นต้องรีบๆเหมือนคนที่ซื้อทัวร์มาเป็นกลุ่ม ชอบตรงนี้แหละ

คืนนี้กินสุกี้แบบไทยที่ร้าน Lien Hoa ที่เดิม คืออร่อยมาก เค้าใช้ต้มยำเพสคล้ายๆที่ใส่มากับมาม่าต้มยำ รสชาติถูกปากคนไทย แนะนำๆ

กินเสร็จพุงกางก็ต้องไปเดินตลาดย่อยอาหารเหมือนเมื่อวาน แต่ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจเท่าไหร่ นอกจากคืนนี้มีเจ้าหน้าที่มาคอยกำกับดูแล คนขายของ ช่วงเจ้าหน้าที่มา พวกหาบแร่แผงลอยก็หายเรียบ สักพักก็ออกมากันใหม่ เหมือนเมืองไทยเป๊ะๆ

หมีบราวน์พอรับได้ แต่คิตตี้เหมือนจะผอมเรียวไปนิดนะ

นอกจากนั้นยังเจอน้องคนเมื่อวาน พร้อมกับแกะคู่ใจ ขายขนมพร้อมสิทธิ์การถ่ายรูปเหมือนเดิม

ของแบกะดินกับผลไม้นี่ก็คือๆเมืองไทยแหละ เดินดูแต่ไม่ซื้อ

สรุปรวมค่าใช้จ่าย

อาหารเช้า + ขนมปัง 200,000
เหมา Taxi 500,000
Lang Biang (30,000×2) + Jeep (60,000×2) = 180,000
Love Valley (100,000×2) = 200,000
เก็บสตอเบอรี่ 1 โล + แยม 1 ขวด 250,000
อาหารเย็น + ขนมปัง  400,000
รวมวันที่สาม 1,730,000 ดอง ประมาณ 2,682 บาท

จบคืนที่สองในดาลัดแล้ว พรุ่งนี้จะไปต่อที่ Mui Ne

มาที่ล๊อบบี้โรงแรม สำรวจทัวร์มาตราฐาน ก็ตามรูปด้านบน มี 5 แบบ โดยที่คนส่วนใหญ่ถ้ามีเวลาในดาลัดแค่วันเดียว ก็จะเลือกไปแบบแรกสุด คือ Dalat City Tour แต่เราดูรีวิวมาแล้ว ไม่อยากไปแบบนั้น

ด้วยความที่ขี่มอเตอร์ไซด์ไม่เป็นเสียด้วย ก็เลยสอบถามเรื่องการจ้าง Private Taxi ทางโรงแรมแจ้งมาว่า วันแรกรอบใน 700,000 ดอง วันที่สองรอบนอก 800,000 ดอง เออ สองวันล้านห้า แพงเหมือนกันเนอะ นี่แค่คนขับกับน้ำมัน ยังไม่รวมค่าเข้าสถานที่

เราเลยถอยออกมา แล้วไปหาของกินกันก่อน ที่ร้าน Lien Hoa ที่ตั้งอยู่ตรงข้าม Tulip Hotel I

สั่งอาหารจานเดียวมา พบว่าอร่อยเกินคาด กินหมดเกลี้ยง ร้านนี้ผ่านเลย จากนั้นก็ไปลองเรียก Taxi คันเล็กๆที่วิ่งไปมาแล้วต่อราคาเหมาดู  ปรากฎว่าคุยกันไม่รู้เรื่องจ้า เค้าพูดอังกฤษไม่ค่อยได้ ต้องโทรไปหาเพื่อนคนเวียดนามให้คุยแทนหน่อย สรุปได้มาที่ราคาวันแรก 400,000 ดอง วันที่สอง 500,000 ดอง ถูกกว่าเรียกผ่านโรงแรมไปอีกเยอะ

สถานที่แรกที่เราไปคือ Dalat Flower Garden นะ ไปดูดอกไม้กันเถอะ  ค่าเข้าคนละ 30,000 ดอง ดอกไม้มีพอสมควร แต่ไปตอนเที่ยงนี่แดดร้อนสุดๆไปเล้ย

น้ำพุหงส์กับรถม้าซินเดอเรลล่าก็มานะ

เดินดูดอกไม้สักพักก็ต้องคอยหลบแดด มันร้อนจริงๆ ให้ตายเถอะ

ที่นี่เค้าตัดแต่งต้นไม้เก่งเหมือนกันนะ มังกรเค้าก็สวยใช้ได้เลยล่ะ

สมควรแก่เวลาและความร้อน เราก็ออกไปเที่ยวที่อื่นต่อดีกว่า การจ้าง Private Taxi เนี่ยคนขับเค้าจะจอดรอเรานะ ไม่ได้หนีไปไหน พอออกไปข้างหน้า พบว่าคนขับก็นอนเล่นมือถือสบายใจอยู่ในรถนั่นแหละ

จากสวนดอกไม้กลางแดด เราเดินทางต่อมาที่ XQ Vietnam เป็นศูนย์จัดแสดงสินค้าที่เกิดจากการนำด้ายมาปักเป็นรูป

ข้างในเป็นห้องแอร์เย็นสบาย ภาพหลายๆภาพเกิดจากผู้ปักที่ฝีมือดีมาก เห็นแล้วน่าชื่นชม

รูปเหล่านี้ราคาเป็นหลักร้อยล้านดองทั้งสิ้น

อันนี้คือรูปที่ชอบที่สุด แสงเงาสวยมาก ไม่น่าเชื่อว่าเกิดจากการปัก

นี่ถ้าพวกฝรั่งยุโรปทำของแบบนี้ได้นะ คงมีพิพิธภัณฑ์จัดแสดงเป็นเรื่องเป็นราว มีคนเข้าดูปีละเป็นล้านๆคน โด่งดังไปทั่วโลก และทำรายได้มหาศาลให้ประเทศไปแล้ว.. เสียดายที่มันอยู่ในเวียดนาม…

เอาจริงๆคือผลงานชิ้นดีๆ มีไม่ถึงสามสิบชิ้น นอกนั้นก็จะลดระดับมาขึ้นธรรมดาๆหน่อย แต่ราคาก็ไม่ได้ถูกนะ เหมือนเดินดูของ Swarovski ยังไงยังงั้น แม้แต่ชิ้นเล็กๆก็ยังมีราคา

ทางเดินด้านในของ XQ นี่ก็ไม่มีการพัฒนา เราไม่รู้ว่าต้องเดินทางไหนก่อน ทางไหนหลัง บางทีเดินๆไปก็เจอทางตัน เห็นทางเดินอีกด้านแต่ไม่รู้ว่าจะเดินไปได้อย่างไรก็มีหลายจุด

พอเดินวนไปวนมาจนคิดว่าไม่มีผลงานสวยๆให้ดูเพิ่มแล้ว ก็ได้เวลาเดินทางสู่ที่ถัดไป

วัด Truc Lam

คืออ่านจากรีวิวที่ไปกับทัวร์ เค้าจะไปจอดส่งที่ Base Station แล้วให้ขึ้น Cable มาที่ตัววัดที่อยู่บนเขา พอเรามาถึง ก็เดินหาสถานี Cable กัน แต่ไม่เห็นเจอแฮะ เดินไปเรื่อยๆกลับเจอตัววัดซะแล้ว

หลังจากพยายามเดินสำรวจหาอยู่สักพัก ก็พบว่ารถ Taxi ของเรามาส่งที่ตัววัดด้านบนเรียบร้อยแล้ว เราไม่ต้องเสียเงินขึ้น Cable Car จ้า

เอาจริงๆตัววัดก็ไม่ค่อยมีอะไรนะ เพราะส่วนที่ให้นักท่องเที่ยวดูได้มีนิดเดียว อีกส่วนที่เป็นด้านในวัดลึกเข้าไปกลับปิดประตูไม่ให้เข้าไปดูซะอย่างงั้น เวร

ถ้ามีให้ดูแค่นี้ เราก็คงได้เวลาเดินทางสู่จุดหมายถัดไป นั่นก็คือน้ำตก Dalanta

ความสนุกของน้ำตกก็คือการนั่ง Roller Coaster ลงไปที่ตัวน้ำตกด้านล่างแค่นั้นแหละ ค่าเข้าแค่ 30,000 แต่ค่า Roller Coaster นี่ 60,000 ดอง ตัวน้ำตกก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ รีบลงรีบขึ้นมาดีกว่า

ไปต่อกันที่จุดหมายสุดท้าย Crazy House

ค่าเข้าคนละ 40,000 ดอง เดินเพลินๆดี บางจุดไม่เหมาะกับคนกลัวความสูง และไม่มี safety อะไรทั้งนั้น ปีนขึ้นไปทางเดินประหลาดๆนี่ต้องรับผิดชอบตัวเอง

และแล้วก็หมดโปรแกรมเที่ยววันแรก จากนั้น Taxi ก็มาส่งเราที่หน้าโรงแรม เราก็จ่ายเงินค่าจ้างพร้อมกับนัดแนะเวลาและจุดที่จะให้ Taxi มารับในวันรุ่งขึ้น จากนั้นก็เข้าห้อง อาบน้ำอาบท่า นอนพักกันแว๊บนึง แล้วก็เด้งตัวเองออกมาเดินชมเมืองดาลัดตอนกลางคืน

น้องคนนี้พาแกะมาด้วยสองตัว เป็นสัตว์เลี้ยงของเค้า น้องเค้าเอาขนมมาขาย แล้วใครซื้อขนมเค้าก็จะให้ถ่ายรูปคู่กับแพะได้ เรียกว่าไอเดียดีทีเดียว

โปเกมอนตัวนี้เดี๋ยวจะไปโผล่กลางตลาด

ตอนค่ำๆ คนยังไม่ค่อยเยอะ

ดูหน้าตาสตอร์เบอรี่แล้วไม่น่ากิน ไม่ซื้อดีกว่า ส่วนขนมหน้าตาสวยๆเหมือนแพนเค้กนี่ก็ไม่ได้ลองกิน ไม่รู้เป็นไงเหมือนกัน  รวมๆแล้วก็คล้ายๆกับเดินตลาดกลางคืนบ้านเรานี่แหละ แต่กลางคืน ดาลัดอากาศเย็นนะ สิบกว่าองศา  ต้องใส่เสื้อผ้าคนละแบบกับตอนกลางวัน เราใส่ Heat Tech ก็เอาอยู่สบายๆ

อาหารค่ำกินที่ร้าน Lien Hoa หน้าโรงแรม Tulip Iเหมือนเดิม อร่อยทุกอย่าง แล้วก็กลับไปนอนโรงแรมอย่างสบายใจ

สรุปค่าใช้จ่าย

Day#2 – เที่ยวดาลัดรอบใน (เหมา Private Taxi)
เหมา Taxi 400,000
อาหารเช้า + ขนมปัง 200,000
Dalat Flower Garden (30,000×2) = 60,000
น้ำตก Dalanta (30,000×2) + Roller Coaster  (60,000×2) = 180,000
XQ Vietnam (20,000×2) = 40,000
Crazy House (40,000×2) = 80,000
อาหารเย็น 300,000
รวมวันที่สอง 1,260,000 ดอง ประมาณ 1,953 บาท

วันนี้เป็นวันแรกของการเดินทาง สิ่งแรกที่ต้องทำก็คือไปรับรถที่จองไว้ โดยปรกติจะมีรถตู้ของผู้ให้บริการเช่ารถมารับคนตาม Terminal   ไปที่ศูนย์บริการของตัวเอง เราก็แค่ต้องดูไว้ก่อนว่า  Terminal ที่เครื่องบินของเราไปลงจอดนั้น ต้องเดินไปที่จุดที่รถตู้จอดรอยังไง แค่นั้นเอง

ถ้าใครไม่ได้เตรียมซิมมา ก็สามารถกดซื้อซิมแบบ Prepaid ได้ที่ตู้ขายซิมอัตโนมัติในสนามบิน เท่าที่ดูราคาอยู่ระหว่าง 25-30 ปอนด์ ข้อดีคือได้เนทเยอะกว่าแพคเกจของ Sim2Fly
เทียบกันคร่าวๆ ของ Sim2Fly 899 บาท ได้เนท 4GB กับของ Three แถวบนสุด ราคา 30 ปอนด์ (ประมาณ 1,320 บาท) ได้เนท 12GB

Process การรับรถใช้เวลาเยอะเหมือนกัน พนักงานมีแค่สองสามคน แต่ละคิวใช้เวลาจัดการค่อนข้างเยอะอย่างเราเองยังใช้เวลาเป็นสิบนาทีเลย กว่าจะเรียบร้อย ดังนั้นอาจจะต้องเผื่อใจเผื่อเวลาสำหรับตรงนี้ไว้เหมือนกัน สมมติมาถึงจุดรับรถแล้วมีคิวด้านหน้าอยู่หลายคนนี่ทำใจได้เลยว่ารอโคตรนาน

เราจอง Audi A1 มา เป็นเกียร์ Auto Class ต่ำสุด แต่มาถึงแล้วไม่มีรถ พนักงานหารถอยู่นานสองนาน ตอนแรกถามว่าถ้าได้ Mini เอามั้ย เราก็บอกว่าโอเค แต่เค้าหารถมินิเกียร์ออโต้ไม่ได้ สุดท้ายเลยต้องมาลงที่ Mercedes คันนี้ … บอกตรงๆว่าขึ้นไปนั่งแล้วทำอะไรไม่ถูก ไม่เคยขับรถหรูขนาดนี้มาก่อน เกียร์อยู่ตรงไหน ปุ่มอะไรต่างๆอยู่ตรงไหน หาไม่เจอสักอย่าง

หลังจากงมวิธีใช้รถอยู่สิบห้านาที เข้าเกียร์ได้ สตาร์ทรถได้ ดับเครื่องได้ เปิดไฟเลี้ยวติด ก็ได้เวลาออกเดินทางกันเสียที เป้าหมายแรกคือเมืองชื่อ Salisbury

ในช่วงเวลานี้ ข้างทางจะมีทุ่งสีเหลืองเต็มไปหมด เจ้าต้นนี้คือ Rapeseed หรืออาจจะรู้จักกันมากกว่าในชื่อ Canola

ขับรถสบายๆ ผ่านไปสองชั่วโมง ก็ขับรถมาถึง Salisbury โดยเราจอดรถไว้ที่ Old Gorge Mall Car Park (https://goo.gl/maps/LRtksHxyVMU2)  ค่าบริการก็ตามรูป

ก่อนที่จะเข้าไปจุดหมายแรกของ Trip นี้นั่นก็คือ Salisbury Cathedral เราก็แวะทานแซนวิชด์กันที่ร้านโปรดของคนเขียนซะก่อน ไม่ได้ทานมาเป็นสิบปี คิดถึงมาก

ทางเดินไป Salisbury Cathedral หาไม่ยาก มีป้ายบอกทางตลอดแหละ

Salisbury Cathedral สร้างมาตั้งแต่ปี 1220 และสร้างเสร็จในเวลาเพียง 38 ปี ทำให้มหาวิหารแห่งนี้สร้างด้วยศิลปะเพียงแบบเดียวคือกอธิคของอังกฤษตอนต้น ต่างจากการสร้างวิหารที่อื่นๆ ที่มักจะใช้เวลานาน ทำให้มีศิลปะหลายแบบปะปนกันไปตามแนวศิลปะที่คนนิยมในช่วงเวลานั้นๆ ที่นี่ยังเป็นวิหารที่มียอดแหลมสูงที่สุดในอังกฤษอีกด้วย โดยมีความสูงถึง 123 เมตร

Salisbury Cathedral นี้ยังเป็นที่เก็บ Magna Carta ซึ่งก็คือเอกสารกฎบัตรที่พระมหากษัตริย์เห็นชอบด้วยซึ่งเป็นต้นแบบของรัฐธรรมนูญในปัจจุบัน โดยเจ้า Magna Carta นี้เป็นของแท้ดั้งเดิม และมีสภาพดีที่สุดในของดั้งเดิม 4 ชิ้นที่เหลืออยู่อีกด้วย

นอกจากนั้นแล้ว ที่นี่ยังมีทางเดินที่ติดกับมหาวิหาร ที่เรียกกันว่า Cloister ที่ใหญ่ที่สุดอีก
ถ้ามีเวลาเดินเล่นรอบๆชิลๆ จะดีมาก

ภายใจวิหารมีรูปปั้นหน้าตาน่ากลัว ไม่รู้ว่าพยายามจะสื่ออะไร

จาก Salisbury ก็ได้เวลาเดินทางสู่จุดหมายถัดไปก็คือ Stonehenge

Stonehenge อยู่ห่างจาก Salisbury แค่ 20 นาทีขับรถ พอจอดรถเรียบร้อย ก็ต้องเอาใบเสร็จที่ซื้อตั๋วล่วงหน้า ไปแลกเป็นตั๋วจริงอีกรอบ เวลาเปิดปิดกับราคาก็ตามรูป แต่ถ้าใครจองตั๋วล่วงหน้ามา ก็จะมีส่วนลดนิดหน่อย แต่ต้องเลือกเวลาเข้าชมเอาไว้เลย ถ้าไม่ซีเรียสเรื่องส่วนลดมา walk-in ก็น่าจะโอเค

หลังจากได้ตั๋วแล้วก็จะสามารถไปขึ้นรถบัส เพื่อเข้าไปที่ตัว Stonehenge ได้

สิ่งที่ Amazing กว่า Stonehenge ที่นี่ก็คือน้องแกะ เวลาจะย้ายที่กินหญ้า มันจะเดินเข้าแถวเรียงหนึ่งกันโดยอัตโนมัติ คือไม่รู้ว่าฝึกสอนกันมายังไง

 ดูผิวเผินก็เหมือนหินเรียงๆกันไม่มีอะไร แต่จริงๆแล้ว Stonehenge มีที่มาที่ไปลึกซึ้งจนขี้เกียจอ่านกันเลยทีเดียว เอาเป็นว่า เหล่านักวิชาการได้ตรวจอายุคาร์บอนที่หินแล้ว สามารถบอกได้ว่าไอ้พวกก้อนหินนี่ถูกเอามาตั้งแถวนี้ตั้งแต่ 3,000 ปีก่อนคริสตกาล T_T แล้วก็ต่อเติมกันมาเรื่อยๆจนถึง 1,600 ปีก่อนคริสตกาล

เนื่องจากมันเก่ามาก เลยไม่มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่เป็นข้อเขียน ที่จะบ่งบอกได้ว่าตัว Stonehenge เองนั้นถูกสร้างมาเพื่ออะไร แต่จากการขุดดินรอบๆขึ้นมา ก็เจอทั้งกระดูก ข้าวของเครื่องใช้ เหรียญและเงินตราของคนยุคต่างๆ ที่สามารถบอกได้ว่ามีคนอยู่แถวนี้ในช่วงไหนในประวัติศาสตร์บ้าง

ถ้าใครอยากอ่านละเอียด ก็ตามไปที่ http://www.english-heritage.org.uk/visit/places/stonehenge/history/ และ https://en.wikipedia.org/wiki/Stonehenge ต่อได้ตามสะดวก

หินก้อนนี้มีชื่อว่า Heel Stone ซึ่งก็เป็นส่วนหนึ่งของ Stonehenge เช่นกัน สูงขึ้นมาจากพื้นดินเกือบ 5 เมตร ในป้ายบอกว่าส่วนที่อยู่ใต้ดินนี่ยาวกว่าที่อยู่บนดินเสียอีก

ทางเดินชม Stonehenge ที่จัดไว้ให้จะมีระยะห่างจากตัวหินไม่เท่ากัน บางจุดใกล้มาก บางจุดไกลมาก และความสวยงามของมุมถ่ายรูปก็จะต่างกันไป โดยส่วนตัวชอบมุมนี้ที่สุด ซึ่งจะอยู่ฝั่งตรงข้ามของจุดที่เข้ามาทีแรก คือเหมือนต้องเดินอ้อมมาด้านหลังนั่นแหละ ที่ชอบเพราะมันดูครบดี ไม่พังๆเหมือนมุมอื่น

หลังจากเสียเวลาเดินดูกองหินก้อนนี้อยู่สองชั่วโมง ! ก็ได้เวลาโบกมือลาเสียที จุดหมายถัดไปคือเมือง Bath ซึ่งต้องขับรถไปอีกประมาณ 60 กิโลเมตร ใช้เวลาไปชั่วโมงกว่า มีหลงทางตอนหาทางเข้าที่จอดรถไปบ้างเล็กน้อย

ที่จอดรถที่เราเข้าใช้บริการคือ Charlotte Street Car Park (https://goo.gl/maps/15moHknVVbm) ซึ่งมีค่าบริการตามนี้  ต้องเตือนไว้อย่างนึงว่าเครื่องหยอดเหรียญไม่รับธนบัตร ดังนั้นต้องเตรียมเหรียญไว้ล่วงหน้า ไม่งั้นเสร็จแน่ๆ

เราไม่รู้ไง ไปถึงแล้ว อ้าวชิบหาย ซวยแล้ว มีเหรียญไม่พอค่าจอด (4 ชม. 5.4 ปอนด์) จะขอแลกเหรียญกับคนที่มาจอดเหมือนกันก็ไม่มีใครมีเลย เดินหาตู้ที่รับแบงค์ก็ไม่มี .. ทำไงล่ะทีนี้
สุดท้ายคือโชคดี ที่เห็นป้ายสีเขียวๆนี่แหละ บอกว่าหลัง 6 โมงเย็นค่าจอดมันแค่ 1.5 ปอนด์ ก็เลยยืนรอไปอีกสิบนาที แล้วค่อยหยอดตังเอา Parking Ticket  …  ฟิ้ว รอดตาย

กว่าจะได้เดินเที่ยวก็ปาเข้าไปหกโมงสิบห้าแล้ว สถานที่ท่องเที่ยวในเมืองทุกอย่างปิดหมดจ้า ได้แต่เดินชมเมืองอย่างเดียว

เริ่มจาก The Circus เป็นวงเวียนธรรมดาๆนี่แหละ แต่มีต้นไม้ใหญ่อยู่ 5 ต้นตรงกลาง เลยดูสวยดี
ต่อมาเป็น The Royal Crescent ที่เป็นตึกสร้างเป็นครึ่งวงกลม ขนาดใหญ่มาก พร้อมมีสนามหญ้าขนาดใหญ่ยิ่งกว่าอยู่หน้าตึก ทำให้คนชอบมานั่งเล่นพักผ่อนหย่อนใจกันอยู่ที่นี่
จากนั้นก็เดินเข้าในตัวเมืองทะลุไปอีกด้าน เพื่อไปที่ Bath Abbey ถัดไปอีกหน่อยจะเป็น Pulteney Bridge

เดินไปเดินมา เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย สิ่งที่เราไม่ได้ไปดูคือ Roman Bath เพราะมันปิดไปเรียบร้อยแล้ว แต่ส่วนตัวเคยมาดูแล้วหนนึง รู้สึกงั้นๆ เมื่อไม่มีอะไรทำแล้ว เราก็เดินไปสู่ร้านอาหารที่เล็งไว้

หาข้อมูลมาได้ความว่าร้าน The Scallop Shell นั้นดีงาม ฝรั่งชมกันว่าควรมากิน ดังนั้นเราก็มา ร้านหอยเชลล์นั้นขาย Fish & Ship ง่ายๆเลย

มาถึงพบกับคนแน่นเต็มร้าน ยิ่งมั่นใจว่าน่าจะอร่อยจริง แต่เราขี้เกียจต่อคิวรอโต๊ะ เลยซื้อแบบ Take Away ไปกินที่บ้านพักดีกว่า สรุปได้ว่ารสชาติโอเค ใครผ่านมาแถวนี้ลองแวะกินได้ ไม่ผิดหวัง

มาถึงบ้าน AirBNB ที่จองไว้ เป็นบ้านสไตล์จอร์เจียนเก่าๆ เจ้าของน่าจะไม่ค่อยอยู่ดูแล (https://goo.gl/maps/BQApFEpkoL62) ที่พักอยู่ไกลจากเมือง ไม่เหมาะกับคนไม่ขับรถ ที่จอดรถมีให้หน้าบ้าน สภาพภายในบ้านเก่าๆโทรมๆตามรูป ถือเป็นบ้านพักในทริปที่โอเคน้อยที่สุดแล้ว

ทริปวันแรกก็จบลง พรุ่งนี้ไปต่อตอนหน้า

แผนเที่ยว
29 เมษา – เครื่องลง รับรถเช่า เที่ยว Salisbury Cathedral, Stonehenge, Bath

30 เมษา – ขับรถเที่ยว Cotswolds แวะ Castle Combe, Bibury และ Bourton-on-the-Water จากนั้นขับรถต่อไปเมือง York

1 พฤษภา – เที่ยวในเมือง York จากนั้นขับรถต่อไป Edinburgh แล้วก็คืนรถเช่า

2-3 พฤษภา – เที่ยวในเมือง Edinburgh จากนั้นนั่งรถไฟกลับ London

4-8 พฤษภา – เที่ยว London และรอบๆ

9 พฤษภา – บินกลับ

เช่ารถขับ
หาข้อมูลจากเหล่าผู้เชี่ยวชาญในการเช่ารถขับเที่ยวในประเทศแถบนี้หลายต่อหลายคน  ได้รับคำตอบสรุปได้ประมาณนี้

1. ให้เช่ากับเจ้าใหญ่ แบบมีชื่อเสียงคุ้นหู ตัวอย่างก็เช่น AVIS, Europcar อะไรแบบนี้ เอาง่ายก็เข้าเวบ https://www.rentalcars.com/ ไปลองค้นดู ทุกยี่ห้อในนี้ถือว่าโอเค
2. ให้ซื้อประกันแบบ 0 Excess เพิ่ม แปลว่าถ้าเกิดอะไรขึ้น เราไม่ต้องจ่ายเงินเพิ่มอีกเลยแม้แต่นิดเดียว อันนี้เป็นการซื้อความเสี่ยง เพราะค่าประกันแบบ 0 Excess อาจจะวันละไม่กี่ปอนด์ แต่ถ้าเกิดรถมีรอยถลอกนิดเดียว อาจจะโดนเรียกเก็บเงินเพิ่มตามหลังมา 2-300 ปอนด์ แล้วโอกาสที่เราจะ dispute ชนะก็ริบหรี่มาก สำหรับตรงนี้มันจะมีประกันหลายส่วน เท่าที่เห็นคือ 0 Excess แล้วก็จะมีประกันกระจกรถ กับประกันลากรถ (ในกรณีรถเสียหรือชนจนไปต่อไม่ได้) บางยี่ห้อก็รวมกัน บางยี่ห้อก็แยกกัน เอาว่าเลือกซื้อกันตามชอบใจ แต่อย่างน้อยที่สุดต้องซื้อประกัน 0 Excess เพิ่มไว้ก่อน
3. ให้เลือกรถใหญ่ๆ ใส่กระเป๋าเดินทางในกระโปรงท้ายรถได้ จะได้ไม่ล่อตาล่อใจพวกขโมยทุบกระจกรถเอาของ มีคนไทยโดนทุบกระจกเอาของมีค่าไปเยอะแยะ อ่านจากพันทิบได้
4. เกียร์ออโต้ได้ก็ดี
5. เช่าจากที่นึง ไปคืนรถอีกที่นึง มีค่า One Way Charge ด้วยนะ แพงใช้ได้เลย
6. ศึกษาวิธีเติมน้ำมันของรถคันนั้นๆไว้ด้วย อันนี้คือประสบการณ์ส่วนตัว เนื่องจากคิดว่าการเติมน้ำมันเป็นเรื่องง่าย ก็เคยใช้แต่รถญี่ปุ่นนี่เนอะ พอไปนู่น ทำไม่เป็นตั้งแต่เปิดฝาถังน้ำมันแล้ว 555 ไว้เล่าละเอียดตอนหลังละกัน อับอายสุดๆ
7. GPS  อันนี้สำคัญมาก ต้องใช้ GPS แบบที่มากับรถ หรือแบบที่เป็น GPS แยกนะ เพราะสัญญาณเนทที่ประเทศอังกฤษไม่ได้ปูพรมเหมือนเมืองไทย พวก Google Map บนโทรศัพท์นี่กลายเป็นง่อยเลย ใช้การอะไรไม่ได้ ไม่มี GPS แยกรับรองว่าหลงป่าชัวร์

เริ่มแรกเราก็หาจาก Rentalcars นั่นแหละ แล้วก็ไปเทียบกับเวบไซต์ของแต่ละเจ้าเองอีกที บอกไม่ได้ว่าจองแบบไหนดีกว่ากัน บางคนบอกว่าจอง Rentalcars แล้วมีเจ้าหน้าที่คนไทย ช่วยประสานงานตอนโดนหักเงินเพิ่มให้ เคลมเงินคืนให้ อะไรแบบนี้ ซึ่งถ้าจองเองก็  on your own นะ สำหรับเราจองเองตรง เพราะได้ราคาดีกว่า ประกอบกับพอซื้อ 0 Excess แล้วก็น่าจะลดความต้องการเอเจ้นต์ตัวกลางได้  ตอนนั้นจองยี่ห้อ Sixt เพราะอยากขับ Audi A1 ซึ่งยี่ห้อนี้มี แต่อันอื่นไม่มี

ที่พัก
รอบนี้ลองช้บริการที่พักของ AirBNB ดูบ้าง หลังจากเที่ยวรอบก่อนๆ จองแต่ Hotel/Hostel คราวนี้ที่เลือก AirBNB เหตุผลง่ายๆเลยคือ ราคาโรงแรมที่อังกฤษนี่แพงมากกกกก จากที่ได้ไปสัมผัสที่พักแบบ AirBNB แล้วเนี่ย กล้าบอกได้เลยว่า AirBNB คงเป็นทางเลือกแรกของเราในการเที่ยวฝั่งยุโรปครั้งถัดๆไปแน่นอน

วิธีการจองก็ไม่ยากอะไร ดู Feedback ของผู้ให้เช่าและคอมเม้นต์ห้องนั้นๆดีๆ ก่อนจอง มีอะไรก็ส่ง message คุยกันกับเจ้าของห้องให้เคลียร์ จะไปถึงกี่โมง อยากได้อะไร ก็บอกเค้าไปให้เรียบร้อย ที่เราเจอมีแต่เจ้าของห้องดีๆทั้งนั้น

เตรียมตัว
บอกมาหลายรอบแล้ว รอบนี้เอาสั้นๆละกัน

1. ใช้กระเป๋าใส่เงิน+Passport+CreditCard แบบสะพายแนบตัว (Money Belt) แล้วอย่าเอาไปคาดพุงแบบแม่ค้าตลาดนัดนะ ส่วนตัวคือสะพายขวางกับไหล่ แล้วใส่เสื้อยืดทับ คือถ้าโจรไม่แก้ผ้าเรา ก็เอาอะไรไปไม่ได้นั่นแล
2. แยกเก็บเงินสดไว้หลายๆที่ แต่ละคนเก็บไว้คนละส่วน หรือคนนึงเก็บไว้หลายๆที่ เผื่อซวยโดนขโมยหรืออะไรจะได้ยังมีเงินใช้ ส่วนตัวจะแยกเก็บเงินกับคนที่ไปด้วยกันคนละเท่าๆกัน จากนั้นจะแยกเงินส่วนของตัวเองเก็บใน Money Belt ส่วนใหญ่ แล้วเอาส่วนที่คิดว่าจะต้องควักจ่ายรายวัน ซื้อขนม ซื้อของ ซื้อน้ำ อะไรแบบนี้เก็บไว้ในกระเป๋ากางเกง ควักง่ายใช้ง่าย หายไปก็นิดหน่อย
3. ใช้ common sense เยอะๆ ไปไหนมาไหน ให้ดูรอบๆตัวบ้าง ว่ามีอะไรแปลกๆมั้ย

Sim + Internet
เดี๋ยวนี้ใช้พวก Sim2Fly ของ AIS ได้แล้วชีวิตดีขึ้นมาก ไม่ต้องไปซื้อซิมที่อังกฤษใส่ โปรน่าจะ 899 บาทต่อ 15 วัน ทีเดียวจบ

เราเริ่มต้นการเดินทางที่สนามบินดอนเมือง Terminal 1 ซึ่งเป็น Terminal สำหรับเที่ยวบินระหว่างประเทศ น่าเศร้าใจเหมือนกันที่ Facility ของที่นี่มีน้อยมาก และอยู่ในสภาพเสื่อมโทรม ไม่ได้เป็นหน้าเป็นตาของประเทศเอาเสียเลย

ของกินใน Terminal 1 มี Fuji, McDonald’s, Starbucks, S&P ประมาณนี้ มีน้อยกว่า Terminal 2 ที่เป็นส่วนของเที่ยวบินในประเทศเยอะ ฝั่งนั้นเค้าทำใหม่ มีของกินมากมาย แถมมีร้าน 7-11 เสียด้วย

บินจากกรุงเทพมาเวียดนามก็แว๊บเดียว เร็วกว่าออกจากบ้านไปทำงานเสียอีก

มาถึงสนามบินก็ขึ้นรถเมล์เบอร์ 152 ไปลงตรงถนนฟามงูเหลา (Phạm Ngũ Lão) รีวิวส่วนมากจะให้ลงตรงตลาดเบนถัน คือจะบอกว่าลงตรงนั้นอ่ะ มันเดินไกล ถ้าจะไปตรง VietSea หรือท่ารถยี่ห้อเฟืองจาง (Phoung Trang) กับ The Sinh Tourist  ลงฟามงูเหลาดีกว่าเยอะ

ในรีวิวทั้งไทยและเทศจะบอกว่ารถเมล์ 152 มีถึงแค่ 6 โมงเย็นนิดๆ แต่ตอนเดินออกมาจากสนามบินนั่นก็ประมาณ 18.20 แล้ว รถเมล์ 152 ก็ยังมีอยู่นะ อาจจะเป็นรถเที่ยวท้ายๆ หรือไม่เค้าก็ขยายเวลาการเดินรถ อันนี้ก็ไม่อาจจะบอกได้

ส่วนค่าโดยสารที่บอกว่า บางทีเอากระเป๋าใหญ่ๆขึ้นรถจะโดนเก็บเพิ่มอีกเท่าตัว จาก 5,000 เป็น 10,000 ดอง นั่นก็ไม่เห็นเจอ ทั้งขาไปขากลับ โดนแค่ 5,000 ดองตลอด ทั้งๆที่ก็มีฝรั่งขึ้นมาพร้อมเป้ backpack ใบมหึมา วางกินที่นั่งไปสามที่ ก็จ่ายแค่ 5,000 ดอง

อีกเรื่องนึงที่อยากแนะนำคือ App + Web ของรถเมล์ในโฮจิมินห์ เค้าทำไว้ดีมาก บอกป้าย บอกเส้นทางของรถเมล์ได้หมด ไปโหลดที่นี่เลย https://busmap.vn/?locale=en คือหลายๆอย่างเค้าก้าวล้ำกว่าเมืองไทยไปแล้วนะ

เราจองรถเที่ยว 5 ทุ่มของเฟืองจางเอาไว้ ตอนแรกว่าจะจองของ The Sinh เพราะราคาถูกกว่านิดนึง แต่สุดท้ายตัดสินในว่าอยากจะหาของกินชิลๆไม่รีบ ก่อนไปขึ้นรถ เลยเปลี่ยนใจไปซบรถสีส้มแทน เป็นการจอง Online ล่วงหน้าผ่าน Website ของเค้าที่ https://futabus.vn/en-US ราคาคนละ 210,000 ดอง

พอไปถึงออฟฟิสของเฟืองจางเราต้องเอาเมล์ยืนยันการซื้อตั๋วล่วงหน้าไปแลกเป็นตั๋วขึ้นรถเสียก่อน โดยที่เราจองไว้สองเที่ยวคือวันนี้ จากโฮจิมินห์ไปดาลัด และวันกลับจากมุยเน่มาโฮจิมินห์  แต่เจ้าหน้าที่ไม่รับแลกตั๋ววันกลับ บอกให้เราไปแลกตั๋วที่ออฟฟิศเฟืองจางในมุยเน่เอาเอง (คือไม่ดี !!! เพราะเราพักไกลจากออฟฟิศเค้า แล้วจะไปแลกยังไง ตอนไหนฟระ ?!)

ในทางกลับกัน เราจองรถบัสนั่งจากดาลัดไปมุยเน่ของ The Sinh Tourist เอาไว้ แต่กลับแลกเป็นตั๋วขึ้นรถได้เลยจากที่โฮจิมินห์นี่แหละ เออ การจัดการของ The Sinh Tourist นี่ดีกว่านะ

ปล. เนื่องจากเราไม่ได้จองทัวร์แบบสำเร็จรูปของ Vietsea ที่คนไทยชอบใช้ อันนั้นเค้าจะรับฝากกระเป๋าเดินทางได้ ทำให้เราต้องลากกระเป๋าเดินทางไปหาข้าวกินด้วย

พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ก็ได้เวลาอาหาร เราเดินข้ามฝั่งจากตรงซอย Đề Thám  ไปยังศูนย์อาหารฝั่งตรงข้าม มีทางเลือกหลากหลายเลยล่ะ ดูเอาจากภาพได้เลย

เลือกกันสักพัก ก็ตกลงใจกันได้ว่ากินอาหารลาวน่าจะเวิร์คสุด ร้านชื่อ KHAO LAO โดยที่ร้านเค้ามีสโลแกนว่า “อาหารลาวทันสมัย” อาหารจานที่ถูกใจที่สุดคือ “ส้มตำลาว” รสชาติได้ที่มาก เลยเบิ้ลไปซะสอง มื้อนี้ซัดกันไป 800,000 ดอง อิ่มสบายใจ

พิกัดร้านก็ตามนี้ ต้องเดินลงบันไดไปชั้นใต้ดินนะ

กินอาหารแล้ว ยังเหลือเวลาอีก ก็เลยไปหาที่นั่งสบายๆ ก็หนีไม่พ้นร้าน Highlands Coffee ที่อยู่ตรงหัวมุมซอย Đề Thám นั่นแหละ

เครื่องดื่มที่นี่ราคาสูงเหมือนกัน อย่างเรากินโมฮิโต้ ราคาแก้วละ 59,000 ดอง รสชาติเหมือนกินยาสีฟันคอลเกตเลยแฮะ ไม่ได้ล้อเล่น รสชาติแบบนั้นจริงๆ !!

สำหรับการไปขึ้นรถของเฟืองจาง ต้องนั่งรถตู้จากออฟฟิศเค้า ไปจุดจอดรถตรง District 5 เสียก่อน เค้าจะบอกให้เราไปขึ้นรถตู้ประมาณ 30 นาทีก่อนรอบรถของเรา กรณีนี้ก็คือ 10:30 จ้ะ

ขึ้นรถตู้เบียดเสียดไปถึงจุดต่อรถ ที่โคตรโทรม ห้องน้ำโคตรสกปรกเหม็นมาก อ่านจากรีวิว มีแต่คนบอกว่าเจ้าหน้าที่ตรงนั้นเค้าจะไม่พูดอังกฤษ แต่เราไปถามเจ้ที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะ เป็นคนใช้คอมพิวเตอร์ เค้าก็บอกได้นะว่า your bus will come at eleven thirty !

เออ ที่เราไปคุยกับเจ้แกก็เพราะเค้าจะมีการแจกน้ำขวดกับผ้าเย็นให้คนละชุด โดยต้องเอาตั๋วไปโชว์ให้ดู ไม่งั้นก็คงไม่ได้คุย หลังจากนั้นพอมีรถทัวร์มาจอด เราก็ต้องยื่นตั๋วให้เจ้าหน้าที่ผู้ชายดูทุกครั้งอยู่ดี ประมาณ 11:30 รถ Sleeper Bus ของเราก็มารับจริงตามที่เจ้แกบอกไว้

รายละเอียดเรื่องรถรีวิวอื่นคงบอกไว้เยอะแล้ว เราขอเสริมประมาณนี้

• เตียงด้านบน แถวกลางไม่มีช่องแอร์ แถวซ้ายขวามีช่องแอร์เป่าหนาวขั้วโลก สามารถหมุนปิดได้ แต่ก็ยังหนาวอยู่ดี
• ผ้าห่มเค้ามีให้ แต่โคตรเหม็นสาบ !!!  เอาผ้าห่มไปเองเหอะ ไม่งั้นต้องเลือกระหว่างหนาวตาย กับเหม็นสาบผ้าห่มตาย  ดีที่เราอ่านรีวิวอื่นมาแล้ว เลยเอาผ้าห่มไปเอง รอดตายสบายใจ
• ในรถควรมี Wifi ให้เล่น .. แต่รถที่เราไปไม่มีฮะ ไม่รู้เพราะอะไร ก็ต้องพึ่งเนทจากซิมที่ซื้อมาไปนะ
• ที่นอนไม่มีที่ให้วางเป้หรือของชิ้นใหญ่ๆ ใครมีของมาด้วยทางเดียวคือต้องเอาสอดไว้ที่ช่องตรงปลายขา ซึ่งจะทำให้การนอนไม่สบายเอาเสียเลย
• มีหยุดพักหนึ่งครั้งกลางทาง ให้ลงไปเข้าห้องน้ำได้
• ไปถึงแล้ว จะมีรถตู้ของเฟืองจางไปส่งที่โรงแรมฟรี แต่ก็จะต้องนั่งแบบเบียดเสียดกันไป คิดว่าดีกว่าไม่มีละกัน

มาถึงโรงแรม Tulip Hotel III เป็นสาขาใหม่ที่พึ่งเปิดปีนี้ อยู่ห่างจาก Tulip Hotel I แค่นิดเดียว ตอนเราไปถึง มีพนักงานต้องรับนอนค้างกันที่โรงแรม คงต้องนอนค้างเป็นเรื่องปรกติเพราะจะมีแขกมาถึงโรงแรมเช้าเวอร์ๆแบบนี้ทุกวัน

เข้าไปเชคอิน คือคุยกันกับพนักงานต้อนรับไม่รู้เรื่องเลยครับ น้องแกพยายามใช้ Google Translate แปลเวียดนามเป็นอังกฤษให้เราอ่าน แต่คำแปลมันไม่สื่อความหมายสักนิด พยายามอยู่สักพัก ก็พอจะรู้เรื่องกันว่า ถ้าจะเชคอินตอนนี้ ต้องจ่ายเพิ่มอีก 400,000 ดอง

ด้วยความที่อยากนอนมาก เลยต่อน้องมันไป ว่าขอสัก 200,000 ละกันนะ .. น้องมันก็โทรหาหัวหน้า เพื่อปรึกษา เสร็จแล้วก็กลับมาบอกว่า โอเค 180,000 ดองครับพี่ !! ตึ่ง !!! คือต่อสองแสน มีลดเพิ่มให้อีกครับท่าน @_@ คนประเทศนี้มันใจดีจริมๆ

มาถึงห้องนอนแบบ Double Bed ที่อยู่ชั้น 5 พร้อมกับพบว่าสภาพห้องคือไม่มีหน้าต่าง !! แต่จังหวะนี้ ขอแค่ได้ห้องก็โอเคมากแล้วล่ะ ได้อาบน้ำอาบท่าให้สดชื่น มีเตียงให้นอน สวรรค์แท้ๆ

ตั้งใจว่าซัก 8 โมงเช้าจะตื่นมา เตรียมหาทางออกเที่ยวดาลัด… พอหัวถึงหมอนเราก็ครอกไปทันที

สรุปค่าใช้จ่าย

Day#1 – ถึงโฮจิมินห์ตอนค่ำๆ เดินทางจากสนามบินเข้าเมือง กินข้าวเย็น แล้วต่อ Sleeper Bus ไปดาลัด
รถเข้าเมือง 5,000
อาหารเย็น 800,000
กาแฟ 59,000
Sleeper Bus โฮจิมินห์ ดาลัด (210,000×2) = 420,000
รวมวันแรก 1,284,000 ดอง ประมาณ 1,990 บาท

คือเส้นทางเที่ยว โฮจิมินห์ – ดาลัด – มุยเน่ เนี่ยเป็นเส้นทางยอดฮิต แบบว่า 99% ของคนไปโฮจิมินห์ก็เที่ยวแค่นี้ มีรีวิวเป็นร้อยเป็นพันให้อ่าน เอาว่าเราจะรีวิวในแบบที่เราเที่ยว คิดว่าเหมาะกับคนบางกลุ่มที่มีข้อจำกัดเหมือนเราคือ

“เที่ยวแบบ backpack แต่ขี่มอเตอร์ไซด์ไม่เป็น ไม่อยากซื้อทัวร์เที่ยวในดาลัด  อยากเที่ยวแค่บางที่แบบตามใจฉัน อยากใช้เวลาเที่ยวกับแต่ละสถานที่แบบไม่เร่งรีบ กินเต็มที่ไม่ประหยัด”

การแลกเงินเราแลกเป็น USD  แล้วเอา USD ไปแลกเป็นดองที่โฮจิมินห์ คำนวนแล้วคุ้มกว่าแลกจากบาทเป็นดองอยู่นิดหน่อย

การเตรียมตัวไป ดาลัด (เดือนมีนาคม)

• ไม่มีฝน
• อากาศกลางวันร้อน กลางคืนหนาว อุณหภูมิ High-Low ต่างกัน 10+ องศา (12-25องศา ประมาณนี้)
• ตอนกลางวันแดดร้อนมาก ไม่ค่อยมีเมฆ เตรียมแว่นกันแดด + หมวก + ครีมทากันแดด ไปให้พร้อม เสื้อยืดกางเกงยีนส์ หรือขาสั้นก็ตามสะดวก รองเท้าผ้าใบใส่สบายๆจะดีกว่ารองเท้าแตะ
• ตอนกลางคืนอากาศเย็น 10 กว่าองศา เปลี่ยนจากเสื้อยืดเป็นเสื้อ Heattech ก็ชิลละ
• ไปเก็บสตอเบอรรี่ได้

การเตรียมตัวไป มุยเน่ (เดือนมีนาคม)

• ร้อน ตายไปข้าง …. เสื้อยืด กางเกงขาสั้น รองเท้าแตะ จะเวิร์คสุด

หวังว่ารีวิวนี้จะเป็นประโยชน์กับผู้ที่เข้ามาอ่านนะครับ

แผนการเที่ยวคร่าวๆก็เป็นดังนี้

Day#1 – ถึงโฮจิมินห์ตอนค่ำๆ เดินทางจากสนามบินเข้าเมือง กินข้าวเย็น แล้วต่อ Sleeper Bus ไปดาลัด
รถเข้าเมือง 5,000
อาหารเย็น 800,000
กาแฟ 59,000
Sleeper Bus โฮจิมินห์ ดาลัด 420,000
รวมวันแรก 1,284,000 ดอง ประมาณ 1,990 บาท
https://nont.wordpress.com/2017/03/25/ho-chi-minh-2017-2-from-bangkok-to-dalat/

Day#2 – เที่ยวดาลัดรอบใน (เหมา Private Taxi)
เหมา Taxi 400,000
อาหารเช้า + ขนมปัง 200,000
Dalat Flower Garden 60,000
น้ำตก Dalanta 60,000
Roller Coaster 120,000
XQ Vietnam 40,000
Crazy House 80,000
อาหารเย็น 300,000
รวมวันที่สอง 1,260,000 ดอง ประมาณ 1,953 บาท
https://nont.wordpress.com/2018/01/19/ho-chi-minh-2017-3-dalat-inner-area-sightseeing/

Day#3 – เที่ยวดาลัดรอบนอก (เหมา Private Taxi)
อาหารเช้า + ขนมปัง 200,000
เหมา Taxi 500,000
Lang Biang + Jeep 180,000
Love Valley 200,000
เก็บสตอเบอรี่ 1 โล + แยม 1 ขวด 250,000
อาหารเย็น + ขนมปัง  400,000
รวมวันที่สาม 1,730,000 ดอง ประมาณ 2,682 บาท
https://nont.wordpress.com/2018/01/20/ho-chi-minh-2017-4-dalat-outer-area-sightseeing/

Day#4 – เช้านั่งรถบัสไปมุยเน่ บ่ายเที่ยว Sand Dune (ซื้อทัวร์ The Sinh Private Jeep)
Checkout โรงแรม = 135,000 + 50$
รถบัส The Sinh Tourist ไปมุยเน่ 240,000
อาหารกลางวัน 120,000
Private ทัวร์ Sand Dune 240,000
จี๊ปทะเลทราย 400,000
อาหารเย็น + Taxi  1,100,000
รวมวันที่สี่ 1,995,000 ดอง +50$  ประมาณ 3,092+1750 = 4,842 บาท

Day#5 – เช้านอน Sleeper Bus กลับโฮจิมินห์ บ่ายเที่ยวในโฮจิมินห์ ค่ำๆไปสนามบิน แล้วบินกลับกรุงเทพ
Checkout โรงแรม 900 บาท
Sleeper Bus มุยเน่ โฮจิมินห์ 240,000
อาหารกลางวันร้าน Pho 2000 = 230,000
Starbucks 150,000
รถเมล์ไปสนามบิน 10,000
ฺBurger King ในสนามบิน 194,000
รวมวันที่ห้า 824,000 ดอง ประมาณ 1,278 + 900 = 2,178บาท

รวมค่าใช้จ่าย 1990 + 1953 + 2682 + 4842 + 2178 = 13,645  บาท
ตกคนละ 6,822 บาท 50 สตางค์ ไม่รวมค่าตั๋วเครื่องบิน

เริ่มแรกก็แวะไปตรงสะพานแดงก่อนเลย วันแรกๆเราแวะมาตอนกลางคืนแล้ว วันนี้แวะมาตอนเช้าๆบ้าง บรรยากาศช่วงเช้าดูเงียบเหงา

จากนั้นเราก็ไปหาของกิน ลงเอยที่ร้านเฝอร้านนึง ท่าทางอร่อยใช้ได้ มีคนเวียดนามมากินเรื่อยๆ เราตกลงปลงใจนั่งทาน สั่งเฝอเนื้อกับเฝอหมูอย่างละชาม หลังจากปรุงด้วยพริกและมะนาวที่เค้ามีให้ ได้รสชาติเฝอที่อร่อยมาก ซดซะเกลี้ยงชาม ระหว่างกินเราก็คอยสังเกตุคนรอบๆด้วย ว่าเค้าจ่ายเงินกันคนละเท่าไหร่ เพราะดูท่าทางคนขายของร้านนี้คงพูดภาษอังกฤษไม่ได้แน่

หลังจากนั้นเพื่อความชัวร์ เราถามคนเวียดนามที่นั่งกินข้างๆเรา เค้าก็บอกมาราคานึง น่าจะ 30,000 ดอง

ทีนี้พอเราลุกไปจ่ายเงินกับลุงเจ้าของร้าน แกทำมือบอกว่าชามละ 40,000 ดอง เราก็เฮ้ย ! นั่นไง โดนเข้าแล้ว !! เราเลยพยายามทำมือว่า 30,000 สิ ลุงแกก็ทำมือชี้ๆว่าเนื้อ 30,000 หมู 40,000 !!! เวรละ ไม่มีทางรู้แล้วว่าจริงมั้ย เลยยอมจ่ายไป 70,000 ตามระเบียบ…

นี่ขนาดเตรียมการอย่างดี ยังโดนจนได้ T-T

เป้าหมายต่อไปก็คือ Lotte Center Hanoi ซึ่งมีดาดฟ้าชมวิว เราวางแผนกันมาอย่างดี ว่าต้องนั่งรถเมล์ไป สาย 9 นะ จะได้ไม่ต้องเสี่ยงโดน Taxi ขี้โกงเอาเปรียบ ทีนี้เราก็ไปขึ้นรถจากตรงป้ายรถเมล์ใหญ่ระหว่างทะเลสาปกับ Old Town เจอสาย 9 มาปุ๊บ โดดขึ้นทันใด.. ตามข้อมูล ประมาณ 20 นาทีก็ถึง

นั่งรถไปสักพัก เออ นานเว้ย … 40 นาทีแล้วยังไม่ถึง … สรุปว่าสาย 9 มันเป็นสายวงกลม เราดันขึ้นรถวนผิดด้าน !!! แทนที่จะใกล้เลยอ้อมโคตรไกล

ตอนกลับเราข้องใจ เลยแวะไปดูที่ท่ารถ แล้วก็พบกับความจริง .. ว่าขึ้นผิดด้านจริงด้วย.. ตอนขาไปเราไม่ได้ดูเอง อ่อนหัดยิ่งนัก !

เอาล่ะ ถึง Lotte Center แล้ว เข้าไปข้างในกันเลย ตามป้าย Observation Desk ไปเลย ชั้นใต้ดินๆ ลุย !

เข้าไปในตึกชั้น B1F นิดนึงก็จะเจอทางเข้าอยู่ด้านซ้ายมือ เดินเข้าไปเลย จากนั้นก็ไปซื้อตั๋วก่อน คนละ 230,000 ดอง .. คือแพง..

พอซื้อตั๋วเสร็จก็จะได้ผ่านเข้าไปขึ้นลิฟท์ ในลิฟท์จะมี Visual Effect ด้วย ดูกันเพลินๆ แว๊บเดียวก็ถึงดาดฟ้าแล้วล่ะ

ช่วงที่เราไปใกล้วันฮาโลวีนไง ก็มีจัด Theme ตามเทศกาลกันไป

ข้างบนไม่มีคนเลย โล่งมาก.. ก็แน่ล่ะ วันธรรมดาช่วงเช้า ใครจะมาล่ะ …

Viewing Platform เป็นกระจกยื่นออกไปจากตัวตึก .. ตอนนี้มันเป็นของเราแต่ผู้เดียว !

กระจกอย่างหนามาก มองไปข้างล่างก็เสียวอยู่เหมือนกันนะเนี่ย

เราถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนานสักพักก็หิวข้าว ข้างบนนี้มีร้าน Lotte ที่เป็นร้านขายไก่ทอดคล้ายๆ KFC อยู่ด้วย ก็แวะกินซะเลย

ไก่ทอดก็ไม่ได้อร่อยมากหรอกนะ แต่ก็ไม่ต้องเดินออกไปไหนไง กินกันตายไปละกัน รอไก่นานมาก นี่ขนาดมีลูกค้าแค่ไม่กี่คนเองนะ

ตามประสาวิวมุมสูงของเมืองธรรมดาๆ ไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก ไม่เหมือนที่เมืองโคโลญจน์ เยอรมัน อันนั้นเค้ามีวิวโบสถ์สวยเวอร์

ถ่ายรูปจนพอใจ ท้องอิ่มแล้ว เราก็โบกมือลา Lotte Center

ขากลับขึ้นรถสาย 9 เหมือนเดิม แต่คราวนี้ขึ้นถูกด้านแล้ว ไม่นานก็กลับมาถึงตรง Old Town

ก่อนกลับก็ต้องแวะไปทานไอติมรสมะนาวยอดฮิตสักหน่อย ร้านอยู่ใกล้ๆกับป้ายรถเมล์นี่แหละ วันรุ่นเพียบ

ได้เวลาโบกมือลาฮานอยกันแล้ว เราเดินไปขึ้นรถสาย 86 ไปสนามบิน

รถนั่งสบาย แอร์เย็น พอไปถึงสนามบินก็แวะกิน BK กัน เพื่อใช้เงินดองให้หมด เพราะเหลือกลับบ้านไปก็คงไม่ได้ใช้อะไรแล้ว

วันนี้คนกลับเยอะมาก เครื่องบินเต็มเอี๊ยดดดดด คนไทยมาเที่ยวช่วงวันหยุดยาวเยอะเป็นเรื่องปรกติ …

ได้เวลาบ๊ายบายจริงๆเสียที เจอกันใหม่ทริปหน้าคร้าบ

ระหว่างทางเดินไปทะเลสาปกลางเมืองก็ได้ observe ชีวิตประจำวันของคนที่นี่ไปด้วย ก็น่าจะเหมือนของคนไทยเมื่อก่อนแหละนะ มีตลาดเช้าขายของกิน ของสดทั่วไป

พอเดินไปถึงริมทะเลสาป เจอเด็กคนนี้กระเตงน้องมาที่หลัง น้องหลับหน้าหงายหมดสภาพมาก น่ารักไปอีกแบบ

Du lịch Sa Pa แปลว่า “Travel Sa Pa” น่ะ ตอนแรกนึกว่าจะแปลว่ายินดีต้อนรับเสียอีก

ถัดมาจากป้ายสามเหลี่ยมซาปาเราก็มองเห็นทะเลสาปอยู่ข้างหน้าแล้ว บรรยากาศตอนเช้าสดชื่น พร้อมแสงแดดเบาๆ ทำให้เงาสะท้อนน้ำสวยมากเลย

หลังจากเดินถ่ายรูปรอบๆทะเลสาปจนพอใจแล้วเราก็เดินกลับที่พัก เพื่อไปอาบน้ำอาบท่า กินข้าวเช้า แล้วค่อยออกมาปีนเขา Ham Rong

ทางเข้า Ham Rong หาง่ายมาก ให้เดินเข้าไปซอยด้านซ้ายที่ติดกับโบสถ์ของซาปา จากนั้นพอเจอซุ้มสีเขียว ซึ่งเป็นทางเข้าโรงแรม ให้เลี้ยวซ้ายอีกที จะเห็นทางลาดขึ้น ก็นั่นแหละ เดินเข้าไปเลย

เดินเข้าไปนิดนึงก็จะเจอซุ้มขายตั๋ว ต้องซื้อตั๋วก่อนถึงจะเข้าได้ ถ้าเดินผ่านไปตรงทางเข้าแล้วไม่มีตั๋ว ต้องเดินกลับลงมาซื้อตรงนี้แหละนะ ราคาค่าเข้าคนละ 70,000 ดอง จ่ายเงินแล้วจะได้บัตรผ่านประตูมาคนละใบ และได้ใบเสร็จค่าเข้าคนละใบ

ระหว่างทางเดินมาเจอเด็กม้งแบกน้องอีกแล้ว เหมือนจะเป็นเรื่องปรกติที่พี่ต้องสะพายน้องตัวเล็กๆติดไปด้วย พ่อแม่เด็กม้งคงต้องไปทำงาน ไม่สามารถมาเลี้ยงน้องได้แน่เลย แต่เจ้าเด็กน้อยคนนี้ไม่รู้ไม่สบายหรือเปล่า มีแผ่นเจลแปะตรงหน้าฝากเสียด้วย

ข้างใน Ham Rong จะเป็นทางเดินขึ้นเขาตลอด แต่ก็ไม่ชันอะไรมาก ถ้าเดินขึ้นบันไดบ้านได้ ก็ต้องเดินขึ้นเขานี่ได้สบายๆแหละ

ที่ๆต้องไปก็คือ “Cloud Yard” หรือ “San May” นี่แหละ คือแผนที่ไม่มีให้นะ แล้วป้ายบอกทางก็ง่อยมาก ขนาดคนเวียดนามยังหลงเลย คิดดูละกัน

ทางเดินขึ้นก็จะแคบๆหน่อย เดินไปสักพักถ้าเจอแบบนี้ก็ใช่แล้วล่ะ

ตอนแรกเราเดินไปเอง เลยหลงอยู่สักพัก จนคิดว่ายังไงก็หาไม่เจอแน่ๆ เลยถามคนเวียดนาม เค้าก็บอกให้ตามมาๆ แล้วก็พาไปหลงต่อ เดินกลับไปกลับมา สุดท้ายเค้าเลยถามคนเวียดนามอีกกลุ่มให้ แล้วก็พาเราไปถึง Cloud Yard ได้ในที่สุด

วิวข้างบนเห็นเมืองซาปาทั้งเมืองเลย สวยสดงดงามมากๆ

ขาลงเราแวะพักร้านน้ำชา แต่กินน้ำอัดลม  พื้นพลังสักเล็กน้อย เจอเด็กเวียดนามมาเที่ยวกับพ่อแม่ แล้วก็มาวิ่งเล่นกัน เลยแอบถ่ายรูปไว้

ใน Ham Rong จะมีรูปปั้น 12 นักษัตรอยู่ด้วย คุณภาพการปั้นเกรด D+ มากๆ มีทั้งมิคกี้เม้าส์แทนหนู พลูโตแทนหมา เห้งเจียแทนลิง ทอม( & เจอรี่) แทนแมว ก็ขำๆกันไป

ได้เวลาโบกมือลาจาก Ham Rong กันแล้ว เราเดินกลับไปโรงแรม ระหว่างทางผ่านโบสถ์ซาปาและลานกิจกรรม ที่ตอนนี้ว่างโล่ง ก็แน่ล่ะนี่มันตอนเที่ยง …

ก็จบโปรแกรมเที่ยวซาปาเป็นที่เรียบร้อย เนื่องจากเราแว๊นไม่เป็น จึงไม่ได้ไปเที่ยวหมู่บ้านข้างๆเหมือนคนอื่น แต่ก็คงไม่เป็นไรหรอก เอาเท่านี้ก็พอแระ เราหาอาหารเที่ยวทานกันที่ถนนคนเดิน จากนั้นก็กลับมาเตรียมตัวกลับฮานอย โดยจะมีรถมารับเราที่โรงแรมประมาณตอน 3 โมง เพื่อพาเราลงเขาไปขึ้นรถที่ Lao Cai ตอนหัวค่ำ

การนั่งรถบัสลงจากซาปานี่ช่างทรมาณ โค้งไปมาเกือบชั่วโมง พอถึงปลายทางก็มีคนลงไปอ้วกทันที เออ ก็ไม่น่าแปลกใจหรอก เราก็แทบไม่ไหวเหมือนกัน

ขากลับใช้รถไฟตู้ของ Sapaly ราคาแพง มีน้ำให้ มีขนมให้ มีรองเท้าให้ หมอนผ้าปูที่นอนผ้าห่มดูดีเลย จ่ายแพงก็แบบนี้แหละ

รุ่งสางรถไฟก็พาเรากลับมาถึงฮานอย เราเรียก Taxi จากสถานีรถไฟมาที่ออฟฟิศของเอเจ้นท์เพื่ออาบน้ำอาบท่า แล้วก็เตรียมตัวออกเที่ยวในฮานอยก่อนจะบินกลับกรุงเทพตอนหัวค่ำ

ขอเล่าถึงความลำบากในการเดินทาง.. นี่คือเราแวะไปอาบน้ำที่โรงแรมของเอเจ้นท์ก่อน ซึ่งห้องน้ำก็มีแค่สองห้อง ผ้าเช็ดตัวไม่มีให้ น้ำไหลเอื่อยๆหน่อย แถมคนต่อคิวยาวอีก กว่าจะแย่งอ่าบน้ำ กว่ารถบัสจะมารับจากโรงแรมของเอเจ้นท์ไปสถานีรถไฟก็เกือบได้เวลารถไฟออกแล้ว วิ่งสู้ฟัดมาก

ยัง ยังไม่พอ จะขึ้นรถไฟ.. ตู้เราเบอร์ 13 คือไกลมาก… เริ่มจากตู้เบอร์ 1 ที่หัวชานชลา พอเราเดินไปๆ คนอื่นเค้าแวะเข้าตู้หมดแล้ว ทำไมเรายังไม่ถึงฟระ ???!! อีกอย่าง.. ตู้หน้าๆมันก็ดีนะ พื้นชานชลามันสูงเท่าประตูรถไฟ แต่พอเดินไปตู้ของเรา ทำไมพื้นมันลาดลงล่ะเฮ้ย !!! สรุปว่าประตูรถไฟอยู่ตรงประมาณราวนม .. แล้วบันไดที่ทอดลงมาก็ช่วยได้มากเลยครับพี่ ! ผู้ชายไม่เท่าไหร่ ผู้หญิงนี่หมดสวยเลยครับ ต้องปีนบันไดรถไฟขึ้นไปเนี่ย

ขาไปเราลองรถไฟของ King Express ซึ่งราคาถูกหน่อย แต่ขากลับใช้ของ Sapaly ที่ราคาแพงสุด คือไอ้รถไฟเนี่ย ไม่ว่าซื้อยี่ห้อไหนก็ไปขบวนเดียวกันแหละนะ แต่ผู้ให้บริการแต่ละเจ้าที่เช่าตู้จากการรถไฟเวียดนาม เค้าจะมาตกแต่งภายใน ใส่ที่นอนหมอนมุ้งฟูก และจัด Service ต่างๆเอง และขายแข่งขันกับเจ้าอื่นๆ

ข้างในก็จะมีทางเดินยาวๆประมาณในรูปด้านบน แล้วด้านขวามือก็จะเป็นประตูห้อง.. มีที่นอนห้องละ 4 เตียง ถ้าใครมาสองคน จะซื้อ 4 เตียง แต่นอนแค่สองคนก็ได้เหมือนกัน โดยถ้าซื้อ 4 เตียงแล้วเนี่ย เค้าจะพับที่นอนด้านบนเก็บให้ แล้วก็นอนข้างล่างสองเตียง สำหรับเรา ลองดูราคาแล้วยอมแชร์กับคนอื่นดีกว่า ปรกติเค้าขายเตียงละ 35–40$ ถ้านอนสองคน เหมาห้อง ก็ตกคนละ 70–80$ คูณ 2 เป็นราคาไปกลับได้ 140–160$ …อ่วมครับ

ทีนี้เวลาไปสองคนและแชร์ห้องกับคนอื่น เค้าจะไม่ยอมให้เราจองเตียงล่างสองเตียงจ้า จะต้องจองเป็นคู่ล่าง-บน แล้วการปีนขึ้นเตียงบนเนี่ย ไม่มีบันไดนะ มีแค่ทีให้เอาขาเหยียบอันเล็กๆ คือเราต้องใช้สกิลปีนขึ้นไปเอง ท่านผู้ชายทั้งหลาย ท่านได้เสียสละแน่นอนฮะ

สำหรับคนที่กังวลเรื่องปลั๊กไฟ คุณคิดถูกแล้วครับ ทั้งตู้มีปลั๊กไฟให้แค่สองอัน ตรงข้างๆเตียงด้านล่าง เตียงบนไม่มีปลั๊กไฟให้ แล้วไปเจอ Sapaly ขากลับ มีโคมไฟให้ โดยเสียบไฟไปปลั๊กนึงแล้ว.. พวกเจ้าก็ต้องคุยกับเพื่อนร่วมทางดีๆว่าจะแบ่งใช้ยังไง

สำหรับเราเอาปลั๊กพ่วง 5 รูไปอยู่แล้ว ก็สบายไป คืนนึงชาร์จอุปกรณ์มากมาย ทั้งมือถือ,กล้อง, GoPro, PowerBank และอื่นๆ

หลังจากหลับๆตื่นๆมาตลอดทาง รถไฟก็มาถึง Lao Cai จนได้ จากที่เราไปกลับเนี่ย บอกได้เลยว่า ตู้ของ Sapaly นอนสบายกว่า แอร์ทั่วถึงกว่า ก็สมกับที่แพงกว่า ข้อเสียของตู้ King Express คือได้กลิ่นน้ำมันเครื่องยนต์ คงเพราะเป็นตู้ท้ายๆ แอร์เลยดูดเอาลมที่พ่นออกจากท่อไอเสียที่ใดที่หนึ่งเข้ามาด้วย

พอรถไฟถึงทุกคนก็เดินออกมาจากรถไฟสู่สถานีเพื่อหารถต่อไป Sa Pa

สถาพก็อย่างที่เห็น วุ่นวายเวียดนามมุงมากมาย เราจองรถบัสมากับเอเจ้นท์แล้ว ก็แค่มองหาป้ายชื่อตัวเองก็พอ หลังจากเจอคนที่มารับเราแล้ว เค้าก็เอาพวกเรายัดเข้ารถบัสคันเล็กๆ ที่แทบไม่มีที่เก็บกระเป๋าเดินทาง ฝรั่งเอาเป๋าใหญ่ๆมานี่ถึงกับสบถด้วยความเครียด เออ นั่นแหละ ใครให้พวกแกขนกระเป๋าเดินทางใบโตๆมากันเล่า ถ้าอยากขนมาแบบนั้นคงต้องไปจองรถส่วนตัวแทนอ่ะนะ สรุปว่าหลายคนต้องนั่งรถพร้อมกระเป๋าเดินทางอยู่บนตัก คือฝรั่งก็ตัวใหญ่อยู่แล้ว.. น่าสงสารเหมือนกัน

รถบัสเค้าจะเอาเราไปส่งที่โรงแรมเลย เราแวะเอาของเก็บที่ Storage ก่อน เพราะห้องยังไม่ว่าง แล้วก็ขอเค้าอาบน้ำอาบท่าให้สดชื่น จากนั้นก็ให้โรงแรมเรียก Taxi ไปส่งที่ Fansipan สำหรับราคาก็ต่อรองกันเอง แต่ยังไงก็ไม่ควรเกิน 70,000 ดองนะ

แวะถ่ายรูปพาโนจากระเบียงของโรงแรมมาซะหน่อย วิวสวยดีเหมือนกัน

ระหว่างทางขึ้นไปก็เจอป้ายพร้อมกระเช้าจำลองไว้ให้ถ่ายรูป แต่ตรงนี้มันอยู่ด้านนอกไกลจาก Fansipan ดังนั้นเราเลยได้แค่ถ่ายรูปจากในรถ

พอรถจอดส่งเราแล้วก็จะมีป้ายแบบนี้ให้ถ่ายรูป เออ ค่อยดีหน่อย แต่จะบอกว่ากว่าจะถ่ายรูปโล่งๆนี้ได้ต้องรอนานมากกกก เพราะมีเหล่าทัวร์จีนและทัวร์เวียดนาม(ที่นิสัยเหมือนคนจีน) ลงมาถ่ายรูปกันแบบไม่มีความเกรงใจ และไม่รู้จักการต่อคิวอะไรทั้งสิ้น

เดินเข้ามาจากจุดจอดรถด้านหน้าก็จะเจอทางเข้าอาคารไปขึ้น Cable Car โดยที่เค้าจะให้เราเดินเข้าตามช่องที่จัดไว้ วนขดๆไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าทำไว้ทำไมเหมือนกัน เพราะไม่เห็นความจำเป็นเลย หลังจากพ้นจากเขาวงกตมาได้ ก็จะมีศาลาอยู่ตรงข้ามกับอาคาร คงเอาไว้ให้ไหว้ขอพรก่อนขึ้น Cable Car

วันที่เราไปเที่ยวนี่เป็นช่วงเดือนตุลา อากาศที่ Sa Pa ค่อนข้างดี คือฝนไม่ตก ไม่หนาวด้วย

ข้างในอาคารก็มีช่องจำหน่ายตั๋ว Cable Car ราคาคนละ 600,000 ดอง จะจ่ายเป็น $ ก็ได้ แต่อัตราแลกเปลี่ยนจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรอก ไม่ค่อยแนะนำ หลังจากซื้อตั๋วแล้ว ก็จะมีห้องน้ำให้เข้า มีจุดพักให้นั่งเล่นรอ มี Wifi ฟรีคุณภาพดีให้เล่น

รูปบนถ่ายตอน 10 โมง รูปล่างถ่ายตอน 11 โมง .. ต่างกันคนละเรื่องเลย ช่วง 10 โมงคนต่อแถวล้น ทัวร์ทั้งนั้น ล้งเล้งมาก คือพวกเราอยากนั่งกระเช้าสวีทไปกันสองคนไง ไม่อยากมีพวกทัวร์ล้งเล้งไปด้วย เลยมาตั้งหลักกันใหม่ว่าเอาไงดี ก็นั่งรอๆไปเรื่อยๆ หวังว่าคนจะลดลง และแล้วพระเจ้าก็เห็นใจจ้า พอ 11 โมงคนก็หายไปหมด หายไปยังงี้แหละ ว่างงงงไปเลย เนื่องจากเราไปวันเสาร์ ซึ่งโดยปรกติคนจะมาเที่ยวเยอะมากๆ ไอ้ช่วงนี้น่าจะว่างเพราะเป็นช่วงที่ทัวร์รอบเช้าขึ้นไปหมดแล้ว ทัวร์รอบบ่ายยังไม่มา (เดา)

แต่ถ้าไปเที่ยวช่วง Low Season หรือวันธรรมดา ก็อาจจะคนไม่เยอะอยู่แล้วก็เป็นได้นะ อันนี้ไม่รู้เหมือนกัน

เมื่อมีแต่เราสอง กระเช้าก็ว่างแบบนี้แหละจ้าาาา แฮปปี้สุดดดดดด ~*

ช่วงที่พวกเราไปเค้าเก็บเกี่ยวนาข้าวกันไปหมดแล้ว เลยไม่มีวิวนาข้าวเหลืองอร่ามมาให้ดูนะ

กระเช้าพาเราสูงขึ้นมาเรื่อยๆ จากวิวพื้นนาก็กลายเป็นวิวภูเขาและท้องฟ้า รู้ตัวอีกทีเราขึ้นมาสูงเท่ากับเมฆแล้ว ท้องฟ้าข้างหลังก้อนเมฆเป็นสีฟ้าสดเหลือเชื่อ

จาก Ga SaPa ถึง Ga Fansipan ใช้วเวลาไม่นาน อยากจะถ่ายรูปอะไรก็ต้องรีบรัวเลยนะ

ในรูปจะเห็นได้ว่าแถวรอขึ้น Cable Car ลงไปด้านล่างนั้นเต็มไปด้วยผู้คน รับรองอัดกันเป็นปลากระป๋องแน่ๆ

พอขึ้นมาถึงด้านบนได้อย่างแฮปปี้เอนดิ้งแล้ว เราก็หยุดพักเติมพลังก่อน อาหารข้างบนราคาสูงหน่อย แต่ก็รสชาติกินได้โอเค ได้นั่งพักกินข้าว ท้องอิ่มแล้วเราก็พร้อมจะลุยไปสู่ยอดเขา Fansipan จริงๆเสียที

ทางเดินไป Fansipan เป็นแบบ Open Air ทั้งหมด ถ้าใครมาช่วงอากาศไม่ดี คือลืมภาพแบบนี้ไปได้เลยนะ เห็นรีวิวของคนที่ไปหน้าฝน หรือ ช่วงฟ้าไม่ใส นี่คือหมอกลงหนามาก แทบมองทางไม่เห็น แถมบางทีฝนตก ต้องใส่เสื้อกันฝนเปียกเป็นลูกหมาตกน้ำอีก

ทางเดินก็เป็นบันไดขึ้นไปเรื่อยๆ ต้องฟิตร่างกายนิดนึงแหละ เพราะข้างบนนี้อากาศน้อย ทำให้เหนื่อยง่ายขึ้น ใครมีปัญหาเรื่องการหายใจในที่ออกซิเจนน้อยๆต้องระวังตัวหน่อยนะ

ข้างบนนี้ในวันฟ้าใสมันสวยมาก เมฆด้านบนนี่ลอยไหลไปมาอย่างรวดเร็ว แบบว่าถ้าอยู่พื้นราบคงไม่มีวันได้เห็นความสวยงามแต่แฝงไปด้วยความโหดร้ายเกรี้ยวกราดของท้องฟ้า

หลังจากผ่านประตูใหญ่มาแล้ว ก็จะต้องเดินขึ้นไปที่ยอด Fansipan Summit ไกลเหมือนกันนะ ต้องพยายาม Enjoy ความสวยงามของวิวรอบๆไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็คงถึงด้านบนเอง

มีศาลเจ้าให้แวะไหว้พระขอพรและนั่งพัก ยืนพัก เป็นระยะๆ ตัว Fansipan Summit นี่เป็น Mega Project ของเวียดนามเค้าเลย ยังมีจุด Landmark อีกหลายจุดยังสร้างไม่เสร็จนะ เข้าใจว่าตรง Base Station จะทำเป็นโรงแรมด้วย ส่วนข้างบนก็จะมีศาลา มีพระใหญ่ มีวัด ให้แวะชม

เดี๋ยวสร้างเสร็จคงมีพระใหญ่อยู่ตรงนั้นแน่ๆ ส่วนทางเดินราบเรียบอันนี้แทบจะเป็นจุดเดียว ที่ไม่ใช่บันได นอกนั้นต้องขึ้นบันไดหมด เดินขึ้นทีละสิบยี่สิบขั้นถึงจะมีที่พักสั้นๆทีนึง

มีป้ายบอกระวังลมด้วย แสดงว่าข้างบนนี่น่าจะมีลมแรงได้ด้วย ถ้าตอนไหนสภาพอากาศไม่ดีนี่น่าจะต้องเดินระวังๆหน่อย ตอนเราไปนี่ก็ลมแรงเป็นระยะๆ แต่ไม่ขนาดตัวปลิวหรอกนะ แค่ต้องระวังบ้าง ไม่งั้นร่มหรือหมวก หรือเครื่องประดับอย่างใดอย่างนึงอาจจะปลิวหายไปกับสายลมได้

นอกจากนั้นพอใกล้จะถึงยอด Fansipan Summit แล้ว จะมีป้ายบอกให้ต่อคิวเสียด้วย ก็ไม่น่าแปลกใจอะไร เพราะช่วงคนเยอะๆนี่คงโกลาหลเลยล่ะ บันไดก็ไม่ได้กว้างมาก ถ้าคนมาออกันแล้วเบียดเสียดแย่งกันขึ้นไปด้านบนอาจจะมีอันตราย

หลังจากแฮ่กมาครึ่งชั่วโมง เราก็มาถึงยอดเขา Fansipan เสียที ตรงยอดนี้จะมีธงเวียดนามเอาไว้ให้ถือเป็น prop ถ่ายรูปซะด้วย แต่การแย่งชิงฉากถ่ายรูปนี่เป็นสงครามกันเลยทีเดียว เนื่องจากนักท่องเที่ยวทั้งหลาย ก็ไม่มีวัฒนธรรมการต่อแถวหรอก แย่งกันปีนเขามาคนละด้าน แย่งกันถือธง กว่าจะได้รูปพวกนี้มา ต้องรอจังหวะ และต้องคอยบอกคนอื่นว่า เฮ้ย รอก่อน ขอถ่ายรูปก่อน อย่าพึ่งขึ้นมา อะไรแบบนี้ด้วย อย่าไปเกรงใจ ต้องบอกนะ เงียบๆขี้เกรงใจแบบพี่ไทยไปนี่รับรองมีคนอื่นแถมมาในรูปเพียบ

พอถ่ายรูปจนพอใจเราก็ลาจากยอดเขา Fansipan กลับสู่ที่พัก ขากลับหมดแรงถ่ายรูปแล้ว แต่ Cable Car ขากลับของเราก็ว่างเหมือนเดิม ในขณะที่ขาขึ้นนั้นแน่นขนัดไปด้วยผู้คน.. แสดงว่าการมาช่วงเวลากลางวันนี้ช่วยให้เราหลีกหนีเหล่านักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่ได้ดีจริงๆ

ที่พักใน Sa Pa ของเราคือโรงแรม H’Mong Hotel Sapa จองผ่านเอเจ้นท์มา ได้ราคาโอเคอยู่ แต่ห้องเต็มสุดๆ เลยไม่ได้ห้องชั้นบนที่มีวิวระเบียง

ตัวห้องไม่มีพัดลม แอร์นี้ไม่มีอยู่แล้ว น้ำแรงใช้ได้ ส่วน Wifi ไม่ค่อยดีเท่าไหร่

พอกลับถึงห้อง อาบน้ำอาบท่า ก็สลบกันทันที แล้วก็ตั้งมือถือปลุกไว้ตอนหัวค่ำ เพื่อจะได้ตื่นออกไปหาของกินในเมือง

โรงแรม H’Mong นี่จัดว่าห่างจากกลางเมืองเหมือนกัน แต่ก็เดินได้สบาย ขาไปที่เมืองนี่เดินลงเขา ไม่ค่อยมีปัญหา ขากลับเดินขึ้นเขาก็จะต้องใช้พลังงานมากกว่า

ตรงกลางเมืองมีลานกิจกรรม เด็กผู้ชายตั้งวงแตะลูกอะไรสักอย่างเล็กๆ จริงๆซื้อลูกตระกร้อมาฝากเค้าก็น่าจะดี

คนขายหลบหลังผ้าซะงั้นน่ะ ถ้าไม่มองดีๆแทบไม่เห็นนะ นี่คือแอบหลับหรือไงก็ไม่รู้ แปลกดีเลยถ่ายรูปมา

เราเดินสำรวจของกินกันอยู่พักนึงก็ตกลงใจว่าจะกิน Hot Pot หมู ราคาน่าจะหลายแสนดองอยู่ จำไม่ได้แล้วว่าเท่าไหร่

เอาว่าก็พอกินได้ แต่ให้เทียบกับสุกี้เมืองไทย ของเราเหนือกว่าเยอะตามระเบียบ

พอท้องอิ่มเราก็ออกเดินเรื่อยเปื่อย ของที่เหล่าม้งเอามาขายส่วนใหญ่เป็นเสื้อผ้า เครื่องประดับ ที่เราคงไม่ได้ใช้ เลยไม่ได้เสียเงินซื้ออะไรเลย

กลับมาตรงลานกิจกรรม เจอคนมหาศาล ต่างกับตอนก่อนไปกินข้าวลิบลับ ตรงเวทีมีการแสดงรำพื้นเมือง แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นการประกวด หรือเป็นกิจกรรมปรกติของคนที่นี่เหมือนกัน

หลังจากนี้เราก็เดินกลับโรงแรม และนอนหลับเอาเป็นเอาตาย เพราะเหนื่อยกันมาทั้งวัน แล้วเจอกันใหม่ตอนถัดไป