All Under the Sun

ஆதலினால், காதல் செய்வீர்

2011-08-26T01:34:00.000-07:00

இரண்டு வருடத்திற்கு முன்னால், ஒரு பொறியியல் கல்லூரி மாணவன் காதலிக்குறேன் என்று சொன்னால் "போடா.. போய் படிக்குற வழிய பாரு"ன்னு சொல்லி இருப்பேன். இன்று, மிகவும் சந்தேகம்... எப்படியும், அவன்' படிக்கும் Electrical Engineering, Electronics Engineering, Instrumentation and Control Systems, Engineering Drawing, Carpentry, Lathe, Digital Systems, Engineering Chemistry, Engineering Physics போன்ற பாடங்கள் பின்னால் பத்து பைசாவுக்கு உபயோகப்படும் என்று தோன்றவில்லை. எப்படியும், முக்கால்வாசி மாணவர்கள் TCS, CTS, HCL, Wipro, Infosys, IBM services, HP Services, Satyam, Accenture போன்ற நிறுவனங்களில் ஜல்லி அடிக்க போகிறார்கள். இந்த நிறுவனத்தில் ஜல்லி அடிக்க மேலே குறிப்பிட்ட ஒரு பாடம் கூட அவசியம் இல்லை. என்ன தேவை? கொஞ்சம் நுனி நாக்கு ஆங்கிலம், கொஞ்சம் கணிப்பொறி அறிவு, எந்த நிலையையும் சமாளிக்கும் திறமை, நிறைய அரசியல்... இதுக்கு எதுக்கு ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு படிக்கணும்? ஒழுங்கா காதல் பண்ற வேலைய பார்க்கலாம்.

பெத்தவங்க பார்த்து கல்யாணம் பண்றதுல நிறைய சிரமம். முக்கியமா, ஜோசியக்காரன். முக்கி முக்கி படிச்சு, பரீட்சை எழுதி, வேலை வாங்கி, தேவையான அளவு அரசியல் பண்ணி, onsite வந்து, வேலை பார்க்குற மாதிரி நடிச்சு, இந்த பக்கம் வேலைய வாங்கி அந்த பக்கம் offshore கிட்ட கொடுத்து அவன ஒரு கத்து கத்தி, அவன்கிட்ட வேலைய வாங்கி நம்மளே செஞ்சு கிழிச்ச மாதிரி ஒரு scena போட்டு, இரண்டு வாரத்துக்கு ஒரு தடவ சம்பளம் வாங்கி, டாலர் டாலரா கணக்கு போட்டு செலவு பண்ணி வாழ்கையில் settle ஆகணும்ன்னு முயற்சி பண்ணா, பத்தாவதோட படிப்ப நிறுத்திட்டு, கொஞ்ச வருசம் ஊர சுத்திட்டு, அப்புறம் ஒரு போர்ட மாட்டிக்கிட்டு ஜோசியம் பார்க்க உட்காறவன் கால்ல விழ சொல்லுவாங்க. சரி, பரவாயில்லைன்னு அவன்கிட்ட போய் கேட்டா: "2,4,6,8,10,12 கட்டத்துல சனி இருக்க கூடாது. 3,5,7,9,11 கட்டத்துல இருந்தா அதுக்கு நேர் பார்வையில செவ்வாயும் புதனும் இருக்க கூடாது. 8, 10 ல குரு இருக்க கூடாது. அவரு இவற சைட்டு அடிக்க கூடாது. இவரு அவர சைட்டு அடிக்க கூடாது." இப்பிடி ஆயிரம் ரூல்ஸ் பேசுவாங்க. ஏன்டா? மொத்தமா இருக்கறது 12 கட்டம். இதுல ஏன்டா ஏன் உயிரை வாங்குறீங்க. ஒருவேளை, நம்மள விட நல்லா இருக்காங்களேன்னு கடுப்புல இப்பிடி பண்றாங்களா? யாரவது, ஜோசியகாரங்க மனநிலைய பத்தி ஆய்வு கட்டுரை எழுதி Phd பண்ணலாம்.

அதுலயும், இப்போ பொண்ணு தேடுற விதமே மாறிடுச்சு. முன்னர் மாதிரி Hindu-வில் விளம்பரம் கொடுக்க வேண்டாம். ஏராளமான வலை மனைகள் வந்தாச்சு. இன்ன மதத்தில், இன்ன சாதியில், இன்ன உட்பிரிவில், இன்ன கிளை பிரிவில் பெண் வேண்டும் என்று கேட்க முடியும். அவனவன் மூளைய கசக்கி கணிபொறிய கண்டுபிடிச்சு, இணையத்தை கண்டுபிடிச்சு அடுத்து என்ன பண்ணலாமுன்னு யோசிக்குறப்போ, சாதி வாரியா துணை தேட அத உபயோகபடுத்துற மூளை இந்தியனுக்கு மட்டும்தான் வரும். இதுல இன்னொரு விஷயம் கவனிக்கணும். அதிகம் படிச்சவங்ககூட, இதுல குறிப்பா இருக்குறது. ஒரு குடும்பம் எழுதி இருக்கு "கம்மா நாயுடு மட்டும். மற்ற நாயுடுகள் வேண்டாம்". இந்த குடும்பத்தின் தலைவர் ஒரு பல்கலைகழகத்தின் உயர் பொறுப்பில் இருப்பவர். குடும்ப தலைவி ஒரு ஆசிரியர். பெண் மேலே சொன்ன ஒரு நிறுவனத்தில் ஜல்லி அடிப்பவர். படிப்பின் மூலம் சாதியை ஒழித்து விடலாம் என்று இனி யாராவது சொன்னால் கட்டை எடுத்து அடிப்பேன். படிப்போ, பதவியோ, வேலையோ சாதியை ஒழிக்காது...

அடுத்து, பெண்கள் கொடுக்கும் requirements. இதுவரை எத்தனையோ client நிறுவனங்களில் இருந்து ஏராளமான requirements வாங்கி இருக்கிறேன். ஆனால், இவர்கள் கேட்பது மாதிரி மண்டையை சொரிய வைத்த தேவைகள் எதுவும் இல்லை. ஒரு பெண்:

"My future husband must be Slim & Athletic"

என்று கேட்டு இருக்கிறார். இன்னொரு பெண்:

"I go shopping a lot. He must be able to spend a lot and get me everything I want"

என்று இன்னொருவர். உண்மையில், இதை எல்லாம் பார்த்து தலையில் அடித்து கொண்டேன். "Slim & Athletic" - புருசனும் பொண்டாட்டியும் என்ன ஒலிம்பிக்ஸ்ல ஓட போறாங்களா? தேவையான எல்லாத்தையும் வாங்கி கொடுக்கறதுன்னா, LIC இல் இரண்டு மாடியும், ஒரு நாலு ஏரோபிளேனும் வாங்கி கொடுக்கலாமா?

இது எல்லாத்தையும் விட கொடுமை. ஒரு பெண்ணிடம் நேரில் பேசினேன். அப்போ அவங்க கேட்டாங்க: "What is your future plan?" அந்த பெண்ணிடம் பேசும் பொழுது நேரம் மாலை 7:30. "இனிமே போய் சமைச்சு சாப்பிட முடியாது. போற வழியில் உடுப்பியில் ஒரு ரச வடையும் மசால் தோசையும் சாப்பிட்டு வீட்டுக்கு போகலாம்"ன்னு யோசித்தேன். சத்தியமா எனக்கு அப்போ இருந்த ஒரே future plan அது மட்டும்தான். இத அப்புடியே சொல்ல முடியுமா? அப்படி எல்லாம் ஒன்னும் இல்லீங்கன்னு தலைய சொரிந்தேன். அட ஆண்டவா.....

சரி, இந்த கொடுமைய எல்லாம் தாண்டி ஒரு பொண்ண பார்த்தா, கடைசியில சொல்லுவாங்க. அந்த சம்பந்தம் வேணாம். ஏன்? அவங்க சொந்தக்காரங்க சரியில்லை. என்ன பிரச்சனை? அந்த பொண்ணோட சித்தியோட மச்சினனோட மாமனோரோட ஒன்னு விட்ட சித்தப்பா பையன்.... நான் கேட்பதை நிறுத்தி ஒரு பத்து நிமிஷம் இருக்கும்.....

சொல்லுங்க.. இவ்வளவு பிரச்சனை தேவையா? அநேகமா, இந்த பிரச்சனை எல்லாம் வராம இருக்க சுமாரான வழி, பேசாம படிக்குற காலத்துலேயே காதலிக்கணும். (கல்லூரிக்கு வெளிய வர்றதுக்குள்ள பாதி பேரு commit ஆயிடுவாங்க). அதனால, நான் என்ன சொல்ல வரேன்னா:

"ஆதலினால், காதல் செய்வீர்"

அம்பானி பையனும் அப்புசாமி பையனும்...

2011-06-12T11:44:00.000-07:00

கொஞ்ச நாள் முன்னாடி தமிழ்நாட்டு நண்பர் ஒருத்தரிடம் கதையடித்தேன். நண்பர் லேசுப்பட்டவர் இல்லை. அன்னா ஹசாரே உண்ணா விரதம் இருந்தாருன்னு இவரும் ரெண்டு நாள் சாப்பிடாம இருந்தவர். அப்பப்போ சமுதாயத்த பத்தி இவரு பேசுறத கேட்டா, எனக்கு காதுல 'static' அடிக்கும். பேச்சு, அங்க சுத்தி இங்க சுத்தி அரசியலுக்கு வந்திடுச்சு...

நண்பர்: நம்ம தமிழ்நாட்டு ஜனங்கள திருத்தவே முடியாது. இவங்களுக்கு இதுவும் வேணும். இன்னமும் வேணும். அந்த அம்மாவை ஆட்சியில உக்கார வெச்சாங்க இல்ல... நல்லா படட்டும்..

நான்: ஏன்டா.. ரெண்டு மாசத்துக்கு முன்னாடி அய்யாவோட ஆட்சிய திட்டுனியே...

நண்பர்: அது வேற.... ஆனா, அந்த ஆளு கொண்டு வந்தாருன்னு, சமச்சீர் கல்வி திட்டத்த நிறுத்திடுச்சே.. இந்த அம்மாவை திருத்தவே முடியாது.

நான்: அந்த அம்மா எதுக்காக நிறுத்திச்சுன்னு எனக்கு தெரியாது. ஆனா, அதை நிறுத்தினது உத்தமம். சமச்சீர் கல்வி ஒரு உதவாத திட்டம்.

நண்பர்: உன்னைய மாதிரி படிச்ச கொழுப்பெடுத்த '!@#$%^' ஆளுங்க இருக்கறதாலதான் நம்ம நாடு உருப்படாம இருக்கு. உனக்கெல்லாம் படிச்சு அமெரிக்கா போயிட்ட கொழுப்பு. மவனே, நீ மட்டும் இந்தியா பக்கம் வந்தா, உன்னைய ''!@#$%^ '!@#$%^ '!@#$%^' பண்ணிடுவேன்....

நான்: Oops..

....

அப்புறம் பேச்சு வேற பக்கம் போயிடுச்சு. இப்போ யோசிச்சு பார்க்கிறேன். உண்மையிலேயே, சமச்சீர் கல்வி திட்டம் அவசியமா? அதனால யாருக்கு என்ன லாபம்? தமிழ்நாட்ட பொறுத்த அளவில், கல்வியோட தரம் சரியா இல்லைன்னு ஒத்துக்கறேன். அது சரி செய்ய பட வேண்டியது அவசியம். ஆனால், எல்லாருக்கும் அரசாங்கம் சொல்ற பாடத்திட்டம் தேவையா? முதல்ல, சமச்சீர் கல்வின்னா என்ன?

எல்லா மாணவர்களுக்கும் ஒரே விதமான கட்டமைப்பு வசதிகள், ஒரே விதமான திறமையுள்ள ஆசிரியர்கள், ஒரே விதமான பாடத்திட்டம் இதெல்லாம் இருக்கணும். இதுல சொல்லாத ஒரு விஷயம் - ஒரே விதமான கட்டணம். மத்த எல்லாம் ஒரே மாதிரி இருந்தா எவன் அதிக கட்டணம் கொடுப்பான்? ஒரே கட்டணம் தான் கொடுப்பான். படிக்கும் போது புல்லரிக்குது. எல்லாருக்கும் ஒரே விதமான கல்வி. இல்லையா? இல்லை... ஒரு சில விஷயங்கள் படிக்கும் பொழுது புல்லரிச்சாலும் நடைமுறைக்கு ஒத்து வராது. ஏன்?

இப்போ நம்ம ஊருல அரசாங்கமே பள்ளிக்கூடம் நடத்துது. அவங்க நடத்துற பள்ளிகூடத்துல ஒரே பாடத்திட்டம் ஏற்கனவே இருக்கு. மத்தபடி இருக்குற 'மெட்ரிக்' மாணவர்களுக்கு மட்டும்தான் வேற பாடத்திட்டம். இதுல எது நல்ல பாடதிட்டம்ன்னு சொல்லி தெரிய வேணாம். உங்களுக்கு எல்லாரும் நல்ல கல்விய அடையனும்முன்னு ஆசை இருந்தா அரசாங்க பாட திட்டத்த மாத்தலாமே? செய்ய மாட்டாங்க. அத விட்டுட்டு 'மெட்ரிக்' பாட திட்டத்தோட தரத்த குறைப்பாங்க. இது தேவையா? இவங்க பாடத் திட்டம் புடிச்சிருந்தா ஜனங்க பிள்ளைகள அரசாங்க பள்ளிக்கூடத்துல சேர்த்து விடுவாங்களே... அப்படி செய்யாத போதே தெரிய வேணாம். தப்பு எங்கன்னு? அத சரி பண்ணுறத விட்டுட்டு எல்லாருக்கும் ஒரே கல்வி திட்டம் ரொம்ப அவசியமா.....

அடுத்து எல்லாரும் கேட்குற ஒரு கேள்வி.... 'இந்த உலகத்துல பிறக்குற எல்லா குழந்தைகளும் சமம். அப்படி இருக்கும் பொழுது அம்பானி பையன் ஒரு மாதிரி படிப்பு படிக்குறான். அப்புசாமி பையன் ஒரு மாதிரி படிப்பு படிக்குறான். இது தப்பு இல்லையா? இது அந்த குழந்தையோட உரிமைய பாதிக்காதா?

ஜனங்க இந்த கேள்விய கேட்டாத்தான் எனக்கு அப்புடியே பத்திகிட்டு வரும். இந்த விசயத்துல அந்த குழந்தையோட உரிமை ஒண்ணுமே இல்லை. ஒரு மனிதனுக்கு கல்வி, உரிமை கிடையாது. அது ஒரு வசதி, பரிசு. It is not a right. But, it is a privilege. ஆனால், அந்த குழந்தைக்கு என்ன மாதிரியான கல்வி கிடைக்கணும் முடிவு பண்ற உரிமை அந்த குழந்தையோட அம்மா அப்பாவுக்கு இருக்கு. அந்த உரிமை அவரவர் உழைப்புக்கும் தகுதிக்கும் ஏற்றவாறு அமையும். பெட்ரோல் பங்குல வேலை பார்த்து பின் வாழ்கையில் கஷ்டப்பட்டு உழைச்சு முன்னுக்கு வந்த அம்பானிக்கும், அஞ்சாம் வகுப்போட படிப்ப நிறுத்தி பின் மாடு மட்டுமே மேச்ச அப்புசாமிக்கும் ஒரே மாதிரி உரிமை இருக்க முடியாது. அம்பானியோட உழைப்புக்கு கிடைத்த பரிசு அவரு பையனோட கல்வி. இப்போ அம்பானி பையனும் அப்புசாமி பையனும் ஒரே மாதிரி படிக்கனும்ன்னு சொன்னா இது அம்பானியோட உரிமைய பறிக்கறது. இது மட்டும் சரியா?

வெறும் அரசியலுக்காக இந்த மாதிரி கல்வி திட்டத்த கொண்டு வந்து தமிழர்கள் வாழ்கையில் முன்னேற இருக்குற ஒரே நம்பிக்கையான கல்வியில மண்ணை போட கூடாது.

ஆள்பவளும் நீயே....

2011-05-31T00:04:00.000-07:00

வெகு நாட்கள் கழித்து கவிதை என்ற பெயரில் இதை கிறுக்கினேன். யாரை பற்றி எழுதினேன்? அட.. அது எதுக்குங்க....

அழகன் அவன் ஊரில்

உதித்தவள் நீ

அன்பின் உருவாக

அமர்ந்தவள் நீ

அகிலத்து புலவர்

எல்லாம் கூடினாலும்

அறிவுக்கு அடங்காத

அதிசயம் நீ

எந்த நாளும்

என் மனதில் வாழும்

அமுதம் நீ

எப்பொழுதும் என்

கவியின்

அர்த்தம் நீ

எட்ட நின்று பார்க்கும்

என் - வாழ்கையின்

அகரம் நீ

பாற்கடலில் உருவான

அற்புதம் நீ

பார்வையிலே எனை வீழ்த்தும்

அழகியும் நீ

பார்த்தாலே முக்தி தரும்

ஆனந்தம் நீ

அன்பாய்...

அமுதமாய்....

அகரமாய்.........

ஆனந்தமாய்......

என் வாழ்கையை

ஆள்பவளும் நீயே....

இரா.சாரங்கன்

அன்னா ஹசாரே - சில கருத்துக்கள்....

2011-04-10T16:00:00.000-07:00

கடந்த ஒரு வாரமாக அன்னா ஹசாரேவுக்கு ஆதரவான இணைய பதிவுகள், பேஸ்புக்கில் செய்திகள், பல இடங்களில் போராட்டங்கள், அமெரிக்காவில் சில பல்கலைகழகங்களில் மெழுகுவர்த்தி ஏற்றுதல்.... இப்பிடி ஒரே அலப்பற.... ஒரு வழியா போராட்டமும் முடிஞ்சிது. 'சொல்றத செய்வோம்... செய்யுறத சொல்லுவோம்'ங்கற லட்சியத்தோட இருக்குற இந்திய அரசாங்கம் வாக்கு கொடுத்திருச்சு... அதனால இனி யாரும் கவலை பட வேணாம். இன்னும் ஒரு வருசத்துல அந்த சட்டம் அமலுக்கு வந்துடும். இந்தியா இன்னும் ஒன்பது வருசத்துல வல்லரசு ஆயிடும். இந்த போராட்டத்துல கலந்துகிட்ட எல்லா அறிவு ஜீவிகளும் சந்தோசமா ஒய்வு எடுக்க போலாம். ஏன்னா, துனிசியா - எகிப்து - லிபியா மாதிரி நம்மளும் பெரிய போராட்டம் நடத்தி வெற்றி அடைஞ்சிட்டோம்.. இல்லியா? உண்மையிலேயே, நம்ம நாட்ட நினைச்சு அழறதா சிரிப்பதான்னு தெரியலே....

மேல படிக்கறதுக்கு முன்னாடி ஒரு சில விஷயம்... அன்னா ஹசாரே மீது எனக்கு எந்த வெறுப்பும் இல்லை. எனக்கும் அவர் மேல நிறைய மரியாதை இருக்கு. இந்த புது சட்டத்தால உண்மையிலேயே நாட்டுக்கு நல்லது நடக்கும்ன்னு அவர் நம்பறார். அவர் நம்பிக்கைய நான் மதிக்கிறேன். ஆனா, ஒத்துக்க மாட்டேன். ஏன்?

கொஞ்ச நேரம், உங்க உணர்ச்சிகள் எல்லாத்தையும் மூட்டை கட்டி வெச்சிட்டு யோசிச்சு பாருங்க? இந்த 'லோக் பால்' சட்டம் உண்மையிலேயே நாட்டுக்கு உதவுமா? ஒரு புது சட்டம் உருவாக்கப்படும் போது, அந்த சட்டத்தோட சரி-தவறுகளை, நடைமுறை சிக்கல்களை, மாற்று சட்டங்களை ஆராயணும். நடந்து முடிஞ்ச ஒரு வார கூத்துல, இந்த விசயத்தை ஆராய்ஞ்சு இந்த சட்டத்துக்கு ஆதரவு கொடுத்துவங்க ரொம்ப கம்மி. அரசாங்கம் மேல இருக்குற வெறுப்பு, கட்சிகள் மேல இருக்குற வெறுப்பு, 71 வயசு காந்தியவாதி மேல இருக்குற மரியாதை - இவை மட்டும்தான் மக்கள் ஆதரவுக்கு காரணம். ஆனா, ஒரு சட்டம் கொண்டு வர, இது மட்டும் போதுமா? எந்த ஒரு விசயத்துக்கும் ரெண்டு பக்கம் இருக்கு. இந்த சட்டத்தோட இன்னொரு பக்கத்த யாரும் பார்த்ததா தெரியல.

இந்த சட்டத்த நடைமுறை படுத்த முடியும்ன்னு எனக்கு தோணலை. ஊழலை ஒழிக்க இப்போ இருக்குற அமைப்புகள் இல்லாம புதுசா ஒரு அமைப்பு உருவாக போகிறது. இதில் யார் இருப்பார்கள்? ஓய்வு பெற்ற நீதிபதிகள்... IAS அதிகாரிகள்... மக்கள்.. அப்படின்னு சொல்றாங்க. நம் நாட்டு நீதிபதிகளோட லட்சணம் நமக்கே தெரியும். அதிகாரிகள்? காமெடி பண்ணாதிங்க பாஸ்... மக்கள்? யார் இந்த மக்கள்? எப்படி இவர்களை தேர்வு செய்வாங்க? யார் இவர்களை தேர்வு செய்வாங்க? அதுக்கு தனியா ஒரு தேர்தல் நடத்துவார்களா? இல்லை, அரசாங்கம் (அதாவது அரசியல்வாதிகள் ) இவர்களை தேர்வு செய்வார்களா? ஆக, ஏதோ ஒரு இடத்தில் அரசியல்வாதிகளை சார்ந்து இருக்கும் இவர்கள் எப்படி அவர்கள் ஊழலை எதிர்ப்பார்கள்? இப்படி ஆயிரம் பிரச்சனைகள் உள்ள சட்டம் இது. ஆனால் ஒரு காந்தியவாதி மேல் உள்ள மரியாதையால் இதற்கு கண்மூடித்தனமான ஆதரவு.

உண்ணா விரதப் போராட்டம் முடிஞ்சு இன்னும் ஒரு வாரம் கூட முடியலை. அதற்குள், போராட்டம் நடத்திய குழுவினருக்குள் சண்டை. ஒரு குடும்பத்தை சேர்ந்த இரண்டு பேர் எதற்காக 'கமிட்டி'யில் இருக்க வேண்டும் என்று? இவர்களா ஒரு உருப்படியான சட்டத்தை கொண்டு வர போறாங்க. எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை....

இன்னும் என்ன கூத்துகள் நடக்கும் என்று பார்ப்போம்.....

காதலும்...பொண்ணுக வாலும்....

2011-03-21T00:16:00.000-07:00

இந்தியாவில் உள்ள நண்பர் ஒருவருடன் பேசி கொண்டிருந்தேன். நண்பர் சமீபத்தில் காதல் தோல்வி அடைந்தவர். அவர் செய்த தவறு? மிகவும் எளிமையான தவறு. காதலித்த பெண்ணை அவரால் மாதம் ஒருமுறை மட்டும்தான் பார்க்க இயலும். மற்ற நேரங்களில், தொழில் விசயமாக பல ஊர்களுக்கு பயணம் செய்ய வேண்டிய சூழ்நிலை. அதனால், தினமும் தொலைபேசி மூலம் பேசுவார். விளைவு? ஒரு முறை ஊர் திரும்பி வந்து பார்த்தார். அந்த பெண், தனக்கு அவர் மேல் காதல் இல்லை என்று கூறி விட்டார். நண்பர் மனமுடைந்து விட்டார். அதை மறக்க, அவருக்கு தெரிந்த ஒரே வழி. தனது தொழிலில் 24 மணி நேரமும் இயந்திரம் போல வேலை செய்ய ஆரம்பித்து விட்டார். இந்த நிலையில்தான் என்னுடன் பேசினார்.

பேச்சு எங்கெங்கோ அலைந்து, இறுதியில் மோகன்தாஸ் காந்தியிடம் வந்து நின்றது. நான் கேள்விப்பட்ட கதை ஒன்றை சொன்னேன் . காந்தியின் நான்காவது மகன் தேவதாஸ் காந்தி. ராஜாஜியின் மகள் லக்ஷ்மி. இவர்கள் இருவரும் காதலித்தார்கள். அப்பொழுது தேவதாசுக்கு வயது 28. லக்ஷ்மிக்கு வயது 15. இந்த வயது வித்தியாசம் காரணமாக காந்தியும் ராஜாஜியும் அவர்களை ஐந்து வருடம் காத்திருக்க சொன்னார்கள். ஒரு நிபந்தனையும் விதித்தார்கள். பிரிந்திருக்கும் ஐந்து வருடமும் இருவரும் எந்த விதத்திலும் தொடர்பு கொள்ளக்கூடாது. இருவருமே அதை ஏற்று கொண்டார்கள். ஐந்து வருடம் கழித்து 1933-இல் திருமணம் செய்து கொண்டார்கள். இந்த சம்பவத்தில் ஒரு விஷயம் யோசிக்கிறேன். காந்தியும் - ராஜாஜியும் எதற்காக அந்த ஐந்து வருட நிபந்தனை விதித்தார்கள்? வயது வித்தியாசம் மட்டும்தான் காரணமா? ஒருவேளை, லக்ஷ்மிக்கு 21 வயதாகி இருந்தால், அதே நிபந்தனை விதித்திருப்பார்களா?

நிச்சயம் விதித்திருப்பார்கள் என்று தோன்றுகிறது. அவர்கள் காதல் உண்மையானதா என்று சோதிக்க மிகவும் அற்புதமான பரீட்சை. அவர்கள் காதல் உண்மையாக இல்லாவிட்டால் நிச்சயம் ஐந்து வருடம் அவர்களால் தாக்கு பிடிக்க முடியாது. இந்த பரீட்சையில் தோல்வி அடைந்துவிட்டால் பிறகு காதலித்தவரை நினைத்து புலம்புவதில் அர்த்தமே இல்லை. ஏனென்றால், ஆரம்பத்தில் இருந்தே அது உண்மையான காதல் இல்லை. இது நடந்தது 1930-களில். இப்பொழுது காலம் மிகவும் வேகமாக முன்னேறி விட்டது. ஐந்து வருடம் எல்லாம் ரொம்ப அதிகம். ஐந்து மாதம் கூட பல காதல்கள் தாங்குவதில்லை. இதோ, ஒரு சில மாதங்கள் பிரிந்ததால் நண்பரின் காதல் தோல்வியில் முடிந்துவிட்டது. (அடியேனுக்கு, இந்த விசயத்தில் நான்கு வருடம் காத்திருந்து தோல்வி கிடைத்தது. வாழ்கையில் நான் வீணடித்த நான்கு வருடங்கள் என்ற வருத்தம் இன்றும் எனக்கு உண்டு )

இதெல்லாம் கேட்ட நண்பர் சொன்னார். இப்போதான்டா புரியுது. லவ் பண்றவன் எல்லாம் ஏன் பொண்ணுக வால புடிச்சுகிட்டே சுத்தரானுகன்னு. ஒரு நிமிஷம் விட்டாலும் விட்டுட்டு போயிருவாங்கன்னு ஒரு பயம்தான். எனக்கு என்னமோ அவர் சொன்னது உண்மைதான்னு தோணுது. பேசி முடிக்கும் பொழுது, தான் படித்த ஒன்றை சொன்னார்:

"If you love something, set it free; if it comes back it's yours. It it doesn't, it never was"

"நமக்கெல்லாம் ஞானோதயம் 26 வயசுலதான் வருது"ன்னு சொல்லி சிரித்தபடியே தொலைபேசி தொடர்பை துண்டித்தேன்.

உணவே பிரம்மம்

2010-11-21T19:31:00.000-08:00

'உணவே பிரம்மம்'ன்னு சொல்லுவாங்க. இந்த உலகத்துல எல்லாரும் படிக்கறதும் வேலை பாக்கறதும் சம்பாதிக்கறதும் எதுக்காக? என்னய கேட்டா முதல்ல சாப்பாட்டுகாகத்தான்னு சொல்லுவேன். மத்த விசயமெல்லாம் அப்புறம் தான். 'சந்தோசம்ன்னா என்னன்னு அனுபவிக்கும்போது தெரியாதுன்னு' விருமாண்டி படத்துல ஒரு வசனம் வரும். அது எதுக்கு பொருந்துதோ இல்லையோ சாப்பாடு விசயத்துக்கு அற்புதமா பொருந்தும். இந்தியாவுல இருந்தப்போ நல்ல சாப்பிட்டேன். அந்த காலத்துல அதோட அருமை புரியல. அமெரிக்கா வந்ததுக்கு அப்புறம் அது கிடைக்காம அலையுறப்பதான் அதோட அருமை தெரியுது.

ஆனா, ஒரு விஷயம். அமெரிக்கர்கள் சாப்பாட்டை கொண்டாடறாங்க. அதுக்காகவே, ஒரு தனி தொலைகாட்சிய 'Food TV' ன்னு லாபகரமா நடத்துறாங்க. இருநூறு வருஷம் கூட இல்ல, அவங்க வரலாறு. ஆனா, அதுல இருக்குற சின்ன சின்ன விசயத்த கூட மறக்காம தலையில தூக்கி வெச்சி கொண்டாடுறாங்க. எந்த புகழ் பெற்ற கடைக்கு போனாலும், இது என் தாத்தா எண்பது வருசத்துக்கு முன்னாடி கண்டுபிடிச்ச உணவு. அதோட ருசி மாறாம அப்புடியே இன்னமும் செஞ்சி தரோம்னு ஒரு கதை சொல்றாங்க. உதாரணத்துக்கு, நியூயார்க் நகரத்துக்கு பக்கத்தில இருக்குற 'Anchor Bar'. இங்கதான் முதன் முதலா 'Buffalo Wings'ன்னு ஒரு உணவ உருவாக்கி இருக்காங்க. இன்னிக்கும் அந்த கடைய அந்த குடும்பம் வெற்றிகரமா நிர்வகிக்குது. அவங்களோட 'Sauce'அ உலகம் பூரா ஏற்றுமதி பண்றாங்க.

அமெரிக்காவோட தென் மாநிலங்களில் 'Waffle House'ன்னு ஒரு கடை. நம்ம ஊர் இனிப்பு பணியாரம் மாதிரி ஒன்றுதான் அங்க முக்கியமான உணவு. 1955-இல் இந்த கடைய திறந்தாங்க. இந்த கடைக்கு மக்கள் தரும் வரவேற்பு ஆச்சர்யமான விஷயம். பேஸ் புக் போன்ற இணையதளங்களில் இதற்கென குழுக்கள் அமைத்து ஆதரிக்குறாங்க. அது மட்டுமல்ல. இப்போ அந்த கடைக்கு பல இடத்துல கிளைகள் இருந்தாலும், அது முதல் முதலா ஆரம்பிச்ச கடைய இன்னும் அப்புடியே பழமை மாறாமல் வெச்சிருக்காங்க. இப்பிடி ஒவ்வொரு கடை(டி)க்கும் ஒரு கதை. ஒரு வரலாறு. இது அவங்களுக்கு பல சமயம் லாபகரமான தொழிலா இருக்கு. இன்னிக்கு, நயாகரா நீர் வீழ்ச்சிய பாக்க போற யாரும் 'Anchor Bar' போகாம வர மாட்டாங்க.

இதே மாதிரி யோசிச்சா, நம்ம ஊருலயும் நிறையா கடைங்க லாபம் பார்க்கலாம். ஆனா, நம்ம என்ன பண்றோம்? நம்ம சாப்பாட்ட விட்டுட்டு அமெரிக்க சாப்பாட்டு பின்னாடி அலையுறோம். போன வருஷம் போனப்போ, சென்னையில இருக்கற Mcdonalds கடையுல சனம் நீள வரிசையுல நின்னு வாங்கி சாப்பிட்டத பார்த்தேன். தலையில அடிச்சுக்கிட்டு வந்தேன். 'Spencer Plaza' வுல இருக்குற 'Sub Way' இல் ஒரு 'Sub' இருநூது ஐம்பது ரூபாய்க்கு மக்கள் வாங்கி சாப்பிட்டத பார்த்தேன். உண்மையிலேயே, இந்த சனத்துக்கு நம்ம சாப்பாட்ட பத்தி தெரியுமான்னு சந்தேகம் வந்திடுச்சு.

உச்சி வெயில் மண்டைய பிளக்கும் போது, கொஞ்சம் கம்மங் கூழோ கேப்பங் கூழோ குடிச்சா ஒரு சுகம் வரும் பாருங்க. அதுவும் அதுக்கு தொட்டுக்க வெங்காயம் வஞ்சினம் இருந்துச்சுன்ன சொர்க்கம்தான். இது ராஜ ராஜ சோழன் குடிச்சது, ராஜேந்திர சோழன் குடிச்சதுன்னு எதாவது ஒரு கதை சொல்லி விக்காம, இன்னிக்கு அத சுத்தமா மறந்துட்டு கோக் பெப்சின்னு நாம குடிக்க போயிட்டோம். காலையில, இப்போ எல்லாம் சனங்க 'Corn Flakes' சாப்பிட ஆரம்பிச்சுடாங்க. இதுல எத்தனை பேரு ராகி களிய சாப்பிடுவாங்க? இந்த மாதிரி பல சாப்பாடா நாம மறந்துட்டு வரோம்ன்னு தோணுது. பதநீர், பானகம், கள்ளுன்னு இந்த சாப்பாடெல்லாம் இன்னும் அம்பது வருஷம் கழிச்சி இருக்குமான்னே தெரியலே. நம்ம ஊருல மட்டும் ஏன் இந்த நிலைமை?

இந்தியாவும் மனித உரிமைகளும்

2010-10-14T02:14:00.000-07:00

இந்தியா மீது இருக்கும் நம்பிக்கை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைந்து வருகிறது. நாட்டில் நடக்கும் சம்பவங்களும், அரசாங்கத்தால் இயற்றப்படும் சட்டங்களும் இந்தியா மீது இருந்த கடைசி நம்பிக்கைகளையும் தகர்க்க ஆரம்பித்து விட்டது. பல வருடங்களாகவே மனித உரிமைகள் மீறப்படுவது சாதாரண விசயமாக உள்ளது. ஆனால் கடந்த சில வருடங்களாக, நாட்டில் இயற்றப்படும் சட்டங்கள் திட்டமிட்டு மனித உரிமைகளை நசுக்குவதாக உள்ளது. உதாரணத்திற்கு, தடா, பொடா சட்டங்கள். அந்த வரிசையில், கடைசியாக தமிழ்நாடு அரசு கொண்டு வந்துள்ள 'தனியார் பள்ளிகூடங்களில் கட்டண உச்ச வரம்பு' சட்டம்.

மேலோட்டமாக பார்த்தோம் என்றால், முன்னால் சொன்ன சட்டங்களை போன்று இந்த சட்டம் மோசம் இல்லை என்று சொல்ல தோன்றும். ஆனால், ஊன்றி கவனித்தோம் என்றால், தடா, பொடா சட்டங்களை விட இந்த சட்டம் மிக கொடூரமானது. முன்னர் குறிப்பிட்ட சட்டங்கள் ஒரு சில மனிதர்களைத்தான் பாதிக்கும். ஆனால், இந்த சட்டம் கிட்டத்தட்ட முக்கால் வாசி மக்களை பாதிக்கும் சட்டம். குழந்தைகளின் கல்வியை பாதிக்கும் சட்டம். தேசத்தின் வருங்காலத்தை கேள்விக் குறியாக்கும் சட்டம். கெட்டதிலும் ஒரு நல்லது. நம் நாட்டில் இந்த சட்டத்திற்கு இன்னும் எதிர்ப்பு உள்ளது. மக்கள் இந்த மாதிரி மோசமான சட்டத்தை எதிர்க்க தயாராக இருக்கிறார்கள். அரசாங்கம் இந்த சட்டத்தை கொண்டு வர முயன்றாலும், மக்கள் அதை எதிர்க்க தயாராக இருப்பது ஆறுதலான விஷயம்.

ஆனால், இந்த சட்டத்தை எதிர்ப்பவர்கள் முன் வைக்கும் வாதங்களில் சில:
1 கோவிந்தராஜன் கமிட்டி எல்லா மக்களையும் கலந்து ஆலோசிக்கவில்லை
2 கமிட்டியின் முடிவுகள் தன்னிச்சையான முடிவுகள்
3 கமிட்டியின் முடிவுகள் மிகவும் கண்டிப்பான முடிவுகளாக உள்ளது. அதை நடைமுறையில் செயல்படுத்த இயலாது.
4 கமிட்டியின் முடிவுகளை செயல்படுத்தினால், ஆசிரியர்களுக்கு சரியான சம்பளம் கொடுக்க இயலாது. பள்ளிகூடங்கள் நட்டத்தில்தான் இயங்கும்.

மேலே குறிப்பிட்ட வாதங்களை நான் ஓரளவு ஏற்கிறேன். ஆனால், என்னை பொறுத்தளவில் இந்த வாதங்களை விட முக்கியமான வாதம் ஒன்று உள்ளது. அது 'மனித உரிமை'. முழுக்க முழுக்க தனியாரால், எந்த விதமான அரசாங்க உதவியும் இல்லாமல், தங்கள் சொந்த மூலதனத்தில் நடத்தப்படும் பள்ளிகூடங்களில் அரசாங்கம் மூக்கை நுழைப்பது மன்னிக்க முடியாத குற்றம்.

ஒரு மனிதன் எந்த ஒரு வியாபாரம் செய்தாலும் அந்த வியாபாரத்தில் உருவாகும் பொருளின் விலையை, அவன் செய்த மூலதனத்திற்கு ஏற்ப முடிவு செய்யும் உரிமை உள்ளது. அதை போன்றதுதான் பள்ளிகூடங்களும். பல லட்ச ரூபாய் பணத்தை முதலீடு செய்து, பல்வேறு ஆசிரியர்களை பணிக்கு அமர்த்தி, கட்டடங்கள் கட்டி பள்ளிகூடங்களை உருவாக்குகிறார்கள். அவ்வளவு உழைப்பிற்கும், முதலீட்டிற்கும் ஏற்ப லாபம் வர வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது இயற்கை. இதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்? ஆனால், கல்வி என்பது வியாபாரம் இல்லை. சமூக சேவை என்று ஒரு வாதம் எழலாம். ஆனால், அது பகுத்தறிவுக்கு ஒவ்வாத வாதம். ஒரு வகையான 'romantic' வாதம். 21 ஆம் நூற்றாண்டின் நிதர்சனத்தை புரிந்து கொள்ளாத, புரிந்து கொள்ள மறுக்கும் வாதம். இன்று, நாம் ஏற்றாலும் ஏற்கா விட்டாலும் கல்வி ஒரு வியாபாரம்தான்.

இப்படி சொல்வதால், நான் கல்வியின் தரம் குறைந்து விட்டது என்றோ, கல்வி வியாபாரமானது தவறு என்றோ நான் சொல்லவில்லை. அது ஒரு இயற்கையான நிகழ்வு என்று மட்டும்தான் சொல்கிறேன். அரசாங்க பள்ளிகூடங்களுக்கும் தனியார் பள்ளிகூடங்களுக்கும் தரத்தில் ஒப்பீடு செய்ய நான் தயாராக இல்லை. அது தேவையும் இல்லை. தனியார் பள்ளிகூடங்கள் தங்கள் பள்ளியில் சேர சொல்லி யாரையும் வற்புறுத்தவில்லை. யாரையும் மிரட்டவில்லை. நாங்கள் இந்த பள்ளிகூடத்தை நடத்துகிறோம். இவற்றை எல்லாம் சொல்லி கொடுக்கிறோம். அதற்கு இவ்வளவு பணம் தர வேண்டும் என்று விளம்பரம் செய்கிறார்கள். அந்த பள்ளிகூடத்தில் பிள்ளைகளை சேர்ப்பதும் சேர்க்காததும் பெற்றோரின் விருப்பம். பெற்றோரால் அந்த பணத்தை கொடுக்க முடியும் என்றால் அங்கே சேர்க்கட்டும். இல்லை என்றால், வேறு பள்ளிக்கூடம் பார்த்து கொள்ளட்டும். அதை விடுத்து, இவ்வளவு பணம்தான் வாங்க வேண்டும் என்று சொல்வது அபத்தம். இன்னும் பச்சையாக சொன்னால், இது அரசாங்கம் செய்யும் 'ரவுடித்தனம்'.

இந்த நேரத்தில், இன்னொரு விசயத்தையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும். அரசாங்கமே மக்களுக்காக அரசாங்க பள்ளிகூடங்களை நடத்துகிறது. தேர்தலை மனதில் வைத்தும், ஒட்டு வங்கிகளை காப்பாற்றி கொள்ளவும் அரசாங்க பள்ளிகளில் மிக குறைந்த கட்டணம் மட்டுமே வசூலிக்கபடுகிறது என்பது வேறு விஷயம். அரசாங்கம் நடத்தும் பள்ளிகூடங்களும், தனியார் நடத்தும் பள்ளிகூடங்களும் ஒரு வகையில் போட்டியாளர்கள். அப்படி இருக்க, தனியார் பள்ளிகள் இவ்வளவுதான் கட்டணம் வாங்க வேண்டும் என்று அரசாங்கம் சொல்வது வேடிக்கையாக உள்ளது. தெளிவாக சொன்னால், இது ஒரு 'Conflict of Interest'.

ஓட்டப் பந்தயத்தில் இரண்டு பேர் கலந்து கொண்டார்கள். அதில் ஒருவன் அடுத்தவனிடம் "நான் இந்த போட்டிக்கு போன வாரம்தான் தயாராக ஆரம்பித்தேன். அதற்கு முன்னால் நான் சோம்பேறியாக இருந்ததால் பயிற்சி எடுக்கவில்லை. ஆனால், நீ ஒரு வருடமாக பயிற்சி எடுத்து உள்ளாய். அதனால், இந்த போட்டியில் நீ ஒரு இரும்பு குண்டை காலில் கட்டி கொண்டு ஓட வேண்டும். நான் வழக்கம் போல ஓடுவேன்" என்று சொன்னானாம். அது போலதான், அரசாங்கம் தன்னுடைய பள்ளிகூடங்களுக்கும், தனியார் பள்ளிகூடங்களுக்கும் ஒரு தரத்தை கொண்டு வர முயற்சி செய்வது. இயற்கையின் விதிகளுக்கும், மனித உரிமைகளுக்கும் எதிரான இந்த மாதிரி சட்டங்கள் எதிர்க்க பட வேண்டும்.

ஆனால், நாட்டில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இதை போன்ற சட்டங்கள் கொண்டு வரபடுகின்றன. இதை எதிர்க்க வழியில்லை. மனித உரிமைகள் மெல்ல நசுக்கபடுகின்றது. அதையும் தடுக்க முடிவதில்லை. இதே ரீதியில், நம் நாடு தொடர்ந்தால்... அதை பற்றி நான் நினைக்க கூட விரும்பவில்லை....

மொக்கை தீர்ப்பு

2010-10-10T01:49:00.000-07:00

சமீபத்தில வந்த பாபர் மசூதி தீர்ப்ப எல்லோரும் பார்த்து இருப்பீங்க. என்னை பொறுத்த அளவில் இந்த தீர்ப்பு மாதிரி ஒரு மொக்கை தீர்ப்பு வேறு எதுவும் இல்லை.

முதல்ல தீர்ப்போட சாராம்சம் என்ன: "ராமர் சர்ச்சைக்குரிய அந்த இடத்தில்தான் பிறந்தார். மக்களோட நம்பிக்கையே இதற்கு ஆதாரம். சம்பந்தப்பட்ட கட்சிகாரர்கள் மூன்று பேருமே அந்த இடத்தை அனுபவித்து வருவதால், அந்த இடத்த மூன்றாக பிரித்து, மூவருக்கும் தர வேண்டும்". இந்த தீர்ப்ப சொல்றதுக்கு 1950இல் இருந்து 2010 வரைக்கும் நாள் ஆகி இருக்கு.

சென்ற நூற்றாண்டோட ஆரம்பத்தில் அந்த இடத்தில வெறும் மசூதி மட்டுமே இருந்தது. 1936இல் இருந்து இஸ்லாமிய மக்கள் அதை உபயோகபடுத்தவில்லை என்ற மொக்கை காரணத்த சொல்லி, 1949 டிசம்பர் 22 ராத்திரி ராமர் சிலைய சில இந்துக்கள் அங்க வெக்கிறாங்க. அன்னிக்கு ஆரம்பிச்ச சண்டை இன்னிக்கு வரைக்கும் நடக்குது. நான் எல்லா இடத்துலயும் இஸ்லாமியர்கள ஆதரிப்பவன் இல்லை. ஆனா, இந்த வழக்கில இந்துக்களுக்கு எந்த உரிமையுமே இல்லை. பல நாளா உபயோகப்படுத்துலன்னு சொல்றது ஒரு காரணமா?

அப்ப, எங்க வீட்டு பக்கத்துல இருக்கற பிள்ளையார் கோவில் பல வருஷமா யாரும் போகாம இடிஞ்சு போய் இருக்கு. அதுக்காக, இஸ்லாமிய மக்கள் அத எடுத்து மசூதி கட்டினா, நாம சும்மா இருப்போமா? அவங்க பண்ணது தப்புன்னா, ராத்திரியோட ராத்திரியா சிலைய வெச்சிட்டு, அது நம்ம இடம்ன்னு சொல்றதும் தப்பு. இந்துக்களோட ஒரே வாதம், அந்த இடத்துலதான் ராமர் பிறந்தார். ராமரோட பக்தனா நான் ராமர் அயோத்யாவுல பிறந்தார்னு நம்புறேன். அது சர்ச்சைக்குரிய அந்த இடமா கூட இருக்கலாம். ஆனா, சட்டப்படி அத நிரூபிக்க முடியாது. மக்களோட நம்பிக்கை எல்லாம் ஒரு ஆதாரமா? மக்கள் ஆயிரம் விஷயங்களை நம்புவாங்க. அத எல்லாம் நீதிமன்றத்துல சாட்சியா எடுக்க முடியுமா? அத வெச்சா தீர்ப்பு சொல்லுவாங்க?

இந்த மசூதிய கட்டுறதுக்கு முன்னாடி அந்த இடத்துல கோவில் இருந்துச்சுன்னு வெச்சிப்போம். (தொல்லியல் துறையோட முடிவுகள நீதிபதிகள் முழுசா வெளியிடலை) அப்படி ஒரு கோவில் இருந்ததும், அத இடிச்சிட்டு அது மேல ஒருத்தர் மசூதிய கட்டினார்ன்னு சொல்றதும் ஆச்சர்யப்பட வேண்டிய விசயமும் இல்லை. அந்த காலத்துல, இஸ்லாமிய மன்னர்கள் பல இடத்துல இத மாதிரி செஞ்சிருக்காங்க. அதுல ஒருத்தர் இதையும் செஞ்சிருக்கார். அவர் செஞ்சது பெரிய தப்புதான். ஆனா, அவர் செஞ்சி 450 வருசத்துக்கு மேல ஆயிடுச்சு. இத்தனை வருசத்துக்கு அப்புறம் இருந்துச்சா இல்லியான்னு தெரியாத ஒரு கோவில். அங்கதான் ராமர் பிறந்தாரான்னு தெரியாத இடம். சம்பந்தமே இல்லாம திடீர்ன்னு ராத்திரி வெச்ச ராமர் சிலை. இத வெச்சி 60 வருஷமா வழக்கு நடத்தி தீர்ப்பு: மூணு பேருக்கும் பிரிச்சி கொடு. ஆக:

இனி ஒரு இடத்த அதோட உரிமையாளர் 10 வருஷம் பயன்படுத்தலைன்னு வையுங்க. நாம அந்த எடத்த தாராளமா எடுத்துக்கலாம். அப்புறம் வழக்கு ஒரு 60 வருசத்துக்கு நடக்கும். அதுக்குள்ள எப்படியாவது உங்க தாத்தாவோட தாத்தாவோட தாத்தாவோட தாத்தாவுக்கு அந்த இடம் சொந்தம்ன்னு ஒரு பத்து பேர சொல்ல வையுங்க. இதுக்கு ஆதாரம் எல்லாம் தேவை இல்லை. சும்மா ஒரு பத்து பேரு நம்புனா போதும். நம்பிக்கைதான வாழ்க்கை. அந்த இடத்துல ஒரு பாதிய நீதிமன்றம் உங்களுக்கு பிரிச்சி கொடுத்துடும். கிடைச்ச வரைக்கும் லாபம். இதே ரீதியில், தாஜ்மஹால், பெரிய கோவில் மாதிரியான இடத்துல கூட பாதிய வாங்கிடலாம். என்ன சொல்றீங்க?

சிந்து சமவெளி

2010-09-26T22:17:00.000-07:00

"சொந்த புத்தி இருக்கணும். இல்லைன்னா, சொல் புத்தி இருக்கணும்."ன்னு சொல்லுவாங்க. அந்த மாதிரி, ஒண்ணு சொந்தமா கதை எழுதி படம் எடுக்க தெரியணும். அடுத்தவன் கதைய 'சுட' போறோம்ன்னு முடிவு பண்ணிட்டா, அதயாவது ஒழுங்கா செய்யணும். ரஷ்ய நாட்டுல பள்ளிக்கூடம், கல்லூரியில கூட பாடம் எடுக்குற ஒரு கதைய (First Love) 'ஷகிலா' படத்த விட மட்டமா எடுக்க கூடாது. அப்படி ஒரு படத்த இன்னிக்கி பார்த்தேன். படத்தோட பேரு, 'சிந்து சமவெளி'.

முதல்ல, எனக்கு புரியாத விஷயம், எதுக்கு இந்த படத்துக்கு 'சிந்து சமவெளி'ன்னு பேரு? மனிதனுக்கு தெரிந்த எந்த நாகரீகத்திலும் ஏத்துக்க முடியாத ஒரு கதைக்கு, ஒரு தொன்மையான நாகரீகத்தோட பேரு. தகாத உறவுகள் பத்தி படமே எடுக்க கூடாதுன்னு நான் சொல்லலை. அத பத்தி எத்தனையோ படம் வந்தாச்சு. அதில் பல படங்கள் உண்மையிலேயே நல்ல படங்கள். உதாரணத்துக்கு, 'Amores perros' என்ற மெக்சிகன் நாட்டு படம். 'BAFTA' மற்றும் 'Cannes' பட விழாக்களில் பரிசு வாங்கிய படம். 'Travellers and Magicians' என்ற படம். 'Deauville' ஆசிய பட விழாவில் பரிசு வாங்கியது.

உண்மையான கலை படத்தில கதைக்காகவும், சூழ்நிலைக்காகவும் தகாத உறவுகளை காட்டுவது வேறு. ஆனா, அதுக்காகவே படம் எடுத்துட்டு கலை படம்னு சரடு விட கூடாது. தவிர்க்க முடியாத சூழ்நிலையில, வேற வழியே இல்லன்னு தப்பு பண்றவந்தான் திருத்த முடியும். அழகா நடிச்சு புருஷன ஊருக்கு அனுப்பிச்சிட்டு தப்பு பண்ற ஒரு பொண்ணு கணவன் எழுதுன ரெண்டே வரிய படிச்சு திருந்துறாள். காதுல பூ வைக்கலாம். பூக்குடை? சாரி... டைரக்டர் சாமி.

இந்த படத்துல வர்ற அப்பா கதாப்பாத்திரம் மாதிரி ஒரு குழப்பமான மனிதனை பாக்கவே முடியாது. நண்பர் சொல்றார்னு உடனே திருந்துற அப்பா, கடைசியில எதோ வில்லன் மாதிரி பேசறது கொஞ்சம் கூட பொருந்தல. சூழ்நிலையால தப்பு செஞ்ச மனுஷன் எவனும் இப்பிடி பேச மாட்டான்.

கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு ஒரு வாரத்துல வாத்தியார் வேலை பயிற்சிக்காக கணவன் போறான். அந்த தனிமையும் ஏக்கமும் அந்த பொண்ண தப்பு பண்ண தூண்டுதாம். ஐயா சாமி, கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு பல வருஷம் துபாய்ல இருக்குற புருஷனோட லெட்டர்லையே குடும்பம் நடத்துற பொண்ணுங்க நெறையா இருக்காங்க. அதனால, கதையுல சொல்ற ஏக்கம், சூழ்நிலை எல்லாம் வசனத்துல தான் இருக்கு. காட்சியில ஒண்ணும் இல்ல.

உண்மையிலேயே பரிதாபமான ஒரு கதாநாயகன். தப்பு பண்ண தன்னோட மனைவி மேல அவனுக்கு கோபம் இல்ல. ஆனா, தன் அப்பா ஒரு மிருகம்ன்னு மட்டும் நம்பி அவர கொலை பண்றான். எந்த ஊர் நியாயம் இது? தப்பு ரெண்டு பேர் மேலயும்தான். ஆனா, அதில் ஈடுபட்ட ஆண் மட்டும் மிருகம். பெண் சூழ்நிலை கைதி. ஆண்டவா! ஒரு வேளை பெண்களை கவர்வதற்காக இப்பிடி ஒரு முடிவு எடுத்து இருக்காங்க போல. பாவம்... கவர்வதற்கு ஆண், பெண் யாருமே இல்லை. அந்த அளவு ஒரு மட்டமான திரைகதை, வசனம், இயக்கம்.

என் வாழ்நாளில் வெட்டியா செலவு பண்ண நேரங்கள்ல, இந்த படம் பார்த்த நேரமும் ஒண்ணு.

உள்ளங்கைய விட பெரிய வடை

2010-09-09T01:06:00.000-07:00

'குன்றாடு கொழுமுகில்போல் குவளைகள்போல் குரைகடல்போல்
நின்றாடு கணமயில்போல் நிறமுடைய நெடுமாலூர்
குன்றூடு பொழில்நுழைந்து கொடியிடையார் முலையணவி
மன்றூடு தென்றல் உலாம் மதிளரங்கமென்பதுவே.'

- பெரியாழ்வார்

நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம் (410)

இந்த பாட்டோட சுமாரான அர்த்தம்:

"மலைகளை கடந்து செல்லும் கரிய மேகத்தின் நிறம் போல, கருநீல குவளை மலரின் நிறம் போல, சத்தமிடும் கடல் போல, ஆடும் மயில் போல நிறமுடைய இறைவன். மலைகளையும், தோட்டங்களையும், மெல்லிய இடையுடைய மங்கையரின் மார்புகளையும் தாண்டி வரும் தென்றல், மதில்களும் அரங்குகளும் உள்ள திருவரங்கத்தை சுற்றி வீசும். அந்த ஊரில்தான் குடி கொண்டு இருக்கிறான்" ன்னு ஸ்ரீரங்கத்த பத்தி பெரியாழ்வார் பாடுறார்.

எனக்கு ரொம்ப பிடிச்ச இடத்துல ஒண்ணு, ஸ்ரீரங்கம். இப்போ யோசிச்சு பார்த்தா, நினைவு தெரிஞ்சதுக்கு அப்புறம், ஸ்ரீரங்கம் எனக்கு நல்ல மனசுல பதிஞ்சது, மறைந்த எழுத்தாளர் சுஜாதாவோட, 'ஸ்ரீரங்கத்து தேவதைகள்' புத்தகத்தில்தான். மார்கழி மாசத்து குளிர்ல பஜனை பண்ற சனங்க, வார கடைசியில நாடகம் போடுற பசங்க, தொண்ணூறு வயசிலையும் ஊர விட்டு போகாத கணக்கு வாத்தியார் - இப்பிடி ஒவ்வொருத்தரையும் நேர்ல பாக்காட்டியும், மனசுக்குள்ள பழகின சந்தோசத்த தந்த புத்தகம் அது. அந்த புத்தகத்தை படிச்சதுக்கு அப்புறம்தான் உண்மையிலேயே ஆசைப்பட்டு ஸ்ரீரங்கம் போக ஆரம்பிச்சேன். கொஞ்ச வருஷம் முன்னாடி வரைக்கும் பழமை மாறாம ரொம்ப அழகா இருந்த ஊர்.

போன தடவை போனப்போ, யாரோ ஒரு புண்ணியவான் மதில் சுவர ஒட்டியே கடை கட்டிக்கிட்டு இருந்தார். இப்படியொரு கோவில், அமெரிக்காவுல இருந்தா, பக்கத்துல குழி தோண்ட கூட விட மாட்டாங்க. தலையில தூக்கி வெச்சு கொண்டாடுவாங்க. பாவம். ரெங்கநாதர் தெரியாம, நம்ம ஊருல உக்காந்துட்டார். இனி கோவில காப்பாத்த, தசாவதாரம் படம் மாதிரி, அந்த ரங்கநாதரே வெளிய வந்து ஏதாவது செஞ்சாத்தான் முடியும். ஸ்ரீரங்கம் ரெங்கநாதர், மத்த கோவில் சாமி மாதிரி இல்ல. 'என்ன வாத்தியாரே? நல்லா இருக்கீங்களா?"ன்னு கேட்க தோணும். அந்த அளவு மனசுக்கு நெருக்கமாயிடுவார். மத்த இடத்துல, இவர கொஞ்சம் தள்ளி நின்னுதான் பாக்க முடியும். ஸ்ரீரங்கத்துல நல்லா பக்கத்துல நின்னு, ஒய்யாரமா படுத்து இருக்கற அவர ரசிக்கலாம். சாமியே இப்படின்னா அவர தூக்கிட்டு பறக்குறவர் எப்பிடி? முன்னாடி போய் நின்னா, 'நீயெல்லாம் ஜுஜுபி'ன்னு சொல்ற மாதிரி உருவத்துல இருப்பார் கருடர். அவர் முன்னாடி கூட்டம் நின்னு, நான் பார்த்ததே இல்ல. மண்டபத்தோட எந்த மூலையில நின்னாலும், முழுசா தெரிவார். இதுக்கும் மேல, இந்த கோவில்ல எனக்கு பிடிச்ச விஷயம், வருஷா வருஷம், இங்க வந்து குலதெய்வத்த கும்பிடற கிராமத்து சனங்க.

அவங்களுக்கு இந்த கோவில் தூண்ல இருக்குற சிலைங்கதான் குல தெய்வம். அதனால, வருசத்துக்கு ஒரு தடவை இங்க வந்து படையல் போடுவாங்க. ஒரு முழு பலா பழத்த வெட்டி, அதுல தேன், வெல்லம் இப்பிடி எல்லாத்தையும் கலந்து, பஞ்சாமிர்தம் செஞ்சு எல்லாருக்கும் கொடுப்பாங்க. ஒரு தடவ நான் எல்லாம் தூண் கிட்டயும் போய் பஞ்சாமிர்தம் வாங்கி சாப்பிட்டேன். மறக்க முடியாத ருசி. "A Well fed man is a Happy Man" ன்னு சொல்லுவாங்க. சமையல்ல அய்யங்கார் சமையலுக்கு தனி ருசி. என்னதான் மத்தவங்க முயற்சி பண்ணாலும், புளியோதரை பொங்கல்ன்னு சொன்னா, அது அய்யங்கார் சமையல்ல சாப்பிட்டா, அதோட ருசியே ருசி. ஆனா, ஸ்ரீரங்கத்துல மட்டும், ரெங்கநாதர் கோவில் பிரசாதத்த விட திருவானைக்காவல் ஜம்புகேஸ்வரர் கோவில் பிரசாதம் கூடுதல் ருசி. நெய்யோழுக பொங்கலும், மணக்க மணக்க புளியோதரையும் கொடுப்பாங்க. அதுவும் அந்த கோவில் வடை இருக்கே, என் உள்ளங்கைய விட பெரிய வடை. சின்ன வயசுல, அத வாங்கிகிட்டு, கோவில் வாசப்படில இருக்குற யானை சிலை மேல உக்காந்து சாப்பிட்ட ஞாபகம்.

ஆக, பெரியாழ்வாருக்கு ஸ்ரீரங்கம்ன்னு சொன்னா, மலை - மேகம் - மயில்ன்னு இப்பிடி நினைவு வருது. எனக்கு பலா பழ பஞ்சாமிர்தம், புளியோதரை, பொங்கல், வடைன்னு நினைவு வருது. இந்த தடவை இந்தியா போறப்ப, மறக்காம ரெங்கநாதரையும் ஜம்புகேஸ்வரரையும் பாக்கணும். அதுக்கு ரெங்கநாதர் மனசு வெக்கணும்.

சிவபுராணம்

2010-06-05T22:17:00.000-07:00

எனக்கு மிக பிடித்த பாடல்களில் ஒன்று சிவபுராணம். சிவபுராணம் எனக்கு அறிமுகமானது சில ஆண்டுகள் முன்னர்தான். எப்பொழுது கேட்டாலும் சொன்னாலும் மனதில் அமைதியை உண்டாக்கும் பாடல்.

சிவபுராணம்

நமச்சிவாய வாழ்க நாதன் தாள் வாழ்க
இமைப்பொழுதும் என் நெஞ்சில் நீங்காதான் தாள் வாழ்க
கோகழி ஆண்ட குருமணிதன் தாள் வாழ்க
ஆகமம் ஆகிநின்று அண்ணிப்பான் தாள் வாழ்க
ஏகன் அநேகன் இறைவன் அடிவாழ்க

வேகம் கெடுத்தாண்ட வேந்தன் அடிவெல்க
பிறப்பறுக்கும் பிஞ்ஞகன்தன் பெய்கழல்கள் வெல்க
புறந்தார்க்குச் சேயோன் தன் பூங்கழல்கள் வெல்க
கரங்குவிவார் உள்மகிழும் கோன்கழல்கள் வெல்க
சிரம்குவிவார் ஓங்குவிக்கும் சீரோன் கழல் வெல்க

ஈசன் அடிபோற்றி எந்தை அடிபோற்றி
தேசன் அடிபோற்றி சிவன் சேவடி போற்றி
நேயத்தே நின்ற நிமலன் அடி போற்றி
மாயப் பிறப்பு அறுக்கும் மன்னன் அடி போற்றி
சீரார் பெருந்துறை நம் தேவன் அடி போற்றி
ஆராத இன்பம் அருளும் மலை போற்றி

சிவன் அவன் என்சிந்தையுள் நின்ற அதனால்
அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கிச்
சிந்தை மகிழச் சிவ புராணம் தன்னை
முந்தை வினைமுழுதும் ஓய உரைப்பன் யான்

கண் நுதலான் தன்கருணைக் கண்காட்ட வந்து எய்தி
எண்ணுதற்கு எட்டா எழில் ஆர்கழல் இறைஞ்சி
விண் நிறைந்தும் மண் நிறைந்தும் மிக்காய், விளங்கு ஒளியாய்,
எண் இறந்த எல்லை இலாதானே நின் பெரும்சீர்
பொல்லா வினையேன் புகழுமாறு ஒன்று அறியேன்

புல்லாகிப் பூடாய்ப் புழுவாய் மரமாகிப்
பல் விருகமாகிப் பறவையாய்ப் பாம்பாகிக்
கல்லாய் மனிதராய்ப் பேயாய்க் கணங்களாய்
வல் அசுரர் ஆகி முனிவராய்த் தேவராய்ச்
செல்லாஅ நின்ற இத் தாவர சங்கமத்துள்

எல்லாப் பிறப்பும் பிறந்து இளைத்தேன், எம்பெருமான்
மெய்யே உன் பொன் அடிகள் கண்டு இன்று வீடு உற்றேன்
உய்ய என் உள்ளத்துள் ஓங்காரமாய் நின்ற
மெய்யா விமலா விடைப்பாகா வேதங்கள்
ஐயா எனவோங்கி ஆழ்ந்து அகன்ற நுண்ணியனே

வெய்யாய், தணியாய், இயமானனாம் விமலா
பொய் ஆயின எல்லாம் போய் அகல வந்தருளி
மெய் ஞானம் ஆகி மிளிர் கின்ற மெய்ச் சுடரே
எஞ்ஞானம் இல்லாதேன் இன்பப் பெருமானே
அஞ்ஞானம் தன்னை அகல்விக்கும் நல் அறிவே

ஆக்கம் அளவு இறுதி இல்லாய், அனைத்து உலகும்
ஆக்குவாய் காப்பாய் அழிப்பாய் அருள் தருவாய்
போக்குவாய் என்னை புகுவிப்பாய் நின் தொழும்பின்
நாற்றத்தின் நேரியாய், சேயாய், நணியானே
மாற்றம் மனம் கழிய நின்ற மறையோனே

கறந்த பால் கன்னலொடு நெய்கலந்தாற் போலச்
சிறந்தடியார் சிந்தனையுள் தேன்ஊறி நின்று
பிறந்த பிறப்பு அறுக்கும் எங்கள் பெருமான்
நிறங்கள் ஓர் ஐந்து உடையாய், விண்ணோர்கள் ஏத்த
மறைந்திருந்தாய், எம்பெருமான் வல்வினையேன் தன்னை

மறைந்திட மூடிய மாய இருளை
அறம்பாவம் என்னும் அரும் கயிற்றால் கட்டி
புறம்தோல் போர்த்து எங்கும் புழு அழுக்கு மூடி,
மலம் சோரும் ஒன்பது வாயில் குடிலை
மலங்கப் புலன் ஐந்தும் வஞ்சனையைச் செய்ய,

விலங்கு மனத்தால், விமலா உனக்கு
கலந்த அன்பாகிக் கசிந்து உள் உருகும்
நலம் தான் இலாத சிறியேற்கு நல்கி
நிலம் தன்மேல் வந்து அருளி நீள்கழல்கள் காட்டி,
நாயிற் கடையாய்க் கிடந்த அடியேற்குத்

தாயிற் சிறந்த தயா ஆன தத்துவனே
மாசற்ற சோதி மலர்ந்த மலர்ச்சுடரே
தேசனே தேன் ஆர்அமுதே சிவபுரனே
பாசமாம் பற்று அறுத்துப் பாரிக்கும் ஆரியனே
நேச அருள்புரிந்து நெஞ்சில் வஞ்சம் கெடப்

பேராது நின்ற பெருங்கருணைப் பேராறே
ஆரா அமுதே அளவிலாப் பெம்மானே
ஓராதார் உள்ளத்து ஒளிக்கும் ஒளியானே
நீராய் உருக்கி என் ஆருயிராய் நின்றானே
இன்பமும் துன்பமும் இல்லானே உள்ளானே

அன்பருக்கு அன்பனே யாவையுமாய் இல்லையுமாய்
சோதியனே துன்னிருளே தோன்றாப் பெருமையனே
ஆதியனே அந்தம் நடுவாகி அல்லானே
ஈர்த்து என்னை ஆட்கொண்ட எந்தை பெருமானே
கூர்த்த மெய் ஞானத்தால் கொண்டு உணர்வார் தம்கருத்தில்

நோக்கரிய நோக்கே நுணுக்கரிய நுண் உணர்வே
போக்கும் வரவும் புணர்வும் இலாப் புண்ணியனே
காக்கும் என் காவலனே காண்பரிய பேர் ஒளியே
ஆற்றின்ப வெள்ளமே அத்தா மிக்காய் நின்ற
தோற்றச் சுடர் ஒளியாய்ச் சொல்லாத நுண் உணர்வாய்

மாற்றமாம் வையகத்தின் வெவ்வேறே வந்து அறிவாம்
தேற்றனே தேற்றத் தெளிவே என் சிந்தனை உள்
ஊற்றான உண்ணார் அமுதே உடையானே
வேற்று விகார விடக்கு உடம்பின் உள்கிடப்ப
ஆற்றேன் எம் ஐயா அரனே ஓ என்று என்று

போற்றிப் புகழ்ந்திருந்து பொய்கெட்டு மெய் ஆனார்
மீட்டு இங்கு வந்து வினைப்பிறவி சாராமே
கள்ளப் புலக்குரம்பைக் கட்டு அழிக்க வல்லானே
நள் இருளில் நட்டம் பயின்று ஆடும் நாதனே
தில்லை உள் கூத்தனே தென்பாண்டி நாட்டானே

அல்லல் பிறவி அறுப்பானே ஓ என்று
சொல்லற்கு அரியானைச் சொல்லித் திருவடிக்கீழ்
சொல்லிய பாட்டின் பொருள் உணர்ந்து சொல்லுவார்
செல்வர் சிவபுரத்தின் உள்ளார் சிவன் அடிக்கீழ்ப்
பல்லோரும் ஏத்தப் பணிந்து.

திருச்சிற்றம்பலம்

பலர் இந்த பாடலை பாடி இருந்தாலும், இது எனக்கு மிகவும் பிடித்தது:

இது அல்லாமல், சூலமங்கலம் சகோதரிகள் பாடியதும் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது - அதன் சுட்டி.

Creating Simple GWT Project Using Eclipse Plugin

2010-06-03T10:19:00.000-07:00

Google Web Toolkit is popular among the web developers. It provides an innovative way for developing Web pages using Java. The Eclipse plugin that is available for Google Web Toolkit has made the use and development through Google Web Toolkit.

But there are instances in which the beginners are annoyed by the creation of the standard project by the Eclipse plugin. i.e. the eclipse plugin creates a standard default application at the time of creation of new project. The standard project has many files in it. So, in order to start from scratch, the users need to delete several of these files. If there were any mistakes during the deletion, then the project could not be executed.

This feature has annoyed several beginners and created some issues. This has also been an open issue for quite some time. (http://code.google.com/p/googleappengine/issues/detail?id=1547) Now, there are several ways this issue could be solved. (Most obvious would be to fix the plugin. But, Let us not go to the solution. This is just for beginners)

The following steps will guide you to create a new GWT project and delete the files in the correct order:

1. Create a new GWT Project using the Eclipse plugin:

2. Press Finish
3. Now, the first file to be modified will be the HTML File. This will be available under DemoProject2/war/DemoProject2.html. Open this file.
Under body section, there will be a line with Web Application Starter Project. All The lines below this line (including this line) should be modified with HTML code for your application. So, for example, I am going to replace the lines:

with the following lines:

5. Now, there a few folders that should be deleted:
a. DemoProject2/com.example.demoproject.server
b. DemoProject2/com.example.demoproject.shared
c. DemoProject2/com.example.demoproject.client/GreetingService.java
d. DemoProject2/com.example.demoproject.client/GreetingServiceAsync.java
Delete the files.

6. After deletion, the files under the src folder will be marked with a red X mark indicating errors. Do not worry. Let us fix them.
7. Open the DemoProject2/com.example.demoproject.client/DemoProject2.java
8. Replace the code with the following code:

package com.example.demoproject.client;

import com.google.gwt.core.client.EntryPoint;
import com.google.gwt.user.client.ui.Button;
import com.google.gwt.user.client.ui.Label;
import com.google.gwt.user.client.ui.PasswordTextBox;
import com.google.gwt.user.client.ui.RootPanel;
import com.google.gwt.user.client.ui.TextBox;
import com.google.gwt.user.client.ui.VerticalPanel;

public class Demoproject2 implements EntryPoint {
public void onModuleLoad() {
final TextBox username = new TextBox();
final PasswordTextBox password = new PasswordTextBox();
final Button button = new Button("Logon");
final VerticalPanel panel = new VerticalPanel();
panel.add(new Label("username"));
panel.add(username);
panel.add(new Label("password"));
panel.add(password);
panel.add(button);
RootPanel.get("slot1").add(panel);
}
}

9. Open the file DemoProject2/war/WEB-INF/web.xml
10.Delete the following lines:

11. Save all the files.
12. Now, there should not be any errors.
13. Now select Run -> Run As -> Web Application from the menu.
14. You should see some address like http://127.0.0.1:8888/DemoProject2.html?gwt.codesvr=127.0.0.1:9997
15. Open this address in the Web Browser. You should see the following output:

Now, you have created a Simple GWT project using Eclipse plugin. You can follow the same steps when you want to clean up the existing code and create a new project.

என்கிட்டே அவ கடைசியா சொன்ன வார்த்தை....

2010-05-05T23:53:00.000-07:00

"கண்ணின் கடைப் பார்வை காதலியர் காட்டி விட்டால்

மண்ணின் குமரர்க்கு மாமலையும் ஓர் கடுகாம்.."ன்னு

அந்த காலத்துலேயே ஒரு அனுபவஸ்தர் பாடி இருக்கார். பார்வையே இப்படின்னா புள்ளங்க பேசிட்டா, கேக்கணுமா? அதுவும் என்னைய மாதிரி சுமாரான பசங்கள பொண்ணுங்க பாக்குறதே பெரிய விஷயம். இதனாலதான், ரொம்ப அழகான பொண்ணுகள நாங்களே பாக்க மாட்டோம். எதுக்காக, "எங்கியோ போற மாரியாத்தா - எம் மேல வந்து ஏறு ஆத்தா" ன்னு, ரேஞ்சான பொண்ணுன்னு தெரிஞ்சும் முயற்சி பண்ணி அசிங்கபடணும்? ஆனா இத எல்லாம் மீறி, நீங்களே எதிர் பாக்காத ஒரு அழகான பொண்ணு, தன்னால வந்து உங்ககிட்ட பேசினா எப்பிடி இருக்கும்? டாஸ்மாக்குல கூட பார்ட்டி கொடுக்காத நண்பன், திடீர்ன்னு கேட்காமலேயே ஷெரட்டன் ஹோட்டல்ல தண்ணியோட பிரியாணியும் வாங்கி கொடுத்த மாதிரி இருக்கும். நான் கல்லூரியில படிச்ச காலத்தில, அந்த மாதிரி ஒரு பொண்ணு என்கிட்டே பேசுனா. அந்த கதை என்னன்னா.....

கல்லூரியில மூன்றாவது வருஷம் முடிஞ்சு, வேலை கிடைச்ச சமயம். "இளமை இளமை வயசு... தூணுக்கெல்லாம் சேலை கட்டி தொட்டு பார்க்கும் மனசு"ன்னு 'பாபா' படத்துல தலைவர் பாடுவாரே, அந்த வயசு. அப்பத்தான், எங்க அக்காவுக்கு கல்யாணம் ஆச்சு. கல்யாணத்துல ஒரு அழகான பொண்ணு கூட இல்லன்னு அக்காகிட்ட குறைபட்டுக்கிட்டேன். புருஷன் வீட்ட குறை சொன்னா பொண்ணுக சும்மா விடுமா? நீ ரிசெப்சனுக்கு ஹைதராபாத் வா. அங்க உனக்கு அழகான பொண்ண காட்டரேன்னு சொன்னா. நாமெல்லாம் பொண்ணுக்காக பொடி நடையா டில்லிக்கே போவோம். இங்க இருக்குற ஹைதராபாத். ரயில் வண்டியில போனேன். சும்மா சொல்ல கூடாது. ஒரே சூடு. சூட்டோட சூடா ஒரு குளியல போட்டேன். அப்ப கூட சூடு குறையல. அக்கா கையோட கூட்டிட்டு போய் காட்டினா. அங்க....

ஒரு பொண்ணுக்கு, மூணு பொண்ணுக இருந்தாங்க. அதுல, அவள் நடுவுல இருந்தா. (ஏன் எப்பவும் அழகான பொண்ணுக கூட்டத்துக்கு நடுவுலேயே இருக்காங்க?) என் அக்கா அவங்ககிட்ட என்னய அறிமுகம் செஞ்சு வெச்சா. ஒரு பொண்ணு எப்படி இருக்கணும்ன்னு நீங்க மனசுல கற்பனை பண்ண பொண்ணு, அப்படியே உங்க முன்னாடி வந்தா எப்பிடி இருக்கும்? ஒரு நாள் பூரா ரயில்ல ஏறுன சூடு மொத்தமும், ஒரே விநாடியில காது வழியா மொத்தமும் 'புஸ்....ஸ்'ன்னு வெளிய வந்திடிச்சு.

பாக்கி இரண்டு பொண்ணுகளையும் துரத்தி விட்டுட்டு அவகிட்ட மட்டும் பேசினேன். நான் ரொம்ப படிக்குற பையன்னு எங்க அக்கா அவகிட்ட 'ரீல்' விட்டிருப்பா போல. அதனால, நானும் 'I WALK STUDY, TALK STUDY, EAT STUDY' ன்னு செம பில்டப். கிட்டத்தட்ட, எனக்கு தெரிஞ்ச எல்லாத்தையும் பேசி அவள 'impress' பண்ணிட்டேன். அப்போதான்...

அவளுக்கும் என்ன பிடித்திருந்தது.

"உங்கள எனக்கு ரொம்ப புடிச்சிருக்கு"ன்னு சொன்னா.

"நீங்க ரொம்ப நல்லா பேசுறீங்க"ன்னு சொன்னா.

"நீங்க ரொம்ப smartஆ இருக்கீங்க"ன்னு சொன்னா.

கடைசியில சொன்ன இதுலதான் நெசமாவே நான் விழுந்துட்டேன். ஏன்னா, நம்ம 'smart'டோட லட்சணம் நமக்கே தெரியும். அதையும் மீறி ஒரு அழகான பொண்ணு நம்ம smartன்னு சொன்னா, என்னங்க அர்த்தம்?

"லா ல ல ல லா லா......லா ல ல ல லா லா......லா ல ல ல லா லா......"ன்னு வெள்ளை உடை தேவதைகள் என் கனவுல வந்திட்டு போனாங்க. இப்படி நான் கனவுல duet பாடி முடிக்கறதுக்கு முன்னாடி, நான் பயந்துகிட்டு இருந்த அந்த நாள் வந்திடுச்சு. அது...

ரிசப்சன் முடிஞ்சி நான் ஊருக்கு கிளம்ப வேண்டிய நாள் வந்துச்சு. 'சரி, ரயில் நிலையத்துக்கு எப்படியும் வருவா. அங்க வெச்சு நம்ம மனசுல இருக்கற விசயத்த சொல்லிடுவோம்'ன்னு முடிவு பண்ணேன். அவளும் வந்தா. கொஞ்ச நேரம் பேசுனோம். ஆனா, எதுவும் சொல்லுற தைரியம் வரலை. ரயில் கிளம்ப போகுது. மணி அடிச்சாச்சு. எனக்கு படபடப்பு கூடுது. அவங்க வீட்டுகாரங்க வேற பக்கத்துல நிக்கிறாங்க. ரயில் நகர ஆரம்பிக்குது....

'சரி. ஊருக்கு போய் போன்ல சொல்லுவோம்'ன்னு முடிவு பண்ணி ரயில் ஏறிட்டேன். ஏறி, அவள ஒரு தடவை திரும்பி பாத்தேன். அவ மெதுவா கை அசைச்சிகிட்டே, புன்னகையோட, என்ன பாத்து கடைசியா ஒண்ணு சொன்னா:

"பத்திரமா போயிட்டு வாங்க, அண்ணா"

தற்கொலை தைரியமும் என் Physics டீச்சரும்...

2010-05-04T04:34:00.000-07:00

'தற்கொலை செஞ்சிக்க ரொம்ப தைரியம் வேணும். சாவ பாத்தவங்களுக்கு அந்த தைரியம் வராது'னு புன்னகை மன்னன் படத்தில் ஒரு வசனம் வரும். அந்த தைரியம் எப்படி இருக்கும் என்று உங்க யாருக்காவது தெரியுமா? எனக்கு தெரியாது. சின்ன வயசுலே, எனக்கு பக்கத்துக்கு தெரு பொண்ணு தனக்கு தானே நெருப்பு வெச்சி கிட்டு செத்தது தான் நான் பாத்த முதல் தற்கொலை. அவங்களுக்கு எப்பிடி வலிச்சிருக்கும்னு பாக்கறதுக்காக ஒரு தடவை மெழுகுவத்தில விரல வெச்சேன். இரண்டு வினாடிக்கு மேல வெக்க முடியல. அப்போ இருந்து அந்த மாதிரி எதுவும் முயற்சி பண்றதில்லை. ஆனா, என்ன பொறுத்த வரைக்கும் தற்கொலை செஞ்சுக்குற தைரியத்துக்கு அப்புறம் அதிக தைரியம் தேவைபடுற விஷயம் 'பாடம் சொல்லி கொடுக்குற வாத்தியார் கிட்ட நேரடியா சண்டை போடறது. அதுவும் கூட படிக்குற எல்லாருக்கும் முன்னாடி சண்டை போட்டு, வாத்தியாரோட கோபத்த உசுப்பி விடறது'. ஏன்னா, ஒரு தடவை எல்லா முன்னாடியும் சண்டை போட்டுடோமுன்னா, அதுக்கு அப்பறம் அந்த பள்ளிகூடத்துல படிக்குற வரைக்கும் நமக்கு ஏழரைதான். இப்படிதான், பள்ளிகூடத்துல படிக்குற காலத்தில ஒரு வாத்தியாரம்மா கிட்ட, ஒரு குருட்டு தைரியத்தில லந்த கொடுக்க போய், ஒரு வருஷம் ஏழரையை கூட்டிட்டு திரிஞ்சேன். அந்த கதை என்னன்னா....

அப்போ நான் பதினொன்னாவது படிச்சுகிட்டு இருந்தேன். பத்தாவது முடிச்சிட்டு வேற ஊர்ல இருந்து புதுசா வந்து சேந்திருக்கேன். வகுப்புல சரியான ஜாலி பார்டின்னு பெயரடுத்த நேரம். (கல்லூரி நாட்கள்ல அதுக்கு நேர் மாறா எப்படி பெயரெடுத்தேன்னு இன்னும் புரியல?) ஒரு வகுப்புக்கு வர வேண்டிய ஆசிரியர் விடுப்புல போயிட்டாருன்னு அவருக்கு பதிலா ஒரு வாத்தியாரம்மா வந்தாங்க. ராகுவும் கேதுவும் சனிஸ்வரனோட ஜோடியா அப்பத்தான் என் வாழ்கையில நுழைஞ்சாங்க. ..

எல்லாரையும் பேசாம உட்கார சொன்னாங்க. 'மரங்கள் தூங்க விரும்பினாலும் காற்று விடுவதில்லை. கரைகள் தூங்க விரும்பினாலும் அலைகள் விடுவதில்லை'னு சொல்லுவாங்க. அந்த மாதிரி, நமக்குன்னு வந்து சேந்தான் ஒரு உத்தம நண்பன் மனோஜ். அவன் ஏதோ என்கிட்டே பேச , அந்தம்மா அத பாக்க, வந்துச்சு வினை.

"வெளிய போங்க"

பெரிய மனுஷன்னா உள்ள போறதும் வெளிய போறதும் சகஜம்தானே. கிளம்பினோம். அவன் குடு குடுன்னு ஓடிட்டான். சரியான எலிக்கு பொறந்த பய. நான் திருவாரூர் தெரு மாதிரி மெதுவா போனேன்.

"நில்லு. நீ இப்பிடி என் பக்கத்துல வந்து முன்னாடி நில்லு"னு சொல்லிடாங்க. அதுவும் "உன்னைய நிக்க வெச்சிடோமுல்ல"ங்கற மாதிரி ஒரு பார்வை. அந்த நேரம் பாத்து ஒன்னு ரெண்டு புள்ளக சிரிச்சி வெக்க எனக்கு 'shame shame'ஆ போயிடுச்சு. அந்த நிமிசமே அந்த வாத்தியாரம்மாவ பழி வாங்க முடிவு பண்ணேன். முடிவெல்லாம் சரி. சினிமா வில்லன் கணக்கா டப்புன்னு எடுத்தாச்சு. ஆனா, என்னத்த பண்ண?

அந்த அம்மாவை உத்து பாக்க ஆரம்பிச்சேன். வெறிச்சி பாத்தேன். வெச்ச கண்ண எடுக்கல. என்ன சத்தம் கேட்டாலும் எவ்வளவு நேரம் ஆனாலும் பார்வைய திருப்பவே இல்லை...

அந்த வாத்தியாரம்மாவுக்கு நான் பாக்கிறது தெரியுது. ஆனா, ஒண்ணும் பண்ண முடியலே. "ஏதாவது படிக்க வேண்டியதுதான?"னு கேட்டாங்க.

"இப்பிடியெல்லாம் நின்னுட்டு படிக்க முடியாது"

"அதுக்கு என்னையே ஏன் பாக்குற?" ஒரு கட்டத்தில வாய விட்டே கேட்டுடாங்க.

"பக்கத்துல நீங்க மட்டும்தான் இருக்கீங்க. அதான் பாக்குறேன்". மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரி பதில் சொன்னேன்.

இந்த பேச்சுக்கு நடுவுலயும் நான் வெச்ச கண்ண எடுக்கல. அந்த அம்மாவை வெறிச்சி பாத்துகிட்டே இருக்கேன். அவங்களோ பாவம். அந்த பக்கம் திரும்புறாங்க. இந்த பக்கம் திரும்புறாங்க. புடவைய சரி பண்றாங்க. எந்திரிச்சு அப்படியும் இப்படியும் நடக்குறாங்க...

ம்...ஹும்.. நான் விடுறதா இல்லை. நம்ம சனங்க கிட்ட ஒரு கெட்ட பழக்கம். எவன் அசிங்கபட்டாலும் இவன் சிரிப்பான். நான் நிக்கறத பாத்து சிரிச்ச பொண்ணுகளும் பசங்களும் இப்போ அந்த அம்மா படுற அவஸ்தைய பாத்து சிரிச்சாங்க. அந்த அம்மாவுக்கு தர்ம சங்கடமான நிலைமை.

இவ்வளவு நடந்தாலும் நான் விடறதா இல்லை. அவங்க எங்க போனாலும் என் பார்வையை நான் அவங்கள விட்டு எடுக்கறதா இல்லை. இப்போ தண்டனை எனக்கா அந்த அம்மாவுக்காண்ணே தெரியலே. என்னை விட அவங்க பல மடங்கு பாடு பட்டுட்டாங்க.

கடைசி மணி அடிச்ச உடனே திரும்பி பாக்காம வகுப்ப விட்டு வெளிய போயிட்டாங்க. கதை இதோட முடிஞ்சா ரொம்ப சந்தோஷபட்டிருப்பேன். ஏதோ ஒரு குருட்டு தைரியத்தில அவங்க கூட முறைச்சிக்கிட்டு சண்டை போட்டேன். ஒரு நாளோட அந்த பிரச்சனை முடிஞ்சிடுமுன்னு நினைச்சேன். ஆனா, ஒரு வருஷம் கழிச்சு...

பண்ணிரெண்டாவது வகுப்புக்கு போறேன். முத நாளு முத வகுப்பு எப்பவுமே வகுப்பு ஆசிரியர்தான் நடத்துவாங்க. நானும் வகுப்பு ஆசிரியருக்காக காத்துகிட்டு இருந்தேன். இயற்பியல் வாத்தியாருன்னு சொல்லிக்கிட்டு உள்ள வந்தது இந்த அம்மா.

அப்போ என்ன பாத்து ஒரு லுக் விட்டுச்சே பாக்கணும். நம்ம 'சின்ன கவுண்டர்' படத்துல கல்யாணம் பண்ணிட்டு வர்ற சுகன்யாவ பாத்து நம்ம மனோரமா ஒரு லுக் விடுவாங்களே அந்த மாதிரி. ஞாயிற்று கிழமை காலையில எந்திரிச்சு கறி கடைக்கு போய் வரிசைல நிக்குறப்போ, வெட்டி சுத்தம் பண்ற கோழி கால பாத்தாலே நாக்குல எச்சில் ஊற ஒரு பார்வை பாப்போமே, அந்த மாதிரி. 'மாட்டுனடா மவனே'னு சொல்ற ஒரு பார்வை. அன்னிக்கு ஆரம்பிச்ச சனி, ஒரு வருஷம் என்ன சுத்தி சுத்தி அடிச்சது....

ஒரு மணி நேரம் அவங்களோட வம்பு பண்ணதுக்கு, ஒரு வருஷம் என்னய ரஜினிகாந்த் படத்துல வர்ற மாதிரி சுழட்டி சுழட்டி அடிச்சாங்க....

இப்போ யோசிச்சி பாத்தா அதெல்லாம் நடந்திருக்க வேணாம் போல தோணுது. ஆனா, அப்போதான் எனக்கு ஒண்ணு தோணிச்சு. தற்கொலை பண்ற தைரியத்துக்கு அப்புறம் அதிக தைரியம் வாத்தியார் கூட எல்லார் முன்னாடியும் சண்டை போடறதுக்குதான் வேணும். அப்புடியே, இரண்டுக்கும் ஒரு ஒற்றுமை இருக்கு. இரண்டுமே, வடி கட்டுன முட்டாள்தனம்.....

Sudoku Game Developed in Java GUI

2010-04-30T18:14:00.000-07:00

Sudoku is one of my favorite games... Well, when I play in easy mode..:-)

In the Algorithms class, Our Professor handed the assignment of creating and solving the sudoku puzzles. In the first class, Our Professor told us that "Once you finish this assignment, you will lose all your interest in solving the sudoku". Well, Kind of Truth... Now, I tried implementing the same in GUI using Java.

The basic construct is completed. Once the application begins, a sudoku puzzle will be generated and displayed. The trickier part of this job is generate the puzzle which has exactly one solution. I have set the difficulty level to Easy-Medium.

The project has been hosted in Google Code. The Zip File could be obtained from the Downloads section.

Steps To Start
1. Download the Sudoku.zip from the Downloads Section
2. Unzip the file.
3. Double Click the Sudoku.jar file. (Or Right Click on the Jar file and Select 'Open Using Java 6 Runtime')

Project Homepage: http://code.google.com/p/sudokujavagui/
Downloads: http://code.google.com/p/sudokujavagui/downloads/list
Source: http://code.google.com/p/sudokujavagui/source/checkout

If Time permits, I am planning to add additional options to the game...

வாழ்க, இந்திய ஒருமைப்பாடு... சென்னை Vs. மும்பை

2010-04-25T17:33:00.000-07:00

இப்பொழுது புரிகின்றது.. இந்தியாவில் 'செண்டிமெண்ட்' படங்கள் ஏன் நன்றாக ஓடுகின்றது என்று. ஒரு சாதாரண கிரிக்கெட் விளையாட்டு. அதற்கு எவ்வளவு கூச்சல், ஆர்ப்பாட்டம் என்று நீங்கள் பார்த்திருப்பீர்கள்.

விளையாட்டை பார்த்து இரசிப்பது என்பது வேறு. வெறித்தனமாக பார்ப்பது வேறு. அதில், இந்தியர்கள் எப்பொழுதுமே கொஞ்சம் இரண்டாம் ரகம்தான். இதை கூட பொறுத்து கொள்ளலாம். இந்த முறை, அந்த வெறித்தனம் சற்று அளவுக்கு மீறி போய் விட்டது. 'மும்பை அணிக்கு கருமாதி'... 'சென்னை அணிக்கு கருமாதி' என்றெல்லாம் இணையத்தில் பதிவுகள் விழுகின்றன. விளையாட்டு முடிந்தவுடன், 'மும்பை அணிக்கு சாவு கொட்டு அடிக்கிறோம்' என்று ஆட்டம் போட்டு யூடியூ-பில் போடுகின்றனர். அதை பேஸ்புக் போன்ற இணையதளங்களில் பகிர்ந்து கொள்கின்றனர்.

ஒரு பக்கம், மும்பை அணி தோற்றதால், பரிசு கோப்பையை வழங்கும் முன்னரே பாதி மக்கள் வெளியே சென்று விட்டார்கள். இன்னொருபுறம், சென்னைகாரர்கள் 'நாங்களா இருந்தா யார் ஜெயித்தாலும் பாராட்டி இருப்போம். மராத்திகாரன் புத்திய காட்டிடான்'னு பதிவு போடுகின்றார்கள். இத்தனைக்கும் அணியின் வீரர்கள் ஒரே நாட்டை சேர்ந்தவர்கள் கூட இல்லை. ஒவ்வொரு அணிக்கும் பெயரில் மட்டும்தான் 'மும்பை', 'சென்னை',..... மற்றபடி எல்லா மாநில, நாட்டு வீரர்களும் இணைந்துதான் விளையாடுகிறார்கள். வெறும் பெயருக்கே, இந்த ஆட்டம் தேவையா...

விளையாட்டு அமைதியை வளர்க்க வேண்டும். இங்கு பகை மட்டும்தான் வளர்கிறது. ஒரு சாதாரண விளையாட்டை கருமாதி வரைக்கும் எடுத்து செல்லும் நம் மன பக்குவம் கேலிக்குரியது. சமயம் கிடைக்கும் போதெல்லாம், சென்னைக்காரன் மும்பைகாரனை திட்டுவதும் மும்பைக்காரன் மதராசியை திட்டுவதும், இறுதியில் 'நாமெல்லாம் ஒரு தாய் மக்கள்' என்று ஒற்றுமை புராணம் பாடுவதும், இந்தியாவின் ஒருமைபாட்டை பற்றி நகைக்க வைக்கிறது.... வாழ்க, இந்திய ஒருமைப்பாடு...

தென்றல்

2010-02-13T18:26:00.000-08:00

பிப்ரவரி 14.... உலக காதலர்கள் தினம்... என் வாழ்கையில் நான் முதன் முதலில் (11 வகுப்பு படித்த பொழுது) எழுதிய கவிதையை இங்கே மீள் பதிவு செய்கிறேன்...

தென்றல்

அன்புள்ள தென்றலுக்கு,
கல்லூரி சாலையிலே உன்னை சந்தித்தேன்
பிறகு
எந்நேரமும் உனைப் பற்றியே சிந்தித்தேன்

ஊன் மறந்தேன் உறக்கம் மறந்தேன்
உன்னை மறக்கவில்லை
ஏன் நினைத்தேன் எதற்கு நினைத்தேன்
என்று தெரியவில்லை

நீயே எனது ராஜ்ஜியம்
உன்னால் ஆனது
என் மதிப்பெண் பூஜ்யம்

அதைப் பற்றிய கவலை இல்லை எனக்கு
ஆனால்
எனைப் பற்றிய நினைப்பே இல்லை உனக்கு

உன் மனதில் யாரோ நான் அறியேன்
இருப்பினும் உன் நினைவை விட்டு
என்றும் நான் பிரியேன்

ஒரு தலை காதல் பல இப்படித்தான்
முடிகின்றது
அதை நினைக்கும் பொழுது
ஏன் கண்களில் நீர் தானாக வடிகின்றது

இத்துடன் இக்கடிதத்தை முடிக்கின்றேன்
முடித்தபின் நான் இதை கிழிக்கின்றேன்

ஏனென்றால்
உன் மீது களங்கம் விழுந்தால்

நீ இருந்தாலும்
நான் இறப்பேன்...

- இரா. சாரங்கன்

என்னை பாதித்த மனிதர்கள் - II - MKS சார்

2010-01-19T21:48:00.000-08:00

இந்த பதிவின் முதல் பகுதிக்கான சுட்டி.

சில நாட்களுக்கு முன் என் அக்கா என்னிடம் கேட்டார் - "நீ வாழ்கையில் எந்த வேலைக்கு போக வேண்டும் என்று ஆசைபட்டாய்?". "நான் இருக்கும் வேலையே எனக்கு பிடித்து இருக்கிறது. இருந்தாலும், இதை விட அதிகமாக பிடித்த வேலை என்றால் பள்ளிகூட வாத்தியார் வேலை. ஒருவேளை வாய்ப்பு கிடைத்து இருந்தால், பள்ளிகூட வாத்தியார் ஆகி இருப்பேன்" என்றேன். பல மடங்கு அதிகமாக சம்பாதிக்கும் மென்பொருள் வேலையை விட வாத்தியார் வேலை மேல் எனக்கு ஆசை வந்ததற்கு காரணம், என் இயற்பியல் வாத்தியார் திரு.முத்துகுமாரசாமி (MKS) சார்.

அவர் வாத்தியாராக வேலை செய்தார் என்றால் அது பொய். ஒரு அற்புதமான வாத்தியாராக வாழ்ந்தார் என்றால், அதுதான் சரி. ஒவ்வொரு வகுப்பு முடிந்த பிறகும் அடுத்த வகுப்பு ஆரம்பிக்கும் வரையில் தன் வீட்டு வாசலில் அமர்ந்திருப்பார். அப்பொழுது அவர் முகத்தில், தன் வேலையை இன்று நாம் ஒழுங்காக பார்த்தோம் என்ற திருப்தி நிச்சயமாக இருக்கும். அதை பார்த்து பழகிய பிறகுதான், இன்று வரை எந்த வேலை செய்தாலும், அந்த திருப்திதான் என் முதல் தேவையாக இருக்கிறது. தன் வேலை மேல் அவர் வைத்திருந்த மரியாதைக்கு ஒரு உதாரணம் தன் வகுப்புக்குள் செருப்பு போட்டு கொண்டு நுழையவோ பாடம் நடத்தவோ மாட்டார்.

அவர் மாணவர்கள் அனைவரும் நல்ல மதிப்பெண்கள் எடுத்தாலும் புரிந்து கொண்டு மதிப்பெண் எடுக்க வேண்டும் என்றுதான் அவர் விரும்பினார். முடிந்த அளவு practicalஆக செய்து காட்டிதான் எங்களுக்கு சொல்லி கொடுத்தார். வகுப்புக்குள் கயிற்றில் கல்லை கட்டி அவர் செய்து காட்டிய centripetal force எனக்கு இன்னும் நினைவில் நிற்கிறது. எங்களிடம் fees வாங்கி கொண்டு பாடம் நடத்தியவர், அரசாங்க பள்ளிகூட மாணவர்களுக்கு இலவசமாக பாடம் நடத்தினார். 'இருப்பவனிடம் வாங்கறேன். இல்லாதவனுக்கு இலவசமா தரேன்' என்பார்.

'வகுப்பில் ஒழுங்காக பாடம் நடத்தினால் எதற்கு டியூஷன் வேண்டும்? அப்படியும் ஒரு மாணவன் டியூஷன் போகிறான் என்றால் அவனது வாத்தியார் பாடம் நடத்துவதில் ஏதோ தவறு இருக்கிறது' என்பார். அவர் பள்ளிகூடத்தில் அவரிடம் பாடம் பயின்ற எந்த மாணவனும் அவரிடமோ வேறு யாரிடமோ டியூஷன் செல்லவில்லை. பல வகுப்புகள் பாடம் நடத்துவதை நிறுத்தி விட்டு இயற்பியல் தொடர்பான பாடத்தில் இல்லாத விசயங்களுக்கு விளக்கம் கொடுப்பார். எதை செய்தாலும் இரசித்து செய்ய, ஒழுக்கத்துடன் செய்ய எங்களுக்கு கற்று கொடுத்தார். வாழ்கையில் ஒரு சிலருடன் பழக உண்மையிலேயே கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும். என் வாழ்கையில் அந்த சிலரில் MKS சார் நிச்சயம் ஒருவர்.

கிட்டத்தட்ட எட்டு வருடங்கள் கழித்து அவரை காண சென்றேன். நாங்கள் படித்த காலத்தில், ஒரு நாளைக்கு கிட்டத்தட்ட ஐந்து டியூஷன் வகுப்புகள் நடத்துவார். ஒவ்வொரு வகுப்புக்கும் கிட்டத்தட்ட ஐம்பது மாணவர்கள் இருப்பார்கள். அவர் வீட்டிற்கு வெளியே திருவிழா மாதிரி வண்டிகள் நிற்கும். இப்பொழுது அதை விட அதிகமாக இருக்கும் என்று நினைத்து சென்றேன். ' 'டியூஷன் எடுக்கறத குறைச்சிட்டேன். இப்போ ஒரு வகுப்பு மட்டும்தான் நடத்துறேன். இருபது பேர் படிக்குறாங்க.' என்றார். 'ஏன் சார்?' என்றேன். 'ஆமா. கல்லூரிக்கு நுழைவு தேர்வு வேண்டாம் என்று சொல்லி விட்டார்கள். அதனால் மாணவர்கள் புரிந்து கொண்டு படிக்க ஆசை படுவதில்லை. மனப்பாடம் பண்ணி Mark வாங்க மட்டும்தான் ஆசைபடறாங்க. அப்படி பாடம் நடத்த என்னால முடியாது. அதனால, புரிஞ்சி படிக்கற ஆசை இருக்கற இருபது பேருக்கு மட்டும் சொல்லி தரேன்' என்றார். அந்த நேர்மை தான் MKS சார்...

என்னை பாதித்த மனிதர்கள் - I

2010-01-16T23:09:00.000-08:00

உடல் என்னும் உருவ அமைப்பை நீக்கி விட்டால், மனிதன் என்பவன் வெறும் அனுபவப் பதிவுகளே. நாம் பழகும் ஒவ்வொரு மனிதரும் நம் மனதில் ஒரு அனுபவத்தை விட்டு செல்கிறார்கள். தெரிந்தோ தெரியாமலோ நம் வாழ்க்கை பாதையை மாற்றி விடுகிறார்கள். அவர்கள் நம் வாழ்கையை விட்டு வெகு தூரம் சென்ற பின்னர் கூட, இரவில் எங்கிருந்தோ கேட்கும் சில் வண்டின் ஒலியை போலவே, நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயல்களிலும் எதிரொலிக்கப் படுகிறார்கள். நம் வாழ்கையை யோசித்து பார்த்தால், அவ்வாறு பலர் நம் மனதில் தோன்றுவார்கள். பலருக்கு நன்றி சொல்ல தோன்றும்.

உண்டு முடித்த மாடு, ஓரமாக அமர்ந்து உள்ளிருக்கும் உணவை வெளியே கொண்டு வந்து அசை போடுவதை போல, நானும் என் வாழ்கையை அசை போட்டால், நான்கு மனிதர்கள் என் மனதில் 'பளிச்'சிடுகிறார்கள்:
1 திரு.ஞானம் சார். பத்தாவது வரை என் பள்ளிகூடத்தின் தலைமை ஆசிரியர்
2 திரு.முத்து குமார சாமி சார். என் இயற்பியல் ஆசிரியர்
3 திரு.சதாசிவம் சார். என் கணக்கு ஆசிரியர்
4 திரு.பிரபாகரன் சார். என் வேதியியல் ஆசிரியர்

இன்று நான் நானாக இருப்பதற்கு இவர்கள் காரணம். செய்யும் வேலையை புரிந்து செய்வது, இரசித்து செய்வது, காதலோடு செய்வது எப்படி என்று எனக்கு உணர்த்தியவர்கள் இவர்கள். இவை அனைத்தையும் இவர்கள் எனக்கு அறிவுரையாக கூறவில்லை. உட்கார வைத்து பாடம் நடத்த வில்லை. இவை அனைத்தையும் தங்கள் வாழ்கையாக வாழ்ந்து காட்டினார்கள். அப்படி வாழ்வதன் அர்த்தத்தையும், அந்த வாழ்கையின் பெருமிதத்தையும், அதில் கிடைக்கும் நிம்மதியையும் என் போன்ற மாணவர்களின் கண்களில் காட்டினார்கள். இன்று நான் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலிலும் அவர்கள் வாழ்க்கை இருப்பதை உணர்கிறேன். தினமும் எங்கு சென்றாலும் தவறாமல் மறக்காமல் 'பேனா' எடுத்து செல்கிறேன். ஒவ்வொரு முறையும், 'studentன்னா எப்பவுமே கையிலே ஒரு பேனா இருக்கணும். ஒரு நல்ல விசயத்த எப்போ வேணாலும் நீ கத்துக்கலாம். அப்ப அத மறக்காம இருக்க எழுதி வெச்சுக்க நிச்சயம்மா ஒரு பேனா எப்பவுமே கையிலே இருக்கணும்' என்று திரு.முத்து குமார சாமி சார் சொன்னது என் நினைவுக்கு வருகிறது. இந்த பதிவில் திரு.ஞானம் சார் அவர்களை பற்றி......

'நிழலின் அருமை வெயிலில் தெரியும்' என்பார்கள். இவரிடம் படித்த காலத்தில், இவரின் அருமை எனக்கு தெரியவில்லை. வேலைக்கு வந்த பிறகு, மற்ற நண்பர்களின் பள்ளிகூட வாழ்கையை பற்றி கேட்ட பிறகு தெரிந்தது. பழனி மாதிரியான சின்ன ஊரில், எந்த விதமான உபரி தொகையும் வாங்காமல், எங்களுக்கு பாட்டு, ஓவியம், மிருதங்கம், ட்ரம்ஸ், சதுரங்கம், பளு தூக்குதல், பேச்சு போட்டி, விளையாட்டு, ஹார்மோனியம் என்று எல்லா துறைகளிலும் எங்களை ஊக்குவித்தவர். வருடத்தில் மூன்று நாள் ஒதுக்கி எங்களக்கு Phonetics என்று சொல்லப்படும் ஆங்கில உச்சரிப்புகளை கற்று கொள்ள வசதி செய்து கொடுத்தார். எந்த விளையாட்டிலும் பரிசு வாங்காமல் தனியே இருந்த என்னை ஊக்குவித்து, தமிழ் பேச்சு போட்டிகளில் பங்கு கொள்ள வைத்தார்.

சம்பாதிக்க வேண்டும் என்று மட்டும் நினைத்திருந்தால் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் சம்பாதித்து இருக்கலாம். ஆனால் அவர் அப்படி செய்யவில்லை. ஐந்தாம் வகுப்பில் 40 பேருடன் ஆரம்பித்த வகுப்பு, பத்தாம் வகுப்பில் வெறும் 16 பேரில் நின்றது. அப்பொழுதுதான் ஒவ்வொரு மாணவருக்கும் தனிப்பட்ட கவனம் செலுத்த இயலும் என்று இவ்வாறு செய்தார். பத்தாம் வகுப்பில், பல மாதங்கள் எங்களை இரவு பள்ளியிலேயே தங்கி படிக்க வைத்தார். காலையில் ஐந்து மணிக்கு அவரே வந்து எங்களை எழுப்பி விட்டு, எங்களுக்கு குடிக்க ஏதாவது கொடுத்து பிறகு படிக்க வைத்தார். இது எதற்குமே அவர் பணம் வாங்க வில்லை. அப்பொழுது, நான் காலையில் எழுத்தால் கண்களை திறக்காமல் சுவாமி படத்திற்கு முன் சென்று நின்றுதான் கண்களை திறப்பேன். சலிக்காமல், தினமும் என்னை சுவாமி படத்திற்கு முன் கூடி செல்வார். அவருக்கு என்று தனிப்பட்ட சொந்த வாழ்க்கை என்று ஒன்று இருந்ததா? என்று கூட எனக்கு சந்தேகமாக இருக்கிறது. சதா மாணவர்களை பற்றிய நினைவு மட்டுமே...

கிட்டதட்ட பத்து வருடங்கள் கழித்து அவரை காண சென்றேன். பள்ளிக்கூடம் ஓரளவு மாறி இருந்தது. ஆனால், ஞானம் சார் மட்டும், கொஞ்சம் வயதாகி இருந்தாலும், அன்று பார்த்தது போலவே, இன்றும் ஒரு வெள்ளை சட்டை, சாம்பல் நிற பேண்டு, கையில் ஒரு Wren and Martin புத்தகம். என்னோடு பேசும் பொழுதும், அமெரிக்காவில் எப்படி பாடம் நடத்துகிறார்கள்? அதில் நல்லவற்றை தனது பள்ளியில் நடைமுறை படுத்த இயலுமா என்றுதான் பேசினார். கொஞ்சமும் மாறவில்லை.

அந்த பள்ளியில், நான் ஐந்தாம் வகுப்பு சேர்ந்த பொழுது 5000 ரூபாய் deposit கட்டி இருந்தேன். ஆறு வருடங்கள் கழித்து பத்தாம் வகுப்பு முடிந்து பள்ளியை விட்டு வெளியேற Transfer Certificate வாங்க வந்தேன். என் அப்பாவும் என்னுடன் வந்திருந்தார். பத்தாம் வகுப்பில் நான் 987 மதிப்பெண் எடுத்தேன். 800-850 மட்டுமே எடுப்பேன் என்று நினைத்திருந்த மகன் அதிக மதிப்பெண் எடுத்த சந்தோஷத்தில், என் அப்பா அந்த பணத்தை கேட்க வேண்டாம் என்று முடிவு செய்து விட்டார். சான்றிதழை வாங்கி கொண்டு நாங்கள் இருவரும் எங்கள் வண்டியை எடுக்க வந்தோம். 'சார்... ஒரு நிமிஷம்..' என்று குரல் கேட்டது. ஞானம் சார் அந்த 5000 ரூபாய்க்கான காசோலையுடன் வந்தார். 'மறந்துடீங்க போல.....' என்று என் அப்பாவிடம் கொடுத்தார். 'அதனால என்ன சார்.. பரவால்ல.. எனக்கு வேண்டாம்' என்றார் அப்பா. 'ஐய்யய்யோ... இந்தாங்க சார்.. புடிங்க' என்று அப்பாவிடம் காசோலையை கொடுத்து விட்டு சென்றார். அதுதான் ஞானம் சார்.....

Eating Instructions as seen on the cover of Pretzels from Airtran airways..Kind of Cute....

2010-01-11T09:38:00.000-08:00

Eating Instructions

1. Think about our wonderful low fares at airtran.com as you open packet.
2. Place a pretzel in mouth. With each crunch, be reminded of our low fares.
3. As you swallow, remember again just how low the fares are.
4. Repeat until pretzel packet is empty.
5. Keep empty packet to remind yourself to book at airtran.com, where you'll always find our lowest fares.

No wonder he is popular.......

2009-11-24T21:09:00.000-08:00

Obama and Brown - The best bloopers are here

Impact of Software Documentation

2009-11-24T01:00:00.000-08:00

"The guy who knows about computers is the last person you want to have

creating documentation for people who don't understand computers. "

Adam Osborne

I had an interesting discussion on today's game development class. We were discussing the prospects and advantages of joining a game development company. One of the classmates told that he prefers game development companies over traditional companies because there is less documentation in game development companies.

It was a bit surprise to me that I never expected such a point. I requested him to eloborate on the topic. His overall argument was:

1. Documentation is an unncessary work. It is a hurdle to programmer.

2. Programmers could do a better job i.e. programming instead of documentation.

3. Game development companies require very less documentation.

Usually, I do not like to argue or contradict others personal opinions. But, in this case alone, I think the whole concept of documentation has been misunderstood. I have seen several people of this same opinion. They argue that documentation is a secondary grade work compared to programming.

Unfortunately (or actually fortunately), I could not agree with them. To me, documentation is a part of programming. I would consider it as one of the most important part of programming. I believe:

1. Documentation lets a programmer to have a blueprint for the implementaion of a project.

2. Documentation lets a programmer to prioritize the goals.

3. It lets a programmer to analyze his own work.

4. It helps in developing the test cases and ensures that all possibilities are tested.

5. It validates the program, tests for quality and much more.

6. More than everything, It helps the future developers.

As a developer for 4 years, I have used so much documentation, as a part of our project, such as:

1. Business Requirements Document

2. Preliminary Analysis Document

3. Project Estimate Document

4. Project Plan

5. Business Analysis Document

6. Technical Design Document

7. Unit Test Plan

8. Unit Test Logs

9. Integration Test Plan

10. Integration Test Logs

11. Stress & Performance Test Plan

12. Stress & Performance Test Logs

13. Implementation Plan

I do agree that all these documentation is a lot of work.

But, Practically, I have seen and realized that this documentation and a disciplined process of Software Development will create a High Quality product and make the life of a developer easier.

Fight on, Google! We want MORE.. MORE....MORE....

2009-11-21T21:58:00.000-08:00

In these days, Google is becoming a synonym for Search, and much more. With all the buzzing around Chrome OS and stuff, a lot of activity is happening in and around Google. It is a great excitement. But, still..?

I love Google. But, these days I have this strange creepy feeling that Google is becoming like a flea market. See the list of Products from Google:

1. Google Search

2. Google Mail

3. Google Talk

4. Google Maps

5. Google Earth

6. YouTube

7. Blogger

8. Google Chrome Browser

9. Orkut

10. Google Docs

11. Google Reader

12. Google Finance

13. Google Videos

14. Google News

15. Google Groups

16. Google Books

17. Google Sites

20. Google Voice

22. Google Calendar

23. Google City Tours

24. Google Base

25. Google Picasa

26. Google Sketchup

27. Google Music

28. Google Image Swirl

29. Google Universal Gadget

30. Document to PDF Gadget

31. Google Social Search

32. Google Calculator

33. Google Flight Tracker

34. Google Package Tracker

35. Google Fill in the Blank

36. Thinkmap Visual Thesaurus

And now, the famous Chrome OS.... The list goes on and on and on....

There are no doubts that many of the products listed are popular. But, I wonder if people would have even heard about some of the other products. Its great to be provided with so many options. But, I feel that they should all be integrated into one single product.

Seeing these all small products scattered around.. Am I in a 'Flea Market'.. Why couldn't you just integrate everything and provide us with one great product? Also, Sometimes I feel they are not providing any compelling reason for use of their products.

For example, let us take Chrome OS. I saw this presentation. Boot time is 7 seconds and in a total of 10 seconds, you could be connected to Internet....

So, what? Give me one reason to switch from my Windows XP/7 or a Mac machine to Chrome OS? Probably, It saves 2 minutes. It is a great OS. Come on, Does it look like a compelling reason? I shut down my machine only once in 2 or 3 days. 2 minutes wait is nothing....

Ok. Let me try one more. Chrome OS uses the latest Cloud computing technology. So, If you save your documents once, you could retrieve it from any place. It is a great OS.... You must be really kidding me. a Dropbox will do this job for me and I do not care about the technology involved. I do not want a 'Google' to do this.....

It is free. It is a great OS. But, I already own a Laptop. I have already made the investment. Now, If I switch to Chrome OS, which almost give the same functionality or even less, because it is free, I would appear stupid (even to myself). Now, If I keep Chrome OS as an additional OS, I would still appear stupid because I have to login to my main OS for all my regular stuff (for which I need to spend 2 extra minutes and already has a 'fast' (Thanks to chrome browser) internet capability) and I will never know when I should use Chrome OS.

I am still wondering 'What is the selling point (or buying point) for Chrome OS???'... Before the final release, I believe Google will make a great OS and give everyone a good deal to move from other OS to Chrome OS.

Fight on, Google! We want MORE.. MORE....MORE....

When does tradition look better?

2009-11-21T01:55:00.000-08:00

Tradition, tradition! Tradition!

.......

At three, I started Hebrew school. At ten, I learned a trade.

.......

Tradition, tradition! Tradition!

........

Song from Fiddler on the Roof

Complete Lyrics at stlyrics.com

There are a lot of things that people do because it has become a tradition..or.. sort of tradition. Studying a specific list of courses at the universities have also become more of a tradition. For example, during my undergraduate studies, Instrumentation and Control Systems was one of the mandatory courses. And that was in my Junior year. To this day, I am wondering the purpose of that course. Worse is the course of ... Carpentry... Yes! You heard me right. Its Carpentry. Come on guys! Which computer engineer in 21st century would want to learn that? I do not have anything against it. Well, I could build a trebuchet for my Kid. But, as a course for 6 months, that was hell...

Now, When tradition, at times, sucks - there are some anti-traditions that make our eye brows raise. Let us see one such anti-traditional course.

Everyone loves youtube. (That might be a overstatement.But, it has the 4th highest traffic. So, let me hold on to this) Now, If you have a course that would teach you to learn from Youtube videos, How would that be? Or, a course that discusses the things that you have learned from Youtube?

You can give it a tag 'Studies on the educational aspect of a social media'... I was kidding. Its just a bunch of students watching You tube videos.

Probably, You could think that I am talking about some hypothetical course. Believe me.. There is one such course. It is named as 'Learnings from YouTube'. People watch YouTube videos and discuss. Thatz a real course...... You can find the complete details here. (Just search for Youtube in the file)

Now, Tradition seems to be far better than anti-tradition....

Get Money for wearing a dress

2009-11-19T20:13:00.000-08:00

Ideas are the beginning points of all fortunes.

Napoleon Hill

Every action in this World has started as an idea. Noone could forget beautiful ideas. A few years back, we saw the Million Dollar Home page. A simple idea. But it made the creator a millionare almost overnight. Just divide a webpage into million pixels and sell it each for a dollar.

Today, I saw one more beautiful idea. I wear your Shirt. I think this guy is awesome. The idea is simple. Any advertiser could contact this person and give their shirt which might have their company logos. He is going to wear it one day of the year. On the specified day, he would take photos and videos of himself and post it in his blog, Youtube and Flickr. The advertiser would merely pay him the face value of the day. 1$ for January 1 and 365$ for December 31. Its clean and simple.

Now, a simple math would tell us that the creator would get about 66795$ for a year. This comprises only of the direct money.

1. His blogs and youtube pages could have advertisments. So, he could get the money from Adsense.

2. He gets 365 shirts every year. I do accept they are advertising shirts. Hey, We are on a recession. So, who care?

3. He could still hold on to his regular job, if required. So, its like a double salary.

The investment seems to be very less. A cam corder, Camera, Laptop, Website, Technology setup, etc. I think they all could be covered with about 5000$. But, the break even will happen in less 4 months. Still, this salary seems to be better than an average salary of an average software developer.

For the next year, the creator Jason Sadler has expanded the idea for 2 persons wearing the shirt and raised the cost to 2$ for January 1 and like wise. Wow, that would almost double the profits (less the salary for the new person). This reminds me the idea of Sony to popularize their Walkman. A couple would walk around the city playing their walkman (the head set could be used by 2 in their early model).

A great idea overall.....

A tailpiece news: All 2009 days are sold and 272 days of 2010 are sold.