Allium Sativum

Yerel Seçim 2014 öncesi

2013-11-29T14:04:00.001+02:00

Malatya Belediye Başkanı olacaklara öneriler... (Bu yazı notları adaylar daha belirmeden önce kaleme alınmış ancak yayınlanmamıştır. Eklemeler yapılarak yayınlanmıştır.)

1. Her dönem tekrar tekrar yapılan kaldırımlar kalıcı hale gelmeli.

2. Altyapı drenaj sisteminin iyileştirme çalışmalarında daha kapsamlı ve kalıcı çözümler yapılmalı ki bir daha şehrimizde kısa süreli yağmurlarda bile yaşadığımız sıkıntılar yaşanmasın.

3. Kültürel faaliyetler merkezi olan Belediye- AVM - Sümerpark üçgeninin alternatifleri yaratılmalı özellikle Yıldıztepe, Göztepe, Batalgazi kavşağı ve Kömürtevzi-Yeşiltepe mevkilerini de canlandıracak çalışmalar yapılmalı.

4. Artık ÇEVRE YOLU'nun adı konmalı, çalışmaları bir an önce tamamlanarak şehir trafiğini bir an önce şehirler arası trafikten ayırmalı.

5. Toplu taşımaların sefer sayısı ve aralıklarını yoğunluk zamanlarına göre tekrardan düzenlenmeli özellikle öğrenciler ve çalışanların yoğun olarak ihtiyaç duyduğu sabah 6-8 saatleri ile akşam 5-7 saatlerinde oluşan kalabalığı azaltacak şekilde ayarlanmalı.

6. Şehir nüfusunun Büyük şehir olmamıza paralel olarak artmalı Çok Katlı Otoparklar yapılmalı. Bununla birlikte halkın yoğun olarak kullandığı mahalle ve semt pazarları içinde hem halk için hemde esnaf için daha modern çözümler sunabilen Kapalı Pazar yerleri yapılmalı.

7. Şehrin merkezinde bulunan belediyeye ait MOTAŞ sefer merkezinin bir an önce hem otobüslerin şehir merkez trafiğinde daha rahat hareket edebilmesi hemde bölgede ki trafik yoğunluğun çözülebilmesi için başka bir bölgeye kaydırılması yada bölgenin sorunu kalıcı olarak çözebilecek şekilde düzenlenmesi.

8. Özellikle şehrin yoğun noktalarına Yer Altı Yaya Geçitleri (Battı Çıktı) yapılarak araç trafiğinin yoğun olduğu bölgelerde yayaların oluşabilecek tehlikelerden yayaların uzaklaştırılması sağlanmalı. Özellikle yeni yapılan Devlet Hastanesi civarında acil olarak düşünülmesi.

Yukarıda saydığım maddeler uzun zamandır gözlemlediğim problemlerin bazılarıdır. Eğer bunları çözebilirseniz Malatya daha modern ve problemsiz bir kent olma yolunda daha hızlı adımlarla ilerleyebilir.

Bir Gezi Hikayesi -Ben meydana niye çıktım?

2013-10-01T20:41:00.003+03:00

Kendimi politik bir insan olarak görmüyorum. Hiç bir siyasi partiye yakınlığım yok. Pek çok resmi ideolojiyi gerekçeli temelinden, pek çok gayr-i resmi ideolojiyi denenip çalışmadığı görüldüğü için ciddiye almıyorum. Onların tam olarak karşısında olduğum da sanılmasın, bir şeye karşı olabilmek için, öncelikle onun geçerli bir argüman olması gerekiyor zira.

Neyse, konuyu analitiğe boğmayayım.

Şu yağmurlu pazar sabahında bildiğim birşey var, önümüzdeki on yıllar boyunca Türkiye'deki pek çok meslek grubundan insan, 31 Mayıs'ı 1 Haziran'a bağlayan geceyi açıklamaya, anlamaya ve ifade etmeye çalışacaklar. Kimileri ona ulvi anlamlar yükler ve hakkında türküler yakarken, bazıları o geceyi lanetliyecek, küçümseyecek ve bok muamelesi yapacaklar.

Ben hazır dumanı üstündeyken, sevgili okuyucuma benim için o gecenin anlamını, neden meydana çıkmam gerektiğini anlatmak için geldim. Eteğimde ne varsa, hızla döküp gidicem.

Gezi Parkı'ndaki eylemin ilk günden beri takipçisiydim, elbette bu şehirdeki tek bir saksının bile yerinden kıpırdamasına tahammülümüz yok. Çünkü şehir, iyice inşaat alanı - kanser kombo bir bünye oldu, ucumuzdan kemiriyor. Gezi'deki ağaçlar çok sembolik olarak bu işin bir parçası, yoksa 3. köprü ile bizi akıl almaz bir rant ve çevre katiamı bekliyor.

Ama oraya sadece park için, sadece ağaçlar için de çıkmadım açıkçası.

Cuma günü bir yandan iş yetiştirmeye çalışıp, bir yandan da tüm sosyal medyadan olayları takip ediyordum. "Eyleme ne giyilir, sırt çantasına limon koysam polis arar mı?" hazırlıklarım sürerken, Hürriyet'te önce kanlar içinde bir kız gördüm. Asla yapacağım bir şey değil ama dayanamadım bu kez, videosuna tıkladım. Kızın orada, tam da Taksim anıtının dibinde, tek başına, an be an beyin kanaması geçirişini izledim. Ve ancak video bittikten sonra, onun arkadaşım Lobna olduğunu anladım.

İçim boşaldı bi an, nasıl diyim; tiz bi isyandan gayrı, hiç bişey hissetmedim. Ve aklımda tek bişey belirdi, oraya gidip muhattap kimi bulursam ona, "Sen kimin ülkesinde kimin canına kast ediyorsun lan!?" demeliydim. O meydanın, o parkın, bu şehrin, bu ülkenin hala evim olduğunu birilerine söylemem gerekiyordu.

***

Ben meydana ne ulusalcı, ne çevreci, ne anarşist, önce sıradan bir kadın olarak çıktım. Bu ülkede öldürülen, ölmesine göz yumulan, cinayetleri hukuksal olarak desteklenen, folluk olarak görülen, sosyal hayattan men edilmek istenen tüm kadınlar için, kendim için... Canımıza kastederek bizi korkutmaya, onurumuzla oynayarak bizi sindirmeye çalıştıkları için çıktım.

Ben meydana Ata'yı özlediğim için çıkmadım. Beni bugün, hemen şimdi temsil edecek tek bir lider olmadığı için, hiç bir lider ülkenin vatandaşına insan muamelesi yapmadığı, insan hayatı çok ucuz olduğu ve bunu asla takmadıkları için çıktım. Depremde, selde, afette, terörde, madende, iş kazasında ve trafikte ölen insanlar, onların nazarında sadece sayıdan ibaret olduğu, onlardan bahsederken "5 madenci, pardon 7, neyse..." diyebildikleri için ve utanmadan, arlanmadan, pişkin pişkin, bu "ucuz insan" fikrini destekledikleri, övdükleri, düğünlere gidip çiftlere 3-5 çocuk sipariş ettikleri için çıktım.

Ben meydana "Nihayet barış süreci oluyor, bunu provake edeyim, bitireyim, ülkeye anarşi getireyim" diye çıkmadım. Ne barışın, ne sürecin açıklamasını kimseye yapmadıkları, orada barış derken komşuya savaş çığırtkanlığı ve hazılığı yaptıkları, büyük ihtimalle bölgede kanlı, kirli, gizli amaçları olduğu için çıktım. Kimi kime kırdıracakları belli olmayan savaşlara benim ülkemi, biraz daha para için sokamasınlar diye çıktım.

Ben meydana gece 22:00'den sonra alkol bulamayacağım, Allah muhafaza ayık kalacağım için çıkmadım. Ben ayık olmak istemezsem, tayyip bizzat gelip çorabımdaki sigaraya el koyup kırsa, kulağıma ilahi üfürse fayda etmez canım benim. Ben meydana, şimdiye dek tek tek, itinayla etimizden cimbızla yoldukları ve yolmaya devam edecekleri tüm Cumhuriyet kazanımları için çıktım. Kendilerinden olmayan herkesi düşman bildikleri, açıkça, yüzümüze yüzümüze hakaret ettikleri için çıktım.

Ben meydana dindar insanlar tarafından yönetildiğim ve dine tahammül edemediğim için çıkmadım. Ben bu dindarların sadece sınırlı sayıda Müslüman'a yetecek kadar adaletleri olduğunu 10 yıldır gördüğüm için çıktım meydana. Ne işten atılan THY personelinin, Tekel işçisinin, ne evinden atılan Sulukuleli'nin, ne toprağı deresi Hes'e kurban gidenin, ne yazdığı ya da asker olduğu için hapiste yatanın, ne Uludere'de ölenin, ne Reyhanlı'da sakat kalanın hesabı sorulamadığı için çıktım.

Ben meydana marjinal ve çapulcu olduğum için çıkmadım, ki değilim. Elime molotof verilse, organik zeytinyağı sanacak, ayrıca çalıştığı her işte ve satın aldığı her malda devletine verigisini 10 yıldır gıcır gıcır veren biriyim. Vergileri verdim ama bana yol, su, elektrik, park, konser ya da spor salonu olarak geri dönmedi. Bişey dönmediği gibi, hazırda olanlar da gitti. Tek tek sayamıyacağım ama bir Beşiktaş'taki çay bahçesini saltanat mülkünüze kattığınızda, bir de Haydarpaşa'yı otele okutmak için yaktığınızda, büyük bedduamı aldınız. Oralar benim evimde en sevdiğim köşeler, en güzel çıktığım fotoğraflardı. Siz benim en afili fotoğrafımı yırttınız.

***

Bundan sonrasını getirmek kolay değil, hala sokaklarda insanlar, arkadaşım eşim dostum var. Hala halkına harcanabilir gözüyle bakan bir insanın yönettiği, şiddeti gaddarlığa çoktan dökmüş bir orduyla savaşıyorlar. Savaşıyorlar derken ekipman olarak deniz gözlüğü, gaz ve toz maskesi, olmadı sirkeli bez ile.

Gelmiş geçmiş en apolitik nesile gerilla gibi sokak sokak evlerini savunmayı öğrettiniz. "Aman evladım olaya karışma, örgüte partiye bulaşma" diyen babalar çocuklarının çantasına limon koyup meydana yolladı. Teyzeler elde börek cepheye erzak taşır gibi sokaklara uğradı, sizin gene kibiriniz durmadı, durulamadı.

Zira bizi sayımıyorsunuz ve şimdi açık konuşalım sanırım şu sıralar asabınız biraz bozuk, çok net muhakemede bulunamıyorsunuz.

Şimdi Ne Olacak? - Intro

Herkesin ayrı fikri var ama ben "Şimdi ne olacak?" sorusunu, kendi çok bilmiş KLBHE ekibine yönelttim. şöyle gönülden cevaplar aldım.

- Hükümet geri adım atana kadar meydanları zorlamak, polisleri fazla mesaiye tutmak asilce bir hareket elbet ama tek bir çocuğun canının bile vebalini taşıyamayız. O yüzden polisle karşı karşıya gelmeli direniş azalarak bitsin. Ve asıl direniş başlasın.

- Asıl direniş, sandık ve demokrasi direnişi olmalı. Bu çok beylik, klişe bir laf gibi ama bir o kadar da gerçek. Hükümet 10 yılı seçimle gelerek geçirdi. Evet kömür dağıttı, evet makarna ile oy satın aldı. Biz de makarnayla oy verene ya da dini duygularının peşine takılıp gidene burun kıvırdık. Aferim bize. Halbuki bu insanlara biz ulaşmış olabilirdik. Ya da oy vermiş, oy sandıklarında gönüllü olarak çalışmış, insanları bu konuda uyarmış ve teşvik etmiş olabilirdik. İşte şimdi tam sırası. (Açıkçası bana sağ sol, hangi parti, koalisyon şu noktada o kadar fark etmiyor. Başa geçen diktatör olmasın, öp başına koy.)

- Hükümete yöneltilecek çok soru, istenecek çok fazla şey var. Bunun için hukukçular, şehir planlamacıları, ekonomistler yani işinin uzmanları çalışmalı. Misal Gezi ve AKM'yi yıkarak yerine x'i (bilinmeyen yapı), yahut 3. köprü veya havalimanını neye dayanarak yaptıkları, şehri ve dengesini nasıl etkileyeceği bir ekibin, bu satışlardan dönen cukkaların hesabını bulmak başka bir ekibin işi olmalı.

- Medyaya güven olmayacağını lakin ana sermaye gruplarının ise tehditten anladığını öğrendik. Sermaye grupları en etkili anti tayyo seçim kampanyasını finanse etmek için kullanabilir, ki yapılıyor aslen. Bu arada birebir insanlara gidilebilir. "Bu ülkede neden böyle bir lidere ihtiyaç duyuldu, insanlar onun nesini bu kadar seviyor ve destekliyor?", bunları çözüp anlamak gerek. Bu ülkenin hiç bir vatandaşının fikrini ve hissini yok saymak, hele bu kez, bizim işimiz olmamalı.

Çok fazla konuştum.

Ve mutlaka unuttuğum bişeyler var.

Ama şunu asla unutmayacağım; 31 Mayıs'ı 1 Haziran'a bağlayan gece, hayatımda ilk defa 30 senedir içimde yankılanan "Burası mı benim ülkem, ben buraya ait miyim lan?" sorusu, "Evet, evet! Yüz bin kere evet!" şeklinde yanıt buldu.

Bana bunu yaşatan herkese, tek tek teşekkür ederim..

Alıntıdır...

3 Haziran 2013 Pazartesi

http://www.kimlanbuhayatiminerkegi.com/2013/06/bir-gezi-hikayesi-ben-meydana-niye-cktm.html

Ak Parti’li Direnişçiden Başbakana Mektup…

2013-07-31T23:42:00.001+03:00

Ak Parti'li Direnişçiden Başbakana Mektup...
Sayın Başbakanım,
Mektubumdaki başlığın mahiyetine bakarak olur da hakkımda “provakatör" yaftası yapıştırmayasınız diye derdimi anlatmadan önce kendimden bahsetmek zorundayım ne yazık ki…
33 yaşında, Uluslararası İlişkiler ve Siyaset tahsili yapmış, iki yabancı dil bilen, teknoloji dahil dünyadaki tüm gelişmeleri yakından takip eden, hayatının 3’te 1’ini 30’a yakın ülkeyi gezerek ve yaşayarak geçirmiş, aslen Karadeniz’li ve Gürcü kökenli ama aslanlar gibi bir Türk evladıyım…
Bugüne kadar Asya, Avrupa, Amerika, Afrika ve Avustralya kıtalarında bulunmuş, genç yaşıma rağmen ülkem daha 2023 hedefiyle tanışmadan yıllar önce kuşun uçmadığı kervanın geçmediği Pakistan-Afganistan sınırlarında ticaret yaparak bayrağımızı gururla taşımış, bugün hala bu birikim ve deneyimle iş yapmaya çalışan gururlu bir Türk girişimcisiyim.
Beş vakit namazında ve niyazında olan annem ve babam dâhil ailemin hiçbir ferdi bugüne kadar hiçbir yasa dışı oluşum, toplantı, gösteri vb eylemler içerisinde yer almamış, var gücüyle vatanı ve milleti için çalışmış - yani özetle ötekileştirebileceğiniz hiçbir sosyolojik, ekonomik ve siyasal bir gruba ait olmayan - standart bir Türk aile yapısına mensubum.
Bütün bu söylediklerimi emriniz altında çalışan istihbarat teşkilatımıza teyit ettirebileceğiniz gibi, buna hiç ihtiyaç dahi duymadan -bugün tam bir baş belası olduğunu söylediğiniz- sosyal medyadaki twitter hesabımdan yıllardır yazdıklarıma ve paylaştıklarıma bakarak da rahatlıkla anlayabilirsiniz… (@bulent_peker)
Buraya kadarı hikayenin sıkıcı kısmı… Sizi ilgilendiren tarafı bundan sonrası…
Sayın Başbakanım, hikayemin sizi ilgilendiren tarafı asıl bundan sonra başlıyor… Bilmenizi isterim ki; iktidara geldiğiniz ilk günden bu yana bir seçmen ve destekçiniz olarak partinizin yanında yer aldım. Oy kullandığım bütün seçimlerde Ak Parti’ye oy verdim. Ak Parti’ye ait yerel yönetimlerin ulusal ve uluslararası ölçekteki projelerine danışmanlık yaptım. Toplantılarınıza katıldım. Size ve birlikte yola çıktığınız insanlara yapılan tüm haksızlıkların karşısında durdum. Siz, 28 Şubat, askeri vesayet, baş örtüsü, özgürlükler, Mavi Marmara, Ergenekon, Anayasa ve en nihayetinde çözüm süreci gibi onlarca konuyu savunurken aklım ve ilmim yettiğince sizi savundum ve destekledim. O meşhur balkon konuşmanızı gözlerim dolu ve mağrur bir şekilde dinledim. Defalarca etrafıma dinlettim.
Sahip olduğum bütün imkânlara rağmen bir kez olsun hak yemedim, haram yemedim ve kendi gücümce yedirmedim. Tüm bunlara rağmen etrafım ve çevreme göre; kimi zaman “yavşak" oldum, “yandaş" oldum, “düzenin adamı" oldum ama bir gün olsun “doğru bildiğimden şaşmadım”.
Biz kimdik, ne olduk?
Biz, hayatımızın baharında yerleşik düzenle mücadele etmeyi, yapılan tüm haksızlıklara ve taşkınlıklara rağmen sabırla direnmeyi, her ırktan, görüşten, milliyetten insanı dinlemeyi öğrendik. “Kefeni giyip çıktım” dediğiniz yolda gencecik bedenlerimizi, akıllarımızı ve ruhlarımızı size emanet ettik. Hiçbir zaman “sandıkta bir oy” değildik. Eğitimi, tahsili, ahlakı, kültürü, vicdanı ve tüm insani birikimi ile olsa olsa bu memleketin geleceği bizler idik. Öyle gördük, öyle bildik, öyle inandık… Şimdi ne oldu da bir avuç provakatör, darbeci, çapulcu olduk?

İşte bu bizim hikâyemiz…
Anlatacaklarımın bundan sonraki kısmına derdimi daha iyi ifade edebilmek için resimlerle devam edeceğim Sayın Başbakanım. Gerçi siz benden daha iyi biliyorsunuzdur ama olur ya atladığınız bir şeyler vardır diyerek bu resimleri seçerken kronolojik bir sıralama yapmaya özen göstereceğim…
Önce “biz” değildik… Onlar vardı…
Bir hafta önce başladı her şey. Önce birkaç görüntü ilişti gözüme televizyonlarda. Yukarıda Allah var, “hiç önemsemedim”. “Tevekkeli zeki insanlar ama bunların da hayatı muhalefet be” dedim ve geçtim…

Ya kardeşim olsaydı…
Derken bir gün ansızın bu görüntüler düşmeye başladı sosyal medyadaki hesabıma… Gerçi siz Twitter başa bela dediniz ama biz Sizi, Cumhurbaşkanımızı, Suat abimizi ve hatta Melih Gökçek’i bile hep oralardan takip ettik bugüne kadar…
Bir gece yarısı ansızın Gezi Parkı’na giren kolluk kuvvetlerimizin nefretine ve şiddetine tanık olduk ekranlarda. Ortalığı nasıl dağıttıklarını, çadırları nasıl yaktıklarını, bilmem kaç bar basınçla insanların kafasına nasıl su sıktıklarını izledik. Üzüldük…
Ben bunlara bakarken, memlekette olan eli öpülesi anam aradı telefondan. İstanbul’a gittiğimi biliyordu. Dikkatli olmamı salık verdi her zaman ki. Dua edip kapattı. Bir resimlere baktım, bir de kendime… Düşündüm… Dedim, ya bu kızcağız benim kardeşim olsaydı..?

Ve bir kardeşimiz daha ilişti gözüme… Memlekette adam kalmamış gibi sanki, dikilip tek başına bir TOMA’nın karşısında göğsünü siper eden…

Ve o büyük vatanperverin dizeleri yankılandı beynimin içinde…
Garbın afakını sarmışsa çelik zırhlı duvar,
Benim “iman dolu göğsüm” gibi serhaddim var.
Ulusun, korkma! Nasıl böyle bir imanı boğar,
‘Medeniyet!’ dediğin tek dişi kalmış canavar?
Mehmet Akif Ersoy
Büyüklerimden öğrenmiştim. Parayla “imanın” kimde olduğu bilinmez diye. Sizce de öyle değil mi Sayın Başbakanım?
(Bilmenizi isterim ki; ben bundan sonra katıldım bu direnişe…)

Ben hiç gitar çalmadım…
65 yaşındaki kamu emeklisi babam, saz çalmamı isterdi çocukluğumdan beri. Yeteneğim yoktu, yapamadım. Sonra bir kardeşimizi gördüm elinde gitarıyla. İmrendim… Dedim; “ya bizim topraklardan bir şeyler çalıyorsa?” Ne bileyim bir Âşık Veysel, bir Âşık Mahsuni, bir Neşet Ertaş, bir Ahmet Kaya, bir Kazım Koyuncu biliyorsa…

Sonra U2’nun solisti Bono ile buluşmanız geldi aklıma… Hani hatırlarsınız dünyada çok az sayıda lidere nasip olan - reformist - şahsiyetinizi bizzat tanımak ve destek vermek için ülkemize gelip bir IPod hediye etmişlerdi size ve çocuklarınıza…
Düşündüm sonra… Müziğe de karşı olamazdınız ya?

Basit bir eylem bir direnişe nasıl dönüşür?
Hani hep diyorlar ya bunların derdi üç beş ağaç değil diye… Doğrudur, ne yalan söyleyeyim. Karadeniz’in yeşilliklerinde büyümüş, yeşile doymuş bir evlat olarak doğa için canımız feda ama soruyorum size “insan” olmadıktan sonra, doğa neye yarar?
İsterseniz bu görüntülere birlikte bakıp anlayalım ben neden düştüm “insanlık peşine”…
(Eylemler esnasında Mobese kameralarımız kapalı veya havaya bakar durumda olduğu için görüntülerimizi “haddimiz olmayarak" sivil halktan edinmek durumunda kaldık maalesef, kusura bakmayınız.)

(Arkadaşın elindeki pankartta isminiz yazıyor. Saygısızlık ettiğimi düşünüp okumaktan vazgeçersiniz diye bu plandan çekilmiş resmi verdim.)

Olimpiyatlara hazırlanan şehrimizin uzak doğu sporları takımından arkadaşlarla #GeziParkı Keyfi…

Bu arkadaş da voleye hazırlanırken…

Çiçek sulayan çevreci polis kardeşlerimiz…

Gözümle gördüm. Bu kızcağız ahlaksızca geziyordu Kordon’da..

Bu arkadaş da mevsimi gelmeden şort giymiş, ondan olabilir…

Bunun da sakalları var. Devrimci midir nedir?

Beyin travması nasıl yaratılır adlı eser…….

Bacağımızı da aldık geldik der gibi…

Siz yanlış biliyorsunuz Sayın Başbakanım… Biz bunlar değiliz…

Eli kanlı şuursuzlar değiliz…

Gezi Parkı’ndaki barakaları, kamu mallarını yakanlar bizler değiliz…

Maşa ve piyon HİÇ değiliz…

Biz aslında bunlarız…

Onbinlerce olsak da polisini her fitneden sakınan bir milletiz…

Mizacımız biraz “kaba ve sert" de olsa kurallarımız var…….

Birlikte yaşamak nedir iyi biliriz…

Yardımseveriz…

Merhametliyiz….

Maskelerin arkasına saklanmayacak kadar yürekliyiz… (Teyzecim affet, ellerinden öperim)
Özetle…
Biz; bu ülkenin düşünen, okuyan, üreten sağduyulu evlatlarıyız. Ülkemiz ve milletimiz kadar özgürlüğüne düşkün, hakkını aramasını bilen, aslında apolitik yetişmiş ama yeri geldiğinde politikanın alasını yapabilen fikri genç, kimliği genç beyinleriyiz.
Biz; Ak Parti, CHP, MHP, BDP, TKP, İP değiliz. Biz apolitik yetişmiş bir neslin yine apolitik kitleleriyiz. Biz bindirilmiş kıtalar da değiliz üstelik. Örgüt değiliz, örgütlü de değiliz. Şiddet ve provokasyon taraftarı şerefsizlerden hiç değiliz. İlla bir provokatör görmek istiyorsanız lütfen önce kendi çevrenizden başlayınız.

Bizlerin arkasına geçmiş provokatif tipler olamaz mı? Elbette olabilir. Ama siz de iyi bilirsiniz ki; bir devlet kendi halkının arkasını kollamadığı zaman o halkın arkasına geçen çok olur. Gençliğimiz sizi yanıltmasın, biz tarihi dogmalarla değil, internet aleminde milyon tane farklı kaynaktan okuyarak öğrendik.
Biz; elimizde telefonlar, kucağımızda laptoplarla “pasif ve barışçıl direnişi” ve “orantısız zeka kullanımını” benimsemiş, “teknolojik devrimi” yaşamış yeni jenerasyonuz.
Biz; yeri geldiğinde kendiyle dalga geçen, en sıkıntılı zamanlarda bile gülümsemesini bilen (bkz. aşağıda), gündüz ekmek parası peşinde ama iş çıkışı davasını gütmeye gidenleriz. Şiddet anlamında değil ama duygusal dünya olarak bizler dengesiz tipleriz vesselam. Duygularımız patlamayagörsün yeter ki…

Kısacası biz; ülkemizin bize, yaratıcılığımıza ve üretkenliğimize ihtiyacı olduğunun farkındayız. Zaten bu yüzden buradayız.
Sayın Başbakanım,
Biz sizinle geçmişle hesaplaşmaya, alışılagelmiş tüm doktrinleri yıkmaya, halkına, milletine, doğasına ve özgürlüğüne saygı duyan, dünya devi bir Türkiye yaratmaya da varız, insanca yaşayabilmek için gerekirse kavga etmeye de… Bu bizim değil, aslında sizin tercihiniz…
Biz sadece demokratik hakkımızı kullanıyor ve iletişim kurmak istiyoruz. Dinlenmek, anlaşılmak ve saygı duyulmak istiyoruz. Derdimiz, meselemiz sizin istifanız değil. Haa ben bu ülke için faydalıyım, ille de ben olacağım diyorsanız o zaman biz de “balkon konuşmasındaki Recep Tayyip Erdoğan”ı istiyoruz, bugün bize sunulanı değil.
Bir sürü danışmanınız varken, ne yapmanız gerektiği konusunda bizden size tavsiye vermek düşmez Sayın Başbakanım. Ama illa somut bir şey söylememizi isterseniz, size yine sizin kullandığınız bir cümleyle cevap verelim.
“Söz ola kese savaşı, söz ola kestire başı…”
Bilmem anlatabildim mi?
Saygılarımla,
Türkiye Cumhuriyeti Vatandaşı / Gezi Parkı Direnişçisi

http://bulent-peker.tumblr.com/post/52081396478 http://bulent-peker.tumblr.com/post/52081396478 Mon, 03 Jun 2013 23:42:00 +0300

Survivor

2013-07-30T12:20:00.002+03:00

Survivor bitti.

110 gün önce başlamıştı.
**
Bu 110 günde...
**
Apo, ulusa sesleniş konuşması yaptı, Kürdistan'ı ilan etti. Gazilerimiz, akil adamların kafasına protez bacak fırlattı. AKP genel merkezine law silahıyla saldırıldı. Diyanet İşleri Başkanı, açık açık gâvur diyemedi, “İzmir'in farklı bir dindarlığı var” dedi. Afrika'da üretilen GDO'lu pirinçlerin Türkiye'ye kakalandığı ortaya çıktı. TC'yi kaldırdılar. Emek Sineması'nı yıktılar. Fazıl Say'ı hapse mahkûm ettiler. Kanser hastası üniversiteli kız “ilaçları bulamıyoruz” dedi, Toki Bakanımız cebine para sıkıştırdı, “sakın düşürme” diye tembihledi, kızcağız “ben dilenci değilim, eliniz cebinize değil, vicdanınıza gitsin” dedi. Adana Otistik Çocuklar Eğitim Derneği Başkanı, otistik çocukların ateist olduğunu izah etti. AKP genel başkan yardımcısı Mehmet Ali Şahin “okullara Kuran dersi koyduk, çünkü insan malzememiz bozuldu” dedi. Murat Karayılan, Kandil'de basın toplantısı yaptı, bizim basın kuyruğa girdi. AKP milletvekili Zeyid Aslan, CHP milletvekili Kamer Genç'e “senin a..ına koyarım, o..spu çocuğu, senin ananı s...rim” diye bağırdı. Tayyip Erdoğan “milli içkimiz ayran” dedi, “iki ayyaş” dedi, içki satışına sınırlama getirildi. THY'de hosteslerin kırmızı ruj sürmesi yasaklandı. 1 Mayıs'ta sıkıyönetim ilan edildi, Taksim'de harp çıktı, yüzlerce kişi yaralandı, 17 yaşındaki lise öğrencisi Dilan'ı kafasından biber gazı kapsülüyle vurdular, beyin ameliyatı geçirdi, İstanbul Valisi “marjinaldir, radikal mensuptur” dedi, Dilan'ı hastaneden kovdular. Iğdır'da mayın patladı, 2 asker şehit oldu. Sınırdan zorla Türkiye'ye girmek isteyen Suriyeliler ateş açtı, 1 polis şehit oldu. Olimpiyatta altın madalya kazanan Aslı Çakır Alptekin'in dopingli olduğu ortaya çıktı. Reyhanlı havaya uçtu, 52 vatandaşımız hayatını kaybetti. Suriye sınırında F-16 düştü, pilotumuz şehit oldu. Beşiktaş tribününde demir copla adam dövdüler. Galatasaray taraftarı, Fenerbahçe taraftarını bıçaklayarak öldürdü. Fenerbahçe taraftarı, Galatasaraylı Drogba'ya “muz” salladı. Show TV'ye el kondu, Lig TV'ye el kondu, Marcus Merk bile kamulaştırıldı! Tayyip Erdoğan, 19 Mayıs törenlerine katılmadı, Obama'ya gitti. Emine hanım'a “Diktatörlüğün Psikolojisi” isimli kitap hediye edildi. Hatay'da mazot kaçakçılarına baskın yapıldı, herifler depoyu havaya uçurdu, 9 kişi öldü. Kapadokya'da balonlar çarpıştı, turistler öldü. Hürrem Sultan Almanya'ya kaçtı. Eski OHAL Valisi Hayri Kozakçıoğlu, intihar etti. Kılıçdaroğlu'nun makam aracı, beton mikserinden kurtulayım derken kaza yaptı, beton mikserinin 33 yaşındaki şoförü ehliyetsiz çıktı. Üçüncü Boğaz köprüsüne “Yavuz Sultan Selim” adı verildi, Osmanlı hanedanının mensupları bile “hakikaten Alevilere ayıp oldu, keşke Kanuni filan koysalardı” dedi. Karabük Üniversitesi, padişah Abdülhamid'e onursal doktora verdi. Gezi Parkı direnişi başladı. Çadırları tutuşturdular, ülkede yangın çıktı. Çapulcu dediler. 1'i polis 4 kişi öldü. Ethem'i kafasından mermiyle vurdular, vuran polisi serbest bıraktılar. 8 bin kişi yaralandı. 11 kişi gözünü kaybetti. 1 kişinin dalağı alındı. 59 kişinin hayati tehlikesi sürüyor. Avukatları gözaltına aldılar. Duran adam'ı durduğu için gözaltına aldılar. Televizyonda bunları göstermek yerine “penguen” gösterdiler. Piyano tutukladılar. Divan Oteli'ni hücreevi ilan ettiler. Yabancı öğrencileri casus diye içeri tıktılar. Camide içki içildiğini görmedim diyen, yalan söyleyemem diyen müezzini terörle mücadele şubesinde 6 saat sorguladılar. Polat Alemdar “bize nazar değdi” dedi. Tayyip Erdoğan, 2 milyar 800 milyon ağaç diktiğini söyledi. Eski YÖK Başkanı Profesör Kemal Gürüz hapishanede intihara kalkıştı, bileklerini kesti. Hasdal'daki subaylar açlık grevi başlattı. Fenerbahçe ve Beşiktaş, Avrupa'dan men edildi. Tayyip Erdoğan “Akdeniz, White Sea olarak adlandırılır” dedi. Gezi parkı direnişçilerine “vatan hainleri yaptığınız eylemi si...yim, Ermenilere bıraktınız meydanı, Allah belanızı versin” diyen güreşçiye, milli takımın bayrağı taşıtıldı. Akdeniz Oyunları boyunca 16 sporcumuz dopingli yakalandı. Dolar patladı. Jandarma asayiş komutanıyla, kolordu komutanını taşıyan helikoptere ateş açıldı, “barış süreci”nden zor kaçtılar! PKK polis teşkilatı kurdu, Cizre'de diploma töreni yaptı. Lice'de arbede çıktı, köylüler karakol inşaatını bastı, 1 kişi öldü.
**
Hilmi Cem'in şahsında ünlüleri-gönüllüleri kutlarım ama... Aslında, Panama'ya adaya gidenler yırttı.
Survivor'ın feriştahı burası!

Yılmaz ÖZDİL

2 Temmuz 2013

Gezi Parkı ve Sonrası Üzerine

2013-06-11T12:32:00.000+03:00

Uzun zaman oldu blog oluşturdum ama kendimden birş ey yazıp paylaşmadım hep copy-paste yaptım yeter artık nereye kadar dedim yazmalıyım blog kendini yayınlamaktır milleti değil dedim kendimi içten içe yırttım ama elim klavyeye gidip de yazamadım işte ta ki Gezi Parkı olaylarına kadar...

Gezi Parkı gösterdi ki Twitter ve Facebook gibi sosyal ağların kullanıcılarının paylaşımları, yorumları, yazıları ülkemizde de bir uyanışı sağlayabiliyor. Bende madem paylaşım ve twit ile katkıda bulunduğum bu uyanışa artık yazılarım ve yorumlarımla da sesimin gür çıkmasını sağlamalıyım ve bir nevi kendiuyanışım da başlatmalıyım dedim. Ve başlıyoruz haydi işte....

Taksim Gezi Parkı ile başlayan ve yurt geneline yayılan ve hala birçok ilde devam eden uyanış başbakanın açıklamaları ile daha da farklı boyutlara taşındı öyle ki başlangıçta 'tepkisel bireylem' iken şimdilerde birçok siyasi görüş ve oluşumun sahiplenmek istediği bir nevi 'devrim hareketine' cevrilmek istenmektedir.

Peki bu 'uyanış' bu noktaya nasıl geldi?
Uyanış eylemleri kendilerini duyarlı ve çevreci olarak tanıtan,bir siyasi amaç olmaksızın sadece demokratik olarak tepkilerini dilendirmek için gerek sosyal ağlardan birbirine ulaşarak gerekse hadi bizde gidelim destek olalım konuşmaları ile toplanan bireylerin oluşturduğu bir eylemdir.

Ama eylem kısa sürede polis güçlerinin gösteriyi dağıtmak istemesi eylemcilerin direnişi ile ve sonucunda polisin güç kullanması ile bir anda sokaklar 'polis vs halk' alnına dönüşmüş orantısız güç kullanımı,biber gazı, TOMA ile halk şiddete maruz kalmış, yetkililerin açıklamaları direniş gruplarının sözlü ve eylemsel tepkileri ile de iyice artmıştır. Bizleri korumakla görevli polisler bir anda halk düşmanı olmuştur.

Olayların çığrından çıkmasında her iki tarafta da suç vardır.
Şöyle ki 'provakatör' eylemci kışkırtmalar sonucu mallara zarar veren, polise taş, sopa ile karşı gelen,demokratik bir eylemi siyasi araca çevirmek bireyler ve gruplar bir tarafta; eylemcilerin bu tutumu karşısında emir var dağıtılacak anlayışı ile hareket eden polislerinde, bunlar vatana millete hayrı yok, okumuşlar da ne olmuş devlete asi olmuşlar işte düşüncesi bir tarafta olmak üzere kabaca tanımlarsak olaylar alıp başını gitmiştir...

Olaylar buraya gelmiş de amaç ne,istenilen ne?
Cevap aslında basit Gezi Parkı sadece ağaç kesilmesin diyerek bir söylemden çok daha fazlası idi hükümetin 11 yıllık iktidarı boyunca her şeyi ben bilirim ben yaparım çoğunluk benim %50 var benim arkamda anlayışı ile yaptığı bir çok icraata sembolik bir kıvılcım ile 'uyanış' sağlamaktı. Diğer %50' nin sesini duyurma cabası idi çoğunluk olabilirsiniz ama bir diktatör gibi hareket edemezsiniz demesi. Bunu demokratik olarak dile getirmekti ama olay boyut değiştirdi meşru yollarla iktidara gelemeyen grupların ve görüşlerin eylemi sahiplenmek ve bir devrim gerçekleştirir miyiz? İnancına kapılmasına sebep oldu.

Tepkimiz amacı sabittir denokratik olarak hakkımızı savunmak. Her yasayı her icratı kafasına göre ben yaptım oldu inanışı ile hareket eden hükümete sesimizi duyurmak. Diğer gruplara prim vermeden, zara vermeden, polis ile çatışmadan tepki koymaktır. Bunun birçok yolu var ama çatışmak kayıp getirir insan haytına mal olabilir ki bu eylemler sırasında 2 eylemci 1 polis öldü ve durumu kritik yoğun bakımda olan birçok kişi var bunu istemiyoruz.

Keser döner sap döner gün gelir hesap döner saklamak lazım böyle haberleri...

2013-05-16T12:29:00.001+03:00

AKP Hükümeti, IMF’ye borç kalmadığını “övünerek” açıkladı. Ancak, on yıllık tablo ödemenin özelleştirmeyle yapıldığını ortaya koydu…

Türkiye’nin 10 yıl önce IMF’ye 23.5 milyar dolar borcu vardı. Türkiye’nin özel sektör dahil o yılki toplam dış borcu da 130 milyar dolardı. AKP, iktidarının ilk yılından itibaren özelleştirmeye hız verdi.

Cumhuriyet dönemi boyunca yapılan kamuya ait başta sanayi olmak üzere tüm tesisleri arka arkaya satışa çıkardı. Bunların çoğu, iktidara yakın yerli ve yabancı sermaye tarafından yok pahasına kapışıldı. AKP iktidarının 10 yıllık döneminde Türkiye’nin dış borcu, 2012 sonu itibariyle 336 milyar dolara yükseldi.

Bu borcun 101 milyar dolarlık kısmının kamuya, 7 milyar dolarının Merkez Bankası’na, 217 milyar dolarının da özel sektöre ait olduğu açıklandı. Özelleştirme İdaresi Başkanlığı’nın kayıtlarına göre, bu dönemde aralarında Türk Telekom, TEKEL, SEKA, PETKİM, TÜPRAŞ ve Erdemir gibi sanayi tesisleri, limanların tamamı, 195 kamu tesisiyle 2 bin 629 adet arsa, bina ve lojman sessizce elden çıkarıldı. Kamuya ait bu varlıkların satışından 38 milyar 84 milyon dolarlık gelir elde edildi. Cumhuriyet döneminde milletin ödediği vergilerle yapılan tesislerin satışından elde edilen gelir, IMF’ye olan 23.5 milyar dolarlık borcu kapatmaya yetti. Artan kısmıyla da bütçe açıkları finanse edildi.

AKP HANGİ YIL NE SATTI

YIL 2003

- KAYSERİ’deki Taksan, Bolu Gerede’deki Gerkonsan, SEKA’nın Balıkesir, Afyon, Kastamonu, Aksu ve Çaycuma işletmeleriyle Taşucu tersane alanı, TEKEL’in kaya tuzu tesisleri, Çeşme, Kuşadası, Trabzon ve Dikili limanları, Sümer Holding’in Merinos Halı Markası ve Adıyaman İşletmesi, Türkiye Zirai Donatım Kurumu’nun Sakarya işletmesi, İş Bankası C, Arçelik, Tofaş, Ünye Çimento ve Türkiye Kalkınma Bankası’na ait kamunun elindeki hisselerle 277 adet taşınmaz, 103 arsa ve 90 adet lojman;

YIL 2004

- TEKEL’in alkollü içkiler bölümü, Eskişehir Doğalgaz Şirketi (Esgaz), Artvin Murgul ile Kastamonu Küre’de bakır madeni çıkarıp işleyen Eti Bakır, Sivas ve Malatya’daki Divriği Hekimhan Maden İşletmeleri, Bursa Doğalgaz Şirketi (Bursagaz), Amasya Şeker Fabrikası, Kütahya Tavşanlı’daki Eti Gümüş, Elazığ’daki Eti Krom, Antalya’daki Eti Elektrometalurji işletmeleri, Çayeli Bakır İşletmeleri, Kütahya Şeker Fabrikası, Türkiye Gübre Sanayi şirketine ait Gemlik ve İstanbul’daki fabrikaları ile Kütahya Gübre Varlıkları ve Şanlıurfa depoları arazisi, Sümer Holding’in Malatya, Bakırköy ve Diyarbakır işletmeleri, SEKA’nın Karacasu, Ardanuç ve Akkuş işletmeleriyle Ankara Alım Satım Müdürlüğü binası, EBÜAŞ’ın Samsun Soğuk Hava Deposu, Manisa Kombinası ve arsası, Sümer Holding’e ait Ortadoğu Teknopark şirketi, Çanakkale Deri, Malatya ve Tümosan işletmeleri, Türkiye Demir Çelik İşletmeleri’ne ait Kalkınma Bankası hisseleri, TEKEL’in Tuzluca ve Sekili tuzlaları, Bursa İnelgöl’deki Kibrit Fabrikası, Kadadeniz Bakır İşletmeleri’nin Samsun İşletmesi, Türkiye Denizcilik İşletmeleri’ne ait Ankara ve Samsun feribotları, THY’nin 126 milyon dolarlık hissesi ile 375 adet taşınmaz ve lojman;

YIL 2005

- TÜRK Telekom, TEKEL’in sigara bölümü, İstanbul Ataköy Turizm, Ataköy Otelcilik, Ataköy Marina ve Yat İşletmeleri, Konya Seydişehir’deki Eti Alüminyum Fabrikası, Kıbrıs Türk Hava Yolları şirketi, Adapazarı Şeker Fabrikası, Türkiye Deniz İşletmeleri’nin Karadeniz ve Turan Emeksiz gemileri ile şehir hatları hizmetleri ve gemileri, TEKEL’in Kristal Tuz Rafinerisi ile Kağızman Tuzlası, Sümer Holding’in İstanbul İmar Şirketi, Beykoz İşletmesi, makina ve teçhizatları, Türkiye Gübre Sanayi’nin Samsun Gübre Fabrikası ve Ordu Fatsa ile Tekirdağ depoları, DSİ, Bayındırlık Bakanlığı ve Karayolları’nın Kayseri Erciyes’teki sosyal tesisleri, Sümer Holding’in Aselsan’daki hissesi, Sarıkamış ve Tercan işletmeleri, Yeşilova Halı ve Battaniye Fabrikası, Emekli Sandığı’nın Kuşadası Tatil Köyü ile İstanbul Hilton Oteli, THY’nin USAŞ’taki hissesi, TOPRAŞ ve PETKİM’deki kamu hisselerinin bir bölümüyle 120 taşınmaz ile 41 adet arsa;

YIL 2006

- TÜPRAŞ, Erdemir, Başak Sigorta ve Başak Emeklilik, TEKEL’in Kayacık, Yavşan ve Kaldırım tuzlaları, TEKEL’in ikiz kuleler olarak bilinen Ankara Başmüdürlük Binası ve Bodrum tesisleri, Emekli Sandığı’nın başkentteki Büyük Ankara Oteli ve Kızılay Emek İşhanı, İz- mir’deki Büyük Efes Oteli, İstanbul’daki Büyük Tarabya Oteli, Türkiye Denizcilik İşletmeleri’nin Yakıt-2 gemisi, Çanakkale Şehir Hatları Hizmetleriyle 9 gemisi, THY’ye ait kamu hisselerinin bir bölümüyle 350 adet daire, arsa ve taşınmaz;

YIL 2007

- TCDİ- Deveci Maden Sahası İşletme Hakkı, TCDD Mersin Limanı, KGM İstanbul Levent Arsası, Sümer Holding- BUMAS, Araç Muayene İstasyonunun 1.-2. bölgesi, Emekli Sandığı Mülkiyeti Bursa Çelik Palas Otel, Türkiye Halk Bankası, 245 adet daire, arsa ve taşınmaz;

YIL 2008

- Petkim Petrokimya Holding A.Ş., Sümer Holding NİTRO-MAK Makine Kimya Nitro Nobel Kimya Sanayi A.Ş.’nin yüzde 33.5 hissesi, Tekel ve Sigara Sanayii İşletmeleri ve Ticareti A.Ş., Ankara Doğal Elektrik Üretim ve Ticaret A.Ş.’nin 9 santrali, Tekel ve Sigara Sanayi İşletmeleri’ne ait Pipo ve Nargile Markaları, Türk Telekomünikasyon ve 196 adet daire, arsa ve taşınmaz;

YIL 2009

- TEDAŞ Başkent Elektrik Dağıtım A.Ş., TEDAŞ Sakarya Elektrik Dağıtım A.Ş., TEKEL Kastamonu Jüt İpliği Fab. Makine ve techizatı, TEDAŞ Konya Meram Elektrik Dağıtım A.Ş. ve 140 adet daire, arsa ve taşınmaz;

YIL 2010

- TCDD’nin Samsun ve Bandırma limanları, TEKEL’in Çamaltı ve Ayvalık tuzlaları, Eskişehir Osmangazi, Çamlıbel, Uludağ, Çoruh, Yeşilırmak ve Fırat elektrik dağıtım şirketleri, Sümer Holding’in Antalya Barit ve Mersin Taşucu işletmeleriyle 205 adet daire, arsa ve taşınmaz;

YIL 2011

- Bayburt, Çemişgezek, Girlevik, Bünyan, Çamardı, Pınarbaşı, Sızır, İznik, Dereköy, İnegöl, Cerrah, Mustafakemalpaşa, Suuçtu, Çağ Çağ, Otluca, Uludere, Adilcevaz, Ahlat, Malazgirt, Varto, Değirmendere, Karaçay, Kuzuculu, Turunçova, Finike, Kayadibi, Besni, Derne, Erkenek, Kernek ve Kovada 1-2 akarsu santralleri, İskenderun Limanı, Trakya Elektrik Dağıtım şirketiyle 195 adet daire, arsa ve taşınmaz;

YIL 2012

- ACISELSAN’ın yüzde 77 hissesi, PETKİM’in yüzde 10 hissesi, Kayseri Elektrik’in yüzde 20 hissesi, Beykoz’daki iskele ve rıhtım, Halk Bankası’nın yüzde 24 hissesiyle 192 adet daire, arsa ve taşınmaz; (Ceren Koluman / Sözcü)

Odatv.com

'Atatürk Türkiye'dir, Türkiye Atatürk'

2013-05-16T12:09:00.003+03:00

Malatya İnönü Üniversitesi'nde kütüphane girişinde bulunan 'AtatürkTürkiye'dir, Türkiye Atatürk' yazısı, Rektörlük tarafından kaldırılarak yerineAtatürk'ün 'Benim manevi mirasım, bilim ve akıldır' sözlerinin bulunduğu yazı yerleştirildi. Malatya Ülkü Ocakları Başkanı Burhan Coşkun bir açıklama yaparak, yazıyı değiştiren Rektörlüğe tepki gösterdi.

Ergenekon soruşturması kapsamında tutuklu bulunan, İnönü Üniversitesi eski Rektörü ve Prof. Dr. Fatih Hilmioğlu tarafından kampustaki kütüphane içinde bulunan girişine büyük harflerle yazılan 'Atatürk Türkiye'dir, Türkiye Atatürk' yazısı kaldırıldı.

Kaldırılan yazının yerine ise Atatürk'ün sözü olan 'Benim manevi mirasım, bilim ve akıldır' yazısı konuldu.

Bu duruma tepki için kampüs girişinde basın açıklaması yapan Malatya Ülkü Ocakları Başkanı Burhan Coçkun, değişikliğe tepki göstererek, "Milliyetçi gençlere ceza vermekten kaçınmayan sayın Rektör'ün son icraatı, tarafını belirleme noktasında belirleyici bir işaret olmuştur. Senin rahatsızlığını tahmin ediyorduk ama bu kadar nefretin de ötesinde olduğunu bilmiyorduk" diyerek ağır bir şekilde eleştirdi.

Ülkücü grup Üniversite önündeki basın açıklamasının ardından dağılırken, İnönü Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Cemil Çelik konuyla ilgili basın mensuplarının sorularını yanıtladı.

Prof. Dr. Çelik, "Bu yazı ne Atatürk döneminde Atatürk'ün arkadaşları tarafından söylenmiş bir yazıydı. Atatürk'ün hayatında hiçbir Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı tarafından söylenmiş bir ifade değildi" diyerek konuşmasını şöyle sürdürdü:

"Ama tarihe baktığımızda Hitler Almanya'sında Nazi döneminde eğer internete girip 'HitlerAlmanyadır, Almanya Hitler' yazdığınız zaman karşınıza onlarca web sitesi çıkacak ve bunun Naziler'in Hitler'e karşı söylediği bir slogan olduğunu biliyoruz. Şimdi üniversitelerin asli görevi, hep diyoruz ya bilim teknoloji üretmektir dolayısıyla görevi bilim üretmek teknolojiüretmek olan bir kurumun üzerinde eğer Türkiye cumhuriyetimizin kurucusu olan büyük önder Atatürk'le ilgili bir şey yazacaksa mutlaka bilimi ve aklı çağrıştıran bir ifadeyi yazmamız gerekirdi.

Bundan hareketle söylediğim anlamda hiçbir zaman Atatürk döneminde kullanılmayan, tarihçilerinde tasvip etmediği kime ait olduğu belli olmayan bir sözü kaldırarak bunun yerine 'Benim manevi mirasım, bilim ve akıldır' olan Atatürk'ün ifadesini koyduk. Bir üniversiteye de yakışan budur. Bundan sonrada üniversitemizin değişik yerlerine Atatürk başta olmak üzere bilim insanlarının bilimi çalışmayı teknoloji geliştirmeyi ifade eden sözleri yazmaya devam edeceğiz. Dolayısıyla Atatürk'e ait olmayan bir söz çıkarılarak bunun yerine bizzat Atatürk'ün bilme ve akla değer veren benim manevi mirasım bilim ve akıldır sözünü kütüphanemizin üzerine asmış bulunuyoruz. Olay bundan ibarettir."

İnanılmaz Futbol Haftası

2012-12-03T13:15:00.001+02:00

Uzun süre sonra yine blog da olmak güzel bir şey geçtiğimiz aya damgasını vuran futbol olayları ile bir dönüş yapıyorum...

14 Kasım 2012 - Sweden 4-2 England - Zlatan Ibrahimovic İnanılmaz Golü

22 Kasım 2012 - O. Marsilya 0-1 Fenerbahçe - Bekir İrtegün Röveaşata

24 Kasım 2012 - S.B. Elazığspor 1-1 Galatasaray - Felipe Melo Penaltı Kurtarıyor

26 Kasım 2012 - Trabzonzpor 0-3 Eskişehirspor - Servet Çetin Kendini Aşıyor

Galatasaray MP-CSKA Moscow / Maç Öncesi Tribün Şov ( ultrAslan )

2012-02-28T01:29:00.000+02:00

Abdi Ipekci Arena | Audio/Visual Performance Euroleague [Galatasaray vs....

2012-02-28T01:12:00.000+02:00

[3D] Galatasaray - Besiktas Muthis koreografi uA Arena'da müthis gösteri...

2012-02-28T01:02:00.000+02:00

Milletvekilleri dokunulmazlık için soyundu

2012-02-08T18:54:00.002+02:00

Slovak Özgürlük ve Dayanışma Partisi'nden (Sloboda a Solidarita/SaS) 17 milletvekili "dokunulmazlıkların kaldırılması" taleplerine dikkat çekmek için soyunarak poz verdi.
Bianet'in haberine göre, merkez sağ/liberal SaS'ın milletvekilleri, ellerinde "Haydi milletvekillerinin dokunulmazlık zırhlarını soyalım" yazılı bir pankart tuttular.

Fotoğraflarını, Slovakya'nın tanınan gazetelerinden Novy Cas'a ilan olarak veren SaS, aynı zamanda bu eylemlerini kendi Facebook sayfalarından da duyurdu. Slovakya'da en az dört yıl boyunca görev yapan milletvekilleri dokunulmazlık kazanıyor. Dokunulmazlık yasası geniş kapsamlı ve milletvekillerinin trafik cezalarından bile muaf tutulmalarını sağlıyor. Dokunulmazlık yasası bugün Slovak Meclisi'nin gündeminde, kaldırılıp kaldırılmayacağı oylama sonucunda belli olacak. Genel seçimler ise 10 Mart'ta yapılacak. Bugünkü oylama dokunulmazlık konusunda seçimlerden önceki nihai sonuç olacak.

SaS üyeleri, "Vekiller de herkes gibi insan. Bu yüzden yargı dokunulmazlığı gibi ayrıcalıklara gerek yok" diyor. Slovakya, SaS'ın çalışmalarıyla 2010'da dokunulmazlıkların kaldırılması için referanduma gitti fakat yeterli katılım sağlanamadığı için dokunulmazlık kaldırılamadı. (Bianet)

KARŞIYAKA GÖZTEPE MAÇINDA 3G’Lİ KÜFÜR!

2012-02-08T18:43:00.002+02:00

İStada küfürlü pankart sokamayan Karşıyaka taraftarlarının Göztepe derbisi için buldukları yaratıcı yöntem günün konusu oldu. İngiliz futbolseverler Karşıyakalı taraftarların bu yöntemine şaşırıp kalırken, ‘Orjinalliğe tam not’ yorumu yapıldı

Pazar günü Karşıyaka ile Göztepe arasında oynanan İzmir Derbisi’nde Karşıyakalı taraftarların açtığı pankart yaratıcılıkta gelinen son noktayı göstermiş oldu. Karşıyakalı taraftarlar içeriye soktukları kare şeklinde büyük pankartta 3G teknolojisine sahip telefonların okuyabildiği QR Code adı verilen bir kod yer alıyordu. Bilindiği gibi gazetelerde yer alan reklamların köşelerine konulan bu gibi kodlar, 3G teknolojisine sahip telefonlara okutulduğunda telefona daha detaylı bilgilerin yer aldığı bir adres gönderiliyor.

Sürpriz oldu
Merak edip karşılaşmada bu QR kodu telefonlarına okutan Göztepe taraftarları ise nahoş bir sürprizle karşılaştı. Zira kod okutulduğunda telefonlara Türkçe ve diğer dillerde de yazılmış bir şekilde “O.... Göztepe” küfürleriyle dolu bir sayfa çıktı. Göztepe taraftarlarına edilen bu hakaret bir yana Karşıyaka taraftarlarının statlarda uygulanan pankart sansürün bu şekilde delmesi taraflı tarafsız herkesin ilgisini çekti. Habere yer veren ünlü İngiliz blogu offthepost’ta “Liverpool ve Manchester United taraftarları bunu notlarınız arasına alın. Orjinalliğe tam not” yorumu yapıldı.

Faturası ağır oldu
Karşıyaka-Göztepe maçında çıkan olaylarla ilişkin olarak 6 Karşıyaka, 76 Göztepe taraftarı hakkında, 6222 sayılı Sporda Şiddet ve Düzensizliğin Önlenmesine Dair Kanun ile Kabahatler Kanunu’na muhalefetten işlem yapıldı. Koltuk kırmaktan 8, koltuk kırıp sahaya atmaktan 39, koltuk yakmaktan 7, küfürlü tezahürattan 7, meşale yakıp sahaya atmaktan 3, maytap bulundurmak ve yakmak, sahaya girmek, alkol bulundurmak ve alkollü şekilde maça girmek, polise mukavemet ve biletini başkasına kullandırmak suçlarından ise toplam 8 kişi için işlem uygulandı. Taraftarlardan 80’i, karakollardaki işlemlerinin ardından serbest bırakıldı. 2 kişi ise polise mukavemet iddiasıyla adliyeye sevk edildi. Bu arada, statta 2 bin 309 koltuğun kullanılamaz hale geldiği, ve 64 bin liralık zarar oluştuğu kaydedildi.

“Siz Agop Martayan’ı biliyor musunuz?”

2012-02-08T18:30:00.000+02:00

Hem Sarkozy hem cümle Ermeni diyasporasına soruyorum, “Siz Agop Martayan’ı biliyor musunuz?”

Bilsek ne olur bilmesek ne olur demeyin. Hani, “Türkler Ermenileri soykırımdan geçirmiştir” diyorsunuz ya, Agop Martayan’ı bilseniz böyle iftiralar atmaktan belki utanırsınız.

1915’lerde ve tabii bugün de Türkiye’de pek çok Agop Martayan’lar vardır. Eğer Türkler Ermenilere soykırım uygulasaydı bu topraklarda bir tek bile Agop Martayan’ın mezarı dahi kalmazdı.

Hem, Türk milleti neredeyse bin yıldır birlikte yaşadığı Ermeni tebaası ile İngiliz’in, Yunan’ın, İtalyan’ın, Fransız’ın, Rus’un başına çullandığı bir günde niye yeni bir cephe açarak başını fazladan bir belâya soksun? Binlerce yıllık devlet tecrübesi olan bir millet manyak mıdır ki böyle bir işe kalkışsın?

O günlerde Rumlar da kudurmuştu; niye Rumlar için tehcire yeltenmediler, niye Rumlara soykırım yapmadılar? Ha, belki, “Ruslara karşı Doğu cephesini emniyete almak için” diyeceksiniz... İyi de, demek ki ortada “emniyeti tehlikeye düşüren” bir takım dolaplar döndü, o zaman Osmanlı haklı öyleyse... Bir de, aynı bölgede Süryaniler yaşıyordu,

Osmanlı ve bölge halkı niye tehcire tabi tuttukları Ermenilerin arasına Süryanileri katmadı?

Yani, sizin iftiralarınızı çürütmek için “belgeye” falan ihtiyaç yok, biraz akıl, biraz vicdan yetiyor da artıyor bile.. Amma sizde o ne gezer! Zaten bir millet başka bir milletin vicdan ve aklının merhametine muhtaç kaldı ise o millet yandı demektir. Hele bu millet hemen her millete iyilik ve merhamet etmiş Türk milleti ise... Derler ya, “Falankes size kötülük düşünüyor” deyince adam, “Hayret, der, halbuki benim ona hiçbir iyiliğim nasip olmamıştı...”

Milletler camiasında Türk milletinin durumu tam da böyledir işte... Neyse, biz yine Agop Martayan’a dönelim..
İsminden de anlaşıldığı üzere Agop Martayan bir Ermenidir. 22 Mayıs 1895’te İstanbul Büyükdere’de ticaretle uğraşan köklü bir Ermeni ailesinin çocuğu olarak doğmuştur. Sizlerin, “Osmanlı bize soykırım uyguladı” dediğiniz 1915’te Robert Kolej’i bitirmiştir.

Neymiş? Demek ki bir Ermeni 1915’te Robert Kolej’de okuyabiliyormuş. Ticaretle uğraşan ailesine yan gözle bakılmıyormuş. Üstelik Agop Martayan bir Ermeni olarak Osmanlı ordusunda Birinci Dünya Savaşı’nda yedek subay olarak görev alır. Demek ki yine neymiş: Osmanlı o yıllarda bir Ermeni’yi en mahrem noktasında eline silah verip vatan ve bayrağını ona emanet edebiliyormuş.. Soykırım yapan bir millet böyle abukluklar yapar mı?

Hitler, Yahudileri orduya alıp subay yaptı mı, ellerine silah verdi mi?
Doğu cephesinde yani kimi Ermenilerin Osmanlıyı arkadan vurduğu cephede Osmanlı saflarında görev yapan Agop Martayan bu cephenin ihanet eden soydaşlarının da yardımıyla çözülmesi üzerine Güney Cephesinde görev alır. Ve burada Mustafa Kemal Paşa’nın karşısına kötü bir talih olarak “esir” diye çıkartılır.
Uzatmayalım...

Mustafa Kemal Paşa Agop Martayan’a hürriyetini iade eder. Cebine para koyar, eline serbestçe dolaşabileceğini dair bir belge verir. Bu süreçte gelişen ilgi çekici olayları bilmeyenlerin merakını tahrik için atlıyor, sonuca geçiyorum.
Hani biz Mustafa Kemal Paşa’ya “Atatürk” diyoruz ya.. İşte bu Agop Martayan, Mustafa Kemal Paşa’ya “Atatürk” soyadını teklif eden adamdır. Agop Martayan, Mustafa Kemal Paşa’ya “Atatürk” dediği için biz O’na Atatürk diyoruz. Çünkü Mustafa Kemal vatanı kurtarıp Cumhuriyeti kurduktan sonra her alanda olduğu gibi Türk dili üzerinde de derinlik ve genişliğine çalışmalara başlar.

22 Eylül 1932 tarihinde Dolmabahçe Sarayı’nda gerçekleştirilen Türk Dili Konferansı’na Agop Martayan ile birlikte İstepan Gurdikyan ve Kevork Şimşyikyan da uzman olarak davet edilirler. Çünkü Agop Martayan devrin en büyük dil alimlerinden biridir. İngilizce, Yunanca, İspanyolca, Latince, Almanca, Rusça ve Bulgarca bildiği gibi, “Türkçe gramer” kitabı da yazmıştır. “Türk-Sümer ve Hitit Dilleri Arasındaki İlişkiler” bildirisini Agop bu kurultayda sunar. Ve 1934 yılında Atatürk tarafından TDK Başuzmanı olarak atanır.

Yabancı sözcüklerin kökünü açmada uzman olduğu için Atatürk tarafından kendisine “Dilaçar” soyadı teklif edilir, o da bu soyadı memnunlukla kabul eder. “Beni buraya Atatürk getirdi, ölünceye kadar O’na ve Türkçeye layık olmaya çalışacağım” diyen Agop Dilaçar TDK Başuzmanı olarak 45 yıl görev yaptı. Soyadı Kanununda Mustafa Kemal’e “Atatürk” soyadını teklif eden de oydu.

Ey, “Türkler Ermenilere soykırım uygulamıştır” diyen iftiracılar, Agop Martayan’ı bu tezinizde nereye oturtacaksınız?

27 Aralık 2011

Hasan DEMİR

hasandemir54@hotmail.com.tr

Fatih Projesi (!)

2012-02-08T17:40:00.001+02:00

Başbakan bir okulda ilk tabletleri dağıtarak Fatih Projesi’ni (!) başlattı. Çağımıza damga vuran teknolojiler ve eğitim yan yana olunca akan sular duruyor. Oysa, gerçekler çok farklı:

1. Ortada öğretmenleri, öğrencileri ve müfredatı da ele alan bir proje yok. 2010’da yayımlanan “MEB Stratejisi 2011-2014” belgesinde, konuyla yakında uzaktan ilgili tek bir kelime bile yok. Kullanılacak teknolojinin pedagojik değer ve katkısı üzerine tek bir belge veya araştırma yok.

Ortada sadece Başbakan’ın 2010 Kasımı’nda ve seçim öncesinde ortaya attığı bir slogan var. Bunun içini aceleyle doldurmak için MEB bürok-ratları, harcanacak 8-9 milyar TL için iştahı kabarmış birkaç şirketin de yardımıyla, genel ve sığ bazı açıklamalar yapmanın ötesine gidememiştir.

2. Konu üzerindeki tartışma, sadece satın alınacak donanımlar üzerine odaklanmıştır. Öğretmenlere verilen bir haftalık, toplam 15 saatlik dersin ne kadar yetersiz ve sığ olduğunu, pilot illerden birisi olan eski seçim bölgem Uşak’ta gözlemledim.

3. Eylül 2011’de New York Times gazetesinin yayımlamaya başladığı, ABD’deki okullarda uygulamaları inceleyen bir yazı dizisinde (www.nytimes.com/2011/09/04/technology/technology-in-schools-faces-questions-on-value.html?ref=technology), yoğun teknoloji kullanılan okullarda öğrencilerin öğrenme düzeylerinin iyileşmediği, hatta kötüleşebildiği açıkça gösteriliyor. 4 Şubat 2012 tarihli Los Angeles Times gazetesi, konunun saygın uzmanlarına ve bilim insanlarına sordukları “Bu gösterişli teknolojilerin eğitime gerçek katkısı nedir” sorusunun yanıtlarını içeren bir makale yayımladı (www.latimes.com/business/la-fi-hiltzik-20120205,0,639053.column). Yanıtlar aşağı yukarı aynıydı: Okullarda bu yeni teknolojilerin kullanılmasından yararlananlar sadece satıcı firmalar ve yaldızlı ama sığ laflar eden politikacılardır! Nitekim, derslerini internetten herkese açmış olan, dünyanın önde gelen bazı üniversitelerinde en kompleks konuların bile kara tahtada işlendiğini görüyoruz.

4. Ülkemizde hiç de saydam olmayan bir şekilde yapılan ihaleyle tablet ve etkileşimli tahta (buna da “akıllı tahta” diyenler var!) satın alınıyor. Baştan, bu donanımların en az yüzde 60 yerli olmasından bol bol söz edilerek ulusal teknoloji üretimimizin destekleneceği gibi parlak izlenimler yaratıldıysa da, bu koşuldan da sessizce vazgeçildiği anlaşılıyor.

5. Pedagojik değer ve katkısını kimsenin açıklayamadığı, projesi yapılmadan, öğretmen ve okul yöneticileri gibi paydaşlarla ve konunun uzmanlarıyla danışılmadan, dünyadaki uygulamalardan habersiz olarak alelacele başlayan bu girişimin eğitime bir yararı olması bir yana, neden olabileceği tehlikeler de vardır:

a. İyi düşünülmemiş ve hızlı değiştiği için kısa sürede demode olacak teknoloji kullanarak 8-10 milyarlık harcama israf edilmiş olabilecektir.

b. Zaten ortalama başarı düzeyinin çok düşük olduğunu hem ÖSS hem de PISA sınav sonuçlarında gördüğümüz eğitim sistemimiz daha da olumsuz etkilenebilecektir.

c. Tabletlerle etkileşimli tahta arasındaki iletişim kablosuz olarak (Wi Fi) sağlanacağı için, her sınıfta adeta orta boy bir baz istasyonu varmış gibi bir ışınım (emisyon) olacaktır.

Evinin yakınında kurulacak baz istasyonundan rahatsız olan insanımız, çocuklarını ortasında bir baz istasyonu olan sınıfa her gün yolluyor olacaktır.

d. Engelli öğrencilerin düşünülmediği, sayısal uçurumun daha da artabileceği gibi başka sakıncalar da vardır.

Yeni teknolojiler ve eğitimin bir yerde etkin bir şekilde buluşması sağlanabilir.

Nitekim Güney Kore ve İngiltere gibi bazı ülkelerde bir yandan pilot uygulamalar diğer yandan teknoloji ile pedagoji arasında sinerji arayışındaki araştırmalar süregidiyor.

Ülkemizde de, paydaşlar ve konunun uzmanları ile beraber iyi düşünülmüş bir proje ile yol haritasının hazırlanması gerekiyor. Bunların hiçbiri olmadan, sadece donanım satan firmaların ve yaldızlı laf eden politikacıların yararlanacağı bir girişim, eğitim sistemimizi daha da olumsuz etkileme pahasına başlıyor.

Oysa, eğitim sistemimizi iyileştirmenin yolu, donanım satın almaya harcanacak 8-10 milyar TL’nin okullarımızdaki koşulların iyileştirilmesi ve öğretmenlerin desteklenmesi için harcanması gerekirdi. Dolayısıyla, çocukları okullarda olan ailelerin ve öğretmenlerin bu girişim karşısında direnmesi gerekir.

Prof. Dr. Osman Coşkunoğlu CHP Parti Meclisi Üyesi, 22. ve 23. Dönem Milletvekili

7 Şubat 2012

Prof. Dr. Osman Coşkunoğlu

Cumhuriyet

Topraklarımızın Satışında Son Nokta, Kentsel Dönüşüm.

2012-02-08T17:23:00.000+02:00

Yaşadığımız kentlerin yapısı, bizlerin yaşam koşullarını etkilemektedir. Uzun yıllardır özellikle hızlı ve plansız kentleşmenin getirdiği sorunlarla (alt yapı, betonlaşma, trafik, kaldırım, kirli hava vb.) iç içe yaşıyoruz ama umursamıyoruz.

Sorun veya sorunlar yaşamımızı tehdit eder boyuta gelince veya bir yurttaşımız zarar görünce o sorunu konuşmaya başlıyoruz.

23 Ekim 2011 tarihinde Van’da yaşadığımız depremde yıkılan binalar, yüzlerce insanımızın yaşamlarını kaybetmesine neden olunca binaların inşaatların denetimi konusu aklımıza geldi. Çözüm olarak da “Afet riski altındaki alanların dönüştürülmesi hakkında

kanun tasarısı” gündeme geldi.

Tüm yurttaşlarımız depremin getirdiği acıları yaşarken, yaraların sarılabilmesi için ne yapabilirimin telaşına düşmüşken, siyasi iktidar da yeni yasa tasarıları hazırlamakla meşguldü. Deprem sigortası için toplanan milyarlarca liralık kaynağı nereye harcadığının yanıtını vermek yerine çıkartacağı yasalarla, bir daha böylesi acıları yaşamayacağımızı anlatıyorlardı.

Tasarı ile ne yapılacak, inşaatlarda nasıl önlemler alınacak, hangi çözümler üretilecek derken, peş peşe gelen Yapı denetimi, 2B, Kentsel dönüşüm ve Yabancılara Toprak Satışı yasa tasarılarını yan yana koyunca başka bir tablo ile karşı karşıya kaldığımızı gördük.

*****

Gündeme önce Yapı Denetimi Yasa Tasarısı geldi.

Tasarının amacı, (Madde 1-1) Yapılara ilişkin can ve mal emniyetini temin etmek üzere, imar plânına, fen, san’at ve sağlık norm ve standartlarına uygun kaliteli yapı yapılması için proje ve yapı denetiminin gerçekleştirilmesi ile yapı denetimi işini yürütecek olan teknik müşavirlik kuruluşlarının kurulmasına ve görevlerine ilişkin usûl ve esasları

düzenlemektir.

Kısacası, bundan böyle yapı denetimlerini Teknik Müşavirlik kuruluşları (şirketleri) yapacak. Böylece tüm inşaatlar denetlenecek, depremde binalar yıkılmayacak ve insanlarımız ölmeyecek. Bu gerekçe güzel de, küçük bir ayrıntı daha var. Teknik müşavirlik kuruluşları hem proje yapabilecek, hem de isterlerse aynı binanın inşaatını denetleyebilecekler.

Bu şirketlere yetki belgesini kim verecek? Tabi ki, Çevre ve Şehircilik Bakanlığı…

Ev mi yaptıracaksın? Gideceksin bu firmalardan birisine, vereceksin parayı, “binam projeye uygun ve sağlam mı yapılıyor, benim adıma sen denetle” diyeceksin.

Ne güzel, yeni bir iş alanı daha…

Pekala bu işleri daha önce kim veya kimler yapıyordu? Meslek odaları ve belediyeler.

Şimdi ne olacak? Meslek odaları devre dışı kalacak, belediyeler ise yapı denetim firmalarının onaylı raporuna göre ruhsat düzenlemekle sorumlu bir daire haline gelecek.

Devletin, kurumları aracılığı ile yapması gereken bir denetim görev ve sorumluluğu daha özelleştirilmiş olacak.

Tasarının bir sonraki maddesinde ise tasarının kapsamı yazılıdır.

Kapsam, (Madde 2-1) İlâve, esaslı tadilât ve güçlendirme suretiyle inşa edilenler de dâhil olmak üzere bütün yapılar, bu Kanun’da belirtilen usûl ve esaslara göre teknik müşavirlik kuruluşları tarafından yürütülen yapı denetimine tâbidir. Ancak;

- Kamuya ait yapı ve tesisler, (isterse bu yasa kapsamında hizmet alma yoluna da gidebiliyor)

- Tarım ve hayvancılık amaçlı (entegre tesis niteliği taşımayan) yapı ve tesisler,

- Köylerdeki 500 m²’nin altındaki konutlar, bu kapsamın dışındadır.

Depremlerde en çok hasar gören ve yıkılan binaların kamu binaları ve köylerdeki binalar olduğu gerçeği, tasarının gerçekten neyi amaçladığını sorgulamamızı gerektiriyor.

Diğer tasarılara da baktığımızda perdenin arkasındaki amacı daha net görebileceğiz.

*****
Ardından orman köylülerinin yıllardır var olan bu mülkiyet sorunlarına çözüm getirileceği iddiası ile 2B Yasa Tasarısı “orman niteliğini yitirmiştir” getirildi.

Önceki yazımda bu tasarının neler getirdiğini paylaşmıştım. Ama resmin bütününü görmek adına yinelemek durumundayım.

Konunun bir tarafı olan orman köylülerimizin çok büyük çoğunluğunun elinde tapuları var ama kadastro çalışmaları ile toprakları orman arazisi kapsamına alınmış durumda.
Orman köylüleri, yıllardır sürdüğü, ekip biçtiği veya meyve yetiştirdiği tapusu da elinde olan toprağını tekrar satın alınca mülkiyet sorunları çözülmüş olacakmış.

Bu araziler “orman niteliğini yitirmiştir” denilerek 2B denilen yasa kapsamına sokulacak ve satışa çıkartılacak. Araziler öncelikle hak sahiplerine satılacak.
Hak sahibi kim? Orman köylüsü…

Orman köylüsünün araziyi almaya gücü yetmezse ki, büyük çoğunluğunun yetmeyecek, o zaman parayı verenler bu arazilerin yeni sahibi olacaklar. Orman köylüsü de yerini ve yurdunu yani toprağını terk etmek zorunda kalacak.

Bu arada TOKİ’ye 2-B alanlarında da kentsel proje yapma yetkisi verildi.
TOKİ bu arazileri ister satar, ister yeni kentsel projeler yapar. Yerli veya yabancı birileri de gelir bu arazilere orman manzaralı dev siteler inşa eder.
Perdenin arkasındaki tablo görünmeye başladı mı?

*****

Sıra geldi, Âfet Riski Altındaki Alanların Dönüştürülmesi (kentsel dönüşüm) Yasa Tasarısına.

Adına bakınca aklınıza nerelerde dönüşüm yapılacağı gelir? Deprem bölgelerinde, değil mi? Bakalım, afet riski altındaki alanlar nerelermiş?

Bunun için, Afet riski altındaki alanların dönüştürülmesi yasa tasarısının madde9 -2’sine bakmak yeterli.

Bu yasa tasarısı ile

-Zeytinciliğin Islahı ve Yabanilerinin Aşılattırılması Hakkında Kanun,

-Mera Kanunu,

-Orman Kanunu,

-Toprak Koruma ve Arazi Kullanım Kanunu,

-Turizmi Teşvik Kanunu,

-Boğaziçi Kanunu,

-Askerî Yasak Bölgeler ve Güvenlik Bölgeleri Kanun ve Kıyı Kanunu

Bu kanun’un arazi kullanımı bakımından uygulanmasını engelleyici hükümleri ve diğer kanunların bu Kanun’a aykırı hükümleri uygulanmaz” hükmü getiriliyor.

Kısacası, boğazlarımız, kıyılarımız, ormanlarımız, meralarımız yani arzu ettiği her yer TOKİ’nin emrinde.

Kısacası, her yer TOKİ.

“Afet riski altındaki” alanlar diye, İstanbul, Ankara ve İzmir gibi büyük kentler ve doğal güzelliklerimizle dolu alanlar tanımlanıyor.

Alanlara bakınca nedense insanın aklına 2B yasa tasarısı geliyor.

Tasarı iki boyutlu, Kent içi, Kent dışı alanlar.

Kentlerdeki riskli bölgeleri belediyeler saptayacak. Belediye yapmazsa TOKİ zaten yetkili.

Bu riskli bölgelerdeki, riskli görülen binalar yıkılacak. Binayı, bina sahibi veya sahipleri yıkacak. Yıkmazlarsa, belediye veya TOKİ yıkacak, yıkım parasını da bina sahiplerinden alacak.

Parası yoksa arsa payından tahsil edilecek.Plan, proje hepsini de TOKİ kendisi yapabilecek.İnşaatları da kendi bildiği taşeronlarına verdi mi, işlem tamam.

Bir yandan devletin parası ile (vergilerimizle) kendi sermayeni güçlendirirken öte yandan da kentleri dönüştürüyorum diye parti propagandası yapacaklar.

Evi yıkılanlar için “geçici konut veya işyeri tahsisi veya kira yardımı yapılabilir.” Garantisi yok.Kent dışındaki arazilerde ne olacak? Bak. 2B yasa tasarısı.
*****

Geldik son adıma. Yabancılara Toprak Satışı Yasası

Geçen yazımda, “Yakın gelecekte, kentsel dönüşüm yasa tasarısı geliyor. Bu tasarının içinde yabancıların da mülk sahibi olmalarına olanak veren bir madde olmasın!” Demiştim. Meğerse varmış. O da geldi.

Yabancılara 60 hektara kadar taşınmaz mal sahibi olma hakkı veren yasa tasarısı Bakanlar kurulunda imzalandı ve TBMM başkanlığına teslim edildi bile.

Karşılıklılık ilkesini kabul eden ülkelerin vatandaşları 2,5 hektara kadar taşınmazı satın alabiliyorlardı. Şimdi, karşılıklılık aramaksızın herhangi bir yabancı ülkenin vatandaşına toprak satın alma hakkını 30 hektara kadar çıkarttık. Hatta Bakanlar Kurulu kararı ile bu miktar 60 hektara kadar çıkabilecek.

Geçen yazımdaki cümlelerimi ne yazık ki, bir cümle daha ekleyerek yinelemek zorundayım. Borç 500’ü aştı, cari açık patladı, kasada para bitti. Faizleri yükseltseniz de dışarıdan gelen para yok. Çünkü dünya krizde. Ama acil para lazım. Ne yapmalı? Satacak fabrika, liman, banka, telefon, santralde kalmadı. O zaman arazileri satmalı. Arazi satışları yabancılara da açılmalı. Yani sıra geldi topraklarımıza.

Şimdi perdenin arkasındaki resim tamamlandı mı?

*****

Her fırsatta, milletin egemenliği, hak- hukuk, demokrasi diyenlere soruyorum;

Anayasanın 56ncı maddesi der ki; herkesin sağlıklı, dengeli ve güvenli bir çevrede yaşama hakkına sahip bulunduğunu hükme bağlamakta ve Devlet’e bu hususta görevler yüklemektedir.

Yine Anayasa’nın 23üncü maddesine göre Devlet, “sosyal ve ekonomik gelişmeyi sağlamak ve sağlıklı ve düzenli şehirleşmeyi gerçekleştirmek ile görevlidir.

Bu yasa tasarıları ile anayasa maddelerini yan yana koyun ve düşünün, hak – hukuk bunun neresinde?

Maliye Bakanının açıklamasına göre, bu operasyonun parasal boyutu, yaklaşık 400 milyar dolar. 10 yıllık bir süreçte, yılda 40 milyar dolarlık bir gelir ile ekonomimizi ayakta tutmaya çalışacağız.

Neyin karşılığında?

HER BİR KARIŞINI ŞEHİTLERİMİZİN VE GAZİLERİMİZİN, MİLLETİN CANI VE KANI İLE KAZANDIĞIMIZ TOPRAKLARIMIZI YABANCILARA DA SATARAK.

Bu toprakları satarak, Milletin Egemenliğini de satmış olmuyor musunuz?

*****

Sözün sonu kendimize olsun.

Bazı arkadaşlar diyecek ki, iyi de ne yapmalı?

Aynı parti içinde ayrık duranlar, düşüncenin temelinde buluşmak yerine kişilerin peşinden giderek ayrışanlar, aynı düşünceyi savunup birbirine selam bile vermeyenler, toplumsal mücadelede BEN egosunu yıkamayanlar, şikayet etmekle her şeyin çözüleceğini sananlar, birilerinin gelip de memleketi kurtarmasını bekleyenler, tüm enerjisini birbiriyle kavga ederek yitirenler, acaba sizce NE YAPMALIYIZ?

Hiç aklımıza YAN YANA DURMAK gelmiyor mu?

Arkadaşlar yine soracak, nerede diye?

Her nerede olursak olalım, dernekte, sendikada, odada, partide, iş yerinde, yolda, mecliste nerede olursak olalım yeter ki YAN YANA DURALIM.

Sadece, bizler adına bu mücadeleleri verdikleri için öldürülen cumhuriyet devrimi şehitlerimizin, Uğur Mumcu’nun, Muammer Aksoy’un cenaze törenlerinde yan yana gelmiş olmak, yapılan yanlışlıkların itirafı değil midir?

Topraklarımızın yabancılara satılmasında hiç mi payımız yok?

10-17 Ocak 2012

Tevfik Kızgınkaya

Yüksek Ziraat Mühendisi

(ADD eski Genel Başkan Yardımcısı ve Başkent TV'Deki “Ortak Çözüm” yapımcısı)

Dindar mı, akılcı mı nesil yetiştirilmeli?

2012-02-08T16:41:00.000+02:00

Din’le şekil dışında özde alakaları kalmamış olanlar ne diyor? Dindar nesil yetiştirilmeli. Peki ama hangi din? İlahi mesaja dayalı din’mi yoksa hurafelerle anlamsızlaştırılmış, insanları sömürme sindirme susturma aracı kılınan din’mi?

Temel soru açıktır. İnsan; yüzyıllar öncesinin yaşamı, düşüncesi ve kabullerine göre mi yoksa gelişim dinamiği akıl ve bilim algısına göre mi düşünecek, eğitilecek, yaşayacak?

İnsan Akılcılık, ya da dincilikten birini seçmek zorunda mı? İkisi bir arada olamaz mı?

Dünya nüfusunun belli başlı dinlere göre dağılımı:

Yüzde 33.5 Hıristiyan

Yüzde 20.7 Dinsizler

Yüzde 18.2 İslamiyet

Yüzde 13.5 Hinduizm

Yüzde 6 Budizm

Yüzde 0.3 Musevi

Yüzde 7.8 diğer

Dünya nüfusu 6 milyarın üstündedir. 1.2 milyarı Müslümandır. Geri kalanı yani 5 milyar insan başka din’lere inanmaktadır. Din; kişinin vicdani tercihidir.

Dünya’da ve Türkiye’de eğitim tartışması yapılıyor. Dindar mı, dinsiz nesil mi yetiştireceğiz sorusu sorulmaya devam ediyor.

Batı ve doğu ülkeleri; akıl ve bilim odaklı tercihi yaptı. Ya Ortadoğu halkları?

İslâm coğrafyası’nın fakir düşmesinde, esarete düşmesinde, Osmanlı Devletinin yıkılışı öncesinde ve bilhassa yıkılışı sonrasındaki arayışlar doğru analiz edilmelidir.

İslâm coğrafyasının geri kalmışlığının, kaos ortamının asıl sebebi unutturuluyor.

Osmanlı Devleti yıkılırken, o coğrafyada krallar, şeyhler, diktatörler mi vardı?

Nereden çıktı bu krallar, şeyhler, diktatörler? Kim getirdi, kim destekledi? Niçin?

Din diye; Arap hurafeleri, Arap tarihi, Arap kahramanları, Arap ahlaksızlığı, Arap çokeşliliği, Arap mitolojileri, Arap masalları din diye anlatılıyor da ne oluyor ki? Hangi Arap ülkesi hangi marka sahibi. Hangi Arap ülkesi sanayide, teknolojide, bilimde ve sanatta var?

Bahsedilen dindarlık; Ilımlı İslam projesinin, Dinlerarası Diyalog ile batı emperyalizmin uşağı nesiller yetiştirmek demektir.

Yeni dünya Düzeninin İslam ülkeleri için düşünülen proje; dindarlaşmış sürüleşmiş akıl bilim ve teknolojiden sanattan uzak, hurafelerle şekillendirilmiş robot insanlar sürüsüdür.

Dindarız diyenler ne mi yaptılar?

Önce; hak, adalet, mağduriyet, demokrasi, özgürlük dediler

Sonra; samimi inançlıların, haksızlığa uğrayanların desteğini alarak güç ve iktidar oldular.

Sonra; etnik ve mezhep damarını çatlattılar,

Sonra; ilahi mesajı tersyüz ettiler, dini ortak kavramları tersyüz ettiler,

Sonra; kılıf kıyafet ayrıştırmasına giriştiler

Sonra; servetlerine servet kattılar.

Sonra; yalan talanla dünyevileştiler.

İnsana; hangi eğitimi, hangi tür akılla vereceğimiz, birinci derecede önemlidir. Bir eğitim politikası bunu bilmektir ve bundan ibarettir.

Toplumu dinamizmi için birçok yol vardır. Bunun başında eğitim gelir. Her zaman gündemde olan konu;eğitim, öğretim, öğretmen, kalkınma ve güçlü olma konusudur.

Eğitim ve öğretim; her canlı varlığın yeteneklerini geliştirmek amacıyla gerek kendini gerekse neslini devam ettirecek olan yavrusuna verdiği bilgi ve tecrübe aktarımıdır. Kuşkusuz, bunda akıl ve beş duyu odaklı verilen eğitim önemlidir ve gereklidir.

Bu nedenle; insanlık tarihi boyuna eğitim için okullar, öğretmenler ve araştırmalar için büyük yatırımlar yapılıyor. Bugün hemen her ülke yetişmiş insan gücü ile etkindir, refah içindedir. Eğitime yeteri önemi vermeyen ülkeler geri kalmış durumdadır. .

Bu aklın, ve eğitimin içinde; Evrensel Akıl, Evrensel Ahlâk, Evrensel Adalet, Evrensel İnsan Hakları, Evrensel Sevgi, Eşitlik, Kardeşlik, Paylaşma, Yardımlaşma olmalıdır.

Akıl’dan, bilim’den, sanat’tan yoksun, din, din değildir, hurafedir.

Akılcılık, Bilim, Sanat, Teknoloji, İnsan hakları ve Eğitim çağın gerçekleridir.

Unutulmamalıdır ki; özgürlüğün de, refahın da, mutluluğun da, gelişmişliğinde, de sebebi akılcı eğitimdir. Akıl ve bilime odaklanmış inançlı nesil yetiştirilmelidir.

Günün Sözü: Bilgiyle donanmış, yetenekleri geliştirilmiş bireyler, en büyük güçtür.

3 Şubat 2012

Prof. Dr. Nurullah AYDIN

Kar yağışı hakkında büyüleyici gerçekler

2012-02-08T16:22:00.004+02:00

Göründüğü gibi değil; kar, çok karmaşık bir yağıştır. Her kış gökten bir septilyon (1,000,000,000,000,000,000,000,000) kar kristali düşer ve her bir kar kristali de yaklaşık bir milyon damlacıktan oluşur. Sizde de şinofobia yani kar korkusu var mı?

Kar Terminolojisi Komiktir: Eskimoların ‘kar’ için 100 farklı kelimesi yoktur. Fakat kayakçılar 1900’lerde karın türlerini tanımlamak için terminoloji oluşturdu: Deli lingo, pow pow, patates püresi, şampanya, karnabahar, yapışkan, kabuk toz ve pek çok komik terim! “Pow pow” ya da sadece pow (toz), aslında yumuşak karın kabarık bir türü olan taze toz kardır. Şampanya kar ile son derece düşük nem içerdiği için kartopu bile yapılamaz. “Şampanya toz” kar yumuşak ve kuru olduğundan kayak için iyi, fakat “patates püresi” karda, eski, yoğun ve ağır olduğu için kayılması zordur.

38 SANTİMLİK KAR TANESİ

* Dünyanın en büyük kar kristali: Kar kristalleri havada limit hız dediğimiz hıza eriştikten sonra aynı yönde ve aynı hızla düşmeye devam eder. Artık birleriyle çarpışmaz, daha büyüyemez. Sonuçta kar taneleri genellikle 4 santimden küçüktür. Guinness Rekorlar Kitabı’na girmiş en büyük kar tanesi 28 Ocak 1887’de Fort Keogh, Montana’da 38 santimetre genişliğinde ve 20 santintimetre kalınlığında olmuş.
* Karın su eşdeğeri: Kar tanelerinin su içeriği düşünülenden çok değişkendir. Ortalama bir kar tanesi, 180 milyar su molekülünden oluşur, ancak kar-su oranı, sıcaklık, kristal yapısı, rüzgar hızı gibi faktörlere bağlıdır. Bununla beraber kar, su kaynaklarını yağmurdan çok daha fazla besler. Örneğin ABD’nin batısındaki dağlarda kar, tüm yıl yüzey su kaynaklarının yüzde 75’i kadar katkıda bulunur. Ayrıca hidroelektrik santrallerinin de çalışmasına neden olur; yani kar, enerji demektir.

SAKIN YEMEYİN

* Karın renkleri: Karı beyaz ya da mavi zannederiz ama renksizdir. Kar kristalleri sahip oldukları sayısız küçük yüzeyli karmaşık yapısıyla görünür ışığı yansıtır. Az miktarda kar tarafından yutulan güneş ışığı da görünür ışık dalga boyları üzerinden eşit olarak yutulduğu için kar beyaz gönür. (Sesi de yuttuğu için çevre sessizleşir.) Fakat, kutuplara yakın bölgelerdeki soğuğa dayanıklı yosunlardaki fotosentetik organizmalar üzerlerine yağan kar sarı, portakal, yeşil ve hatta mor renkte de olabilmekte. Havada kirleticiler olduğunda da pembe, kahverengi, turuncu veya kırmızı yağan kar görebilirsiniz. Örneğin, kömürün yoğun kullanıldığı yıllarda gri renkte yağdığı çok görülmüştür. Turuncu kar ise, 2007 yılında Sibirya’ya düştü ve Krasnodar (Rusya) 2010 yılında pembe karla kaplıydı. Yani kar, asla yenilmemeli, helvasını filan da unutun!
* Kar fırtınaları ve bombalar: Ortalama kar tanesi saniyede 1,7 metrelik hızla düşer. Yani havadan bomba şeklinde inmezler. Fakat bir kar fırtınası 39 milyon tondan daha fazla kar bırakabilir ve enerji eşdeğeri 120 atom bombası kadar olabilir. Ama o kadar çok insan öldüremezler! Bununla beraber şehirlere büyük maliyetler ödetirler. Örneğin Buffalo, New York’ta, Aralık 1995 başında 24 saatte 99 santimetre kar yağışı, şehre 5 milyon dolarlık temizleme maliyeti yaratmıştı.

EN İYİ KARTOPU

* Karın şekli: Kar tanelerindeki güzellik ve küçük mucizeler bizi hep hayrete düşürür. Aslında kar kristalinin alacağı şekil oluştuğu sıcaklığa bağlıdır. Bunların uzun iğne, altı yüzlü prizma, ince ve düz altı yüzlü levhalar, altı köşeli yıldız ve içi boş sütun şeklinde beş farklı türde olduğunu düşünülüyor. Tüm kar kristalleri altı köşelidir ve birbirine benzemez. Farklılıklara değişik sıcaklık, nem, rüzgar, süre ve havadaki kirleticiler neden olur. Bu arada en iyi kar topu sıcaklığı 0 derecedeki kardan yapılabilir ve bu nedenle de derin yerden kar almak gerekir.
Bana ilginç gelen diğer bilgiler; doktorlara akciğeri dinlerken kara basınca çıkan ses duyarsanız zatürredir diye öğretilmesi ve ABD’de meteoroloji kar yağışı uyarısı verdiğinde halkın diğer gıdalardan daha çok kek, kurabiye ve şekerleme satın alması.

6 Şubat 2012

Prof.Dr. Mikdat KADIOĞLU

Yıl 2012, Malatya.

2012-02-08T15:03:00.001+02:00

‘Dindarlığı’ bazı örneklerde görüldüğü gibi imar yolsuzlukları ile zenginleşme olarak algılayan AKP’nin Malatya Belediyesi, Hristiyan Ermenilerin Malatya’daki mezarlığı içindeki yapılarını bir yol yapım çalışması sırasında kullanılmaz hale getiriyor.

Malatyalı Hayırsever Ermeniler Derneği (HAYDER), Ermeni cemaatinin mezarlığındaki yapılarına verdiği zarar nedeniyle Malatya Belediyesi’nden bu yapıların yeniden ve belediye tarafından yapılmasını talep etmek yerine, alçak gönüllü bir tutumla ‘Bu yapıları yapmak istiyoruz. Bu konuda izninizi rica ediyoruz’ diyerek Malatya Belediye Başkanı Ahmet Çakır’a ricada bulunur.

Oysa asıl yapılması gereken rica değil, bu ülkenin eşit vatandaşları olarak bir hak arama mücadelesi başlatmalarıydı. Çünkü Malatya Belediyesi, yol yapım çalışmaları sırasında yapıya zarar vermişti.

Dedik ya, İslam dışı, sakat, ırkçı ve nefret söylemini kutsayan anlayışın kamuoyu zihninde yarattığı olumsuz Ermeni algısı nedeniyle HAYDER, hak arama girişimi başlatmak yerine alçak gönüllülükle ricada bulunur.

Malatya Valisi Ulvi Saran ile de görüşerek, ricalarını yinelerler.

Vali Ulvi Saran ve Belediye Başkanı Ahmet Çakır HAYDER yöneticilerine şifahi olarak onay verirler.

Belediye sınırları içinde bir yapının inşa edilmesi için şifahi onay vermenin saçmalığı bir yana, Malatya Valisi’nin mezarlık içinde yaptırılacak dua yeri ve gasilhane inşaatı konusunda 'yapılsın ya da yapılmasın' eksenli bir sözünün olması tam anlamıyla trajikomikliktir.

Malatya’yı, Amerikan silah sanayi çetesinin silahlı işgal gücü NATO’nun savaş üssü haline getiren ve biricik amacı İran’ı İsrail’e ispiyonlayarak İsrail’i korumak olan Kürecik Radar Üssü konusunda tek kelime etmeyen -ki böyle bir şey beklemiyoruz zaten- sayın valinin bir gasilhane inşaatı meselesinde söyleyecek sözünün olması utanç vericidir aslında.

Ee, ne de olsa, bir Ermeni vatandaşın cenazesinin yıkanacağı gasilhane inşaatı, geçtiğimiz günlerde NATO Savunma Koleji tarafından İsrail’e istihbarat sağlamak amaçlı olduğu artık resmen açıklanan Amerikan Radar Üssü’nden daha tehlikelidir, değil mi?

Asıl meseleye dönelim.

Malatya Belediyesi’nden şifahi izin alan HAYDER, mezarlığın içinde yeni bir gasilhane, dua yeri ve bekçi evi için 3 ay önce inşaata başlar.

Ne de olsa Malatya Valisi ve Belediye Başkanı Ahmet Çakır’ın şifahi iznini almış, yetkili makamları bilgilendirmişlerdir.
İnşaat bir hayli ilerler, kaba inşaat olarak tabir edilen aşama bitirilmek üzeredir. Bu sırada kış şartlarının ağırlaşması ve yoğun kar yağışı nedeniyle inşaatın yapımına kısa süre ara verilir.

Takvimler 2 Şubat 2012’yi gösterdiğinde ise, Malatya Belediyesi, herhangi bir uyarıya, bilgilendirmeye ihtiyaç duymayan bir nobranlıkla mezarlığa dalar, kepçelerle 3 ay boyunca yükseltilen yapıları birkaç dakikada yerle bir eder.

Yıkımdan sonraki ilk saatlerde belediye yetkilileri normal, sıradan hatta övünç duyulacak bir iş yaptıkları havasındadır.

Üstelik Fransa’da kabul edilen Soykırımı İnkar Yasası’nın Türkiye’de yarattığı atmosferde mezarlık yıkımı ile ‘küffara’ karşı bir cihad (!) kazanmış olmanın keyfini yaşayanlar bile olduğu gözleniyordu.

Belediye Başkanı Ahmet Çakır ve yıkımcı yetkililerde jeton, yıkımla ilgili haberin arkadaşımız Yaşar Karaaslan’ın fotoğrafları eşliğinde ilk defa malatyahaber.com’da yayınlanmasından sonra, Türkiye çapında verilen sert tepkilerden sonra düştü.

Bu defa olayın tevil edilmesi süreci başlatıldı hızla.

Efendim, mahalle halkından kimileri mezarlıkta yükselen yapının çatısının kilise mimarisini çağrıştırması üzerine şikâyet dilekçeleri yazmış.

Malatya Belediyesi de sadece kilise mimarisini çağrıştıran çatıyı yıkmak için ekip göndermiş, ama ekip ile İmar ve Şehircilik Müdürü arasında iletişim kopukluğu olmuş, ekip yapının tamamını ‘kazaen’ yıkmış.

Yuh yani, yapının çatısı kilise mimarisine benzemeyecek de Cami mimarisine mi benzeyecekti?

Sonra, çatı kilise mimarisini çağrıştırsa ne olurdu?

İslam’ın peygamberi Hz. Muhammed, Medine İslam Devleti civarında yaşayan Hristiyanların yıkılan kiliselerinin Müslümanların yardımı ile yeniden yapılmasını hukuki sözleşme ile güvence altına alırken size ne oluyor?

Gasilhane çatısının kilise mimarisini çağrıştırması Malatya’yı, Türkiye’yi İslam’dan döndürüp Hristiyan mı yapacaktı?

Bir gasilhane çatısının böyle bir gücü, sarsıcı, yıkıcı etksisi mi var Allah aşkına?

Ne kadar az güveniyorsunuz İslam’a, nedir bu özgüven eksikliği, nedir bu korku, nedir bu kendinden olmayana yaşama hakkı tanımama hastalığı?

2010 Nisan’ında Kutlu Doğum Haftası vesilesiyle düzenlenen program için Hollanda’nın Ajax Futbol Takımı’nın Arena Stadı’nı tıklım tıklım doldurup, 52 bin kişilik stadı Kur’an-Kerim tilaveti ve ilahilerle inlettikten sonra, 2012’de Malatya’da kilise mimarisine benzeyen bir çatı için Ermeni Mezarlığı’na dalacağız iş makinaları ile…

1960’lardan bu yana Avrupa’nın başkentlerine Cami yaptırma yarışına gireceğiz, ama Malatya’da bir yılda bir, bilemedin iki defa cenaze yıkanacak Ermeni gasilhanesine tahammül gösteremeyeceğiz…

Yazık..

Laiklerin başörtülülere cehennem hayatı yaşattığı dönemlerde ‘Laik sistem bir bez parçası yüzünden yıkılacaksa (başörtüsü bir bez parçası değildir) bırakın yıkılsın’ diyenler, bugün bir gasilhane çatısının kilise mimarisini çağrıştırması karşısında Ulubatlı Hasan edası ile o çatıya tırmanıp yıkmasını nasıl izah edebilir?

İzah edemezler, ama tevil etmeye çalışırlar.

İletişim kopukluğu derler, kazaen derler.

Ama bilmezler ki, zırva tevil götürmez.

Çünkü tevile muhtaç olmayacak kadar herşey ayan beyan ortadadır.

TSK uçakları Uludere’de 34 sivil vatandaşa bomba yağdırdı, Bülent Arınç misali kendi konuşmasına aşık sabık Milli Eğitim Bakanı Hüseyin Çelik bombardımandan 18 saat sonra çıktı, lütfen konuştu ve 34 sivilin devletin uçaklarından yağan bombalarla öldürülmesini ‘Operasyon kazası’na indirgedi.

Ahmet Çakır da aynı indirgemeci mantıkla, yapılmasına şifahi biçimde izin verdikleri yapının çatısı sırf kilise mimarisini çağrıştırdığı için birkaç dakikada yıkılmasını ‘kaza’ olarak açıklıyor.

İletişim kopukluğundan bahsediyor / konuya yıkımdan sonra muttali olduğunu söylüyor.

İletişim çağında / herkesin neredeyse 2-3 cep hattı taşıdığı 2012’de iletişim kopukluğu yaşıyor sayın başkan.

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan kendisini arayıp ‘Bizi dünyaya rezil ediyorsunuz’ sözleri ile olayın vahametini sert ifadelerle ortaya koyarken Başkan Çakır kimilerine göre başbakanın ‘fırçasını’ yemesine neden olan yıkımdan bihaberdir olay sırasında.

En Son Başkan Ahmet Çakır Duyar durumları yani…

Bu aslında belediyede ‘tas kayıp’ durumlarının da itirafıdır.

İşin daha ilginç yanı, Çakır, Başbakan Erdoğan’ın yıkımı eleştiren sert sözleri sonrasında bile medyaya açıklama yaparken ‘Abartılacak bir şey yok’ gibi, yaşanan olayın boyutlarını hala kavrayamadığını gösteren tavrına devam demesidir.

Başkan Çakır'ın başbakanın kendisini aramasi ile ilgili olarak Bakış Gazetesi'ne yaptığı özel açıklamada kullandığı terminoloji bu umursamaz ve ayrımcı tavrın belirtilerini ele vermektedir zaten. Ne diyor Sayın Çakır Türkiye Cumhuriyeti'nin Ermeni vatandaşları için: 'Onlar'... Ötekileştirme kültürünün kodları zaten bu işaretlemede gizli değil midir?

Bir de şu ‘Mevzuata aykırı inşaat’ savunması yok mu, tam anlamıyla evlere şenlik durumudur.

Mezarlıktaki gasilhane ve dua yeri inşaatı mevzuata aykırı ise neden yapımına izin verdiniz?

Neden aldattınız insanları?

Neden İslam’ın özgürlükçü ruhu konusunda, Müslüman olmayan insanların derin hayal kırıklığına uğramasına neden olacak saçmalıklara imza attınız?

Burada bir parantez açıyorum: Bu yıkım, aynı zamanda İslam’ın, diğer dinlere mensup insanların inançlarını dinleri üzere yaşamaları konusundaki özgürlükçü tutumuna da açık bir saldırıdır bence…

Medine Vesikası ve peygamberimizin Hristiyanlarla imzaladığı, Hristiyanların inanç / ibadet ve ibadethanelerinin özgürlüğünü teminat altına alan sözleşmelerde karşılığını bulan nebevi hareket metodunun yok sayılmasıdır…Saf mısın nesin, kimlerden nebevi hareket metodu bekliyorsun, dediğinizi duyuyorum. Haklısınız. Diğer yandan, yıkımı ‘Türkiye rezil oluyor’ argümanı ile eleştirenlerin durumu da utanç verici bir başka gerçekliktir. Çünkü, eleştiri, doğrudan bizatihi yıkıma karşı ve yıkımı gerçekleştiren anti-özgürlükçü, sadece kendine demokrat zihniyete yapılmalıdır.

Ayrıca ve önemle hatırlatıp, Ermeni Mezarlığı'ndaki yıkım vesilesiyle bir kez daha tarihe kayıt düşmek gerekir ki, 'dindarlığı' tekelleştiren bu kadrodan Ahmet Çakır'ın selefi, şimdinin AKP Milletvekili Cemal Akın da belediyenin borçlarını ödemek için Hollanda şirketine CAMİ SATTI. Hollanda şirketi de 'Dindar' Belediye Başkanı Cemal Akın'dan satın aldığı camiyi yine kepçe ile birkaç dakikada yerle bir etti.

Parantezi kapatıp yeniden mevzuat konusuna dönüyorum.

Mevzuata aykırı ise 3 ay boyunca mezarlıktaki inşaatın yapımına neden göz yumdunuz, neden denetim yapmadınız, neden mevzuat çerçevesine çekilmesi için gerekli uyarıları yapmadınız?

Yok, mevzuata uygunsa neden yıktınız inşaatı?

Hem siz bugüne kadar imar / inşaat ve yapılaşma konusunda Malatya’da ne zaman mevzuata uydunuz ki?

Cemal Akın dönemi imar skandalları, yoğunluk arttırma sahtekârlıkları, Malatya Park AVM rezaletleri ile dolu dolu yaşanmadı mı?

2009 Kasım ayını hatırlıyor musunuz Sayın Çakır?

Hani şu, kağıt üzerinde ortaklığınızı devrettiğiniz, eski şirketinizin de içinde olduğu imar skandalı dosyasının patladığı, imar arşivinin aylarca mühürlendiği günler...

Madem bu kadar mevzuat aşığısınız, o günlerde neden aklınıza bir tek duvar olsun yıkmak, bir tuğla çekmek gelmedi bugün ağır ceza mahkemelerinde yargılanan imar yolsuzluklarında?

12 Eylül 2010 Referandumu’nun sloganı ‘Gücün hukuku değil, hukukun gücü tesis edilecek’ti…

Geçiniz.

Anayasa değişir, yasa değişir.

Ama bu ülkede, bu şehirde bir zihniyet değişmez: Altın kural, gücün hukukudur.

Güçlü olana hesaplanamaz ölçekte imar yolsuzluğu serbest, gücü olmayana bir çatı bile haramdır.

Az kalsın unutuyordum:

Sayın Çakır mesele imar mevzuatına aykırılık ise, imar mevzuatına ve mahkeme kararlarına aykırlığın Malatya’daki en parlak örneği Malatya Park AVM’dir.

Bunu en iyi siz bilirsiniz.

Mahkemenin kapatma kararını uygulamamak için Malatya Belediyesi’nin yapmadığı şaklabanlık kalmadı. Mahkeme kararının sözde infazını çiçekler arkasında saklamaya kadar götürdünüz işi.

Haydi, yüreğiniz varsa ve mevzuat aşkınız hala devam ediyorsa…

Sizi Malatya Park AVM’de imar mevzuatını ve mahkeme kararlarını uygularken görelim…

Ve alkışlayalım o zaman…

7 Şubat 2012

Niyazi DOĞAN

dogannd@gmail.com

twitter.com/#!/niyazidogan

Not:
Yazı Niyazi DOĞAN'ın Malatya Haber sitesindeki ''Hz. Peygamber Böyle Yaparken, Size Ne Oluyor?'' yazısından alıntıdır.Tamamı için link altta verilmiştir.
http://www.malatyahaber.com/haber/hz-peygamber-boyle-yaparken-size-ne-oluyor#f43286

Size Hrant'ı anlatayım

2012-02-03T19:12:00.001+02:00

Hrant'ın katledilmesinin hemen ardından bir futbol maçında bir grup kendini bilmez Hrant'ın Malatyalı olmasından yola çıkarak 'Ermeni Malatya' pankartı açmıştı. Yıl; 2007. Aylardan şubat. O gün Hürriyet'te 'Gurur Duy Malatya' diye bir yazı yazdım.

Amacım tanıdığım Hrant'ı hemşerilerine anlatmaktı. O yazıyı bazı küçük düzenlemelerle yeniden yayınlıyorum. Bu yazı, 'Gurur Duy Malatya' yerine 'Gurur Duy Türkiye' diye de okunabilir...

Ben Ahmet Hakan...

Şahadet ederim ki hemşeriniz Hrant Dink gurur duyulacak bir adamdı.

Delikanlıydı.

Hakikatliydi.

Ne bir haram yedi ne cana kıydı.

Çifte standartla işi olmaz, kimseyi arkadan vurmazdı.

Kılıçsızdı.

Kahpelik, kalleşlik bilmezdi.

Baba adamdı.

Hem de yetimler babası...

Hayatında 'öteki' diye bir şey yoktu.

Öldüğünde ayakkabısının altındaki deliğe bakıp da kendimizi 'altı delik ayakkabı' edebiyatına vurmayalım.

O, 'her türlü satış' imkânlarının hepsini elinin tersiyle itebilmiş bir adamdı.

***

Ve yine şahadet ederim ki...

Hemşeriniz Hrant Dink, bütün bir hayatı boyunca klas bir duruş sergiledi.

Bakmayın siz o mahkeme kararlarına...

Yeryüzünün hangi mahkemesi hangi kararı verirse versin, hemşeriniz Hrant Dink, başkalarının etnik kimliğini aşağılayacak bir adam değildi.

Okuduklarını anlamayanların ya da anladıkları halde çarpıtanların gazına gelmeyin.

Hrant Dink 'Türk'le yaşamayı şans' bilen bir Ermeni idi...

***

Ve yine şahadet ederim ki...

Hemşeriniz Hrant Dink, bu toprakların çocuğuydu.

Öfkesi de, sevinci de gürül gürüldü.

En az 12 Anadolu türküsünü, kafasını gözünü yarmadan söyleyebilirdi.

İki dakikada sohbeti koyulaştırır, beş dakikada kanka olurdu.

Vicdansızlık yapmazdı, ayrımcılığa prim vermezdi.

Yeri gelir başörtülü olur, yeri gelir bir dakika aydınlık için ışık söndürür, yeri gelir Kürt sorununa demokratik çözüm arardı.

***

Ey Malatyalılar!

Geçen gün bir futbol maçında, 'Ermeni Malatya' diye sözüm ona sizi aşağılamaya kalkan o zavallılara dönüp şunu söyleyin:

“Biz Malatyalılar, Hrant Dink gibi bir hemşerimiz olduğu için sonuna kadar gurur duyuyoruz.”

Çünkü...

Onun gibi bir hemşeriniz olduğu için ne kadar gurur duysanız azdır.

Eğer bir Ermeni komşuları olsaydı

Sanal alemde kirli mesajların yükselişi tam gaz devam ediyor:

* Üniversitede hukuk okuyan bir genç, 'Bize ne elin Ermeni'sinden' yazıyor.

* Başındaki örtüyle dindarlık vurgusu yapan bir başka öğrenci 'Hepimiz Ogün Samast'ız, hepimiz Yasin Hayal'iz' yazıyor.

* Sadece o mu? Milliyetçisinden ulusalcısına bir sürü gençten geliyor 'Hepimiz Ogün Samast'ız' mesajı...

* Kendisine 'yazar' diyen bir adam “Yürü Erivan'a” diye haykırıyor.

* En kibarı, “Asala diplomatlarımızı öldürürken neredeydiniz” diye soruyor.

* Küstahça haykırıyor bir diğeri “Ermeni'nin ne işi var memleketimizde” diye...

* Ne konuşulduğuna dair zerre kadar fikri olmayan bir başkası ise “Ne mutlu Türk'üm diyene” cümlesini yazarak tartışmalarda tavır alıyor sözüm ona...

Neyse... Daha fazla uzatmayayım da mideler bulanmasın.

***

Aslında bu zihinsel çarpıklığı, bu aptalca küstahlığı, bu had bilmez terbiyesizliği, bu işi katil seviciliğe kadar vardıran cehaleti çeşitli açılardan değerlendirebilir, “Bunlar nasıl bu hale geldiler” sorusuna cevap arayabiliriz.

Konuyu eğitim sistemine, resmi ideolojiye, düşmanlık üreten politik söylemlere, 'öteki'yi düşman olarak algılatan ağır propagandaya falan getirebiliriz.

Fakat hiç oralara gitmeye gerek yok.

***

Eğer bu insanların bir Ermeni komşuları olsaydı, bu kadar kaba, bu kadar acımasız, bu kadar yabancılaşmış olmazlardı, olamazlardı.

Düşünün:

* Üst katında Ermeni oturan biri, hiç Ermeni sözcüğünü hakaret olarak kullanır mı?

* Okulda sıra arkadaşı Ermeni olan bir çocuk, hiç kendisine Ermeni denmesini hakaret olarak algılar mı?

* Ermeni bakkaldan alış veriş yapan biri, 'Ermeni eşittir düşman' anlayışını geliştirebilir mi?

* İş arkadaşı Ermeni olan biri, “Yürü Erivan'a” diye bir sözü en azından bu kadar pervasızca söyler miydi?

***

Ermenilerin, Rumların, Yahudilerin bu topraklardan sürülüp gitmelerine yol açanlar, sadece tarihsel trajedilere yol açmadılar.

Bu milletin çocuklarının 'Ermeni düşmanı', 'Rum düşmanı', 'Yahudi düşmanı' haline gelmelerine yol açtılar.

Hayatları boyunca herhangi bir Ermeni ile tanışmamış, hayatları boyunca herhangi bir Rum'la iki dakika konuşmamış, hayatları boyunca herhangi bir Yahudi ile çay içmemiş insanların, 'Ermeni', 'Rum', 'Yahudi' denilince 'öcü'den söz ediliyormuş gibi olmaları biraz da bundandır.

Diyebilirsiniz ki:

Yanılıyorsun. Ermeni komşu işin garantisi değildir. Ermeni komşuları olsaydı bile ırkçılık, faşistlik, ayrımcılık komşuyla falan giderilmez.

Haklı olabilirsiniz.

O zaman şöyle söyleyeyim:

Eğer bir Ermeni komşuları olsaydı...

Hiç değilse ırkçılıkları bu kadar hoyrat, faşistlikleri bu kadar kaba, cehaletleri bu kadar büyük olmazdı.

22 Ocak 2012

Ahmet HAKAN

ahmethakan@hurriyet.com.tr

Sayın Başbakan, demokrasi bunun neresinde, laiklik bunun neresinde?

2012-02-03T18:39:00.002+02:00

‘Atatürkçü gençlik’ten dindar, muhafazakâr gençliğe mi?...

Soruyorum Sayın Başbakan:
Ben çocuğumun dindar ve muhafazakâr yetişmesini istemiyorsam ne olacak? Torna tezgâhından çıkmış gibi tek tip kafalar yetiştirmeye dönük eğitim düzeniyle demokrasinin gözettiği farklılıklar hiç bağdaşabilir mi?

Erdoğan, Kılıçdaroğlu’nu eleştirirken, hedeflerinin dindar ve muhafazakâr bir gençlik yetiştirmek olduğunu söylüyor.
Öyle mi?
‘Atatürkçü gençlik’ten sonra sıra ‘dindar, muhafazakâr gençlik’te mi?
Devlet şimdi bunu mu iş edinecek?
O zaman demokrasi bunun neresinde olacak? Gerçek laiklik neresinde olacak?

Soruyorum Sayın

Başbakan’a:

Ben çocuğumun dindar ve muhafazakâr yetişmesini istemiyorsam ne yapacağım?
Siz okullarda dindar ve muhafazakâr bir nesil yetiştirecekseniz, benim çocuğum ne olacak?
Torna tezgâhından çıkmış gibi tek tip kafalar yetiştirmeye dönük eğitim düzeniyle demokrasinin gözettiği farklılıklar, renkler hiç bağdaşabilir mi?
Demokrasi kültürü böylesine tek tip bir zihniyet ortamında boğulup gitmez mi?

Sayın Başbakan;
Her şeye Atatürkçü damgasının vurulduğu bir dönemden sonra, şimdi de dindar-muhafazakâr damgası mı vurulacak?
Benim dinle de, dindarlıkla da, muhafazakârlıkla da bir alıp veremediğim yok.
Hepsine saygım var.
Ama öyle olmak zorunda değilim. Çocuğumun da böyle yetişmesine itirazlarım vardır, olabilir.

Kısacası;
Bir parti liderinin dindar, muhafazakâr olması başkadır, bir başbakanın iktidarda çıkıp dindar, muhafazakâr nesiller yetiştireceğiz demesi başkadır.
Bundan demokrasi adına kaygı duyarım.
Eğer Sayın Başbakan böyle bir çizgideyse, o zaman, bir otoriter anlayıştan bir başka otoriter anlayışın rengini, suyunu verdiği bir düzene geçeceğiz demektir.

Bir noktaya daha değinmek istiyorum.
Başbakan Erdoğan, CHP’nin tek parti dönemindeki sicilini eleştirirken haklı noktalara da vurgu yaptı.
Bu sicil bazı bakımlardan kırık notlarla doludur.
Bunlar arasında dine dönük anlayış ve uygulamalar da vardır. Din eğitimi konusu, dine saygılı olmayan otoriter laiklik anlayışı da vardır.
Bu ülkede din eğitimini ‘yeraltı’na iten sakat bir anlayıştı bu...
Diyanet İşleri düzeniyle devletin dini kontrol altına almasını sağlayan ve gerçek laiklikle bağdaşmayan bir anlayıştı bu...

CHP bu yanlışları yaptı.
Peki, bugün değişen nedir?
Başbakan Erdoğan’a soruyorum:

Din eğitiminde taşlar bugün demokrasi ve gerçek laikliğe yakışır biçimde yerli yerine oturdu mu?
Bunu söyleyebilir misiniz?
Din hâlâ devletin kontrolü altında değil mi, Diyanet İşleri düzeniyle?
Gerçek laiklik bu mudur?
Demokratik ve laik bir ülkede devletin bütün dinlere, inançlara ya da inançsızlıklara ‘eşit mesafe’de olması gerekmez mi?
Bizde eşit mesafe var mı?
Bunu söyleyebilir misiniz?
Diyanet İşleri Sünniliğe dayalı değil mi?
Aleviliğe uzak değil mi?
Alevilik devlet nezdinde eşit mi?
Başörtüsü sorunu çözüldü mü?

Sayın Başbakan;
CHP’nin tek parti sicilini eleştirirken haklı olduğunuz noktaları teslim ediyorum. Ama bunların neredeyse tümü hâlâ yaşanıyor.

On yıldır iktidardasınız.
Neden düzeltmediniz?
Yoksa siz de Atatürkçü devlet gibi dini kendi kontrolünüz altında tutmak ve böylece Atatürkçü gençlik yerine, yine torna tezgâhından çıkmışçasına dindar ve muhafazakâr nesiller mi yetiştirmek istiyorsunuz?
Eğer öyleyse, demokrasi bunun neresinde, laiklik bunun neresinde diye sormak da bizim hakkımızdır.

3 Şubat 2012

Hasan Cemal

h.cemal@milliyet.com.tr

Çekin ellerinizi nesillerin üzerinden

2012-02-03T18:18:00.001+02:00

BU memlekette eskiden eğitim, “torna tezgâhı” vazifesi görürdü.

Eğitim almak, tornadan çıkmak anlamına gelirdi.
Tornanın amacı şuydu:
“Atatürkçü nesiller yetiştirmek.”
Atatürk adına hareket edenler...
Atatürk’ün “fikri hür, vicdanı hür, irfanı hür nesiller yetiştirmek istiyoruz” şeklindeki özgürlük vurgusunu hiçe sayarak ve kafalarına göre bir Atatürkçülük tanımı yaparak...
“Fikri Atatürkçü, vicdanı Atatürkçü, irfanı Atatürkçü nesiller” yetiştirmeye kalkıştılar.
Torna böyle çalıştı. Seneler boyunca...
* * *

Torna böyle çalışırken...
Biz 80’lerin özgürlükçü tezlere yatkın İslamcıları olarak buna itiraz ettik.
Dedik ki: Yapmayın, etmeyin. Bırakın nesiller kafalarına göre takılsın. Bırakın aileler çocuklarını istedikleri gibi yetiştirsin.
Dindar olmak isteyen dindar, ateist olmak isteyen ateist, agnostik olmak isteyen agnostik olsun dedik.
Hatta Pink Floyd’un “Hey Öğretmenler! Çocukları rahat bırakın!” şarkısının klibini döndürüp durduk Kanal 7 ekranlarında...
Çünkü “duvardaki tuğla” olmak istemiyorduk.

* * *
Gelinen yere bakar mısınız?
80’lerin özgürlükçü İslamcıları, iktidarı ele geçirince, o uğursuz torna tezgâhına bir tekme sallamak yerine...
Geçmişler tornanın başına, “kafamıza göre bir nesil yetiştireceğiz” diye bağırıyorlar.
Yani?
Gitti “Atatürkçü torna”, geldi “dindarlık tornası”.
Böylece bizim “tornasızlık özlemi” yalan oldu, takiye oldu, hile oldu.
* * *

Sormak istiyorum:
Siz hükümet edenler!
Ne hakla karışıyorsunuz benim çocuğumu nasıl yetiştireceğime?
Çocuğumu ister Mahmut Efendi’ye mürit olarak yetiştiririm, ister Sartre’a takipçi olarak...
Size mi soracağım çocuğumu nasıl yetiştireceğimi?
Hem kim verdi size nesilleri belirleme hakkını?
Tornacı mısınız siz?
Çekin ellerinizi nesillerin üzerinden. Rahat bırakın nesilleri.
* * *

Hükümet ediyor olmanız size eğitimi “torna tezgâhı”na dönüştürme hakkını vermez.
Sizin göreviniz isteyenin istediği gibi yetişmesine imkân sağlayacak ortamı hazırlamaktır.
Kim çocuğunu nasıl yetiştirmek istiyorsa onun önünü açacaksınız.
Dindarın da önünü açacaksınız, ateistin de... Dindarlığını istediği gibi yaşamak isteyenin de önünü açacaksınız, ateistliğini istediği gibi yaşamak isteyenin de...
* * *

Eğer “Ben devletim, nesilleri istediğim gibi yetiştiririm kardeşim” derseniz...
O zaman...
“Kuran kurslarını kapattılar” diye...
“İmam-hatiplerin önünü kestiler” diye...
“Tek tip insan yetiştirdiler” diye...
Ağlaşıp geçmiş dönemleri kötülemek yerine...
“Gücü ele geçiren istediği nesli yetiştirir kardeşim” diye raconu kesin, olup bitsin.

Başbakan bu işten daha çok ekmek yer

BAŞBAKAN Erdoğan iyi kaynak buldu.
Tek Parti dönemindeki malzemeleri bir çuvala doldurmuş durumda...
Atıyor elini: “Nazım Hikmet’i süründürdüler” malzemesi çıkıyor.
Atıyor elini: “Elifbayı yasakladılar” malzemesi çıkıyor.
Atıyor elini: Aziz Nesin’in yasaklanan kitabı çıkıyor.
Atıyor elini: Rıfat Ilgaz’ın yasaklanan kitabı çıkıyor.
Atıyor elini: “Hazreti Ali’nin Cenkleri”nin yasaklanması çıkıyor.
Atıyor elini: Dersim zulmü çıkıyor.
Kısacası...
Malzeme gani... Başbakan’da da malzemeyi değerlendirme azmi gani... Vuruyor da vuruyor.
* * *

Size bir şey söyleyeyim mi?
Eğer CHP 1930’ların, 1940’ların tek parti uygulamalarıyla adam akıllı bir hesaplaşma içine girmezse...
Eğer CHP, tarihindeki bu uygulamalardan kendisini arındırmanın bir yolunu bulamazsa...
Eğer CHP, bu malzemeleri işe yaramaz hale getirecek etkili ve yürekli bir çıkış yapamazsa...
Eğer CHP, bu konuların gündeme getirilemediği günlerde yaşadığımız yanılsamasına kendini kaptırırsa...
Başbakan Erdoğan bu işten daha çok ekmek yer.

Muhteşem Yüzyıl’ın setinden birkaç not

HÜRRİYET Pazar’ın “4 Yüz” ekibi olarak Topkapı Sarayı’ndaki Harem’e gittik. Bir de ne görelim: Muhteşem Yüzyıl’ın çekimleri varmış. Olup bitenleri bir süre izledikten sonra kararımız şunlar oldu:
Dizi çekmek çok meşakkatli bir iş ama tarihi kostümlü dizi çekmek tam bir ömür törpüsü...
Kar altında defalarca tekrarlanan sahneler... Çekilecek çile değil.
Halit Ergenç çok havalı... Gözlemim şu: Kanuni yaşasa ondan daha az havalı olurdu.
En büyük çileyi dönemin zorlu kıyafetlerini üstlerine geçirmiş figüranlar çekiyorlar ve aldıkları parayı son kuruşuna kadar hak ediyorlar.
Topkapı Sarayı gezisinde bize eşlik eden İlber Ortaylı Hoca diziyi hafiften küçümsediğine dair işaretler verdi.
Dizide çok ihtişamlı görünen mekanlar, gerçekte hayli mütevazı... Ah! Kameraların yanıltıcı gücü!
Son bir not: Hürrem yoktu ortalıkta...

28 Şubat’ın günahını iki gazeteciye yüklemek

28 Şubat’ın yargılanmasını isteyen HAS Parti mensupları, önce dönemin bütün önemli gazetecilerini şikâyet etmişler, sonra da aralarından sadece ikisini seçip diğerlerini şikâyetten vazgeçmişler.

Şikayet edilen iki gazeteciden biri Ertuğrul Özkök, diğeri Reha Muhtar imiş...
* * *

Madem öyle, o zaman “acı gerçekler”den söz edelim:

28 Şubat sürecinde rol oynayan ve sürece destek olan gazeteciler meselesine girildiği takdirde soruşturulmayacak gazeteci sayısı bir elin parmaklarını geçmez.
28 Şubat’ı gazeteciler üzerinden yargılıyorsunuz da, neden 12 Eylül’ü de gazeteciler üzerinden yargılamıyorsunuz? 12 Eylül’de orduya selam duran gazeteciler, genel affa mı uğradı?

Gazetelerin attığı başlıklar konu ediliyor. Mesela deniyor ki Hürriyet’te “Gerekirse silah kullanırız” diye manşet atıldı. İyi de kardeşim bu manşet sadece Hürriyet’te atılmadı ki. Bütün gazetelerde atıldı. Ayrıca bu manşet, gazetenin görüşü değil ki? Dönemin askeri yetkilisi söylemiş, gazete de haber yapmış. Ne yani? Haber yapılmayacak mıydı? O sözü söyleyeni bırakıp o sözü haber yapanla uğraşmak da neyin nesi?
28 Şubat neydi? 28 Şubat günü düzenlenen Milli Güvenlik Kurulu’nda alınan kararlardı. O kararlar, postmodern bir darbeye işaret ediyordu. Peki o kararların altında imzası olanlar ne olacak? Onlar yargılanmayacak mı? O kararlara dönemin bakanı sıfatıyla imza atanlardan biri de şu anda Cumhurbaşkanı olan Abdullah Gül değil miydi?

Madem manşetler söz konusu ediliyor, o zaman Refahyol’un yıkılıp yeni hükümetin kurulmasını “Türkiye rahatladı” manşetiyle karşılayan gazete neden konu edilmesin.
* * *

Son sözüm şudur:
Darbeyle ve darbecilerle mücadele etmek yetmez.
Bu mücadeleyi yaparken ahlaklı olmak da şarttır.

SIKICI ŞEYLER

DÜNYA turuna çıkmak.
CHP’deki kurultay tartışmalarına dalmak.
Sırf aksiyon sahneleri için çekilmiş bir filmi seyretmek.
Müze gezmek.
Çok kalabalık bir kokteylde “salon adamı” gibi davranmak zorunda kalmak.
Sipariş yazı yazmak.
Fazlasıyla renksiz bir hayat yaşamış birinin anılarını okumak

3 Şubat 2012

Ahmet HAKAN

ahmethakan@hurriyet.com.tr

hırant dink'in ilk defa yayınlanan röportajı-dünyaya cevap

2012-02-03T17:07:00.000+02:00

Dindar gençliği hangi tarikat yetiştirecek?

2012-02-03T16:08:00.001+02:00

Tayyip Erdoğan, sık sık milletin değerlerini esas alarak politika yaptıklarını söylüyor. Milletin değerleri dediği “din” dir. “Din üzerinde politika yapıyoruz” diyemez elbette. Fakat milletin değerlerinden kastının din olduğunu bilmeyen yok. Oysa din üzerinden politika yapmak, Anayasal bir suçtur. Anayasa’nın başlangıç ilkelerine göre “kutsal din duyguları, devlet işlerine ve politikaya kesinlikle karıştırılamaz.”

Anayasa’nın “Din ve vicdan hürriyeti” başlıklı 24’üncü maddesine göre “Din ve ahlâk eğitim ve öğretimi Devletin gözetim ve denetimi altında yapılır. Din kültürü ve ahlâk öğretimi ilk ve ortaöğretim kurumlarında okutulan zorunlu dersler arasında yer alır. Bunun dışındaki din eğitim ve öğretimi ancak kişilerin kendi isteğine, küçüklerin de kanunî temsilcisinin talebine bağlıdır.
Kimse, Devletin sosyal, ekonomik, siyasî veya hukukî temel düzenini kısmen de olsa, din kurallarına dayandırma veya siyasî veya kişisel çıkar yahut nüfuz sağlama amacıyla her ne suretle olursa olsun, dini veya din duygularını yahut dince kutsal sayılan şeyleri istismar edemez ve kötüye kullanamaz.”
AKP ise dince kutsal sayılan şeyleri istismar ede ede bugüne gelen bir partidir.
Yine Erdoğan’ın “dindar gençlik yetiştireceğiz” sözleri tartışılıyor. Erdoğan’ın konu ile ilgili sözleri şöyle: “Kılıçdaroğlu Türkiye’yi dindarlar, dinsizler diye ayırdığımı söylüyor. Önce şu kulakların duymaya alışsın... Benim ifademde dindarlar, dinsizler diye bir ifade yok. Dindar bir gençlik yetiştirme var. Bunu yine söylüyorum, bunun arkasındayım. Sayın Kılıçdaroğlu, sen bizden, muhafazakar demokrat parti kimliği sahibi AK Parti’den ateist bir nesil yetiştirmemizi mi bekliyorsun? O belki senin işin olabilir, senin amacın olabilir. Ama bizim böyle bir amacımız yok. Biz muhafazakar ve demokrat, milletinin, vatanının değerlerine, ilkelerine, tarihten gelen ilkelerine sahip çıkan bir nesil yetiştireceğiz. Bunun için çalışıyoruz.”

Erdoğan yönetimi; eğitimden yargıya, emniyetten medyaya kadar bütün kadrolara, belirli bir din anlayışına sahip insanlar yerleştirdi. Böylece onlarla aynı dini anlayışa mensup olmayanlara yönelik tam bir ayırımcılık yapıldı.
Oysa Anayasa’nın 70’inci maddesine göre “Her Türk, kamu hizmetlerine girme hakkına sahiptir. Hizmete alınmada, görevin gerektirdiği niteliklerden başka hiçbir ayırım gözetilemez!”
Peki ayırım gözetilmediğini söylemek mümkün müdür?
Bu davranışlar Anayasa’yı çiğnemek olduğu gibi din açısından da günah değil midir? Bu mudur dindarlık?

“Dindar nesil yetiştireceğiz” diyorsunuz? Hangi mezhep, hangi tarikat, hangi cemaatin din eğitimini vereceksiniz peki?
AKP, bir tarikatlar koalisyonu sonucu kurulmuştur ama eğitimi hangisine devredeceksiniz? Diyanet ne olacak?

İslam dünyasında de ekoller var. Mısır ekolü, Suudi Arabistan ekolü, Pakistan ekolü ve Afganistan yani Taliban ekolü.. Bunlar da “dindar nesil” yetiştiriyor değil mi? Sizin bunlardan ne farkınız olacak?
Yine AKP iktidarının desteklediği, Libya Ulusal Geçiş Konseyi Başkanı Mustafa Abdülcelil, ülkesini gelecekte “Ilımlı İslam” ın yöneteceğini söyledi. ABD, Türkiye için de “Ilımlı İslam” öngördüğünü defalarca açıklamıştır.

Bağlı olarak CHP’li Emine Ülker Tarhan, Anayasa Mahkemesi’nin Siyasal Partiler Kanunu’nun, ilk üç maddeyi de kapsayan Anayasa’ya aykırı faaliyetlerinin cezalandırılmasını düzenleyen 117. Maddesi’ni iptal etmesini “değiştirilmesi teklif dahi edilemez” hükümleri ortadan kaldırmanın ilk adımı olduğunu söyledi.
Yani din devleti mi planlanıyor?

3 Şubat 2012

Arslan BULUT

arslanbulut@yenicaggazetesi.com.tr

Agnostik Kimdir?

2012-02-03T15:48:00.003+02:00

Agnostisizm ya da bilinmezcilik, tanrının ya da tanrıların varlığının ya da yokluğunun bilinemeyeceğini öngören felsefe akımıdır. Bu felsefenin takipçilerine agnostik denir.

Kökeni eski Yunan'daki Sofistlere kadar uzanan agnostisizm kelime olarak eski Yunanca'daki agnostos, yani "bilinemez olan" kelimesinden gelir. Bir din ya da öğretiler bütünü değil, bir konsepttir.

"Bilinmezcilik" olarak tanımlanması, aslında dinlerin öne sürdüğü Tanrı anlayışının gerçekliğinin sorgulanamazlığı demek değildir.

Dinlerin tanrıdan gelmedigini söyler ve dinlerin tanrısını da reddeder. Ancak başka bir tanrının, bir yaratıcının varolup olmadığının hiçbir zaman bilinemeyeceğini söyler. Bu bakımdan agnostisizm kendini, "kesinlikle tanrı vardır" diyen teizmden de "kesinlikle tanrı yoktur" diyen ateizmden de ayrı tutar.
Bu akım, insanın bilme yetisinin sınırlı olduğunu ve bu nedenle, görülebilenin ardındaki hakikati yakalayamayacağını savunur. Thomas Henry Huxley, agnostisizmi tanımlarken insanların ölüm sonrası ve tanrının varlığı konularında akıl yürütmekten kaçınmaları gerektiğini söylemekle kalmamış, bu bakış açısından değerlendirildiğinde değillenemeyecek hiçbir önerme ya da yanlışlanamayacak hiçbir bilgi olmadığını da eklemiştir.

Huxley agnostik sözcüğünü hem geleneksel Yahudi-Hıristiyan tanrcılığını, hem de tanrıtanımazlık öğretisini reddederek Tanrının varlığı sorununu ortada birakan düşünürler için kullanmıştır. Terim daha sonra geriye götürülerek bütün bilinemezci ögretileri kapsamıştır. Agnostisizm, tarihsel olarak bilimin denetiminden yoksun insan düşüncesinin düştüğü büyük yanılgılara bir tepki olarak ortaya çıkmıştır.

BERTRAND RUSSELL: AGNOSTİK NEDİR?

Ünlü agnostik felsefeci Bertrand Russell'ın bir dizi soruyu cevaplandırdığı, orijinal ismiyle "What is an Agnostic?" başlıklı bu makale, Amerikan LOOK dergisinin 3 Kasım 1953 tarihli sayısında yer almıştır. Yazının bazı bölümleri, agnostisizmden ziyade Russell'ın kişisel görüşlerini yansıtmakla birlikte, genel olarak okuyuculara yararlı olabilir düşüncesiyle burada tüm makaleye yer veriyoruz.

Agnostik nedir?

Bir agnostik, Tanrı ve dünya ötesi yaşam hakkında doğruyu bilmenin imkansız olduğunu düşünür. Asla bilinemez denmese de, şu anda yaşadığımız zamanda bilinemez.

Agnostikler ateist midir?

Hayır. Bir ateistin görüşü, bir teistin görüşü ile benzer biçimdedir. Bir Hıristiyan, Tanrının varlığını bilebileceğimizi düşünür, bir Ateist de Tanrının yokluğunu bilebileceğimizi düşünür. Agnostik ise bu konuda kesin bir yargıya varılması için uygun zemin bulunmadığını söyler. Ancak aynı zamanda bir Agnostik, Tanrının varlığının -imkansız değilse bile- neredeyse olasılıksız olduğunu, bu nedenle de dini uygulamalar yapmaya değmez olduğunu düşünebilir. Bu açıdan, ateizmden uzak sayılmaz.

Agnostiğin yaklaşımı, dikkatli bir filozofun antik yunan tanrılarına yaklaşımı gibi olabilir. Eğer benden, Zeus, Poseidon, Hera ve tüm diğer Olimpos ahalisinin varolmadığını kanıtlamam istenseydi, kesin kanıtlar ararken sonuçsuz kalırdım. Ama bir agnostik Hıristiyan tanrısının da, Olimpos tanrıları kadar olasılıksız olduğunu düşünülebilir, ve bu konuya yaklaşımı açısından -pratikte- ateistlerle birdir.

Tanrı'nın emirlerini tanımadığınıza göre, davranışlarınıza rehberlik etmesi üzere hangi otoriteyi tanıyorsunuz?
Bir agnostik, dindar insanların tanıdığı anlamda herhangi bir otoriteyi tanımaz. İnsanın kendi yolunu düşünerek ve sorgulayarak çizmesi gerektiğini düşünür. Elbette, diğer insanların aklından ve bilgisinden de yararlanır. Ancak kime danışacağını kendisi seçer. Tanrının emirleri denilen olgular değişkendir. Örneğin İncilin bir bölümünde, dul bir kadının eski eşinin kardeşiyle evlenemeyeceği yazar. Başka bir bölümünde ise evlenmek zorunda olduğu yazar. Tanrının emirlerini "tanımak" bazen imkansız olabilir.

Neyin iyi neyin kötü olduğunu nasıl biliyorsunuz? Agnostik için günah nedir?

Agnostik, iyi ve kötü hakkında bir Hıristiyan kadar katı değildir. Örneğin geçmişte dindarların inandığı gibi, dini konularda yönetimle ters düşenlerin cezalandırılması ve öldürülmesini onaylamaz. İşkenceye ve yargısız infaza karşıdır.

Günah kavramı kullanışlı değildir. Elbette davranışlar istenenler ve istenmeyenler olarak ikiye ayrılabilir. Bu nedenle de istenmeyen davranışlara caydırıcı ve iyileştirici cezalar verilmesi gerekebilir. Ancak buradaki anlayış, suçlu bulunan kişiye kin tutulması ve ona acı çektirilmesi değildir. Bu yanlış inanış, insanların, Cehennemin varlığını kabullenmek istemelerini sağlamaktadır. Günah kavramının zararı buradadır.

Agnostik canı ne isterse yapan mıdır?

Bir açıdan bakılınca, Hayır; başkan bir açıdan bakılırsa, zaten herkes canı ne isterse yapabilmektedir. Örneğin birinden öldürecek kadar nefret ediyorsunuz. Neden öldürmezsiniz? Dinen günah olduğu için mi? Ancak ortada bir istatistiki gerçek var ki, agnostikler diğer insanlara oranla cinayete daha fazla eğilimli değiller! Hatta daha bile azdır. Agnostikler de, diğer insanları cinayetten alıkoyan ortak korkulara sahipler. Bunların başında da yasal cezalandırma korkusu var. Yasaları bir kenara koyarsak, suçun ortaya çıkması durumunda, diğer insanların nefret ettiği dışlanan bir birey olarak yalnızlaşma var. Ayrıca vicdan ve sağduyu denilen bir olgu var. Öldürdüğünüz kişinin son saniyelerinin ve cesedinin, zihninizden silinmeyecek kötü hatıraları var. Bu gerekçeleri sayarken elbette yasaların olduğu bir toplu yaşamdan bahsediyoruz. Seküler açıdan da, her istenenin yapılmadığı, kurallı bir toplum yaratmak ve korumak gereklidir.

Öte yandan, dediğim gibi, her insan arzu ettiği biçimde yaşar. Her aklına geleni o anda yapana budala denir; bizi istediğimiz bir şeyi yapmaktan alıkoyan, esasen başka bir şeyi daha fazla arzulamamızdır. Örneğin, topluma ters gelecek bir davranışta bulunmak isteyen kişi, bunu gerçekleştirmez, çünkü arkadaşlarının, ailesinin ve toplumun saygısını kazanmayı daha fazla istemektedir. Toplumun tepkisini umursamayan biri içinse, bu alandaki soyut ahlaki (dini) kurallar tek başına yeterince yönlendirici olmayacaktır.

Agnostiğin İncil'e bakışı nasıldır?

İncilde ilahi bir kaynak yoktur; tarihi bir efsanedir. Agnostik açısından bu gibi ahlaki öğretilerin bazı bölümleri iyi olabilir, ancak bazen de çok bozuktur. İncilden bazı alıntılarla, örneğin, savaş esnasında Samuel Saul'a sadece düşmanı değil, onların koyunlarını ve sığırlarını da öldürmesini emretmiştir. Saul ise hayvanları öldürmemiştir. Bu nedenle onu kötülememiz ve kınamamız bekleniyor. Veya, Elisha'nın kendisine gülen çocuklarını lanetlemesini, Tanrının da çocukları bu nedenle öldürmek üzere iki ayı göndermesini takdirle karşılamamız bekleniyor.

Agnostiğin Meryem Ana, İsa ve Kutsal Ruh'a bakışı nasıldır?

Agnostik Tanrıya inanmadığı için, İsa'nın tanrı olduğuna inanması da beklenemez. Agnostikler, İsa'nın ahlaki öğretilerine saygı duyarlar, ama bu saygı bazı diğer inanılan öğretilere olan saygıdan daha fazla değildir. Örneğin bazı insanlar, Buddha, Socrates ve hatta Abraham Lincoln'ü, İsa kadar yüksek seviyede benimseyebilirler. Agnostik açıdan tüm bu kişilerin öğretileri tartışmaya açıktır ve hiçbiri değişmez doğru değildir.

Meryem ve bakire doğum öğretisi, esasen pagan mitolojisinden alıntıdır ki orada bakire doğumlara çok rastlanır. Bu nedenle, pagan öğretileri gibi, İsa'nın öğretilerinin de güvenilirliği ve inanılırlığı yoktur.

Bir agnostik, Hıristiyan olabilir mi?

Hıristiyan kelimesi farklı zamanlarda farklı anlamlara gelebilir. Yüzyıllardır, Hıristiyan, Tanrıya inanan ve İsa'nın tanrı olduğuna inanan kişidir. Ancak Unitarian'lar da (Üniteryanizm: Teslis/Kutsal Üçleme'yi reddeden inanç) kendilerine Hıristiyan diyorlar. Bugünlerde pek çok kişinin Tanrı anlayışı geçmiş dönemlerde olduğu kadar kesin değil. Pek çok insan için Tanrı bir kişi veya bir üçleme değil, belirsiz bir güç.

Geçenlerde bir kitabımda, dünyada "sevgi, Hıristiyan sevgisi ve merhamet" ihtiyacı olduğunu belirtmiştim. Bu nedenle bazıları benim dini düşüncelerimin değiştiğini zannettiler. Oysa, aynı yerde şunu belirtebilirdim. Hıristiyan derken, komşusunu seven, merhamet sahibi, dünyadaki acımasızlıkların ve kötülüklerin bitmesini isteyen kişiden bahsediyorsak, o durumda bana da Hıristiyan diyebilirsiniz. Hatta bu açıdan, Agnostikler içerisinde, Ortodoks'lardan daha fazla gerçek Hıristiyan bulabilirsiniz! Ama, bana göre, bu tanımlama doğru olmaz. Diğer itirazlar bir yana, bu niteliklere sahip kişilere Hıristiyan demek, Yahudilere, Budistlere, Müslümanlara ve diğer dinlerden kişilere karşı hata olur. Tarih göstermektedir ki, diğer dinlerin öğretilerinde de, en az Hıristiyanlık kadar benzer ahlaki değerler bulunmaktadır.

Zaten Hıristiyan Tanrısının varlığına ve ölümsüzlüğe inanmak Hıristiyanlığın temelidir. Bu sebeple, bir Agnostik, Hıristiyan olamaz ve ben de kendime Hıritiyan diyemem. Ama bunun dışında, Hıristiyanlığı saf bir ahlak sistemi olarak kullanırsak, o zaman bir Agnostik, Hıristiyan da olabilir.

Agnostik, insanın ruhu olduğunu rededer mi?

Bu sorunun kesin bir anlam kazanması için, Ruh'un ne olduğunu tanımlamamız gerekir. Buradaki anlamı, sanırım, insan hayatı boyunca (içinde) bulunan, ölümden sonra da sonsuza dek varolan bir tinsel, doğa üstü şey. Bu anlamıyla bir agnostiğin, insanın ruhu olduğuna inanması pek muhtemel değildir. Öte yandan, bu Agnostiğin materyalist olmak zorunda olduğu anlamına gelmez. Benim açımdan, ruh gibi, bedenin durumu da şüphelidir, ama bu şüphe metafiziğin karmaşık alanlarına giren uzun bir hikayedir. Demeliyim ki, ruh ve beden, kesin varlıkları tanımlamaktan ziyade, kullandığımız sembollerdir.

Agnostik ölüm sonrası yaşam, Cennet ve Cehenneme inanır mı?

İnsanların, ölümden kurtulabildiği sorusunun cevabını bulmak için hangi kanıtlara bakılacağı önemlidir. Fiziksel araştırmalar ile dinsel inançlar bu soruya farklı cevaplar vermektedir. Bir agnostik, ölüm sonrası hakkında bilgi sahibi olmak için kanıtlara bakmalıdır, ve bence ölümden kaçılabileceğine inanmak için şu anda herhangi bir kanıt yoktur. Ama yeni kanıtlara açığım.

Cennet ve Cehennem ise farklı bir konudur. Cehennem inancında, cezalandırmanın, caydırıcılık için değil, kin güdülerek yapılmasının iyi bir şey olduğu inancı vardır. Buna agnostiklerin inanacağını zannetmiyorum. Cennet için de, dini açıdan ikna edici tasvirler yapılsa da, agnostiklerin bunlara itibar edeceğini sanmıyorum.

Tanrıyı reddettiğiniz için cezalandırılmaktan hiç korkmuyor musunuz?

Neredeyse hiç. Ben zaten Zeus'u, Jupiter'i, Odin ve Brahma'yı da reddediyorum, ve bunlar bende hiç huzursuzluk yaratmıyor. İnsanlığın çoğunluğunun Tanrıya inanmadığını görüyorum ve karşılığında hiçbir ceza almıyorlar. Bir tanrı olsaydı da, bence, kendi varlığını sorgulayanlardan rahatsız olacak gibi bir kibir sahibi olmazdı.

Agnostikler doğadaki güzelliği ve uyumu nasıl açıklar?

Şu, doğada bulunan "güzellik" ve "uyum" nerededir bir türlü anlayamadım. Hayvanlar dünyasında, hayvanlar birbirlerini acımasızca öldürürler. Çoğu ya vahşice ölür ya da açlıktan ölür. Kendi adıma, örneğin bir bağırsak solucanında, herhangi bir güzellik veya uyum göremiyorum. Bu solucanın insanlara ceza olarak gönderildiği söylenmesin, zira hayvanlarda daha yaygın. Veya, gökyüzündeki yıldızları ele alalım. Bilinmesi gerekir ki yıldızlar patlarken etraflarındaki şeylere de zarar verir ve yokederler. Bu açıdan neyin "güzel" olduğu bakan kişiye bağlıdır.

Agnostikler dini mucizeleri ve Tanrının sınırsız gücünü nasıl açıklar?

Agnostikler, ortada doğa kanunlarını aykırı herhangi bir mucize kalıntısı veya kanıtı olduğunu düşünmezler. Bazı hastalıkların, hastayı geçeceğine inandırarak iyileştiğini biliyoruz ve bu bir mucize değil. Bu açıdan, hastanın güvendiği ve inandığı bir doktor da onu iyileştirebilir. Güneşi yerinden oynatmak gibi diğer mucizler ise tamamen efsanedir ve az veya çok tüm dinlerde bu hikayeleri bulabilirsiniz. İncildeki bu iddialara değer vermek ile Homeros'un antik yunan tanrılarının mucizelerini ciddiye almak arasında bir fark yoktur.

Dinin karşı çıktığı alçaklıklar ve zalimlikler vardır. Dini prensipler terkedilirse, insanlık kendini yok etmez mi?

Evet, tarihte alçaklıklar ve zalimlikler vardır, ama ben bunların hiç din tarafından engellendiğini görmedim. Aksine, bunları kutsallaştıran ve insanların pişmanlık duymadan bunlara katılmasını sağlar din. Zulüm ve eziyet, Hıristiyan dünyasında çok sık görülür. Bunu haklı gösteren de dogmatik inançlardır. Şefkat ve tolerans, ancak dogmaların yıkıldığı ölçüde vardır. Günümüzde (1953), yeni bir dogmatik din, Komünizm, ortaya çıktı. Agnostik, bunun da dogmalaştırılmasına karşıdır. Bugün, komünizm içindeki zulüm, geçmiş yüzyıllardaki Hıristiyanlık zulmünden farksızdır. Eğer bugün, Hıristiyanlık daha ılımlı bir hale geldiyse, özgürce düşünenler sayesindedir. Böyle olmasaydı, bugün hala kafirlerin yakılmasının mazur görüldüğü bir dünyada yaşardık. İnsanlık geçmişini tarafsızca inceleyen herkes, dinlerin engellediklerinden daha fazla acıya sebep oldukları sonucuna varacaktır.

Agnostikler için hayatın anlamı nedir?

Başka bir soruya cevap vermek istiyorum: Hayatın anlamının anlamı nedir? Sanırım burada bahsedilen bir tür genel amaç. Bence, hayatın bir tür genel amacı yok. Sadece yaşanıyor. Birey olarak insanların amaçları var ve bu amaçları terketmek için agnostisizm bir gerekçe değil. Bu amaca ulaşılacağı kesin olmayabilir, ama bir askerin zafer kesinleşmeden savaşmayacağını düşünmek saçma olur. Kendi amaçlarını cesaretlendirmek için dine ihtiyacı olan insan korkaktır.

Dini reddetmek, evliliği reddetmek ve zinaya yönelmek midir?

Burada tekrar, başka bir soruya bakmamız lazım. Evliliği savunan kişi, dünyadaki mutluluğu mu savunuyor, yoksa evliliği sadece cennete gitmek için mi istiyor? Cennete gitmek için isteyen kişi, elbette agnostisizmde böyle olgular bulunmadığı için, agnostisizmi erdemsizlikle suçlayacaktır. Ama onun erdem dediği şey, aslında cennet hayalleriyle dünyadaki mutluluğa vurulan darbedir.

İlk önermeyi savunan, evliliği dünyevi argümanlar ile destekleyen kişi ise bu anlayışın agnostikler tarafından da benimsenebileceğini düşünmelidir. Agnostiklerin cinsel ahlak konusunda kısıtlı ve sınırlı görüşleri yoktur. Ama çoğunun görüşü, kontrolsüz ve ölçüsüz cinsel isteğe göz yummanın doğru olmadığı biçimindedir. Elbette bu görüşe, sözde kutsal emirlerden değil, dünya ile ilgili akıl yürüterek ulaşırlar.

Sadece akıl yürütmeye inanmak tehlikeli değil midir? İnsan aklı, kutsal emirler olmadan yetersiz ve noksan değil midir?

Aklı başında hiçkimse, ve tabi bir agnostik, akıl yürütmeye "inanmaz". Akıl yürütme süreci, gözlemlenen olguların toplanıp değerlendirilmesidir. Tanrının varlığı ve dünya ötesi yaşam hakkında düşünürken de, yakında ay tutulması olup olmayacağını düşünürken de aynı mantık güdülür.

Tüm dinlere, batıl inanç ve dogma olarak mı bakıyorsunuz? Mevcut dinlerden hangilerine saygı duyarsınız ve neden?

Büyük nüfuslara etki eden tüm dinlerde az yada çok dogma vardır ama "din" kelimesinin anlamı çok net değildir. Örneğin Konfüçyanizm, bir din olarak değerlendirebilir ama dogma içermez. Hıristiyanlığın liberal yorumlarında da dogma oranı çok düşüktür. Tarhiteki dinler arasında Budizmi tercih ederim, çünkü zulüm ve eziyete en az yer veren dindir.

Agnostisizm gibi Komünizm de dine karşıdır, Agnostikler Komünist midir?

Komünizm dine karşı değildir. Hıristiyanlığa karşıdır, ama İslam da Hıristiyanlığa karşıdır. Komünizm, en azından Sovyet yönetim tarafındna savunulduğu haliyle şiddet içeren yeni bir dogmatik sistemdir. Buna da elbette Agnostikler karşı duracaktır.

Agnostiklere göre din ve bilim barışamaz mı?

Bu sorunun cevabı neyin "din" olduğuna bağlıdır. Bir etikler sistemi olarak bilimsel açıdan kabul görebilir. Ama eğer dogmalar ve sorgulanamaz gerçeklerden bahsediyorsak, o durumda bilimle uyuşması mümkün değildir.

Sizi tanrının varlığına nasıl bir kanıt ikna edebilir?

Belki, önümüzdeki 24 saatte olacak herşeyi bir ses bana gökten söylese, hiç olmayacak olaylar da dahil olmak üzere hepsi gerçekleşse, o zaman en azından insanüstü bir zekanın varlığına ikna olurum. Buna benzer başka örnekler de verebilirim, ama bugüne kadar böyle birşeyin olduğuna dair hiçbir kanıt yok.