Ik had me aan een overvolle Vooruit verwacht. Het zweet brak me al uit alleen al bij het denken aan hoe warm het zou zijn in de concertzaal.  Dit bleek nog allemaal goed mee te vallen. Een goed gevulde Vooruit maar genoeg plaats om te dansen en ook genoeg lucht om naar te happen. Niets stond dus in de weg om ten volle te genieten van de sets.

Op Kozzmozz voel ik me toch steeds de vreemde eend in de bijt. Al is het maar omdat de verhouding man-vrouw nog meer scheefgetrokken is dan een Ultra of Beats of Love. Kozzmozz trekt ook een heel ander publiek aan. Dat er niemand op mijn voeten getrapt heeft ( ik had open slippers aan) vond ik al een prestatie op zich. Wie spreekt nu nog van opgefokte technofeesten met een gespannen en aggressieve sfeer? Misschien was dit wel door de fijne gebalanceerde techno van Dettmann. Een paar keer was de platenkeuze ietwat verrassend of verkeerd ingeschat van Dettmann zelf, die ook even leek te fronsen. Jammer dat het zo kort was. Dettmann is op zijn best als hij lange sets speelt. Hij sluit af met het prachtige ?Arcade? van Santiago Salazar en staat zelf te genieten van de reactie van het publiek. Dettmann komt nog een paar maal zelf meedansen bij de andere dj?s op het podium die avond.

Pacou speelt dan weer een heel opgezweepte, monotone, hardere set. Een groot contrast met Dettmann en ook wat jammer aangezien het een live set was en dus wel veel variatie mogelijk was. De live duurt een uurtje en laat niet bijzonder veel na bij me. Dan neemt Robert Hood over.  Bijna exact twee jaar terug stond hij ook op Kozzmozz. Het tempo wordt serieus opgetrokken en zware psychedelische acid sounds worden tussen de loeiharde beats gesmeten.  Zij die lazen dat deze man de minimal in de minimal techno op een gelijke hoogte bracht met de techno, zouden wel eens teleurgesteld kunnen geweest zijn want waarvoor de term minimal nu staat, is helemaal niet te vergelijken met de producties en sets van Hood.  Hij gaf aanzet tot het verder ontwikkelen van de sound maar wat hij maakt blijft heel geladen en helemaal niet zo stripdowned als vele minimal van vandaag. Ergo Hood brengt vooral zijn jaren 90 invulling van ‘minimal techno’. Halverwege Hood gaan we dan toch even naar buiten om wat af te koelen van de drukke(nde) muziek.

We passeren ook af en toe de Ultra zaal die opgesteld was in het kleine zaaltje net achter de grote zaal. En waar jammer genoeg de ramen niet openstonden en het toch een beetje te warm was.
Na de set van Robert Hood ( +/-1,5 u) neemt Kozzmozz resident Kr!z over die de avond perfect afsluit. Getuige de filmpjes en het publiek die op het einde van de set om meer vraagt. Ik onthoud vooral de vele invullingen van ?techno? die avond.  Subgenres van techno die misschien een aparte plaats verdienen op een nieuw concept zoals bijvoorbeeld de diepe sound van Dettmann. Een geluid dat steeds meer mensen aanspreekt.

Kr!z

Einde Kozzmozz

Verder nog deze heel fijn gemaakte filmpjes van Psytox gespot

Even hadden we de ijle hoop om het festival te kunnen combineren met enkele bezienswaardigheden (Sagrada Fam?lia, Park G?ell, Montju?c, Casa Mil?), het was immers mijn eerste keer Barcelona. Snel dat plan opgeborgen toen we de artiesten op Sonar de Dia, Sonar de Nit en de ontelbare Off-Sonar feesten bestudeerden. Naast het offici?le programma hebben ontelbare House en Techno labels een showcase, roof en beach party of label night. Ja, zo noemt men dat daar. Sonar is er niet alleen voor de gewone toeschouwer. Veel mensen uit de professionele muziekwereld komen naar Barcelona om contacten te leggen en nieuwe artiesten te ontdekken. Een greep uit het aanbod? Moon Harbour, Kompakt, Cocoon, Cadenza, Vakant, 8bit, Remote Area, Soma, Secretsundaze, Treibstoff, Mobilee, enz. Een overrompeling van Duitse labels en artiesten. Keuzes maken was nooit zo moeilijk. Buiten Horse Meat Disco zijn we echter niet veel flyers van een ander soort feest tegengekomen. Of we hebben niet goed gezocht.

Sonar de Dia 18.06

Een wereldstad is altijd overweldigend. Hoezeer we ons hadden voorgenomen om het dagprogramma van de eerste dag volledig mee te maken, de tijd vliegt voorbij. Na een snelle opfrissing in ons schamel hotel, hebben we ons gehaast naar El Museu d’Art Contemporani (MACBA) en El Centre de Cultura Contempor?nia (CCCB). Het moderne, witte gebouw is ontworpen door de Amerikaanse architect Richard Meier en werd geopend op 28 november 1995.

Waarom al die haast op vakantie? Om 16u begon Jeff Mills aan een exclusieve set van zijn alter ego The Wizard. In de jaren tachtig speelde hij regelmatig op WHYP met The Electrifying Mojo, de legendarische radiojockey die een generatie zwarte jongeren uit Chicago en Detroit naar Europese en Amerikaanse dansmuziek leidde. Mills speelde een fantastische set die bulkte van klassieke Disco, Synthpop, Hip-Hop en Elektro. Geconcentreerd achter de decks en met precisie gemixt. Zo kennen we hem. Uitstekende start van de dag! Daarna stonden Luomo en Filastine op het programma maar wij verkozen een rustig terras om de reis te verteren. Vooral het missen van de breakcore en broken beats met etnische invloeden van de in Barcelona residerende Columbiaan ligt op mijn maag. Als je graag eens wat anders hoort, zoek dan zeker zijn Dirty bomb op het Soot Records label van de onnavolgbare DJ /rupture.

8Bit vs Bloop

De eerste nacht hadden we onze pijlen gericht op Take-Off, dat een indrukwekkende line-up had samengesteld. Layo & Bushwacka, Matthias Tanzmann, Guy Gerber, Martinez, Johnny D en vele anderen. Eenmaal aangekomen bleek er iets niet te kloppen. Tanzmann stond te draaien voor een achttal verloren gelopen feestgangers en nergens op de kleine locatie viel er enige drukte te bekennen. Achteraf verhalen gehoord dat die louche organisatie niet te betrouwen valt. Na lang twijfelen uiteindelijk de muziek gevolgd die 500m verderop weerklonk. Dat bleek het Sugarbeat strand te zijn waar een 8bit vs Bloop labelnight plaatsvond. Van een gelukkige ontdekking gesproken. Labelmanager Nick Curly, DJ Wilde en Martin Czubala speelden een lang uitgerekte B2B met rollende basslijnen, zomerse melodie?n en opzwepende kicks! Ons soort feest, laat dat duidelijk wezen. Tegen de vroege uurtje verscheen de zon aan het oppervlakte: voetjes in het zand, lekkere temperatuur en genieten! Om 6u was het daar onherroepelijk gedaan, blijkbaar de nieuwe regel tijdens Sonar. Hoe we uiteindelijk terug het centrum van Barcelona hebben bereikt is een ander verhaal.

Sonar de Dia 19.06

Op de tweede dag van Sonar hadden we enkele artiesten met stip aangeduid.

La Roux staat al enkele maanden in mijn muziekspeler met een Skream remix. Live bestaan ze uit het duo Elly Jackson, Ben Langmaid en een extra muzikante. Goede Elektropop, dat bestaat ook, die refereert aan The Human League, Kate Bush & Prince. Haar stem deed me meerdere malen denken aan Sarah McLachlan, de zangeres van Delirium?s Silence. Het contrast tussen stem en donkere breakbeat productie maakten het een geslaagd optreden. Afsluiten deden ze met hun toekomstige hit: I’m going in for the kill. I’m doing it for a thrill. Oh I’m hoping you’ll understand. And not let go of my hand!

Bass Cleff was de volgende op onze lijst. Deze Britse producer kwam voor het eerst op onze radar met het album A Smile Is A Curve That Straightens Most Things, een aloude wijsheid! Zijn analoog geluid schippert tussen Dubstep en Electronica. Live combineert hij zijn machines met akoestische instrumenten waar menig lokale fanfare jaloers op zou zijn. Erg origineel en bij voorkeur te nuttigen in aangenaam gezelschap en mooi weer!

Een van de meest geciteerde groepen van het moment mocht de Sonar Hall afsluiten. Mica Levi heeft een klassieke opleiding gevolgd maar stortte zichzelf verbazingwekkend op de Grime en Garage sc?ne in Londen. Met The Shapes debuteerde ze als popproject op het label van Matthew Herbert, die vervolgens het nieuwe album ??Jewellery?? produceerde. Hoekige ritmes en na?eve melodie?n heersen hier. Live monde dit alles uit in een strakke jamsessie. Met haar charisma bespeelde Micachu het publiek zonder probleem. Ook haar groep bestond uit goede muzikanten, waarbij vooral de drummer alles uit de kast haalde. Spannend optreden.

Sonar de Nit 19.06

Omdat het onze eerste keer op het festival was, hadden we voor een passe-partout gekozen. Dat betekende dat we twee nachten naar de grote hallen van Sonar By Night moesten verhuizen. Onze voorkeur was dag twee met Orbital maar ook vanavond stonden er enkele grote namen op het programma.

Grace Jones dus. De Discodiva maakte vorig jaar een opmerkelijke comeback met Hurricane, een uitstekend album met producties van onder anderen Sly, Tricky en Brian Eno. Het optreden had een groot cabaretgehalte met kostuumwisselingen op de koop toe maar haar lichtjes arrogante pose blijft een hoge aantrekkingskracht hebben. Nieuw werk (Hurricane, Corporate cannibal) en oud werk (I?ve seen that face before, Slave to the rhythm) werden netjes afgewisseld. Het geheel komt ondanks de professionele groep te routineus over om echt spannend te worden maar als liefhebber van het genre was het leuk om al haar hits live te horen. Voor een pensioengerechtigde dame begrijpt ze nog steeds hoe ze een uitstekende show moet geven. Straf.

Om in de stemming te blijven stonden James Murphy en Pat Mahoney geprogrammeerd. Het brein en de drummer van LCD Soundsystem/DFA zijn beide notoire Disco verzamelaars. Onder dat mom hebben ze vorig jaar een mix gemaakt voor Fabric die bij ons nog altijd op herhalen staat. Tijdens Sonar deden ze dat kunstje nog eens over. Discoklassiekers, Acid House, Burnin? love, Carly Simon, I?ll house you. Je zag de heren glunderen. Op zich een uitstekende set maar de muziek kon niet doen vergeten dat je in een grote, kale hal stond met een aantal duizend makke Spanjaarden. Weinig feest, toch genieten.

Andere koek was de daaropvolgende set van Richie Hawtin. Het plan was oorspronkelijk de BBC stage van Mary Ann Hobbs met Gaslamp Killer en Martyn maar op onverklaarbare wijze in de grote hal blijven plakken. De ervaren Canadees weet dat ze in Spanje hun Techno graag snel en hard hebben. Ze werden op hun wenken bediend. Tijdens een set van Hawtin vervagen de grenzen tussen live en dj. Constant is hij knoppen, faders en laptops aan het bewerken. Waar anderen platen mixen gebruikt hij allerlei loops en effecten. Loeiharde klassieke techno dat sterk leek op werk van zijn alter ego Plastikman. Na een tijd had ik het gevoel dat een normale plaat af en toe geen slecht idee zou zijn. Afwisseling was welkom. Het spektakel achter ons gelaten en teruggekeerd naar het centrum.

Sonar de Dia 20.06

De laatste dagprogrammering was op papier de beste met showcases van RBMA (Red Bull Music Academy), Raster-Noton en Ed Bangers.

Die laatste zijn niet meteen een favoriet van ons maar je moet ze toch krediet geven voor hun inventieve programmering. Geen toppers van het label buiten manager en diskjockey Busy P maar nieuwe gasten als DSL, Breakbot, Outlines en James Pants brachten meer dan verwacht. DSL gaat richting traditionele Hip-Hop met de obligate MC + DJ?s opstelling en gaf een degelijke show. Niet baanbrekend maar wel een lekker opzwepend begin. Breakbot staat bekend als een groot talent in Frankrijk waar hij onder andere door Pilooski en Laurent Garnier getipt wordt als toekomstige ster. Zijn geluid leunt aan bij de alombekende scheurende Elektro van Justice, Para One of Sebastian maar klonk als elektronische Funk met Daft Punk, Bucketheads en Superdiscount samples die het geheel een onvoorziene wending gaven, een meerwaarde als u het zo wil stellen. Breakbot zou wel eens snel kunnen doorbreken, als was het maar voor het schitterende Penelope pitstop. Vanaf daar nam Ed Bangers een duik in de muziekgeschiedenis. Outlines was een duo dat platen als Hall & Oates afwisselde met Joey Beltram?s Energy flash. Rare combinaties waar wij wel van houden. Als laatste was het aan James Pants. De man van Stones Throw gaf nooit de indruk een dj-set te spelen. Het was met alle plezier platen opleggen die hem na aan het hart liggen. Electroboogie, Disco en Rap of Marvin Gaye, The Doors, Jefferson Airplane, Model 500 en The Breeders. Heerlijk om zonder ooglappen tussen genres heen te kunnen schipperen.

Tussendoor ook Cardopusher. Luis Garb?n komt van ver uit de ondergrond. Zijn excentrieke kant heeft het laatste jaar plaatsgemaakt voor een toegankelijker geluid. Ergens tussen Dubstep, Breakcore en Elektronica. De lome Dubstep in het begin van zijn set was aangenaam maar met nog zoveel te doen op die laatste dag hebben we het niet lang getrokken in de bloedhete Dome.

Wat rondgelopen tussen de vele standjes in de demoruimte (de nieuwe MP3 mixer van Steinberg ziet er fantastisch uit) terwijl anderen de demo van Carl Craig hebben gevolgd.

De afsluiter van Sonar de Dia was de showcase van Raster-Noton. Het einde van Byetone was snoeiharde industri?le Elektrotechno met hopen distortion. Een unieke ervaring waarin geluidsgolven en visuals vrij spel hebben. Alva Noto ging nog een stap verder met gevaarlijk klinkende Elektronica die diep geworteld lijkt in de traditie van Kraftwerk. Voeg daar een leger subbas toe en je hebt de kale, uitgebeende sound van Carsten Nicolai?s alter ego. Een ervaring om nooit te vergeten, dankzij het geluid van het Raster-Noton label dat meer dan ooit in de belangstelling staat.

Sonar de Nit 20.06

Voor de tweede nacht op rij begaven we ons naar de grote hallen van Sonar de Nit. Het legendarische rave duo Orbital stond meteen op het programma bij het aankomen.

Sinds het missen van hun optreden op Pukkelpop 2001, was ik aan het wachten op een kans om een van mijn favorieten aan het werk te zien. Aangezien ons enthousiasme tot ongekende hoogte was gestegen, zal ik mij voornamelijk beperken tot de beelden. Belfast, Chyme, Halcyon. Het was fantastisch! Kijkt u vooral zelf:

Sonar By Night sloten wij af met een van d? diskjockeys van het moment. Marcel Dettmann is resident van het eerste uur in de Berlijnse superclub Berghain/Panorama Bar en werkt bij Hardwax. Dettmann?s rauwe, ongecontroleerde sound speelt perfect in de huidige trend om terug te keren naar het oude industrieel en analoog geluid. Zijn huidige samenwerking met Shed als Deuce geeft daar een goed voorbeeld van.  We hebben hem in mei nog een sublieme set weten spelen op Subscape in Cafe Capital maar ook nu stond zijn set als een huis. Gemene baslijnen, gestoorde melodie?n en zijn onnavolgbare mixtechniek. Ik sta nog steeds te watertanden van zoveel power! Beter hadden we niet kunnen eindigen, al hebben we later gehoord dat Carl Craig nog een feest in open lucht heeft gebouwd.

Secretsundaze @ La Terrrazza 21.06

Nu de dagprogrammering van Sonar afgelopen was, hadden we tijd genoeg om rustig te recupereren en een namiddag in het stadscentrum door te brengen. Lekkere tapa?s en antioxidantdrankjes. Een verdiend rustmoment dat broodnodig bleek na drie dagen beats en bleeps.

?s Avonds besloten we nog eenmaal verse kleren aan te trekken om Barcelona?s bekendste club te bezoeken. La Terrrazza is een prachtige club in Romeinse stijl, deels uitgehouwen uit een berg. Een goed geluidsysteem maakt het plaatje af. Het bekende Engelse concept Secretsundaze was de gastheer van de avond. Geen idee wanneer welke artiesten hebben gespeeld, het was er nogal druk door de toevloed van Britse toeristen, een wederkerend fenomeen op Sonar. Achtereenvolgens was het volgens ons observatievermogen de luchtige Tech-House van Mellon, dromerige en digitale Deephouse van Gilles Smith & James Priestley en de meeslepende en organische House van Ame & Dixon. Ondanks de goede muziek raakte de sfeer nooit op niveau. De makke Britten bleken hun beste pijlen al verschoten te hebben. Wij trokken ons daar niets van aan. Met ons twee?n hebben we niet stilgestaan. Vastbesloten om de laatste momenten in Barcelona op de juiste manier af te sluiten. Het einde hebben we niet gehaald, er wachtte ons tenslotte een vroege vlucht en lange terugreis.

Op het vliegtuig hebben we reeds besloten dat we volgend jaar terugkeren. Sonar de Dia was een voltreffer maar het nachtgedeelte gaan we onder voorbehoud laten vallen. Er is gewoonweg zoveel keuze dat op voorhand plannen geen nut heeft. In 2010 zien we wel wat de nacht/ochtend ons brengt.

Foto?s van onze vakantie en het Kazz Ema vs Livet / Remote Area vs Oslo feest zouden snel moeten volgen.

Het is nu toch echt bijna zomer en dat betekent onder andere dat Tomorrowland weer voor de deur staat! Belgi?‘s grootste en meest diverse dance festival viert zijn vijfde editie opnieuw in Boom en brengt dit keer zowel zaterdag als zondag een geweldige line-up.

Net als vorige jaren wordt het terrein opgedeeld in areas voor verschillende organisaties en clubs. Een kleine greep uit het aanbod toont ons kleppers als Caf? d’Anvers, Kozzmozz, Star Warz, Kompakt, Defected in the House, La Rocca enzovoort. Een volledig overzicht van alle namen kan je lezen in onze agenda op deze adressen:

http://www.allnighters.net/agenda/2009/07/24/Tomorrowland_2009_Dag_1/
http://www.allnighters.net/agenda/2009/07/25/Tomorrowland_2009_Dag_2/

Je vindt hier trouwens ook alle praktische informatie rond de locatie en ticketprijzen.

Onze persoonlijke guide voor wat je zeker niet mag missen op Tomorrowland 2009 vind je hier:
http://www.allnighters.net/artikel/tomorrowland_2009/

Dat zal ongetwijfeld liggen aan de goede bereikbare locatie van de Bozar aan het centraal station van Brussel.  Ik wil ook even pleiten voor het uitgaan per spoor.  Veilig, relatief goedkoop en vooral milieubewust!  Ach stop met die groene praat…Zeg ons liever hoe het was. Ik was me bewust van de reputatie die Statik Dancin heeft en mijn verwachtingen zijn dan ook volledig ingelost.  Met een line-up zoals deze kon het ook niet anders: Efdemin, N?ze (live) en Darko. Ik weet niet wat ik nog moet toevoegen aan mijn commentaren over de dj prestaties van Efdemin.  De man kan als geen ander een sfeer neerzetten en laat de bassen droppen als bommen. Hij kiest niet voor de gemakkelijke weg maar onderricht zijn publiek met essenti?le house en een vleug minimal.

Efdemin sluit zijn set af met de magistrale ?bittersweet remix? van Acid Bells door Martyn, terwijl Okinawa 69 ( de mannen die de visuals voor hun part namen) het doen ?regenen? binnen ( zie filmpje). Ik denk dat voor de meeste mensen een tropische regenbui echt welkom zou geweest zijn op dat moment, aangezien het in de Bozar ondertussen heel warm geworden was.  De visuals van Okinawa zijn trouwens heel ?af? en passen perfect bij de avond en de strakke witte zaal met ?planch? vloer, die anders misschien net iets te koel zou geweest zijn ( ondanks de houten vloer dus). De beelden worden ook geprojecteerd op de witte zuilen en de zijmuren. De klank zit trouwens ook goed, vooral in het midden van de zaal. Iets wat me toch niet zo evident lijkt in zo?n zaal. 

Het olijke Parijse duo N?ze neemt over. De ?goofy house? met live vocals van de twee werkt aanstekelijk. Er wordt opvallend veel meegeswingd en geklapt op de beat. Er zijn waarschijnlijk wel meer mensen gekomen voor het duo, want bij hun hits ?Remember Love?  en ? You have to dance? is er veel respons vanuit de zaal. Of het was misschien voor velen een welgekomen stijlverandering met Efdemin? Zelf werken de twee zich in het zweet. Naast het feit dat ze bijna altijd een hoedje dragen ( toch zeker in het begin) is show verkopen ook een van de kenmerken van N?ze.  Een live act vraagt natuurlijk wel meer entertainment op het podium dan een dj. Al vind ik uitbundig dansen en dito expressieve mimiek bij een dj ook veel leuker dan een minimale heupbeweging, al is het maar om naar te kijken. Zo ook bij Efdemin. Die laat het dj?n weer lijken op zwaar werken, ?een echte stiel?. Hij loopt van de ene draaitafel naar de andere, luistert minitieus naar de beatmatching door als het ware bijna tegen de plaat aan te gaan liggen en smijt de volgende track er helemaal achteroverhangend met gestrekte armen in. Check youtube er maar op na.

De live act duurt ongeveer een uur en daarna is het aan Darko om de avond af te sluiten. Wanneer Darko opent met de Marco Carola remix van M train to Brooklyn van Loco Dice is de mood gezet. Van daaruit gaat het een flink stuk steviger en is het ook duidelijk dat het zomer aan het worden (/ is).  Hypnotiserende beats,een zeer strakke vibe en dus vooral veel trommels. Niet alleen dus hoedje af voor N?ze en hardwerkende Efdemin, maar dus ook voor de organisator zelve. 

Als ik dan nog even iets groens mag zeggen: het was ook aangenaam dat er niet gerookt mocht worden in de zaal, die normaal gezien deel uitmaakt van het museum. Daardoor was er ademruimte en wat minder warm dan het er normaal gezien zou zijn met zoveel mensen. Voil?, daarmee heb ik het allemaal gezegd. Andere kijk en report op de avond hier ook op Allnighters te vinden.

Efdemin: Acid Bells ( Martyn’s Bittersweet Remix) @ Statik Dancin

het duo N?ze

N?ze

Efdemin en N?ze

Sinds het feest van Darko naar Het Paleis van Schone Kunsten is verhuisd, was ik nog niet geweest. De oude locatie, Recyclart, is een oud, klein, bloedheet en donker treinstation dat in alle opzichten aansluit bij de muziek en sfeer. Bozar is euh, anders. Een ruime, moderne zaal met een uitstekend geluidssysteem en de projecties van de VJ, later meer daarover, komen er perfect tot hun recht. Het is echter nogal steriel en fel verlicht met een uitlopend publiek aangezien de locatie toch toegankelijker is. Geen idee of iedereen aanwezig was voor de goede muziek. Recyclart wel gezelliger maar ze bereiken meer mensen, wat toch ergens belangrijk is.

We zijn met het mooie weer in het achterhoofd vroeg vertrokken naar de wijk rond de Kunstberg. Veel mensen op straat, lekker eten en leuk gezelschap. Goed begonnen. Rond 1u zijn we naar Bozar gewandeld want Efdemin stond al vroeg op het programma. Op dat moment waren de trappen rond de locatie al ingenomen door dat typische allegaartje van mensen in Brussel.

Philip Strollman is geen onbekende. Hij heeft al met succes in Fuse & Club Silo gespeeld en onlangs stond hij op het schitterende Resonance festival in Gent. Ook zijn producties hebben snel naam gemaakt: “Acid Bells”, onlangs nog herwerkt door de immer uitstekende Martyn, “Bergwein” of het ouderwets prekende “Just a track”. Moet het nog gezegd worden dat Efdemin een favoriet van het huis is? Zijn set was weer uitstekend. Ergens tussen opzwepende House en dwingende Techno gecombineerd met wat Inner City strings. Een paar oude house klassiekers gehoord op +8. Straf gemixt ook! Wij vonden het schitterend, wat resulteerde in gewaagde danscombo’s en vuisten in de lucht. De visuals werden verzorgd door het Keulse collectief OKINAWA 69. Op een groot scherm en de zijmuur van de zaal. Heel spacey en een echte meerwaarde!

Als tweede gast van de avond hadden we N?ze (live), bekend van Circus Company of Get Physical Music. Ze maken deel uit van de nieuwe golf Franse artiesten waaronder ook Ark, Dave Aju of dOP. Het contrast met Efdemin was groot. Noze staat live voor ongewone baslijnen en onvoorziene melodie?n. Er wordt ook nogal raar gezongen. Op plaat kan ik het appreci?ren maar in Bozar sloeg het niet helemaal aan. Best origineel maar nogal rommelig . Was de overgang van de strakke set van Efdemin te groot? Wij besloten, zoals een groot deel van het publiek, niet te wachten op de set van Darko.

Ik denk dat we deze zomer wat vaker in Brussel gaan rondhangen. Altijd wel iets te beleven.

Ik ben redelijk laat aangekomen zodat er weinig zinnigs te zeggen valt over de Dynamic Brothers.

Meteen naar de set van Seuil!
Deze jonge Fransman released sinds 2006 donkere minimal House en Techno met rollende baslijnen. De die-hards kennen hem van de LessIzMore feesten in Fuse en Parijs. Zijn doorkomst in Silo was niet baanbrekend maar we hebben wel een dj gehoord die zijn vak kent. Dwingende tribal Techno en House en obscure geluiden om de spanning erin te houden. Soms wat eentonig voor anderen maar ik heb mijn baslijnen wel graag droog en effici?nt. Dat dit niet zijn eerste keer was kon je best opmerken. Tijdens het mixen nieuwe nummers zoeken, ondertussen nog wat bijpraten en handjes in de lucht smijten. Seuil is een party-dj, dat staat vast!

Het contrast met Martinez was groot in het begin. De minzame Deen ging terug naar start en begon zijn set zorgvuldig op te bouwen. Met de laptop naast de decks legde hij de ene bombastische plaat op de andere. Loopy Techno en House, veel strings en lang uitgesponnen melodie?n. Een eigentijds geluid met een knipoog naar het verleden. De twijfelaars werden snel overtuigd en iedereen leek te worden meegesleurd in zijn trip. Martinez geniet een uitstekende reputatie als dj. Wij kunnen enkel bevestigen!

De weg lag toen al breed open voor Dezz Terquez om het feest op gepaste wijze af te sluiten. Helaas kan ik u daarover weinig melden. De plicht roept soms ook op zondag!

Down_Under gaat nu op zomervakantie maar op 17 oktober mag u hen terug verwachten in uw favoriete Leuvense club voor 1 Year Down_Under!

Echter, verjaardag vierend sinds donderdag, je hoort me al komen, haalde ik het die zaterdag uiteraard niet op het concertgewijze onmenselijk vroege openingsuur. Om de gemiste lading toch volledig te dekken kreeg ik bijzondere bijstand en werd deze report zelf zowaar een mixed report. Here it goes!

Na edities op Nature One (Germany), underground-club Tomba Tomba (Warsaw), Waalse top-club Pulse Factory (Tournai) & de chique Salle Noire @ NOXX (Antwerpen), organiseerde het Leuvense minimal-progressive concept KetaLoco nog eens een thuismatch in Leuven. Plaats van het gebeuren was deze keer niet minder dan Het Depot, Leuvens hipste concertzaal tegenover het station.

Meteen bij het binnenkomen in Het Depot viel op dat er werk van gemaakt was. Veel ruimte, speciale decoratie en originele visuals van EyeScream zorgden voor de ideale locatie om eens stevig uit de bol te gaan. Donnie sets The X’Mple (voor de gelegenheid speelden ze deze keer samen) zetten de nacht op een technisch hoogstaand niveau in. Minimal techno die niet verveelt en hun persoonlijke fans waren zelfs al om 20u present in een nu nog heel kalme concertzaal. Hierna volgde Tex Taiwan, een jonge, maar energieke band uit Antwerpen die je nog het best met Nid & Sancy en Vive la F?te kan vergelijken. Of de zangeres op de juiste toonhoogte zong, kan ik niet verzekeren, maar een prettig gestoorde openings-act voor KetaLoco was het in ieder geval wel.

Om 22u begon de massa binnen te sijpelen en was het de beurt aan de eerste KetaLoco-resident, dj Caspar. In Leuven is hij al enkele jaren bekend als co-organisator en resident-dj van Eargasm en KetaLoco. Met zijn vrij brede muzieksmaak en aanstekelijke en toegankelijke minimal getinte mix bracht hij op een voor een KetaLoco vrij vroeg uur, de ambiance er al goed in! Tom Dazing nam van hem over. Hij ging duidelijk voor drogere minimal techno, waar iets minder uitbundig op gereageerd werd. Jamie Jones, met underground-hits als Panic & Amazon, de headliner van de nacht, dreef het tempo serieus op rond middernacht en de gekheid barstte los. Zijn eerste uur was enorm sterk, maar ik had de indruk dat naar het einde toe de vermoeidheid van 3 buitenlandse gigs op een weekend toesloeg. Afsluiter en eigen track Summertime deed dan weer veel handen in de lucht gaan.

De closing was deze keer voor don Santos, een andere KetaLoco-resident. Don Santos, die een zwaar ongeluk achter de rug heeft en de KetaLoco on tour in Warsaw gedwongen had moeten missen, maakte in heuse rolstoel-style zijn langverwachte come-back. En wat voor een!

Hierna trok het ganse zootje richting Der Machine om daar de boel verder op zijn kop te zetten op de ?secret afterparty?! Hier lieten in eerste instantie vooral Tom Dazing vs Gols zich van hun afterparty kant zien. Tot jolijt van de feestvierders. Zelfs de bereidwillige Jamie Jones was ook daar nog steeds aanwezig en nam er zelfs opnieuw plaats achter de decks. Cheers mate! Hij werd vervolgens nog even afgelost door Donnie sets The X-Mple, van wie ik na wat technische troubles de fakkel tenslotte overnam voor een El Livino vs Don Cabron crazy closing setje. Wederom tot groot jolijt van de nog steeds aanwezige partycrowd dat een brede en zeer uiteenlopende ruwe mix van stevige minimal over commerci?le hits tot gouwe ouwe maar al te best wist te pruimen! Het feestgedruis ging nog duchtig door. Dat zelfs tot na 11u ?smorgens! Chapeau! ?t Was vet geslaagd!

Lieven Van Keer aka El Livino.

We were quite a party attending that night so we didn?t got their in time to see Move D and Benjamin Brunn. ( There is a report on that on the Resonance blog)  Predrinks are dangerous for sticking too long at home. However the Efdemin fans were very motivated not to miss a beat and we got their by time to hear the beginning of Efdemin?s set. My first reaction was :?What a massive table full of equipment?. It was like a whole army of dj?s were about to play. Nowadays more and more acts play live and need their own equipment. I guess we will be seeing more of these mega ( I am jealous of the equipment) set ups.

Alright, Efdemin…it?s hard to be objective when you are a huge fan of the man. On top of that he?s the type of dj who enjoys dj?ing in public and shows it. He really feels his records. He is one of the dj?s who understands the house vibe and puts that in modern age techno.  Efdemin searched for a general vibe that night instead of the peaks and cheap thrills ( thank you! ) And so we started our trip deep into the night. It was an essential set with full of unknow moodfillers!

I do notice some hard competition in the room. Being an Allnighter reporter is one hell of a job. There are tons of young ambitious wannabe reporters out there aiming for your job. One carries a bigger camera and the other one with his cellphone cam will probably have to outwrite me with deeper ( read ‘get al life’) research on the acts ^^

The Manchester guys are preparing when Efdemin closes his part of the night. The Macs invade. I admit I was a bit worried that Claro Intelecto would be too slow and ambient to dance but it proved out to be a good follow up for Efdemin. I really liked it that they stood so close to the audience, resulting in a more involved crowd. ?Mark, I need a bigger pint of beer! These Belgians are so educated. They look so damn judging.”

“No Andy, once Belgians hear a beat, they completely lose it. It’s the Belgian beer. Don’t worry”

Claro Intelecto is Mark Stewart. His Manchester buddy in crime, Andy Stott, also from Modern Love, accompagnies him. Two great guys who even like mingling with the Belgians once they found out we are one heck of a partypeople. ?Belgians are mental?. Same to you guys: mental set! Solid and very danceable. In no time it was Peter van Hoesen?s turn and I wonder where the time went.  Still craving for more where that came from, we switch to the guy from Brussels: Peter Van Hoesen.

I had never heard of the guy till I saw the announcement of the party. Even in this small country they are still unknown talents running around.  I think Peter get?s frustrated a lot when producing, looking at all the bandages on his laptops. Silly joke! Peter just hates giving free ad for Mac. As for Peter?s set, when asking my friend’s opinion, they all knodded an approving ?yes?.

I would really like to thank Resonance for booking these superb artists and bringing back some good visuals at this venue! The selection and combination of artist didn’t clash but were a perfect mixture. You can tell these people have an eye for quality. Highly appreciated by this reporter.

Some additional pictures

De internationale dj?s van dienst, het Duitse duo Pan Pot en de Italiaanse David Squillace, vormen de as van de avond en worden geflankeerd door de Brusselse Darko. Eigenlijk om het plaatje compleet te maken had Darko een Japanner moeten zijn. Maar goed, aan die tijden willen we liever niet herinnerd worden. Of Darko beter is als opwarmer of afsluiter, peu importe! Voor mij mag een hele avond Darko ook eens op Sheer. Er passeren een paar platen die mijn volledige aandacht trekken. Dat is toch wel echt de sterkte van Darko ( gelieve ook Darko niet te turven). Zalig hoe meerdere malen de bass subtiel binnensluipt en verrassend de hele zaal plots vult met een diepe warme gloed die een goede bass kenmerkt.

Minder platen die je aandacht vragen om echt naar te luisteren bij de heren Pan Pot. De intensieve volgeladen muziek van Darko wordt ingeruild voor een rechtoe rechtaan set om stevig op te dansen en die een goede basis legt voor een trip in de nacht.  De verwachtingen lagen hoog na alle recensies van Ten Days Off. Het dak ging er een paar keer af maar geen tien keer.  Al bij al wel een dijk van een set ( in zijn genre ... ) De twee heren hun set up is niet voor de show maar er wordt wel degelijk gretig gebruik gemaakt van de twee laptops. De laptop vervangt dan wel voor een grotere meerderheid het beatmatchen, als dat ingeruild wordt voor het betere effectenwerk, zijn we daar niet rouwig om. Kudos to Pan Pot!

Het is uiteindelijk wel David Squillace die de sound van de avond neerzet. Een nobele onbekende voor mij maar komt na die avond wel in het lijstje ?te volgen?.  Moeilijk te omschrijven sound die avond (om maar niet te vervallen in het genredroppen). Ik nodig jullie bij deze uit om eens te luisteren naar David Squillace en vooral de youtube filmpjes op zijn Myspace account te bekijken om maar een idee te krijgen. Zet Squillace dus op een Circo Loco feestje in DC10 en dat moet een feestje zijn die uren voortduurt. Want op het hypnotiserende ritme dat die man nog aanhield om half 6 ?s morgens konden we nog een tijdje voortgaan. Eindigen in schoonheid heet dat dan.

Tegenwoordig wordt Rumba&Co gedomineerd door hippe Elektro en pseudo Techno. Je kan dj’s als Red D, Raoul of Massimo DaCosta nog terugvinden in Club Silo op Sunnyside Up & Sunnyside Down (het nieuwe concept dat de opkomende Deephouse golf naar Belgi? wil halen: me & Solomun zijn de gasten van de eerste editie op 14 maart) maar men mag dit niet vergelijken met die typische sound van vroeger. Een generatie “millennials” (mensen geboren in de jaren tachtig van de 20ste eeuw) is opgegroeid met Chicago en diepe sfeervolle House. Velen hebben ondertussen afgehaakt maar de mensen achter Funky Feet doen hun best om die tijd terug te brengen met stomende Houseparties!

De eerste edities met GIOM & Craig Hamilton waren een succes. Bommpty Boomp House en een enthousiast publiek dat met plezier de schapelijke vijf Euro inkom betaalde. Aangezien het vaak kenissen en regionale heads zijn die langskomen, is de sfeer altijd ongedwongen en uitbundig!

Opener van de avond waren Dezz & Djonez, bekend van hun residentie op donderdag in Cafe Apero en hun maandelijkse Nocturnals. Ze deden waar ze goed in zijn: bekend in de oren klinkende platen aan een efficiente techniek koppelen. Ze kregen 2u30 maar dat was zo voorbij. Leuk om de zaal op te warmen!

Soydan was de hoofdgast van de avond. Deze Turkse dj uit Istanbul heeft de sc?ne mondjesmaat veroverd met producties op zijn Yakuza Recordings. Op dit label brengt hij met Murad L. sinds 2006 eigen en bevriende releases uit die een frisse wind doen waaien. Onder andere de Ayik Yalan, Karma en WTF is jackin’ EP’s liggen in menig colecties te blinken. Daarnaast is hij een begenadigd dj die trouw blijft aan traditie. Funky melodie?n, stompende bassen en de nodige effecten. Hij speelde ook een paar opkomende releases die het beste doen vermoeden. Een erg leuke dj-set van de sympathieke Turk. Het toont ook aan dat de Housewereld meer dan ooit een globaal gegeven is geworden waar afkomst geen rol in speelt. Volgende keer een Tibetiaan die hippe Deephouse draait?

Aflsuiters van de avond waren Dizzi & Dee. 2/3 van de organisatoren draaiden voor het eerst samen voor een publiek. Wat vlekkeloos verliep. Dee was op de vorige editie niet te stoppen en ook nu nam zij het heft meteen in handen. Klassiekers, onbekende digitale releases, lekker brute mixen. Meer heb ik niet nodig om 5u ‘s ochtends. Dizzy wisselde sporadisch zijn partner af. Ook Soydan was nog in goede vorm en nam meermaals de decks terug over!

Aangezien de nacht ergens moet eindigen werd er tegen 8u besloten om de muziek te stoppen. Als het aan het publiek had gelegen hadden ze echter nog enkele uren kunnen doorgaan.

Ik bevestig dat er heel wat heads blij zijn dat er terug een concept is dat regelmatig Houseparties organiseert in JH Sojo. We kijken uit naar de volgende editie met vermoedelijk drie duo’s uit Engeland, Gent en Leuven!

Gedurende een korte periode in 2006/2007 ondernam ook Kozzmozz pogingen om Elektro weer in Gent te programmeren. Artiesten als Dynamix II of Aux 88 kwamen langs in de Vooruit maar het publiek bleef grotendeels thuis. Ontgoocheld besloten ze het concept in slaapstand te plaatsen. Tot men onlangs een samenwerking aankondigde met de Leuvense Booty/Elektro organisatie Booty Night!

Deze organisatie onder leiding van de Spankin’ Records Crew geeft al 5 jaar succesvolle feesten in Club Silo. Sommigen beweren dat deze nachten de grootste Booty evenementen in Europa zijn. De betreurde Disco D was resident en vooral die eerste edities zijn legendarisch. De vorige edities heb ik gemist maar de combinatie van Kozzmozz en Booty Night in de Vooruit eind januari was op voorhand geslaagd.

De warm-up van Latomski en Spacid was zeer geslaagd. Latomski blonk uit door een uitmuntende platenkeuze en Spacid etaleerde eens te meer waarom hij de peetvader van de Belgische ondergrond is. Wat een techniek. Rashad stond er bij en zag dat het goed was! DJ Rashad staat met onder andere DJ Spinn en DJ Clent op de voorgrond in de JUKE beweging, een uitloper van de Chicago House sc?ne die in het begin van deze eeuw ontstond. Nadat de balzaal tegen 2u letterlijk en figuurlijk warm was, speelde Rashad zijn supersnelle pompende beats en aan Ghetto verwante lyrics. Erg aanstekelijke set maar wel kort door technische problemen. De redelijk fantastische Spankin DJ Crew sloot de avond af. 4 decks, 3 laptops en 2 mixers. Een typische intro en dan anderhalf Elektrobass, Ghettotech en Techno met veel cuts en scratches. Klasse!

Het deed deugd om nog eens te dansen op muziek die boven de 130 BPM uitsteekt! De volgende kans krijgt u al op 28 maart in Club Silo met onder andere DJ Godfather en DJ Omega.

Ondanks een heftige maar bevredigende vrijdagnacht met Pan-Pot en Clar & Cameo in Cafe D’Anvers stonden we toch rond middernacht op de eerste rij voor de openingsset van Dezz Terquez. Vorige keer een stuwende bass doorheen hun set die sterk tegen Minimal House aanleunde, ditmaal meer aandacht voor een strakke sound en doordachte platenkeuze. Een paar nummers die afwijken van de 4/4 beats, denk aan Cl? - Nomads, volstonden om het publiek los te maken. Ik heb het gevoel dat ze zelfvertrouwen hebben opgebouwd tijdens de edities met Simon Baker of Nick Curly en hun eigen weg uitstippelen. Achteraf zou blijken dat hun set het dichtst bij mijn persoonlijke smaak aansloot.

De eerste gast van de avond was Massimo Girardi. Tijdens zijn sluitingsset in december at het publiek bij wijze van spreken uit zijn handen, deze keer was het veel minder aanlokkelijk. Moeilijke platenkeuze. Het lijkt mij eerder iemand voor de vroege uren dan een dj die een zaal goed kan opwarmen. Op de volgende edtie sluit Dezz Terquez de avond. Ik twijfel er niet aan dat ze dit even goed zullen doen!

De zaal was tegen 03u00 tot op het balkon gevuld met een uiteenlopend publiek. Vaste gasten, dagtoeristen of liefhebbers van de betere Duitse muziek. Allen waren ze met een gezonde motivatie komen opdagen. Dat dit qua publiek en sfeer een voltreffer was, daar bestaat geen twijfel over!

Mathias Tanzmann deed waarvoor hij was aangesproken. Het tempo optrekken met effici?nte hedendaagse Techno. Ik gebruik bewust het woord Minimal niet. Ik vond het goed, erg leuk in de zaal maar het was te veel op automatische piloot om echt speciaal te zijn. Desondanks zijn promotionele waarde! Hij leek zich wel opperbest te amuseren en de rest van de zaal volgde zonder morren. Plezant om de Silo weer zeer regelmatig gevuld te zien tijdens kwalitatieve feesten.

Die andere organisatoren, Dynamic Brothers, mochten de avond sluiten met warme Tech-House. Ideaal om een bewogen avond mee af te ronden. Het publiek was nog in grote getallen aanwezig en maakte hen duidelijk dat stoppen om 7u geen optie was!

We kijken al uit naar de volgende editie eind mei: Down_Under presenteert Moon Harbour labelnight in Club Silo met Martinez & Seuil.

De locatie van Les Transardentes is beduidend kleiner, wat enkele voordelen opleverd. Zo zijn de zalen snel vol waar die in Groot-Bijgaarden soms heel de nacht maar voor de helft gevuld zijn. Ook zijn de zalen verbonden met elkaar, waardoor je niet telkens de koude hoeft te trotseren. Ook niet om iets te eten. Daarnaast is het opmerkelijk dat de organisatie gratis water voor iedereen heeft voorzien. Alles is dus in orde om er een mooi feest van te maken. Nu de muziek nog.

Aftrappen doen we met DJ Mujava die vorig jaar met zijn opmerkelijk debuut Township Funk kwam aandraven, een house track met een opvallend ritme dat be?nvloedt lijkt door dancehall. Tegen onze verwachtingen in begon de Zuid-Afrikaan met doordeweekse houseplaten. Af en toe kroop een nummer in zijn set waarvan het ritme afweek en richting Township Funk neigde. Alhoewel hij ?DJ? Mujava heet, had hij bijzonder veel moeite om het ene nummer in het andere te laten overgaan. Soms was het zelfs genant. Dat hij zijn eigen hit gedraaid heeft, is zowat het enige positieve dat we over deze set kunnen zeggen.

De jongens van Late Of The Pier deden het volledig live. Een vreemd zicht om een rockformatie tussen al dat dj-geweld te zien, maar uit de boot vallen deed deze Engelse band niet. Met veel overgave speelden ze een degelijke set, al hadden wij toch iets meer trek in de Hot Chip remix van Heartbeat.

Ondertussen hadden Chase & Status geen enkel probleem om de opgewarmde drum?n?bass-massa aan het dansen te houden. Tear You Down van The Brookes Brothers en ook Wheres My Money van TC in de Caspa remix passeerden de decks. Misschien is deze trend al lang aan de gang, maar het viel ons op dat de grens tussen drum?n?bass en dubstep aan het vervagen is.

Terug naar de Sphere waar DJ Feadz zonder Uffie bezig was. Zij had afgezegd wegens het overlijden van een familielid. Een grondige reden om er niet bij te zijn, al kan ik mij niet herinneren wanneer ze er ooit wel bij was. DJ Feadz leek een routineuze set te draaien. Naast bekende hitjes uit de jaren tachtig hoorden we Daft Punk, Kraftwerk en enkele platen die uit de back catalogue van Bonzai Records konden komen. Op een soms slordige, maar snelle en boeiende manier slaagde DJ Feadz weer in zijn opzet.

Ook James Holden deed iets speciaals met de Pyramid, maar dan op een heel andere manier. Zijn keuze viel op melodieuze techno, electro en zelfs breaks waarover een donkere trance-sfeer hing. Van hem hoorden we rond middernacht enkele merkwaardige en zelfs monumentale platen. Dan komt het benauwde gevoel naar boven dat zegt dat, wat je op dat moment hoort, je misschien nooit meer zal horen. Laten we hopen dat deze set binnenkort op het net terug te vinden is.

De tweede live-act in de Sphere was Soldout die binnenkort ook naar de AB en Petrol komen. Veel goeds valt er eigenlijk niet te vertellen over deze Belgische band dat veel wegheeft van Vive La F?te op speed met een vreselijke nineties feel eromheen. Wij vonden er niets aan, maar het (Waalse) publiek ging compleet door het dak en zong luidop mee met nummers als I Don?t Want To Have Sex Wth You en Too Drunk To Fuck.

Dan liever terug de Cube voor nog een streepje drum?n?bass met High Contrast en Mc Wrec. Tear You Down weerklonk nog maar eens door de boxen en blijkbaar is Kids van MGMT ook al ten prooi gevallen aan een d?n?b-remix.

Wij sloten onze avond af met Birdy Nam Nam die blijkbaar geniale dingen uitvoerden met platenspelers. Echt veel bewijzen hebben we daar echter niet van. Een optreden als dit smeekt om enkele juist geplaatse camera?s die de goocheltrucs in beeld brengen. Nu hadden we enkel de muziek om van te genieten en dat klonk net niet overtuigend genoeg. Maar het (Waalse) publiek ging nog maar eens wild tekeer.

We onthouden een gevarieerde en sterke line-up met nieuwe ontdekkingen en oudgedienden. Jeff Mills, Derrick May, Fran?ois K en Grooverider hebben we aan ons voorbij laten gaan, maar daar was u hoogstwaarschijnlijk zelf wel bij. Laten we hopen dat Groove City een paar lessen trekt uit Les Transardentes en in november met een sterkere affiche op de proppen komt. Wij blijven ondertussen laaiend enthousiast over deze Luikse tegenhanger.

Naar het schijnt hebben de optredens moeten inboeten aan meer dj?s en live acts van dj?s.  Jammer want de doorwinterde Allnighterreporter is ook wild van een goed optreden om daarna stevig door te dansen op een dj set.

Dan maar een pintje pakken om de avond te starten. Als Meetjeslander en fervent Kr?ger Export-liefhebber is het even aanpassen aan de Cristal, ? de parel van Limburg? maar ik laat me graag onderdompelen in de streekspecialiteiten. Steve zou niet liever hebben. 

Een totaal onverwachte opener zijn de dubstepgeluiden van Ambetent Menneke in het caf?gedeelte. Met de line up in gedachte had ik me verwacht aan een avond hippe (of hype) electromash muziek. Aangenaam verrast dus en al even blij dat dit al zijn plaats krijgt op dergelijke evenementen.

Even naar de grote zaal gaan piepen. Zo kort was het bezoek inderdaad want wanneer Radioclit een sessie Afrikaanse dans wil starten, zoeken we terug de uitgang. Een poging om het laatste van Soldout mee te pikken, lukt niet maar we worden royaal getrakteerd op een geweldige uitvoering van de Noorse mannen van Casiokids. Algauw besef ik dat dit het hoogtepunt van de avond wordt ( maar toch nog hopend op Kernkraft 400 van Zombie Nation). Frisse electropop gecombineerd met wat Scandinavische, grappige weirdness on stage. Ik versta geen letter van wat ze zingen maar dit bleek al voor menig noordelijks collectief een succeshit ( en dat dachten ze ook bij Moshi Moshi, een Engels recordlabel die met Casiokids voor de eerste keer geen Engelstalige muziek uitbrengen). Ik heb de neiging te willen meezingen als ze uit volle borst hun single ?Verdens Storste Land? zingen. En op dat moment wist ik dat het goed was.

Na afloop is het tijd om Zombie Nation te gaan vervoegen. Hij balanceert tussen de gangbare populaire ?Crookers? stijl en de ietwat moeilijker varianten in het genre. Zo speelt hij gelukkig ook zijn eigen producties die er toch bovenuit springen. Best wel aangenaam. Als de eerste late jaren 90 klanken erdoor komen, word ik plots heel enthousiast.  ?Zou het? Kernkraft 400 is zeker de volgende plaat.? Helaas… Even later komt er een subliem keerpunt in de set met, voor mij dan, onbekende Chicago House topschijven ( om eens een Limburgs woord te gebruiken). Maar ik had de indruk dat de vibe in de zaal wat slabakte en prompt wordt er weer overgegaan naar het elan van het begin van de set. Ietwat teleurstellend en de set laat dan ook geen diepe sporen na ondanks het een goede set was.

In het caf? gaat het er ondertussen heel swingend aan toe. De mannen SVN en Black Belt Jones amuseren zich blijkbaar heel goed achter de draaitafels. Alweer leuk om een andere stijl te horen. Het caf? is dan ook de ideale plek om even uit te blazen en de oren luister te geven aan een totaal ander genre. Op een of andere manier komt het zeer naturel over en is het ook welkom.  Een mooi extraatje.

Nog even Monica Electronica meepikken die heel upbeat mixt en een stevig ritme en opbouw zet. Als de lichten aanschieten ben ik dan ook heel verrast omdat ik dacht midden in een set te zitten.  Monica overtuigt me die avond haar eens van begin tot einde te gaan zien. Bij deze staat dat ook in de agenda.

Ik ga naar huis met de vrolijkheid van Casiokids maar met de gemiste Kernkraft 400 tune in mijn hoofd. Maar ook met het gevoel dat MODfest een degelijk georganiseerde avond is met een muzikaal goeie visie en de nodige frisse idee?n in het caf? en het kleinere zaaltje ( zo ook voor de inkleding van de twee zalen).  En toegegeven, toch wel de moeite is om als verdwaalde Oost-Vlaming terecht te komen.

Wegens een klein vermoeden dat de sneeuw er voortreffelijk zou bij liggen dan maar meteen outfitje aan en met boardje onder de arm richting lift. Het vermoeden werd bevestigd en wat volgde was een ganse dag boarden tot sluiting van de liften. Volgende en ondertussen wel erg noodzakelijke missie was voedsel en hotel zoeken. Dat laatste was normaal geregeld en inderdaad, Benny onze kameraad, stond daar reeds paraat. Nog niet lang na ingecheckt te hebben in onze supervette hotelkamer lagen we ongestoord te snurken en te smakken onder het zalige dons.

Als echte vampieren worden we wakker wanneer de nacht in volle glorie begint los te breken en trekken we dan ook meteen deze eerste feestnacht in. Het centrale punt van het festivalweekend is zowat de ?Open Air Stage? gehost door Partysan zelf, de host van het ganse gebeuren. De line-up zag er wel veelbelovend uit, maar wegens onze vampiermentaliteit hadden we dit warming-up feestje al aan ons voorbij laten gaan. Dan maar net als alle andere festivalgangers richting een van de negen andere clubs of locaties.

We gingen van start in een van de nieuwe locaties, namelijk de ?Rave On Snow Club?, een sporthal van een lokaal schooltje omgevormd tot club. Daar begon Loco Dice aan wat een leuke veelbelovende set beloofde te worden. We liepen er ook onze mede Belgische Rave On Snow veteraan Ronald tegen het lijf en onze warming-up werd ook een feit. Vandaar dat we ons dan ook maar meteen naar de ?Garage? begaven. Dit is zowat de main partylocation. Een ondergrondse parking omgevormde tot drie zalen tellende club die nacht gehost door Chris Liebing. Naast de man himself konden we er onder andere ook Brain Sanhaji, Emerson, Lexy & K Paul en Steve Ramone aan het werk zien. Een of andere dj-chick waarvan we naam niet meer weten kon ons anders ook best bekoren. Vooral ook omdat ze van die mini maar net toelaatbare foutjes maakte en als vrouw wel de enige was die de ballen had om er een paar ?hitjes? of remixen van bekende platen tussen te zwieren.

Deze ROS-editie was de afterclub in de voor een doorwinterde Belgische clubber best wel begrijpelijke ?Kings?. We konden dan ook niet anders dan daar nog even langs gaan. Ik liep daar een vrij voluptueuze chic waar ik eerder die nacht al tegen had staan lammeren tegen het lijf en voor ik echt veel te beschonken zou raken en alle moraliteit totaal zou verliezen heb ik me dan maar voor alle zekerheid uit de voeten gemaakt. Na een stevig ontbijt belandden we voldaan in ons donzig nestje.

Zaterdag overdag is er party op de top van de berg. Vergezeld van onze boards komen we daar rond 14u aan. Daar was ook een gigantisch luchtkussen om jumps te oefenen. Ik hield het toch maar bij een gezonde afwisseling tussen het feestje en een vlakbijliggende vette vlakte diepsneeuw. Echt lekker en ideaal op zo?n dag.

Onze vampierstyle werd herhaald en de tweede feestnacht ging van start. En ?t ging hard. Onze twee Duitse vrienden waarmee we de ganse eerste dag op pistes zaten en die zowat onze buddies waren geworden, liepen we meteen tegen het lijf. Het ging stante pede de Garage in waar een van hen trakteerde op vrouwen, oordopjes en champagne.

Champagne op, vrouwen weg en oordopjes beu trokken we naar de Rave On Snow Club. Daar liepen we een bende uitgelaten Limburgers, die we eerder die dag ontmoetten, wederom tegen het lijf en werd het een pas echt een leuke scheve boel. Volgens de line-up stonden toen Pascal Feos en Domenico D?Agnelli er achter de decks.

Toen het daar wat kalmeerde of eindigde zochten we de nog open ?Castello? op. Daar zat nog een massa volk en werden de vette minimal schijven wederom door de speakers gestuwd. Die massa volk bleef daar ook gewoonweg. Blijkbaar was het daar ?open end?. Sweet. Dezelfde twee dj?s namen die voor hun rekening. De niet kunnen-naar-huis-gaan-microbe manifesteerde zich andermaal en zelfs te laat voor het ontbijt haalde ik pas het hotel.

Veel tijd alvorens check out was er niet meer, veel slaap dus ook niet. Uitgechekt en auto ingestapt ondernam ik een gewaagde poging richting Belgi?. Die werd abrupt afgebroken toen pas na een 100-tal meter een met de lichten flikkerende tegenligger onze aandacht trok. Gealarmeerd zag ik meteen in de verte wat op fluo vestjes en dus politiecontrole leek Verwonderd van mijn eigen reactiesnelheid kon ik de auto nog net parkeren langs de kant van de weg. Ze hadden ons manoeuvre niet in de gaten en met de schrik in het lijf lieten we de auto achter en keerden te voet terug. Een duidelijkere boodschap bleken we niet nodig te hebben en want het ging opzoek naar eten en een nieuwe slaapplaats. Deze zoektocht verenigde ons opnieuw met enkele van die Limburgers aan de toog van een caf?. Na de wat halve liters en zatte toestanden met hen vonden we een pension.

Na een heus slaapinhaalmanoeuvre ondernamen we de volgende ochtend onze tweede poging richting Belgi?. Hierbij werden we in Duitsland trouwens nog twee maal aan de kant gezet. Eerst door de politie (toch wel een lekkere blonde zeker?) omdat we geflitst waren en ijskraamgewijs ter plekke cash moesten dokken. Wat ons trouwens maar voor de helft meer lukte, maar lief doende met die lekker blondine mochten we de andere helft per post verwachten. Vervolgens door de douane die heel onze auto ondersteboven haalde opzoek naar wapens, drugs en sigaretten. Na nog wat allerlaatste Pfaff-Duits gebrabbel kwamen we er tenslotte met de schrik van af, ook omdat ze ons telkens niet pakten op de verplichte winterbanden die we dus niet hadden. Ha!

Bis n?chstes jahre!

El Livino aka Lieven Van Keer

Na Laurent Garnier die het verjaardagsweekend opende van de Silo, was het aan Paul Kalkbrenner om het vuur aan het lont te steken. En gelukkig lag er nog vuurwerk in de opslagplaats ( ?Silo? heeft zijn naam niet gestolen).

Ik heb geen idee aan wie de eer gaat voor het opwarmen. Sierra Sam en Marcus Vector staan geprogrammeerd maar ik bespeur nergens een timetable.  Het is dan weer wel duidelijk wanneer Paul Kalkbrenner aan zijn set begint aan de reactie van het publiek te horen. ?Hurler? is een ( Frans) woord die het perfect ? onomatopetisch? beschrijft.

Kalkbrenner is op dit moment aan het touren om ?Berlin Calling?, een film van Hannes St?hr, te promoten. Kalkbrenner speelt namelijk zelf in de film. Hij neemt de rol aan van een Berlijnse dj die grip verliest op zijn leven.  Samen met St?hr werkte hij aan deze film, en leverde dan ook de soundtrack bij de film. Het is die soundtrack die we op zaterdag dan ook voorgeschoteld kregen. 

Het is dan ook de hele set door vervallen in ? ooh? en ? ooh welk nummer is dat nu weer? en ?ooh die track is zo goed?.  Het is fijn al dat bekend werk te horen.  Kalkbrenner speelt een goede set, zonder meer, maar Darko schittert evenzeer als afsluiter. Hij speelt de minder evidente stukken en komt er met gemak vanaf. 

Wat ik wil voor 2009? Geef mij maar een nieuw abonnement op de Silo en Sheer in het bijzonder!

Een voorsmaakje van ‘Berlin Calling’

Het is dan ook met enige trots dat de set in Silo aan dit lijstje mag toegevoegd worden. Al van bij het binnenkomen in een afgeladen volle Silo zat de sfeer er al goed in: de vaak statische dansvloer was vrolijk aan het deinen op toen nog heel degelijke, diepe beats die vrij typisch zijn voor Garnier. Lees: aanstekelijk tech house en minimal met een melodische, dromerige laag van strings, piano of viool erover gedrapeerd. Op magistrale wijze bouwde het geheel op naar een eerste climax met z’n eigen versie van Scan X’s “Midnight”.

Een normaal mens zou dan verder gaan op hetzelfde elan, maar “de Lorre” denkt niet als wij sterfelijke dj’s, dus ging het via een absolute rollercoaster van deep house en minimal terug naar de donkerste krochten van de ziel, om uiteindelijk uit te komen bij een aantal platen die nog enkel uit ruis en een basskick bestonden. En dan, net toen de hele zaal helemaal in die donkere sfeer was ondergedompeld, kwam de bom der bommen erdoor: The Man With The Red Face natuurlijk, die de Silo deed ontploffen in een hysterisch gehuil en geroep dat we sinds Raresh in Fuse niet meer hadden gezien. Garnier nam zelfs even de microfoon ter hand om te grijnzen dat we “dit plaatje vast wel kenden” en dat was de kers op de taart voor de eerste rijen. Madness.

Na de hit kwam -hoe kan het ook anders- de les in muzikale kennis van Professeur Garnier, en dus mochten we ons helemaal laten gaan op jazz-met-elektro-breakbeats, techno-met-hiphop en nog zo wat crossover sauzen. De zaal verwelkomde duidelijk het moment van rust, het is fijn als de dj je even tijd heeft om wat terug op adem te komen.

Anyway, ik kan zo nog wel een tijdje doorgaan met lyrisch te schrijven over wat ie dan deed, en dan, ?n d?n, en DAN, ... maar onthou gewoon dat Garnier na meer dan twee decennia de heer en meester blijft en zowat de enige die me nog nooit echt heeft kunnen teleurstellen. De man staat na al die tijd nog steeds met volle goesting achter de decks en heeft nog steeds lak aan alle conventies en regels, en laveert met sprekend gemak over de grenzen van stijlen, vakjes en trends. Meer dan waarschijnlijk zal ie dat nog wel evenveel jaren blijven doen, want zoals hij in Silo stond zich te amuseren, dat is bepaald indrukwekkend en het is een eer om zo’n man te mogen horen spelen. Los van alle hype rond allerlei hippe vogels gaf Garnier gisteren les en troont daarmee huizenhoog uit boven de Dice’s en Tietjen’s van deze tijd. All hail to the laboratoires!

De eerste editie van dit tweemaandelijkse concept vond plaats in oktober 2008. Een eerste editie op vrijdagavond heeft het niet gemakkelijk zonder grote en meestal dure gast. Down_Under was daarop geen uitzondering maar wel erg geslaagd. Zowel de residents als Simon Baker speelden goede sets. Ergens tussen gestripte House en eigentijdse minimale Techno. Tegen de vroege uurtjes stond niemand stil en de mensen zijn zonder twijfel tevreden vertrokken

Afgelopen vrijdag heeft Dezz Terquez de zaal geopend. Je kent Dezz Terquez misschien als residents van Eargasm & Relief of Dezz als vaste gast in het beruchte caf? Apero. Deed deugd om nog eens een goede warm-up te horen. De sound van Heiko Laux?s The silent bass. Maar dan iets trager. Tech House nummers met veel sub-bass. Ik ken weinig dj’s die al jaren met dergelijke passie en overtuiging hun weg zoeken. Misschien binnenkort eens in een club als Fuse of Cafe D’Anvers. Het publiek kwam met mondjesmaat binnen en maakte zich klaar voor Nick Curly. Nico D?hringer is alweer een Duitser. Producer, DJ of labelbaas van 8Bit & C?cille Records met artiesten als Markus Fix, Johnny D of Sis. Die laatste bracht op C?cille het fantastische Nesrib uit. Een van d? EP?s van 2008. Je kunt Curly?s stijl omschrijven als diepe, minimale House. Als DJ was hij veel uitbundiger. Strak tempo en een heel leuke selectie. Meer moest het niet zijn om het dankbare publiek uit zijn dak te laten gaan. Veel bekenden. Veel mensen die er wel erg veel zin in hadden. Zijn set vloeide achteloos over in die van de Dynamic Brothers. Wat een compliment is. Met Dezz Terquez vormen ze een goed team dat hun gasten merkbaar afstemt op hun eigen stijl. Sterke set. Het moment van de nacht was echter voor Massimo Girardi. Het overgebleven publiek was helemaal mee. Massimo draaide hypnotiserende afterclub Techno en was zelf zwaar aan het feesten. Handen in de lucht, op de dj-booth gaan staan of een plaat opzetten en dan snel de dansvloer op om mee te dansen. Schitterende afsluiter van een bewogen nacht. Opvallend: elke editie groeit qua publiek en enthousiasme. Je merkt dat de mensen geen zin hadden in wiebelen. Het is toch veel leuker om een feest te geven waar iedereen zin heeft om te dansen dan een overvolle zaal te hebben met praatjesmakers. Down_Under behoort tot de eerste categorie. Laat dat duidelijk zijn!
Het was niet zo druk als bij publiekstrekkers Sheer of Forbidden Fruit maar wel uitstekende publiciteit. Met Matthias Tanzmann op een zaterdag in februari ziet de toekomstige editie er alvast uit als ??n om niet te missen!

07.02.2009 - Down_Under 03 @ Club Silo
Matthias Tanzmann, Massimo Girardi, Dynamic Brothers & Dezz Terquez

Afgelopen zaterdag hadden ze wederom Arpiar te gast. Het label van Raresh, Rhadoo & Pedro was al te gast voor de Roemeens invasie in de huidige Techno sc?ne. Dat dit geen toevalstreffer is bewezen ze eerder door Chris Tietjen te halen voor hij bij Cocoon doorbrak en in Belgi? geboekt werd voor Decadance, Eargasm of Groove City. Ze hebben daar een oog voor talent, dat staat vast.

Ik heb lang getwijfeld tussen Forbidden Fruit en Nyckelpiga.01 in Brussel met Berghain resident Ben Klock en Peter van Hoesen. Het plan was een bevriende videojockey aan het werk te zien maar toen zijn optreden werd afgezegd viel onze keuze uiteindelijk op onze vertrouwde Club Silo. Spijt komt altijd te laat want ook de reacties over dit nieuwe feest waren uitermate positief.

Forbidden Fruit had echter geen klachten over een druk minimaal weekend want de vestiaire was volzet tegen 02u00 en het Arpiar Soundsystem was gemotiveerd om er een goede avond van te maken. Ze legde onbekende platen op, het publiek danste lustig. Ze draaiden een bekend nummer, het publiek schreeuwde om meer. Om de beurt stonden ze achter de decks, waarbij het toch opvallend was dat ??n van de drie niet op hetzelfde niveau als de anderen draait. Het is ook leuk dat het publiek op Forbidden Fruit uit het ganse land blijkt te komen. Een pak Limburgers, sommige Oost-Vlamingen, de sporadische Antwerpenaren en wat lokale stamgasten. Straf!

Ik ben rond 6u45 vertrokken maar toen zat de zaal nog barstenvol. De afterhours met Kia in Der Machine is zelfs doorgegaan tot zondagmiddag. Raar om ?s morgens te verhuizen van de vaart naar het centrum van Leuven maar blijkbaar geen probleem voor de doorzetters.

Een goede editie met ongetwijfeld een tevreden organisatie. Volgende keer weer!

De voorbije jaren is de setting van Groove City—het voorvoegsel Pay&Go of Skynet is inderdaad verdwenen—amper gewijzigd. Heb je vier edities gemist, je loopt er niet verloren. De loodsen van het event- en kartingcenter Brussels Kart Expo zien er krek hetzelfde uit. Geluidstechnici worstelen nog steeds met de vervelende galm, de aankleding laat geen al te diepe indruk achter en de prijs van het toegangsticket is ‘democratisch’ (22 euro).

De bijtende koude is ook steeds op de afspraak. Groove City is een indoorevenement, ? la I Love Techno, maar de toiletten staan buiten en als je van de technoroom naar de housezaal wil afzakken, is het klappertanden.

Enkel de affiche ziet er elk jaar anders uit; maar met toch die zekerheid dat de line-up bestaat uit een mix van grote publiekstrekkers en een aantal minder bekende namen.

Een aanpak die duidelijk aanspreekt, want ook dit jaar mocht Groove City zo’n twintigduizend partyheads verwelkomen. Heel wat jonge muziekliefhebbers met een brede smile, overigens.

Cocoon

Groove City begint er graag vroeg aan. Vooral de technoliefhebbers moesten vroeg op pad wilden ze voluit genieten van het avondje Cocoon. En dat deden ze ook. Chris Tietjen, om negen uur ‘s avonds al aan de slag (normaal wordt hij dan pas wakker), moest zijn versneden techhouse en minimal niet in een lege hal loslaten.

Na de degelijke opwarmer van Tietjen, nam Guy Gerber over. Hij stopte in zijn live wat extra swung en nam het publiek op sleeptouw voor een nachtje dansen. Gerber weet duidelijk de juiste snaar aan te raken, want een unieke sfeer maakte zich meester van de technoroom.

Hij vertrouwt niet enkel op harde beats om de massa aan het bewegen te krijgen, maar smokkelt in zijn muziek ook leuke melodie?n en mysterieuze geluiden binnen. Sounds die zelfs een standbeeld tot beweging brengen.

Sven V?th

Tietjen en Gerber komen uit de Cocoon-stal van de Duitse technoheld Sven V?th. Cocoon mocht van Groove City een eigen feestje bouwen in de technozaal. De oprichter van het befaamde technolabel zette zich na de passage van zijn poulains drie uur achter de decks. V?th bouwde rustig op en gaf het startsein voor het wat steviger werk met ‘Grindhouse’ van Radio Slave. Passeerden ook de revue: Huntemann & Dubfire met ‘Diablo’, ‘Bad Runner’ van Brodinski, Timo Maas met ‘Subtellite’ en Len Faki’s ‘Odyssee II’.

Zonder twijfel gaan sommigen net ietsje meer uit de bol omdat V?th de tracks aan elkaar rijgt, maar die sfeer is niet minderwaardig. De duitser zette de zaal op zijn kop met zijn denderende beats en muziekkeuze, hoewel het niet een superset was.

Agoria

De Fransman Agoria mocht het Cocoonfeestje afsluiten. Agoria heeft geen onderdak bij Cocoon, maar Sven V?th is een fan van de techno ‘? la touche fran?aise’.

De Fransman heeft net zijn derde langspeler uit: ‘Go Fast’. Het album hangt samen met de gelijknamige film van de Belgische regisseur Olivier Van Hoofstadt. De Franstalige Belg wilde eerst drie tracks van Agoria gebruiken, maar uiteindelijk schreef de producer en dj uit Lyon de score van de film. Naast wat eigen werk verwerkte die ook een track van de Brussels band Soldout in de soundtrack. En blijkbaar leverde het filmwerk voldoende inspiratie op voor een nieuwe plaat.

Agoria is van alle markten thuis. Dat bewijst hij niet enkel op ‘Go Fast’ waar hij de talenten van zijn moeder, een klassieke operazangeres, met techno kan verzoenen. Ook op de b?hne van Groove City ging hij zeer eigenwijs om met het begrip techno.

Eerst ging hij wat verder op het elan van V?th, maar nadien ging-ie radicaal zijn eigen gang en kwam uiteindelijk uit bij rock. Jammer genoeg kon hij de avond niet helemaal in stijl afsluiten. Op Groove City zijn de geluidsmensen nogal onverbiddelijk: stipt halfzes gaat de volumeknop naar beneden.

Agoria had de tijd wat uit het oog verloren. Maar met zijn eigenste ‘Les Violons Ivres’ duwde hij alsnog een prachtige afsluiter uit de intussen gedempte luidsprekers.

House

Intussen stond het natuurlijk niet stil in de andere zalen. Stomen deed het als vanouds in de drum ‘n’ basszaal. De dnb’ers weten duidelijk hoe ze de calorie?n moeten opbranden. Ik ging als DNB-leek er even piepen tijdens de Brookes Brothers en wat later bij Maldini & Vegas van Bad Company. De sfeer zat goed, dat is het minste wat je kan zeggen. Altijd fun met de Drum ‘n’ bassers. Ze gaan helemaal op in de gebroken muziek, gooien met de regelmaat van de klok de armen in de lucht, zweten zelfs putje winter liters en doen niet moeilijk over een rewind teveel. En vaak lopen daar ook de mooiste meisjes rond.

De housezaal had meer moeite nodig om in trance te geraken. Ondanks alle goede bedoelingen konden Terry Toner en Zoo Brazil de gasten niet ophitsen. Pas met de komst van DJ Pierre kwamen de housers op tempo. DJ Pierre liet zich bijstaan door een heuse MC, maar of dat zo’n goed idee was…

DJ Pierre is een oude rot in het vak en ligt mee aan de grondslag van acid house. Hij brouwde met de TB 303 in 1986 de fameuze ‘Acid Tracks’. Andere hits van zijn hand: ‘The Horn Song’ met Barbara Tucker en ‘Switch 2001’.

Hij is ook een grote fan van de president elect Barack Obama. Op zijn MySpace-pagina staat een leuke track waarin de speeches van de nieuwe president van de Verenigde Staten met klassiekers in de mixer worden gedraaid.

Na afloop van zijn set had hij zin in een hapje, maar hij kon zijn oren niet geloven toen hij moest vernemen dat in heel Brussel geen enkele McDonald’s de hele nacht lang open is.

Benassi

Na DJ Pierre was het de beurt aan Joachim Garraud, maar die heb ik niet gehoord. Garraud zette zijn eerste stappen in de wereld van de elektronische muziek in Parijs en werkte als producer en remixer samen met een rits bekende sterren, waaronder David Guetta, Kylie Minogue, Ceronne, Moby en David Bowie. Met David Guetta heeft hij ook het label ‘F*** Me I’m Famous’ uit de grond gestampt.

Benny Benassi mocht de relais van Garraud overnemen. Hij zette de zaal in lichterlaaie met een opeenstapeling van tracks met een ietwat commerci?lere inslag. Achter zijn helrood gekleurde laptop (eens iets anders dan die spierwitte ibooks of de laptops belegd met undergroundstickers) had hij het duidelijk naar zijn zin.

De muziekkeuze van Benny Benassi staat ver weg van de inhoud van de platenbak van Agoria of de smaak van de Bad Company-jongens. Maar ook dat is al negen jaar Groove City: een potpourri van muziekstromingen.