De eerste avond kwam het Berghainconcept Sub:stance langs en dit voor de eerste keer buiten de muren van Berghain. Zelf nog niet zo bekend met het genre vond ik het verrassend hoeveel verschillende muziekstijlen verweven zitten in de muziek die als dubstep geklasseerd wordt. Je hoort techno, reggae, hiphop en zelfs r&b invloeden. Op bepaalde momenten kan je bijna niet meer spreken van invloeden maar balanceert de muziek ook op de grens met al die stijlen. Oorkleppen af dus.

Voor mij was het vooral afwachten op Scuba nadat ik een paar zeer sterke sets van hem gehoord had op het net. We komen aan als Paul Spymania afsluit en duidelijk aan het voortbouwen is op een reggaeconcert eerder die avond in de concertzaal. Daarna komen Slugabed en Untold. Slugabed laat duidelijk merken dat hij aan de beurt is. Hij laat de beat vallen als een echte hiphopper en ziet er ook zo een beetje uit. Het neigt al allemaal wat meer naar de dubstep kant, al hoor je ook wel heel veel electro invloeden. Na een uur zit het erop. Net genoeg eigenlijk want het was vrij zware kost. Daarna legt Untold de echte brug naar de set van Scuba want de reggae en andere hiphop en electro geluiden verdwijnen en sporadisch zit er al in diepe technosound in. De eerder bekendere dubstep wordt nu op de achtergrond geschoven en me lijkt het dat waar velen voor gekomen zijn (de versmelting van dubstep met techno die de Berghainsound typeert) dan langzaamaan ingezet wordt.Voor de gelegenheid was de dj booth verplaatst naar het midden van de concertzaal wat ik zeer origineel vond. Zo had het publiek een heel goed contact met de dj. Iets wat de sfeer altijd ten goede komt. Goed gedaan dus. Wanneer Scuba zijn eerste plaat oplegt, was de avond ingezet voor me.  Ik had niet verwacht zoveel te herkennen eigenlijk. Wat me doet vermoeden dat dit misschien wel een gemakkelijkere set naar het publiek toe was? Ik was wel blij met de herkenpunten maar ik had liever een meer onderrichtende set gehoord. Daarna neemt 2562, Martyns stadsgenoot, over. Hij varieert nog meer en legt af en toe een meer housy plaat op. Persoonlijk was 2562 voor mij wel de man van de verrassingen misschien net omdat hij het meest neigt naar de sound waar ik het meest mee vertrouwd ben. Samengevat was dit een zeer gevarieerde avond waar je je vooral kon laten inspireren.

De tweede avond is het de beurt aan alweer een deel van de Berghainfamilie. De Belgische opwarmer, Special K, heb ik deze keer gemist maar hij wist wel te overtuigen vorig jaar wat hem deze plaats weer opleverde. Bruno Ponsato begint aan zijn live. Zijn stijl wordt gedefinieerd als microhouse. Het is een sterke live set maar veel blijft toch niet nazinderen. In het begin van de avond hingen een paar zatte mannen vooraan die de sfeer, althans vooraan, stoorden. Vooral als ze Ponsato beginnen lastig vallen. Mijn aandacht werd dus constant afgeleid. Ziehier de nadelen van een te dichte dj-publiek verhouding.

Marcel Fengler is resident in Berghain, iets wat je duidelijk hoort en ook, ik moet het meegeven, ziet aan zijn gespierde gestalte. Hij wist het publiek volledig te overtuigen met zijn diepe techno verhaal. Want zelfs een paar vrienden van me die moeilijk in beweging gezet kunnen worden op een technofeestje, waren aan het dansen. Jammer dat de opkomst laag is maar aan de andere kant was er wel veel sfeer. En iedereen die er was, was er ook echt om te feesten. In die zin vond ik het zeker niet erg. Het is wel heel jammer voor de organisatie. Ik hoop dat ze het niet aan hun hart laten komen en er volgend jaar wel zeker terug een Resonance komt. Een van de beste line-ups van het jaar, mooi artwork, originele aanpak van de zaalinrichting, visuals,...je voelt dat hier mensen met passie achter zitten.
Uiteindelijk is Fengler toch man van de twee dagen voor me.  Zelf handen in de lucht steken en blijven wachten tot de organisatie een bisnummer toelaat (ze bleven uiteindelijk bij hun njet) kan altijd op enorm veel sympathie bij me rekenen. Maar het kan ook zijn omdat hij de langste set gespeeld heeft en die tijd gebruikt heeft om er een quasi perfecte set van te maken. Een warme oproep dus aan organisatoren om minder energie te spenderen aan een te volle line-up maar er een paar dj’s uit te kiezen die hun ding mogen doen.

Op de laatste House On Fire! stonden Derrick Carter en Luke Solomon nog samen achter de decks en op 9 april is het opnieuw aan een duo. Shur-I-Kan & Milton Jackson, beiden uit de UK en beiden bedreven in de exotische kunst van de deep house.

Wij waren op de vorige editie na lange afwezigheid nog eens afgezakt naar Caf? d’Anvers en zagen met eigen ogen dat je niet altijd in Leuven of Gent moet zijn voor een leuk avondje house. Kortom, een absolute aanrader! See you there!

De nadruk ligt vooral op de Berghain sound, het befaamde label, maar voor ons toch vooral de club, waar tegenwoordig geen mens over kan zwijgen in techno-land. En terecht want wie ter plekke geraakt snapt onmiddellijk waarom iedereen zo lyrisch is over dit donker hol.

Ben Klock en Len Faki zijn de hoofdvertegenwoordigers van het thema en worden bijgestaan door de Spanjaard Oscar Mulero en residents Kr!z en Seba Lecompte.

Is Berlijn je te ver of wil je er zonder enige geldige reden gewoonweg bij zijn zoals altijd, schrijf je dan in op onze wedstrijd. Succes!

Wie Der Machine regelmatig bezoekt, weet dat deze kleine club in het centrum van Leuven garant staat voor Drum & Bass, Ragga, Hiphop, Dubstep, Goa en Elektro. Als Manasyt, Mike Dred, D Jack & Autokinetik langskomen, is een bezoek zeker de moeite waard. Aangezien Escape to Acid een organisatie is van de andere kant van de taalgrens, zat de zaal rond 2u al gevuld met goedgeluimde Waalse vrienden. Lang geleden dat ik de club nog zo levendig heb gezien.

Op dat moment was Shitcluster bezig. Een van de oprichters van het befaamde Bunker Records, trots van de Den Haagse Acid/Elektro sc?ne. Prachtige muziek uitgebracht (Umit Moebius, Rude 66, etc) maar uiteengevallen door overmatig druggebruik en dramatische levenswendingen. Sinds enkele jaren echter terug op de kaart gezet. In het begin draaide Shitcluster obscure Acid House om te eindigen met psychedelische Rock uit de jaren zeventig. Tegendraads en gedurfd, zo hebben we het wel graag. Manasyt was volledig anders. De man timmert al jaren aan de weg. Pure 808 Elektro. Oldschool all the way. Zijn live kon niet helemaal bekoren. Wel grappig om iemand met een SM masker rustig een Duvel te zien drinken. Er gebeurde helaas te weinig om het publiek mee te krijgen. Tevreden dat dergelijke muziek nog zijn plaats krijgt maar ik heb hem al betere nummers weten spelen. Dat werd duidelijk toen Mike Dred zonder verpinken overschakelde naar brutale Acid Techno. De keet meteen op zijn kop. Armen en benen vlogen door de lucht. Als Kosmik Kommando of Universal Indicator op het Rephlex label van Richard D James, heeft hij ontelbare platen uitgebracht die tegenwoordig erg gegeerd zijn geworden. Rauwe Techno waarbij de BPM de hoogte ingejaagd worden. Het ene nummer onbekender als het andere. Het zou verbazen als hij muziek heeft gedraaid van na de eeuwwisseling. Spijtig dat hij maar een uur en een kwartier op het programma stond. Fantastische set, het was al lang geleden was dat ik mij nog eens kon uitleven op stormende Acid!

Daarna was het aan D Jack. Legendarische DJ uit Brussel en oprichter van D Jacking Zone, in de jaren negentig thuishaven voor iedereen die underground Elektro, Techno of Acid nauw aan het hart had. Dat hij nog steeds opduikt op feesten spreekt boekdelen, weinig mensen in ons land hebben zijn kennis van elektronische muziek. Veel tempowisselingen maar steeds uitstekende platen. Niet zo pompend als Dred, eerder diepe Acid. Even goed voor mij! Rond 7u stond Autokinetik achter de decks. Ik ken hem voornamelijk van zijn Elektrobass live?s met D-Tronik in Recyclart en Structure Beton. Al wist ik van de laatste Elektrowash Citizens dat hij ook een aardige Acid set kan draaien. Veel 303 & 909 House met onverslijtbare Chicago klassiekers. Exact wat het onvermoeibare publiek op dat moment nodig had om de laatste resten energie weg te dansen. Wij hielden het hierna voor bekeken maar op de line-up stond de laatste DJ pas geprogrammeerd rond 10u15. Acid freaks zijn onverslijtbaar!

Eenmaal aangekomen in de barkoude binnenstad hebben we een obligaat bezoek gebracht aan de indrukwekkende kathedraal. Je moet ze gezien hebben. Daarna nog iets gaan drinken in een gezellige Irish Pub en rond 22u begaven we ons naar de eerste locatie. Live Ambient in de Sint-Apostel kerk. Een fantastische setting voor dergelijke muziek. De organisatie had er alles aan gedaan om het ons gemakkelijk te maken. Verwarming opengedraaid, matten op de koude grond en beelden om van weg te dromen. Felle kleuren en figuren waar op andere dagen het woord van God wordt verkondigd. Fluo bloemen, massa’s kleine vierkantjes en abstracte lijnen. Helaas hebben we geen beeldmateriaal om te tonen hoe speciaal het was. De set van Mikkel Metal was goed zonder meer. Dreigende en meeslepende soundscapes. Ik kan het niet vergelijken, Ambient is onbekend territorium voor mij. Wel een leuke ervaring, zeker in combinatie met lichtspektakel.

Om de resterende tijd te doden zijn we eerst gaan opwarmen in Stadsgarten, duidelijk het stamcaf? van hip Keulen. In de kelderverdieping van dat gebouw ligt Club 672. Een kleine club met een uitstekend soundsysteem en een sympathiek publiek. Veel dansers, dat is altijd een goed teken. Dial Records werd er vertegenwoordigd door twee live acts. John Roberts nam ons meteen mee in de diepte. Warme, sfeervolle Tech House. Lekker tempo. Heel goed gebracht, niet de kans gekregen om stil te staan. Ik wil zeker meer horen van die man. Aansluitend was het Pawel, iets bekender. Die koos voor een andere aanpak. Maar even effici?nt. Opnieuw beginnen met een rustige maar kordate opbouw. Om daarna richting melodiueze Techno en Detroit House over te gaan. Veel strings en percussie. Climaxen naar het einde toe. Steengoed. Op dat moment waren we helemaal mee op de dansvloer.

Net als we dachten dat het later zou kunnen eindigen als gepland, we moesten tenslotte nog terugkeren naar Leuven, begon de resident dj aan zijn set. Trommels en goedkoepe EleKtrohouse. Alle minutieus opgebouwde spanning verdwenen. Er zat niets anders op dan vertrekken. Er begon immers een lading dronken studenten de dansvloer onveillig te maken. We houden wel de agenda van Club 672 in de gaten. Het loont de moeite om nogmaals de auto in te kruipen.

Fader mocht de avond openen maar wij hebben pas ingepikt als Tama Sumo achter de decks stond. Ze was van 1993 tot 2005 resident in de legendarische Tresor maar is nu een van de lievelingen van het publiek dat ‘s ochtends naar Panoramabar afzakt. Haar set was een perfecte staalkaart van clubmuziek anno 2009. Een bonte mengeling van diepe House en groovy Techno. Ergens tussen Berlijn en Chicago. Technisch niet perfect maar dat maakt voor mij deel uit van haar charme. Haar platenkeuze is zodanig goed dat hier geen haan naar kraait. Onder andere Precious System’s The voice from planet love en Levon Vincent’s Six figures passeerden de revue. Niet toevallig twee van mijn persoonlijke favorieten. Het feit da ze veel contact zoekt met het publiek en zichtbaar met plezier muziek oplegt, maken haar dj-sets onweerstaanbaar. Zij die niet aanwezig waren kunnen PanoramaBar 02 aanschaffen. Zowaar een van de beste compilaties van het jaar. Een vrouw die de begrippen warming-up en opbouwen tot in de puntjes beheerst. Heerlijk!

Desondanks stond een deel van het publiek al onrustig te wiebelen tot als Ben Klock aan zijn set begon. Klock is samen met Marcel Dettmann de vaandeldrager van Berghain. De benedenverdieping van de Berlijnse club staat garant voor duistere, beenharde Techno. Niet te verwarren met de Europese Techno van de jaren negentig. Ze brengen het met meer gevoel, niet enkel de bass primeert. Dat Klock niet alleen een uitstekende dj is, bewees hij met One. Een prachtig debuutalbum dat nauw verwant is met de Techno roots van Detroit. Hij begon zijn set met een stukje ambient om daar subtiel loeiharde kicks en bassdrums bovenop te smijten. Vanaf dat moment waren we vertrokken voor drie uur meesterlijke Techno. Oude classics en nieuwe ontdekkingen. Pure energie. Donker als de nacht, geschift als David Lynch. De ene mokerslag volgde op de andere en het talrijke publiek danste alsof hun leven ervan afhing. Klock’s bewegingen achter de decks maakten duidelijk dat hij ook volledig achter zijn muziek staat. Iets wat ik vaak mis bij dj’s die het te druk hebben met nummers zoeken op hun laptop. Zowel qua geluid als beleving benaderde het de hoogdagen van Techno Nation. Het toont aan dat er weer een evolutie is naar de rauwe kant van Techno. Godzijdank. Ik kan mij nauwelijks herinneren wanneer ik nog zo hard heb gedanst. Mijn voeten schreeuwden om rust.

Het was mij niet gegund want als afsluiter stond Peter Van Hoesen geprogrammeerd. Ik volg de man al ettelijke jaren. Toen hij nog als Vanno breakbeats draaide op Essential met Liquid X & Filip DP was ik fan. Daarna heeft hij een tijdje in stilte verdergewerkt met Minimale Techno op zijn Foton & Time 2 Express labels. 2009 was echter het jaar van zijn comeback door de grote poort. Dj-sets en Live PA’s in Berghain, Fabric, Japan en het Brusselse kwaliteitsfeest Nyckelpiga! Tussendoor de rest van de wereld. Zijn techniek staat buiten kijf, zijn blik strak. Niet geintimeerd door de voorhamer van Klock maar geconcentreerd zijn eigen ding doen. De laatste danspassen werden er uitgeperst, stilstaan was geen optie. De Rave klassieker op het einde maakte het plaatje compleet. Iets van Bonzai of Dance Opera. Ik doe de moeite niet om het op te zoeken. Je moest er maar bij zijn. Om 8u15 werden we vriendelijk verzocht Club Silo te verlaten. Murw maar voldaan.

Samen met de komst van Moodymann (James Holden heb ik wijselijk afgeslagen) was dit een verjaardagsfeest om nooit te vergeten. Het toonde goed aan dat zacht en zuur beide een plaats hebben in de Leuvense club. Waarvoor dank. Dat 2010 evenveel kwaliteitsmuziek mag brengen!

De eerste doortocht van de altijd goedgezinde Duitser was een van de betere avonden van het jaar. Sinds we hem jaren geleden als onbekende dj op P3P aan het werk zagen, is zijn reputatie sterk gestegen. In februari zette hij een zodanig goede set neer dat de organisatie geen andere optie zag dan hem opnieuw te vragen om de eerste verjaardag van hun concept op te luisteren. Als extra kregen we een laptop Live van opkomend producer Christian Burkhardt.

De opwarming werd ditmaal verzorgd door Dezz Terquez. Residents en drijvende krachten. Van 23u tot 02u opbouwende Tech House of diepe Mimimal Techno die strak werd gemixt. Aanstekelijk, die typische sound van down_under. Ideaal om eerste passen te zetten. Er waren veel mensen al vroeg in de club aanwezig. Leuk voor Dezz Terquez en goed voor de sfeer. Naar mate Burkhardt zijn materiaal installeerde gingen de BPM opwaarts en de beruchte handen in de lucht. Op het einde werd zowaar een nieuwe versie van Armado?s Warehouse klassieker 100% of disin? you gespeeld. Vintage Chicago Acid voor de 21ste eeuw. Toen al de plaat van de avond. Afsluiten in stijl noemt men dat.

Christian Burkhardt wordt getipt als een van de interessantste producers van het moment. Hoewel ik persoonlijk zijn oudere Kreiskollaps of Contemporary Box EP?s op het Oslo label van Federico Molinari & Nekes verkies, is hij vooral bekend van werk op Raum?musik. Rauw en op percussie gebaseerd. Redelijke uniek omwille van de vele lagen die hij in zijn nummers steekt. In Silo domineerde droge kicks op een hoog tempo, gestileerde Tech House in een minimaal jasje. De meningen waren verdeeld. Ik kan een hypnotische set goed smaken, anderen vonden het te monotoon. Er werd ook wat verwacht van Burkhardt. Zijn reputatie heeft hij niet kunnen waarmaken maar het was meer dan goed.

De man van de avond was zich toen al helemaal aan het uitleven in de druk bezochte dj booth. Soms leek het wel alsof er daar harder werd gevierd dan op de dansvloer. Als Burkhardt de menigte niet meteen kon meeslepen, dan nam Tanzmann de zaal meteen terug in handen. Gejoel en grote glimlachen. Hij is weldegelijk erg populair. Ik kan helaas weinig details geven over de muziek tijdens de volgende uren, er moest tenslotte iemand achter de kassa zitten. Toen Sandy Huner?s Rare tap voorbij kwam, kon ik het niet laten om de zaal in te spurten. Even alles geven. Driewerf helaas want de sfeer zat er goed in. Geweldig opzwepende melodie?n, wat nodig was de steriele set van Burkhardt, en een stevige drive. Helemaal in de lijn van Moon Harbour. Hij zet tegenwoordig elke club op zijn kop, dat doen er hem niet veel na. Volgens zij die het kunnen weten was er een poging tot een sit down (sic), het zegt alles over de uitbundige sfeer. Wederom uitstekend. Zijn complimenten aan de organisatie liegen niet!

Om dat uitgelaten publiek nog enkele uren op het been te houden, was het aan Jitter. Ja, zo noemen de Dynamic Brothers tegenwoordig in hun thuisstad Londen. Ze brengen onder die naam binnenkort ook hun eerste platen uit. Na de verplichtingen uitgebreid staan dansen in alle hoeken van de zaal. Ik herinner mij nog die nieuwe Saxtrack van Sebo K & Metro. Straf nummer. Velen hadden moeite om te vertrekken, niemand kon er genoeg van krijgen. Zo leuk was het. Sterke set van Jitter, dat staat vast!

Op oudejaarsavond bundelt down_under de krachten met Silenced voor een onvervalste NYE editie. Eerst draaien de Silenced residents en vanaf 5u ‘s ochtends staan Jitter, Dezz Terquez en Massimo Girardi op het programma. Ideaal voor vroege vogels. In februari tenslotte staat een Oslo labelnight gepland met Federico Molinari & Ray Okpara. Spannend!

Met de beruchte zelfexpressie maar zonder de kunst projecten. Al lijkt me dat een leuk idee om toe te voegen. Eargasm was wederom groter, beter en indrukwekkender als tevoren. Vier verschillende arena?s , prachtige decoratie en alle nutsvoorzieningen. Duizenden bezoekers die een enkele nacht een gemeenschap vormen waar weinig regels opgelegd worden. Dansen en plezier maken zijn de enige verplichtingen. Op de mainstage zijn ons de gestoorde hybride van UK Rave en Psytrance van Ain-Soph vs. Fregle, de oldskool trance van Afgin en knallende live sets van residents Yannick Thiry en Psyvader bijgebleven. Niet toevallig op een respectabel uur in de ochtend gespeeld. Ook de Ketaloco Dome was een groot succes bij, weliswaar, een ander publiek. The Tech-Nicals, Lurk en Don Santos hebben het publiek verwend tot in de vroege uren. In de Arabian Chill Out had Peckos het lef om ons rond ??n uur ?s middags een portie Marvin Gaye en andere soulfunk aan te bieden. Wat wij dankbaar in ontvangst namen. We zullen u niet langer in het ongewisse houden en laten muziek en beelden voor zich spreken. U krijgt prachtige foto?s van onze huisfotograaf, films en exclusieve dj en live sets. Enkel en alleen op Allnighters.net! EOA keert volgend jaar terug op 11 september. Niet dat ze de aanslagen op de Twin Towers willen vieren maar wel om 5 jaar Eargasm in de verf te zetten. Het zal speciaal worden, er is daarom geen valabel excuus om dit te missen. James, my agenda please!

Een niet onbelangrijke voetnoot: dankzij u en voornamelijk Eargasm is er 2500 Euro overgeschreven naar Blindnote zodat 20 minder gefortuneerde kinderen opnieuw zicht op het leven hebben! Wie dacht dat een goed feest geen levens kon redden was mis.

DJ Caspar @ EOA 2009

DJ Don Santos @ EOA 2009

Hybrid DJ @ EOA 20009

R’Deem vs Kairon @ EOA 2009

The Tech-Nicals @ EOA 2009

Juannes @ EOA 2009

DJ Anderson @ EOA 2009

Lurk DJ @ EOA 2009

Afgin @ EOA 2009

Anoebis @ EOA 2009

Donderdag 16.07

Aan het eerste optreden hangt een verhaal vast. The Bony King Of Nowhere dacht op het festival van 2004 dat het leuk zou zijn om zelf muziek te maken. Vijf jaar later kreeg hij goede kritieken voor zijn debuutplaat en stond met band in The Magic Tent. Sterk! Hun muziek past beter in een kleine donkere zaal, de grote tent liet de mysterieuze teksten en intieme sound wat verloren lopen. Het publiek was nog bezig met de opwarming. Dat weerhield hen niet een sterke set te spelen die afwisselend opzwepend en weemoedig was.

Daarna was het de beurt aan een andere belofte, Selah Sue. Twee jaar geleden stond ze op ons laagdrempelig podium van De Sprekende Ezels voor een van haar eerste optredens. Schuchter maar je zag toen al een straffe juffrouw met een soulvolle stem om u tegen te zeggen. De ontvangst die ze in de Dance-Hall kreeg was overweldigend. Vlamingen vanzelfsprekend maar ook onze Waalse vrienden konden dit best smaken. De onverslijtbare Ragga medleys en de korte maar als grap bedoelde cover van Rednex?s Cotton Eye Joe waren leuk maar toen iedereen op de grond ging zitten werd het pas echt goed. Enkelingen die niet mee wilden doen, kregen algauw enkele flessen naar hun hoofd geslingerd. Met een akoestische gitaar en een hoop charme een publiek naar je hand zetten, faut le faire. Een onverwacht hoogtepunt, vermoedelijk voor zowel publiek als artieste.

Na een welverdiende pauze was er naar goede traditie Drum & Bass. De eerste nacht van het festival programmeren ze het beste uit de UK. Ditmaal hadden ze TC, Andy C, Noisia, Chase & Status en Spor. Ik ben geen kenner maar als het op dansen aankomt ben ik er voor te vinden. La Petit Maison Dans La Prairie was de hotspot van donderdag. Ontelbare jongeren gingen loos en de tent was snel over haar kookpunt. TC speelde een sterke set tussen Dubstep en Drum & Bass met een enthousiaste MC Jakes.

Ook een stuk Audion meegepikt. Matthew Dear liet slechts sporadisch zijn 303 piepen en kraken. De rest bestond uit vlakke Techno die het publiek wel in beweging kreeg maar daar is alles mee gezegd. Misschien tijd voor iets anders, zijn producties onder eigen naam klinken veel beter. Luister naar Dog Days, laatste album Asa Breed (alweer uit 2007) of recenter Body Language Vol. 7. Dan was andere Matthew in betere doen. Herbert is een vaste waarde als dj en producer. Onlangs nog bepalend voor het debuutalbum van Micachu & The Shapes, donderdagnacht gewoon achter de draaitafels. Het gaat hem nog steeds goed af. Diepe Tech-House of Detroit getinte Techno losjes aan elkaar gemixt in de trend van zijn Letsallmakemistakes mixalbum op Tresor. Meer dan ik had durven hopen.

Tussendoor ook even Daniel Haaksman, hij die Baile Funk eigenhandig naar Europa bracht. Niet veel gehoord buiten een remix van Buraka Som Sistema. De overstap naar de Digifunk van Chase & Status was groot. 160BPM Drum & Bass die met zijn elektronische klanken de link naar Jungle doet vergeten. Alles live met een opzwepende MC Rage die zijn naam alle eer aandeed.

Een van de toverwoorden van deze editie was bas. Dat kon je merken aan de massale stormloop bij relatief onbekende Dubstep artiesten. N-Type hebben we gemist maar Joker bewees waarom hij nummers uitbrengt op Hyperdub, Kapsize en Tectonic. Loodzware overstuurde baslijnen die steeds met uitstappen naar UK Garage en 2-Step ritmes. Het publiek kon er niet genoeg van krijgen. De afsluiter van de eerste dag was Spor. Ergens tussen Jungle, Drum & Bass en Rave. De tent stond helemaal op zijn kop met een stuiterend publiek op de rand van een epilepsieaanval. Zo hebben we het graag.

Vrijdag 17.07

Na een onverklaarbare slaapmarathon was een combinatie van Ska, Hardcore en Dub het enige alternatief op vrijdagmiddag. Tokyo Ska Paradise Orchestra herinnerde ik mij nog van 2007. Een bende Japanners die enthousiast over het podium hotsen en ondertussen verschillende nummers herinterpreteren. Ik weet zelfs niet of ze platen uitbrengen maar live zijn ze best te genieten. Het beeldverslag hieronder spreekt boekdelen.

The Dillinger Espace Plan was niet mijn keuze. Al schreeuwde ze zich schor, ik versta er niets van. Ze krijgen wel goede punten voor het optimaal benutten van het podium. Mooi om te zie hoe de zanger zich in allerlei bochten wrong om toch maar op de boxen te kunnen kruipen. Daarna, zoals vaak, de namiddag besloten met Reggae of Dub, genres die rijkelijk zijn geprogrammeerd op Dour Festival. Dub Inc was best leuk. Veel sfeer, goede zangers, wel raar om dat in het Frans te horen.

Merriweather Post Pavilion was lange tijd ??n van mijn favoriete albums van 2009. Ik had de optredens van Animal Collective in STUK en op het Sonar festival met plezier laten passeren om ze in volle glorie in de Clubcircuit te horen. Waar hun psychedelica met moderne dansmuziek op plaat strak en spannend klinkt, bleef daar op Dour niet veel van over. Een wall of sound met ontelbare tempowijzigingen en achterliggende geluiden maar de heren verloren zich in een ellenlange opbouw waarbij de hoogtepunten telkens vakkundig werden afgebroken. My girls klonk niet half zo interessant. Gelukkig moest onze vriendengroep hergroeperen zodat ik toch de kans kreeg om het volledige optreden mee te maken, anders waren de anderen al lang vertrokken. Een kleine teleurstelling, ondanks het herhaaldelijk switchen tussen allerlei oude nummers en nieuwe ontdekkingen.

Rusko echter liet het publiek uit zijn handen eten met een toegankelijke mix van Dubstep, Drum & Bass en Ragga. Hij speelt altijd live wat zijn prestatie enkel meer glans geeft. Hij stond geprogrammeerd tussen het Mad Decent geweld, wat aantoont dat zijn cross-over geluid een groter publiek aanspreekt dan het gros van de Dubstep artiesten. Zowel qua sfeer als muziek een topmoment van de tweede dag. Labeleigenaar Diplo mocht daarna de massa aan het dansen houden. Helaas had hij de intentie om de tent plat te spelen met kleffe dansmuziek als DHS?s House of god. Onge?nspireerd en al helemaal niet zijn huidige reputatie gerechtvaardigd. Zeker als je weet dat de man een stomende pot Kuduro, Baile Funk, Miami Bass en Dance-Hall kan draaien.

Richard Devine stond ook al even op mijn verlanglijst. Devine is een Amerikaanse experimentele muzikant en geluidsdesigner voor onder andere Korg en Native instruments. Wat meteen zijn fascinatie voor ondoorgrondelijke productietechnieken en complexe ritmes verklaart. Live mengt hij Ambient met 180 BPM Acid en Breakbeats die bedolven worden onder een laag ruis. Bij momenten erg geslaagd, op andere moeilijk te doorgronden wat hij juist wil bereiken met zijn optredens. Enkel voor liefhebbers want waarschijnlijk voor een hoop mensen een onuitstaanbaar lawaai.

Elk jaar zijn de extreme artiesten bij de hoogtepunten. In het verleden Crystal Distortion, Luke Vibert of Otto Von Schirach. Bogdan Raczynski mengt in zijn liveshow een soort Hardcore met melodieuze synths en overstuurde Breakbeat maar brengt wel platen uit op Warp of Rephlex. Hij werkte ook al samen met Bjork. Het publiek stond te dansen als een op hol geslagen kudde, Bogdan deed er nog een schep bovenop. Een van de beste optredens. Hyperactieve Rave toestanden, daarvoor doen we het.

Zaterdag 18.07

Op de derde dag was er tijd voor Hiphop en Techno. Exile & DJ Day zijn relatief onbekend maar ze brachten wel een goede show met Turntabalism op zijn best. Instrumentale Hiphop, impulsieve beats en techniek op overschot. Chinese Man verwerken de typische stijl van die battle dj?s met 60ies pop invloeden in een uitgekiende show waarbij beelden een belangrijke rol spelen. Niet gedacht dat ik tijdens Dour op The Doors zou swingen. Onverwacht uitstekend.

Echter nooit fan geweest van Franse Hiphop. Desondanks toch vaak moeten horen. IAM staat bekend als een van de grondleggers uit de jaren negentig. Vanzelfsprekend konden ze op een grote opkomst rekenen die al hun nummers van a tot z konden meelippen. Petit fr?re, Cote obscure en een rits andere hits. Het sprak me toen niet aan, het doet me nog steeds niets. Jazzanova programmeer je best in een donkere achterkamer en ze komt uitstekend tot haar recht. Zoals het stomende concert dat ze de volgende op 10DaysOff gaven volgens welingelichte bronnen.

In het Clubcircuit kon het publiek de pogingen van Paul Randolph en een 7-koppige afvaardiging maar matig appreci?ren. Wat heupwiegen, meer zat er niet in. Het eerste deel was aanvaardbaar. Goede muzikanten en een zanger die niet alleen de look van Lenny Kravitz had maar ook Soul uitstraalde. Geef mij toch maar hun albums, dan kan ik kiezen welke nummers ik wil horen zonder het gedeelte met DJ intermezzo. Als een dergelijke groep komt optreden, wil ik vooral live Jazz, Deephouse en Broken Beats horen. De begeestering ontbrak, wat bij Jazzanova meestal een meerwaarde is. Een van de mindere optredens van het Duitse collectief.

?s Avonds was het al Techno wat de klok sloeg. Dusty Kid hebben we met een half oor gehoord, dat klonk niet slecht, maar de nacht begon pas echt met Luke Slater?s Planetary Assault Systems. Rauwe industri?le Techno die als mokerslagen aankwam. Luid en doortastend met een vette knipoog naar het einde van de 20ste eeuw. Aangezien we de rest van de nacht al in de Dance-Hall zouden doorbrengen toch even naar DJ Craze & Clever gaan luisteren. De voormalige DMC wereldkampioenen staan bekend voor hun onfeilbare techniek en timing. Tijdens het begin van hun optreden viel daar echter niets van te merken. Craze was nonchalant messcherpe beats aan het opleggen in de trend van Dead Prez?s Hip Hop. Niet slecht maar meer energie om 2u ?s morgens was aan te raden.

Om de nacht af te sluiten, twee Franse nieuwkomers. Popof komt van de commercieel getinte dansmuziek maar maakt sinds enkele jaren uiterst aanstekelijke Techno. Zijn huppelende baslijnen en opzwepende ritmes waren de juiste remedie voor zere voeten. Onweerstaanbaar, wat de rest van de tent niet kon ontkennen. Matzak heeft net een split EP uit met opkomend talent Nicolas Stefan op de Speicher reeks van Kompakt. Wat kan tellen als referentie. Heerlijk meeslepende melodieuze Techno in de stijl van Border Community. Sterk opbouwen en dan alles losgooien na de break. Ze maken in Frankrijk nog steeds goede dansmuziek.

Zondag 19.07

De laatste dag weegt altijd door maar dat weerhield er ons niet van om rond 14u de weide op te lopen voor The Hickey Underworld, een van de spannendste Belgische rockgroepen van het moment. Zoals verwacht een strakke set met voornamelijk nummers uit hun gelijknamig debuutalbum. In 2006 won het Antwerpse viertal uit het niets Humo’s Rock Rally ten nadele van The Blackbox Revelation, de gedoodverfde winnaar. Hun kruising tussen popmelodie?n en zware gitaren komt live minder snel tot hun recht maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door charmante pogingen tot Frans spreken, lang uitgesponnen versies en enkele onbekende nummers. Op voorhand gewonnen spel en met voldoening afgedropen.

Daarna nog even getwijfeld om wegens misplaatst jeugdsentiment naar De Heideroosjes te gaan luisteren maar dat plan wijselijk verworpen. Na een lange revalidatie op de camping Kerry James en Bob Log III gehoord. Geen van beide optredens maakten een onwisbare indruk. De militante Hiphop van die eersten was aanstekelijk maar om indruk te maken zullen ze toch eerste moeten werken aan een degelijke liveshow. De nummers waren te kort en het geheel leek meer op een langgerekte promotiestunt.

Het programma van de laatste namiddag was het minst interessant maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door de nacht. De laatste passage op de festivalweide begon met de Brusselse groep Soldout. Wij zijn fan van het eerste uur. Het sterke optreden bevatte zowel nieuwe nummers als de hits van hun debuut. Veel publiek en een uitgelaten sfeer. Toen ‘I don?t want to have sex with you’ door de boxen schalde ging het dak er af. Hun synth-pop klinkt misschien wat gedateerd maar dat compenseren ze nadrukkelijk door hun ervaring en de stem van Charlotte Maison.

Om middernacht was het meest geanticipeerde optreden van deze editie geprogrammeerd. Aphex Twin is na jaren van radiostilte terug aan het toeren en bracht Florian Hecker mee voor een exclusief optreden. The Last Area liep vol om de Elektronicagigant aan het werk te zien. AFX bracht in de jaren negentig talloze albums uit die onder de zogenaamde intelligente dansmuziek kunnen geplaatst worden. Druqs, Selected Ambient Works, Caustic Window, I Care Because You Do of het Richard D. James Album. Eigenhandig Warp op de kaart gezet en ook met zijn label Rephlex een significante bijdrage geleverd aan elektronische muziek. Ik heb hem ooit op Pukkelpop een chaotische dj set horen spelen met Luke Vibert, live is toch iets anders. De bedoeling was om de toeschouwers een surround sound aan te bieden maar door de slechte opstelling kwam het geluid aan zijkanten enkele seconden later. Uiterst irritant maar dat kon de pret niet bederven. Van borrelende IDM over UK Acid House, Loop Techno en Breakbeat tot de knallende finale met een lang uitgesponnen Come To Daddy, dat uitmondde in een brij Noise. Rond ons een wild in het rond springend publiek met beide armen in de lucht. Prachtig, bevreemdend en intens. Wij stonden op de derde rij waardoor het geluid op een aanvaardbaar niveau stond, al mocht dat zelfs wat harder zijn om de impact te vergroten. Hoge verwachtingen die grotendeels werden ingelost. Onbetwistbaar h?t moment van Dour 2009.

Tim Exile en Venetian Snares hadden de eer om het festival af te sluiten in het Clubcircuit. Nog eenmaal de batterijen opladen, waardoor we een groot deel van Exile hebben gemist, om te eindigen bij Aaron Funk. Vsnares is een van de vaandeldragers van de (Break)core sc?ne met platen op Mike Paradinas?s Planet Mu en Hymen Records. Niet al zijn platen zijn even goed (Winnipeg Is A Frozen Shithole is onuitstaanbare Gabber) maar het Rossz Csillag Alatt Sz?letett uit 2005 was een voltreffer waarin Rave en Klassieke muziek een onwaarschijnlijke maar wonderlijke combinatie vormen. Grotendeels wat we verwacht hadden, stuiterende breaks met Acid loops en rommelige Drill & Bass ritmes, maar op het einde zakte de pudding in. Te chaotisch en de spanningsboog die niet meer gespannen stond. Zowel bij ons als bij Snares. Na 30 minuten rondspringen was het moeilijk om de motor terug op gang te trekken. Misschien was de bom die hij in 2007 dropte zo geladen dat het onmogelijk was om aan de hoge verwachtingen te voldoen. Niettemin een geslaagd einde. Op halve kracht speelt Funk nog steeds drie kwart van de huidige elektronische artiesten naar huis.

Daar eindigde Dour Festival 2009 voor ons. Andere tenten bleven nog even open maar wij hadden het na vier dagen rondlopen, dansen, drinken, roken, lachen en aandachtig luisteren wel gezien. Of ik volgend jaar terug kom hangt helemaal van de programmering af. De camping en het publiek dat veranderd is, zijn niet mijn favoriete aspecten meer. Al heb ik er vertrouwen in dat het in juli 2010 opnieuw onweerstaanbaar zal zijn.

2u24 Aangekomen in de Vooruit.  Er staat een rij ( of eerder een troep) mensen te wachten om naar de concertzaal te gaan. Dat belooft.

2u35 Het plan om een kwartier Barem te zien afgeblazen en het resterende half uur van Disko Drunkards te genieten. 

2u36 Disko in je naam verantwoordt gelukkig roze en kitsch.  Bij het bekijken van de line-up bedenk ik net dat The Glimmers ongeveer 4uur achter die tafel zullen staan.  Ik hoop echter dat het geen Pol? Pol? set wordt maar wel een zoals in de Suite16. Leuke sound van de Drunkards. Het klinkt allemaal wel een beetje slordig en fucked up.  Maar zou wel eens de bedoeling kunnen zijn ...

3u05 Tijd voor een eerste consumptie. Vooral om te hydrateren

3u06 Wat willen we nog zien? Even de line up polsband checken… ( aja ik kom voor de muziek)

3u10 Richting Ballzaal voor Nid & Sancy.  Blote bovenlijven, indianenpluimen, synths en keiharde electro…  ik pas niet!

3u20 Ik bewonder Sancy voor haar performance.

3u25 Sancy gaat voor een spreidstand ? la Kim

3u30 Hoe blijf je eigenlijk zo lenig?

3u40 Ik krijg een beetje schrik door de reactie van Nid die met zijn groene T-shirt in die lichten toch wel wat weg heeft van ?The incredible hulk?. Hoewel de reactie ? als nog een motherfucker een wodka naar mij spuwt, dan…? niet geheel onterecht is. Rooooaaarhhrr !

4u Dalen om naar Richie Hawtin te gaan kijken.  Die trappen toch altijd… pfff! En kleven! Ballerina?s en slippers zijn een no-go.

4u10 Toch maar eerst nog wat drinken.

4u20 Eindelijk het balkon van de concertzaal bereikt. Vergeten dat warmte stijgt maar ideaal zicht.

4u50 Find Wally!

5u Ik tel 1, 2, 3, 4 , 5 , 6 , 7 , 8 ... ja ongeveer 8 man achter de dj booth?

5u35 Hawtin draait keiharde minimal. Rechtoe rechtaan. Eentonig voor de een, standvastig voor de andere.

5u46 Breng de ?schaakbord?visuals alsjeblieft terug. We hebben de halfnaakte in bikini getooide vrouw al genoeg ergens anders zien opduiken!

6u Hawtin nog steeds aan het geven. Even overwegen om Weatherall te gaan zien maar Hawtin begint er net erin te komen met een diepere sound. Plus, die kleverige trappen naar boven zijn er net iets teveel aan.

7u In Flagranti had me drie jaar terug helemaal veroverd maar wanneer Darko begint met een superplaat is de keuze rap gemaakt. Ik besluit om in de vibe van de concertzaal te blijven.

8u24 Toch maar even backstage gaan kijken wat iedereen daar te zoeken heeft.  Tof zicht dat wel maar saai in vergelijking met wat er op de dansvloer gebeurt.

8u55 Licht

9u Concertzaal sluit na tien dagen luide muziek!

9u05 Het feestje gaat nog door in het Caf?. Straffe mixen, heel leuke muziekkeuze van Koentje en Rakesh. Maar geen idee of velen het nog beseffen.

10u25 Het is genoeg geweest. Drie heel leuke Ten Days dagen meegemaakt. Misschien volgend jaar toch weer een tiendagenpasje kopen.

Door het grote aanbod ben je verplicht keuzes te maken. Dat op de elf verschillende podia ook artiesten en muziekgenres geprogrammeerd zijn die je niet aanstaan, maakt dit wat makkelijker. Ons oog viel op Caf? D?anvers, Kozzmozz, B2B, La Rocca en Kompakt.

25.07 Kozzmozz, B2B & Caf? D?anvers

Pioniers Kozzmozz brachten dit jaar een ouderwetse programmering met het beste uit de bakermat van Techno. Maar liefst zes van de negen artiesten werden uit Detroit USA overgevlogen. Daaronder Kevin Saunderson (degene die Techno naar de massa bracht met zijn Inner City project), Juan Atkins (degene die het genre uitvond onder verschillende aliassen) en Derrick May (degene die het genre vernieuwde), ook bekend als de Bellville Three. Atkins, het minst diskjockey van de drie, was al bezig aan zijn set toe wij de uiterste hoek van het terrein bereikte. Atkins speelt vaak dezelfde combinaties van platen en zijn mixen zijn niet echt secuur. Geen probleem op een festival als je The chase van Model 500, Strings of life en Donna Summer?s I feel love oplegt. Veel goede klassiekers maar spannend werd het nooit. Dan was Derrick May in betere doen. Iemand die het vak beheerst als geen ander. Geruisloze mixen, goochelen met volume en bas en nog tijd over hebben om het publiek te bespelen. Het viel mij op dat ook hij moderne Techno in zijn set verwerkte. Wat ik niet van de eigenzinnige May verwacht had. Nummers van Reboot en Michel Cleis pasten opvallend goed bij de vertrouwde Detroit Techno. Toch mis ik het jazzgevoel van zijn eclectische sets waarin hij Disco, Techno en House verweefde tot temporijke dansmuziek. De kleinere tent was ook goed voorzien van lazers en vintage tv-toestellen.

Dominik Eulberg stond na zijn goed ontvangen set van 2008 weer op het strand van Caf? D?anvers. Hij staat vaak garant voor feest. Rond 16u stond er al een hoop mensen te dansen. Niet volledig geconcentreerd naar de muziek geluisterd maar wel gemerkt dat hij zin had om te knallen. In de stijl van de Speicher releases op Kompakt. Rauw en stevig. Radioslave pakte het anders aan en sleepte het publiek de diepte in met lang uitgesponnen ritmes en slome kicks. Afwisselend en origineel, al kon dat ons er niet van weerhouden om te gaan dineren in de schaduw.

De tweede golf Detroit artiesten stond intussen al achter de decks in de Kozzmozz tent. Stacey Pullen is altijd een favoriet geweest van het Belgische publiek. De hightech jazz van zijn meesterwerk Todayisthetomorrowyouwerepromisedyesterday is nog altijd ??n van mijn lievelingsalbums en hij was enkele jaren vaste gast in Fuse Club. Daar leefde hij zich uit met sets die het midden hielden tussen spacey House en stompende Detroit Techno. Ook op Tomorrowland stond hij erop om zich hiermee te onderscheiden. Het tempo niet te snel maar dwingend genoeg om te dansen. Een brede glimlach tot achter de oren en een redelijk gevulde zaal die goedkeurend knikte. Eindelijk nog eens Pullen in vorm na enkele ontgoochelingen in Caf? D?anvers. Super! Kenny Larkin was bezig voor we er erg in hadden. Waar Stacey meer richting UK ging, koos Larkin resoluut voor diepe Techno verweven met strings en tribal ritmes. Speciaal en geen moment om uit te rusten. Hem wil ik dringend nog eens in een club horen. Wat trouwens geldt voor het merendeel van de diskjockeys in de Kozzmozz tent. Dringend tijd dat er iemand een poging doet om die oude glori?n te mengen met de nieuwe artiesten. Saunderson was de laatste om oude garde te vertegenwoordigen. Kevin had duidelijk zin in House en Techno zoals alleen hij die maakte als Reese, Tronikhouse of E-Dancer. De man heeft zoveel ervaring en reist al jarenlang de wereld af. Het deed dan ook deugd om hem nog eens met enthousiasme achter de draaitafels te zien staan. Met Good life ging het dak er dan ook af. Wat had u gedacht?

Afsluiten deden we met Infected Mushroom. Dat stond al lang vast. Helaas werd dat een teleurstelling. Hun set was rommelig en kwam nooit echt van de grond, daarvoor waren er te veel breaks en was de opbouw niet verzorgd genoeg. Eens alles op gang was klonk wel dat typisch rollend Infected geluid maar dan stond er weer te veel volk op dat kleine terras om te dansen. Het was echter niet helemaal de fout van Erez Aizen en Amit Duvdevani. Na een drukke dag met veel verplaatsingen en lauwe pintjes was de energie op en deden de voeten pijn. Gelukkig geen camping voor ons maar een rit naar huis om eens goed uit te rusten.

26.07 La Rocca, Kompakt en Caf? D?anvers

De tweede dag begon gezapig. De vermoeidheid van een geslaagde eerste dag en de stralende zon. Caf? D?anvers habitu?s Silicone Soul stonden, net als op elk evenement waar de Antwerpse club heen trekt, op het programma. Degelijke House zoals ze die alleen in de UK maken. Niet te funky, weinig stemmen, melodieus en strak tempo. Niet veel gedanst en beslist om naar La Rocca te gaan, die een uitstekende Progressive line-up hadden samengesteld met Hernan Cattaneo en James Zabiela. De eerste bracht exact wat er van hem werd verwacht met lang uitgesponnen emo-synths en pompende baslijnen. Het was weer iets anders. Wat ook gezegd kan worden van het trouwe publiek, danseressen en drag-queen. Zabiela is iemand waarvan je nooit weet wat hij zal brengen. De manier waarop hij het brengt is onovertroffen, veel effecten op de juiste plaats met zijn Pioneer, maar de nummers die er achter liggen klonken minder. Wat gemakkelijk scoren. Meer op het gras gezeten en praatjes gemaakt dan aandachtig geluisterd.

DJ Koze mocht een lang set spelen op het Kompakt terras. Er stond heel weinig publiek toen wij rond 20u kwamen kijken maar Koze heeft genoeg ervaring om dat niet tussenbeide te laten komen. Gewoon rustig een feestje bouwen met de mensen die daar wel zin in hadden. Daarna helaas niet meer bij de Duitsers geraakt. Ik had Burger/Voigt nog eens willen zien en Michael Mayer stelt nooit teleur.

Ondertussen zijn we ook bij Timo Maas gepasseerd. De man die faam verwierf met breakbeat klassieker Doom days draait al lang mee. Ik had hem nog nooit achter de draaitafels gehoord maar dat viel goed mee. Zuivere mixen en een lekkere drive in zijn set die zich ergens tussen House en toegankelijke Techno bevond. Aangezien De Schorre erg uitgestrekt is hebben we vaak halve sets gehoord waarvan je achteraf wou dat je er van het begin voor gekozen had. Dat was het geval bij Josh Wink die naast Zabiela stond geprogrammeerd. Zijn laatste half uur was uitstekend. Klassieke Techno en Acid House. Het mixen van Ron Trent?s Altered States (Southside Terrace) met Lil? Louis Videoclash was rommelig maar beide nummers zeggen alles over de kwaliteit. Een van die pioniers die na twintig jaar nog altijd op niveau draaien. Zijn seventies disco snor was maar een detail achteraf. Rond 22u kon je de spanning beginnen voelen en nam de drukte op het strand alsmaar toe. Sasha & Digweed was voor velen de absolute topper van het weekend. Gelukkig dat Paul Van Dyk en Moby de grote massa naar het hoofdpodium hadden gelokt. Dat ze het ook alleen kunnen hebben ze al bewezen maar samen draaien in Belgi? bleek toch iets speciaal te zijn. Donkere stuwende ritmes, bevreemdende synths en knallende baslijnen om tegen het einde steeds meer te climaxen met een wall of sound. Enkel tijdens het megalomane vuurwerk was er genoeg sfeer om de intensiteit van hun set te verantwoorden. Al kon dat de pret niet bederven, het waren tenslotte de laatste momenten van een uitmuntend weekend. Eind goed, al goed.

In totaal kan je hier een 25-tal (voorlopig onbewerkte) videos bekijken verspreid over de komende dagen. Kom dus af en toe eens kijken naar updates. De foto’s, ongeveer 600 stuks, en de report volgen in de loop van de week.

Hebben we een video verkeerd getagd of wil je iets kwijt? Laat het ons weten in de comments.

We steken van wal met de absolute headliner op de main stage op zondag, Moby:

In het Caf? stond Matias Aguayo geprogrammeerd. Hij bracht een one man performance show waarvan de opstelling te vergelijken is met Lopazz of onze eigenste Stijn. Hij bootst met zijn stem electronische geluiden na en zingt mee op de muziek. Acts zoals deze zijn de perfecte opwarmers en sfeermakers. Daarna kwam Einzelkind. Hij bracht een set van anderhalf uur met veel eigen producties. Ik had de verkeerde sound in gedachten, die van Get Physical, maar Einzelkind bracht vooral funky house.  Daardoor slaagde hij erin een zomerse sfeer neer te zetten in het Caf?.  Het grootse deel van DJ T miste ik want wanneer ik even beneden was, ben ik bij Tiefschwarz blijven hangen. Het volume van de muziek was gelukkig al een beetje naar beneden gehaald.  Net zoals bij Joris Voorn stond de muziek in het begin beneden zo luid dat het echt onaangenaam was. Reden om naar het Caf? te gaan of soms ook wel om naar huis te gaan op het einde van de nacht als het Caf? gesloten is ( wat misschien af en toe niet zo slecht is ^^ )

Tiefschwarz wisselden ongeveer elke 15 minuten van sfeer en muziek. Zo zaten er vele chunken latin beats in die overgingen in strakkere minimal house of meer techy sound. Ergens kan ik dit wel volgen. Maar zelden laat dit bij mij een topset na omdat het maar weinig een mooi opgebouwd geheel lijkt . Het is wel ideale feestmuziek. Feest omdat het ten gepaste tijden naar een climax gaat en andere richtingen inslaat die verrassen en het zeker geen rechtlijnige set is. Maar doordat het voor mij ergens allemaal kleine stukjes lijken, kan ik nooit echt zeggen wanneer de set zijn hoogtepunt had.

Audiofly bewees dat hij ook zonder zijn dj partner een stevige set kan neerzetten. Hij mixte feilloos alle soorten house aan elkaar die die avond aan bod kwamen in de verschillende zalen. De perfecte samenvatting dus van de nacht en een ideale afsluiter. Een meisje slaagde er zelfs in de reuzedriehoek te beklimmen en even mee te dansen bij de dj. Plots doken ook DJ T, Ruede Hagelstein, Einzelkind en Ali Schwarz weer op om samen met Audiofly verder te feesten. DJ T waagde zich ook even op de grote driehoek en nam de hele avond door foto?s en maakte filmpjes.  Het was dus meer dan een geslaagde avond, mede dankzij de uitgelaten feesthouding van de dj?s zelf. Ook door de ietwat lagere opkomst waardoor het niet te warm was en er voldoende ruimte was om te dansen.  Muzikaal gezien veel latin invloeden, drums en cross over house die ?zomer? en ?feest? uitriepen.

Hieronder wat sfeerbeelden in beeld en klank…

Aangezien Frankfurt een eind verwijderd is, verkozen we om daar het weekend door te brengen. Zaterdag vertrokken om onze tent neer te plaatsen op een 4 sterren camping aan een van de vele meren in Duitsland. Netjes geregeld en voorzien van alles dat je kan wensen. Na een lange autorit in 32? is er niets frisser als een duik in het koele water.

Het festivalterrein was een groot grasplein rond een afgelegen brug, tevens de enige plek die een klein beetje schaduw gaf. Het zou een van de warmste dagen van het jaar blijken te zijn. Wat onvermijdelijk een effect had op de sfeer. Niet uitgelaten, eerder genieten. Geen opstootjes, wel gemoedelijk. Desondanks stond er aan de drie podiums een massa mensen te dansen tot het zweet letterlijk van hun gezicht droop. U mag mij daar zonder probleem bij rekenen.

De Wighnomy Brothers waren onze eerste afspraak om 11u ?s morgens. Gabor en S?ren staan bekend om hun eclectische mixen. Ditmaal kregen we een schitterend versie van Simon & Garfunkel?s The sound of silence, een accapella van president Obama en de obligate Michael Jackson klassieker Don?t stop till you get enough. Daartussen een frisse selectie House en Techno platen. Weinig bekends, wel heel goed. Het tempo was lekker aangepast aan het vroege beginuur. De mannen hadden er zelf ook veel pret in, waarschijnlijk hun bed nog niet gezien, en trakteerde ons op een indrukwekkende moonwalk. Ganz toll.

A Critical Mass is een project van het Innervisions label. Henrik Schwarz, ?me en Dixon spelen met z?n vieren live in de trend van hun The Grandfather Paradox album. Opbouwende House die teruggaat naar de essentie. Erg geconcentreerd stonden ze aan allerlei knoppen te draaien. Leave my head alone brain was een hoogtepunt. Meer moet dat vaak niet zijn.

Magda was vervolgens de keuze van de meerderheid. Minus dj?s zijn nooit mijn favorieten geweest maar wat de Poolse op Love Family Park uit haar mouwen schudde mag gerust uitstekend genoemd worden. Diepe Techno met veel Dub geluiden die alsmaar steviger en elektronischer klonk naarmate de set vorderde. Ze kreeg ook veel reactie van het publiek. In een club is het geluid van Magda vaak te weinig energiek maar in open lucht was het onweerstaanbaar om niet dansen op een van de beste sets van het festival.

Op het kleinste podium begon Karotte rond 16u. De man die altijd zin heeft in een feestje is een bekende gast in Duitsland. Onlangs nog behoorlijk in Cafe D?Anvers maar bij ons vooral bekend om zijn fantastische set op Sheer in 2008. Het publiek had er duidelijk zin in. Hij speelde een van z?n betere sets. Geen wereldschokkende mixen maar wel zeer degelijke Minimal House met rollende baslijnen en herkenbare samples. Toen JFK?s Ich bin ein Berliner voorbijkwam werd dat begroet met euforie. Rare Duitsers. De twee mannen die zich voor de gelegenheid als wortels hadden verkleed mochten plaatsnemen op het podium en zweepten het publiek verder op. Karotte lachte zicht te pletter en ging verder met plezier maken en strakke platen opleggen. Schitterende dj!

Tegen het einde van de set van Karotte begon de hitte wel erg hard door te wegen zodat er ons geen andere optie restte dan de schaduw op te zoeken om rustig te bekomen en iets te eten. Met Underworld?s Dark & Long, Two Months Off en het onverslijtbare Born slippy op de achtergrond was dat meer dan aangemaan.

De set van Sven Vath hebben we zonder nadenken aan ons voorbij laten gaan om de laatste drie uur van Sense Club te horen. Ricardo Villalobos en Luciano samen achter de draaitafels is altijd een voltreffer. Hun gevoel voor ritme, de exotische melodie?n en kurkdroge beats zorgden voor een speciale sfeer. Ze hadden weinig aandacht voor mixen maar ik heb nog niet vaak een dergelijke combinatie van Disco, Samba en House met die dwingende Minimal Techno kicks gehoord. Ze waren beide in grote vorm. Vooral Luciano zorgde voor het ene hoogtepunt na het andere. Ricardo was meer bezig met de mensen in de VIP maar als hij overnam mocht je zeker zijn dat hij een obscure klassieker ging opleggen. Het laatste uur was er een om in te kaderen. De zon die onder de wolken zakt, motregen om de bloedhete lijven af te koelen, vuurwerk op de achtergrond en een geniale Sense Club. Het einde van dit festival kon moeilijk beter.

Achteraf bezien was onze reis naar Duitsland een goede kennismaking. Sommigen gaan dit weekend al terug voor Blauer See. Ik ga wachten op Green en Blue in september, al is de kans groot dat we in augustus ook gaan als we hier onze gading niet vinden.

Ik had me aan een overvolle Vooruit verwacht. Het zweet brak me al uit alleen al bij het denken aan hoe warm het zou zijn in de concertzaal.  Dit bleek nog allemaal goed mee te vallen. Een goed gevulde Vooruit maar genoeg plaats om te dansen en ook genoeg lucht om naar te happen. Niets stond dus in de weg om ten volle te genieten van de sets.

Op Kozzmozz voel ik me toch steeds de vreemde eend in de bijt. Al is het maar omdat de verhouding man-vrouw nog meer scheefgetrokken is dan een Ultra of Beats of Love. Kozzmozz trekt ook een heel ander publiek aan. Dat er niemand op mijn voeten getrapt heeft ( ik had open slippers aan) vond ik al een prestatie op zich. Wie spreekt nu nog van opgefokte technofeesten met een gespannen en aggressieve sfeer? Misschien was dit wel door de fijne gebalanceerde techno van Dettmann. Een paar keer was de platenkeuze ietwat verrassend of verkeerd ingeschat van Dettmann zelf, die ook even leek te fronsen. Jammer dat het zo kort was. Dettmann is op zijn best als hij lange sets speelt. Hij sluit af met het prachtige ?Arcade? van Santiago Salazar en staat zelf te genieten van de reactie van het publiek. Dettmann komt nog een paar maal zelf meedansen bij de andere dj?s op het podium die avond.

Pacou speelt dan weer een heel opgezweepte, monotone, hardere set. Een groot contrast met Dettmann en ook wat jammer aangezien het een live set was en dus wel veel variatie mogelijk was. De live duurt een uurtje en laat niet bijzonder veel na bij me. Dan neemt Robert Hood over.  Bijna exact twee jaar terug stond hij ook op Kozzmozz. Het tempo wordt serieus opgetrokken en zware psychedelische acid sounds worden tussen de loeiharde beats gesmeten.  Zij die lazen dat deze man de minimal in de minimal techno op een gelijke hoogte bracht met de techno, zouden wel eens teleurgesteld kunnen geweest zijn want waarvoor de term minimal nu staat, is helemaal niet te vergelijken met de producties en sets van Hood.  Hij gaf aanzet tot het verder ontwikkelen van de sound maar wat hij maakt blijft heel geladen en helemaal niet zo stripdowned als vele minimal van vandaag. Ergo Hood brengt vooral zijn jaren 90 invulling van ‘minimal techno’. Halverwege Hood gaan we dan toch even naar buiten om wat af te koelen van de drukke(nde) muziek.

We passeren ook af en toe de Ultra zaal die opgesteld was in het kleine zaaltje net achter de grote zaal. En waar jammer genoeg de ramen niet openstonden en het toch een beetje te warm was.
Na de set van Robert Hood ( +/-1,5 u) neemt Kozzmozz resident Kr!z over die de avond perfect afsluit. Getuige de filmpjes en het publiek die op het einde van de set om meer vraagt. Ik onthoud vooral de vele invullingen van ?techno? die avond.  Subgenres van techno die misschien een aparte plaats verdienen op een nieuw concept zoals bijvoorbeeld de diepe sound van Dettmann. Een geluid dat steeds meer mensen aanspreekt.

Kr!z

Einde Kozzmozz

Verder nog deze heel fijn gemaakte filmpjes van Psytox gespot

Even hadden we de ijle hoop om het festival te kunnen combineren met enkele bezienswaardigheden (Sagrada Fam?lia, Park G?ell, Montju?c, Casa Mil?), het was immers mijn eerste keer Barcelona. Snel dat plan opgeborgen toen we de artiesten op Sonar de Dia, Sonar de Nit en de ontelbare Off-Sonar feesten bestudeerden. Naast het offici?le programma hebben ontelbare House en Techno labels een showcase, roof en beach party of label night. Ja, zo noemt men dat daar. Sonar is er niet alleen voor de gewone toeschouwer. Veel mensen uit de professionele muziekwereld komen naar Barcelona om contacten te leggen en nieuwe artiesten te ontdekken. Een greep uit het aanbod? Moon Harbour, Kompakt, Cocoon, Cadenza, Vakant, 8bit, Remote Area, Soma, Secretsundaze, Treibstoff, Mobilee, enz. Een overrompeling van Duitse labels en artiesten. Keuzes maken was nooit zo moeilijk. Buiten Horse Meat Disco zijn we echter niet veel flyers van een ander soort feest tegengekomen. Of we hebben niet goed gezocht.

Sonar de Dia 18.06

Een wereldstad is altijd overweldigend. Hoezeer we ons hadden voorgenomen om het dagprogramma van de eerste dag volledig mee te maken, de tijd vliegt voorbij. Na een snelle opfrissing in ons schamel hotel, hebben we ons gehaast naar El Museu d’Art Contemporani (MACBA) en El Centre de Cultura Contempor?nia (CCCB). Het moderne, witte gebouw is ontworpen door de Amerikaanse architect Richard Meier en werd geopend op 28 november 1995.

Waarom al die haast op vakantie? Om 16u begon Jeff Mills aan een exclusieve set van zijn alter ego The Wizard. In de jaren tachtig speelde hij regelmatig op WHYP met The Electrifying Mojo, de legendarische radiojockey die een generatie zwarte jongeren uit Chicago en Detroit naar Europese en Amerikaanse dansmuziek leidde. Mills speelde een fantastische set die bulkte van klassieke Disco, Synthpop, Hip-Hop en Elektro. Geconcentreerd achter de decks en met precisie gemixt. Zo kennen we hem. Uitstekende start van de dag! Daarna stonden Luomo en Filastine op het programma maar wij verkozen een rustig terras om de reis te verteren. Vooral het missen van de breakcore en broken beats met etnische invloeden van de in Barcelona residerende Columbiaan ligt op mijn maag. Als je graag eens wat anders hoort, zoek dan zeker zijn Dirty bomb op het Soot Records label van de onnavolgbare DJ /rupture.

8Bit vs Bloop

De eerste nacht hadden we onze pijlen gericht op Take-Off, dat een indrukwekkende line-up had samengesteld. Layo & Bushwacka, Matthias Tanzmann, Guy Gerber, Martinez, Johnny D en vele anderen. Eenmaal aangekomen bleek er iets niet te kloppen. Tanzmann stond te draaien voor een achttal verloren gelopen feestgangers en nergens op de kleine locatie viel er enige drukte te bekennen. Achteraf verhalen gehoord dat die louche organisatie niet te betrouwen valt. Na lang twijfelen uiteindelijk de muziek gevolgd die 500m verderop weerklonk. Dat bleek het Sugarbeat strand te zijn waar een 8bit vs Bloop labelnight plaatsvond. Van een gelukkige ontdekking gesproken. Labelmanager Nick Curly, DJ Wilde en Martin Czubala speelden een lang uitgerekte B2B met rollende basslijnen, zomerse melodie?n en opzwepende kicks! Ons soort feest, laat dat duidelijk wezen. Tegen de vroege uurtje verscheen de zon aan het oppervlakte: voetjes in het zand, lekkere temperatuur en genieten! Om 6u was het daar onherroepelijk gedaan, blijkbaar de nieuwe regel tijdens Sonar. Hoe we uiteindelijk terug het centrum van Barcelona hebben bereikt is een ander verhaal.

Sonar de Dia 19.06

Op de tweede dag van Sonar hadden we enkele artiesten met stip aangeduid.

La Roux staat al enkele maanden in mijn muziekspeler met een Skream remix. Live bestaan ze uit het duo Elly Jackson, Ben Langmaid en een extra muzikante. Goede Elektropop, dat bestaat ook, die refereert aan The Human League, Kate Bush & Prince. Haar stem deed me meerdere malen denken aan Sarah McLachlan, de zangeres van Delirium?s Silence. Het contrast tussen stem en donkere breakbeat productie maakten het een geslaagd optreden. Afsluiten deden ze met hun toekomstige hit: I’m going in for the kill. I’m doing it for a thrill. Oh I’m hoping you’ll understand. And not let go of my hand!

Bass Cleff was de volgende op onze lijst. Deze Britse producer kwam voor het eerst op onze radar met het album A Smile Is A Curve That Straightens Most Things, een aloude wijsheid! Zijn analoog geluid schippert tussen Dubstep en Electronica. Live combineert hij zijn machines met akoestische instrumenten waar menig lokale fanfare jaloers op zou zijn. Erg origineel en bij voorkeur te nuttigen in aangenaam gezelschap en mooi weer!

Een van de meest geciteerde groepen van het moment mocht de Sonar Hall afsluiten. Mica Levi heeft een klassieke opleiding gevolgd maar stortte zichzelf verbazingwekkend op de Grime en Garage sc?ne in Londen. Met The Shapes debuteerde ze als popproject op het label van Matthew Herbert, die vervolgens het nieuwe album ??Jewellery?? produceerde. Hoekige ritmes en na?eve melodie?n heersen hier. Live monde dit alles uit in een strakke jamsessie. Met haar charisma bespeelde Micachu het publiek zonder probleem. Ook haar groep bestond uit goede muzikanten, waarbij vooral de drummer alles uit de kast haalde. Spannend optreden.

Sonar de Nit 19.06

Omdat het onze eerste keer op het festival was, hadden we voor een passe-partout gekozen. Dat betekende dat we twee nachten naar de grote hallen van Sonar By Night moesten verhuizen. Onze voorkeur was dag twee met Orbital maar ook vanavond stonden er enkele grote namen op het programma.

Grace Jones dus. De Discodiva maakte vorig jaar een opmerkelijke comeback met Hurricane, een uitstekend album met producties van onder anderen Sly, Tricky en Brian Eno. Het optreden had een groot cabaretgehalte met kostuumwisselingen op de koop toe maar haar lichtjes arrogante pose blijft een hoge aantrekkingskracht hebben. Nieuw werk (Hurricane, Corporate cannibal) en oud werk (I?ve seen that face before, Slave to the rhythm) werden netjes afgewisseld. Het geheel komt ondanks de professionele groep te routineus over om echt spannend te worden maar als liefhebber van het genre was het leuk om al haar hits live te horen. Voor een pensioengerechtigde dame begrijpt ze nog steeds hoe ze een uitstekende show moet geven. Straf.

Om in de stemming te blijven stonden James Murphy en Pat Mahoney geprogrammeerd. Het brein en de drummer van LCD Soundsystem/DFA zijn beide notoire Disco verzamelaars. Onder dat mom hebben ze vorig jaar een mix gemaakt voor Fabric die bij ons nog altijd op herhalen staat. Tijdens Sonar deden ze dat kunstje nog eens over. Discoklassiekers, Acid House, Burnin? love, Carly Simon, I?ll house you. Je zag de heren glunderen. Op zich een uitstekende set maar de muziek kon niet doen vergeten dat je in een grote, kale hal stond met een aantal duizend makke Spanjaarden. Weinig feest, toch genieten.

Andere koek was de daaropvolgende set van Richie Hawtin. Het plan was oorspronkelijk de BBC stage van Mary Ann Hobbs met Gaslamp Killer en Martyn maar op onverklaarbare wijze in de grote hal blijven plakken. De ervaren Canadees weet dat ze in Spanje hun Techno graag snel en hard hebben. Ze werden op hun wenken bediend. Tijdens een set van Hawtin vervagen de grenzen tussen live en dj. Constant is hij knoppen, faders en laptops aan het bewerken. Waar anderen platen mixen gebruikt hij allerlei loops en effecten. Loeiharde klassieke techno dat sterk leek op werk van zijn alter ego Plastikman. Na een tijd had ik het gevoel dat een normale plaat af en toe geen slecht idee zou zijn. Afwisseling was welkom. Het spektakel achter ons gelaten en teruggekeerd naar het centrum.

Sonar de Dia 20.06

De laatste dagprogrammering was op papier de beste met showcases van RBMA (Red Bull Music Academy), Raster-Noton en Ed Bangers.

Die laatste zijn niet meteen een favoriet van ons maar je moet ze toch krediet geven voor hun inventieve programmering. Geen toppers van het label buiten manager en diskjockey Busy P maar nieuwe gasten als DSL, Breakbot, Outlines en James Pants brachten meer dan verwacht. DSL gaat richting traditionele Hip-Hop met de obligate MC + DJ?s opstelling en gaf een degelijke show. Niet baanbrekend maar wel een lekker opzwepend begin. Breakbot staat bekend als een groot talent in Frankrijk waar hij onder andere door Pilooski en Laurent Garnier getipt wordt als toekomstige ster. Zijn geluid leunt aan bij de alombekende scheurende Elektro van Justice, Para One of Sebastian maar klonk als elektronische Funk met Daft Punk, Bucketheads en Superdiscount samples die het geheel een onvoorziene wending gaven, een meerwaarde als u het zo wil stellen. Breakbot zou wel eens snel kunnen doorbreken, als was het maar voor het schitterende Penelope pitstop. Vanaf daar nam Ed Bangers een duik in de muziekgeschiedenis. Outlines was een duo dat platen als Hall & Oates afwisselde met Joey Beltram?s Energy flash. Rare combinaties waar wij wel van houden. Als laatste was het aan James Pants. De man van Stones Throw gaf nooit de indruk een dj-set te spelen. Het was met alle plezier platen opleggen die hem na aan het hart liggen. Electroboogie, Disco en Rap of Marvin Gaye, The Doors, Jefferson Airplane, Model 500 en The Breeders. Heerlijk om zonder ooglappen tussen genres heen te kunnen schipperen.

Tussendoor ook Cardopusher. Luis Garb?n komt van ver uit de ondergrond. Zijn excentrieke kant heeft het laatste jaar plaatsgemaakt voor een toegankelijker geluid. Ergens tussen Dubstep, Breakcore en Elektronica. De lome Dubstep in het begin van zijn set was aangenaam maar met nog zoveel te doen op die laatste dag hebben we het niet lang getrokken in de bloedhete Dome.

Wat rondgelopen tussen de vele standjes in de demoruimte (de nieuwe MP3 mixer van Steinberg ziet er fantastisch uit) terwijl anderen de demo van Carl Craig hebben gevolgd.

De afsluiter van Sonar de Dia was de showcase van Raster-Noton. Het einde van Byetone was snoeiharde industri?le Elektrotechno met hopen distortion. Een unieke ervaring waarin geluidsgolven en visuals vrij spel hebben. Alva Noto ging nog een stap verder met gevaarlijk klinkende Elektronica die diep geworteld lijkt in de traditie van Kraftwerk. Voeg daar een leger subbas toe en je hebt de kale, uitgebeende sound van Carsten Nicolai?s alter ego. Een ervaring om nooit te vergeten, dankzij het geluid van het Raster-Noton label dat meer dan ooit in de belangstelling staat.

Sonar de Nit 20.06

Voor de tweede nacht op rij begaven we ons naar de grote hallen van Sonar de Nit. Het legendarische rave duo Orbital stond meteen op het programma bij het aankomen.

Sinds het missen van hun optreden op Pukkelpop 2001, was ik aan het wachten op een kans om een van mijn favorieten aan het werk te zien. Aangezien ons enthousiasme tot ongekende hoogte was gestegen, zal ik mij voornamelijk beperken tot de beelden. Belfast, Chyme, Halcyon. Het was fantastisch! Kijkt u vooral zelf:

Sonar By Night sloten wij af met een van d? diskjockeys van het moment. Marcel Dettmann is resident van het eerste uur in de Berlijnse superclub Berghain/Panorama Bar en werkt bij Hardwax. Dettmann?s rauwe, ongecontroleerde sound speelt perfect in de huidige trend om terug te keren naar het oude industrieel en analoog geluid. Zijn huidige samenwerking met Shed als Deuce geeft daar een goed voorbeeld van.  We hebben hem in mei nog een sublieme set weten spelen op Subscape in Cafe Capital maar ook nu stond zijn set als een huis. Gemene baslijnen, gestoorde melodie?n en zijn onnavolgbare mixtechniek. Ik sta nog steeds te watertanden van zoveel power! Beter hadden we niet kunnen eindigen, al hebben we later gehoord dat Carl Craig nog een feest in open lucht heeft gebouwd.

Secretsundaze @ La Terrrazza 21.06

Nu de dagprogrammering van Sonar afgelopen was, hadden we tijd genoeg om rustig te recupereren en een namiddag in het stadscentrum door te brengen. Lekkere tapa?s en antioxidantdrankjes. Een verdiend rustmoment dat broodnodig bleek na drie dagen beats en bleeps.

?s Avonds besloten we nog eenmaal verse kleren aan te trekken om Barcelona?s bekendste club te bezoeken. La Terrrazza is een prachtige club in Romeinse stijl, deels uitgehouwen uit een berg. Een goed geluidsysteem maakt het plaatje af. Het bekende Engelse concept Secretsundaze was de gastheer van de avond. Geen idee wanneer welke artiesten hebben gespeeld, het was er nogal druk door de toevloed van Britse toeristen, een wederkerend fenomeen op Sonar. Achtereenvolgens was het volgens ons observatievermogen de luchtige Tech-House van Mellon, dromerige en digitale Deephouse van Gilles Smith & James Priestley en de meeslepende en organische House van Ame & Dixon. Ondanks de goede muziek raakte de sfeer nooit op niveau. De makke Britten bleken hun beste pijlen al verschoten te hebben. Wij trokken ons daar niets van aan. Met ons twee?n hebben we niet stilgestaan. Vastbesloten om de laatste momenten in Barcelona op de juiste manier af te sluiten. Het einde hebben we niet gehaald, er wachtte ons tenslotte een vroege vlucht en lange terugreis.

Op het vliegtuig hebben we reeds besloten dat we volgend jaar terugkeren. Sonar de Dia was een voltreffer maar het nachtgedeelte gaan we onder voorbehoud laten vallen. Er is gewoonweg zoveel keuze dat op voorhand plannen geen nut heeft. In 2010 zien we wel wat de nacht/ochtend ons brengt.

Foto?s van onze vakantie en het Kazz Ema vs Livet / Remote Area vs Oslo feest zouden snel moeten volgen.

Dat zal ongetwijfeld liggen aan de goede bereikbare locatie van de Bozar aan het centraal station van Brussel.  Ik wil ook even pleiten voor het uitgaan per spoor.  Veilig, relatief goedkoop en vooral milieubewust!  Ach stop met die groene praat…Zeg ons liever hoe het was. Ik was me bewust van de reputatie die Statik Dancin heeft en mijn verwachtingen zijn dan ook volledig ingelost.  Met een line-up zoals deze kon het ook niet anders: Efdemin, N?ze (live) en Darko. Ik weet niet wat ik nog moet toevoegen aan mijn commentaren over de dj prestaties van Efdemin.  De man kan als geen ander een sfeer neerzetten en laat de bassen droppen als bommen. Hij kiest niet voor de gemakkelijke weg maar onderricht zijn publiek met essenti?le house en een vleug minimal.

Efdemin sluit zijn set af met de magistrale ?bittersweet remix? van Acid Bells door Martyn, terwijl Okinawa 69 ( de mannen die de visuals voor hun part namen) het doen ?regenen? binnen ( zie filmpje). Ik denk dat voor de meeste mensen een tropische regenbui echt welkom zou geweest zijn op dat moment, aangezien het in de Bozar ondertussen heel warm geworden was.  De visuals van Okinawa zijn trouwens heel ?af? en passen perfect bij de avond en de strakke witte zaal met ?planch? vloer, die anders misschien net iets te koel zou geweest zijn ( ondanks de houten vloer dus). De beelden worden ook geprojecteerd op de witte zuilen en de zijmuren. De klank zit trouwens ook goed, vooral in het midden van de zaal. Iets wat me toch niet zo evident lijkt in zo?n zaal. 

Het olijke Parijse duo N?ze neemt over. De ?goofy house? met live vocals van de twee werkt aanstekelijk. Er wordt opvallend veel meegeswingd en geklapt op de beat. Er zijn waarschijnlijk wel meer mensen gekomen voor het duo, want bij hun hits ?Remember Love?  en ? You have to dance? is er veel respons vanuit de zaal. Of het was misschien voor velen een welgekomen stijlverandering met Efdemin? Zelf werken de twee zich in het zweet. Naast het feit dat ze bijna altijd een hoedje dragen ( toch zeker in het begin) is show verkopen ook een van de kenmerken van N?ze.  Een live act vraagt natuurlijk wel meer entertainment op het podium dan een dj. Al vind ik uitbundig dansen en dito expressieve mimiek bij een dj ook veel leuker dan een minimale heupbeweging, al is het maar om naar te kijken. Zo ook bij Efdemin. Die laat het dj?n weer lijken op zwaar werken, ?een echte stiel?. Hij loopt van de ene draaitafel naar de andere, luistert minitieus naar de beatmatching door als het ware bijna tegen de plaat aan te gaan liggen en smijt de volgende track er helemaal achteroverhangend met gestrekte armen in. Check youtube er maar op na.

De live act duurt ongeveer een uur en daarna is het aan Darko om de avond af te sluiten. Wanneer Darko opent met de Marco Carola remix van M train to Brooklyn van Loco Dice is de mood gezet. Van daaruit gaat het een flink stuk steviger en is het ook duidelijk dat het zomer aan het worden (/ is).  Hypnotiserende beats,een zeer strakke vibe en dus vooral veel trommels. Niet alleen dus hoedje af voor N?ze en hardwerkende Efdemin, maar dus ook voor de organisator zelve. 

Als ik dan nog even iets groens mag zeggen: het was ook aangenaam dat er niet gerookt mocht worden in de zaal, die normaal gezien deel uitmaakt van het museum. Daardoor was er ademruimte en wat minder warm dan het er normaal gezien zou zijn met zoveel mensen. Voil?, daarmee heb ik het allemaal gezegd. Andere kijk en report op de avond hier ook op Allnighters te vinden.

Efdemin: Acid Bells ( Martyn’s Bittersweet Remix) @ Statik Dancin

het duo N?ze

N?ze

Efdemin en N?ze

Sinds het feest van Darko naar Het Paleis van Schone Kunsten is verhuisd, was ik nog niet geweest. De oude locatie, Recyclart, is een oud, klein, bloedheet en donker treinstation dat in alle opzichten aansluit bij de muziek en sfeer. Bozar is euh, anders. Een ruime, moderne zaal met een uitstekend geluidssysteem en de projecties van de VJ, later meer daarover, komen er perfect tot hun recht. Het is echter nogal steriel en fel verlicht met een uitlopend publiek aangezien de locatie toch toegankelijker is. Geen idee of iedereen aanwezig was voor de goede muziek. Recyclart wel gezelliger maar ze bereiken meer mensen, wat toch ergens belangrijk is.

We zijn met het mooie weer in het achterhoofd vroeg vertrokken naar de wijk rond de Kunstberg. Veel mensen op straat, lekker eten en leuk gezelschap. Goed begonnen. Rond 1u zijn we naar Bozar gewandeld want Efdemin stond al vroeg op het programma. Op dat moment waren de trappen rond de locatie al ingenomen door dat typische allegaartje van mensen in Brussel.

Philip Strollman is geen onbekende. Hij heeft al met succes in Fuse & Club Silo gespeeld en onlangs stond hij op het schitterende Resonance festival in Gent. Ook zijn producties hebben snel naam gemaakt: “Acid Bells”, onlangs nog herwerkt door de immer uitstekende Martyn, “Bergwein” of het ouderwets prekende “Just a track”. Moet het nog gezegd worden dat Efdemin een favoriet van het huis is? Zijn set was weer uitstekend. Ergens tussen opzwepende House en dwingende Techno gecombineerd met wat Inner City strings. Een paar oude house klassiekers gehoord op +8. Straf gemixt ook! Wij vonden het schitterend, wat resulteerde in gewaagde danscombo’s en vuisten in de lucht. De visuals werden verzorgd door het Keulse collectief OKINAWA 69. Op een groot scherm en de zijmuur van de zaal. Heel spacey en een echte meerwaarde!

Als tweede gast van de avond hadden we N?ze (live), bekend van Circus Company of Get Physical Music. Ze maken deel uit van de nieuwe golf Franse artiesten waaronder ook Ark, Dave Aju of dOP. Het contrast met Efdemin was groot. Noze staat live voor ongewone baslijnen en onvoorziene melodie?n. Er wordt ook nogal raar gezongen. Op plaat kan ik het appreci?ren maar in Bozar sloeg het niet helemaal aan. Best origineel maar nogal rommelig . Was de overgang van de strakke set van Efdemin te groot? Wij besloten, zoals een groot deel van het publiek, niet te wachten op de set van Darko.

Ik denk dat we deze zomer wat vaker in Brussel gaan rondhangen. Altijd wel iets te beleven.

Ik ben redelijk laat aangekomen zodat er weinig zinnigs te zeggen valt over de Dynamic Brothers.

Meteen naar de set van Seuil!
Deze jonge Fransman released sinds 2006 donkere minimal House en Techno met rollende baslijnen. De die-hards kennen hem van de LessIzMore feesten in Fuse en Parijs. Zijn doorkomst in Silo was niet baanbrekend maar we hebben wel een dj gehoord die zijn vak kent. Dwingende tribal Techno en House en obscure geluiden om de spanning erin te houden. Soms wat eentonig voor anderen maar ik heb mijn baslijnen wel graag droog en effici?nt. Dat dit niet zijn eerste keer was kon je best opmerken. Tijdens het mixen nieuwe nummers zoeken, ondertussen nog wat bijpraten en handjes in de lucht smijten. Seuil is een party-dj, dat staat vast!

Het contrast met Martinez was groot in het begin. De minzame Deen ging terug naar start en begon zijn set zorgvuldig op te bouwen. Met de laptop naast de decks legde hij de ene bombastische plaat op de andere. Loopy Techno en House, veel strings en lang uitgesponnen melodie?n. Een eigentijds geluid met een knipoog naar het verleden. De twijfelaars werden snel overtuigd en iedereen leek te worden meegesleurd in zijn trip. Martinez geniet een uitstekende reputatie als dj. Wij kunnen enkel bevestigen!

De weg lag toen al breed open voor Dezz Terquez om het feest op gepaste wijze af te sluiten. Helaas kan ik u daarover weinig melden. De plicht roept soms ook op zondag!

Down_Under gaat nu op zomervakantie maar op 17 oktober mag u hen terug verwachten in uw favoriete Leuvense club voor 1 Year Down_Under!

Echter, verjaardag vierend sinds donderdag, je hoort me al komen, haalde ik het die zaterdag uiteraard niet op het concertgewijze onmenselijk vroege openingsuur. Om de gemiste lading toch volledig te dekken kreeg ik bijzondere bijstand en werd deze report zelf zowaar een mixed report. Here it goes!

Na edities op Nature One (Germany), underground-club Tomba Tomba (Warsaw), Waalse top-club Pulse Factory (Tournai) & de chique Salle Noire @ NOXX (Antwerpen), organiseerde het Leuvense minimal-progressive concept KetaLoco nog eens een thuismatch in Leuven. Plaats van het gebeuren was deze keer niet minder dan Het Depot, Leuvens hipste concertzaal tegenover het station.

Meteen bij het binnenkomen in Het Depot viel op dat er werk van gemaakt was. Veel ruimte, speciale decoratie en originele visuals van EyeScream zorgden voor de ideale locatie om eens stevig uit de bol te gaan. Donnie sets The X’Mple (voor de gelegenheid speelden ze deze keer samen) zetten de nacht op een technisch hoogstaand niveau in. Minimal techno die niet verveelt en hun persoonlijke fans waren zelfs al om 20u present in een nu nog heel kalme concertzaal. Hierna volgde Tex Taiwan, een jonge, maar energieke band uit Antwerpen die je nog het best met Nid & Sancy en Vive la F?te kan vergelijken. Of de zangeres op de juiste toonhoogte zong, kan ik niet verzekeren, maar een prettig gestoorde openings-act voor KetaLoco was het in ieder geval wel.

Om 22u begon de massa binnen te sijpelen en was het de beurt aan de eerste KetaLoco-resident, dj Caspar. In Leuven is hij al enkele jaren bekend als co-organisator en resident-dj van Eargasm en KetaLoco. Met zijn vrij brede muzieksmaak en aanstekelijke en toegankelijke minimal getinte mix bracht hij op een voor een KetaLoco vrij vroeg uur, de ambiance er al goed in! Tom Dazing nam van hem over. Hij ging duidelijk voor drogere minimal techno, waar iets minder uitbundig op gereageerd werd. Jamie Jones, met underground-hits als Panic & Amazon, de headliner van de nacht, dreef het tempo serieus op rond middernacht en de gekheid barstte los. Zijn eerste uur was enorm sterk, maar ik had de indruk dat naar het einde toe de vermoeidheid van 3 buitenlandse gigs op een weekend toesloeg. Afsluiter en eigen track Summertime deed dan weer veel handen in de lucht gaan.

De closing was deze keer voor don Santos, een andere KetaLoco-resident. Don Santos, die een zwaar ongeluk achter de rug heeft en de KetaLoco on tour in Warsaw gedwongen had moeten missen, maakte in heuse rolstoel-style zijn langverwachte come-back. En wat voor een!

Hierna trok het ganse zootje richting Der Machine om daar de boel verder op zijn kop te zetten op de ?secret afterparty?! Hier lieten in eerste instantie vooral Tom Dazing vs Gols zich van hun afterparty kant zien. Tot jolijt van de feestvierders. Zelfs de bereidwillige Jamie Jones was ook daar nog steeds aanwezig en nam er zelfs opnieuw plaats achter de decks. Cheers mate! Hij werd vervolgens nog even afgelost door Donnie sets The X-Mple, van wie ik na wat technische troubles de fakkel tenslotte overnam voor een El Livino vs Don Cabron crazy closing setje. Wederom tot groot jolijt van de nog steeds aanwezige partycrowd dat een brede en zeer uiteenlopende ruwe mix van stevige minimal over commerci?le hits tot gouwe ouwe maar al te best wist te pruimen! Het feestgedruis ging nog duchtig door. Dat zelfs tot na 11u ?smorgens! Chapeau! ?t Was vet geslaagd!

Lieven Van Keer aka El Livino.