Alroud's den

Θέρος το αθηναϊκόν

noreply@blogger.com (ARD) — Mon, 25 Jul 2011 07:29:00 +0000

Ήταν μια βραδιά τυπική για το αθηναϊκό καλοκαίρι. Όλο το πρωί ηλιοφάνεια, οι θερμοκρασίες μόλις και μετά βίας έπεφταν κάτω από τους 30 βαθμούς. Καλοκαίρι ντάλα, Ιούλιος μήνας και το κέντρο της Αθήνας βρίσκεται άλλη μια χρονιά στα όρια της θερμοπληξίας. Πρόσθεσε τώρα μαζί με τον καυτό ήλιο και τις μονάδες κλιματισμού, δύο ανά διαμέρισμα στην πυκνοκατοικημένη περιοχή μου, και καταλαβαίνεις ότι η θερμότητα που αναδύουν τις ώρες της μεγάλης ζέστης κάνει την κατάσταση ακόμη πιο αφόρητη.

Το βράδυ τα πράγματα είναι λίγο πιο ανεκτά. Το μπετό που βασιλεύει παντού βγάζει από πάνω του τη ζέστη που μάζευε όλη μέρα. Έτσι, εκεί που η θερμοκρασία θα έπεφτε 3,4,5 βαθμούς, τώρα παραμένει σε υψηλά επίπεδα. Άπνοια, φυσικά, αλλά τουλάχιστον δεν έχει ήλιο. Κάτι είναι κι αυτό. Ωστόσο, η υγρασία επιτείνει την κατάσταση. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που βγαίνουν στα μπαλκόνια τους αγκαλιά με τον ανεμιστήρα, διότι καλό το a/c, αλλά να βγούμε και λίγο έξω βρε αδερφέ.

Και να βγεις - πού να πας; Ζέστη, υγρασία, κουφόβραση, κούραση - όσοι μένουν τέτοια εποχή στην Αθήνα δεν το κάνουν από επιλογή - ρουχλιάζεις περισσότερο και άντε βρες όρεξη. Άσε που και τα λεφτά λιγοστεύουν. Πάντα στο τέλος του μισθού περισσεύει όλο και περισσότερος μήνας. Κάθε πέρυσι και καλύτερα.

Εγώ, όμως, τέτοια προβλήματα δεν έχω. Έβαλα τα καλά μου, ντύθηκα, στολίστηκα, παρφουμαρίστηκα και βγήκα στο σεργιάνι. Αυτές τις ημέρες περιμένω κι εγώ για να δω Θεού πρόσωπο. Να έχει ζέστη, να έχει υγρασία, αυτά είναι. Το οικονομικό μου το έχω λύσει εκ γενετής, ανάγκη δεν έχω κανένα και κάθε βράδυ είμαι έξω. Πότε από εδώ, πότε από εκεί, όλο και κάτι θα κάτσει και θα περάσουμε καλά.

Όπως και σήμερα. Βρίσκομαι στα Πατήσια, στο σπίτι φίλου που μπορώ να πω είναι το πιο φιλόξενο μέρος που έχω βρεθεί εδώ και αρκετές ημέρες. Οι άνθρωποι δεν ανάβουν a/c, το σπίτι τους πληροί τις συνθήκες που εγώ έχω θέσει στον εαυτό μου για να νιώθω άνετα. Φυσικά, δε μιλάμε για το πιο ευρύχωρο σπίτι, αφού πρόκειται για πολυκατοικία 30ετίας στα Πατήσια και το ζευγάρι των φίλων μου είναι νεαρό. Τώρα φτιάχνουν τη ζωή τους. Οπότε, τα 49 τετραγωνικά για εκείνους και το παιδί τους αποδεικνύονται αρκετά. Δεν έχουν και νοίκια, επομένως την περνάμε φίνα.

Βέβαια, η ζέστη αυξάνεται σταδιακά και σε λίγη ώρα άρχισα κι εγώ να νιώθω μια μικρή δυσφορία. Δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να ξεπερνάμε τα όρια, σκέφτομαι, και πριν καλά ήταν. Αποφασίζω, λοιπόν, να μεταφερθώ προς την κουζίνα, μπας και βρω κάτι να διασκεδάσω την πείνα μου.

Εκεί με περίμενε ο παράδεισος. Ένας απρόσμενος παράδεισος μιας έντονης υποδοχής και μια βροχή πιο δροσιστική και απολαυστική από οτιδήποτε στον κόσμο. Ααααα, ζωάραααααχχχχχ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ; Βοήθεια, με ακούει κανείς; Δε μπορώ να ελέγξω τα άκρα μου, δε μπορώ να περπατήσω, δε μπορώ να κουνηθώ, όλα θολώνουν γύρω μου, είμαι ανήμπορος να αντιδράσω….

Λίγο πριν αφήσω την τελευταία μου πνοή, άκουσα αχνά μια ανδρική φωνή να λέει θριαμβευτικά:

«ΤΕΖΑ. Εγγύηση. Πάρε τα αρχίδια μου πουτάνα κατσαρίδα».

Ακόμη δεν ξεκίνησε, έκανε φάουλ...

noreply@blogger.com (ARD) — Sat, 05 Mar 2011 19:42:00 +0000

Οι συνάδελφοι από το ηλεκτρονικό Βήμα, το οποίο κατ' ουσίαν δεν είναι τίποτα παραπάνω από την παλιά ιστοσελίδα του Βήματος, παρά τις ευχές όλων και τις ελπίδες του κ. Ψυχάρη, δεν δείχνουν να ξεκίνησαν καλά.

Προσπερνώ τη μάλλον αποτυχημένη προσπάθεια να φτιάξουν μια ιστοσελίδα που μοιάζει με εφημερίδα. Το lay out είναι προβληματικό, διότι θα φτιάξεις είτε ιστοσελίδα είτε πρωτοσέλιδο - και τα δύο μαζί δε γίνεται. Μπορείς να φτιάξεις μια ηλεκτρονική εφημερίδα που θα υποτάσσεται στους κανόνες ενός website. Αλλά "εφημεριδοsite" δεν φτιάχνεις, δεν γίνεται.

Η πλοήγηση είναι δύσκολη και κουραστική για το χρήστη. Τα πρωτοσέλιδα θέματα καρφωμένα στην αρχική σελίδα, ανάκατα με απόψεις και editorials και κάπου εκεί στην άκρη η ροή θεμάτων, όπου είδα δύο παιχνίδια της Super League, τα οποία, αν και ξεκινούσαν την ίδια ώρα (17:15), δημοσιεύθηκαν με περίπου μία ώρα διαφορά (19:23 - 20:30)!

Φυσικά, οι συνάδελφοι εκεί μπορεί να μη φταίνε για την πλειοψηφία των παιδικών ασθενειών που παρουσιάζει το tovima.gr, μια ιστοσελίδα, η οποία - δεν έχω αμφιβολία, ούτε το λέω ειρωνικά - όταν φύγει το "beta" από το πλάι μπορεί να εξελιχθεί σε εστία αξιοπιστίας και πραγματικό "βήμα". Ωστόσο, κάποια πράγματα αποτελούν ενδείξεις που μόνο αισιοδοξία δεν εμπνέουν.

Μιας και παραπάνω είπα για τα δύο ματς της Λίγκας, άλλες δύο παρατηρήσεις. Κάτω από τη φωτογραφία ενός από τα δύο, αντί λεζάντας βλέπουμε το όνομα του αρχείου (π.χ. 5567.jpg), ενώ το κείμενο ξεκινά με τυπικό εφημεριδάδικο τρόπο, ο οποίος πλέον, όμως, θεωρείται παρωχημένος: "Αθήνα Στο 96' - με γκολ... θρίλερ του Βάλλα" κλπ. Εκτός του ότι οι εφημερίδες που γράφουν έτσι έχουν εκλείψει, εκτός του ότι έτσι κάποτε έγραφαν μόνο οι εφημερίδες, το εν λόγω ματς έγινε στην Ξάνθη!

Όσο, βέβαια, κι αν πρόκειται για παιδικές ασθένειες, μου έκανε εντύπωση κάτι. Ας μην ξεχνάμε πως το Βήμα είναι ένας ιστορικός τίτλος. Μπορείς να διαφωνείς με τις θέσεις του ή τις θέσεις των συντακτών του, αλλά την ιστορικότητά του δεν την αμφισβητείς. Όταν, λοιπόν, γίνεται ένα λάθος σαν το παρακάτω, πλέον μιλάμε για θέμα αξιοπιστίας.

Διαβάζω ένα θέμα για τους λαθρομετανάστες. Ιδού το print screen:

Η υπογραμμισμένη λεζάντα γράφει για τους μετανάστες που "συνεχίζουν την απεργία τους στο κτίριο της Υπατίας".

Πρώτον, δεν υπάρχει κανένα κτίριο στην Υπατία, καθ' όσον η Υπατία ήταν μια νεοπλατωνική φιλόσοφος, αστρονόμος και μαθηματικός. Από αυτήν πήρε το όνομά του το Μέγαρο Υπατία, στο οποίο φιλοξενούνται εδώ και κάμποσο καιρό υπήκοοι των χωρών του Μαγκρέμπ που μπήκαν παράνομα στη χώρα και με τη βοήθεια (βλ. νταβατζιλίκι, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία) συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται στην κατάσταση που όλοι ξέρουμε.

Το σημαντικότερο. Αν κάποιος συνδρομητής στις φωτοειδησεογραφικές υπηρεσίες του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων κάνει μια πρόχειρη αναζήτηση στην υποκατηγορία "Πρόσφυγες/Μετανάστες" θα βρει την παρακάτω φωτογραφία:

Είναι η ίδια φωτογραφία, η οποία προέρχεται από ειδικά διαμορφωμένο χώρο στον 7ο όροφο του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, όπου επίσης φιλοξενούνται μετανάστες.

Οι παιδικές ασθένειες είναι ένα πράγμα που πρέπει να ξεπεραστεί και πιστεύω πως θα ξεπεραστεί. Αλλά λάθη σαν κι αυτό δεν προσθέτουν τίποτα στην τελική εικόνα. Κανείς δεν απαγορεύει τη χρήση φωτογραφίας αρχείου - αλίμονο. Αλλά με τη σχετική λεζάντα. Ίσως η χρήση αυτής, της πιο πρόσφατης φωτογραφίας, αντί μιας φωτογραφίας αρχείου του νεοκλασικού της οδού Πατησίων, να οφείλεται στο γεγονός ότι δεν προβλέφθηκε η ύπαρξη δεξαμενής φωτογραφικού αρχείου.

Αυτό, όμως, δεν είναι παιδική ασθένεια. Είναι φάουλ, αφού το ηλεκτρονικό Βήμα προαναγγέλθηκε πολλούς μήνες πριν και θα μπορούσε να υπάρχει ικανό αρχείο από τότε. Εμένα, πάντως, η πρώτη επαφή δε με ενθουσίασε. Και δεν το λέω ως συνάδελφος, αλλά ως χρήστης.

Ως συνάδελφος, θέλω το Βήμα εκεί που ήταν και πριν, γιατί είναι προς το συμφέρον όλων να υπάρχουν πολλά και καλά μαγαζιά.

Update:
Για να είμαστε σωστοί, αντιγράφω από το Media news του enimerosi24:

Οι εργαζόμενοι αναφέρουν ότι η πολυπλοκότητα του προγράμματος συγγραφής και ανάρτησης των κειμένων και των παρελκόμενων (φωτογραφιών, βίντεο κλπ) στο νέο site σε συνδυασμό με τις μεγάλες ελλείψεις σε προσωπικό έχει ως αποτέλεσμα να περιορίζεται σημαντικά η ποσότητα, αλλά και η ποιότητα της δημοσιογραφικής ύλης, τόσο στο site όσο και στην Κυριακάτικη έκδοση. Ωστόσο, το τελευταίο δεν φαίνεται - προς το παρόν τουλάχιστον - να απασχολεί τους επιτελείς του "Βήματος".

Αν όντως είναι έτσι, τότε δικαιολογούνται πολλά.

Έχω, όμως, ακόμη ένα σχόλιο:
Τι μου θυμίζει... τι μου θυμίζει...

Ο λόγος στο Χρόνη Μίσσιο (2)

noreply@blogger.com (ARD) — Sun, 23 Jan 2011 20:07:00 +0000

Στο βιβλίο του «Χαμογέλα, ρε... τι σου ζητάνε;» (εκδόσεις Γράμματα, 1988) ο Χρόνης Μίσσιος αναφέρεται στο παράδειγμα των Θεσπιέων που, παρά το ότι αγωνίστηκαν και πέθαναν μαζί με τους 300 στις Θερμοπύλες, δεν αναφέρονται έντονα στην επίσημη ιστορία, διότι οι ηγέτες τους αποφάσισαν να δώσουν γην και ύδωρ στους Πέρσες και η αντίδραση του στρατού τους στον εισβολέα ήταν στην ουσία μια λαϊκή εξέγερση. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Μίσσιος, η ιστορία «θυμάται και τιμά μόνο εκείνους που πήραν εντολή από την εξουσία για να πεθάνουν, κι όχι εκείνους που πίστευαν σε κάτι και γι’ αυτό πέθαναν»...

«Όταν λοιπόν οι Πέρσες κατηφόριζαν για να καταλάβουν την Ελλάδα, τριακόσιοι Σπαρτιάτες, με επικεφαλής των Λεωνίδα, πήραν εντολή από την πόλη τους, τη Σπάρτη, να μείνουν και να πολεμήσουν στα στενά των Θερμοπυλών μέχρις εσχάτων, που λένε. Και οι άνθρωποι, εντάξει, τη βρήκανε μέσα στην εντολή της εξουσίας. Ξέρεις αλήθεια πόσοι τη βρίσκουνε, πόσοι γουστάρουν να παίρνουν εντολές και να βολεύονται, παρά να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους, που λένε; Σ’ αυτούς τους κερχανατζήδες στηρίζονται όλες οι εξουσίες. Η προσωπική ευθύνη, το να βγεις δηλαδή έξω από τη μήτρα και την εντολή της κοινότητας και να διαμορφώσεις τη δική σου γνώμη και στάση απέναντι στη ζωή, χρειάζεται μεγάλη παλικαριά, και βέβαια σημαίνει φοβερή μοναξιά...

Οι Θεσπιείς λοιπόν, επειδή οι κυβερνήσεις τους μήδισαν, όπως λένε, δηλαδή χέστηκαν απάνω τους, όπως κάνουν όλες οι κυβερνήσεις και οι εξουσίες όταν πρόκειται για εχθρό που υπερτερεί σε δύναμη, όπως θα έλεγε και ο Βαγγέλης... Ρε συ, δεν υπάρχουν πιο απάτριδες από τις κυβερνήσεις και τις εξουσίες γενικά. Ξέρεις γιατί; Για να μη χάσουν την εξουσία τους. Για την υπεράσπιση της εξουσίας τους κάνουν τα πάντα, από γενοκτονίες του ίδιου του λαού τους μέχρι κώλο στους κατακτητές. Έτσι και δω, δήλωσαν υποταγή στους Πέρσες, είπαν συμμορίτες όσους διαφώνησαν, και ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα, που λένε...

Έλα όμως που υπάρχουν πάντα και κάτι κουτσάβια, που πότε λέγονται Θεσπιείς, πότε λέγονται χριστιανοί, πότε λέγονται Ίωνες, πότε ζηλωτές και πότε κομμουνιστές, που τους χαλάνε τη μανέστρα και κρατάνε ανοιχτό το δρόμο του ανθρώπου... Μη σ’ τα πολυλογώ, εφτακόσιοι Θεσπιείς πήραν το δισάκι τους, ρίξανε μέσα κάνα δυο κεφάλια σκόρδο, ψωμί κι ελιές, και χωρίς καμιά εντολή από κανέναν κερατά, αλλά επειδή πιστεύανε σε κάποιες αξίες, και κυρίως στο δικαίωμα να αρνούνται την υποταγή στον ισχυρότερο, πήγαν στις Θερμοπύλες, πολέμησαν γι’ αυτά που πίστευαν και πέθαναν όλοι τους...

Τώρα είναι θαμμένοι κάτω από την άσφαλτο, μαζί με τους δούλους των Τριακοσίων, όλοι τους ξεχασμένοι από την ιστορία, η οποία θυμάται και τιμά μόνο εκείνους που πήραν εντολή από την εξουσία για να πεθάνουν, κι όχι εκείνους που πίστευαν σε κάτι και γι’ αυτό πέθαναν. Όπως βλέπεις, η συνέχεια της εξουσίας εξασφαλίζεται με όλα τα μέσα. Χέσ’ τα, μην ανοίξω πάλι το στόμα μου για τους δικούς μας, που γράφουν αβέρτα στ’ αρχίδια τους όσους πολεμάν και πεθαίνουν έξω από την εντολή του κόμματος, τροτσκιστές, αναρχικούς, βελουχιώτηδες και λοιπά...

Τελικά να σου πω, έχω πια καταλήξει ότι όλες οι εξουσίες, με τις παραλλαγές τους βέβαια και τις ιδιομορφίες τους, σε ό,τι αφορά την ουσία τους έχουν μια τρομαχτική αλληλεγγύη μεταξύ τους. Τι να πεις... Πιστεύω ότι ο άνθρωπος θα καταφέρει να ζήσει σαν άνθρωπος, όταν καταφέρει να ζήσει σαν άνθρωπος όταν καταφέρει ν’ απαλλαγεί απ’ όλες τις εξουσίες, τις αυθεντίες και τις ιεραρχίες του κερατά».

Ρε άντε και φακ γιου

noreply@blogger.com (ARD) — Wed, 29 Dec 2010 21:04:00 +0000

Νομίζατε ότι γλυτώσατε, έτσι? Σας είχα αφήσει καιρό λάσκα και τώρα κουνάτε κωλαράκια σα στράκια που ψωνίζονται στο Ζάππειο, ε? Λοιπόν, ο Αλρούδιος επέστρεψε δριμύτερος και αποφασισμένος να περάσει πριονοκορδέλα πάσα φλωράτζα αποφασίσει ότι διαφωνεί μαζί του. Γιατί μέχρι τώρα από τον AlRouD μάθατε μόνο τον Rouφιάνο και τον Dημοσιογράφο. Καιρός, -λοιπόν, να μάθετε και τον Alήτη, γιατί πολύ θάρρος πήραμε. Θίχτηκες? Ασταδιάλα μωρή μπαλότσα που θίγεσαι κιόλα.

Άρθρον πρώτον. Μπαίνετε betscorer.com και κάνετε register. Είναι δωρεάν, γυφταριά του κερατά. Δεν κατάλαβα, τις ρωσίδες τις πληρώνετε ντάγκα ντάγκα και για το betscorer ρωτάτε άμα είναι δωρεάν? Δηλαδή, όταν λέει η Σβετλάνα «τα κερρράΣει πουτάκ’», τη ρωτάς άμα είναι δωρεάν? Εδώ γιατί μου τα ζαλίζεις. Τεσπά, δωρεάν είναι.

Άρθρον δεύτερον. Άμα έχει ανοίξει ο κώλος σας, στις 5 Φεβρουαρίου γίνεται η κλήρωση, στις 6 έχετε καβατζώσει εισιτήριο για Ντουμπάι πέντε μερούλες όλα δωρεάν.

Άρθρον τρίτον. Η χρονιά αυτή ήταν γαμήσι και στρατιωτικός περίπατος και γι’ αυτό η οργή και η αγανάκτηση έχουν το όπλο επί σκοπόν και βαράνε αδιακρίτως. Ο Αλρούδιος έγινε ARD επί το συντομότερον και δε σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Η πολίτικαλ κορέκτνες πέθανε, ζήτω τα στερεότυπα και τα μυαλά στα κάγκελα.

Κλείνοντας, θα ήθελα να στείλω αγωνιστικούς χαιρετισμούς:

1. Στον Κωστάκη Μανωλά που στην ηλικία του δείχνει ότι έχει ποδοσφαιρικά - και όχι μόνο - κάκαλα.

2. Στον Μάκη Χάβο που ήρθε για δεύτερος και τώρα τα δείχνει σε όλους κανονικά.

3. Στους ΕΘΕΛατζήδες, ΟΣΕτζήδες και λοιπούς απεργούς των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς που απεργούν για τα φράγκα που τους έκοψαν, κάνοντας τους άλλους να σκάνε τόσο πολύ από τη ζήλια τους και να λένε «καλά τους έκαναν» κι όχι «μακάρι να είχαμε τα κότσια τους για αυτά που μας έκοψαν κι εμάς». Εκείνοι που χαίρονται με τις περικοπές των άλλων, να τους περικοπεί το χέσιμο για ένα μήνα, να δούμε άμα θα τσαμπουκαλεύονται μετά με έντερο τουμπανιασμένο.

4. Στους Πακιστανούς/Αφγανούς/λοιπούς μελαμψούς που αυτοπυρπολούνται/βάζουν βόμβες αυτοκτονίας/σκοτώνονται in general - αλλά εντός της χώρας τους. Μάγκες μπράβο, όσοι λιγότεροι είστε εκεί, τόσο λιγότεροι θα φέρουν τη βρώμα και την ανωμαλία τους κατά δω.

Πολυτεχνείο, πάντα επίκαιρο

noreply@blogger.com (ARD) — Wed, 17 Nov 2010 08:00:00 +0000

Πριν από κάμποσο καιρό ένας Γάλλος φίλος μου εξηγούσε γιατί η 14^η Ιουλίου, επέτειος της πτώσης των Βερσαλλιών, είναι αργία στη χώρα του. Μου έλεγε ότι οι επαναστάτες του 1789 αγωνίστηκαν για «Ελευθερία, Ισότητα, Αδερφοσύνη» και στη συνέχεια συμπλήρωσε με ένα πικρόχολο μειδίαμα «τώρα δεν έχουμε τίποτα από τα τρία».

Έχω την πεποίθηση πως το σύνθημα «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» είναι το ίδιο διαχρονικό. Ο αγώνας για ανθρώπινο μεροκάματο, για παιδεία τουλάχιστον αξιοπρεπή και την ελευθερία δεν μπορεί να είναι είτε «της μόδας» είτε «ντεπασέ». Είναι αγώνας διαχρονικός, αγώνας για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ύπαρξή μας ολόκληρη. Είναι, αν θέλετε, αγώνας για να έχουμε εμείς και αργότερα τα παιδιά μας και αργότερα τα εγγόνια τους.

Σαν συμπλήρωμα στο «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» έρχεται το σύνθημα που ακούγεται εδώ και λίγα χρόνια, το «εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία». Το μήνυμα της αντίστασης είναι διάχυτο και το αίτημα επιτακτικό. Σε οτιδήποτε προσπαθεί να καταρρακώσει την αξία της ζωής μας. Αφήνουμε, λοιπόν, έστω και νοερά, ένα γαρύφαλλο στον τόπο θυσίας εκείνης της βραδιάς και αντιστεκόμαστε. Καθημερινά, με πείσμα, με ψυχή.

Υ.Γ.: Φυσικά, δεν είναι λίγοι εκείνοι που την παρουσία τους στο Πολυτεχνείο εξαργύρωσαν με μια χρυσοφόρα πορεία αργότερα. Δαμανάκη, Λαλιώτης κλπ. Θα τους κρίνει η ιστορία και ο εαυτός τους. Ας κρατήσουμε το νόημα και όχι όσους το βίασαν. Και σίγουρα όχι τους προσκυνημένους που το βιάζουν καθημερινά.

Ψήφος στο καμίνι

noreply@blogger.com (ARD) — Tue, 09 Nov 2010 10:56:00 +0000

Την Κυριακή οι Αθηναίοι ψηφίζουν Καμίνη. Δαγκωτό. Να φύγει ο Μηδενικήτας. Τόσα χρόνια πάνω και δεν έκανε τίποτα απολύτως.

Όχι ότι ο Καμίνης θα κάνει κι αυτός τίποτα, στατιστικά το Πάμε Στοίχημα δίνει 600,00 απόδοση να κάνει κάτι για την Αθήνα πλην ίσως της βελτίωσης στον περιβάλλοντα χώρο του δημαρχείου (πιθανότατα κάποια βελτίωση στην πλατεία Κοτζιά).

Αλλά η πόλις που εγέννησε την Δημοκρατίαν, την Δημοκρατίαν λέγω, οφείλει να δίδει και σε άλλους ευκαιρίες. Τόσο καιρό ο Μηδενικήτας δεν έκανε απολύτως νάδα. Ας ξεκουράσουμε, λοιπόν, τον Μηδενικήτα από την πουθενότητά του κι ας δώσουμε σε κάποιον άλλον, εν προκειμένω τον Γιώργο Καμίνη, την ευκαιρία της απραξίας.

Ίσως είναι και συμβολικό το όνομα του πρώην Συνηγόρου του Πολίτη. Όταν ψηφίζεις στο Δήμο Αθηναίων - υπέρ του οποιουδήποτε - είναι σα να ρίχνεις την ψήφο στου στο καμίνι. Τόσο χαμένη. Χρόνια τώρα.

Κύριε πρέσβη, μας κακομαθαίνετε...

noreply@blogger.com (ARD) — Wed, 20 Oct 2010 23:10:00 +0000

Όπως ένας κούκος δεν είναι δυνατόν να φέρει την άνοιξη, έτσι κι ο Παναθηναϊκός περίμενε πως ένα καλό δεκάλεπτο θα του έφερνε και τη νίκη κόντρα στη Ρούμπιν Καζάν. Αμ δε! Ίσα ίσα που οι «πράσινοι» μέχρι το 75’ μας τα έκαναν καζάνια με το ίσως πιο βαρετό παιχνίδι που έχουμε δει από καταβολής Champions League. Μετά το 75’ κάτι πήγαν να κάνουν, αλλά - φευ - ξύπνησαν αργά. Προφανώς επειδή την Τρίτη το βράδυ είχαν βγει με τον Γκοβού σε κάνα μπουζουκάκι.

Η αλήθεια είναι ότι ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος από τα ματς με τη Μπαρτσελόνα και την Κοπεγχάγη. Στο πρώτο έφαγε πέντε, στο δεύτερο δύο, τώρα κανένα. Ίσως στο επόμενο ματς να βάλουν περισσότερα από όσα θα τσιμπήσουν. Αν και το επόμενο ματς είναι στο Καζάν, οπότε μπορεί από το κρύο, αντί να φάει γκολ, να δαγκώσει το πουλί του που είναι απείρως χειρότερο.

(Και για να καταλάβω, δηλαδή, υπήρχε επιλογή να είναι χειρότερος; Υπάρχει πιο κάτω από το να σου κάνουν πλάκα ο Μέσι και ο Εντόι;)

Η πρώτη καλή φάση για τον Παναθηναϊκό σημειώθηκε στο 8^ο λεπτό. Ο Μαρίνος (ο Στέργος, όχι ο Γιώργος, αυτός είναι για άλλου τύπου show) έκανε τη σέντρα και ο Νάβας με προβολή λίγο έλειψε να κάνει το 1-0, ενώ νόμιζε πως παίζει για τον Παναθηναϊκό. Είχε μπερδέψει τις εστίες ο άνθρωπος, εντάξει, γίνονται αυτά καμιά φορά.

Από τους διακριθέντες της αναμέτρησης ο Γιόσου Σαριέγκι. Ο ταλαντούχος αυτός αμυντικός του Παναθηναϊκού έβαλε τα γέλια όταν άκουσε το όνομα του Ντενίζ Καραντενίζ με αποτέλεσμα να τον αφήνει να κάνει ό,τι θέλει, μη εμποδίζοντας το θέαμα στο γρασίδι του ΟΑΚΑ. Λες κι αυτός έχει καλύτερο όνομα. Μα είναι δυνατόν; Να έχεις πρόεδρο τον Πατέρα και βασικό αμυντικό τον Γιόσου; Και τι λένε μεταξύ τους; «Γεια σου Πατέρα», «Ποιος είσαι εσύ;», «Ο Γιόσου.», «Μα εγώ δεν έχω γιο» και άλλα τέτοια ωραία.

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε κανονικά μέχρι περίπου το 56’. Στο σημείο εκείνο το παιχνίδι διεκόπη προσωρινά, όταν κλιμάκιο της πολεοδομίας εισέβαλε στο τερέν, ζητώντας να δει τις άδειες για τις πάμπολλες καμινάδες που είχαν γίνει μέχρι τότε από τους Γκαρσία και Καραγκούνη με στόχο το εβένινο γυαλιστερό κεφάλι του Σισέ. Αφού παρασχέθηκαν διαβεβαιώσεις για τον λόγο ύπαρξης των τσιμινιέρων, το κλιμάκιο αποχώρησε και ο αγώνας συνεχίστηκε κανονικά - για κακή μας τύχη.

Στο 61^ο λεπτό ο Νίκος Νιόπλιας προέβη σε μια κίνηση ματ, με σκοπό να υποστηρίξει ενεργά τον κλάδο των Ελλήνων καλλιτεχνών. Έβγαλε έναν ηθοποιό και έβαλε έναν τραγουδιστή, δηλαδή αντικατέστησε τον Κατσουράνη με τον Χριστοδουλόπουλο. Παράλληλα, απώλεσε σκοπίμως κάθε πιθανότητα να πάρει ένα πέναλτι ή έστω ένα φάουλ σε καλή θέση, βγάζοντας τον Καραβούτα και βάζοντας στη θέση του τον Πλεσίς που δεν τον ξέρει ούτε ο Νίκος Κωνσταντόπουλος. Στο άκουσμα της είδησης ότι γίνεται αλλαγή, ο Καραβούτας έτρεξε γρήγορα προς τη φυσούνα, αλλα δυστυχώς, για άλλη μια φορά δεν πρόλαβε και κατούρησε στο ταρτάν του ΟΑΚΑ.

Στο 76^ο λεπτό ο Τζιμπρίλ Σισέ παραβίασε την εστία των Ρώσων, όμως στο ξεκίνημα της φάσης υπέστη μια ελαφρά στύση, με το μόριό του να ξεπερνάει τη γραμμή του οφσάιντ. Το γκολ ακυρώθηκε ορθά, με τον Γάλλο στράικερ να παραδέχεται το λάθος του και να βαδίζει αργά αργά με τα τρία του πόδια προς τη θέση του.

Κι αφού το γκολ του Σισέ ακυρώθηκε και η πίεση στα τελευταία λεπτά δεν απέδωσε, το παιχνίδι έληξε με μια λευκή και άσπιλη ισοπαλία. Ο Παναθηναϊκός δικαίωσε για άλλη μια φορά όσους τον αποκαλούν «πρέσβη», αφού η εικόνα του στο γήπεδο ήταν ανάλογη με αυτή στο εσωτερικό της χώρας. Μαύρη, άραχνη και βαρετή. Στις φωτεινές στιγμές του αγώνα προσμετράται η είσοδος του Μαυρία στο γήπεδο στη θέση του Μαρίνου. Όπως και να το κάνουμε, το όνομα του Μαρίνου έφερνε σε μια χαρούμενη γιορτή («λυσσάξτε τσαούσες»), ενώ αυτό του 16χρονου Μαυρία παραπέμπει στο μαύρο μέλλον του Παναθηναϊκού στο φετινό Champions League.

Δηλώσεις για το ματς έκανε μετά τη λήξη της αναμέτρησης ο ηθοποιός σταρ του Παναθηναϊκού Κώστας Κατσουράνης.

«Θέλω να αφιερώσω αυτό το όσκαρ στη μεγάλη παναθηναϊκή οικογένεια, στο Ντέμη το Νικολαΐδη που με καθιέρωσε ως ηγέτη στην ΑΕΚ, αλλά και στο Φερνάντο Σάντος που με στηρίζει διαρκώς στην προσπάθειά μου να καταξιωθώ από το γρασίδι στο σανίδι».

Ερωτηθείς για τον νεαρό Μαυρία, ο Κώστας Κατσουράνης απάντησε:

«Πιστεύω ότι είναι ένας καλός παίκτης που μπορεί να μάθει από εμένα πολλά πράγματα. Αν μείνει κοντά μου και νιώσω ότι το αξίζει, πιστεύω ότι μπορώ να τον καλέσω αρχικά στην Εθνική, όταν θα κάνω τις επόμενες κλήσεις, αλλά και σε κάποια ταινία που θα κάνω αργότερα στο μέλλον. Θα ήθελα πολύ να τον καταξιώσω, βάζοντάς τον στο πλάι μου σε κάποιον συμπρωταγωνιστικό ρόλο, ίσως στο Ρόδα Τσάντα Κατσουράνα νο. 587».

Το νησί των δακρύων

noreply@blogger.com (ARD) — Tue, 19 Oct 2010 11:06:00 +0000

Οφείλω να παραδεχθώ ότι το Mega είναι ένα κανάλι που ειδησεογραφικά πολύ λίγες διαφορές έχει επί ΠΑΣΟΚ από τη Γενική Γραμματεία Τύπου και Ενημέρωσης. Ίσως σε περίπτωση που δεν τα βρουν στο μέλλον με την Όλγα Τρέμη για την παρουσίαση του δελτίου, να μπορούσαν να προτείνουν την πλήρωση της συγκεκριμένης θέσης στον Γιώργο Πεταλωτή ή στον εκάστοτε κυβερνητικό εκπρόσωπο. Θα κάνει την ίδια δουλειά και πολύ καλύτερα, αφού το πρωτότυπο δεν συγκρίνεται με τίποτα. Όσο για τους γύρω τριγύρω σχολιαστές (τον αδελφό του διευθυντή του Βήματος και γιο του δημοσιογράφου πρώην υφυπουργού και τον γιο του αξέχαστου ταλαντούχου αλλά άτυχου ως προς τον απόγονό του σεναριογράφου/συγγραφέα), ας το αφήσουμε καλύτερα, χίλιες φορές να βλέπω δελτίο με παρουσιαστή Πεταλωτή και σχολιαστές τη Φώφη, τη Μαριλίζα και τον Παύλο Γερουλάνο.

Ωστόσο, επειδή το σωστό πρέπει να λέγεται, cudos στο Mega για το Νησί. Μια καλογυρισμένη σειρά, η οποία σε καιρούς reality, υποκουλτούρας για οικονομικούς λόγους και γενναίου ψαλιδίσματος των ελληνικών παραγωγών μυθοπλασίας κάνει τη διαφορά. Και την κάνει όχι επειδή είναι ο μονόφθαλμος και βασιλεύει έναντι των τυφλών, αλλά επειδή είναι ποιοτική.

Προσέξτε τώρα. Το αν είναι ποιοτική δεν το κρίνω από το γεγονός ότι βασίζεται σε ένα διεθνές best seller. Μιλώ για ποιότητα από τεχνικής άποψης. Τα πλάνα της δεν ταιριάζουν σε μια τηλεοπτική σειρά, αλλά σε μια ταινία υψηλών προδιαγραφών. Επίσης, είναι εξαιρετικά θετικό ότι σε εποχή κρίσης - και μάλιστα με ιδιαίτερα έντονες επιπτώσεις στις κανάλες - το γεγονός ότι πέφτουν λεφτά (και πολλά λεφτά) σε μια δουλειά μυθοπλασίας, την ώρα που ο ανταγωνισμός επιλέγει να βγει από την κρίση θυσιάζοντας το επίπεδο στο βωμό της μείωσης δαπανών.

Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το να δίνεις δουλειά σε ηθοποιούς και τους λοιπούς συντελεστές μιας τηλεοπτικής παραγωγής μέσα σε ένα πλαίσιο περικοπών του ελληνικού προγράμματος, είναι σα να βρέχεις μάννα εξ ουρανού. Και μάλιστα σε ανθρώπους που, ακριβώς επειδή ζουν μέσα σε μια διαρκή αβεβαιότητα, το έχουν ιδιαίτερη ανάγκη.

Τώρα, όσον αφορά την ίδια τη σειρά, θα έλεγα ότι πέραν της αδιαμφισβήτητης ποιότητας που διαθέτει και των έντονων ψυχικών διεγέρσεων που προκαλεί, το πράγμα σταματάει εκεί για εμένα. Είναι όντως ψυχοπλακωτικό το να σου βρίσκουν νόσο του Χάνσεν και να πρέπει να εγκαταλείψεις τα παιδιά σου, όπως ψυχοπλακωτική ήταν και η όλη προκατάληψη, όμως είναι η γενικότερη πενία τηλεοπτικού θεάματος και όχι το "ύψος" της σειράς που κάνει πολλούς να λένε ότι συγκινούνται τόσο πολύ κι ότι κλαίνε/βουρκώνουν/τελειώνουν τα ζεβασόφτ κάθε Δευτέρα βράδυ.

Δηλαδή, καλή η σειρά, αλλά, ρε μαλάκα Έλληνα, ειδικά από πέρυσι περίπου τέτοια εποχή μέχρι φέτος σου έχουν γαμήσει ότι σου είχε μείνει αγάμητο και δεν έκλαψες, και τώρα κλαις για το Νησί; Καλό θα είναι οι υπερβολές να αποφεύγονται και να το δούμε όπως ακριβώς είναι: μια τηλεοπτική σειρά. Πολύ καλή μεν, τηλεοπτική σειρά δε.

Η ώρα του πρωθυπουργού

noreply@blogger.com (ARD) — Fri, 15 Oct 2010 08:40:00 +0000

Κύριε πρωθυπουργέ, δεν πάει άλλο.

What the fuck is she talking about?

Φτάνει πια!
Ο λαός δεν μπορεί να πληρώσει άλλο!

Να της το πω;

Κυρία Παπαρήγα μου...

Δεν ζητώ από κανέναν πλέον να πληρώσει.

Ίσως αυτό που θα έπρεπε να καταστήσω σαφές...

... είναι ότι θα πρέπει να κάνουμε όλοι

μόνο μια θυσία ακόμη.

...

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΕΦ?

noreply@blogger.com (ARD) — Thu, 14 Oct 2010 14:20:00 +0000

Στην κωλάρα σου.

Μαλακόπουστα.

Επιμήκυνση αποπληρωμής

noreply@blogger.com (ARD) — Wed, 13 Oct 2010 08:55:00 +0000

Όλοι οι εμπλεκόμενοι - με τον ένα ή τον άλλο τρόπο - επιβεβαιώνουν ότι η συζήτηση για τυχόν παράταση στην αποπληρωμή του τριμερούς πακέτου στήριξης είναι υπαρκτή και σε εξέλιξη.

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι έτοιμο να παρατείνει την αποπληρωμή των δανείων που χορηγεί στην Ελλάδα στο πλαίσιο του πακέτου των 110 δισ. ευρώ, εφόσον κάνουν την ίδια κίνηση πρώτες οι χώρες της ΕΕ, υπογράμμισε σε συνέντευξή του στο πρακτορείο Bloomberg ο Διευθύνων Σύμβουλος του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος-Καν.

«Αν οι Ευρωπαίοι αποφασίσουν να κάνουν κάτι, θα κάνουμε σίγουρα το ίδιο», είπε ο κ. Στρος-Καν, προσθέτοντας ότι το Ταμείο συμμετέχει κατά το ένα τρίτο στο πακέτο των 110 δισ. ευρώ.

Ακόμη, ο επικεφαλής του ΔΝΤ τόνισε ότι η ελληνική κυβέρνηση κάνει «ακριβώς ότι χρειάζεται» για να περιορίσει τις δαπάνες και να επιτύχει τους στόχους που τέθηκαν ως όροι για τη βοήθεια.

Το αν θα χρειαστεί η παράταση αποπληρωμής των δανείων - πέραν της τριετίας που προβλέπει το Μνημόνιο Συνεργασίας της Ελλάδας με την ΕΕ και το ΔΝΤ - θα εξαρτηθεί από την κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας, είπε χαρακτηριστικά ο κ. Στρος-Καν.
Σημειώνεται πως πριν από τη συνέντευξη του στο Bloomberg, είχαν προηγηθεί αντίστοιχες δηλώσεις από την εκπρόσωπο του ΔΝΤ Σιμονέτα Ναρντίν και το μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Λορέντζο Μπίνι Σμάγκι.

Φυσικά, είναι λογικό κάτι τέτοιο. Εδώ δεν αποπληρώσαμε άλλα κι άλλα, 110 δισ. με επιτόκιο 5% θα τα ξοφλήσουμε έτσι εύκολα; Πλάκα κάνουμε.

Το ερώτημά μου είναι άλλο. Λένε τώρα ότι, αν παραταθεί η αποπληρωμή, θα παραταθεί και το Μνημόνιο. Ή θα υπάρξει νέο Μνημόνιο.

Δηλαδή αυτή η παράταση είναι που λέμε "επιμήκυνση πέους";

Το βαρέλι δεν έχει πάτο

noreply@blogger.com (ARD) — Thu, 06 May 2010 07:51:00 +0000

Αλήθεια, πώς φτάσαμε ως εδώ; Ποιος φταίει και πόσο πίσω πρέπει να πάμε για να το διαπιστώσουμε;

Τρεις άνθρωποι νεκροί. Κι ένα παιδί που δεν πρόλαβε να γεννηθεί. Τραγωδία. Κι αυτό γιατί... Δεν υπάρχει γιατί. Υπάρχει μια ολόκληρη δέσμη λόγων που μας έφερε στη σημερινή κατάσταση.

Υπάρχει η διαφθορά που όλοι εμείς εκτρέφουμε. Βρίζουμε τους πολιτικούς, αλλά όχι όταν τους πλησιάζουμε για να μας βολέψουν σε καμιά δουλίτσα. Βρίζουμε τους επιχειρηματίες, αλλά όχι όταν μας βολεύουν αυτά που κάνουν. Βρίζουμε τους εφοριακούς που «τα παίρνουν», αλλά είναι ΟΚ να κλέβουμε εμείς από το κράτος και να το περηφανευόμαστε κι όλας. Γιατί; Γιατί, σου λέει, το κράτος δεν σου δίνει τίποτα και συνεχώς ζητάει λεφτά. Σωστά. Αλλά παράλληλα μας ενοχλεί η ανυπαρξία της αξιοπρεπούς δωρεάν Υγείας και δωρεάν δημόσιας Παιδείας.

Ο κλασικός ο μαλάκας ο Έλληνας. Τίποτα δεν του αρέσει, με τίποτα δεν είναι ικανοποιημένος, αλλά άμα του πεις την πραγματικότητα σε στήνει στη γωνία και σε πυροβολάει. Γιατί επικαλείται την πασίγνωστη πλέον «ελληνική ιδιαιτερότητα» και δεν σκέφτεται ότι το μόνο ιδιαίτερο που έχει ο Έλληνας είναι ότι είναι κουτοπόνηρος, φιλοτομάρας και παρτάκιας. Όλα τα άλλα που έχει μόνο ιδιαίτερα δεν είναι.

Όσον αφορά στα χθεσινά. Ποιοι φταίνε; Φταίνε τα αφεντικά που δεν εξόπλισαν το υποκατάστημα μιας μεγάλης τράπεζας στο κέντρο της Αθήνας με τα κατάλληλα μέτρα πυρασφάλειας. Φταίνε οι παρατρεχάμενοι των αφεντικών που αφ’ ενός απειλούν τους υπαλλήλους (φανερά ή κρυφίως) ότι θα χάσουν τη δουλειά τους αν απεργήσουν και αφ’ ετέρου, ενώ έβλεπαν τι πήγαινε να γίνει, δεν φρόντισαν να φυγαδεύσουν από την τράπεζα εργαζόμενους και συναλλασσόμενους. Θεώρησαν ότι όλα είναι νορμάλ κι είπαν «χο χο χο, ας βγάλουμε κάνα φράγκο παραπάνω». Μπράβο μαλάκες, άξια τα μιστά σας.

Φταίει η παρακρατική βία που πλέον έχει ξεφύγει από τον οποιοδήποτε έλεγχο υποτίθεται ότι είχε. Κουκουλοφόροι (καμία σχέση με αντιεξουσιαστές, ό,τι και να λένε) σπάνε τζαμαρία σε τράπεζα που - καλώς ή κακώς - λειτουργεί και πετάνε μέσα μολότοφ. Εναντίον «αμάχων». Είναι αυτό ή δεν είναι φόνος εκ προθέσεως και εκ προμελέτης με σαφή δόλο; Δηλαδή κακουργιοδικείο και στην ψειρού μέχρι οι μπανανιές να βγάζουν παπούτσια. Αλλά πρέπει να τον πιάσεις. Πώς να τον πιάσεις, αφού φοβάσαι κι εσύ ο ίδιος να πας εναντίον του, κύριε Αστυνομικέ; Κι ένα δίκιο στο δίνω, μη λέμε ψέμματα.

Αξίζει, όμως, να θυμόμαστε κάτι. Την ετυμολογία της λέξης «παρακρατικοί». Δηλαδή αυτοί που δρουν παρά του κράτους, δίπλα στο κράτος. Πολύ απλά, αυτοί που σκότωσαν χθες τους τρεις στη Marfin είναι ομογάλακτοι με αυτούς που σκότωσαν τον Γρηγόρη Λαμπράκη. Ίσως η σύνδεσή τους με το αντιδραστικό κράτος να μην είναι τόσο άμεση, γιατί πλέον έχουμε εξελιχθεί και σε αυτό, αλλά ας μη γελιόμαστε: εκείνοι που ευνοούνται από τέτοιες ενέργειες είναι οι δυνάμεις που υπερασπίζονται το σύστημα με νύχια και με δόντια.

Ποιες είναι αυτές; Είναι τα κόμματα του αστικού εξουσιαστικού δικομματισμού (ΠΑΣΟΚ - ΝΔ) που βλέπουν τις εναντίον τους διαδηλώσεις να καταλήγουν σε τραγικές συνέπειες - ακόμη κι αν μιλάμε για μια επικού όγκου συγκέντρωση 150.000 ατόμων. Είναι τα κόμματα του λούμπεν μικροαστικού μπλοκ (εν προκειμένω: ΛΑΟΣ) που δεν κωλώνουν να δημαγωγήσουν πολιτικάντικα ακόμη και πάνω από τα πτώματα τριών συνανθρώπων μας.

Αν δεν είδατε, ο Καρατζαφέρης ζήτησε (αναλυτικά: κλικ)από το ΚΚΕ να πει «αν ξεκινά πάλι το αντάρτικο», γιατί τα μέλη του ΠΑΜΕ φώναζαν «να καεί η Βουλή». Κατ’ αρχάς, Γιώργαρε, φώναζαν «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή». Νιώθεις ότι θίγεσαι; Διάλεξε το ρόλο σου. Αλλά το κόμμα του Βαΐτση Αποστολάτου, του Γιώργου Ανατολάκη, των Ελλαδεμπόρων Αδώνιδος Γεωργιάδη και Κυριάκου Βελόπουλου και του πάλαι ποτέ λοστοφέροντα κομμουνιστοφάγου Μαυρουδή Βορίδη πρέπει να ικανοποιήσει και τα ώτα των 80+ ψηφοφόρων του που πάνε και το ψηφίζουν με το σήμα των Χιτών στο πέτο. Σωστό, γιατί ο ΛΑΟΣ πασόκισε πολύ το τελευταίο διάστημα και πρέπει να υπενθυμίσει στο target group του ποιος είναι κι από πού προήλθε. Από πού; Από το «ελάτε χουντικοί, ελάτε χρυσαυγίτες» που έλεγε ο Καρατζαφέρης όταν ήταν στη Νέα Δημοκρατία.

Τόσο απλά. Το ότι έχει στρογγυλέψει το λόγο του τα τελευταία χρόνια δεν αλλάζει το γενικότερο πλαίσιο της πολιτικής του που απευθύνεται κυρίως σε λούμπεν (=χωρίς ταξική συνείδηση) απολιτίκ αυτιά, ηλικίας κυρίως πάνω των 60 και κάτω των 22, που χαϊδεύονται εύκολα με ατάκες του στιλ «είμαστε το κόμμα των νοικοκυραίων» (δεν κάνω πλάκα, το έχει πει).

Από όλο αυτό το χαμό ο Καρατζαφέρης είδε αντάρτικο του ΚΚΕ. Τι να πω, ο πεινασμένος (του ΕΔΕΣ) καρβέλια ονειρεύεται. Αν αυτό έχει πραγματικά σημασία ή αν έχει οποιαδήποτε σημασία, così è se vi pare. Τελικά όλοι βλέπουμε και από κάποιο δέντρο μοναχό του.

Και στο τέλος τι έχουμε; Εκείνους που αμφιταλαντεύονται να κατέβουν ή όχι σε μια πορεία, επειδή βλέπουν τα φρικιά να πετάνε μολότοφ και να σκοτώνουν κόσμο και να λένε «άσε ρε, πού να πάω σε πορεία να σκοτωθώ;» και τελικά καταλήγουμε σε πορείες 1000 ατόμων, χωρίς παλμό, χωρίς μαζικό παρών. Να, λοιπόν, γιατί οι παρακρατικοί μάχονται ουσιαστικά δίπλα δίπλα με το σύστημα - γιατί ουσιαστικά τους δικούς του σκοπούς εξυπηρετούν. Τόσο απλά.

Αφήνω νοερά ένα λουλούδι εκεί που η Παρασκευή, η Αγγελική, το αγέννητο παιδί της και ο Νώντας άφησαν την τελευταία τους πνοή. Σήμερα, όπως και χθες, όπως και αύριο, είμαστε όλοι υπάλληλοι στη Marfin. Και βέβαια, σήμερα, ημέρα πένθιμης απεργίας της ΟΤΟΕ, αξίζει να σημειωθεί ότι καμία ιδιωτική τράπεζα δεν κατέβασε τα ρολά της. Συγχαρητήρια, κύριοι. Ούτε ευρώ χαμένο.

Dana Walsh

noreply@blogger.com (ARD) — Sat, 01 May 2010 18:49:00 +0000

Ή χαίρεται πολύ
ή τα κλιματιστικά στα κρατητήρια της CTU New York δουλεύουν φουλ (κλικ οι αδαείς).

Είμαι μισθωτός - είμαι η πουτάνα σας

noreply@blogger.com (ARD) — Tue, 02 Mar 2010 10:00:00 +0000

«Ζητάμε σήμερα απ' τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, να συστρατευθούν στην κοινή προσπάθεια για τη σωτηρία της χώρας μας και, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, οι πολίτες είναι διατεθειμένοι να το κάνουν. Παρά το κόστος, παρά την επιβάρυνση που θα βιώσει ο κάθε πολίτης, όλοι λένε «ναι». Όλοι οι Έλληνες, οι άνθρωποι του ενός μισθού, της καθημερινής σκληρής εργασίας, όλοι εκείνοι που δεν κρύβουν τα εισοδήματά τους, είναι έτοιμοι να βοηθήσουν για τη σωτηρία της πατρίδας. Συγκινούμαι ειλικρινά, όταν άνθρωποι του μόχθου με πιάνουν στο δρόμο και μου λένε «για την πατρίδα, και το μισθό μου να θυσιάσω». Είναι μια απτή απόδειξη του μεγαλείου του Ελληνικού λαού, που απαντά και στην ατέρμονη και άδικη δυσφήμισή του, τον τελευταίο καιρό».

Τάδε έφη η πρωθυπουργάρα μας στο υπουργικό συμβούλιο της 1^ης Μαρτίου. Ελάτε να τα σχολιάσουμε λιγάκι, γιατί ολίγον τι με τρώει το χέρι μου, οπότε ή λεφτά θα πάρω ή ξύλο θα δώσω.

Φανταστείτε τη σκηνή: ο Γιωργάκης περπατά στο δρόμο. Τσακ, ένας άνθρωπος του μόχθου τον σταματά, τον πιάνει από το γιακά και του λέει: «Σύντροφε πρωθυπουργέ, εγώ παίρνω ένα μισθό, αλλα χαλάλισ’, για την πατρίδα στα @@ μου, τον δίνω να σωθεί η Ελλάδα κι ας κάνω εγώ το σκατό μου παξιμάδι». Γίνεται; Εμ δεν γίνεται. Γιατί με το που σκέφτεται ο άνθρωπος του μόχθου να πλησιάσει τον πρωθυπουργίτη, τσααααακ, του την πέφτει ο σωματοφύλακας και γίνεται πανηγύρι. Άρα, μούφα η ιστορία.

Περνάω στο σοβαρό της υπόθεσης, γιατί ως τώρα ειρωνευόμανε. Τι άλλο μας είπε ο Γιωργάκης; Ότι «οι άνθρωποι του ενός μισθού [...] όλοι εκείνοι που δεν κρύβουν τα εισοδήματά τους [...] μου λένε ‘για την πατρίδα, και το μισθό μου να θυσιάσω’».

Εδώ είναι που ο έχων νουν εξοργίζεται. Όλη η πολιτική ΠΑΣΟΚ και ΝΔ σε μια απλή φράση. Φαγοπότι άγριο και στο τραπέζι ο μισθωτός. Τι μας είπε ο θεσμικός υπηρέτης της πλουτοκρατίας (διότι περί αυτού πρόκειται); Ότι αυτοί που θα κάνουν θυσίες (για άλλη μια γαμημένη φορά) είναι «οι άνθρωποι του ενός μισθού [...] όλοι εκείνοι που δεν κρύβουν τα εισοδήματά τους». Δηλαδή, για να κλείσει τις μαύρες τρύπες θα τα πάρει από τον μισθωτό που έναν μισθό παίρνει και έναν δηλώνει! Φυσικά, αυτούς που παίρνουν 5 μισθούς και δηλώνουν τον έναν δεν τους αγγίζουμε, επειδή δεν μπορούμε. Για άλλη μια φορά την πληρώνει αυτός που δεν μπορεί να ξεφύγει, γιατί αυτόν που παίρνει τα μαύρα το ΠΑΣΟΚο-δεξιό κράτος δε μπορεί να πιάσει αυτόν που τα κρύβει και πιάνει το μαλάκα της ιστορίας...

Ας μου δείξουν το δημόσιο ή ιδιωτικό υπάλληλο που παίρνει 800-900-1000-1100-1200 ευρώ και σκέφτεται αυτό που είπε ο προϊστάμενος των εν Ελλάδι Σοσια-Ληστών. Η ταπεινή μου άποψη, ξέροντας και τις παρέες που η μαμά του αφήνει το Γιωργάκη να κάνει, είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι του μόχθου και του ενός μισθού είναι άνθρωποι που ο μόχθος τους φέρει πολλά μηδενικά. Αυτοί καλώς τα παίρνουν και να τα χαίρονται κι αν καίγονται να τους κόψουν το 14^ο μισθό, καλώς να τους τον κόψους κι όχι μόνο αυτόν, αλλά κι ό,τι άλλο εξέχει. Όμως οι άνθρωποι με τα πολλά μηδενικά δεν θα κάνουν κουμάντο στην πλειοψηφία που είναι του χιλιάρικου στην καλύτερη περίπτωση.

Αυτά, λοιπόν, να τα βλέπουν όσοι ψήφισαν την ΠΑΣΟΚάρα. Οι τύποι γουστάρουν βιασμό και μάλιστα ασάλιωτο. Μαγκιά τους, το τι κάνει ο καθένας με τον κώλο του είναι δικός του λογαριασμός. Όμως τι φταίω εγώ; Τι φταίνε όσοι δεν ψήφισαν τους ψεύτες της Ιπποκράτους; Τι φταίνε όσοι δεν τους ψήφισαν για να πρέπει μετά να στήνουν κώλο στον κάθε τεχνοκράτη που όποτε παίρνει πόστο βλέπει πεδίο δόξης λαμπρό στο να διαφυλάξει τα δικά του λεφτά και να πετσώσει τα λεφτά των άλλων;

Η αλήθεια πονάει

noreply@blogger.com (ARD) — Mon, 01 Mar 2010 09:55:00 +0000

Εξ όσων κατάλαβα, το εξώφυλλο του Focus ενόχλησε αρκετούς φανατίλες στην Ελλάδα μας που είναι της άποψης πως εμείς καλώς κάναμε τις λαμογιές μας, αλλά αυτοί κακώς μας αποκαλούν απατεώνες. Και πως όταν αυτοί ήταν ανεβασμένοι στα δέντρα, εμείς αναλύαμε στις συνεστιάσεις μας τη θεωρία των ιδεών του Πλάτωνος, πώς γίνεται τώρα και μας δείχνουν την Αφροδίτη της Μήλου να μας κάνει κωλοδάχτυλο;

Καλησπέρα, λοιπόν, Ελληνάρα αχτύπητε. Αντί να τσαντίζεσαι με εκείνους που μας έφτασαν εδώ, να μας κάνει καζούρα ο πάσα εις, τα ρίχνεις στους Γερμανούς που τώρα θα πρέπει να ασχολούνται με την πάρτη μας, διότι δεν τους φτάνει η δική τους πάρτη. Καλά κάνεις, Ελληναρά μου. Διότι σ’ αυτούς που μας έφτασαν εδώ δεν μπορείς να τα χώσεις, αφού τους ψήφισες με την ελπίδα να σε διορίσουν και να λάβεις κι εσύ μέρος στο μεγάλο φαγοπότι. Όπως έλεγε ο μεγάλος Βασίλης Ραφαηλίδης (να βρει η ψυχή του ανάπαυση), «όλοι γιούργια στον ταμπλά με τα κουλούρια».

Μα μια ζωή έτσι αεριτζήδες και φιλοτομάρες δεν ήμασταν; Μια ζωή πουλούσαμε άδεια για να μας χαρίσουν τα γεμάτα, έτσι δεν ήταν πάντα; Ξεχάσαμε τα πακέτα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ήρθαν στην Ελλάδα και εξανεμίστηκαν εν ριπή οφθαλμού; Ξεχάσαμε ότι ο απλός εργαζόμενος/συνταξιούχος έσφιγγε το ζωνάρι και επί Ολυμπιακών Αγώνων, όταν η ανάπτυξη υποτίθεται ήταν στο 4% και κάτι;

Κάπως έτσι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Μπήκαμε σε μια ταβέρνα και φάγαμε του σκασμού. Όχι εμείς, φυσικά, αυτοί που εμείς στείλαμε στην ταβέρνα. Τώρα ήρθε ο λογαριασμός. Και οι τύποι που έφαγαν του σκασμού λένε σε όσους είναι μέσα στην ταβέρνα «κόψε κάτι από τα κουβέρ, δε βγαίνω μάνα μου» και σε όσους είναι απ’ έξω (σε εμάς) «ελάτε να πληρώσετε αυτά που φάγαμε, γιατί αλλιώς τη γαμήσαμε όλοι μαζί».

Σας φαίνεται δίκαιο αυτό; Γιατί, λοιπόν, το να κοπεί π.χ. ο 14^ος μισθός είναι δίκαιο; Γιατί να πληρώσω εγώ που παίρνω σκάρτα ένα χιλιάρικο το μήνα και είμαι παντρεμένος με παιδί τη γαμωκρίση που ούτε δημιούργησα, ούτε διόγκωσα, ούτε επιδείνωσα; Την κρίση τη δημιούργησαν άλλοι για δικούς τους σκοπούς και τις λαμογιές προς την Ευρώπη τις έκαναν άλλοι που εγώ όχι μόνο δεν τους ψήφισα, αλλά τους έφτυσα πατόκορφα. Τώρα μου ζητάν τον οβολό μου; Γιατί; Λίγα τους έχω δώσει; Ή μήπως τους τα χρώσταγα; Ας πάνε πρώτα μέσα αυτοί που είπαν ψέμματα. Δε γίνεται ο μισθωτός να είναι μια ζωή η πουτάνα του συστήματος. Κάποια στιγμή και το γαϊδούρι κλωτσάει...

Η κάλτσα

noreply@blogger.com (ARD) — Tue, 16 Feb 2010 18:34:00 +0000

Η κάλτσα αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ανθρώπινης ένδυσης. Θα μπορούσε, όπως και το παπούτσι, να καταταχθεί και στα είδη υπόδυσης, ωστόσο οι εναλλακτικές της χρήσεις της δίνουν σημαίνουσα θέση στα είδη ένδυσης και μόνο.

Μια από τις πιο χρήσιμες εναλλακτικές της χρήσεις είναι το χώσιμο της κάλτσας σε ένα στόμα, μέτρο δραστικό και πολύ χρήσιμο όταν το εν λόγω στόμα αρνείται να σταματήσει την εργασία του, εν προκειμένω το μπούρου-μπούρου. Καθαρή ή άπλυτη δεν έχει σημασία, καθώς, άπαξ και εισαχθεί στην επίμαχη στοματική κοιλότητα, η κάλτσα επιτελεί με τον καλύτερο τρόπο το εξαιρετικά ουσιώδες και χρήσιμο προς την κοινωνία καθήκον της.

10 - 1 μαζί

noreply@blogger.com (ARD) — Fri, 12 Feb 2010 08:20:00 +0000

Πριν από περίπου επτά χρόνια, το καλοκαίρι του 2003, θυμάμαι ότι ήμουν στην τηλεόραση του ΑΝΤ1, όπου έκανα πρακτική. Είχα γνωρίσει αρκετό κόσμο και πέρναγα καλά, όμως έμεινα για λίγο καιρό εκεί, διότι έπρεπε να πάω φαντάρος. Με κάποιους μίλαγα περισσότερο, με κάποιους λιγότερο, με κάποιους τα πίναμε κιόλας. Τότε ήταν που ανακάλυψα πως δεν είναι όλοι οι ρουφιάνοι δημοσιογράφοι, ούτε όλοι οι δημοσιογράφοι ρουφιάνοι [το σταματάω εδώ, δεν θα επεκταθώ].

Περίπου τέσσερις μήνες αργότερα, βρίσκομαι με άδεια στην Αθήνα και πίνω καφέ στο Page, το καφέ που βρίσκεται κάτω από τον ΑΝΤ1. Την ώρα που πίνω τον καφέ μου περνάει από δίπλα μου κάποιος που είχα γνωρίσει το καλοκαίρι και κάναμε πολλή παρέα, όμως είχαμε χαθεί από τότε που στρατεύθηκα. Κάνω λοιπόν έτσι το χέρι μου να τον χαιρετίσω, όμως η αιώνια ατζαμοσύνη μου κάνει το θαύμα της και, καθώς σηκώνω το χέρι μου, παίρνω μαζί το φλιτζάνι και τα κάνω όλα πουτάνα... Τελικά χαιρετηθήκαμε, είπαμε τα νέα μας, αλλά δυστυχώς στα όρθια, γιατί έπρεπε να φύγει.

Μετά από κάνα 20λεπτο έφυγα κι εγώ. Φωνάζω να πληρώσω και με το που έρχεται η κοπελιά μου λέει το εξής: "Τον καφέ σας τον έχει πληρώσει ο κύριος Χαριτάτος, επειδή τον ρίξατε προσπαθώντας να τον χαιρετίσετε".

Αυτός είναι ο Σπύρος Χαριτάτος. Κάπου ένα χρόνο και κάτι αργότερα απολύθηκε από τον ΑΝΤ1 χωρίς να ευθύνεται [ούτε εδώ θέλω να επεκταθώ], δούλεψε σκυλίσια για να επιβιώσει, ώσπου η δικαίωσή του από το πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ τον αποκατέστησε στον ΑΝΤ1.

Για την επιτυχία αυτών των δύο παιδιών, του Σπύρου και του Γιώργου, ήθελα από καιρό να γράψω, δίνοντας έμφαση στο ότι και οι δύο έχουν δουλέψει πάρα πολύ στη ζωή τους (ο Καραμέρος για πολύ καιρό έκανε εκπομπή 5-6 το πρωί!) και στο ότι και οι δύο είναι πολύ πολύ καλά παιδιά. Για τον Σπύρο έχω προσωπική εμπειρία, για τον Γιώργο έχω ακούσει μόνο, αλλά από αξιόπιστες πηγές. Κανείς δεν έχει πει κακιά κουβέντα για κανέναν από τους δυο τους, σε κανέναν δεν έχουν δώσει το παραμικρό δικαίωμα, και είναι πολύ σημαντικό αυτό, αφού είναι πετυχημένοι και η επιτυχία ξυπνά άσχημα ένστικτα στους απέναντι, όπως όλοι γνωρίζουμε.

AEK Ντάινερς

noreply@blogger.com (ARD) — Sat, 16 Jan 2010 11:57:00 +0000

Είμαι σπίτι και χτυπάει το κινητό. Απόκρυψη. Το σηκώνω. Ο διάλογος απολαυστικός.

- Ναι.
- Γεια σας. Ο κύριος Αλρούδιος;
- Μάλιστα;
- Σας τηλεφωνώ από την ΑΕΚ.
- Περαστικά σας.
- Ορίστε;
- Τίποτα, τίποτα. Για πάμε...
- Ναι. [αρχίζει το ποίημα] Θα ήθελα να σας ενημερώσω για την πιστωτική κάρτα AEK Diners, με την οποία απολαμβάνετε πλήθος προσφορών, μεταξύ των οποίων και αγορά εισιτηρίου διαρκείας στην ΑΕΚ με 12 άτοκες δόσεις. Εκτός αυτού...
- Ρε κοπελιά, έτσι σκατά που πάει η ομάδα εγώ λέω να το κάψω το διαρκείας κι εσύ μου λες να πάρω κάρτα για να αγοράσω διαρκείας με 12 άτοκες δόσεις;
- Να σας πω την αλήθεια, ένα δίκιο το έχετε.
- Γι' αυτό σου λέω, άστο ρε παιδάκι μου καλύτερα, βρήκατε κι εσείς την εποχή να πλασάρετε την πιστωτική της ΑΕΚ...
- Να ΄στε καλά, γεια σας...

Όπως αρέσκομαι να λέω με πολλές παραλλαγές (τώρα θα το πω λίγο πιο ευγενικά), ψωμί δεν είχαμε, τυρί μας ήρθε...

Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς

noreply@blogger.com (ARD) — Mon, 11 Jan 2010 08:51:00 +0000

Το χθεσινό φιάσκο ήταν ο λόγος που δεν έγραψα τίποτα για τη μεγάλη νίκη στο «Καραϊσκάκη». Είπα να κρατήσω το βρωμόστομα κλειστό και δικαιώθηκα. Όσο μεγάλη ήταν εκείνη η νίκη, άλλο τόσο μεγάλο ήταν το φιάσκο. Πριν το ματς έλεγα πως όποτε πηγαίνουμε στο γήπεδο να τους αποθεώσουμε, πάντα μια μαλακία την κάνουν. Όταν έγινε το 3-2, είπα πως το κρατήσαμε μία, το κρατήσαμε δύο, την τρίτη θα καούμε. Έτσι κι έγινε. Τώρα θέλω το Τζόκερ.

Η ΑΕΚ πολύ απλά έχυσε την καρδάρα με το γάλα και είναι πολλά τα γεγονότα που χρήζουν σχολιασμού. Εν ολίγοις μπορώ να πω πως το να ισοφαρίζεσαι από 3-1 σε 3-3 μέσα στην έδρα σου, το να ισοφαρίζεσαι από τον Ατρόμητο και το να σφάζεσαι όπως όλη η Ελλάδα είδε μέσα στο σπίτι σου για άλλη μια φορά, όλα μαζί δείχνουν πόσο έχεις κοντύνει ή πόσο σε έχουν κοντύνει.

Πέραν αυτού, μπορώ να πω πως η φωτεινή παρένθεση του «Καραϊσκάκη» ανέδειξε το σημαντικότερο πρόβλημα της φετινής ΑΕΚ. Όταν βασίζεσαι στις ατομικές πρωτοβουλίες ενός-δύο παικτών, αυτό δείχνει πως δεν είσαι ομάδα. Κάτι τέτοιο μπορεί να δικαιολογηθεί μέχρι το Νοέμβριο χοντρά χοντρά. Αλλά όχι τον Ιανουάριο. Η ΑΕΚ έχει ποιοτικές μονάδες, αλλά στις παρούσες συνθήκες (διοικητικές και άλλες) ο καθένας παίζει για τον εαυτό του. Ακόμη και ο τερματοφύλακας. Παίζει για να καθιερωθεί και όχι για να πάει η ομάδα καλά.

Οι παρόντες ακριβοπληρωμένοι άσοι θα πρέπει να σκεφτούν το γιατί η ΑΕΚ του Κούτουλα, του Πεπέ και του Βασιλόπουλου ή η ΑΕΚ του Μπούρμπου, του Κόντη και του Κρασσά πήγαινε καλύτερα από αυτήν του Σκόκο, του Μπλάνκο και του Τζεμπούρ. Το ομαδικό στοιχείο θα πρέπει να ανασυσταθεί. Πριν να είναι πολύ αργά. Τουλάχιστον να μπούμε στα play-off. Κι από καλοκαίρι βλέπουμε. Όχι ότι έχουμε καμιά προοπτική της προκοπής, αλλά μπας και γίνουμε λίγο καλύτεροι.

Ο λόγος στον Χρόνη Μίσσιο (1)

noreply@blogger.com (ARD) — Wed, 30 Dec 2009 09:24:00 +0000

Είναι καμιά φορά που διαβάζεις κάτι και λες «γαμώτο, ήθελα εγώ να το έχω γράψει αυτό». Χθες βράδυ διάβαζα και ήταν μια από αυτές τις φορές. Νιώθω μεγάλη μου τιμή στο δικό μου χώρο να φιλοξενώ έστω και μια αράδα από τα αριστουργήματα που μας έδωσε ένας άνθρωπος που προτίμησε να βασανιστεί παρά να αποκηρύξει την ιδεολογία του. Είναι ανείπωτη τιμή για εμένα να αναφέρομαι σε έναν μεγάλο Καβαλιώτη, το Χρόνη Μίσσιο.

«Λέω, σ’ αυτό τον τόπο τα πράγματα που πάραξε ο άνθρωπος έχουν μιαν αλαφράδα, μια οικειότητα, στοργή και αγάπη για τη ζωή, άλλο πράμα. Ακόμα κι ο χριστιανισμός, που σε άλλους τόπους, όταν έγινε εξουσία, πέρασε από φωτιά και σίδερο όσους είχαν επιφυλάξεις ή σκάλιζαν τα πράγματα πέρα από ‘τας αγίας γραφάς’, ή δεν παπαγάλιζαν σωστά όσα διακήρυχνε ο κάθε πάπας ή αρχιεπίσκοπος, όπως και η καθοδήγησή μας, άλλωστε - βλέπεις, το νταβατζιλίκι είναι η μοίρα όλων των εξουσιών - εδώ, σε τούτον τον τόπο, παρέμεινε βασικά ανθρώπινος. Οι άγιοί μας είναι, να πούμε, κάτι ανάμεσα σε φιλαράκια, κουμπάρους και πολιτευτές, τους ζητάμε ρουσφέτια, εκδουλεύσεις, κι άμα δε μας κάνουνε τη χάρη, τους γαμούμε το κέρατο, που λένε. Είναι, να πούμε, σκιές ζωής. Οι πιο σοβαροί είναι αντίγραφα των πολιτικών μας νταβατζήδων, των βουλευτών, θέλουν λιβάνια, υποταγή και τα ρέστα. Η μόνη που δεν ασκεί εξουσία είναι η Παναγιά, αυτή η γυναίκα του λαού μας, που δίνει, δίνει, χωρίς να διεκδικεί για τον εαυτό της παρά τη λαχτάρα. Η μάνα που βλέπει το παιδί της να φεύγει σα βέλος μπροστά της, κι αυτή να λαχταράει, να τρομάζει για να καταλάβει αυτό το άγνωστο, το καινούριο που έφερε στον κόσμο, και που είναι ταυτόχρονα σάρκα της και ξένο. Είναι η πιο τραγική μορφή του ανθρώπινου είδους, γι’ αυτό σ’ όλη την ανθρώπινη ιστορία η εξουσία και η μάνα είναι τα κεντρικά πρόσωπα κάθε τραγωδίας, μόνο που η μάνα είναι ο αποδέκτης του πόνου, ενώ η εξουσία ο φορέας του. Ακόμα κι ο χριστιανισμός απογύμνωσε τη μάνα από κάθε εξουσία. Τα αρχαία μας καρντασάκια προσπάθησαν να το βολέψουν κι αυτό, δώσανε στη μάνα κάποιες εξουσίες, μόνο που και κει την πάτησε η κακομοίρα - η Αχίλλειος Πτέρνα, που λένε... Δεν ξέρω αλήθεια καμιά μάνα μέσα στην ανθρώπινη ιστορία, που να καταφέρνει να σώσει το παιδί της...»
Χαμογέλα, ρε... Τι σου ζητάνε;, εκδόσεις Γράμματα, 1988

Ζητείται τσίπα

noreply@blogger.com (ARD) — Mon, 28 Dec 2009 15:19:00 +0000

Τον ήξερε κανείς τον Αδάμ Ρεγκούζα πριν τον παραιτήσει ο Κωστάκης; Μάλλον όχι.

Να θυμίσω. Ο Αδάμ ήτο υφυπουργός Οικονομικών στην πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή το 2004. Τότε είχε κατηγορηθεί πως είχε μεσολαβήσει έντονα, προκειμένου να δωθεί κρατική διαφήμιση σε καναλάρχη της βορείου Ελλάδας, ο οποίος ήταν αληθινό μπουμπούκι...

Μάλιστα στο σχετικό βίντεο που διέρρευσε και στο οποίο ο κ. Ρεγκούζας υπερηφανεύεται για την εν λόγω χορηγία παρουσιάζεται κυρία να του λέει διά μικροφώνου και με ιδιαίτερη έμφαση πως κυρίως χάρη σε αυτόν πήρε το κανάλι του κου Χρηστίδη την κρατική διαφήμιση. Σημειώνεται πως, σύμφωνα με το in.gr, ο Βασίλης Χρηστίδης που εκαρπώθη την κρατική χορηγία ήταν υπόδικος για σύσταση συμμορίας και απάτη, είχε εκτίσει ποινή φυλάκισης για κακουργηματικές πράξεις και στη Δικαιοσύνη εκκρεμούσαν (τότε, 7/10/05) άλλες υποθέσεις που τον αφορούσαν.

Χαρακτηριστικό κομμάτι του δημοσιεύματος:

Τo κανάλι του εν λόγω ιδιοκτήτη, μαζί με άλλους περιφερειακούς τηλεοπτικούς σταθμούς, προέβαλε «στημένα» τηλεπαιχνίδια και εξαπατούσαν χιλιάδες άτομα. Την απάτη αποκάλυψε τον περασμένο Ιούνιο η Αστυνομία έπειτα από πολύμηνη έρευνα. Ο τζίρος των επιτήδειων εκτιμάται ότι ανήλθε σε δεκάδες εκατ. ευρώ, χρήματα τα οποία ενδεχομένως διοχετεύθηκαν σε offshore εταιρείες του εξωτερικού.

Αναφορικά με το θέμα της λειτουργίας των τηλεφωνικών γραμμών 090, οι οποίες σύμφωνα με τις καταγγελίες αποτελούσαν πεδίο επιχειρηματικής δραστηριότητας του συγκεκριμένου καναλάρχη, ο κ. Ρουσόπουλος υπενθύμισε ότι μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά του, ο ίδιος επικοινώνησε εγγράφως και τηλεφωνικώς με το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, το οποίο απηύθυνε επιστολή στον εισαγγελέα κ. Λινό, επί τη βάσει της οποίας έγιναν εισαγγελικές έρευνες στη Θεσσαλονίκη «που απέδωσαν τα γνωστά αποτελέσματα».

Στο βίντεο που προβλήθηκε στην «Ζούγκλα», ο κ. Ρεγκούζας εμφανίστηκε να μιλά σε εκδήλωση του συγκεκριμένου καναλάρχη (που έγινε τρεις μήνες μετά την αποφυλάκισή του) και να τονίζει ότι στήριξε στον παρελθόν τους σταθμούς του με διαφήμιση και ότι θα συνεχίσει να στηρίζει με όλες τους τις δυνάμεις την εν λόγω «προσπάθεια».

Καλό, λοιπόν, θα ήταν να τα έχουν υπ’ όψιν τους αυτά όλοι αυτοί που θα σπεύσουν να στηρίξουν την υποψηφιότητα του Αδάμ Ρεγκούζα για τη θέση του αιρετού περιφερειάρχη. Όπως αναφέρει σημερινό δημοσίευμα του in, ο εν λόγω δεν απέκλεισε σε πηγαδάκι με δημοσιογράφους την επάνοδό του εις την πολιτικήν κονίστραν από το συγκεκριμένο πόστο. Φυσικά, το γεγονός ότι οι πολίτες του αρνήθηκαν την επανεκλογή του στις πρόσφατες εκλογές ουδόλως τον πτοεί. Και τι είπε, λέει, ο αθεόφοβος.

...υπογράμμισε ότι επικεντρώνει το ενδιαφέρον του στην αιρετή περιφέρεια, λέγοντας ότι η επιλογή του υποψηφίου περιφερειάρχη που θα στηρίξει η ΝΔ πρέπει να γίνει με πολιτικούς όρους και όχι με όρους «Νίκου Ξανθόπουλου», όπως είπε χαρακτηριστικά.
Λες και υπάρχει άλλος λόγος να ψηφίσει κανείς - φυσικά πλην του Χρηστίδη - τον Ρεγκούζα πλην «της φουκαριάρας της μάνας μου». Λες και δεν έβαλε το λιθαράκι του ο κ. Ρεγκούζας (θυμίζω ότι αναγραμματισμένος γίνεται "Γκρούεζας"...) για την διαδοχή γεγονότων που σωρευμένα οδήγησαν στην πανωλεθρία της ΝΔ στις 4/10. Λες και δεν αποδοκιμάστηκε αυτός (και όλοι οι άλλοι Ρεγκούζες) τότε. Μα καθόλου τσίπα πια;

Πάει η προθεσμία...

noreply@blogger.com (ARD) — Sun, 27 Dec 2009 22:02:00 +0000

Τελικά πρέπει να το έχει το όνομα. Δεν εξηγείται αλλιώς. Ο λαϊκισμός, έννοια συνυφασμένη μέχρι τη Μεταπολίτευση με τη (λαϊκή ενίοτε) δεξιά, από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 άλλαξε στρατόπεδο και πήγε προς ΠΑΣΟΚ μεριά. Το μικρό διάλλειμμα της περιόδου Σημίτη, όταν τη σκυτάλη του λαϊκισμού πήρε η δεξιά του Κώστα Καραμανλή - όχι ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός, το τονίζω αυτό - με συνθήματα/διαφημιστικά σποτ αλήστου μνήμης όπως «υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και τη θέλουμεεε», έληξε τελικά άδοξα με την προεκλογική περίοδο των ευρωεκλογών 2009, όταν το ΠΑΣΟΚ με έναν άλλο Παπανδρέου στο τιμόνι έταξε τα πάντα στους πάντες. Και με την κατάληψη της εξουσίας στις εκλογές του Οκτωβρίου βρήκε μπροστά της τις ίδιες της τις υποσχέσεις, πέφτοντας θύμα του δικού της λαϊκισμού.

Έτσι...

- η «κατάργηση» της συμφωνίας με την Cosco για τον ΟΛΠ έγινε «επαναδιαπραγμάτευση», την ώρα που όλες οι εξελίξεις στο Λιμάνι έμειναν σε αυτό. Χωρίς να ξέρει κανείς τι έχει γίνει.

- η «αύξηση πάνω από τον πληθωρισμό» (που τον Αύγουστο ήταν στο 0,8%) ήταν τελικά 1,5% με πάγωμα σε μισθούς άνω των 2.000 ευρώ που κανείς δεν ξέρει αν είναι μικτά, καθαρά, με επιδόματα ή άνευ. Α! Και ο πληθωρισμός τον Νοέμβριο ανέβηκε στο 2,1%. Δηλαδή οι αυξήσεις ήταν κάτω του πληθωρισμού, ήταν στην ουσία μειώσεις.

- το «πράσινο» μέτρο της απόσυρσης καταργήθηκε, αλλά παρέμειναν τα «πράσινα» τέλη. Θυμίζω ότι το πρώτο μέτρο έδινε λεφτά στους πολίτες, το δεύτερο τους τα έπαιρνε στεγνά. Μη ρωτάτε καν πότε θα πάρουν τα λεφτά τους αυτοί που πρόλαβαν να αποσύρουν...

- ο υφυπουργός Ντίνος Ρόβλιας, ο οποίος εκόπτετο για την κομματικοποίηση του κράτους και τα ευεργετήματα των «γαλάζιων» παιδιών, βάλθηκε να αποκαταστήσει τις αδικίες της πενταετίας 2004-09, τακτοποιώντας αιτήματα κάποιων - προφανώς - «πράσινων» παιδιών. Καρατομήθηκε - σωστά - με συνοπτικές διαδικασίες. Ωστόσο, το γεγονός ότι δεν πέρασαν ούτε δύο μήνες από την εγκαθίδρυση της νέας κυβέρνησης πριν ο κ. Ρόβλιας αρχίσει να τακτοποιεί τους «ημετέρους», προκαλεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα ως προς την σπουδή του κατά τα άλλα αδέκαστου υφυπουργού.

- Τα νομοσχέδια του υπουργείου Οικονομίας περί των υπερχρεωμένων έγιναν δεκτά από την αγορά, αλλά όχι από τις τράπεζες που έσπευσαν εκτός δημόσιας διαβούλευσης να διατυπώσουν τις αντιρρήσεις τους. Που, φυσικά, ακούστηκαν άμεσα από την κα. Λούκα Κατσέλη. Που στην αρχή είχε δηλώσει με παρρησία ότι «οι τράπεζες πρέπει να κάνουν κάποιες θυσίες για την ανάπτυξη» ή κάπως έτσι. Αλλά, όταν οι τραπεζίτες έσκασαν μύτη στο υπουργείο τους άκουσε και προφανώς τους υπάκουσε. Διότι εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε.

- Η διαδικασία πλήρωσης των θέσεων γενικών γραμματέων κατέληξε σε φιάσκο, καθώς βρέθηκαν στις θέσεις αυτές άτομα με αποδεδειγμένη κομματική προϋπηρεσία, άτομα χωρίς πτυχίο ή και άτομα που ανερυθρίαστα δήλωναν προς πάσα κατεύθυνση ότι «ήρθε η ώρα να τα κονομήσουμε». Τελικά, ωραίο πράμα αυτό το φέισμπουκ. Θυμίζω ότι στα προσόντα αναφέρεται και ότι ο υποψήφιος πρέπει να συμφωνεί με το όραμα του Γιώργου Παπανδρέου περί της δημόσιας διοίκησης και του κράτος πρόνοιας. Αυτά είναι... Κατά τα άλλα, ΑΣΕΠ σε όλες τις προσλήψεις στο Δημόσιο - πλην των γενικών γραμματέων που πρέπει να είναι δικά μας παιδιά, βεβαίως βεβαίως.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές απομένουν ακόμη 16 ημέρες για τις πρώτες 100. Φυσικά δεν έχει γίνει τίποτα. Με μεγαλοστομίες, ασάφειες, απαξίωση του (όποιου) έργου των προηγουμένων και λάσπη στον ανεμιστήρα δεν φτιάχνεται τίποτα και σίγουρα δεν ανατάσσεται καμία οικονομία. Ποζεριά και άγιος ο Δομίνικος. Φυσικά, επειδή στην Ελλάδα ζούμε, για άλλη μια φορά χάσαμε τις προθεσμίες...

Τέλος εποχής

noreply@blogger.com (ARD) — Sun, 27 Dec 2009 09:36:00 +0000

Όσο ζούσε ο Χρήστος Λαμπράκης είχε ακούσει ουκ ολίγα για το ρόλο το δικό του και των εφημερίδων του όσον αφορά στον επηρεασμό της πολιτικής ζωής του τόπου.

Η αλήθεια είναι ότι το "Συγκρότημα" βρήκε ένα μη ουσιαστικά συμπληρωμένο κενό, αυτό της εκπροσώπησης της κεντροαριστεράς στα ΜΜΕ της χώρας. Εκεί πήγε και έβαλε - όχι χωρίς να το πιστεύει - τόσο τα "Νέα" όσο και το "Βήμα". Και τα κατάφερε άριστα, μπορώ να πω. Ακόμη κι αν οι εφημερίδες του είχαν ξεκάθαρη πολιτική τοποθέτηση, εν τούτοις ήταν πάντα φιλόξενες σε φωνές μέχρι και εκ διαμέτρου αντίθετες σε αυτήν. Ανάλογα πρωτοπόρος ήταν και ο ρόλος των άλλων εντύπων του ΔΟΛ, του "Ταχυδρόμου" και του "Οικονομικού Ταχυδρόμου".

Τώρα που ο Λαμπράκης έφυγε, το ερώτημα είναι τι μένει πίσω. Ας αναρωτηθούμε. Ο Λαμπράκης ήταν πρώτα δημοσιογράφος και μετά εκδότης. Ήταν ο τελευταίος των "παραδοσιακών" εκδοτών. Καμία αμφιβολία, ο κατ' εξοχήν σκοπός του ΔΟΛ ήταν να πιέσει καταστάσεις. Ας σκεφτούμε, όμως, κάτι. Όποιος φτιάχνει ένα ΜΜΕ στην Ελλάδα γι' αυτό το λόγο το κάνει, για να πιέσει καταστάσεις. Απλά, οι παραδοσιακοί εκδότες έλεγαν πως "θέλω να πιέσω καταστάσεις με κάτι που θα είναι και αξιόλογο ως προϊόν". Οι εκδότες/καναλάρχες της νέας εποχής - που πρωτίστως είναι managers και όχι δημοσιογράφοι - πλέον λένε "θέλω να πιέσω καταστάσεις με κάτι που θα μου φέρνει λεφτά και θα είναι κερδοφόρο - ανεξάρτητα αν κάτω από το περιτύλιγμα κρύβονται τα βρωμερότερα σκατά".

Αυτή είναι, λοιπόν, η διαφορά μετά το θάνατο (και) του Λαμπράκη. Ακόμη κι αν σε κάποιους ήταν αντιπαθής, αυτά που είπα αποτελούν γεγονότα και δεν μπορούν να αμφισβητηθούν. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να θρηνήσει κανείς το χαμό ενός δημόσιου άνδρα. Ο κυριότερος είναι ότι η (ήδη φτωχή στις ημέρες μας) δημοσιογραφία έγινε φτωχότερη.

Το μαύρο πρόβατο

noreply@blogger.com (ARD) — Sat, 17 Oct 2009 14:41:00 +0000

Υπήρχε μια χώρα, στην οποία όλοι ήταν κλέφτες.

Κάθε κάτοικος έβγαινε τη νύχτα με αντικλείδια και ένα φανάρι και πήγαινε να διαρρήξει το σπίτι κάποιου γείτονά του. Επέστρεφε την αυγή φορτωμένος κι εύρισκε το σπίτι του διαρρηγμένο.

Έτσι όλοι ζούσαν σε αγαστή σύμπνοια και χωρίς χασούρες, διότι ο ένας έκλεβε τον άλλο κι ο άλλος έναν άλλο και πάει λέγοντας, μέχρι που ο τελευταίος έκλεβε τον πρώτο. Το εμπόριο σε εκείνη τη χώρα γινόταν μόνο με τη μορφή απάτης, τόσο από την πλευρά αυτού που πουλούσε όσο και από την πλευρά αυτού που αγόραζε. Η κυβέρνηση αποτελούσε μια εγκληματική συμμορία σε βάρος των υπηκόων και οι υπήκοοι από τη μεριά τους φρόντιζαν μόνο πώς θα ξεγελάσουν την κυβέρνηση. Έτσι η ζωή συνεχιζόταν χωρίς προβλήματα και δεν υπήρχαν ούτε πλούσιοι ούτε φτωχοί.

Κάποια στιγμή, δεν είναι γνωστό πώς, βρέθηκε στη χώρα ένας τίμιος άνθρωπος. Τη νύχτα, αντί να βγαίνει με το σάκο και το φανάρι, έμενε στο σπίτι, κάπνιζε και διάβαζε μυθιστορήματα.

Έρχονταν οι κλέφτες, έβλεπαν το φως αναμμένο και δεν ανέβαιναν.

Το φαινόμενο, όμως, αυτό διήρκεσε λίγο: ύστερα χρειάστηκε να του εξηγήσουν ότι αν ο ίδιος ήθελε να ζει χωρίς να κάνει τίποτα, δεν ήταν αυτός ικανός λόγος να μην αφήνει και τους άλλους να κλέβουν. Κάθε νύχτα που αυτός περνούσε στο σπίτι του, την επόμενη ημέρα μια οικογένεια δεν είχε να φάει.

Μπροστά σε αυτά τα επιχειρήματα ο τίμιος άνθρωπος δε μπορούσε να εναντιωθεί. Άρχισε, λοιπόν, να βγαίνει κι εκείνος τα βράδια και επέστρεφε το πρωί, αλλά δεν πήγαινε να κλέψει. Ήταν τίμιος, δε μπορούσε να αλλάξει. Πήγαινε μέχρι τι γέφυρα κι έμενε να παρατηρεί το νερό που κυλούσε από κάτω. Επέστρεφε στο σπίτι του και το εύρισκε διαρρηγμένο.

Σε λιγότερο από μια εβδομάδα ο τίμιος βρέθηκε χωρίς χρήματα, χωρίς να έχει τίποτα να φάει, με το σπίτι του άδειο. Μέχρι εδώ, όμως, το πράγμα δεν ήταν πολύ σοβαρό, διότι ήταν δική του η επιλογή. το χειρότερο ήταν ότι με αυτή του τη συ8μπεριφορά προκαλούσε μεγάλη αναστάτωση. Διότι άφηνε να του κλέβουν τα πάντα, ενώ ο ίδιος δεν έκλεβε κανέναν. Έτσι υπήρχε μονίμως κάποιος που, επιστρέφοντας την αυγή στο σπίτι του, εύρισκε το σπίτι του άθικτο: το σπίτι που κανονικά θα έπρεπε να διαρρήξει εκείνος. Γεγονός είναι ότι μετά από λίγο καιρό αυτοί που δεν ληστεύονταν βρέθηκαν να είναι πιο πλούσιοι από τους άλλους και δεν ήθελαν πλέον να κλέβουν. Από την άλλη πλευρά, εκείνοι που έρχονταν να κλέψουν το σπίτι του τίμιου ανθρώπου το εύρισκαν πάντα άδειο - έτσι κατάντησαν φτωχοί.

Στο μεταξύ, όσοι είχαν γίνει πλούσιοι απέκτησαν τη συνήθεια να πηγαίνουν κι αυτοί τη νύχτα στη γέφυρα και να κοιτάνε το νερό που κυλούσε από κάτω. Αυτό μεγάλωσε την αναστάτωση, διότι υπήρξαν πολλοί άλλοι που έγιναν πιο πλούσιοι και πολλοί άλλοι που έγιναν πιο φτωχοί.

Οι πλούσιοι, όμως, κατάλαβαν ότι, αν συνέχιζαν να πηγαίνουν στη γέφυρα τη νύχτα, θα γίνονταν μετά από λίγο φτωχοί. Και σκέφτηκαν: «Ας πληρώσουμε τους φτωχούς να πηγαίνουν να κλέβουν για λογαριασμό μας». Ετοιμάστηκαν τα συμβόλαια, κανονίστηκαν οι μισθοί, τα ποσοστά: φυσικά παρέμεναν πάντα κλέφτες και οι μεν προσπαθούσαν να ξεγελάσουν τους δε. Αλλά, όπως συ8μβαίνει, οι πλούσιοι γίνονταν όλο και πιο πλούσιοι και οι φτωχοί όλο και πιο φτωχοί.

Υπήρχαν πλούσιοι τόσο πλούσιοι που δεν είχαν πλέον ανάγκη να κλέψουν ή να βάλουν άλλους να κλέψουν για να συνεχίσουν να είναι πλούσιοι. Όμως, αν σταματούσαν να κλέβουν, θα γίνονταν φτωχοί, διότι οι φτωχοί τους έκλεβαν. Τότε, πλήρωσαν τους πιο φτωχούς από τους φτωχούς για να προστατέψουν την περιουσία τους από τους άλλους φτωχούς κι έτσι θέσπισαν την αστυνομία κι έχτισαν φυλακές.

Με αυτόν τον τρόπο, ήδη μερικά χρόνια μετά την εμφάνιση του τίμιου ανθρώπου, δε γινόταν πλέον κουβέντα για κλέφτες ή για θύματα κλοπής, αλλά μόνο για πλούσιους ή για φτωχούς. Παρ’ όλα αυτά, εξακολουθούσαν να είναι όλοι κλέφτες.

Τίμιος είχε υπάρξει μόνο εκείνος ο τύπος που είχε πεθάνει αμέσως από πείνα.

Italo Calvino

Από το βιβλίο "Λίγο πριν πεις εμπρός", μετάφραση Ανταίου Χρυσοστομίδη, εκδόσεις Καστανιώτη

Προεκλογικά ΙΙ - Παιδείας το ανάγνωσμα

noreply@blogger.com (ARD) — Tue, 29 Sep 2009 16:33:00 +0000

Μιας και τους ενδιαφέρει τόσο πολύ η δύσμοιρη η Παιδεία μας…

Δεν άκουσα ΚΑΝΕΝΑΝ στην τηλεμαχία να λέει το αυτονόητο.

Ποιο είναι αυτό;

Είμαστε η μοναδική χώρα που διαθέτει εκπαιδευτικούς τριών ταχυτήτων: μόνιμους, ωρομίσθιους, αναπληρωτές. Συν όλους αυτούς που απασχολούνται στην παραπαιδεία της οικοδιδασκαλίας, φοροδιαφεύγοντας (το λέω αυτό κι ας ξέρω ότι δεν με συμφέρει).

Σημειώνω εδώ ότι οι ωρομίσθιοι και οι αναπληρωτές καλούνται κάθε χρόνο να γεμίζουν οργανικά κενά στην εκπαίδευση (Αβάθμια, Ββάθμια), πληρώνονται ψίχουλα και - το κυριότερο - οι αποδοχές τους καταβάλλονται στην καλύτερη των περιπτώσεων κάθε οκτάμηνο. Επίσης, οι ωρομίσθιοι έχουν πλαφόν στις ώρες απασχόλησης εβδομαδιαίως (νομίζω δε μπορούν να είναι πάνω από 7), δηλαδή, επειδή υποαπασχολούνται, δεν μπορούν να ασφαλιστούν. Άρα και αυτοί δεν έχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ένσημα και το Δημόσιο χάνει τις εισφορές που θα μπορούσε να πάρει. Ο παραλογισμός προχωρά περισσότερο: πλέον οι συμβάσεις που υπογράφουν είναι αποκλειστικής απασχόλησης, δηλαδή ο ωρομίσθιος καθηγητής Γερμανικών απαγορεύεται να προσληφθεί σε φροντιστήριο ξένων γλωσσών, προκειμένου να συμπληρώσει το πενιχρό εισόδημά του.

Απίστευτο; Το ίδιο το κράτος σε έχει ανασφάλιστο, σε κρατά σε ομηρία μη καταβάλλοντας έγκαιρα τις αποδοχές σου και σε σπρώχνει στη φοροδιαφυγή των ιδιαίτερων, αφού δεν σε αφήνει να πας σε φροντιστήριο.

Η Νέα Δημοκρατία εφάρμοσε κάτι που είναι στη σωστή κατεύθυνση, αλλά και πάλι δεν λύνει το πρόβλημα. Σου λέει, ωρομίσθιος ή αναπληρωτής με πραγματική υπηρεσία 24 μηνών και μία επιτυχή εξέταση στον ΑΣΕΠ (= πάνω από τη βάση του 55) διορίζεται. Όμως, ο ωρομίσθιος δε μπορεί να δουλέψει πάνω από κάποιες ώρες την εβδομάδα, δηλαδή για να συμπληρώσει 24 μήνες υπηρεσία χρειάζεται περίπου 5-6 χρόνια (ανασφάλιστος, απλήρωτος κλπ) !!!!!!!! Δηλαδή, έλα κύριε καθηγητά να εξαθλιωθείς οικονομικά κι εγώ θα σε διορίσω. Φέεεετααααα…

Λύση μία και απλή που συνοψίζεται σε τέσσερις συνιστώσες:

* ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΑΥΤΟΣΤΙΓΜΕΙ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΤΩΝ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ ΚΑΙ ΩΡΟΜΙΣΘΙΩΝ
* ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ ΚΑΙ ΩΡΟΜΙΣΘΙΩΝ ΠΟΥ ΜΕΤΡΟΥΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΔΙΕΤΙΑ ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΟΙ (ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΤΟ ΤΡΙΚΑΚΙ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ)
* ΚΑΛΥΨΗ ΟΛΩΝ (ΟΤΑΝ ΛΕΜΕ ΟΛΩΝ, ΕΝΝΟΟΥΜΕ ΟΛΩΝ) ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΙΚΩΝ ΚΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
* ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΒΥΣΜΑΤΙΚΩΝ ΑΠΟΣΠΑΣΕΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΑΠΟ ΑΡΓΟΜΙΣΘΙΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ

Ή αυτά ή χασομεράμε. Και να μην ακούω μαλακιούλες τύπου «θα δώσω 1 δισ. ευρώ στην Παιδεία μόλις γίνω κυβέρνηση» (Παπανδρέου). Ρε φίλε, θα μας τρελάνεις. Από τη μία λες πως δε μπορείς να μιλήσεις με νούμερα για τις αυξήσεις στο Δημόσιο, επειδή δεν έχεις διαθέσιμα τα στοιχεία, από την άλλη, όμως, υπόσχεσαι ποσά στην Παιδεία;;;; Είμαστε σοβαροί; Μήπως το ΠΑΣΟΚ φάσκει και αντιφάσκει;

Μιας και το έφερε η κουβέντα. Ο κ. Παπανδρέου εξήγγειλε αύξηση των κονδυλίων για την Παιδεία στο 5% επί του ΑΕΠ (από 3,5% που είναι τώρα). Με το φτωχό μου το μυαλό, εγώ ρωτάω γιατί τόσο καιρό υπουργός Παιδείας δεν το έκανε; Τι έκανε ως υπουργός Παιδείας; Μήπως τίποτα;;; Επίσης, γιατί το 1,5% πάνω για την Παιδεία θεωρείται ριζική τομή; Σιγά μην ξοδευτείτε, ρε γαλαντόμοι, κιμπάρηδες…