Alterblogalisation

Gizemli Sonbahar Romanından Gizemli Sonbahar Huzurevi’ne

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Mon, 13 Dec 2010 10:33:00 +0000

Emire Baykan Bursa’nın Gemlik İlçesi’nde oturuyor. Onun bir projesi var. Bu projesi Gemlik’e bir huzurevi yaptırmak. Bu hayalini gerçekleştirmek için ilk önce, bunun öyküsünü yazmaya karar verdi. Bu öykü onun gerçekleştirmek istediği hayalini diğer insanlara ulaştırmak için aracı oldu. Gizemli Sonbahar adını verdiği romanı Yeni İnsan Yayınevi tarafından 2010 Mayıs’ında yayınlandı. Kitabın yayınlanmasından sonra Bursa Huzurevi’nde bir imza günü düzenlendi. İmza gününün temel amacı bu projeyi yerelde duyurmak ve yerel yönetimlerin desteğini sağlamaktı. Nitekim, bu fikri gerçekleşmeye başladı. Şu anda yapılacak huzurevinin arsası devlet tarafından karşılanacak, inşaatı için gerekli çimentonun bir kısmı bir hayırsever iş adamı tarafından, tuğlası başka birisi tarafından, iki odasının iç döşemeleri ve dekorasyonu başka bir hayırsever tarafından ve hatta inşaatın tamamının yapımı hayırsever bir müteahhit tarafından üstlenilmiş durumda. Fakat huzurevinin açılması için bahsedilen yardımlar yeterli değil. Bahsedilen bu sosyal sorumluluk projesinin hayata geçirilmesi için bu projenin diğer ilgili insanlarla paylaşılması gerekiyor. Sosyal sorumluluk projelerinin gerçekleşmesinde basının önemi büyük. Türkiye’nin beş büyük kentinden birisi olan Bursa’da sadece bir huzurevi bulunuyor. Bu ihtiyacın karşılanması için yola çıkan Emire Hanım çalışmalarını sürdürmektedir.

Yeni İnsan Yayınevi

Tohum Yayıncılık

Küçükyalı İstanbulTel: (0 216) 489 84 08 Fax: (0 216) 489 28 57e-mail: yeniinsanyayinevi@gmail.com

Biz hangi Anka'yız?

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Thu, 21 Oct 2010 10:58:00 +0000

Dinlenen kara demir, gözenekleri acı
çığlıklarıyla inleyen kara demir.
İçler acısı toprakta hâlâ kızıl kül,
bronzun acısını erittiği döküm.
Hangi acı ülkesinden gelir acılı ve bitmez
gecede gak gak öten kuşlar?
Çığlık kasılır içimde düğümlenen bir sinir gibi
ya da kırık bir teli gibi bir kemanın.
Her makine bir gözbebeği saklar
bakmak için bana.
Duvarlara asılmıştır soru işaretleri,
bronzun ruhu açılıp saçılır örs üstünde,
ıssız bürolarda titrediği duyulur ayak seslerinin.
Ve karanlıkta koşar -umutsuz-
ölü işçilerin hıçkıran ruhları."
Pablo Neruda

Devletimiz var diye seviniyorduk ama hiç bir şeyimiz yokmuş bizim!"Şili'de San Jose'deki madencileri kurtarma operasyonunu televizyondan izleyen, eşini Zonguldak'ta 30 madencinin ölümüyle sonuçlanan kazada yitiren ama onun ölüsüne bile kavuşamayan bir kadının, bir ananın bir yerlerden(!) duyulmayan feryadıdır bu... Tıpkı 99 depreminde Cenk Koyuncu'nun yitip gidenlerin ardından söylediği; "Hiç bir şeyim yoktu benim, her şeyimi aldılar..." feryadı gibi...

Yine kurtarma operasyonunu izleyen Zonguldaklı madencinin kara gözlerindeki kaygı, geldiğimiz ve gideceğimiz yerin acı bir ifadesi olarak yansıdı yüzüne...

Şili'deki kurtarma operasyonundan ders(ler) çıkar mı acaba? Kendi adına bir ders çıkarmış her 'insan' gibi ben de bir "insanlık dersi" çıkarmış bulunuyorum. Çünkü insan hayatı her şeyden değerlidir... Maden kazalarında birinciliği kimselere kaptırmayan bir ülkenin bireyi olarak, bu dersi her kazadan ve her ölümden sonra memleketim yöneticilerinin çıkaracağını umdum durdum yıllarca... Meğer boşa beklemişim. Çünkü, onlardan öğrendim ki ölüm, "bu mesleğin kaderi"nde varmış ve yüzlerce insan "bunu bile bile giderlermiş" yerin yüzlerce metre altına!

Şili'nin madenlerinde de ihmal olabilirmiş, gördüm... Ama umut da varmış... Demek ki neymiş; Türkiye'de kader olan maden kazası, Şili'de umut olmuş! Şili'de yerin derinliklerinden, yeryüzünün yediyüz metre yukarısına insan değerini, yaşama sevincini taşıyan kurtarma kapsülünün adıdır Zümrüdü Anka... Peki nedir bu Zümrüdü Anka?

Rivayet olunur ki, kuşların hükümdarı olan Simurg Anka, Bilgi Ağacının dallarında yaşar ve her şeyi bilirmiş. Kuşlar Simurg'a inanır ve onun kendilerini kurtaracağını düşünürmüş. Kuşlar dünyasında her şey ters gittikçe onlar da Simurg'u bekler dururlarmış. Ne var ki, Simurg ortada görünmedikçe kuşkulanır olmuşlar ve sonunda umudu kesmişler. Derken bir gün uzak bir ülkede bir kuş sürüsü Simurg'un kanadından bir tüy bulmuş. Simurg'un var olduğunu anlayan dünyadaki tüm kuşlar toplanmışlar ve hep birlikte Simurg'un huzuruna gidip yardım istemeye karar vermişler. Ancak Simurg'un yuvası, etekleri bulutların üzerinde olan Kaf Dağının tepesindeymiş. Oraya varmak için yedi dipsiz vadiyi aşmak gerekirmiş. Kuşlar, hep birlikte göğe doğru uçmaya başlamışlar.Yorulanlar ve düşenler olmuş.Önce Bülbül geri dönmüş, güle olan aşkını hatırlayıp; papağan o güzelim tüylerini bahane etmiş(oysa tüyleri yüzünden kafese kapatılırmış); kartal; yükseklerdeki krallığını bırakamamış; baykuş yıkıntılarını özlemiş, balıkçıl kil bataklığını. Yedi vadi üzerinden uçtukça sayıları gittikçe azalmış. Altıncı Vadi "şaşkınlık", yedinci vadi "yokoluş" vadisiymiş. Kaf Dağına vardıklarında geriye otuz kuş kalmış.Simurg'un yuvasını bulunca öğrenmişler ki "Simurg Anka", "Otuz Kuş" demekmiş. Onların hepsi Simurg'mus. Her biri de "Simurg"muş..

Türkçede her iki şekliyle birlikte zümrüdüanka ve hüma veya umay olarak adlandırılır... Edebiyat ve tasavvufta yer alan, Arapların Anka, İranlıların simurg adını verdikleri efsane kuşun adıdır Zümrüdü Anka... Yunan mitolojisine göre öldükten sonra küllerinden doğar, Taoizm'de ölümsüzlüğün sembolüdür. İran tradisyonunda ise, kahramanları taşır, uzak mesafelere yolculuk yaptırır ve yakıp kendisini tekrar çağırabilsinler diye onlara kendi tüylerinden birkaç tane bırakır. Halk hikaye ve masallarında zümrüdüanka adıyla, masal kahramanlarına yardım eden bir kuş olarak rastlanır.

Evet, Şili'de yerin derinliklerinden, yeryüzünün yediyüz metre yukarısına insan değerini, yaşama sevincini taşıyan kurtarma kapsülünün de adıdır Zümrüdü Anka... Umudun, sevincin adıdır... Şili'de umut yerin dibinden çıkarken, Zonguldak'a, Kozlu'ya, Armutçuk'a, Amasra'ya, Karadon'a, Üzülmez'e kader demenin utancıyla bizler girmedik mi yerin dibine?!

Efsanelerde merhametli oluşuyla bilinen iyi kalpli ankanın yanısıra, canavar tabiatlı ikinci bir Anka'da vardır.

Biz, hangi Anka'yız?

Bu yazı, Neruda'nın ülkesi Şili'nin madencilerine bir selam, kazalarda yitirdiğimiz maden işçilerine ve bu kazalarda oğullarını yitiren Türkiyeli analara bir türkü olsun:

Analar, onlar ayakta

Buğday içindeler, onlar,

Yücelerden yüce dururlar:

Dünyayı doruktan seyreden,

Bir öğle güneşi gibi.

Bir çan darbeleri gibi,

Onlar.

Ölmüş gövdeler arasında,

Zaferi çekiçleyen bir ses gibi

Onlar,

Kara bir ses gibi.

Ey canevinden vurulmuş,

Toz duman olmuş bacılar!

İnanın oğullarınıza.

Kök oldu onlar,

Sade kök:

Kan suratlı,

Taşlar altında.

Karışmadı toprağa,

Dağılmış kemikçikleri

.Ağızları ısırır hala,

Kuru barutu;

Ve demir bir okyanus gibi,

Titreşirler hâlâ.

Ben ölmedim, der,

Yumrukları;Y

ukarı kalkık yumrukları,

Daha..........

Susamış sırtlanları,

Bitip tükenmez ürmeleriyle

Afrika'dan gürleyen hayvan sesini;

Öfkeyi, iniltileri, hoş görmeleri,

Bırakın, bir yana bırakın.

Ölümün ve tasanın

Çemberinden geçmiş analar,

Doğan ulu günün ortasına bakın:

Bu topraktan güler ölüleriniz.

Kalkık yumrukları titrer,

Buğdayın üstünde,B

ilesiniz..."

Pablo Neruda

Vahit Akça, Ekim 2010

Kemal!- Vahit Akça

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Mon, 04 Oct 2010 11:10:00 +0000

Kenar Mahallede- Vahit Akça

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Sat, 11 Sep 2010 16:28:00 +0000

Pakistan-Vahit Akça

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Tue, 07 Sep 2010 07:04:00 +0000

Elleriniz ve Yalana Dair

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Tue, 31 Aug 2010 06:59:00 +0000

Yetmez ama...- Vahit Akça

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Mon, 23 Aug 2010 06:50:00 +0000

Neden-Sonuç/ Vahit Akça

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Tue, 17 Aug 2010 14:38:00 +0000

Cenk Koyuncu, aşagıdaki dizeleri yazarken hangi duygular içindeydi ya da kimbilir hangi duygular bu dizeleri yazmaya itti başka konu olsa da, aradan geçen 11 yılda degişen hiç bir şeyin, atılan hiç bir adımın olmadığının ve göz göre göre yeni acılara itildiğimizin çaresizliği içerisinde, 17 agustos depreminde yitip gidenleri bu dizelerle anmak istedim... kendisini de:
"hiç bir şeyim yoktu benim, her şeyimi aldılar"

Yamayasa 2- Vahit Akça

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Thu, 12 Aug 2010 07:26:00 +0000

Yamayasa- Vahit Akça

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Wed, 04 Aug 2010 06:56:00 +0000

Demokrasi Görevi- Vahit Akça

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Fri, 30 Jul 2010 07:58:00 +0000

Reklam - Vahit Akça

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Tue, 13 Jul 2010 15:59:00 +0000

Kupa 2010- Vahit Akça

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Tue, 13 Jul 2010 15:58:00 +0000

Asaf Koçak- Vahit Akça

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Sat, 03 Jul 2010 13:40:00 +0000

İlhan Selçuk- Vahit Akça

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Tue, 22 Jun 2010 18:32:00 +0000

Edip Cansever- Vahit Akça

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Sat, 29 May 2010 11:55:00 +0000

yeşil ipek gömleğinin yakasıbüyük zamana düşer.
her şeyin fazlası zararlıdır ya
fazla şiirden öldü Edip Cansever... demiş Cemal Süreya...
　
Edebiyat açılımının ya da "açılım edebiyatı"nın yaşandığı günlerde, sevgili şairimiz Edip Cansever'in ölüm yıldönümü bugün. Sultan sofralarının kurulduğu "açılım" günlerinde, büyük şairin "masa da masaymış ha" şiiri düştü usuma... Açılımın ruhuna denk düşmese de biz okuyalım:

Adam yaşama sevinci içinde Masaya anahtarlarını koydu Bakır kaseye çiçekleri koydu Sütünü yumurtasını koydu Pencereden gelen ışığı koydu Bisiklet sesini çıkrık sesini Ekmeğin havanın yumuşaklığını koydu Adam masaya Aklında olup bitenleri koydu Ne yapmak istiyordu hayatta İşte onu koydu Kimi seviyordu kimi sevmiyordu Adam masaya onları da koydu Üç kere üç dokuz ederdi Adam koydu masaya dokuzu Pencere yanındaydı gökyüzü yanında Uzandı masaya sonsuzu koydu Bir bira içmek istiyordu kaç gündür Masaya biranın dökülüşünü koydu Uykusunu koydu uyanıklığını koydu Tokluğunu açlığını koydu. Masa da masaymış ha Bana mısın demedi bu kadar yüke Bir iki sallandı durdu Adam ha babam koyuyordu.

Cemal Süreya'nın böyle bir masaya hiç bir diyecegi olmaz kuşkusuz ama sanki sultan sofraları için diyecegini önceden demiş...

Yemek yemek üstüne ne düşünürsünüz bilmem
Ama kahvaltının mutlulukla bir ilgisi olmalı...
　
Sofrada "mutluluk" var mıymış bilinmez ama Yılmaz Odabaşı da vermiş yanıtı:

Kim bulmuştu ki yerini,
kim ne anlamıştı sanki mutluluktan?

Rivayete göre masada (pardon) sofrada; bal, manda kaymağı, 72 çeşit peynir, 15 çeşit ekmek, 56 çeşit reçel, yumurtalar tek-çift, masanın etrafı da edebiyatçılarla sarılıymış.... Edip Cansever'in masası gibi olamaz tabi ama bu sofra da da sofraymış! Hani, gün gelir yeni AB fonlarıyla daha büyük sofralar kurulur inşallah! Tokluğu, açlığı sığdıramayacağınız, tıka basa doymuşluğun, mutsuzluğun ve sevgisizliğin sofraları... Oysa usta, yer çekimli karanfilini de koymuştur masaya;

...Sen karanfile eğilimlisin, alıp sana veriyorum işte Sen de bir başkasına veriyorsun daha güzel O başkası yok mu bir yanındakine veriyor Derken karanfil elden ele...

Elden ele çoğaltmıştı ya sevgiyi usta, Ahmet Erhan da Gül ile yanıt vermişti;

...O zaman gül ve benBen ve gülOrtak bir koku buluyoruz kendimizeYeni yeni mevsimler yaratıyoruzBiz azaldıkça gülleri çoğaltıyoruz...

Sofralarda yedikleri içtikleri onların olsun, bari edebiyat adına ne konuşuldu onu bilseydik! Başka bir can; Metin Altıok ise, Edip Cansever'e seslenirken, sanki bir anlamda "kapalı" kapılar ardındaki "açılım"ı betimlemiş;

...sadece ürpertiler mi,sevgili edip sen öleliadını ne koyarsan koy,oteller de değişti.bir kenti kullanmanınunutuldu tüm inceliği...

Ustamıza sevgilerimizi gönderelim ve onunla bitirelim;

Ne çıkar siz bizi anlamasanız daEvet, siz bizi anlamasanız da ne çıkarEh, yani ne çıkar siz bizi anlamasanız da.

Vahit Akça

Tuzla- Vahit Akça

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Fri, 28 May 2010 13:52:00 +0000

Tüm iş kazaları, tüm ölümler yüreklerimizi sızlatıyor belki ama belleklerimizden yitip gidiyor zamanla.. Oysa ki işçiler, her defasında, kendi yaşamları pahasına unutkanlıgımızı anımsatıyorlar bizlere.... Yine unutacagımız gibi ve bir dahaki ölümlere dek...
Tuzla tersanelerinde önlem alındıgı(!) için 2001-2009 yılları arasında 53, son bir yılda 26 işçi, daha on gün önce Zonguldak'ta 30 işçi yitip gitmişti!
Peki kim bunların sorumlusu? "iş güvenliği önlemlerine","eğitime", "sendikalaşmaya" yeterli şekilde duyarlı ve ısrarlı olmadığını düşündüğümüz, kobay yerine konulan "cahil işçiler" mi, yoksa, özelleştirilen madenlerde işçilerin sendikal haklarını gasp edenler mi? sendikasızlığı fırsat bilip, iş yasasını dogru dürüst uygulamayan cibilliyetsiz taşeron şirketler mi, yoksa, her seferinde sorunun üzerine gidecegiz, önlem alacağız nutukları atan ama nedense her agızlarını açtıklarında ölümleri çoğaltan hükümetler mi? "Tersanelerde İş Sağlığı ve Güvenliğinin Geliştirilmesi İşbirliği Protokolü"ne imza atanlar mı mesela, koskoca yalanlar mı yoksa? Paraya tapanlar düzeninde, kum torbası yerine ya da canlı canlı mezara konulurken işçiler ve biz kendimizden çok uzaklarda ararken sorumsuz sorunluları, toplumsal tepkisizliğimiz ne kadar masum peki?
Bu bir Kader mi, yoksa ihmal mi?
Yoksa, ihmal de mi kaderden?..
Göçük sadece maden ocagında mı?

vahit akca

Madenci- Vahit Akça

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Sat, 22 May 2010 20:15:00 +0000

Genco Erkal, BirGün için sahnede

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Mon, 10 May 2010 13:00:00 +0000

Mart ayında yitirdiklerimize- Vahit Akça

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Mon, 29 Mar 2010 13:24:00 +0000

Brecht-Vahit Akça

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Mon, 29 Mar 2010 08:30:00 +0000

Helal Olsun- Vahit Akça

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Wed, 17 Mar 2010 13:11:00 +0000

Ustaya Saygıyla- Vahit Akça

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Fri, 12 Mar 2010 12:43:00 +0000

"...O her çağda halkın özlemini duyduğu, hayallerinde yaşattığı efsanevi bir tiptir. Bazen masal dünyalarında, bazen günümüzde sürdürür yaşantısını, bazen de uzayı adımlar... Halkını seven her dürüst ve namuslu kişide az çok Abdülcanbaz'lık vardır. Dürüsttür, cesurdur, akıllı ve zekidir. Yakışıklıdır, çelikten kaslara sahiptir. Bu üstün niteliklerini daima iyinin, haklının, ezilenin yanında; sömürücülere, zalimlere, namussuzlara karşı kullanır..."
　

Dünya karikatürü bir insan'ı, bir usta'yı, bir ekol'ü yitirdi... TURHAN SELÇUK'u yitirmenin derin üzüntüsünü, acısını yaşıyoruz...
Ölürse, ten ölür... Büyük ustayı unutmayacak, karikatür sanatı varoldukça aydınlık çizgisiyle yaşatacağız...
　
Vahit Akça

TURHAN SELÇUK'UN ÖZGEÇMİŞİ:Türk Karikatüründe çığır açan isimlerden, duayen karikatürist Turhan Selçuk 1922'de Milas'ta doğdu. İlk karikatürleri Adana'daki ortaöğrenimi sırasında aynı yerde çıkan Türk Sözü gazetesi ile İstanbul'da Kırmızı Beyaz ve Şut spor dergilerinde yayımlandı (1941). 1943'te Akbaba'nın kadrosuna girdi, 1948'de Tasvir'de karikatürcü ve ressam olarak çalıştı; Refik Halit Karay'ın çıkardığı Aydede'nin baş çizeri oldu. Kardeşi İlhan Selçuk'la birlikte 41 Buçuk (1952), Dolmuş (1956) mizah dergilerini çıkardı. 1949'da, dünyada Steinberg'in öncülüğüyle başlayan modern karikatür anlayışına yöneldi. Yeni İstanbul gazetesindeki yazılarında "grafik mizah"ın karikatürün evrensel anlatımı olduğunu savundu; çalışmalarını bu yönde sürdürmeye başladı.Yeni İstanbul, Yeni Gazete, Akşam, Milliyet, Cumhuriyet gazetelerinde ve Akis, Yön, Devrim, Toplum, vb. dergilerde çizdi. 1957'de Milliyet'te çizmeye başladığı Abdülcanbaz dizisi büyük ilgi gördü. Tiyatroya ve sinemaya uyarlanan bu çizgi romanın bir deseni 1991'de PTT tarafından pul olarak basıldı. 1969'da iki arkadaşıyla Karikatürcüler Derneği'ni kuran Turhan Selçuk 1973'te Sanatçılar Birliği tarafından "Halkın Sanatçısı", 1983'te Gazeteciler Cemiyeti tarafından "Yılın Karikatürcüsü" seçildi. 1997 yılında da ''Cumhurbaşkanlığı Büyük Sanat Ödülü''nü alan Selçuk'un, 1992 yılında Dışişleri Bakanlığı'nın önerisi üzerine hazırladığı ''İnsan Hakları'' konulu sergisi Avrupa Konseyinin önerisiyle ilk kez Strasbourg'da açıldı ve 1997'ye kadar Avrupa'nın çeşitli kentlerinde ve Güney Afrika'da izlenime sunuldu.1997'ye kadar Avrupa'nın çeşitli kentlerinde ve Güney Afrika'da dolaştı. "Barış ve Kitap" konulu karikatürü 1992'de Avrupa Konseyi'nin başlattığı kitap okuma kampanyası boyunca bütün afiş ve dokümanlarda logo olarak kullanıldı. Sanatçı, çalışmalarını Turhan Selçuk Karikatür Albümü (1954), 140 Karikatür (1959), Turhan 62 (1962), Hiyeroglif (1964), Hal ve Gidiş Sıfır (1969), Söz Çizginin (1979) adlı albümlerinde topladı. Türkiye ve Avrupa'da bir çok müzede karikatürleri sergilendi.Milliyet gazetesinin ardından Cumhuriyet gazetesinde çizen Turhan Selçuk 88 yaşında hayata veda etti...

8 Mart- Vahit Akça

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Tue, 09 Mar 2010 13:18:00 +0000

BURUK BİR DAYANIŞMA HİKAYESİ...

noreply@blogger.com (Barış Gençer Baykan) — Mon, 01 Mar 2010 15:07:00 +0000

-Sabah namazı için camiye giderken otomobil çarpması yüzünden hayatını kaybeden Tekel işçisi Hamdullah Uysal, işçilerin çocukları ve 76 gündür direnen tüm Tekel işçileri için-

En güvencesiz ortamlarda çalıştırılan ve her geçen gün haklarının bir kısmından vazgeçirilmeye çalışılan tüm emekçi kesimlerin sesi oldu Tekel işçisi.. Bu nedenle Tekel işçilerinin direnişi bütün emekçilerin ortak direnişidir... Ve bu direniş kimine göre kaybetse de, kazanan ve kazanımları olan bir direniştir. Çünkü haklı bir mücadeledir. Hemen hemen tüm kesimlerden büyük bir destek kazanmış, hem de sermayenin toplu, coplu, gazlı taarruzlarına karşı emekçi sınıfı bütünleşmiştir.

Hükümetin direnişteki işçilere, çadırlarını toplamaları için tanıdığı süre dolmaya yüz tutmuşken Ankara’daydık.

Karikatürlerimizi götürmeli, çadırların yakınında, mümkünse içinde, işçilerle olmalı birinci ağızdan ne olup bittiğini öğrenmeli, moral vermeli, moral bulmalıydık. Sözleşilen güne katılabilen arkadaşlarımızdan Hasan Seçkin, Hilmi Şimşek, Mustafa Bilgin ve Vahit Akça, orada olmak ve dayanışma duygularını iletmek isteyip de olamayan bütün karikatürcü arkadaşları temsilen direniş bölgesine ulaştık. Kapı girişlerinde; Samsun, Diyarbakır, İzmir, Batman çadırı yazılı yanyana dizili çadırlar minyatür bir Türkiye fotoğrafıydılar. Açıkcası nerden ve nasıl başlayacağımızı tam olarak kestiremiyor, hem sergiye uygun bir alan arıyor hem de gözlem yapıyorduk. Sonunda, üstünde “dayanışma çadırı” yazanına “Merhaba” dedik. İkram edilen çaylarımızı yudumlarken işçilerin moralinin epeyce aşağılarda olduğunu görmek yaşadığımız ilk hayal kırıklığı oldu doğrusu.
Kendilerine “yan gelip yatanlar” diyen hükümetten çoktan umutlarını kesmişlerdi, fakat onların asıl kızgınlıkları sendika yöneticilerineydi. Tekel işçilerinin sorunlarıyla ilgileniyor görünürken aslında ilgilenmiyor oluşlarına öfkeliydiler.

Daha önceleri, bazı olumsuzluklara karşı böylesine bir tavır geliştirmedikleri için eleştirilen işçiler -ki, bu eleştiriler arasında AKP'yi ikinci kez iktidara taşımak da var- bu direniş ile buzdağının suyun altında kalan kısmını çok iyi görmüşler... Özellikle, umutlarını kırsa da direnişlerini kıramayan sendikalar konusunda artık daha duyarlıydılar.. Öyle ya, “Tekel'i Tekel işçisi mi satmıştı? Ya satılan işletmeleri kim kapatmıştı? Amerikan tütünü ve sigarasını dayatanlar da mı Tekel işçisiydi? Hükümet Tekel'i açık tuttu da işçiler mi çalışmamıştı? Mesele çalışmam deyip yan gelip yatma meselesi mi, yoksa insanca çalışma koşulları için mücadelede miydi?” Patrona para, teşvik, kredi, fon... ya işçiye? Ay sonunda görecegiz hep beraber...

İşte bu nedenle Tekel işçileri, Danıştay’a açılan davadan gelecek 4C yasası’nın iptali haberini bekliyor dörtgözle... Bu haber umutları artırabilirdi. (Bu satırların yazıldığı saatlere kadar beklenen haber gelmedi.) Ama 4C'nin AIHM'ne gitmesi gündemde...

Dayanışma çadırındaki işçilere yanlarında kalamasak da destegimizin her daim sürdüğünü söyledik.. Başarılar dileyip vedalaşarak biraz ilerdeki Diyarbakır çadırında çay yapan işçiyle selamlaştık. Çadır bizden önce gelen “dayanışmacı ressamlar” tarafından her tarafı süslenmiş, değil sergi açmak, bir tek karikatür asacak yer yoktu. Hemen yanı başındaki Batman çadırını önerdi. Umudu burada bekleyen işçilere kendimizi tanıttıktan sonra, çadır dış duvarlarına karikatürlerimizi asmak istediğimizi söyledik. Bu sırada, Ankara’da olduğumuzu bildirdiğimiz Metin Peker ve Osman Yavuz İnal’da bize katıldılar. Batman’lı işçi kendi elleriyle astığı karikatürlerimizle bir minik sergi açtı. Vahit’in karikatürlerinden birinde gördüğü Gandi’yi için;
-Bunu tanıdım, bu Gandi, dedi ve ekledi, ama bizimkiler anca Dandi olur!..

Tekel işçilerinin hak arayışı ve onurlu direnişleri işçilerin dünyaya bakış açılarına da olumlu yönde yansıyor.. Konuştuğumuz bazı işçilerin ortak gözlemi ve söylemi şöyle: “Önceleri olumlu bakmadığımız ve bizlere öcü gibi gösterilen sosyalist çizgideki siyasetleri her zaman yanımızda gördük, onların da söylenenlerin aksine iyi insanlar olduklarını anladık... Bu çadırlarda, sınıfın ne oldugunu, etnik kimliğimiz ne olursa olsun, birbirimizden farklı olmadığımızı anladık... Bu da, birbirimizi suçlayarak, öteleyerek değil, işte böyle, bu çadırlarda olduğu gibi kaynaşarak oluyor... Bir anlamda da çadırlarımız, direnişimizin simgesidir..”

Sergimizin açılış saatlerinde yurt içinden-yurt dışından dayanışma heyetleri gelmeyi sürdürürken, işçilerden 4.000 kadarının “ 4C’ye geçmek için dilekçe” verdiklerini öğrenmek yaşadığımız ikinci hayal kırıklığıydı. Buna ve diger olumsuz gelişmelere ragmen işçilerin direniş azmi ve umudunu görerek, yaşayarak ayrıldık...

Dönüş için otobüs bileti alırken, fiyatını sorduğumuz görevli, Mustafa'nın bütün gün yakasında taşıdığı trafik kazasında ölen işçi Hamdullah Uysal fotoğrafını gördü;

-İstanbul bilet fiyatı 30, Tekelcilere 25 lira, dedi.

Biz de 'Tekel’ci değil miydik?

Hamdullah da böylece, selamlaştığımız, tanıştığımız bütün Tekel işçileri gibi, sevgisini, ilgisini gösterdi bize diye düşündük kederle. Bu satırların yazıldığı saatlarde sonuç belli değildi fakat bütün işkollarındaki emekçiler topyekün direnişe katılmadıkça zafere ilişkin işaretler ufukta görünmeyecek gibiydi.

Son cümlemin böyle olmasını hiç birimiz istemezdik. Umarım yanılmış oluruz.

Mustafa Bilgin-Vahit Akça