Amerden

''ΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ''

2014-06-26T03:10:00.000-07:00

«Στην κοινωνική παραγωγή της ύπαρξής τους, οι άνθρωποι συνάπτουν καθορισμένες, αναγκαίες και ανεξάρτητες από τη θέλησή τους σχέσεις. Οι σχέσεις αυτές παραγωγής αντιστοιχούν σε ένα δεδομένο βαθμό ανάπτυξης των υλικών παραγωγικών δυνάμεων. Το σύνολο των σχέσεων αυτών σχηματίζει την οικονομική δομή της κοινωνίας, δηλαδή την πραγματική βάση πάνω στην οποία εδράζονται ορισμένες μορφές της κοινωνικής συνείδησης».

[Karl Marx, Πρόλογος στην Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας, 1859].

Ο ρόλος των ηλιθίων αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός στον ρου της παγκόσμιας πολιτικής ιστορίας. Η έκφραση «χρήσιμοι ηλίθιοι» αποδίδεται στο Lenin, o οποίος χαρακτήρισε έτσι τους φίλους των σοβιέτ στη Δύση. Η χρησιμότητά τους αρκετές φορές στο πέρασμα του ιστορικού χρόνου αποδείχθηκε καθοριστική, με την έννοια της χρήσης τους, δηλαδή τους χρησιμοποιούσαν για να εκφράσουν εκείνα που οι υπόλοιποι σκέφτονταν αλλά δεν εκστόμιζαν. Στη Ρωσία του 1919 το καθεστώς δεν δίστασε καθόλου να χρησιμοποιήσει τους διανοούμενους της Δύσης ως «χρήσιμους ηλιθίους» για να νομιμοποιήσει τις αυθαιρεσίες του. Όντας αριστεροί και αριστεριστές οι περισσότεροι Δυτικοί διανοούμενοι έπαιξαν πρόθυμα αυτό το ρόλο, υποτάσσοντας με θαυμαστή δουλοπρέπεια τις γνώσεις τους στην πολιτική τους πεποίθηση κι εξυπηρετώντας συνακόλουθα τα συμφέροντά τους. Έτσι ο Βολταίρος -που υπήρξε στενός φίλος της Μεγάλης Αικατερίνης- δήλωνε ότι ευχαρίστως θα μετακόμιζε στη Ρωσία αν η πρωτεύουσά της βρισκόταν στο Κίεβο κι όχι στην παγωμένη Αγία Πετρούπολη. Ο Γερμανός φιλόσοφος Johann Gottfried Herder (1744-1803) από τη μεριά του ονειρευόταν δόξα και τιμή ως νέος Σόλων για την Ουκρανία, την οποία θα μετέτρεπε σε «Νέα Ελλάδα» εντός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Τον 20^ο αιώνα αρκετοί διανοούμενοι επίσης, όπως οι Γάλλοι Andre Gide (1869-1951), Jean-Paul Sartre (1905-1980) και ο Χιλιανός Pablo Neruda (1904-1973) ανέλαβαν να παίξουν το ρόλο των στρατευμένων κονδυλοφόρων για να δικαιολογήσουν τις ωμότητες του καθεστώτος του Lenin. Και σε ένα μεγάλο βαθμό το κατάφεραν. Γιατί πολλές φορές δεν έχει σημασία τόσο το περιεχόμενο του λόγου, όσο το ποιος αρθρώνει αυτό το λόγο.

Στην Ελλάδα του 2014 η οικονομική βάση της κοινωνίας έχει αλλάξει δραματικά και κατά συνέπεια έχουν υποστεί ανάλογη αλλαγή και οι σχέσεις μεταξύ των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας. Η φτωχοποίηση των μικρομεσαίων στρωμάτων του πληθυσμού είναι αναμενόμενο να φέρνει αναδιατάξεις και στον εγχώριο πολιτικό χάρτη. Μεγάλα κόμματα συρρικνώνονται και μικρότερα κόμματα μεγεθύνονται. Η κοινωνική ορατότητα των παλαιών κομμάτων καθίσταται θολή και συγκεχυμένη ενώ η εκλογική απήχηση των νέων κομματικών μορφωμάτων μοιάζει να εξαντλείται σε μονοψήφια ποσοστά.

Σήμερα, όπως πάντα άλλωστε, οι νέοι «χρήσιμοι ηλίθιοι» ζουν και βασιλεύουν. Το πιεστικό επικοινωνιακό περιβάλλον που διαμορφώθηκε την προτελευταία δεκαετία του 20^ου και την πρώτη του 21^ου αιώνα προκάλεσε μια καταιγιστική εισβολή των ιδιωτικών μέσων επικοινωνίας στην πολιτική δραστηριότητα. Αναδείχθηκαν δημοσιογράφοι με ελάχιστες γνώσεις που έκαναν κριτική στα πάντα. Μοιραία το πολιτικό κατεστημένο της χώρας «αντέδρασε» με «επιθέσεις φιλίας» και τάσεις χειραγώγησης προς την ιδιωτική τηλεόραση και τον τύπο, προκειμένου να εξασφαλίσει ευνοϊκή προβολή και νομιμοποίηση των επιλογών του. Η πολιτική πίεση των μέσων επικοινωνίας εκδηλώθηκε κυρίως μέσα από τη δυνατότητά τους να προσδιορίζουν μια αρεστή στις διαθέσεις του πλειοψηφικού κοινού πολιτική ατζέντα, η οποία μπορούσε να λειτουργεί εξαιτίας της κοινωνικής της ορατότητας πιεστικά ως προς το πολιτικό πεδίο. Απέναντι στους «χρήσιμους ηλίθιους» στάθηκαν οι «άχρηστοι ευφυείς» χωρίς καμιά ελπίδα κατίσχυσης. Ενσωματώθηκαν στο σύστημα, έγιναν υποχείρια της εξουσίας και νομιμοποίησαν επιλογές ως πιστοί κονδυλοφόροι σε διατεταγμένη υπηρεσία. Ούτως ή άλλως δεν είχαν καμιά ελπίδα να νικήσουν. Δεν το πάλεψαν όμως καν. Μάλλον επειδή κατάλαβαν ότι μεγαλύτερος ηλίθιος από αυτόν που τα ξέρει όλα, είναι εκείνος που διαφωνεί μαζί του.

''ΜΑΤΑΙΩΣΗ ΑΠΟΓΕΙΩΣΗΣ''

2014-06-26T03:07:00.002-07:00

Κάθε φορά που μπαίνω σε αεροπλάνο νιώθω ένα ρίγος, μια ανατριχίλα και ένα φόβο την ώρα της απογείωσης, τη στιγμή δηλαδή που ο κυβερνήτης δίνει εντολή στο πλήρωμα να καθίσει στις θέσεις του και παίρνει θέση στο διάδρομο για το «take-off». Και αυτός ο φόβος γίνεται ολοένα και πιο έντονος την ώρα που ο μπροστινός τροχός σηκώνεται. Μόλις και οι πίσω τροχοί αφήσουν το έδαφος και το αεροσκάφος αρχίζει να οριζοντιώνεται ησυχάζω. Μιλώντας στις αρχές τις εβδομάδας με πιλότους και υπεύθυνους ασφαλείας πτήσεων και εδάφους και εξομολογούμενος την φοβία μου αυτή, μου είπαν ότι είναι απολύτως δικαιολογημένη και βάσιμη. Κι αυτό επειδή την ώρα της απογείωσης το αεροσκάφος είναι γεμάτο καύσιμα, έχει την μέγιστη ισχύ στους κινητήρες, αναπτύσσει την μέγιστη ταχύτητα τροχοδρόμησης και έχει ελάχιστο μήκος διαδρόμου μπροστά του. Συνεπώς, αν για κάποιο λόγο το αεροσκάφος αναγκαστεί να ματαιώσει την απογείωση τα περιθώρια αντίδρασης του κυβερνήτη είναι ελάχιστα και ο κίνδυνος των επιβατών και του πληρώματος μέγιστος.

Τώρα, και δικαιολογημένα ίσως, θα σκεφτεί κάποιος ποιος είναι ο λόγος που σε μια πολιτική και κοινωνική στήλη αναλύονται τεχνικά θέματα ασφάλειας πτήσεων. Προφανώς για να γίνει μια προβολή σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, είναι η απάντηση. Λαμβάνοντας υπόψη τον πρόσφατο κυβερνητικό ανασχηματισμό και τις τυμπανοκρουσίες για εντατικοποίηση των ρυθμών του νέου «ευέλικτου» κυβερνητικού σχήματος διαπιστώνουμε ότι η «απογείωση» μάλλον ματαιώνεται από τις πρώτες κιόλας μέρες της θητείας των νέων υπουργών. Η αλλαγή της πολιτικής του κ. Βενιζέλου στο ζήτημα των απολύσεων και η διαμάχη μεταξύ του Υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης κ. Μητσοτάκη με το νέο Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Λοβέρδο, δείχνουν ότι το κυβερνητικό στρατόπεδο βάλλεται εκ των έσω και μάλιστα εν μέσω θέρους. Η παύση των εργασιών του Κοινοβουλίου, οι δυσαρεστημένοι πρώην υπουργοί, και οι απαιτήσεις της τρόικας για μαζικές απολύσεις στο δημόσιο σηματοδοτούν ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις που τοποθετούνται χρονικά πριν την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας στις αρχές του επόμενου έτους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης ότι η κυβέρνηση συνεργασίας οδηγήθηκε στον ανασχηματισμό υπό την πίεση της ήττας στις πρόσφατες ευρωεκλογές. Επομένως, η διαχείριση των ζητημάτων εφεξής και η επίτευξη ισορροπίας και συγκερασμού των αντικρουόμενων απόψεων στο εσωτερικό του κυβερνητικού σχήματος, καθίσταται ιδιαίτερα δύσκολη. Το άγχος του αντιπροέδρου της κυβέρνησης να σηματοδοτήσει την αλλαγή της κυβερνητικής πολιτικής «επί το κοινωνικότερον», συνδέεται άμεσα με την αμφισβήτηση που δέχεται ο ίδιος μετά τη νέα συρρίκνωση των ποσοστών του πρώην κραταιού ΠΑ.ΣΟ.Κ. και νυν «Ελιάς».

Από την άλλη η διαχείριση της ήττας του κ. Σαμαρά στις ευρωεκλογές δεν μετριάζεται με επικοινωνιακά τεχνάσματα και στρατηγικές αποπροσανατολισμού. Η κρίση ολοένα και βαθαίνει και η μάχη σε όλα τα μέτωπα με την αξιωματική αντιπολίτευση κορυφώνεται. Οι εκφράσεις «Τσιριμώκοι», «πολιτική ηγεμονία», «άνοιγμα στην κοινωνία», «στράτευση» και «διαρκής μάχη», που εκφέρονται από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, είναι ενδεικτικές της πίεσης που προτίθεται να ασκήσει στην κυβέρνηση. Η κλιμάκωση της ανησυχίας εντείνεται συνεχώς, αν και η καλοκαιρινή περίοδος δίνει μια ανάσα στους πολίτες που θα ανασάνουν οικονομικά λόγω τουρισμού και κατά συνέπεια λίγο ακόμα χρόνο στην κυβέρνηση. Η κυβερνητική απογείωση δεν κατέληξε σε τραγωδία γιατί τα καύσιμα είναι ελάχιστα, οι κίνδυνοι όμως ελλοχεύουν. Η τροχοδρόμηση του κυβερνητικού αεροσκάφους με τους νέους επιβάτες συνεχίζεται διστακτικά. Κι εμείς; Σφιχτά δεμένοι στα καθίσματα της κρίσης περιμένουμε την απογείωση προς την ανάπτυξη. Τι κι αν οι δίμετρες αεροσυνοδοί μας χαμογελούν «πλαστικά» κι ευγενικά; Τι κι αν μας καθησυχάζουν; Εγώ τώρα είναι που φοβάμαι περισσότερο….

''ΣΟΦΟΝ ΤΟ ΣΑΦΕΣ''

2014-06-26T03:04:00.002-07:00

Στον απόηχο της πρόσφατης εκλογικής αναμέτρησης σε ευρωπαϊκό, περιφερειακό και δημοτικό επίπεδο, αν αναλογιστούμε τις ωφέλειες και τις συνέπειες των επιλογών μας, μάλλον το ισοζύγιο είναι αρνητικό. Ναι, οι εκλογές έγιναν, σαφώς και οι εκπρόσωποί μας εκλέχθηκαν, προφανώς και τα μηνύματα λήφθηκαν, δυστυχώς όμως κάποιες ευκαιρίες χάθηκαν. Στον εκλογικό στίβο της μάχης για τις θέσεις βουλευτών στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο τα πράγματα ήταν μάλλον αναμενόμενα υπό την έννοια ότι η μάχη του σταυρού ωφέλησε τους πλέον προβεβλημένους και αναγνωρισμένους υποψήφιους. Όσον αφορά τις εξελίξεις σε επίπεδο εκλογής περιφερειαρχών και περιφερειακών συμβουλίων, τα αποτελέσματα στις περιφέρειες της χώρας και στην Κρήτη -τηρουμένων των αναλογιών- ήταν μάλλον φυσιολογικά και μόνο στην Περιφέρεια Αττικής, η εκλογή της κ. Δούρου μπορεί να θεωρηθεί ως ευχάριστη έκπληξη.

Τα πράγματα όμως περιπλέκονται όσον αφορά τα αποτελέσματα και συνακόλουθα τις συνέπειες των δημοτικών εκλογών. Οι πολίτες στις μεγάλες πόλεις της χώρας (Αθήνα, Θεσσαλονίκη) εμπιστεύθηκαν ξανά τους νυν δημάρχους και ανανέωσαν τις θητείες τους για την επόμενη πενταετία. Στις τέσσερις πρωτεύουσες των νομών της Κρήτης -πλην του Ρεθύμνου, στο οποίο η αναμέτρηση κρίθηκε οριακά- τα δημαρχεία θα αλλάξουν ενοίκους την πρώτη μέρα του ερχόμενου Σεπτέμβρη. Στο Δήμο Ανωγείων η διαφορά μιας ψήφου έδωσε τη νίκη στον κ. Καλλέργη. Στους Δήμους Μυλοποτάμου και Αγίου Βασιλείου οι νίκες των κ. Κόκκινου και Ταταράκη αντίστοιχα, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης, άσχετα με τα παράπονα και τις πικρίες που είναι φυσικό να υπάρχουν.

Ερχόμαστε στο Δήμο Αμαρίου. Η νίκη του συνδυασμού του κ. Μουρτζανού με ποσοστό 52,77% και 2.613 ψήφους, έναντι ποσοστού 47,23% και 2.339 ψήφων που έλαβε ο έτερος συνδυασμός του κ. Σημαντήρα, είναι πέραν πάσης αμφισβήτησης. Στο Αμάρι άλλωστε παλιότερα έχουν κριθεί εκλογές με υποπολλαπλάσιο αριθμό διαφοράς ψήφων. Συνεπώς, η διαφορά των 274 ψήφων δεν αμφισβητείται και δεν πρέπει να αμφισβητείται από κανέναν. Σοφό είναι το σαφές.

Το πρόβλημα προκύπτει όμως από άλλο λόγο: από το κώλυμα εκλογιμότητας ή μη του επικεφαλής του νικηφόρου συνδυασμού. Η ένσταση που κατέθεσε -ή πρόκειται να καταθέσει- ο κ. Σημαντήρας, προφανώς δεν αφορά το εκλογικό αποτέλεσμα. Αφορά τον κ. Μουρτζανό και κατά την εκδίκασή της υπάρχουν δυο ενδεχόμενα: η θα κριθεί ως βάσιμη (δηλαδή θα γίνει δεκτή), ή ως αβάσιμη (δηλαδή θα απορριφθεί). Αν γίνει δεκτή μόνο ως προς το πρόσωπο του επικεφαλής ο συνδυασμός που πλειοψήφησε θα πρέπει να εκλέξει δήμαρχο κάποιον από τους νυν εκλεγέντες δημοτικούς συμβούλους της πλειοψηφίας. Αν γίνει δεκτή ως προς το σύνολο της, (αν υπερισχύσει δηλαδή το σκεπτικό ότι η πρότερη ιδιότητα του επικεφαλής έκρινε το εκλογικό αποτέλεσμα στο Δήμο Αμαρίου), μπορεί να οδηγηθούμε σε νέες εκλογές μέσα στο καλοκαίρι, αν και φαντάζει εξαιρετικά απίθανο αυτό το ενδεχόμενο. Αν η ένσταση απορριφθεί, η νέα Δημοτική Αρχή θα αναλάβει κανονικά τα καθήκοντά της από την 1^η Σεπτεμβρίου. Τόσο απλά. Γιατί η σαφήνεια είναι σοφία.

Με βάση τα παραπάνω, οι όποιες συγκρίσεις του εκλογικού αποτελέσματος στο Δήμο Αμαρίου με εκείνο του Δήμου Ανωγείων, είναι τουλάχιστον ατυχείς, αν όχι εκ του πονηρού. Στα Ανώγεια ο εκλεγμένος δήμαρχος δεν εξετάζεται για κωλύματα εκλογιμότητας. Οι συνέπειες ενός εκάστου των παραπάνω ενδεχομένων είναι προφανείς. Το Αμάρι δεν αντέχει άλλα μίση και πάθη. Αρκετά ακούσαμε και είδαμε στην εκλογή της 18^ης Μαΐου. Όσοι έπραξαν όπως έπραξαν, όσοι διέρρηξαν τις σχέσεις των Αμαριωτών, όσοι έκοψαν στα δύο την Αμαριώτικη κοινωνία κι όσοι είπαν ψέματα στους ψηφοφόρους -αμφοτέρων των συνδυασμών, το τονίζω- θα κριθούν και μάλιστα αυστηρά. Γιατί οι Αμαριώτες είναι περήφανοι και δεν ξεχνούν. Τιμωρούν όταν και όπως πρέπει. «Και σοφότερο θα είναι πάντα το σαφέστερο».

''ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΘΙΚΗ''

2014-06-26T03:02:00.003-07:00

Στην αρχαία ελληνική εποχή η πολιτική αποσκοπούσε στο να εναρμονίσει τα ατομικά συμφέροντα των πολιτών με το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου. Οι πολιτικοί εκλέγονταν με βάση τον «πρότερο βίο» τους και η εξουσία που ασκούσαν δεν ήταν αυτοσκοπός, αλλά το μέσο για την επίτευξη ενός στόχου που δεν ήταν άλλος από το κοινό καλό. Με άλλα λόγια η πολιτική αποτελούσε μέρος της ηθικής ενέργειας του ανθρώπου.

Στο Μεσαίωνα και στη νεωτερική εποχή τα πράγματα αλλάζουν ως προς τη θεώρηση της πολιτικής και κατά συνέπεια της ηθικής. Το ιδανικό του Cant είναι εκείνος ο πολιτικός που στηρίζει απαρέγκλιτα τις ενέργειές του σε ηθικές αρχές. Για το Machiavelli και το Hegel στις πολιτικές αποφάσεις μετρά η καταλληλότητα των μέσων για την επίτευξη του σκοπού, ανεξάρτητα από ηθικές αρχές. Οι ηθικές εκτροπές δεν παίζουν πλέον κανένα ρόλο και τα μόνα που επηρεάζουν τους πολιτικούς ηγέτες είναι τα λάθη. Η άσκηση της πολιτικής μέσω στόχων, τους οποίους και επιτυγχάνει, θεωρείται πλέον επιτυχία. Τα ευτυχή αποτελέσματα δικαιώνουν περίτρανα και τις μεγαλύτερες ηθικές αυθαιρεσίες. Η αντίθεση του ιδεαλισμού και της ηθικότητας συγκρούεται πλέον ανοιχτά με τον ρεαλισμό και την πραγματικότητα.

Στους νεότερους χρόνους μεταξύ ηθικής και πολιτικής υπάρχει ένα χάσμα που διευρύνεται συνεχώς. Το γεγονός αυτό οφείλεται στην πεποίθηση των -με τα της πολιτικής- ασχολουμένων- ότι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Η ηθική κριτική επικεντρώνεται κυρίως στην αξία του σκοπού. Η λογική του Machiavelli, που πρεσβεύει ότι η βασική αρετή του πολιτικού δεν είναι πλέον η γνώση, η σοφία και η σύνεση, αλλά η ικανότητα υιοθέτησης μεθόδων για την επίλυση συγκεκριμένων καταστάσεων που προκύπτουν, είναι ζώσα και παρούσα. Η αμέσως επόμενη αρετή είναι η πονηριά που δίνει τη δυνατότητα στον πολιτικό να προβλέπει εκτός από το άμεσο παρόν ένα κομμάτι του μέλλοντος. Η ηθική επικεντρώνεται πλέον στη νομιμότητα των μέσων. Αν χρησιμοποιηθούν παράνομα μέσα, υπάρχει η δυνατότητα της εκ των υστέρων νομιμοποίησής τους. Η ηθική υποχωρεί, η πολιτική προχωρεί, και η ακεραιότητα οπισθοχωρεί.

Στις μέρες μας τα πράγματα δεν έχουν επαρκή ηθική οριοθέτηση. Οι πολιτικές τοποθετήσεις και τα «πιστεύω» αλλάζουν σύμφωνα με την πολιτική συγκυρία. Πολιτική ηθική είναι πλέον η ηθική των αποτελεσμάτων και όχι των αρχών. Αυτό που χθες ήταν παράνομο, σήμερα είναι νόμιμο. Το νόμιμο δεν είναι ηθικό πάντα και το ηθικό δεν είναι συνεχώς ενδεδυμένο με το μανδύα της νομιμότητας. Η δημόσια ομολογία πολιτικών ταγών ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάζουν με βάση το συμφέρον τους, δεν αποτελεί πλέον αιτία ερυθρίασης.

Κατά το Θουκυδίδη το έπαθλο των αγώνων του πολιτικού θα έπρεπε να είναι το γόητρο στους σύγχρονους και η φήμη στους μεταγενέστερους. Κατά τους σημερινούς πολιτικούς-πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων- το έπαθλο του πολιτικού είναι η ευζωία, ο υπέρογκος πλουτισμός και η αλαζονεία. Και η δημοκρατία στέκεται απορημένη στη μέση, άφωνη, άχρωμη και αόρατη. Οι ενέργειες των πολιτικών όντων διαμορφώνονται και εκτελούνται σε καθεστώς πολιτικής βίας. Οι συμφωνίες μεταξύ των κοινωνικών και των πολιτικών δυνάμεων προκύπτουν ως εξαναγκασμός και όχι ως συναίνεση. Η εκλογική συμπεριφορά των πολιτών ερμηνεύεται ως μήνυμα χρείας επιτάχυνσης και όχι ως προειδοποίηση σφοδρής σύγκρουσης. Κι η ποιότητα της δημοκρατίας ολοένα υποβαθμίζεται. Ίσως επειδή ορισμένοι προκειμένου να κρατήσουν τη συνείδησή τους καθαρή, έπαψαν να τη χρησιμοποιούν. Κι όσοι εξακολουθούν να ξεχωρίζουν την ηθική από την πολιτική, δεν θα καταλάβουν ποτέ ούτε τη μία ούτε την άλλη…

''ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΙΣΩΣΕΙΣ''

2014-06-26T03:00:00.000-07:00

Εξίσωση στη μαθηματική γλώσσα είναι μια ισότητα που συνδέει γνωστές ποσότητες με άγνωστες που επιθυμούμε να προσδιορίσουμε. Η εξίσωση κατά συνέπεια δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια μαθηματική δήλωση που βεβαιώνει την ισότητα δύο μαθηματικών εκφράσεων. Υπάρχουν πολλά είδη εξισώσεων όπως οι γραμμικές, οι υπερβατικές, οι λειτουργικές οι διαφορικές, οι ολοκληρωτικές και οι διοφαντικές. Σε αυτό το τελευταίο είδος εξισώσεων, οι άγνωστοι πρέπει να είναι ακέραιοι αριθμοί. Στις εξισώσεις αυτές δηλαδή, έχουμε ακέραιους συντελεστές των οποίων ζητούνται ακέραιες λύσεις. Οφείλουν το όνομά τους στο μαθηματικό του 3^ου αιώνα, τον Διόφαντο τον Αλεξανδρέα (210-290), ο οποίος έζησε στην Αλεξάνδρεια της τότε Ρωμαϊκής Αιγύπτου.

Υπάρχει κι ένα άλλο είδος εξισώσεων: οι διαφορικές εξισώσεις. Αποτελούν ένα ευχάριστο (κυρίως επιτραπέζιο) παιχνίδι αναζήτησης ενός άγνωστου αντικειμένου με βάση ορισμένες πληροφορίες που δίνονται στους παίκτες από την αρχή. Δημιουργοί του παιχνιδιού αυτού ήταν ο Isaac Newton (1642-1727) και ο Wilhelm Leibniz (1646-1716). Το άγνωστο αντικείμενο στο παιχνίδι των διαφορικών εξισώσεων είναι μια συνάρτηση και η βασική πληροφορία δίνεται με τη μορφή μιας ισότητας. Η τελευταία περιέχει οπωσδήποτε μία τουλάχιστον από τις παραγώγους της άγνωστης συνάρτησης. Σε αυτές τις εξισώσεις -οι οποίες βασίζονται στο θεώρημα μέσης τιμής- ο μηδενισμός της παραγώγου μιας συνάρτησης δεν αποτελεί μόνο αναγκαία, αλλά και ικανή συνθήκη για να είναι η συνάρτηση σταθερή.

Αν θέλαμε να εντάξουμε την πολιτική σε ένα είδος εξισώσεων σύμφωνα με το «δέον», θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτελεί μια διοφαντική εξίσωση, με την έννοια της οφειλόμενης ακεραιότητας των συντελεστών της. Και γνωρίζουμε ότι συντελεστές της πολιτικής εξίσωσης είναι οι πολίτες-ψηφοφόροι και οι εκλεγμένοι πολιτικοί. Συνεπώς, αν μπορούσαμε να θεωρήσουμε δεδομένη την ακεραιότητα των πολιτών θα έπρεπε στο δεύτερο μέρος της εξίσωσης να είχαμε ακέραιους πολιτικούς. Γνωρίζουμε όμως ότι οι πολιτικοί προέρχονται από τους πολίτες. Η ιδιότητά τους αλλάζει με την εκλογή τους. Κι αν εικάσουμε ότι η ακεραιότητα του πολίτη είναι αμφίβολη, τότε και η ακεραιότητα του πολιτικού τίθεται πολλαπλασιαστικά σε αμφιβολία, που τις περισσότερες φορές εγγίζει τα όρια της βεβαιότητας. Συνεπώς η κατάταξη της πολιτικής στις διοφαντικές εξισώσεις καθίσταται «a priori» προβληματική.

Από την άλλη, η ένταξη της πολιτικής σύμφωνα με το «είναι» προσιδιάζει περισσότερο στη διαφορική εξίσωση. Οι πληροφορίες που δίδονται στους παίκτες-πολίτες δεν έχουν καμία σχέση με το παραγόμενο πολιτικό αποτέλεσμα. Η ψήφος ακόμα κι αν βασιστεί σε εξαγγελίες και προγράμματα εκλαμβάνεται ως «λευκή επιταγή» που εξουσιοδοτεί τον εκλεγμένο πολιτικό να πράττει κατά το δοκούν ή -ακόμα χειρότερα- κατά τις εντολές αλλότριων και κρυφών εντολέων. Οι πληροφορίες που δίνονται στο εκλογικό σώμα μοιάζουν με εμπόριο ελπίδας και παζάρι ψεύτικων υποσχέσεων, που στη συνέχεια ξεχνιούνται, αλλάζουν, καταπατούνται, τσαλακώνονται. Οι πολίτες γίνονται πελάτες κομμάτων και παρατάξεων και οι πολιτικοί καθίστανται εντολοδόχοι γραφειοκρατών και «χαρτογιακάδων» που καθορίζουν τα τωρινά και τα μελλούμενα. Ο εκ-μηδενισμός της λαϊκής βούλησης καθίσταται απαραίτητος για να επιτευχθεί ο σκοπός της σωτηρίας. Η συνάρτηση για να παραμείνει σταθερή, αθροίζονται ετερόκλητες πολιτικές δυνάμεις που συνάπτουν ανίερες συμμαχίες. Και σε κάθε περίπτωση, οι εκλογές αποτελούν την επιβεβαίωση και τη συνέχιση χωρίς λύση, ενός μονοπαραμετρικού συστήματος κυριαρχίας το οποίο εδράζεται στην παραπλάνηση, στα λάθος δεδομένα και στα εφιαλτικά άγνωστα ζητούμενα.

Εκλογές λοιπόν αύριο, φίλες και φίλοι. Ο πολίτης αποφασίζει, επιλέγει, ψηφίζει. Ο ψηφοφόρος θα στείλει τους απεσταλμένους του σε ευρωπαϊκούς και δημαρχιακούς θώκους. Η προτίμηση μας θα πρέπει να είναι επιλογή καρδιάς, συνάρτηση λογικής, μακριά από φοβικά σύνδρομα και ανεπηρέαστη από γελοία πολιτικά διλλήματα. Η ψήφος μας πρέπει να είναι εξόχως διοφαντική, αρκούντως υπερβατική και κυρίως εκκωφαντική…! Καλό βόλι….!!

''Ο ΝΕΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ''

2014-04-03T03:18:00.001-07:00

Οι πρώτες μεταπολεμικές εκλογές στην Ελλάδα διεξήχθησαν την 31^η Μαρτίου 1946. Δέκα χρόνια είχαν περάσει από τις τελευταίες εκλογές της 26^ης Ιανουαρίου 1936, από τις οποίες, η προκύπτουσα ακυβερνησία -σε συνδυασμό με άλλα γεγονότα- ανέδειξαν αρχικά τον Ιωάννη Μεταξά ως πρωθυπουργό την 13^η Απριλίου και στη συνέχεια ως δικτάτορα μετά την αναστολή ισχύος του Συντάγματος με το πραξικόπημα της 4^ης Αυγούστου 1936. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος απείχε από τις πρώτες μεταπολεμικές εκλογές, τηρώντας τις εντολές του Γραμματέα του, του Νίκου Ζαχαριάδη. Το ξημέρωμα της ημέρας των εκλογών μια ομάδα ανταρτών του Κομμουνιστικού Κόμματος υπό την ηγεσία του Καπετάν Υψηλάντη, επιτίθεται στο Σταθμό Χωροφυλακής του Λιτόχωρου Πιερίας. Από την επίθεση σκοτώνονται εννέα χωροφύλακες, δυο λοχίες κι ένας οπλίτης της Εθνοφυλακής. Η ομάδα των ανταρτών του Καπετάν Υψηλάντη αποχωρεί το πρωί πυρπολώντας το Σταθμό και αφού έχει πάρει ως λάφυρο τον ελάχιστο οπλισμό του Σταθμού και τέσσερις αιχμαλώτους. Ήταν μια αναμενόμενη απάντηση στη «Λευκή Τρομοκρατία» των εκτελέσεων, των διώξεων, των εξοριών και των φυλακίσεων που υπέστησαν οι πολίτες μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, η οποία είχε υπογραφεί την 12^η Φεβρουαρίου 1945 από την κυβέρνηση Πλαστήρα και τους εκπροσώπους του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (Ε.Α.Μ.). Η Συμφωνία της Βάρκιζας προκλήθηκε εξαιτίας των αιματηρών ένοπλων συγκρούσεων στην Αθήνα μεταξύ αριστερών οργανώσεων και κυβερνητικών και βρετανικών δυνάμεων. Ήταν τα γνωστά Δεκεμβριανά. Η επίθεση στο Λιτόχωρο θεωρήθηκε πως ήταν προσωπική εντολή του Ζαχαριάδη.

Κάπως έτσι άρχισε ο Εμφύλιος Πόλεμος. Τρία ματωμένα χρόνια (1946-1949) διάστημα κατά το οποίο οι μισοί Έλληνες κυνηγούσαν κι έσφαζαν τους άλλους μισούς. Οι ένοπλες συγκρούσεις ανάμεσα στο στρατό, τα σώματα ασφαλείας, τις συντηρητικές, φιλοβασιλικές, και φιλελεύθερες δυνάμεις από τη μια πλευρά και τις δημοκρατικές, αντιβασιλικές, κομμουνιστικές, αντάρτικες κι επαναστατικές δυνάμεις από την άλλη, ήταν αποτέλεσμα διαμάχης και αντιπαλότητας παλαιοτέρων χρόνων και ανοιχτών λογαριασμών. Ο Εμφύλιος ήταν αναμενόμενη συνέπεια συσσωρευμένων πολιτικών και κοινωνικών πιέσεων που ξεκίνησαν με τον Εθνικό Διχασμό του 1915, εντάθηκαν με τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, επεκτάθηκαν στην κοινωνία με την επιβολή της δικτατορίας της 4^ης Αυγούστου 1936 και κορυφώθηκαν την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής. Μάλιστα ο αριθμός των θυμάτων του εμφυλίου ξεπερνούσε κατά πολύ τον αριθμό των θυμάτων των Γερμανών κατακτητών.

Ο σύγχρονος εμφύλιος που κυριαρχεί στην πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας από το καλοκαίρι του 2011 και μετά, μετρά ήδη τρία χρόνια μιας ιδιότυπης σύρραξης που απλώνεται παντού. Το λεξιλόγιο που κυριαρχεί στην πολιτική σκηνή -και όχι μόνο- προέρχεται απευθείας από το ρητορικό οπλοστάσιο του ΕΑΜ: «Τσολιάδες των γερμανών», «κατοχική κυβέρνηση», «υπουργοί Τσολάκογλου», «κοινοβούλιο δωσίλογων», «εκτσογλανισμός» και ένας σωρός άλλων ακραίων παραλληλισμών με την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου. Αυτές οι λεκτικές αναφορές έχουν ως αφετηρία το σύνθημα «Μνημόνιο τέλος» που αντικαθιστά το «Βάρκιζα τέλος» της σκοτεινής εκείνης αδελφοκτόνας περιόδου. Με τον παράξενο αυτό τρόπο ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος συνεχίζει -65 χρόνια μετά- την ιστορική του τροχιά, σημαδεύοντας την υποκατάσταση του νοσηρού παρόντος από το αιματοβαμμένο παρελθόν. Η σύγχρονη Ελλάδα της κρίσης βάζει τους προνομιούχους της μεταπολίτευσης απέναντι στους είλωτες εργαζόμενους και άνεργους που παλεύουν αιματηρά στο στίβο της επιβίωσης τα τελευταία χρόνια. Φαντάζει σαν μια βεντέτα που αφορά το μέλλον όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και της Ευρώπης. Εκείνοι που καρπώθηκαν τα οφέλη της ευημερίας, εμφανίζονται όψιμα ως αρνητές της σημερινής κατάστασης. Ξεχνούν όμως -ότι αρνούμενοι, έστω και προσποιητά- το σύστημα που τους ανέδειξε, χάνουν στην ουσία το λόγο ύπαρξής τους. Κι αν θεωρήσουμε πως ο πόλεμος είναι αιματοβαμμένη πολιτική, τότε η πολιτική είναι αναίμακτος πόλεμος. Ποτέ όμως και για τίποτα δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι.

''ΡΗΧΕΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ''

2014-03-20T05:20:00.002-07:00

Στη ζωή μας συναντάμε ένα πλήθος ανθρώπων που έρχονται και φεύγουν. Κάποιοι έρχονται για να μείνουν και κάποιοι στην ουσία -παρότι πέρασαν- δεν έγιναν ποτέ μέρος της ζωής μας. Γνωρίσαμε πολλούς στα παιδικά μας χρόνια, στο σχολείο, στην εφηβεία, στην ενηλικίωση, στην ωριμότητα. Κάποιοι είχαν ποιότητα, κάποιοι άλλοι ταυτότητα και μερικοί είχαν κάποια ιδιαιτερότητα. Προσδιορίσαμε σε ένα βαθμό τις παρέες μας, επεξεργαστήκαμε τις ιδέες μας και ορίσαμε τον κύκλο μας. Συναντήσαμε ανθρώπους με όραμα, με ιδέες που πήγαν τη ζωή μας μπροστά. Μοιραστήκαμε σκέψεις με κάποιους που πίστεψαν πως ζωή τους αδίκησε και πως η κοινωνία τους χρωστά. Είδαμε «φίλους» να γίνονται εχθροί κι αλλάξαμε γνώμη για κάποιους που δεν ξέραμε, όταν τους γνωρίσαμε. Ξεχάσαμε πολλές φορές ανθρώπους που ήταν πραγματικά δίπλα μας και δώσαμε αξία σε ανθρωπάρια που μας «πούλησαν» στην πρώτη ευκαιρία. Είδαμε κάποιους χωρίς «ταβάνι» στις φιλοδοξίες τους ενώ οι δυνατότητές τους ήταν στάθμης «δεύτερου υπογείου». Νιώσαμε το μαχαίρι στην πλάτη μας από αδερφικά χέρια. «Αδειάσαμε» σαν άνθρωποι κάποια στιγμή και συγχωρήσαμε χωρίς να ξεχάσουμε. Νιώθαμε απίστευτα προδομένοι κάθε φορά που διανύαμε χιλιόμετρα για ανθρώπους που δεν έκαναν ούτε ένα βήμα για μας.

Ναι, φίλες και φίλοι. Όλες και όλοι σε κάποιο βαθμό έχουμε κάτι από τα παραπάνω νιώσει. Όλες και όλοι έχουμε πολλές φορές πληγωθεί κι έχουμε αρκετές πληγώσει. Λένε πως η αίσθηση του μαχαιριού είναι «γλυκιά» την ώρα που καρφώνεται στη σάρκα. Μετά από λίγο αρχίζει να πονάει. Υπάρχει η αίσθηση της ψευδεπίγραφης φιλίας, της αγάπης με ανταλλάγματα, του έρωτα με πληρωμή. Νιώθουμε ότι η ζωή μας ξοδεύεται στα ανούσια και δεν καταπιάνεται με τα ωραία και τα αληθινά. Νιώθουμε τον πόνο σε κάθε μας βήμα, την καρδιά μας να αιμορραγεί, την ψυχή μας να πονάει, το σώμα μας να ματώνει. Αισθανόμαστε τον πόνο του αποχωρισμού αγαπημένων μας ανθρώπων σαν ξερίζωμα της καρδιάς μας, σαν αφαίρεση ενός κομματιού από την ψυχή μας. Γινόμαστε σκληροί, κυνικοί, άπονοι και είρωνες για να αντέξουμε. Εξαφανιζόμαστε από τις ζωές των άλλων από φόβο για εκείνα που εμείς νιώσαμε, χωρίς να τους εξηγούμε το «γιατί». Δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό σε έναν αγώνα πιστοποίησης των προσόντων μας σε «φελλούς» που βρέθηκαν ψηλά. Ξεχάσαμε πως είναι η αίσθηση του γέλιου, αφήσαμε τα προβλήματα να μας πνίξουν, φυλακίσαμε την ψυχή μας στο σώμα μας και το μυαλό μας στις ορέξεις μας. Ακυρώσαμε την ποιότητα στο βίο μας, καλέσαμε τιποτένιους να μας επιβεβαιώσουν, δεν αφήσαμε τα παιδιά μας να εκφραστούν, κολλήσαμε στον πλούτο σαν βδέλλες και πετάξαμε κάθε ευκαιρία ποιοτικής αναβάθμισης του εαυτού μας.

Βάλαμε στη ζωή μας «τοξικούς» ανθρώπους. Δεν πήγαμε εκδρομές όταν είχαμε την ευκαιρία και τώρα γνωρίζουμε τον κόσμο από την τηλεόραση. Ξεχάσαμε πως είναι να γευόμαστε, να αγγίζουμε, να μυρίζουμε και μας ένοιαζε μόνο να βλέπουμε και να ακούμε. Κι όταν τα μάτια μας θόλωσαν και τα αυτιά μας βούλωσαν, τότε ανακαλύψαμε πως το δέρμα μας σκλήρυνε, η γλώσσα μας ξεράθηκε και η μύτη μας δεν οσφραινόταν πια. Ξυπνήσαμε μεμιάς από το λήθαργό μας και κοιτάξαμε σαστισμένοι γύρω μας. Όλα είχαν αλλάξει. Τα ρούχα μας ήταν παλιά, μιας άλλης εποχής. Κοιτάξαμε στον καθρέφτη κι είδαμε ένα τύπο με γερασμένο πρόσωπο, με ανοιχτό πολύχρωμο πουκάμισο, με παντελόνι «καμπάνα» και με μυτερά παπούτσια. Κι εκείνη η χοντρή χρυσή αλυσίδα στο λαιμό του είχε θαμπώσει. Φάνταζε παράταιρη, ξένη, αλλόκοτη, γελοία. Σπάσαμε τον καθρέφτη γιατί μας τρόμαξε αυτό που είδαμε. Μας άξιζε όμως. Καλά να πάθουμε αφού κιοτέψαμε και για κείνες τις ρηχές θάλασσες, προδώσαμε τον βαθυγάλαζο ωκεανό μας…

''ΜΩΡΙΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ''

2014-03-14T01:14:00.001-07:00

Γεννήθηκε στα 1469. Αναζήτησε σε όλη τη διάρκεια του βίου του, την αλήθεια και τη λογική. Υπήρξε αιώνιος εξόριστος και κατατρεγμένος. Είδε τα βιβλία του να καίγονται στην πυρά. Έζησε εξήντα-οκτώ χρόνια ένα βίο δυσανάλογα μακρύ με βάση τα δεδομένα της εποχής, λαμβάνοντας υπόψη τις αρρώστιες και τις κακουχίες που θέριζαν τον πληθυσμό. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ξετυλίγεται μέσα στο σχετικά σύντομο διάστημα που η Αναγέννηση της Δύσης φτάνει στο αποκορύφωμά της: από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 ως τη λεηλασία της Ρώμης το 1527. Στα τέλη του 15^ου αιώνα οι άνθρωποι της Δύσης ήταν φοβερά απαισιόδοξοι για το μέλλον. Ο Χριστιανισμός υποχωρούσε μπροστά στον Ισλαμισμό και γινόταν κομμάτια που αντιμάχονταν το ένα το άλλο. Οι Οθωμανοί βροντούσαν τις πόρτες της Βιέννης, οι θεσμοί παρήκμαζαν, καλοπροαίρετοι άνθρωποι απελπίζονταν και η λογική έδινε τη θέση της στον κυνισμό. Όταν γεννιέται ο Έρασμος, βασιλεύουν ακόμα σε όλη την Ευρώπη ο σχολαστικισμός, ο φεουδαλισμός και η παντοδυναμία του Πάπα. Το 1537 που ο Έρασμος πεθαίνει, όλα αυτά έχουν ξεπεραστεί. Η χειραφέτηση της ανθρώπινης σκέψης προτάσσει μια νέα τάξη πραγμάτων εξαιτίας του Ολλανδού ανθρωπιστή και πρωτεργάτη της άρνησης συγκατάβασης.

Η σφραγίδα του που σήμερα φυλάσσεται στο Μουσείο της Βασιλείας, έγραφε: «Nulli concedο». «Με κανέναν δεν συγκαταβαίνω». Σε μια Ευρώπη ανασκαμμένη από τον πόλεμο, αποδεκατισμένη από την πανούκλα και με φόντο την παγκόσμια κυριαρχία των Ισπανών, η άρνηση συγκατάβασης στο κατεστημένο αποτελούσε έγκλημα καθοσιώσεως. Σε μια ήπειρο που επικρατούσε μια τεράστια σύγκρουση ανθρώπων και πραγμάτων, με μια νεογέννητη θρησκεία να χτυπιέται βίαια από την κατεστημένη, με την αμάθεια της Δυτικής Ευρώπης να παλεύει με τα φώτα της Ιταλίας, με την αρχαιότητα να ανασταίνεται από τον τάφο της, με τις νεκρές γλώσσες να ξαναγεννιούνται, και με τις καρέκλες των λεπτολόγων της εκκλησιαστικής διαλεκτικής να τρίζουν, ο Έρασμος γράφει το «Εγκώμιο της Τρέλας». Μια σάτιρα γεμάτη τσουχτερά πειράγματα και αυτοκριτική, για την οποία ούτε ο ίδιος φανταζόταν πως θα γίνει «το μπουρλότο της Αναγέννησης που θα έκαιγε τις παλιές γεμάτες ποντίκια αρμάδες και θα παρακινούσε άλλες γενιές πιο ελεύθερες στα νέα τους αρμενίσματα».

Στα μέσα του 18^ου αιώνα τα πράγματα στην Ευρώπη αλλάζουν. Χτίζονται μεγάλα ιδρύματα περιορισμού που δεν προορίζονται μόνο για τους τρελούς, αλλά και για τους ανάπηρους, τους φτωχούς, τους ηλικιωμένους που δυστυχούν, τους αθεράπευτα άνεργους, κοντολογίς για όλους εκείνους που αναφορικά με την τάξη της λογικής, της ηθικής και της κοινωνίας, δείχνουν σημάδια διαταραχής. Ο κόσμος του αστισμού που συγκροτείται δεν θεωρεί πλέον αμάρτημα την πλεονεξία και την αλαζονεία του Μεσαίωνα, αλλά καυτηριάζει την τεμπελιά και την ανικανότητα όσων δε συμμετέχουν στην παραγωγή και στη συσσώρευση του πλούτου. Έτσι η τρέλα τόσο φανερή και φλύαρη άλλοτε, τόσο πολύ καιρό παρούσα στον ορίζοντα γίνεται κουσούρι που φυλακίζεται, εξαφανίζεται επιμελώς. Εισέρχεται στην εποχή της σιωπής, στερείται τη γλώσσα της, κι αδυνατεί να μιλήσει η ίδια για την ίδια. Τουλάχιστον ως τις αρχές του 20^ου αιώνα που έρχεται ο Freud.

Στον 21^ο αιώνα που ζούμε η τρέλα δεν είναι μια σοφία «sui generis» όπως θα έλεγε ο Devereux, αλλά ένα ιδιαίτερο σύστημα αμυντικών μηχανισμών που λειτουργεί ως άμυνα στην αποσύνδεση της κοινωνικής βάσης επικοινωνίας του σύγχρονου ανθρώπου. Πρέπει να τρελαθούμε για να αντέξουμε την αδηφαγία των αγορών και του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Σήμερα, που η τρέλα στα άτομα είναι σχετικά σπάνια, σε ομάδες, κόμματα και έθνη μάλλον είναι ο κανόνας. Γιατί παράφρων τελικά δεν είναι αυτός που έχει χάσει τα λογικά του, αλλά εκείνος που τα έχει χάσει όλα κι εξακολουθεί να διατηρεί τα λογικά του….

''ΜΕΤΑ ΛΟΓΟΥ ΓΝΩΣΕΩΣ''

2014-03-11T04:34:00.003-07:00

Διάβασα με μεγάλη προσοχή και με ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη τα όσα δημοσιεύθηκαν στο φύλλο της εφημερίδας «Κρητική Επιθεώρηση» την Πέμπτη 6 Μαρτίου 2014 στη σελίδα 12, από τον αγαπητό συνδημότη και Δημοτικό Σύμβουλο του Δήμου Αμαρίου κ. Μανώλη Γ. Ψαρουδάκη, με τον βαρύγδουπο τίτλο «ΟΧΙ στην ενότητα του Διχασμού, ΝΑΙ στη δημιουργική αλλαγή που έρχεται». Το συγκεκριμένο δημοσίευμα δημοσιεύθηκε επίσης στη 8^η σελίδα του φύλλου της εφημερίδας «Ρεθεμνιώτικα Νέα» της 6^ης Μαρτίου 2014 και στο φύλλο της εφημερίδας «Ρέθεμνος» της 8^ης Μαρτίου 2014.

Στο υβριστικό και διχαστικό αυτό δημοσίευμα χρησιμοποιήθηκε αυτούσιο απόσπασμα του άρθρου της στήλης μου «Ρωγμές Ισχύος» στην εφημερίδα «Ρέθεμνος» (01.03.2013, σελίδα 15). Τηλεφώνησα στον κ. Ψαρουδάκη το πρωί της ίδιας ημέρας και του ζήτησα μια πειστική εξήγηση, την οποία τελικά δεν έλαβα, μετά από δεκάλεπτη μεταξύ μας συνομιλία. Η ρητή του διαβεβαίωση ότι δεν αναφέρεται στο άρθρο μου «Η ισχύς εν τη ενώσει» καθώς και οι υπεκφυγές ότι δήθεν αναφέρεται στη διεύθυνση της εφημερίδας «Ρέθεμνος» ουδόλως με έπεισαν. Παρότι η εφημερίδα «Ρέθεμνος» του απάντησε με εύστοχο και δηκτικό τρόπο το Σάββατο 8 Μαρτίου 2014 στη δεύτερη σελίδα με τον τίτλο «Ήσουν κι εκεί εκεί», θεωρώ ότι χρειάζεται μια απάντηση και από μένα για να μπουν -όσο γίνεται- τα πράγματα στη θέση τους.

Με ειλικρινή λοιπόν πρόθεση και χωρίς καμία διάθεση παρεξηγήσεων και παρερμηνειών παραθέτω τα εξής: Ειλικρινά χαίρομαι που ένα άρθρο μου «περί χρείας ενότητας» στο Αμάρι προκαλεί τόση δημόσια συζήτηση και γίνεται πηγή προβληματισμού, ανησυχίας (γιατί άραγε;) και έκφρασης αντίθετων απόψεων. Αυτό και μόνο σαν γεγονός με τιμά ιδιαίτερα. Οι αναφορές μου στο Αμάρι στο πολυετές διάστημα που αρθρογραφώ είναι ελάχιστες και μετριούνται στα δάχτυλα ενός χεριού. Συγκεκριμένα έχω γράψει στο παρελθόν: α. για τα φράγματα της περιοχής και τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις που αλλάζουν το μικροκλίμα της περιοχής με τα ανύπαρκτα αντισταθμιστικά οφέλη για το Δήμο Αμαρίου, β. για την έδρα του νεοσύστατου Δήμου, που κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να βρίσκεται στη Σχολή Ασωμάτων, γ. για την μετατροπή του Χ.Υ.Τ.Α. σε Χώρο Ανεξέλεγκτης Διάθεσης Απορριμμάτων (Χ.Α.Δ.Α.) με μοναδικό κριτήριο το οικονομικό όφελος και την εξυπηρέτηση του Δήμου Ρεθύμνου και δ. για την ανάγκη ψυχικής ενότητας των κατοίκων της περιοχής με την δημιουργία ενός υπερκομματικού, ανεξάρτητου και ενωτικού συνδυασμού για να σταματήσει η ψυχρότητα μεταξύ συγγενών και συγχωριανών στους οικισμούς που μέρα με τη μέρα ερημώνουν. Τέσσερα άρθρα σε διάστημα επτά και πλέον ετών αρθρογραφίας θεωρώ ότι δεν είναι αρκετά για να μου προσδώσουν κάποιο τίτλο ειδικού περί των θεμάτων του Αμαρίου. Θα ήταν άδικο για κάποιους άλλους πολυγραφότατους συντοπίτες μου και δεν θα το επιθυμούσα σε καμιά περίπτωση.

Στο θέμα μας όμως: Πιστεύω πραγματικά ότι είμαστε πολύ λίγοι στο Αμάρι και δεν έχουμε την πολυτέλεια να τσακωνόμαστε. Έκανα απλά μια πρόταση, την έθεσα στο βήμα του δημόσιου διαλόγου για συζήτηση και προβληματισμό και δεν διεκδικώ κανένα τίτλο «Αμαριολόγου» γιατί θα ήταν εγωιστικό εκ μέρους μου, τη στιγμή που υπάρχουν πολλοί άλλοι επαΐοντες που γνωρίζουν τα θέματα του Αμαρίου σε μεγαλύτερο βαθμό, έκταση και βάθος από την ταπεινότητά μου. Πιστεύω πραγματικά ότι η ανάπτυξη δεν θα έρθει με φράγματα για να πάρουν η Μεσσαρά και το Ρέθυμνο το νερό, τη στιγμή που σε μας θα μείνουν τα φίδια, τα βατράχια και τα κουνούπια. Θεωρώ επίσης ότι η διαχείριση των απορριμμάτων του Νομού δεν μπορεί να είναι υπόθεση μόνο του Χ.Υ.Τ.Α. Αμαρίου, η κάποιου εργοστασίου διαλογής και επεξεργασίας απορριμμάτων, τουλάχιστον όχι για πάντα. Ναι, δεν μου αρέσει που κρατάμε εμείς το πανεράκι στον προθάλαμο του διαδημοτικού αποχωρητηρίου και να μας αφήνουν οι άλλοι τον οβολό τους κατά βούληση για να το χρησιμοποιήσουν. Το Αμάρι δεν πρόκειται να πάει μπροστά με εισπρακτική λογική θυρωρού τουαλέτας ή σφουγγοκωλάριου.

Αναρωτιέμαι όμως ειλικρινά τι σημαίνει σαν περίφραση «ενότητα του διχασμού» και ποιά ακριβώς είναι η «δημιουργική αλλαγή που έρχεται». Απορώ και εξίσταμαι για το βροντόφωνο «ΟΧΙ» με κεφαλαία που αναφωνεί ο αγαπητός συνδημότης και αιρετός σύμβουλος 74 χρόνια μετά το «ΟΧΙ» του Ιωάννη Μεταξά, την 28^η Οκτωβρίου 1940. Επίσης σπάω το κεφάλι μου να βρω με ποιό ακριβώς τρόπο η όποια προσπάθεια ενότητας εμποδίζει τη «δημιουργική αλλαγή» και για ποιο λόγο η «πρόωρη συνταξιοδότηση» της λογικής που πρεσβεύει την ψυχική ενότητα των κατοίκων του Αμαρίου, εμποδίζει την ανάπτυξη της περιοχής. Κατά τον συντάκτη του δημοσιεύματος, δεν υπήρξε ποτέ στα θέματα του Αμαρίου ομοφωνία και θεωρεί ότι αυτή η κατάσταση πρέπει να συνεχιστεί εσαεί. Κάνει όμως ένα αφετηριακό λάθος που γκρεμίζει όλο το σαθρό και χωρίς ειρμό οικοδόμημα των διχαστικών ισχυρισμών του. Σε σοβαρά και κρίσιμα θέματα οι Αμαριώτες ήταν πάντα ενωμένοι και είναι γνωστό σε όλους, ποιοι πρωτοστάτησαν για να μείνει το Αμάρι ενωμένο στα γεωγραφικά όρια της πρώην Επαρχίας Αμαρίου. Μέσα στις τόσες άλλες πρωτοβουλίες, την Άνοιξη του 2010, όταν ο Καλλικράτης βρισκόταν «ante portas», είχε διεξαχθεί με πρωτοβουλία του Πολιτιστικού Συλλόγου Γερακαρίου ένα Παναμαριώτικο Συνέδριο στο Γερακάρι και συμμετείχαν οι τότε Δήμαρχοι και Δημοτικοί Σύμβουλοι, οι Πρόεδροι των Τοπικών Κοινοτήτων και των δύο Δημοτικών Ενοτήτων (Συβρίτου και Κουρητών), όλοι οι Πρόεδροι των Πολιτιστικών Συλλόγων και ομόφωνα ψήφισαν όλοι υπέρ της ίδρυσης του σημερινού ενιαίου Δήμου Αμαρίου, κάτι που τελικά επιτεύχθηκε. Τότε αγαπητέ συνδημότη και θερμέ πρεσβευτή του διχασμού, της σύγκρουσης και της διαίρεσης, εσύ δεν ήσουν εκεί.

Η ζητούμενη ενότητα φίλες και φίλοι δεν ενοχλεί κανέναν οραματιστή και κανέναν ιδεολόγο που πασχίζει για το καλό του τόπου μας. Δεν προστατεύει κανέναν γιατί στην ενότητα έχουν θέση μόνο όσοι δεν χρειάζονται προστασία γιατί δεν έχουν κάτι να φοβούνται. Το νέο και το καινούριο που έρχεται δεν τρομάζει κανέναν. Είναι σαφώς καλοδεχούμενο, αλλά δεν είναι υπεράνω κριτικής, ειδικά όταν έρχεται μεταμφιεσμένο φορώντας παιδικό και «αθώο» προσωπείο που κρύβει τις ρυτίδες του και το κεφάλι του φαντάζει παράταιρο, όντας στηριγμένο πάνω σε γερασμένο κουφάρι. Το ανθρώπινο δυναμικό του Αμαρίου που μπορεί και θέλει να συμβάλλει στην ανάπτυξη της περιοχής μπορεί να το πράξει χωρίς αξίωμα τίτλο και μισθό. Αρκεί να το πιστέψουμε όλοι. Τα «μικρά καρεκλάκια» υπάρχουν γιατί κάθε φορά οι νικητές αποκλείουν τους ηττημένους από κάθε ευκαιρία και δυνατότητα. Τα «μικρά κουτάκια εξυπηρετήσεων» υπάρχουν γιατί κάποιοι τραβάνε διαχωριστικές γραμμές στους οικισμούς και χωρίζουν τον κόσμο σε «δικούς μας» και σε «άλλους». Το Αμάρι για να ανέβει κατηγορία πρέπει να αξιοποιήσει όλες τις υγιείς δυνάμεις του. Σε αυτή την προσπάθεια δεν περισσεύει καμιά και κανείς.

Η επόμενη πενταετία δεν είναι κι ούτε μπορεί να γίνει τρόπαιο και έπαθλο κανενός. Είναι εξήντα μήνες ευκαιρίας να αποδείξουν οι Δήμοι ότι μπορούν να υπάρξουν αυτόνομα χωρίς άλλους πόρους. Είναι οι Δήμοι δυστυχώς, εκείνοι που θα εφαρμόσουν το Νέο Μνημόνιο για να μην το χρεωθεί η κεντρική κυβέρνηση. Είναι ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, ένας τεράστιος πολιτικός χρόνος, και ως εκ τούτου οι εκλεγμένοι άρχοντες πρέπει να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό. Χωρίς αποκλεισμούς και χρωματισμούς. Χωρίς μίση και συμφέροντα. Η αλλαγή και η ανανέωση δεν μπορεί να είναι υπόθεση των ολίγων εκλεγμένων, αλλά αποτελεί υποχρέωση όλων από όποια θέση κι αν βρεθούν. Η πρόταση μου για ένα συνδυασμό στο Αμάρι δεν τρομάζει κανέναν, παρά μόνο εκείνους που θεωρούν εαυτούς σωτήρες, παντογνώστες και αναντικατάστατους. Ο διχασμός φέρνει συγκρούσεις και οι διενέξεις ανάμεσα σε συγγενείς και φίλους μόνο καλές υπηρεσίες δεν προσφέρουν στον τόπο μας. Τα «καρεκλάκια» δεν έχουν αξία αν οι εκλογείς μοιραστούν στα δύο και δεν εκφράζουν το σύνολο του ντόπιου πληθυσμού. Στην εκλογική αναμέτρηση του Μαΐου δεν πρέπει να υπάρξουν νικητές και ηττημένοι. Πρέπει να υπάρξουν άξιοι εκπρόσωποι του συνόλου των κατοίκων του Αμαρίου και όχι εκπρόσωποι ισχνών πλειοψηφιών που θα αντιδικούν και θα αντιπαρατίθενται στείρα με τους εκπροσώπους της όποιας μειοψηφίας στα Δημοτικά Συμβούλια.

Ναι φίλες και φίλοι, επιμένω: είμαστε λίγοι και δεν έχουμε την πολυτέλεια της έριδας και της φαγωμάρας. Οι αρχιερείς του διχασμού δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι φορείς δημιουργικής αλλαγής. Μπορούν μόνο να διαιρέσουν τον κόσμο και να αφαιρέσουν ευκαιρίες από το Αμάρι. Γιατί υπάρχουν πολιτικές και δράσεις που ενώνουν από παλία και το Λοχριανό με τον Πατσώτη και το Βισταγιανό με το Μεσονησσανό. Και δεν έχει να μοιράσει τίποτε ο Ανωμεριανός με τον Καλογεριανό, πιστέψτε με. Δεσμοί φιλίας και συγγένειες υπάρχουν μεταξύ μας οριζόντια και κάθετα σε όλους τους οικισμούς. Μια φιλική συμβουλή μόνο σε εκείνους που αρέσκονται να βάζουν δυναμίτες: Να προσέχουν γιατί μπορεί κάποια στιγμή να σκάσουν στα χέρια τους.

Εμείς οι απλοί πολίτες και δημότες της περιοχής δεν ψάχνουμε αξιώματα και θέσεις, ούτε παζαρεύουμε καρέκλες. Ανυστερόβουλα και καθαρά θέλουμε να προσθέσουμε αξία στον τόπο μας και να πολλαπλασιάσουμε τις δυνατότητές του. Αυτή είναι η ικανή και αναγκαία συνθήκη για την ανάπτυξη του Αμαρίου. Όλα τα άλλα είναι «προφάσεις εν αμαρτίες» για να ικανοποιήσουν κάποιοι τη ματαιοδοξία τους, στήνοντας καρτέρια στους «εχθρούς» προκειμένου να γευτούν ένα «κρύο πιάτο» πολιτικής και -κατά κύριο λόγο- προσωπικής εκδίκησης. Να χαλάσουν ότι καλό έχει συντελεστεί και να κάνουν το ακριβώς αντίθετο για να «περάσει το δικό τους». Μόνο που στο τέλος μένουν μόνοι τους. Η νίκη δεν είναι αυτοσκοπός για κάποιους στο Αμάρι. Προτιμούν να ηττηθούν στις εκλογές από το να πείσουν ένα δημότη να κατέλθει ως υποψήφιος στον αντίθετο συνδυασμό από εκείνον που επέλεξε ο ξάδερφός του ή ο θείος του, δημιουργώντας έτσι διχόνοια στην οικογένεια. Στο Αμάρι υπάρχει φιλότιμο, κι ευτυχώς τηρούν ακόμα το «fair play» κάποιοι. Όσοι επιλέγουν να παίξουν «βρώμικα» θα κριθούν στην πορεία, θα βρεθούν αντιμέτωποι με τις επιλογές τους. Άλλο ευγένεια και άλλο κοντή μνήμη. Οι ευγενείς θυμούνται και δεν υπενθυμίζουν. Οι αγενείς ξεχνούν κι από πάνω ωρύονται. Μην τα συγχέουμε. Δυστυχώς μερικοί στο Αμάρι δεν υπνώττουν απλώς. Βλέπουν και κακά όνειρα.

Δεν αντιδικούμε φίλε συνδημότη. Πολλές από τις διαπιστώσεις σου περί Γυμνασίων, Λυκείων, Πολυκέντρων, Αμαριώτικου Δρόμου, Καποδιστριακών Δήμων κ.α. είναι γνωστές και δεν αμφισβητούνται. Τα πληθυσμιακά δεδομένα που επίσης αναφέρεις είναι σωστά και προφανώς γίνεται αντιληπτό ότι το Αμάρι έχει γερασμένο και σταθερά μειούμενο πληθυσμό. Για αυτό στο άρθρο μου μίλησα για την ανάγκη επαναπατρισμού των νέων στα χωριά, μια και στις πόλεις η ζωή καθίσταται πλέον ιδιαίτερα δύσκολη σε καιρούς μνημονιακών επιταγών και δεσμεύσεων. Συνδιαλεγόμαστε διαφωνώντας. Ακόμα κι αν αυτή η ενωτική πρότασή δεν πάρει σάρκα και οστά πριν τις εκλογές, ας μονοιάσουν οι νικητές με τους ηττημένους, τουλάχιστον μετά τις εκλογές. Εμείς δεν κοιτάζουμε πίσω. Ότι έγινε έγινε, ότι πέρασε, πέρασε σε ένα μεγάλο βαθμό σωστά. Οι άρχοντες τέθηκαν στην κρίση των συνδημοτών μας και τα όποια λάθη έγιναν, αποτελούν πλέον Ιστορία. Η Ιστορία όμως για τις επόμενες γενιές γράφεται σήμερα, εδώ, τώρα. Γιατί είμαστε πάρα πολλοί αυτοί που πιστεύουμε ακράδαντα στο απίστευτο που μπορεί να γίνει η πιο αληθινή μας ιστορία. Παλεύουμε για το ακατόρθωτο που ίσως να αποτελεί την τελευταία μας ευκαιρία. Και γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει κανένας αγώνας χωρίς θυσία. Θα κοπτόμαστε υπέρ της ενότητας -όπως λες- και μην αναρωτιέσαι γιατί. Γιατί μας κούρασαν οι τσακωμοί. Γιατί μας πλήγωσε η φαγωμάρα. Γιατί δεν μας αρέσουν οι σωτήρες. Γιατί έτσι..!! Θα συνεχίσουμε ενωτικά και θα συνεχίσουμε να υψώνουμε τα λόγια μας, αλλά όχι τη φωνή μας. Τα λουλούδια αγαπητέ συνδημότη μεγαλώνουν με τη βροχή, όχι με τη βροντή. Δεν χρειάζονται διχαστικές κορόνες και ηρωικά «ΟΧΙ». Γιατί αν χαριστούν τα νερά και γίνουμε «σκουπιδαριό», θα μας μείνουν οι βροντές και τα σκουπίδια. Η επιλογή είναι δική μας..

''ΥΠΟΧΩΡΗΣΕΙΣ''

2014-02-27T00:06:00.002-08:00

Υποχωρώ σημαίνει οπισθοχωρώ. Κάνω πίσω για λόγους τακτικής, στρατηγικής, φόβου, σωφροσύνης, επιβίωσης. Συνήθως η υποχώρηση εκλαμβάνεται ως ήττα. Και σίγουρα αποτελεί συμβιβασμό. Γιατί κανείς δεν νίκησε υποχωρώντας. Κανένας μέχρι σήμερα δεν έμεινε στην Ιστορία εξαιτίας μιας «ένδοξης» υποχώρησης. Και σίγουρα κανείς δεν άφησε όνομα επειδή υποχωρούσε είτε από τα λεγόμενά του, είτε επειδή έχανε έδαφος. Μια συνετή και ψύχραιμη εξέταση των γεγονότων από την άλλη, επιβάλλει να υποχωρούμε κάποιες φορές. Άλλες φορές επειδή κάναμε λάθος κι άλλες επειδή θέλουμε να πάρουμε φόρα και να φτάσουμε στο στόχο μας με μεγαλύτερη ορμή. Ειδικά όταν υπάρχει σφοδρή επιθυμία για κάτι, ο «σκοπός αγιάζει τα μέσα» και η προσήλωση στην επίτευξη του στόχου δεν αφήνει περιθώρια για συναισθηματι-σμούς και δεύτερες σκέψεις.

Οι υποχωρήσεις λαμβάνουν χώρα τόσο σε ατομικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Υπάρχουν άνθρωποι χωρίς σταθερή γνώμη, χωρίς επιχειρήματα, «ανεμόμυλοι» που προσαρμόζονται στις περιστάσεις, συμφωνούν συγκαταβατικά όταν συνδιαλέγονται με κάποιον σημαντικό και λένε «ναι» σε όλα. Από την άλλη υπάρχουν εκείνοι που αρνούνται να κάνουν πράγματα που είναι ενάντια στις αρχές τους, ακόμα κι αν αυτό είναι αναγκαίο για το συμφέρον τους ή ακόμα και για την επιβίωσή τους. Συνήθως η σταθερότητα της άποψης και ο ανθρώπινος βίος που στηρίζεται σε αρχές και αξίες δεν βρίσκουν μεγάλο και ευήκοο ακροατήριο. Είναι δύσκολο να χτυπάς τη γροθιά στα καρφιά, να ματώνεις κι εκείνα να στέκονται εκεί αιχμηρά κι αλύγιστα.

Υπάρχουν και εκείνες οι μεγάλες υποχωρήσεις σε εθνικό επίπεδο που επέφεραν οδυνηρές συνέπειες στη χώρα. Στο Κυπριακό, όπου από το 1954 και την αυτοδιάθεση, φτάσαμε στην πρόταση για ένα δυσλειτουργικό πείραμα δύο κρατών στη συσκευασία του ενός με την Τουρκία να έχει τον πλήρη έλεγχο του βορείου κρατιδίου και το μερικό έλεγχο του νοτίου. Στο θέμα του Αιγαίου που ενώ το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας μας δίνει το δικαίωμα για Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) κι εμείς δεν τολμάμε καν να την ανακηρύξουμε. Στο «Μακεδονικό» δεν δεχόμασταν το όνομα «Μακεδονία» ούτε ως σύνθετο, ούτε ως παράγωγο και τώρα μόνοι μας δεχθήκαμε τη σύνθετη ονομασία αποθρασύνοντας την εθνικιστική ηγεσία των Σκοπίων. Στο «Βορειο-Ηπειρωτικό» παρότι ισχύει εκατό χρόνια τώρα το «Πρωτόκολλο της Κέρκυρας» με τη διοικητική και εκπαιδευτική αυτονομία των Ελλήνων εντός Αλβανίας, το ξεχάσαμε κι αυτό και σήμερα οι Βορειοηπειρώτες έχουν αφεθεί στην τύχη τους και στις ορέξεις των Αλβανών. Η κάθε μας υποχώρηση εκλαμβάνεται ως ήττα. Τελικά είναι κιόλας.

Υποχωρήσαμε παντού. Στη ζωή μας, στη δουλειά μας στο σπίτι μας. Λέγαμε μεγάλα λόγια και όταν ήρθε η ώρα να τα κάνουμε πράξη κατάπιαμε τη γλώσσα μας και βάλαμε το κεφάλι κάτω. Δεν θελήσαμε να πάμε παρακάτω τη ζωή μας και φτάσαμε στον πάτο. Κουρνιάσαμε στην ασφάλεια του άκοπου και γίναμε λεία του ανελέητου. Ξεχάσαμε ότι εκτός από τα χρήματα υπάρχουν άνθρωποι, συναισθήματα και προπάντων μικρά παιδιά που θα δυστυχήσουν στο μέλλον. Αφήσαμε στην τύχη τους εκείνους που μας βοήθησαν κάποτε, τους ξεχάσαμε και τους λοιδορήσαμε επιπλέον. Μας καθόρισε το «πλέον» και αδυνατούμε να προσαρμοστούμε στο «έλασσον». Παρακολουθούμε εσχάτως εκείνο το πανίσχυρο σύστημα του εσμού των εκδοτών και των τραπεζών να μεταλλάσσεται φορώντας την αποκριάτικη στολή του και να σημαίνει συναγερμό μην τυχόν και αλλάξουν τα πράγματα. Εφευρίσκει «ποτάμια», «ελιές», «γεφύρια» και προτάσσει τους καρνάβαλους της δήθεν a-politic κεντροαριστεράς για να υφαρπάξουν την ψήφο των πολιτών για μια ακόμη φορά. Δεν «μασάει» όμως ο κόσμος πλέον. Αρκετά. Ούτε να το σκέφτεστε. Ούτε καν.

''ΣΤΑΥΡΟΙ ΚΑΙ ΛΙΣΤΕΣ''

2014-02-27T00:04:00.001-08:00

Το κυνήγι του σταυρού των υποψηφίων σε κάθε είδους εκλογές μέχρι σήμερα ήταν δεδομένο, αποτελούσε κανόνα και μέχρι ενός σημείου τουλάχιστον, εκλαμβανόταν ως θεμιτή πρακτική στην εκπροσώπηση των πολιτών. Κάθε κανόνας δεν επιβεβαιώνεται όμως μόνο από τα αποτελέσματα που παράγει η εφαρμογή του, αλλά και από τις εξαιρέσεις του. Και οι εξαιρέσεις στον κανόνα του σταυρού ήταν και εξακολουθούν να είναι πολλές. Εκλογές δημάρχων που δε «σταυρώνονται» οι ίδιοι, εκλογές βουλευτών επικρατείας, εκλογές διαφόρων σωματείων και συμβουλίων, εκλογές με θέσεις που προκύπτουν εκ της θέσεως, «ex officio» δηλαδή και εκλογές μελών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η εξαίρεση αυτή των ευρωβουλευτών με λίστα θα αποτελεί στο εξής παρελθόν, μια και οι εκλογές του προσεχούς Μαΐου θα γίνουν με σταυρό και για τους εκπροσώπους μας στα κέντρα αποφάσεων των Βρυξελλών και του Στρασβούργου.

Από τα έδρανα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τα τελευταία τριάντα χρόνια πέρασαν πολλοί αξιόλογοι άνθρωποι, αλλά και πολλοί κομήτες που απλά ήταν της αρεσκείας του εκάστοτε πολιτικού αρχηγού του κόμματός τους. Άλλοι συνέχισαν την πολιτική τους καριέρα στην εγχώρια πολιτική σκηνή και άλλοι εξαφανίστηκαν. Στην ουσία επρόκειτο για «διορισμένους βουλευτές πολυτελείας» οι οποίοι ετύγχαναν -και τυγχάνουν- απολαβής υπερβολικών μισθών και προνομίων. Μάλιστα κάποιοι εξ αυτών δεν ομιλούσαν ούτε καν την αγγλική γλώσσα. Κι όμως: τα κόμματα τους επιβράβευσαν αδρά για τις υπηρεσίες τους και την κομματική τους αφοσίωση άσχετα με την ικανότητά τους να εκπροσωπήσουν επάξια τη χώρα στο εξωτερικό.

Το μέγεθος της πρόσφατης αλλαγής στον τρόπο εκλογής μελών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι μεγάλο αν αναλογιστούμε ότι από το 1981 μέχρι και τις ευρωεκλογές του 2009, οι Έλληνες ευρωβουλευτές εκλέγονταν από λίστα που διαμόρφωνε το κάθε κόμμα, χωρίς ωστόσο αυτό να είναι υποχρεωτικό μια και κάθε χώρα έχει το δικαίωμα να ρυθμίζει από μόνη της τον τρόπο εκλογής των ευρωβουλευτών της. Πλέον τον πρώτο λόγο στις ευρωεκλογές θα τον έχουν οι ψηφοφόροι και όχι τα κόμματα. Σε κάθε ψηφοδέλτιο θα είναι γραμμένα τα ονόματα 42 υποψηφίων ευρωβουλευτών, δηλαδή διπλάσιος αριθμός από τον αριθμό των 21 ευρωβουλευτών που εκλέγει η χώρα.

Άσχετα με την πολιτική σκοπιμότητα και το timing της συγκεκριμένης νομοθετικής ρύθμισης, είναι γεγονός ότι η απευθείας εκλογή των εκπροσώπων της χώρας στα ευρωπαϊκά κέντρα αποφάσεων, φέρνει πιο κοντά τους πολίτες στην Ευρώπη και μειώνει το «έλλειμμα δημοκρατίας» συντείνοντας στη μετάβαση από την Ευρώπη των κρατών στην Ευρώπη των πολιτών. Είναι κάτι περισσότερο από προφανές ότι η εν λόγω ρύθμιση αποτελούσε ένα άρρητο κοινωνικό αίτημα, παρόλο που η παρούσα υιοθέτησή του από την πολιτική εξουσία δεν είναι ξένη σκοπιμότητας και υστεροβουλίας. Το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο χρησιμοποιείται για άλλη μια φορά ως όχημα εκτόνωσης της εγχώριας λαϊκής αγανάκτησης. Η «ηρωική» γενιά του Πολυτεχνείου, η φάρα του «μεγάλου συνασπισμού», η «κυβέρνηση σωτηρίας» του ιστορικού συμβιβασμού ποντάρει στην Ευρώπη για άλλη μια φορά. Ναι, αυτή η γενιά που μας κόστισε «μισή Κύπρο» για να αναδειχτεί πολιτικά κι ενδέχεται να μας κοστίσει «μισό Αιγαίο» για να διαφυλαχθούν τα κεκτημένα της, παίζει το τελευταίο της χαρτί. Όμως σε κάθε περίπτωση, η επιλεκτική, ευκαιριακή, άκριτη και κατά κύριο λόγο ψηφοθηρική απορρόφηση ορισμένων τάσεων της κοινωνίας και «a la carte» υλοποίησης κοινωνικών αιτημάτων από την συγκυβέρνηση, αποτελεί προφανώς μια συνειδητή επιλογή, η οποία καταδεικνύει το φόβο της προς το κίνημα διαμαρτυρίας που γιγαντώνεται. Με μια μόνο επισήμανση: Η επιλογή αυτή εδράζεται αποκλειστικά και μόνο στην σφοδρή επιθυμία της για τη θανάτωσή του.

''ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ''

2014-02-27T00:02:00.002-08:00

Ενός λεπτού σιγή σε όσα δεν μοιραστήκαμε. Σε όλα εκείνα που χαρήκαμε χωρίς να είναι δικά μας. Ενός λεπτού σιγή για τις ψήφους μας, που δόθηκαν σε χαμηλής νοητικής και ηθικής στάθμης πολιτικό προσωπικό. Στις «συγγνώμες» που δεν ζητήσαμε. Στους ανθρώπους που πατήσαμε. Στα «σ’ αγαπώ» που δεν ξεστομίσαμε. Στη ντροπή που δε νιώσαμε. Στην ανθρωπιά που χάσαμε. Στις ρίζες μας που ξεχάσαμε. Στο φόβο που αγνοήσαμε. Στα λάθη που δεν πληρώσαμε. Στα χρέη που δυο και τρεις φορές εξοφλήσαμε. Στους πρώτους και στους στερνούς μας έρωτες. Στις νύχτες τις αξημέρωτες. Στη ζωή που κυλάει σαν άμμος μέσα από τα χέρια μας. Στους χειμώνες και στα καλοκαίρια μας. Στα σημάδια που έμειναν στην ψυχή μας. Στις σκιές του προσώπου μας. Στο «τίποτα» του σήμερα και στο «ελάχιστο» του χτες. Ενός λεπτού σιγή στην αυτοκριτική που ξεχάσαμε να κάνουμε. Στην ανύπαρκτη τσίπα των κακών. Στη μετάνοια των αμαρτωλών. Στο θάρρος που μας έλλειψε. Στο θράσος που περίσσεψε. Στην αγάπη που χάθηκε. Ενός λεπτού σιγή για το άλλο μας μισό.

Ενός λεπτού σιγή στους ανθρώπους που χάθηκαν. Στα θύματα του ανύπαρκτου Βόρειου Οδικού Άξονα. Στο ζεστό αίμα που χύνεται στην άσφαλτο. Στον ιδρώτα για το μεροκάματο. Στην λοξοδρόμησή μας, στην «στραβή μας», στην πιο κακή στιγμή μας. Στην πρόφαση που έγινε επίφαση κι απόφαση. Στην άρνηση που έγινε κατάφαση. Στα λόγια που θέλαμε να εκφράσουμε και δεν ξεστομίσαμε. Στην ανδρεία μας στο λόγο και στη δειλία μας στην πράξη. Ενός λεπτού σιγή για κάθε φορά που όλα πήγαιναν στραβά κι εμείς λέγαμε «εντάξει». Στην συνειδητή μας επιλογή να επιβιώσουμε κι όχι να ζήσουμε. Στον φόβο μας να μεθύσουμε. Στην αγωνία του λάθους, στην έκσταση του πάθους, στο κανένα περιθώριο του λάθους. Ενός λεπτού σιγή στην Ελλάδα του ύψους και του βάθους.

Ενός λεπτού σιγή στις μέρες που έχουμε τις «κλειστές μας». Ενός λεπτού σιγή στην απάθεια, στην μετριοπάθεια, στη σεισάχθεια. Ενός λεπτού σιγή στη λάθος κατεύθυνση, στην ανώμαλη προσγείωση, στην απότομη ενηλικίωση. Ενός λεπτού σιγή για την επικίνδυνη μοναξιά μας. Στη χαμένη τη μαγκιά μας. Στα όνειρα που δεν κυνηγήσαμε. Στα ηλιοβασιλέματα που χάσαμε. Στις πανσέληνους που ζήσαμε κοντά σε εκείνους που αγαπήσαμε. Και ενός λεπτού σιγή για τη ζωή που περνάει και χάνεται.

Σιγή για τη σιωπή που γίνεται μαρτύριο. Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι. Στις χίλιες σιωπές που δεν μπορέσαμε να αφουγκραστούμε. Στο βουβό θρήνο εκείνων που ξαφνικά βουβάθηκαν. Στην ηχηρή αφωνία των φίλων μας. Στη σιωπή που συνοδεύει το σάστισμα των παιδιών μας για τον κόσμο που τους παραδίδουμε. Στη σιωπή που ακολούθησε μετά τα δανεικά που δώσαμε. Στον κόσμο που σιώπησε όταν έπρεπε και φώναξε χωρίς λόγο και αιτία. Στην αγάπη και στη θυσία. Στην κακομοιριά και στη μιζέρια. Στα τρεμάμενα και άδεια χέρια. Στα κάθε λογής μαχαίρια, που οι καλοί μας φίλοι κάρφωσαν στην πλάτη μας. Στα λόγια που ειπώθηκαν και πόνεσαν. Στην ερημιά του κόσμου και στην αδικία της ζωής. Στα αθώα θύματα, στα γεμάτα μνήματα, στα αναπάντητα μηνύματα. Στα δάκρυα που χύσαμε όταν σκεφτόμασταν εκείνους που μας λείπουν. Σε όσους παλεύουν και δεν εγκαταλείπουν. Σε αυτούς που ξέχασαν να πάνε και σε κείνους που λησμόνησαν να επιστρέψουν. Στη σιωπή που μιλάει, στα μάτια που λένε πολλά. Σε εκείνους που ευχόμαστε κάθε μέρα να είναι καλά.

Σιγή και σιωπή λοιπόν. Ήχος και κρότος. Βουβαμάρα και θλίψη. Ενός λεπτού σιγή στα παγωμένα χαμόγελα και στις ατομικές προσευχές. Στις μαργαρίτες που μαδήσαμε. Στα άλαλα χείλη των ασεβών. Στα κυπαρίσσια που δείχνουνε μεσάνυχτα. Στη σιγή που ηχεί και στη σιωπή που δεν κάνει λάθη. Στο Θεό που σωπαίνει. Στην Ελλάδα που αντιστέκεται. Στο φως και στο σκότος. Και σε σένα που η σιωπή σου μοιάζει κρότος.

''ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΙ ΖΩΗΣ''

2014-02-26T23:59:00.003-08:00

'First they came for the socialists, and I did not speak out because Ι was not a socialist. Then they came for the trade unionists, and I did not speak out because Ι was not a trade unionist. Then they came for the Jews, and Ι not speak out because I was not a Jew. Then they came for me, and there was no one left to speak for me.''

«Πρώτα (οι Ναζί) ήρθαν για τους κομμουνιστές και δεν φώναξα γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Μετά ήρθαν για τους τσιγγάνους και δεν φώναξα γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Ύστερα ήρθαν για τους Εβραίους και δεν φώναξα γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Στο τέλος που ήρθαν για μένα δεν υπήρχε πια κανείς να φωνάξει για μένα».

- Pastor Martin Niemoller-

Τετάρτη μεσημέρι. Ένας φίλος μου τηλεφωνεί και με ενημερώνει για την εθελοντική δράση αλληλεγγύης ενάντια στους πλειστηριασμούς, που λαμβάνουν χώρα στο Δικαστικό Μέγαρο του Ρεθύμνου. Γύρω στις 16.30’ έρχομαι στα Δικαστήρια. Κόσμος πολύς, πηγαδάκια, ομάδες φίλων και γνωστών που συζητούν, άνθρωποι απελπισμένοι, φίλοι που έχουν έρθει για συμπαράσταση, δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, αστυνομικοί, περίεργοι και για πρώτη φορά συναντώ μια παράξενη ατμόσφαιρα: ηλεκτρισμένη ειρηνικά, φορτισμένη αρνητικά και πιεσμένη ψυχολογικά. Αισθάνομαι πραγματικά άσχημα, νιώθω ένα ψυχικό βάρος και μόνο όταν αρχίζω να συζητώ με φίλους και γνωστούς, αρχίζω να κατανοώ το μέγεθος του προβλήματος, την έκταση του άγους των Νεοελλήνων που βλέπουν τις περιουσίες τους να θυσιάζονται στο βωμό της απληστίας ενός ανάλγητου κράτους και ενός αδηφάγου και ανέλεγκτου τραπεζικού συστήματος.

Δεν είναι εύκολο για τους ανθρώπους που οφείλουν χρήματα να χάσουν το βιος τους, τα όνειρά τους, τη ζωή τους την ίδια ενίοτε. Δεν είναι απλό πράγμα ένας πλειστηριασμός, ακόμα και για τους εκπροσώπους της Δικαιοσύνης που είναι επιφορτισμένοι με την ψυχοφθόρα αυτή διαδικασία. Δεν είναι παιχνίδι το ξεσπίτωμα μιας οικογένειας και το πέταμα αθώων παιδιών στο δρόμο. Είναι εξωφρενικό το κράτος να δίνει απλόχερα τα χρήματα των φορολογουμένων στις τράπεζες για ανά-κεφαλαιοποίηση των επισφαλειών τους και των «κόκκινων δανείων» που αυτές χορήγησαν κι εκείνες να αξιώνουν τώρα την εκποίηση των πάσης φύσεως περιουσιακών στοιχείων των Ελλήνων, για ελάχιστα ποσά τα οποία ήδη έχουν εισπράξει από τον κρατικό κορβανά. Και σε κάθε περίπτωση κανείς δεν μπορεί να κοιμάται ήσυχος είτε χρωστάει λίγα, είτε χρωστάει πολλά. Ο καθένας από εμάς μπορεί να βρεθεί σε αυτή τη θέση. Σήμερον εμού, αύριο ετέρου και ουδέποτε τινός. Κανείς και τίποτα δεν είναι κανενός.

Γενικά δεν μου αρέσουν οι «conspiracy theories» και ως εκ τούτου δεν υιοθετώ εύκολα απόψεις περί ενός γενικότερου σχεδίου «οικονομικής -και όχι μόνο- εξόντωσης και γενοκτονίας» των Ελλήνων. Προβληματίστηκα όμως αρκετά από την ενημέρωση που έγινε από την ομάδα αλληλεγγύης ενάντια στους πλειστηριασμούς, όταν έκλεισαν οι πόρτες του Δικαστικού Μεγάρου, και αφού πλειστηριασμοί -σήμερα τουλάχιστον- δεν έγιναν. Έχουν αποτραπεί πάνω από διακόσιοι πλειστηριασμοί, όχι βέβαια με την έννοια της οριστικής ακύρωσης, αλλά με αυτή της αναβολής για ένα τρίμηνο τουλάχιστον. Η ενημέρωση ήταν σύντομη, σαφής και περιεκτική μέσα στο κρύο του Γενάρη και με «βήμα ομιλητών» τα σκαλιά του Δικαστικού Μεγάρου. Οι συγκεντρωμένοι παρακολουθούσαν με ιδιαίτερη προσοχή τους ομιλούντες, οι οποίοι έχουν συγκροτήσει ένα δίκτυο αλληλεγγύης, το οποίο εκτείνεται σε όλες τις κοινωνικές ομάδες, διαπερνά οριζόντια και κάθετα όλα τα κόμματα, και στηρίζει τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα δεχόμενοι πιέσεις εξαιτίας οφειλών ιδιαίτερα στο τραπεζικό σύστημα. Ένα δίκτυο από Έλληνες με όλη τη σημασία της λέξης, μακριά από κομματικές και θρησκευτικές προτιμήσεις, αλάργα από κυβερνητικούς ή αντιπολιτευτικούς σφουγγοκωλάριους κι έξω από κάθε μικροκομματική λογική. Μάλιστα το εντυπωσιακό είναι πως όσοι βρίσκονταν την Τετάρτη -και κάθε Τετάρτη- εκεί, δεν αντιμετώπιζαν όλοι –μέχρι σήμερα τουλάχιστον κάποιο πρόβλημα, αλλά αρκετοί είχαν έρθει για συμπαράσταση σε φίλους και γνωστούς. Σε καιρούς δύσκολους και εξαιρετικά κρίσιμους η αλληλεγγύη είναι το έσχατο σημείο ελπίδας, η μαχόμενη οπισθοφυλακή, και το τελευταίο οχυρό που κρατάει όρθια -όσο γίνεται- την ελληνική κοινωνία και αποτρέπει την βίαιη διάρρηξη του κοινωνικού ιστού.

Αξίζουν θερμά και ειλικρινή συγχαρητήρια στους ανθρώπους εκείνους που παλεύουν ειρηνικά, ενάντια στην ισοπέδωση των αξιών από τις ερπύστριες των αδίστακτων οικονομικών εγχώριων και διεθνών οργανισμών. Οι 5.000 αυτοκτονίες της κρίσης, οι 55.000 κατασχέσεις, οι 20.000 ποινικές διώξεις και οι 21.000 πλειστηριασμοί του 2013 δεν είναι ασθένεια, δεν είναι σύμπτωση, αλλά σύμπτωμα μιας χώρας που νοσεί βαριά. Κάθε δανειακή σύμβαση φέρει τις υπογραφές δύο συμβαλλομένων: του δανειστή και του δανειολήπτη. Οι δανειστές γνώριζαν ότι τα δάνεια που χορηγούσαν δεν μπορούσαν να αποπληρωθούν και παρόλα αυτά τα χορήγησαν για να αγοραστούν υπερεκτιμημένα ακίνητα. Τα ακίνητα αυτά σήμερα έχουν απολέσει το ήμισυ και πλέον της αξίας τους, ενώ τα δάνεια παραμένουν «ακούρευτα» και εξοντωτικά τοκοφόρα για τους ευρισκόμενους σε οικονομική αδυναμία δανειστές. Με άλλα λόγια η καθίζηση της αξίας της γης έπληξε μόνο τους δανειολήπτες και ουδόλως τους δανειστές. Είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι οι συνάνθρωποί μας που δανείστηκαν επειδή μπορούσαν, προφανώς το έπραξαν για να βελτιώσουν τη ζωή τους και όχι για να επιταχύνουν το «θάνατό» τους. Καθαρά κι απλά. Κάποιοι ήξεραν και σιώπησαν και τώρα οι υπόχρεοι πρέπει να σιωπήσουν και να εξαθλιωθούν. Η λύση συμβαδίζει με την ηθική, αλλά πρέπει να είναι πολιτική. Τα δάνεια δεν μπορούν να πληρωθούν δυο και τρεις φορές στις τράπεζες. Ας το καταλάβουν οι κυβερνώντες πριν διαλύσουν εντελώς ότι έχει μείνει όρθιο στην ελληνική κοινωνία.

''ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΟ''

2014-02-26T23:57:00.001-08:00

Στην Ελλάδα του Μνημονίου ο τραπεζικός δανεισμός έχει εξαφανιστεί, ο ιδιωτικός δανεισμός δεν είναι πάντα εφικτός και ο διατραπεζικός δανεισμός τελεί υπό τον ασφυκτικό έλεγχο των ευρωπαϊκών και ξένων τραπεζικών οργανισμών. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ελέγχει τη ροή του χρήματος και η ευχέρεια έκδοσης τραπεζογραμματίων από τις χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν υπάρχει πια. Η ασφυκτική χειραγώγηση των χρηματικών ροών δημιουργεί προβλήματα ρευστότητας που επιβραδύνουν την ανάπτυξη και επιταχύνουν την ύφεση. Συνεπώς η εξάρτηση των πολιτών προς τα τραπεζικά ιδρύματα γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη, την ώρα που η εξάρτηση των κρατών από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα γίνεται με όρους αποικιοκρατίας, στυγνής οικονομικής εκμετάλλευσης, ασφυκτικού οικονομικού ελέγχου και ανελέητης δέσμευσης πάσης φύσεως περιουσιακών στοιχείων και πλουτοπαραγωγικών πηγών.

Με απλά λόγια φίλες και φίλοι. Όποιος σε δανείζει σε ελέγχει. Το δάνειο καλείται εξυπηρέτηση και το χρέος υποχρέωση. Οι δανειστές μας εξυπηρετούν πρόθυμα κι εμείς είμαστε υπόχρεοι και υποχρεωμένοι απέναντί τους. Κι όταν δεν θα μπορούμε να εξοφλήσουμε το χρέος μας -κάτι που έχει ήδη συμβεί- τότε θα αρχίσει η άλωση. Άλωση όχι με όπλα, αλλά με σύγχρονα οικονομικά εργαλεία, με δημεύσεις περιουσιών, πλειστηριασμούς, εξώσεις, ποινικές διώξεις, φυλακίσεις και προσωπικά αδιέξοδα που οδηγούν καθημερινά σε αυτοκτονίες.

Στην Ελλάδα της κρίσης ο κάθε Έλληνας που ανήκει στην υπό εξαφάνιση πλέον μεσαία τάξη, χρωστάει από ένα σπίτι μέχρι ένα αυτοκίνητο. Η συνεχής φορολόγηση κινητών και ακινήτων οδηγεί σε αδυναμία πληρωμής και υπερχρέωση. Ένας άνθρωπος που αδυνατεί να πληρώνει δόση δανείου ύψους τριακοσίων euro, καλείται μέσα στον επόμενο χρόνο να πληρώσει πολλαπλάσια δόση λόγω καθυστερημένων οφειλών. Πώς μπορεί να γίνει αυτό όταν οι υποχρεώσεις βαίνουν αυξανόμενοι και οι μισθοί -για όσους ακόμα εργάζονται- βαίνουν μειούμενοι; Πολύ απλά: δεν γίνεται. Και τι μέλλει γενέσθαι; Κίνηση μέτρων αναγκαστικής είσπραξης, κατάσχεσης, εκποίησης, δίωξης, σύλληψης και φυλάκισης.

Από την άλλη έχουμε το επίσημο κράτος. 1% για κάθε μήνα καθυστέρησης οφειλών στη Δ.Ο.Υ. Διπλασιασμός τελών κυκλοφορίας για όσους δεν μπόρεσαν να τα εξοφλήσουν μέχρι το τέλος του χρόνου. 15% για κάθε καθυστερημένη δόση που έχει ρυθμιστεί με διακανονισμό (ρύθμιση) προς το Δημόσιο. 30% μετά την παρέλευση ενός έτους για ληξιπρόθεσμες οφειλές και 40% μετά την παρέλευση δύο ετών. Υποχρέωση ασφάλισης όλων των κινουμένων η μη οχημάτων και υποχρεωτικός έλεγχος σε Κέντρα Τεχνικού Ελέγχου. Προσεχώς υποχρεωτική ασφάλιση κατοικιών, αποθηκών, εγκαταστάσεων και κτισμάτων. Φορολόγηση αγρών και αγροτεμαχίων ασχέτως απόδοσης. Εξοντωτική φορολογία μέσω ΔΕΗ, μηνιαία παρακράτηση φόρου σε μισθωτούς και συνταξιούχους, κατάργηση αφορολόγητου ορίου, αύξηση τιμής ηλεκτρικού ρεύματος, εκτόξευση τιμής πετρελαίου θέρμανσης, αύξηση κόστους καυσίμων κίνησης, νερού και τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, δέσμευση ποσών από τραπεζικούς λογαριασμούς, αύξηση ειδών σίτισης, ένδυσης, υπόδησης και εστίασης και γενικά κλείσιμο κάθε χαραμάδας εξοικονόμησης χρημάτων για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις που αγωνίζονται να επιβιώσουν.

Που οδηγεί αυτή η πολιτική; Είναι βέβαιο ότι οδηγεί σε εξαθλίωση και περιθωριοποίηση μεγάλων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας. Είναι σίγουρο ότι οδηγεί σε εμφύλιο σπαραγμό και σε βίαιη διάρρηξη του κοινωνικού ιστού. Είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι μια τέτοιου είδους πολιτική δεν έχει λαϊκό έρεισμα κι απήχηση, όση προπαγάνδα και να γίνει, όσο μελάνι και να χυθεί, όσα «παπαγαλάκια» κι αν κράξουν. Τα δάνεια φέρνουν χρέη και τα χρέη φέρνουν νέα δάνεια συντελώντας στην λειτουργία ενός φαύλου κύκλου χωρίς τέλος. Το ζητούμενο πλέον για την ελληνική κοινωνία δεν είναι το χρέος που οφείλει το κράτος, εμείς δηλαδή, (άραγε σε ποιούς;) αλλά το Χρέος που έχει ο καθένας απέναντι στα παιδιά του κι απέναντι στις επόμενες γενιές. Κι η ψήφος χρέος είναι. Ιερό μάλιστα.

''ΠΕΡΙ ΘΑΥΜΑΤΩΝ''

2014-02-26T23:55:00.001-08:00

Στο κλασσικό έργο του Thomas Hobbes «Leviathan», που εκδόθηκε το 1651 στο Λονδίνο σημειώνεται εύστοχα, ότι ως θαύματα νοούνται τα θαυμαστά έργα του Θεού. Στην Αγία Γραφή ονομάζονται συνήθως «σημεία», με την έννοια που οι Λατίνοι τα ονομάζουν «ostenta» και «portent» επειδή δείχνουν και προδηλώνουν αυτό που ο Παντοδύναμος πρόκειται να πράξει. Σημεία ονομάζονται, γιατί ως επί το πλείστον μαρτυρούν τη θεϊκή εντολή σε περιπτώσεις που, αν δεν υπήρχαν αυτά, οι άνθρωποι θα έτειναν να την αμφισβητήσουν ακολουθώντας τη δική τους νοημοσύνη.

Η κατανόηση ενός θαύματος δείχνει στην ουσία την αδυναμία ερμηνείας ενός γεγονότος από τον άνθρωπο, ο οποίος το αποκαλεί αξιοθαύμαστο και εν πολλοίς ανερμήνευτο με την απλή λογική. Οι άνθρωποι θαυμάζουν κάποιο γεγονός για το παράδοξο του ίδιου γεγονότος, ότι δηλαδή δεν έχει συμβεί ποτέ κάτι παρόμοιο ή μόνο σπάνια και αδυνατούν να φανταστούν ότι μπορεί να πραγματοποιήθηκε με φυσικά μέσα, παρά μόνο με την άμεση επέμβαση του Θεού. Εάν όμως διαπιστώσουν υπάρχει κάποια φυσική αιτία πρόκλησης του γεγονότος, αμέσως το κατατάσσουμε στα συνήθη συμβάντα και παύουμε να το θεωρούμε θαύμα πλέον. Κλασσικό παράδειγμα είναι το πρώτο ουράνιο τόξο που εμφανίσθηκε στον κόσμο: θεωρήθηκε θαύμα επειδή ήταν το πρώτο και συνεπώς παράδοξο. Ερμηνεύθηκε τότε από το ιερατείο ως ουράνιο σημείο του Θεού προς τον λαό του για να τον διαβεβαιώσει ότι δεν θα συνέβαινε άλλη καταστροφή του κόσμου με κατακλυσμό. Σήμερα όμως τα ουράνια τόξα δεν αποτελούν θαύματα γιατί η επιστήμη της Φυσικής βρήκε τα αίτια που τα προκαλούν.

Η ανάγκη των ανθρώπων να αποκτήσουν ένα σκοπό στη ζωή τους, τους έκανε να θέλουν να ερμηνεύουν ότι συνέβαινε, ως έμμεση έγκριση σίγουρης κατεύθυνσης προς το σκοπό αυτό. Αν ο σκοπός δεν πραγματοποιούνταν τότε ο άνθρωπος έβαζε ένα άλλο σκοπό περισσότερο εφικτό για να συνεχίσει να ζει. Η επιθυμία του ανθρώπου για συνέχιση της ζωής έπλαθε πάντα εικόνες και μύθους, έφερνε αισιοδοξία και δύναμη στην ανθρώπινη κοινότητα να προχωρήσει και γενικά ήταν ο καταλύτης διαιώνισης της ίδιας της ζωής. Η ελπίδα δεν έσβηνε ποτέ ή πέθαινε πάντα τελευταία, συνήθως με το πέρας του βίου κάθε ανθρώπου. Το θαύμα ήταν μήνυμα, η ζωή ήταν ωραία, ο θάνατος απευκταίος και η ανάγκη για τη ζωή μετά θάνατον ήταν το μόνο που έδινε ελπίδα στους ανθρώπους ότι δεν χάνονται μετά το τέλος της ζωής τους.

Δυστυχώς, η ανάγκη των ανθρώπων να πιστέψουν στα θαύματα έφερε στο προσκήνιο διαχρονικά πολλούς τυχάρπαστους μάγους, απατεώνες, ταχυδακτυλουργούς, χαρτορίχτρες και γενικά ένα συνάφι ανθρώπων που ζούσαν από την ευπιστία των αμόρφωτων συνανθρώπων τους. Σε κάθε ιστορική περίοδο ο κόσμος είχε ανάγκη από μύθους, από θαυματοποιούς, από χαρισματικές προσωπικότητες και από φωτισμένους ηγέτες που θα τον οδηγούσαν στην ευτυχία και στην ολοκλήρωση. Οι διαψεύσεις ήταν κατά κανόνα σκληρές, οι οιωνοί σπάνια επαληθευόταν και η κατάληξη ήταν περισσότερη απελπισία και απογοήτευση.

Σήμερα στη χώρα μας η νέα χρονιά που ήρθε μόνο αισιοδοξία και χαρά δεν φέρνει. Η απογοήτευση στον κόσμο είναι διάχυτη, οι Έλληνες υποφέρουν και αγωνιούν κι έχουν πάψει πλέον να πιστεύουν σε σωτήρες και θαύματα. Οι «πολιτικοί μάγοι» που εδώ και χρόνια μας σώζουν δεν γίνονται πλέον πιστευτοί, ο ίδιος ο έκλυτος βίος και η χλιδή μέσα στην οποία διαβιούν, τους διαψεύδει, η οργή ξεχειλίζει και η λαϊκή οργή γίνεται φουσκωμένο ποτάμι που παρασέρνει τα πάντα στο διάβα του. Τα θαύματα τελείωσαν, όχι όμως επειδή έπαψαν να υπάρχουν. Τελείωσαν, επειδή την περίοδο της ευημερίας γινόταν κάθε μέρα ένα, τα ξοδέψαμε μαζικά και αλόγιστα. Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς θαύματα και χωρίς θαυματοποιούς; Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις (!). Ευτυχισμένο το 2014.

''ΠΕΡΙ ΙΣΧΥΟΣ''

2014-02-26T23:53:00.003-08:00

Η ισχύς ενός ανθρώπου είναι τα μέσα που διαθέτει για την απόκτηση κάποιου μελλοντικού αγαθού. Διακρίνεται σε πρωτογενή και εργαλειακή. Πρωτογενής ή φυσική, είναι η υπεροχή των ικανοτήτων του σώματος ή του μυαλού, όπως η εξαιρετική δύναμη, η μορφή, η σωφροσύνη, η δεξιοτεχνία, η ευγλωττία, η γενναιοδωρία και η ευγένεια. Εργαλειακές μορφές ισχύος είναι όσες αποκτιούνται χάρη στις προηγούμενες ή και από τύχη. Αυτές αποτελούν μέσα κι εργαλεία για την απόκτηση κι άλλων, όπως είναι τα πλούτη, η καλή φήμη και η καλοτυχία. Κι αυτό γιατί η φύση της ισχύος είναι σαν εκείνη της φήμης: αυξάνεται καθώς προχωρά όπως και η κίνηση των βαρέων σωμάτων που όσο πέφτουν αυξάνεται και η ταχύτητά τους.

Η φήμη συνήθως, όσο μεγαλώνει τόσο παχαίνει και απλώνεται. Υπάρχουν άνθρωποι των οποίων η φήμη προηγείται της εντύπωσης που οι ίδιοι κάνουν στους άλλους. Το μυστήριο και η δίψα για ανακάλυψη της προσωπικότητάς τους την ενισχύουν και μάλιστα πολλές φορές η φήμη φτάνει στα όρια του μύθου και της δοξασίας. Η ίδια η φήμη παράγει ισχύ και εν πολλοίς η ισχύς παράγει φήμη. Δυστυχώς τις περισσότερες φορές ότι λάμπει δεν είναι χρυσός και αποδεικνύεται εκ των υστέρων ότι ο φημολογούμενος θησαυρός είναι άνθρακες χωρίς αξία και σημασία. Σε καιρούς δύσκολους οι λαοί έχουν ανάγκη να στηριχθούν σε κάποιο μύθο για να θρέψουν τις αυταπάτες τους. Αυτό είναι μια ψυχολογική ανάγκη που συναντάται σε όλες τις ιστορικές περιόδους από γενέσεως κόσμου. Δεν είναι κατακριτέο αλλά πολλές φορές γίνεται επικίνδυνο. Κι αυτό γιατί τις περισσότερες φορές οι προσδοκίες διαψεύδονται οικτρά και η επιστροφή στην πραγματικότητα καθίσταται εξαιρετικά οδυνηρή. Άλλοι αντέχουν και άλλοι όχι. Συνήθως, η ζωή τιμωρεί τους συνεπείς και επιβραβεύει τους τυχοδιώκτες. Και κάθε μέρα που περνά γίνεται βάσανο επιβίωσης, αγωνία για το αύριο και άγχος για το μεθαύριο.

Γρίφοι πάλι, θα σκεφτείτε. Όχι, φίλες και φίλοι. Σκέψεις μόνο για την ισχύ των λίγων έναντι στην αδυναμία των πολλών. Πολιτική ισχύς, οικονομική ισχύς, ισχύς «ex officio» και μια άλλη ισχύς που γνωρίζουν αρκετά λίγοι και ξέρουν τη δύναμή της ελάχιστοι: «η ισχύς εν τη ενώσει». Το «διαίρει και βασίλευε» υπήρξε διαχρονικά το πιο ισχυρό όπλο στα χέρια των κρατούντων. Ήταν εκείνος ο καταλύτης που διάβρωνε πάντα τους αγώνες, που προήγαγε τον κοινωνικό κανιβαλισμό, που έστρεφε την μια κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης. Οι μαζικοί αγώνες ήταν πάντα ο φόβος και ο τρόμος των κυβερνώντων. Η επιμέρους ισχύς πολλών ανθρώπων αθροιζόμενη λειτουργούσε πάντα πολλαπλασιαστικά και γινόταν χείμαρρος που έπνιγε στα ορμητικά του νερά κάθε σχέδιο καταπάτησης ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Ήταν το βουνό μπροστά στην κοίτη του ποταμού της κυβερνητικής αναλγησίας, ήταν το ανάχωμα σε κάθε σχέδιο εξόντωσης των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων, ήταν το πλήθος που διαδήλωνε και οι κρατούντες έτρεμαν.

Δυστυχώς σήμερα η τρομοκρατία που πηγάζει από συγκεκριμένους διαύλους (παρα-) πληροφόρησης δεν αφήνει περιθώρια δεύτερων σκέψεων για επαναστατικού τύπου λύσεις. Καθένας αγωνίζεται να περισώσει ότι του έχει απομείνει. Ο ατομισμός θριαμβεύει και οι συλλογικότητες εξαφανίζονται. Κι εμείς εκεί, σταθερά αδρανείς, μοιραίοι κι άβουλοι «πλέκουμε τα εγκώμια» των σωτήρων μας, όπως εκείνο το εγκώμιο σε έναν ύμνο του Ομήρου για τον Ερμή: ότι δηλαδή, γεννήθηκε το πρωί, εφηύρε τη μουσική μέχρι το μεσημέρι και πριν νυχτώσει είχε κλέψει τις αγελάδες του Απόλλωνα από τους βοσκούς του. Καλή Χρονιά.

''Η ΚΟΥΒΕΡΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ''

2014-02-26T23:51:00.003-08:00

Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ηρακλείου. Χάραμα Τρίτης. Πηγαίνω στο fast food απέναντι από την είσοδο του νοσοκομείου για καφέ και τυρόπιτα. Αρκετός κόσμος στην ουρά λαμβάνοντας υπόψη την ώρα. Το βλέμμα μου καρφώνεται στο βάθος δεξιά στη γωνία. Κουρνιασμένος και τυλιγμένος σε μια παλιά λεπτή κουβέρτα, ένας ηλικιωμένος λαγοκοιμάται. Κρύα η αίθουσα, κόσμος, φασαρία. Ρωτάω την κοπέλα στο ταμείο. «Είναι άστεγος», μου λέει. «Ζει και κοιμάται εδώ, κι εμείς του δίνουμε κάτι να φάει». Παίρνω τον καφέ και την τυρόπιτα και τον πλησιάζω. Τα μάτια του έχουν ανοίξει πριν προλάβω να του μιλήσω. Αντιλαμβάνεται από μακριά τον προορισμό μου κι ανασηκώνεται. «Καλημέρα παππούλη» του λέω. «Καλημέρα παιδί μου» απαντάει με γλυκιά και βραχνή φωνή. «Να σε κεράσω να φας κάτι;» τον ρωτάω και του προσφέρω την τυρόπιτα πριν πάρω απάντηση. Τη δέχεται, μου λέει «ευχαριστώ», αρχίζει να μασουλάει κι εγώ τον χαιρετώ, του λέω «χρόνια πολλά» και κάθομαι σε ένα τραπέζι πιο πέρα.

Δεν αγοράζω άλλη τυρόπιτα για μένα, ξαφνικά μου κόπηκε η όρεξη. Πίνω τον καφέ μου σιγά-σιγά έχοντας «πλάτη» το γεράκο της γωνίας. Δεν θέλω να τον κάνω να νιώθει άβολα κοιτάζοντάς τον. Ρίχνω όμως μια κλεφτή ματιά προς το μέρος του φεύγοντας. Μοιάζει με πραγματικό Άγιο Βασίλη. Έχει κουρνιάσει ξανά στην λεπτή κουβέρτα του, προσπαθεί να ζεσταθεί το γαλήνιο πρόσωπό του έχει μια σκιά, μια θλίψη ανάμεσα στα άσπρα γένια και τις ρυτίδες. Ένα μούδιασμα απλώνεται στην ψυχή μου, ένα αγκάθι τρυπάει το μυαλό μου. Φεύγω. Έχω σταματήσει τώρα να σκέφτομαι τα δικά μου. Είναι μικρά κι ασήμαντα σε σχέση με άλλα μεγάλα και σημαντικά, σε σχέση με τα προβλήματα των συνανθρώπων μας στην Ελλάδα που πληγώνει τα παιδιά της.

Θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια, τότε που οι μεγάλοι μιλούσαν για το μέλλον μου, οι δάσκαλοι μιλούσαν για το λαμπρό παρελθόν αυτής της χώρας, οι γονείς μου με παρότρυναν να γίνω άνθρωπος αξίας κι οι συμμαθητές μου ζητούσαν τη γνώμη μου. Τα χρόνια πέρασαν, η ζωή κύλησε σαν νερό, το μέλλον δεν προδιαγράφεται λαμπρό, το λαμπρό παρελθόν αυτής της χώρας κάνει ακόμα μεγαλύτερη την πίκρα για το παρόν της, οι αξίες προφανώς δεν εκτιμήθηκαν κι η γνώμη μου δε μετράει παρά μόνο για ελάχιστους, ενώ εξοργίζει πάρα πολλούς.

Τη ζωή μας όμως μόνο εμείς μπορούμε να τη ζήσουμε και κανείς άλλος δεν μπορεί να το κάνει για μας. Είχα κατέβει κάτω στην αγορά του Ηρακλείου χτες. Μια ζεστή κουβέρτα, καινούρια χνουδάτη, με ωραίο σχέδιο μέσα στη θήκη της, σε μια βιτρίνα μου έκανε «κλικ». Μπήκα χωρίς δεύτερη σκέψη στο μαγαζί και την αγόρασα. Βγήκα έξω χαρούμενος λες κι είχα αγοράσει καινούριο αυτοκίνητο. Ξέρετε από εκείνα τα κανονικά με τις γνήσιες πινακίδες, όχι από τα άλλα τα θηριώδη τζιπ, με οίηση καμπίνας, πινακίδες κομπίνας και πρώην υπουργούς στο τιμόνι να βολτάρουν ανασφάλιστοι στα προάστια της Αθήνας. Γύρισα στο ταχυφαγείο. Ο γεράκος κοιμόταν. Στο κενό ανάμεσα στο σώμα του και στη τζαμαρία άφησα αθόρυβα την κουβέρτα κι έφυγα.

Πέμπτη πρωί. Πήγα ξανά να πάρω καφέ. Ο γεράκος ήταν εκεί στο τραπέζι της γωνίας με την καινούρια, τη ζεστή κουβέρτα της αγάπης τυλιγμένη πάνω του. Έλαμπε σήμερα, φαινόταν πιο νέος, ήταν διαφορετικός, είχε μια θεϊκή μορφή, καμάρωνε σαν γύφτικο σκεπάρνι. Δεν μπορούσα να του μιλήσω, δεν ήθελα να καρφωθώ. Πλήρωσα τον καφέ και μια τυρόπιτα που δεν πήρα. Είπα στην κοπέλα να την πάει και να την αφήσει στο τραπέζι του. Με δακρυσμένα μάτια βγήκα έξω κρατώντας τον καφέ στο χέρι. Ναι, τελικά ο καθένας μας μπορεί να γίνει ένας μικρός Άη-Βασίλης. Καλές γιορτές.

''ΔΗΜΑΡΧΟΙ ΜΕ ΟΡΑΜΑ''

2014-02-26T23:49:00.002-08:00

Οι δημοτικές εκλογές που έρχονται αποτελούν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να διασταυρωθούν προτάσεις, να αναδειχθούν πρόσωπα με άποψη και ικανότητες και να μπει φρένο στην κακοδιαχείριση των οικονομικών πόρων της τοπικής αυτοδιοίκησης. Οι δυνατότητες που υπάρχουν είναι οι εξής δύο: η θα πάμε σε εκλογές-δημοψήφισμα υπέρ η κατά των μνημονίων ή θα τις αντιμετωπίσουμε ως αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή ως λύσεις στα προβλήματα των πολιτών, τα οποία αδυνατεί να λύσει η κεντρική πολιτική εξουσία, τα υπουργεία και εν πολλοίς οι αποκεντρωμένες διοικήσεις.

Τα «χρίσματα» που θα δοθούν σε υποψηφίους δημάρχους -ειδικά στην Κρήτη- έχουν ένα πολιτικό πρόβλημα που συνίσταται στο ερώτημα: Ποιος κομματικός μηχανισμός θα χρίσει υποψηφίους χωρίς την σύμφωνη γνώμη των πολιτών του εκάστοτε δήμου ή της εκάστοτε περιφέρειας και με ποια νομιμοποίησή; Δηλαδή μπορεί π.χ. το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα να προτείνει υποψήφιο σε κάποιο δήμο με αξιώσεις εκλογής ή έστω αξιοπρεπούς εμφάνισης, με δεδομένα τα ποσοστά του εν λόγω κόμματος στις τελευταίες εθνικές εκλογές; Μπορεί η Νέα Δημοκρατία να επιβάλλει την άποψή της σχετικά με την επιλογή ενός προσώπου σε κάποιο δήμο χωρίς σύμφωνη γνώμη των τοπικών κοινοτήτων, των φορέων και της κοινωνίας των πολιτών κι αν όχι με ποιούς πρέπει να συνεργαστεί; Μπορεί ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς να αλλοιώσει το πραγματικό νόημα των δημοτικών εκλογών ανάγοντάς το αποκλειστικά στο εκλογικό δίλλημα μνημόνιο-αντιμνημόνιο;

Στα παραπάνω ερωτήματα δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις. Πολλοί υποστηρίζουν ότι οι δήμαρχοι δεν εκλέγονται για να κάνουν πολιτική, αλλά για να φροντίζουν να έχουν οι πολίτες νερό στα σπίτια τους και να μην έχουν σκουπίδια στους δρόμους. Και αυτό όμως είναι λάθος. Οι δήμαρχοι δεν λειτουργούν σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον που δεν επικοινωνεί με την κεντρική πολιτική σκηνή, ούτε έκρυψαν ποτέ -τουλάχιστον οι περισσότεροι εξ αυτών- την κομματική τους προτίμηση. Το πρόσφατο παρελθόν με τις συλλήψεις μελών του κόμματος της Χρυσής Αυγής έδειξε ότι κάποιοι δήμαρχοι είχαν το τσαγανό να ορθώσουν ανάστημα ενάντια σε φασιστικές νοοτροπίες και μεθόδους, την ίδια στιγμή που αρκετοί βουλευτές και κομματικοί παράγοντες ποικίλλων κομματικών αποχρώσεων σφύριζαν κλέφτικα.

Το λάθος σε κάθε περίπτωση είναι διπλό. Επειδή διανύουμε μια περίοδο υψηλών κοινωνικών φορτίσεων και τα περισσότερα κόμματα ταυτίζονται εκούσια ή ακούσια με τη διπολική ατμόσφαιρα που έχει διαμορφωθεί, τα «χρίσματα» θα ισοπεδώσουν τις ιδιαιτερότητες και θα πριμοδοτήσουν λύσεις δημοψηφισματικού τύπου. Αυτό όμως θα ακυρώσει τις διαδικασίες ανάδειξης τοπικών στελεχών με όραμα, φαντασία και ικανότητες, κάτι που έχει ανάγκη όχι μόνο η τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά και το πολιτικό σύστημα συνολικά. Στην Κρήτη ειδικά υπάρχουν τοπικοί άρχοντες που το έργο τους έχει αξιολογηθεί θετικά από τους πολίτες και θα ήταν άδικο να μην τους δοθεί η δυνατότητα να κριθούν εκ νέου, όχι στη βάση προθέσεων και εξαγγελιών, αλλά με βάση το έργο και τα μέχρι σήμερα δείγματα γραφής τους. Από την άλλη, πάντα πρέπει να δίνεται η εκλογική δυνατότητα σε ανθρώπους που έχουν επιτύχει στην επαγγελματική τους ζωή, να κατέλθουν στον εκλογικό στίβο έχοντας την αξίωση να εκλεγούν εφόσον πείσουν τους συνδημότες τους.

Οι δημοτικές εκλογές δεν πρέπει να γίνονται πεδίο κομματικών αντιπαραθέσεων. Ο κομματικός εναγκαλισμός έχει προκαλέσει πολλά τραύματα στην τοπική αυτοδιοίκηση, των οποίων τις συνέπειες πληρώνει ακόμα και σήμερα. Πρέπει να εκλεγούν οι ικανοί και όχι οι κομματικοί σφουγγοκωλάριοι κι όσοι απέτυχαν να διαδραματίσουν ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή και τώρα ψάχνουν στέγη, ρόλο και μισθό στα δημαρχιακά μέγαρα. Για τα πολιτικά κόμματα άλλωστε που θέλουν να μετρήσουν τις εκλογικές τους δυνάμεις υπάρχουν και οι ευρωεκλογές, παρόλο που είναι πολύ πιθανό το ενδεχόμενο διεξαγωγής δημοτικών, εθνικών και ευρωπαϊκών εκλογών ταυτόχρονα. Ίδωμεν…

''ΒΥΘΙΣΜΕΝΑ ΠΛΟΙΑ''

2014-02-26T23:46:00.006-08:00

Το 1959 στο λιμάνι του Ρεθύμνου έρχονταν δυο πλοία. Το «Κανάρης» και το «Αγγέλικα». Δεν έδεναν στην προβλήτα γιατί τότε δεν ήταν εφικτό. ενώ οι επιβάτες μεταφέρονταν στο πλοίο με κωπήλατες βάρκες λίγο πιο ανοιχτά που είχε προσαράξει το πλοίο. Με δυο πλοία η ακτοπλοϊκή σύνδεση από και προς τον Πειραιά ήταν καθημερινή. Παρόλο που ήταν πολύωρο το ταξίδι επειδή το πλοίο «έδενε» και σε άλλα νησιά, υπήρχε εκείνη η σιγουριά των πολιτών του Ρεθύμνου, ότι έχουν ένα καράβι στο λιμάνι τους, με το οποίο μπορούν να ταξιδέψουν στην πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους. Στο καράβι μέσα ταξίδευαν μαζί με τους επιβάτες και διάφορα κατοικίδια ζώα, όπως αρνάκια, γουρουνάκια και ορνιθοειδή. Η εικόνα δεν είναι σουρεαλιστική, δεν είναι αποκύημα φαντασίας, είναι πραγματική. Τα εστιατόρια τα χρησιμοποιούσαν ελάχιστοι μια και οι περισσότεροι κρατούσαν ένα δισάκι με φαγητό κι έτρωγαν πρόχειρα στο κατάστρωμα. Υπήρχαν ελάχιστα αυτοκίνητα ιδιωτικής χρήσης και δυο τρία φορτηγά μεταφορικών εταιρειών στο γκαράζ του πλοίου. Παραδίπλα στις αποθήκες εκατοντάδες δέματα, πακέτα, κρέατα, τσουβάλια με όσπρια και πατάτες που έφταναν ως έμμεση οικονομική ενίσχυση από την επαρχία στο «κλεινόν άστυ». Εν πολλοίς οι οικονομική κι εμπορική δραστηριότητα της πόλης του Ρεθύμνου βασιζόταν στα εμπορεύματα που έρχονταν από την Αθήνα στο Ρέθυμνο. Κι έτσι η πόλη ανάσαινε και ζούσε στον παλμό της αναχώρησης και της έλευσης του καραβιού στο λιμάνι.

Μισό παρά κάτι αιώνα μετά, η πόλη του Ρεθύμνου είχε ξανά δυο πλοία στο λιμάνι της. Το «Αρκάδι» και το «Πρέβελη». Η ιστορία πώλησης των μετοχών και η εξαγορά της «Ρεθυμνιακής» από την Ανώνυμη Ναυτιλιακή Εταιρεία Κρήτης (Α.Ν.Ε.Κ.), είναι λίγο έως πολύ γνωστή. Έχω άλλωστε ξαναγράψει στο παρελθόν για αυτό. Από τα δυο πλοία στο λιμάνι του Ρεθύμνου δεν έμεινε κανένα. Έκτοτε σποραδικά και κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών περιόδων υπήρξαν κάποια πλοία που εξυπηρετούσαν το επιβατικό κοινό, όχι όμως σε καθημερινή βάση. Το Ρέθυμνο στην ουσία δεν υπήρχε στον ακτοπλοϊκό χάρτη της χώρας.

Κάνοντας σήμερα μια ψύχραιμη θεώρηση των πραγμάτων είναι γεγονός ότι η τελευταία προσπάθεια αγοράς και δρομολόγησης πλοίου -ασχέτως προθέσεων- απέτυχε. Αν κάποιος τότε έγραφε οτιδήποτε, δηλαδή κατά την προσπάθεια δρομολόγησης του πλοίου στην γραμμή μας και με δεδομένο τον ενθουσιασμό που υπήρχε, θα γινόταν αυτόματα φταίχτης και υπαίτιος της όποιας κατάληξης. Σήμερα όμως και με δεδομένη τη χρονική απόσταση από τα γεγονότα, καθίσταται προφανές ότι το εγχείρημα αυτό υπήρξε εξαρχής θνησιγενές. Έλλειψη εμπιστοσύνης, λανθασμένοι χειρισμοί, απουσία οράματος, εμπόριο ελπίδων, βεβιασμένες κινήσεις και αδυναμία κατανόησης του κακού οικονομικού κλίματος ένεκα της παγκόσμιας και της εγχώριας κρίσης, είναι μερικοί μόνο από τους λόγους που το καράβι του περυσινού καλοκαιριού έπαψε οριστικά να δένει στο λιμάνι της πόλης μας. Η ιστορία αυτή δεν έχει όμως τελειώσει με την αποχώρηση πλοίου. Λαμβάνοντας υπόψη ότι το καράβι δεν έγινε ποτέ ιδιοκτησία της πολυμετοχικής, νεοσύστατης ναυτιλιακής εταιρείας, οι οικονομικές υποχρεώσεις που δημιούργησε η έλευσή του στο Ρέθυμνο ξεπερνούν κατά πολύ το αρχικό κεφάλαιο που είχε συγκεντρωθεί από τους μετόχους. Επιπλέον, και με δεδομένα τα οφειλόμενα από την εταιρεία σε τρίτους- η συνέχεια δεν μοιάζει εύκολη και χωρίς αγκάθια. Είναι σχεδόν βέβαιο με βάση το καταστατικό της εταιρείας ότι οι μέτοχοι θα κληθούν να πληρώσουν το κόστος των συσσωρευμένων υποχρεώσεων και των ανεξόφλητων χρεών. Και το κακό είναι ότι θα πληρώσουν τις πράξεις και τις παραλείψεις των εκπροσώπων της εταιρείας για τις οποίες οι ίδιοι δεν ευθύνονται. Το χρονικό της βύθισης του ονείρου στο αβαθές λιμάνι του Ρεθύμνου γράφεται ακόμα, δεν τελείωσε. Ειδικά στην παρούσα συγκυρία, ο ενταφιασμός του ονείρου «καράβι στο Ρέθυμνο» είναι σίγουρο ότι δεν θα έχει «happy end».

''ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ''

2014-02-26T23:41:00.003-08:00

Φοβούνται το διαφορετικό. Απεχθάνονται την παρέκκλιση. Τρομάζουν στην αλλαγή της ροής των πραγμάτων. Στηρίζονται στο «status quo». Τρέφονται από το σύστημα. Πλουτίζουν από την παραπληροφόρηση. Κατακρεουργούν τους εν δυνάμει επαναστάτες. Διαθέτουν ισχύ και έχουν προστάτες. Συντηρούν το φόβο. Καλλιεργούν την ιδέα της απόλυτης καταστροφής. Εκβιάζουν την κοινωνία. Προσδοκούν την νεκρανάσταση των πολιτικάντηδων που στηρίζουν. Ελίσσονται με μαεστρία και καταλαμβάνουν περίοπτες θέσεις σε κάθε αλλαγή της πολιτικής τάξης. Φυλάνε τον κοινωνικό τρόμο με θρησκευτική ευλάβεια και προσήλωση. Διαχέουν σενάρια καταστροφής σε περίπτωση αλλαγής των πραγμάτων. Κρατούν θέσεις για ορισμένους «μαϊντανούς» στα ιερά «στασίδια» των εκπομπών τους. Ενοχοποιούν τους πολίτες. Αποκρύπτουν τις αυτοκτονίες. Πιστοί και καλοπληρωμένοι φύλακες της συλλογικής ενοχής, τιμούν ιδιαιτέρως το μισθό τους. Άξια φερέφωνα μιας φτιαχτής εικονικής πραγματικότητας που γκρεμίζεται. Συντηρούν το κοιμητήριο της καθημερινότητας και εξανίστανται στην εκδήλωση της διαφορετικότητας. Απέχουν παρασάγγας της πραγματικότητας.

Είναι οι «πληρωμένες πένες», οι φύλακες δημοσιογράφοι, οι σε διατεταγμένη υπηρεσία αρθρογράφοι. Είναι οι θυμωμένοι σχολιαστές, οι κύριοι εκφραστές του συστήματος. Είναι τα μακιγιαρισμένα πρόσωπα, που εδώ και τέσσερις δεκαετίες είναι τα ίδια λες κι έχουν συντηρηθεί στη φορμόλη. Είναι το καθημερινό ειδησεογραφικό βιτριόλι. Κι από την έξω πλευρά του δέκτη αποχαυνωμένοι παρακολουθούμε με θρησκευτική κατάνυξη εμείς όλοι. Προσπαθώντας να βγάλουμε άκρη μέσα στο καθόλου που μας περιβάλλει κοροϊδεύουμε τους άλλους ενώ αρνούμαστε να δούμε το δικό μας το χάλι. Δημιουργούμε βολικές ψευδαισθήσεις για να σκεπάσουμε τις καθημερινές πτώσεις της ζωής μας. Αθώες υπάρξεις, κεραυνοβολημένες από τη δικτατορία των media, πνίγονται καθημερινά στην επικείμενη έλευση της καταστροφής από μελλοντολόγους και καλοπληρωμένους μάντεις.

Στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας που μεγαλώνουμε, αυτό που κυριαρχεί είναι ο γενετήσιος, ο καθαρός, ο απόλυτος φόβος. Ο φόβος φυλάει τα έρημα, ο τρόμος παγώνει το χρόνο κι έτσι τα πράγματα μένουν στη θέση τους. Μαζί με τα πράγματα στη θέση τους μένουν και τα κεφάλια των επίδοξων επαναστατών του καναπέ και της τηλεοπτικής αποχαύνωσης. Γιατί στις επαναστάσεις χύνεται αρκετό αίμα, πέφτουν κάμποσα κεφάλια και συνήθως εκείνοι που φωνάζουν περισσότερο είναι αυτοί που διακαώς επιθυμούν τα δικά τους κεφάλια να εξακολουθήσουν να βρίσκονται στη θέση τους. Μπροστά στις ξιφολόγχες του συστήματος θα βάλουν το «popolo», το λαό που δεν έχει να χάσει τίποτα πέρα από τις αλυσίδες του. Έτσι η επανάσταση θα γίνει για να διατηρηθεί η κατάσταση απλά ως έχει. Ποιος νοιάζεται για το ποιος θα σκοτωθεί, ποιός ρωτά, ποιός αντέχει; Κανείς. Η δουλειά να γίνεται, εμείς να είμαστε καλά, άστε τους άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Κι έτσι η ζωή συνεχίζεται με δράματα που εκτυλίσσονται καθημερινά γύρω μας κι εμείς κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε. Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα γενικώς.

Η διάρκεια, η απόλαυση της ζωής, το δικαίωμα της προσωπικής ελευθερίας, το δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας, η χαρά της δημιουργίας κι όλα εκείνα που δοκιμάζονται στις μέρες μας, κάνουν πολύ κόσμο, αυτόν της ανάγκης να αντλεί δύναμη από τους προφήτες. Είναι απόλυτα λογικό μέσα στη μαυρίλα της επικείμενης συντέλειας του κόσμου, να αναζητούμε σανίδα σωτηρίας με την ελπίδα ότι αυτό που θα συμβεί στους άλλους δεν αφορά εμάς ή τουλάχιστον δεν θα μας συμβεί τώρα. Είναι το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, της ελπίδας που πεθαίνει πάντα τελευταία. Δυστυχώς, το μεγαλύτερο μέρος του φόβου το φυλάει μια μερίδα δημοσιογράφων. Κι εμείς όταν υπηρετούμε το φόβο πέφτουμε δυστυχώς στην κατάσταση του φύλακα. Αυτό είναι το λάθος μας τελικά.

''Η ΜΟΜΦΗ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ''

2014-02-26T23:38:00.000-08:00

Οι προτάσεις μομφής στο ελληνικό πολιτικό σύστημα αποτελούν ένα «όπλο» στα χέρια της αντιπολίτευσης σε περιόδους σοβαρών κλυδωνισμών της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Μια πρόταση μομφής δεν είναι πρόταση διακυβέρνησης και είναι αμφίβολο αν αποτελεί πολιτική μομφή, με την έννοια ότι οι βουλευτές συντάσσονται πίσω από τις επιλογές των κομμάτων τους. Αυτό γίνεται επειδή τα μέλη που υποστηρίζουν την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, δεν δέχονται να πέσει η κυβέρνηση με πρωτοβουλία της μειοψηφίας κι επιπλέον αρνούνται να απολέσουν τη βουλευτική τους ιδιότητα εξαιτίας πρωτοβουλιών της αντιπολίτευσης. Με άλλα λόγια μια πρόταση μομφής δεν αποτελεί μομφή και σίγουρα δεν είναι πρόταση.

Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας της περασμένης Κυριακής στην πρόταση μομφής του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς ήταν αναμενόμενο. Πέρα από τις πολιτικές αντιπαραθέσεις, η κυβέρνηση μπορεί να επαίρεται ότι κέρδισε μια κοινοβουλευτική μάχη που της δίνει ισχύ στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές της χώρας. Σε καμία περίπτωση όμως η κοινοβουλευτική νίκη δεν σημαίνει και αλλαγή στη διάθεση του εκλογικού σώματος. Αν θεωρήσουμε ότι οι βουλευτές εκπροσωπούν την κοινωνία θα μπορούσαμε να πούμε ότι το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας είναι στην ουσία μια έμμεση λαϊκή εντολή. Οι κυβερνήσεις που διατηρούν κοινοβουλευτική πλειοψηφία κι έχουν συμπαγείς κοινοβουλευτικές ομάδες, ίσως θα πρέπει να εύχονται να εύχονται να υποβάλλει προτάσεις δυσπιστίας η αντιπολίτευση. Με το πέρας αυτής της διαδικασίας η σημερινή κυβέρνηση μπορεί δικαιολογημένα να υποστηρίξει ότι η εναντίον της μομφή μετατράπηκε σε πρόταση εμπιστοσύνης καθώς εμφανίζεται αναβαθμισμένη να εφαρμόσει το πρόγραμμά της.

Στη σημερινή ιδιαίτερα δύσκολη πολιτική συγκυρία οι πολιτική μάχη δίνεται περισσότερο σε επίπεδο εντυπώσεων και όχι ουσίας. Οι μνημονιακές δεσμεύσεις είναι δεδομένες κι έχουν ψηφιστεί στο παρελθόν από το κοινοβούλιο. Συνεπώς οι αρμόδιοι υπουργοί ελάχιστα περιθώρια διαπραγμάτευσης διαθέτουν κι αυτά μόνο σε νέες αξιώσεις των εκπροσώπων των δανειστών. Το τελευταίο μνημόνιο περιέχει ρήτρες σε περίπτωση απόκλισης από τους στόχους, οι οποίες ενεργοποιούνται αυτόματα χωρίς συζήτηση κι έγκριση από το κοινοβούλιο. Οι βουλευτές τις έχουν ψηφίσει κατ’ επανάληψη και ως εκ τούτου αποτελεί υποκρισία το «αντάρτικο» ειδικά μάλιστα σε περιπτώσεις που ένας η δύο βουλευτές δεν μπορούν να καθορίσουν την έκβαση της ψηφοφορίας, με την έννοια ότι η κυβέρνηση διαθέτει περισσότερα από 151 μέλη στο κοινοβούλιο που τη στηρίζουν. Ο ηρωισμός σε τέτοιες περιπτώσεις είναι αναίμακτος και παρόλο που «ανεβάζει» πολιτικά το στέλεχος που διαφοροποιείται, δεν επιφέρει καμιά ουσιαστική αλλαγή στην ασκούμενη πολιτική.

Το σημαντικότερο από όλα στην ψηφοφορία της περασμένης εβδομάδας είναι η διαγραφή της βουλευτού που δεν ψήφισε και η δήλωσή της μετά την ανακοίνωση της διαγραφής της. Τα ονόματα δεν έχουν σημασία. «Αρνούμαι να επικυρώσω τα e-mails των δανειστών», δήλωσε. Δεν είναι κάτι που δεν το γνωρίζαμε, αλλά η δημόσια δήλωση του γεγονότος από ένα μέλος του κοινοβουλίου, μας προβληματίζει. Γιατί αφενός μεν τίθεται σε αμφισβήτηση η λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, αφετέρου δε τίθεται εκ νέου το ερώτημα «ποιος κυβερνά τελικά και πόσα περιθώρια έχει να μην ψηφίσει πράγματα που επιβάλλονται». Αν το κοινοβούλιο έχει μετατραπεί σε ένα μηχανισμό επικύρωσης οικονομικών και όχι μόνο απαιτήσεων από υψηλόβαθμους -αλλά μη εκλεγμένους- υπαλλήλους τότε η δημοκρατία τραυματίζεται σοβαρά. Γιατί τα κοινοβούλια -σε ομαλές καταστάσεις- εκπροσωπούν την κοινωνία κι όχι τα συμφέροντα τρίτων. Βέβαια η κατάσταση σήμερα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ομαλή. Παρότι όμως ότι η χώρα βρίσκεται σε καθεστώς σκληρής επιτήρησης δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η δημοκρατία εδώ γεννήθηκε. Για αυτό και μόνο το λόγο λίγος σεβασμός στους θεσμούς δεν βλάπτει.

''ΑΣΤΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ''

2014-02-08T15:07:00.001-08:00

Η Γαλλική Επανάσταση (La Revolution Francaise) του 1789, που οργανώθηκε από την τότε ανερχόμενη αστική τάξη, η οποία είχε υιοθετήσει το κήρυγμα των Διαφωτιστών με κεντρικό σύνθημα το τρίπτυχο «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη», είχε ως σκοπό να βελτιώσει την υπάρχουσα μοναρχία μετατρέποντας την σε συνταγματική και όχι να την καταργήσει. Στην πορεία όμως η μοναρχία καταργήθηκε μετά από μια μακρά περίοδο τρομοκρατίας. Πολλοί ιστορικοί και ερευνητές ισχυρίζονται ότι η Γαλλική Επανάσταση προέκυψε από το φόβο των Γάλλων απέναντι σε οικονομικούς νεωτερισμούς, πρωτόγνωρους για εκείνη την εποχή. Η αλήθεια είναι ότι η Γαλλία του 18^ου αιώνα είχε έναν υπερδιογκωμένο δημόσιο τομέα και ένα γιγάντιο δημόσιο χρέος που είχε προκύψει από πολέμους. Οι τόκοι του χρέους αυτού ήταν αδύνατο να εξυπηρετηθούν κι επιβλήθηκε υψηλός φόρος στα αγροτεμάχια. Αυτή η επιλογή οδήγησε σε αδυναμία πληρωμής του φόρου τους Γάλλους πολίτες οι οποίοι ξεσηκώθηκαν και προκάλεσαν τη Γαλλική Επανάσταση.

Επανάσταση όμως χωρίς μύθους δεν μπορεί να γίνει. Ο πιο ωραίος -ίσως- μύθος της Γαλλικής Επανάστασης είναι η πτώση της Βαστίλης, στα υπόγεια της οποίας ήταν φυλακισμένοι οι αγωνιστές της δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα μετά την πτώση του φρουρίου της Βαστίλης βρέθηκαν και απελευθερώθηκαν τέσσερις παραχαράκτες, δυο τρελοί και ένας κόμης, του οποίου η οικογένεια είχε ζητήσει να φυλακιστεί για να συνετιστεί. Η νέα τάξη πραγμάτων που καθιερώθηκε τότε οδήγησε σε μια εύθραυστη δημοκρατία, η οποία στη συνέχεια καταλύθηκε από το Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Η ελευθερία είχε πλέον χαθεί, η ισότητα αποτελούσε ζητούμενο και η αδελφότητα είχε γίνει μίσος εναντίων των δημοκρατών.

Στην Ελλάδα οι αστικοί μύθοι και ιδιαίτερα εκείνος της «ομαλής δημοκρατικής περιόδου» της Μεταπολίτευσης, με την «αναίμακτη» εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία, κρατούσαν μια ισορροπία όσο τα δανεικά στήριζαν το σαθρό οικοδόμημα της πολιτικής. Η δημοκρατία όμως των σαράντα ετών, είναι πλέον ενήλικη για να μην πούμε «σιτεμένη». Και όπως συμβαίνει με τα παιδιά που μεγαλώνουν και φτάνει κάποια στιγμή που πρέπει να μάθουν να ζουν μόνα τους, έτσι πρέπει να μάθει κι αυτή να ζει μόνη της και να στηρίζεται στα δικά της πόδια. Τα δανεικά τελείωσαν και τα δάνεια γίνονται απαιτητά. Ναι, η δημοκρατία δίνει το δικαίωμα της επιλογής, δεν λύνει όμως το πρόβλημα της ομαλής διακυβέρνησης. Κι αν κάτι υπάρχει ακόμα που κρατάει στο ελληνικό δημοκρατικό πολίτευμα, αυτό είναι η συνέχεια του κράτους πέρα από τις υπαρκτές δυσλειτουργίες και αγκυλώσεις και άσχετα με την εναλλαγή των κομματικών σχηματισμών στην εξουσία.

Αυτό που λείπει όμως είναι η «λογοδοσία», το μέτρημα των συνεπειών των επιλογών τόσο για τους πολίτες, όσο και για τους πολιτικούς. Προφανώς οι Έλληνες πολίτες -μετά το 1974- είναι εκείνοι που εξέλεξαν τις κυβερνήσεις. Κι όπως συμβαίνει με την επιλογή κάθε ενήλικου στον κόσμο, η συνέπεια βαραίνει τον ίδιο και όχι κάποιον άλλο. Με μια βασική διαφορά: το γεγονός ότι σε ψήφισα, δεν σημαίνει ότι σε εξουσιοδότησα να με χρησιμοποιείς για τους δικούς σου σκοπούς. Ο μύθος της συνυπευθυνότητας για εμάς που ψηφίσαμε ανθρώπους βλαβερούς, διεφθαρμένους και επιζήμιους στον τόπο, δεν μπορεί να σταθεί. Η συλλογική ενοχή τύπου «όλοι φταίμε», «όλοι μαζί τα φάγαμε», «όλοι είμαστε το ίδιο», καλλιεργείται σκόπιμα για ένα και μόνο λόγο: Για να κατευνάσει το μένος των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς και στο πολιτικό σύστημα και για να εκτονώσει τη συσσωρευμένη βία και την οργή των νεόπτωχων Ελλήνων. Κάθε σύστημα εν τέλει χρειάζεται κι αυτό ένα μύθο για να στηριχθεί. Δυστυχώς, η ελευθερία στην Ελλάδα του 2014 αποτελεί προνόμιο του Ξηρού και η ισότητα εδράζεται στη λογική «αφού θα φτωχύνουμε όλοι, μάλλον θα είμαστε ίσοι». Μας έμεινε ευτυχώς η αδελφότητα και η αλληλεγγύη. Κι αυτό πρέπει να διαφυλαχθεί πάση θυσία. Αλλιώς; Τελειώσαμε.

''ΑΝΟΔΟΣ ΚΑΙ ΠΤΩΣΗ''

2013-09-12T00:06:00.001-07:00

Δώδεκα χρόνια μετά την επίθεση με πολιτικά αεροσκάφη στο World Trade Center στο κέντρο της Νέας Υόρκης των Ηνωμένων Πολιτείών της Αμερικής, ο κόσμος έχει αλλάξει και σίγουρα όχι προς το καλύτερο. Αυτό που συνέβη την 11^η Σεπτεμβρίου 2001 δεν ήταν απλά μια επίθεση σε ένα σύγχρονο εμπορικό κέντρο μιας μεγαλούπολης. Ήταν ο απόλυτος συμβολισμός της βίαιης και αιματηρής εναντίωσης στην παγκόσμια οικονομική κυριαρχία του καπιταλισμού και στην αδυσώπητη μανία για συσσώρευση δύναμης και πλούτου. Το προχτεσινό «never forget» στο διάγγελμα του Αμερικανού Προέδρου δείχνει ότι ακόμα και σήμερα, μια ντουζίνα χρόνια μετά, η Αμερική πονάει έχοντας τραύματα βαθιά και δύσκολα ιάσιμα. Δεν ήταν μόνο οι τρεις χιλιάδες και πλέον νεκροί, δεν ήταν αυτή καθεαυτή η πτώση των Δίδυμων Πύργων στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου. Ήταν το «ράγισμα» της εικόνας της μοναδικής τότε υπερδύναμης στον κόσμο, ήταν η απώλεια του ηγεμονισμού της στον πλανήτη, ήταν σε τελευταία ανάλυση η αρχή του τέλους. Ενός τέλους που δεν έχει έρθει ακόμα και κατά πολλούς έχει ήδη αργήσει να έλθει.

Δώδεκα χρόνια μετά ο θρήνος των Ηνωμένων Πολιτειών ακούγεται το ίδιο έντονος, σπαραξικάρδιος και γοερός. Η πρόσφατη κρίση στη Συρία, η αρχική πρόθεση στρατιωτικής επέμβασης, η ρωσική διπλωματική αντιπρόταση και η άτακτη αμερικανική υπαναχώρηση σε ειρηνικού τύπου λύση, μαρτυρούν ότι ο δράκος πλέον δεν φοβίζει, τουλάχιστον όχι τόσο, όσο παλιότερα. Η επίλυση των προβλημάτων του πλανήτη δεν ανατίθεται πλέον εν λευκώ στον «παγκόσμιο χωροφύλακα» που «τάχθηκε» να διασφαλίζει την ειρήνη και την έννομη τάξη σε αυτή τη γη. Υπάρχουν πολλοί πρόθυμοι που και θέλουν και μπορούν να παίξουν αυτό το ρόλο, τουλάχιστον στην εδαφική τους επικράτεια. Η κατάρριψη κάθε έννοιας ασφάλειας εντός αμερικανικού εδάφους και η υποχρέωση της διαβίωσης των αμερικανών πολιτών, υπό το καθεστώς ενός συνεχούς και απροσδιόριστου φόβου τα τελευταία χρόνια, έφερε τα πάνω-κάτω στην παγκόσμια τάξη. Ο κόσμος άλλαξε, η δημοκρατία συρρικνώθηκε, η διεθνής τρομοκρατία μυθοποιήθηκε, οι ελευθερίες περιορίστηκαν και η θεωρία του «σοκ και δέος» έγινε στη βάση της διχαστικής έννοιας «όποιος δεν συντάσσεται μαζί μας, είναι εναντίον μας και θεωρείται εχθρός μας». Η πτώση των Δίδυμων Πύργων σε παγκόσμια ζωντανή μετάδοση πλήγωσε την υπερηφάνεια του αμερικανικού έθνους και κατέδειξε την ανεπάρκεια των δομών και των μηχανισμών ασφαλείας του να υπερασπίσουν αθώους αμερικανούς πολίτες. Η ανθρωπότητα πάγωσε βλέποντας «on air» την μεγαλύτερη τρομοκρατική επίθεση που έχει συμβεί ως σήμερα και αποτελεί κομβικό σημείο της παγκόσμιας ιστορίας, έχοντας προκαλέσει πολλές και σημαντικές αναταράξεις στις διεθνείς σχέσεις και στο κοινωνικοοικονομικό γίγνεσθαι ολόκληρου του κόσμου.

Οι θεωρίες συνωμοσίας που αναπτύχθηκαν μετά την 11^η Σεπτεμβρίου βρήκαν μεγάλη απήχηση σε ανθρώπους στην Ευρώπη και στην Αμερική. Καθιέρωσαν ως πολιτικό δόγμα τους προληπτικούς πολέμους χωρίς ακριβή προσδιορισμό του εχθρού, χωρίς σαφήνεια και χωρίς ευκρινή στόχο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έχασαν την πρωτοκαθεδρία, αρχικά σε ψυχολογικό επίπεδο και ακολούθως σε παγκόσμια επιρροή. Η Ρωσία ανασυντάσσεται πλέον και έχοντας ως όπλο τα τεράστια ενεργειακά της αποθέματα ασκεί ισχυρή -και αποτελεσματική όπως αποδεικνύεται-εξωτερική πολιτική. Ο κόσμος άλλαξε και αλλάζει δραματικά. Η οικονομική και κοινωνική περιθωριοποίηση μιας μεγάλης μερίδας του παγκόσμιου πληθυσμού, που δημιουργείται από τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, προκαλεί αποσταθεροποίηση και συγκρούσεις. Με μια Ευρώπη που αδυνατεί να παράσχει ευημερία στους πολίτες της, μια Αμερική που βαθμιαία αλλά σταθερά φθίνει και το ρωσικό γίγαντα να πατά γερά στα πόδια του, το «Τέλος της Ιστορίας» -τουλάχιστον όπως την ξέραμε-μοιάζει να είναι κοντά.

'' Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ''

2013-09-12T00:03:00.001-07:00

Δρόμος σημαίνει διάβαση. Πέρασμα και διέλευση. Κίνηση και κοινή θέα. Συνάντηση κι αντάμωση. Δρόμος σημαίνει οδός ονείρων, έκφραση τέχνης, οδόφραγμα, αστυνόμευση, φανάρια, πλατεία, μάζωξη, έκφραση και διαμαρτυρία. Η συνάντηση στο δρόμο περιέχει το απρόσμενο, το τυχαίο, το αθώο, το αληθινό. Οι δρόμοι που κάποτε ανοίγονταν για να συνδέσουν πόλεις και χωριά μεταξύ τους ήταν περάσματα προς τον πολιτισμό, προς το ελεύθερο εμπόριο, προς τη διευκόλυνση της μετάβασης και προς τη συναναστροφή ανθρώπων ενός τόπου με ανθρώπους άλλων τόπων. Το οδικό δίκτυο μίκρυνε χρονικά τις αποστάσεις, έφερε την αλληλογραφία, τον έμπορο στην πλατεία, τον αγρότη στην πόλη, το μαθητή στο σχολείο και την κοινωνία στο προσκήνιο. Ο δρόμος έχει ιστορία, έχει παρελθόν και σίγουρα έχει μέλλον. Και κάθε γενιά αναζητά το δικό της δρόμο που θα την οδηγήσει στην υπέρβαση των στερεότυπων της προηγούμενης. Ο δρόμος τελικά είναι η καρδιά, εκεί τους συναντάς όλους.

Εκείνοι που αντιστέκονταν στη διάνοιξη δρόμων ήταν οι τοπικοί κοινοτάρχες που δεν ήθελαν να παρεισφρήσουν ξένα ήθη και έθιμα στο χωριό τους. Οι βαθιά συντηρητικοί που ήθελαν να φέρνουν εκείνοι τα νέα στον τόπο τους και να τα παρουσιάζουν όπως θέλουν. Οι κτηνοτρόφοι που φοβούνταν ότι θα τους κλέψουν τα ζώα πιο εύκολα οι ζωοκλέφτες. Οι μπακάληδες που πήγαιναν στην διπλανή κωμόπολη και ψώνιζαν φτηνά στη χονδρική για να πουλήσουν ακριβά στη λιανική. Εκείνοι που θεωρούσαν ότι είναι ξενόφερτο είναι συνάμα κι επικίνδυνο. Τους δρόμους δεν τους ήθελε η καθεστηκυία τάξη που είχε σε τοπικό επίπεδο εξασφαλίσει την εκλογή της και την υλική της αναπαραγωγή μέσα από πελατειακά δίκτυα εξουσίας και εκδούλευσης. Ο δρόμος για εκείνους σήμαινε επανάσταση κι επειδή στις επαναστάσεις πέφτουν κεφάλια, αυτοί τρόμαζαν γιατί ήθελαν τα δικά τους κεφάλια να παραμείνουν στη θέση τους.

Από τη δικτατορία ήδη είχε ξεκινήσει η απαγόρευση των συγκεντρώσεων ειδικά τις βραδινές ώρες. Ο δρόμος πάντα φόβιζε την εξουσία γιατί κανείς δεν ήξερε ποιος μπορεί να συναντήσει ποιον και τι ιδέες μπορεί να του «φυτέψει» στο κεφάλι. Ο δρόμος ποτέ δεν ήμασταν εμείς, ήταν πάντα οι άλλοι. Και η σημασία του δρόμου στους κοινωνικούς αγώνες γινόταν ολοένα και πιο μεγάλη. Οι σημαίες, τα πανό, οι τηλεβόες και οι πικετοφορίες έβρισκαν πάντα έκφραση στο δρόμο και στην πλατεία. Κανείς δεν διαμαρτυρόταν στο σαλόνι του σπιτιού του. Τα ανήσυχα πνεύματα σύχναζαν πάντα στο δρόμο. Στο δρόμο οι τρομοκράτες πέταγαν προκηρύξεις, στο πεζοδρόμιο οι εφημεριδοπώλες μοίραζαν εφημερίδες, στα φανάρια οι πλασιέ έδιναν διαφημιστικά φυλλάδια στους οδηγούς και στις πλατείες οι πολιτικοί έκαναν προεκλογικές συγκεντρώσεις. Επειδή κι αυτοί είχαν καταλάβει τη σημασία της δημόσιας συγκέντρωσης, την αύρα της πλατείας και τον παλμό του συγκεντρωμένου πλήθους. Γιατί στο δρόμο πάντα περπατάνε άνθρωποι που μας μιλάνε ή που μας προσπερνάνε. Γιατί όταν πονάς έχεις ανάγκη να βγεις στο δρόμο και να φωνάξεις, να ακουστείς, να ξαλαφρώσεις.

Σήμερα προστίθεται και μια άλλη έννοια στο δρόμο. Η έννοια της ανεργίας, της απόλυσης, της οικογένειας που από τη μια μέρα στην άλλη βρέθηκε στο δρόμο. Άνθρωποι-καρτούν, χλωμοί, ντροπιασμένοι κι ανήμποροι να αντιδράσουν βλέπουν τα όνειρά τους να γκρεμίζονται και το μέλλον των παιδιών τους να διαγράφεται ζοφερό. Γεμάτοι ενοχές ξένες, έμπλεοι απορίας κι αγανάκτησης, με εκείνο το χαμένο βλέμμα και τη σκέψη της αυτοκτονίας στο μυαλό τους σφηνωμένη να φαντάζει ως λύση. Πολλοί το επιχειρούν και το πετυχαίνουν, κάποιοι άλλοι δεν έχουν το σθένος και την ψυχική δύναμη να το κάνουν. Η πτήση προς το όνειρο δεν είχε τα ονόματά τους στη λίστα των επιβατών της. Τους μεταμόρφωσε σε σκιάχτρα και κάποιοι σκέφτονται: «ευτυχώς που δεν είμαι στη θέση τους». Όμως ο δρόμος δεν διαλέγει, δεν ξεχωρίζει. Σήμερα εσείς, αύριο εμείς. Καλό Δεκαπενταύγουστο Συνέλληνες.

''ΤΕΛΟΣ ΟΝΕΙΡΩΝ''

2013-09-11T23:59:00.004-07:00

Ο Αύγουστος έφτασε στο τέλος του. Οι «ανέμελες» διακοπές -για όσους προέβησαν σε αυτό το εγχείρημα- έληξαν. Τώρα Σεπτέμβριος. Τα σχολεία ανοίγουν -αν ανοίξουν- και η ξενοιασιά του Αυγούστου θα αρχίζει να φαντάζει μακρινή ανάμνηση. Πολύς κόσμος στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα θα βρεθεί χωρίς δουλειά και χωρίς εισόδημα. Στην πόλη μας χιλιάδες υπάλληλοι ξενοδοχείων και καταστημάτων που σχετίζονται με τον τουρισμό θα σταματήσουν να εργάζονται και θα υποχρεωθούν να περάσουν το χειμώνα χωρίς το πενιχρό επίδομα ανεργίας. Κάποιες μικρές επιχειρήσεις θα κλείσουν για τη χειμερινή περίοδο και κάποιες άλλες μόνιμα. Το εισόδημα των φοιτητών όντας περιορισμένο θα σπαταληθεί στα απολύτως απαραίτητα και οι παλιές κραιπάλες θα τερματιστούν. Η πόλη θα αδειάσει. Οι μέρες θα γίνουν μικρές και οι νύχτες θα μας φαίνονται ατελείωτες. Μια μελαγχολία θα πλανιέται πάνω στο άδειο μας λιμάνι, στο Ενετικό Φρούριο, στα σοκάκια της παλιάς πόλης με τα κλειστά μαγαζιά. Ένα μεγάλο χωριό είμαστε άλλωστε.. Γνωριζόμαστε, μιλάμε, συναντιόμαστε, συζητάμε. Προβληματιζόμαστε και αναρωτιόμαστε. Γεννιόμαστε, ζούμε και πεθαίνουμε. Αντέχουμε και λυγίζουμε. Πονάμε και χαιρόμαστε. Βρισκόμαστε και χανόμαστε. Δίνουμε και παίρνουμε. Ξοδευόμαστε και ξοδεύουμε. Γελάμε και κλαίμε. Και κάπου εκεί οι ρυθμοί πέφτουν, η περισυλλογή κυριαρχεί, η πόλη ξεκουράζεται χωρίς να κοιμάται και κοιμάται χωρίς να ονειρεύεται. Ποιος νοιάζεται, ποιος ενδιαφέρεται, ποιος μοιράζεται και ποιος λυπάται; Τελικά ποιός ελεύθερα συλλογάται;

Ο Αύγουστος είναι ο μήνας των ονειρώξεων, της φαντασίωσης, η χαρά των «δήθεν» ένθεν κακείθεν. Αντιπροσωπεύει όπως θα έλεγε μια φίλη μου «την κενότητα, την ψευδαίσθηση, το αληθοφανές, τη μοναξιά, τη χαζομάρα, το φθηνό, το δεύτερο, το ευτελές, το δήθεν, τον κόσμο των παραισθήσεων». Συμπληρώνω εγώ ότι αυτή η αίσθηση της ψεύτικης ευτυχίας, της ασυνείδητης προσποίησης, της μετακίνησης χωρίς λεφτά και χωρίς λόγο, της υποχρεωτικής και ανούσιας διασκέδασης, απλά κουράζει, εξοντώνει, σκοτώνει. Σε ανεβάζει πολύ ψηλά και μετά η προσγείωση είναι απότομη, ο γδούπος ηχηρός κι ο πόνος βαρύς. Πέταξες κι έπεσες απότομα θαρρείς. Κι εσύ σηκώνεσαι, πονάς και προχωρείς. Κι εύχεσαι ο Αύγουστος να ήταν μόνο ένα όνομα ενός Ρωμαίου αυτοκράτορα και όχι μήνας. Γιατί τελικά δεν ισχύει η ρήση «ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό». Ότι δε σε σκοτώνει εξολοκλήρου κάθε φορά που σου συμβαίνει σκοτώνει ένα κομμάτι της ψυχής σου. Το θάβεις μέσα σου βαθιά και έχεις την ψευδαίσθηση ότι είσαι ο ίδιος. Έχεις αλλάξει όμως. Έχεις γίνει πιο άπονος, πιο σκληρός, πιο ατομιστής, πιο εγωιστής, έχεις φτάσει στο σημείο να είσαι όλα εκείνα που απεχθάνεσαι. Κλείνεσαι στον εαυτό σου, φοράς την πανοπλία σου και προχωράς αγέρωχος. Το δάκρυ ρέει μέσα σου και σπάνια τρέχει στις άκρες των ματιών σου. Ο πόνος γίνεται σύντροφος κι η μοναξιά παρέα. Φαντάζουν αλλά δεν είναι όλα ωραία.

Κι ο Σεπτέμβρης; Τι αντιπροσωπεύει ο μήνας που διαδέχεται τον υποκριτή Αύγουστο; Την προσγείωση; Τη συνειδητοποίηση; Το αληθινό; Το γνήσιο; Τη σοβαρότητα; Την αποδοχή της πραγματικότητας; Την αλήθεια; Όλα αυτά μαζί και τίποτε από το καθένα συνάμα. Αντιπροσωπεύει της μοίρας μας το κλάμα. Δείχνει την αλήθεια χωρίς να την υποστηρίζει. Ομολογεί το ψέμα χωρίς να το ξεσκεπάζει. Ντύνει τη γύμνια χωρίς να την καλύπτει. Αφήνει την κενότητα χωρίς να επενδύει στη σοβαρότητα. Φέρνει τον προβληματισμό χωρίς να δίνει τη λύση. Σκεπάζει τις πληγές χωρίς να τις επουλώνει. Απλώνει στο παράθυρο της χαμένης παρθενιάς μας το σεντόνι. Τελικά ο Σεπτέμβρης δεν προβληματίζει, δεν αγγίζει, δεν αισθάνεται δε ματώνει. Ο Σεπτέμβρης σκοτώνει τα όνειρα. Εξοντώνει τη φαντασία κι ότι ζωντανό μέσα μας έχει απομείνει. Και εσύ πάλι για πολλοστή φορά χάνεσαι. Καλό Χειμώνα.....