tag:blogger.com,1999:blog-23735080638421315592024-09-08T22:18:09.269+05:30यहाँ लेखिएका कुराहरू । दूःखले भाग्न खोजेको बेला । चिन्ता र चेतनाले उद्वेलित भएका बेला । बिचारले डामेका बेला ।Amit Rijalhttp://www.blogger.com/profile/13805372034518007068noreply@blogger.comBlogger1125tag:blogger.com,1999:blog-2373508063842131559.post-34662179877067207472009-05-24T19:47:00.001+05:302009-05-24T19:47:47.683+05:30वैरागी काइँला<br /><br /><br />आधारातपछि<br />सक्सी दोकानबाट म के निस्किएको छु ः<br />प्रत्येक खोंगी र खोरभित्रबाट<br />पखेट फट्फटाउँदै व्रि्रोहाको<br />कुखुराका भाले बासेर मेरो स्वागत गर्दछन् ।<br />यहाँको बातावराणको निम्ति<br />यहाँको निर्जीवताको निम्ति<br />यहाँको व्यवस्थाको निम्ति<br />मेरो सक्सीको गन्धले भिजेको निश्वास पनि<br />आज, ठुलो आँधीसरह भइसकेकेा छ<br />सडकका दुवैतिर लाम लागेका यी आलिशान भावनहरु<br />आफ्नो जगसहित आफ्नो कमजोरि माटोमुनि गाडिदिनु<br />अब, अब, अब लड्नलाई तयार छ ।<br />आज मेरो प्रत्येक पाइलामा यौटा-यौटा भूकम्प छ ।<br />आज मेरो प्रत्येक अनुभवमा यौट -यौटा ज्वालामुखी पड्कन<br />तैयार छ ।<br />कसरी बसेछु यो उमेरसम्म<br />यौटा पाइलासम्म पनि नअटाउने<br />ढल्न लागेका यी साँगुरा घरहरुमा -<br />मलाई दुःख लाग्छ ः<br />अझै सुत्छन् गनेउलाझै गुजुल्टिएर<br />आत्म-पराजित मानिसहरु<br />धरतीको अस्वस्थ्यकर घरहरुमा,<br />अनि यति अबेरसम्म -<br />आज मेरो विशाल्ता पृथ्वीमाथि अटाउदैन<br />यो सडकभरिको देशमाथि सास थुन्छ ।<br />अनि मैले सडकभरि आँदाखाँद गरेर हिड्दा<br />मानिस भन्छन्- यो मातेको छ ।,<br />छेउ लागेर बाँयापट्ट िहिंड्नु पर्छ -<br />हो हामीले छेउ लागेर हिंडनु पर्छ ।<br />धेरैले सडकमाथि अटाएर हिंड्नु पर्छ ।<br />गगनचुम्बी भवन र धरहराका<br />सिरान-सिरानका कोठाभित्र<br />रात-रातभरि बल्दछन्.......नीलो-नीलो गुलुप ः<br />लाटकोकोसेराका आँखाहरु,<br />यहाँ रातभरि लाटकोसेराले आँखा देख्दछन,<br />यहाँ रातभारि लाटकोसेराले कसकसको बाटो ढुक्छ -<br />टाउकोभरि अफिसको कागजपत्रका अक्षर,<br />छातिभरि अफिसको दिवाल घडीका काँटाहरु<br />फेरिनै आटेका पर्ूजाजस्ता जिन्दगी<br />काँधमाथि टाउको लतारेर यो सडकमाथि हिंडदछन्,<br />यिनलाई घिसारेर हिंडदछन्<br />अनुहार नभएका मानिस, अँध्यारोका खुट्टाले टेकेर<br />रात-रातभरि यो सडकमाथि !<br />फलतः आजकाल सडक घटेको छ ।<br />कसले चोर्दछ सडकका छेउकुनाहरु -<br />किन घट्दछन यो सडक प्रत्येक रातको आगमनसित -<br />यो सडकलाई उधारेर फेरि ठुलो पार ............<br />जब म भन्छु, छेउको मर्ुख पुलिस<br />मलाई पक्रन तयार छ किनकी म मातेको छु !<br />अनि रक्सीले छात्ति भरेपछि<br />मलाई पनि लाग्छ कि मभित्र यत्ति विशाल्ता आइसक्यो,<br />कि यो सडकको संकर्ीण्ातामा अब अब नअटाउने भइसकेको छु !<br />इन्जिनियरले सुनुन्<br />नेता, प्रध्यापक र कविहरुले सुनुन्<br />इतिहासको प्रत्येक आन्दोलनले सुनुस्<br />यर्सथ, पोष्ट अफिसको पेटीबाट<br />म वक्तव्य प्रसारित गर्दछु ः<br />ए सडक हो !<br />यौटा मानिस तिमीमाथि हिंडदै छ,<br />म अटाइनँ त्रि्रो फैलावटमा<br />थर्सथ, म हुकुम गर्दछु .....<br />अझै तिमीहरु-फट्टदिेऊ, च्यात्तिदेऊ, फैलिदेऊ......<br />त्रि्रो फैलावटको सीमामाथि अतिक्रमण गर्ने<br />प्रतिक्षण इतिहास बनिरहेका क्षणसित<br />यी ठूलठूला बिल्डिङका पेटीहरु<br />मात्र कोतपर्वका विजेताका<br />मात्र शासन गर्ने परिवारका<br />प्रशस्ति र वंशावली लेखिएका इतिहासका इतिहास नाङ्गा पन्ना जस्ता<br />यी पेटीहरुलाई<br />मुटुदेखि मस्तिष्कसम्म निरिने गरेर<br />तिमीले च्यात्तिदेऊ........फाट्टदिेउ......<br />कोलम्बसको पैतालाले<br />यस सडकमाथि टेक्न पाउनु पर्छ ।<br />यौटा व्रि्रोहले यहाँ शिर उचालेर हिंड्न पाउनु पर्छ ।<br />यर्सथ, म हुकुम गर्दछ ः<br />ए सडक हो !<br />अझै च्यात्तिदेऊ.......अझै फाट्टदिेऊ....<br />जति खडल बन्दछ त्यत्ति नै<br />रक्सीको तरलताले भिजाएर<br />म, मेरो सद्भावनाले रसाइदिन्छु<br />म मेरो विशाल्ताले ढाकिदिन्छु<br />नत्र ता म यहाँ अटाउनै सकिनँ,<br />नत्र ता बिहान नौ बजे स्कूलको बखत<br />सानो बालकलाई<br />उसको आमा र मैले कसरी स्कूल पुर्‍याउनु यहाँबाट<br />जहाँ अटाउदैन यौटा खुट्टाको पनि पैतालाको फैलावट !<br />सयौ बूटले प्रतिक्षण किच्चिएर<br />मोटरका चक्काले प्रतिक्षण पिल्सिएर<br />लम्पसार र उत्तानो परिसकेका ए जिन्दागी हो !<br />निष्त्रिmयताको हुस्सुले थुनिएर<br />साइनबोर्डका खम्बाले सीमित<br />घुम्तिघुम्तिले टुक्राटुक्रा खण्डित<br />चक्रवर्तीको चोइटिएका पराक्रमको सहस्र चोइटा......<br />ए सडक हो !<br />अश्वमेध यज्ञका घोडा खेदेर विश्वविजयमा बढेका<br />सगरका ए शापित सहस्रदश पुत्र हो !<br />आकाशबाट बोतलको र्स्वर्गङ्गाको जल<br />भगीरथको आस्थाले र्छर्किहेछु तिमीमाथि,<br />त्रि्रो निधारमाथि, आँखामाथि, छात्तिमाथि !<br />यो जो बगाइरहेछु बोतलका बोतल....<br />सक्सी सडकमाथि,<br />थोपाथोपा पिएर<br />उठ, उठ बोरिएर ए मेरा पिताहरु हो !<br />ए सगरका शापित सहस्रदश पुत्र हो !<br />अनि एस पल्ट हिमालजत्रो मुठीले<br />क्षितिजका गहबाट कचेराको कुइरो पुछेर<br />मसित हेरिदेऊ.......प्रथमपल्ट ः<br />आँखाले भ्याउञ्जेलसम्म<br />हामी हाम्रो चारैतिर<br />विजयका निम्ति युद्धभूमी र<br />जिन्दगीका निम्ति उज्यालै उज्यालोमात्र देख्दछौं !Amit Rijalhttp://www.blogger.com/profile/13805372034518007068noreply@blogger.com1