Αμμόκουτο

Τοξικά αισιόδοξες εγκεφαλικές ανακατωσούρες

2021-07-20T00:13:00.008+03:00

Κοντεύουν δύο μήνες που δεν έχεις ασχοληθεί με το αμμόκουτό σου. Βλέπεις την admin σελίδα σου με ακόμη μια ημιτελή προσπάθεια συγγραφής στις 29 του Μάη. Αναρωτιέσαι τι έγινε και που πήγε ο ενθουσιασμός που είχες το πρώτο διάστημα. Ενθουσιασμός που διήρκησε σχεδόν ένα εξάμηνο, διόλου ευκαταφρόνητη σαν περίοδος σε αυτή την δοκιμή να αποτυπώσεις τον εαυτό σου εκεί έξω και στην πράξη να σε διαβάσεις σαν τρίτος πρώτος εσύ και έπειτα οι φίλοι και γνωστοί με τους οποίους συζητάς τις ιδέες σου, ιδέες τις οποίες χωρίς αυτή την αφορμή σπάνια ανέλυες. Εντοπίζεις εδώ ένα μοτίβο που το ακολουθείς συχνά πυκνά σχεδόν σε όλα τα πράγματα που κάνεις.

Βλέπεις κάτι καινούριο, το θέλεις, το ξεκινάς, ενθουσιάζεσαι, ψιλοκάνεις πράξη την νέα γνώση, την εφαρμόζεις για εκείνες τις 30-60 ημέρες που λένε ότι χρειάζεται για να εδραιωθεί μια νέα συνήθεια και σιγά σιγά - έχοντας μάθει να "κρατιέσαι" όλο και περισσότερο συνεπής στην νέα σου συνήθεια σαν πειθήνιο γαϊδούρι - πετυχαίνεις ένα μικρό μέρος από αυτό που ήθελες, απομυθοποιείς όλη την νέα κατηγορία γνώσης, ξενερώνεις μονολογώντας ένα "ε και τι μάθαμε πάλι;" μηδενίζεις και ξαναγυρνάς με μακροβούτι στην πλήξη, ψάχνοντας το επόμενο νέο πράγμα που θα σε ενθουσιάσει για να βγεις από το χαζοκούτι και τις σειρές. Ως πότε, όχι παλικάρια, όμως θα αντέχεις ή θα έχεις την πολυτέλεια να κάνεις τέτοιες επιπόλαιες επιλογές; Η απάντηση σε αυτό το "πως μένουν όλα ίδια κ όμοια κάθε μέρα που περνά;", που έλεγαν και οι Νάμα, είναι ότι εσύ τα βλέπεις όλα θεωρητικά ίδια ενώ στην πραγματικότητα τίποτα δε μένει και τα πάντα ρει.

Πολλά καμπανάκια σου χτυπάνε εδώ. Για αρχή χαρακτηρίζεις ως επιπόλαιες τις επιλογές σου, πράγμα που σημαίνει ότι για κάτι νιώθεις ένοχος. Ένοχος για τον χρόνο που χάνεις; Ένοχος για τις επιλογές που θα μπορούσες να είχες κάνει έναντι αυτής της επιλογής. Εντάξει, όμως, δεν θα έβαζες ποτέ τον εαυτό σου να μελετήσει όλες τις εναλλακτικές επιλογές που θα μπορούσες να κάνεις πρωτού επιλέξεις, οπότε τι παραπονιέσαι; ... αφού ... αυτός είσαι! Υπέρμαχος του fail fast - succeed faster χωρίς όμως να δοκιμάζεις ό,τι βρεθεί μπροστά σου, δηλαδή έχεις και μια ποιότητα που έλεγε και ένας φίλος από Αγγλία.

Σκέφτεσαι, όμως, ότι για κάποιο λόγο εξετάζεις έστω πρόχειρα κάποιες από τις εναλλακτικές. Καταλήγεις στο ότι εν τέλει αποδίδεις ένα μέρος της συνολικής αξίας μιας νεοεπιλεχθείσας δραστηριότητας στο άθροισμα των υπόλοιπων μη επιλεγμένων δραστηριοτήτων, κάτι σαν την κοστολόγηση νέου προϊόντος σε μια ήδη εδραιωμένη αγορά υποκατάστατων που μάθαινες και στο πανεπιστήμιο. Τι ωραία;! Τα γείωσες όλα, όλα μετρήσιμα, όλα ντετερμινιστικά, μηδέν χώρος για συναίσθημα, ενθουσιασμό και πάθος στην ανάλυση που κάνεις.

Πόσο σ' αρέσει πραγματικά όμως να τα μηδενίζεις όλα; Σ' αρέσει να ξεγυμνώνεις τα πράγματα από τα φρου φρου και τ' αρώματα, να αποδομείς και να ξαναχτίζεις κομμάτι-κομμάτι όλες τις έννοιες στην ολότητά τους. Σε γεμίζει απίστευτα να λες τα πράγματα είναι απλά, σε ενθουσιάζει να λες το κατάλαβα, το έχω, το νιώθω, την κατέκτησα και αυτή την κορφή της γνώσης. Απ την άλλη, λογικό σκέφτεσαι, το ότι δεν υπάρχει συναίσθημα στα κομμάτια και ίσως καλύτερα που δεν συνδέεις το συναίσθημα στα επιμέρους, στα σπασμένα, γιατί στο ξερό σου το κεφάλι πάντα τα κομμάτια είναι κάτι λιγότερο απ' το όλο και κατά συνέπεια κάτι μίζερο και εν δυνάμει θλιβερό. Οπότε, γιατί να νιώθεις ότι θλίβεσαι για κάτι που σε πέντε λεπτάκια θα το έχεις αναδομήσει στην ολότητά του; Ένα no harm no foul ρε αδερφέ. Δεν την γουστάρεις καθόλου αυτή τη θλίψη. Γράφεις-σβήνεις, λες κάτσε μισό λεπτάκι, δεν γουστάρεις αυτή τη θλίψη ή δε γουστάρεις τη θλίψη. Ναι δικέ μου, σου πήρε μόλις πέντε παραγράφους για να χτυπήσεις φλέβα στο σημερινό σκάμμα. Εντοπίζεις ότι έχεις απωθήσει οτιδήποτε θλιβερό, τις άμυνές σου, τα σκαμπώ σου και τα ... σου, που έλεγε και στο μικρό ψάρι ο Γιαννόπουλος. Ήρθε μια μέρα πριν καιρό στη ζωή σου που είπες enough is enough και δεν γουστάρω άλλη θλίψη, αν γουστάρετε να νιώθετε να μιζεριάζετε δικαίωμά σας, εμένα παρακαλώ αφήστε με στην χαρά μου και στο πορτοκαλί συννεφάκι μου.

Έχεις περάσει - και ξαναπερνάς κατά καιρούς - φάσεις αυτής της τοξικής υπερ-αισιοδοξίας που διαβάζεις στην οποία ο κόσμος να χαλάει εσύ είσαι σαν έχεις πάρει όλα τα ναρκωτικά του κόσμου και χαρακτηρίζεσαι από πολλούς ως άνιωθος, αναίσθητος ή στην καλύτερη ονειροπόλος. Περνάς και τη φάση σου μετά που έχεις μιζεριάσει, φεύγοντας από το συναισθηματικό χάι στο οποίο αυτοπρογραμματίστηκες να βρίσκεσαι για να περάσεις την τρικύμια. Ένα αιώνιο rollercoaster χωρίς σταματημό. Καταλαβαίνεις, όμως, ότι την έχεις ανάγκη που και που αυτή τη θλίψη και ας έλεγε τ' αντίθετα ο Αγγελάκας στο χάρτινο τσίρκο του. Αυτό τον επαναπρογραμματισμό της εσωτερικής σου πυξίδας κάθε λίγο και λιγάκι, σαν την περιστροφή των 360 μοιρών γύρω από τον εαυτό σου όμοια με 'κείνη των μυρμηγκιών της ερήμου που προσπαθούν, περιστρεφόμενα γύρω από τον εαυτό τους κάθε τόσο, να νιώσουν τις μαγνητικές δυνάμεις που τα περιβάλλουν, να νιώσουν τον κόσμο, να δουν το δάσος και όχι το δάχτυλο. Όχι μπράβο μου για το συνειρμό, και να φανταστείς ότι δασκάλα μου στο σχολείο έλεγε ότι ήμουν πολύ ευθύς στις αλληγορίες και τους παραλληλισμούς μου, που μάλλον ακόμα είμαι σε σχέση με άλλους γράφοντες, αλλά πήγε πιο καλά απ ότι συνήθως ο συγκεκριμένος παραλληλισμός.

Σε ξαναδιαβάζεις, κάνεις αυτό το πάνω κάτω του διαλόγου με τον εαυτό σου, διορθώνεις, αποτυπώνεις, καθαρίζεις το εγκεφαλικό σου ξερατό - το vomit draft που λένε και στο χόλυγουντ. Αυτό το ωμό, το ακατέργαστο της εγκεφαλικής σου δραστηριότητας. Ξεδιπλώνεις το κουβάρι, κόβεις, δένεις και πάλι από την αρχή. Τι ήθελες να πεις; Με τι ξεκίνησες; Σε ζόρισε κάτι; Θυμάσαι την αδερφή σου να σου λέει τι δυνατός που έχεις γίνει, τι καθάρισμα που έχεις κάνει και απορεί χαρωπά - και συ μαζί της - πως διάλο τα κατάφερες να τα βάλεις στα κουτάκια τους όλα. Προσπαθείς να ακολουθήσεις την πορεία σου να αποκωδικοποιήσεις το ταξίδι σου, να βγάλεις τη μαγική συνταγή της ευτυχίας και καταλήγεις πως ακόμα και τώρα δεν έχεις ιδέα. Ήσουν κωλόφαρδος ή έχεις υποσυνείδητα κατανοήσει κάτι που δεν μπορείς να το προφέρεις στο συνειδητό σου. Όπως πάντα μάλλον η αλήθεια είναι κάπου στη μέση.

Αναρωτήθηκες πιο πάνω ως πότε θα αντέχεις να κάνεις πρόχειρες επιλογές. Συγνώμη, αναρωτιέσαι, γιατί υπάρχουν και μη πρόχειρες επιλογές; Όλες πρόχειρες δεν είναι εν τέλει κρίνοντας εκ του αποτελέσματος; Γιατί σε προβληματίζει αν θα αντέχεις; Μέχρι τώρα βλέπεις μόνο τις αντοχές σου να αυξάνονται - τουλάχιστον εγκεφαλικά - γιατί το στομάχι σου πέρασε μια περίοδο που είχε διαφορετική άποψη. Είναι η αντοχή που έχεις προγραμματίσει τον εαυτό σου να εξελίσει. Δουλεύεις άλλωστε φουλ την αντοχή σου, τόσο σωματικά στους μαραθωνίους και τις ποδηλατάδες, όσο και στα tasks που κάνεις βάζοντας χρονικές τρικλοποδιές στον εαυτό σου ώστε να έχεις λιγότερο διαθέσιμο χρόνο να εκτελέσεις κάποια από τα tasks σου, όχι τόσο επειδή βαριέσαι και πλήττεις αλλά κυρίως επειδή γουστάρεις την πρόκληση, να ανέβουν οι παλμοί σου, να νιώσεις ζωντανός.

Όπως μετά από κάθε εμετό, νιώθεις την βραχυπρόθεσμη εξάντληση να σου χτυπά την πόρτα, μια εξάντληση γνώριμη, αυτό το λυποψύχισμα στο 40ο χιλιόμετρο που δεν τραβάν τα πόδια σου να τερματίσεις στα 42 και το μόνο που σε κρατά όρθιο είναι η σκέψη του τσιτάτου του "ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό" - παρότι που εν προκειμένω θεωρείς ότι το ενδεχόμενο του να ψοφήσεις είναι πιο κοντά από ποτέ στο 40ο χιλιόμετρο. Χαζογελάς με τα ευφυολογήματά σου γύρω από το θάνατο, έχοντας μάθει μια ζωή να τον κοροϊδεύεις και να γελάς περισσότερο στις πιο θλιβερές καταστάσεις, παίρνοντάς τον όμως πάντα στα σοβαρά στην πραγματικότητα στην τελική.

Τι ήθελες να πεις όμως; Που χάθηκες πάλι; Δε βαριέσαι...Πήγε αργά και σχεδόν ακούς τη μάνα σου να σε φωνάζει να γυρίσεις σπίτι από το παιχνίδι. Έχεις σχολείο αύριο, λέει, και πρέπει να είσαι ξεκούραστος. Τα πρέπει που σου φορτώσανε και 'κείνα που σου φόρτωσες και τα αναβάλεις με μικρές πεντάλεπτες-ακόμη αναβολές. Εκείνα τα όρια που σου βάζανε μόνο και μόνο για να σε μάθουν να βάζεις όρια. Πόσα χρόνια σου πήρε άραγε για να το πάρεις πρέφα και πόσα ακόμη δεν καταλαβαίνεις; Δεν σε νοιάζει ο χρόνος, νιώθεις το παλμό της ρόζας που παίζει στα ηχεία σου και ταυτίζεσαι αντίστροφα με κείνο το "συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω τι λένε τα computers κ οι αριθμοί" μιας και αυτά φαίνεται να είναι τα μόνα που καταλαβαίνεις πλήρως.

Στρουθοκαμηλισμός ή έλεγχος;

2021-05-22T00:51:00.001+03:00

Χαλαρή Παρασκευή σήμερα και είπες να ρίξεις μια βουτιά στο αμμόκουτό σου μιας και το ψιλοπαραμελείς τώρα τελευταία και παραπονιούνται οι αμέτρητοι αναγνώστες σου (σύνολο απολύτως μετρήσιμο και πεπερασμένο). Παρασκευούλα ζάχαρη, παρασκευούλα μέλι λένε οι περισσότεροι. Για σένα όμως η Παρασκευή είναι μια από τις μέρες που δεν σ' αρέσουν, ναι κόντρα σε οποιονδήποτε "λογικό" άνθρωπο που την συνδέει με τη λήξη της εργασιακής εβδομάδας και την έναρξη του σου κου, της ξεγνοιασιάς. Είσαι και πάλι στην μειοψηφία, όχι τόσο επειδή θες να ανήκεις στο περιθώριο συνειδητά, αλλά επειδή πάντα ήσουν ένας άνθρωπος που του άρεσε η δουλειά. Δουλειά, άσχημη σύνδεση με τη δουλεία, αλλά και τι να προτιμήσεις; Την λέξη εργασία; Αυτό που παράγει έργο; Ούτε αυτό σου κάνει, μάλλον καταλήγεις στη λέξη δραστηριότητα, ναι εδώ είσαι, από κούνια δραστήριος. Όχι, όμως, αυτό το φαινόμενο των ημερών του να είσαι δραστήριος απλά για να είσαι απασχολημένος. Το άλλο το - τη βρίσκω με τις δραστηριότητες και βρίσκω κάτι ενδιαφέρον σε ό,τι πιάνω στα χέρια μου.

Σήμερα από το πρωί παλεύεις να ξεκολλήσεις από τις playlists που σου προτείνει το μουσικό κουτί του σωλήνα, playlists συλλογών από δημιουργίες του Quincy Jones. Τι άνθρωπος και αυτός, τόσο δραστήριος που είχε φτάσει τον εγκέφαλό του στα όρια πολλάκις με αποτέλεσμα την ολική κατάρευση με κίνδυνο της ζωής του (εξαιρετικό ντοκιμαντέρ για τη ζωή του έχει και το νέτφλιξ παρεπιπτόντως). Πως ένας άνθρωπος φτάνει και ξεπερνά τα φυσικά του όρια; Τι γίνεται όταν ξεπεράσεις το όριό σου; Πλέον γνωρίζεις που έσκασες την προηγούμενη φορά. Τι κάνεις με αυτή τη γνώση; Ζεις με τον φόβο όταν είσαι κοντά ότι θα ξαναχτυπήσεις τοίχο; Αγχώνεσαι όταν είσαι κοντά, ανεβάζεις παλμούς και επιταχύνεις την προσέγγιση του ορίου σου; Μήπως γυρνάς διακόπτες και τα γυρίζεις όλα σε ένα ασφαλές 60% χωρίς να σε αγχώνει το όριο αλλά σε ενοχλεί η μετριότητα; Σκέφτεσαι από την άλλη ότι μπορεί και να δουλέψει όπως στις προπονήσεις στο τρέξιμο, τραβάς τον εαυτό σου στο όριο και όντας συνεπής και έχοντας τον έλεγχο του πως και πότε φτάνεις στο όριο το προβλέπεις και το ξεπερνάς. Ως δια μαγείας αντιλαμβάνεσαι ότι πλέον το παλιό σου όριο είναι μια μικρότερη κορυφή σε σχέση με το νέο σου όριο. Το πας ακόμα παραπέρα και λες ότι με την ίδια λογική ούτε το νέο σου όριο είναι το πραγματικό σου όριο ή αν θες το ολικό σου μέγιστο παρά ένα τοπικό μέγιστο της περιόδου που διανύεις.

Κάτσε μισό λεπτάκι όμως, είπες και τεντώθηκες στον καναπέ, παραπάνω σκεφτόσουν τον έλεγχο. Ωραία έννοια ο έλεγχος. Είναι μια ψευδαίσθηση που συνειδητά πείθουμε τον εαυτό μας ότι είναι η απόλυτη πραγματικότητα. Τον πείθουμε τόσο πολύ που όταν ξεκάθαρα χάνουμε τον έλεγχο - που ποτέ δεν είχαμε στην πραγματικότητα - χάνουμε τη γη κάτω από τα πόδια μας. Πόση προσπάθεια και χρόνο έχεις αφιερώσει να χτίζεις, να γκρεμίζεις και να ξαναχτίζεις τα κουτάκια σου; Αυτό το ατελείωτο ταξίδι μιας ρώσικης γιαγιάς (μπάμπουσκα έψαχνα ματριόσκα βρήκα - βρε τι μαθαίνει κανείς βραδιάτικο, χάσταγκ καμία μέρα χαμένη) που θάβεις σε ένα σκασμό δικλείδες ασφαλείας ότι δεν μπορείς να ελέγξεις και το κρύβεις για να μην το βλέπεις. Στρουθοκάμηλε αγάπη μου σα να λέμε (πόσα έχεις μάθει από τα οικονομικά για τις στρουθοκαμήλους όμως). Συνεχίζεις όμως και πιστεύεις ότι δεν είναι μάταιο αυτό το ταξίδι σου κόντρα στην εντροπία των πραγμάτων, αρκεί να μην εκτελείς ψυχαναγκαστικά τις ρουτίνες και ταξινομείς στο διηνεκές τα κουτάκια σου. Ναι είχες φτιάξει και έναν μεγάλο κουτί - μάλλον κουβά θα το χαρακτήριζες - στον οποίο πέφτανε όλα τα αταξινόμητα. Τι ωραία που τα έχεις οργανώσει όλα; Alles in ordnung που λένε και οι φίλοι μας οι γερμανοί.

Τι να κάνεις όμως που από τη φύση σου βλέπεις δομές εκεί που δεν είναι προφανείς; Το πρώτο σοκ το είχες πάθει σε προβλήματα γεωμετρίας. Θυμάσαι ήσουν στο φροντιστήριο και ο καθηγητής σας είχε δώσει 5 ασκήσεις που σου φάνηκαν γελοίες γιατί το μάτι σου "έπεφτε" απευθείας στα ευθύγραμμα τμήματα που ήταν σημαντικά για να λύσεις τους γρίφους. Τελειώνοντας λοιπόν κοιτάς τον καθηγητή και του λες ένα τύπου "γιατί μας βάζεις να κάνουμε αυτές τις ασκήσεις μέσα στην τάξη;" παραείναι εύκολες και μου απαντάει με ένα αφοπλιστικό "ρίξε μια ματιά γύρω σου". Κοιτάζοντας γύρω μου είδα τους περισσότερους συμμαθητές μου να πασχίζουν ακόμα με την πρώτη ή τη δεύτερη από τις πέντε. Συνεχίζεις όμως και εκπαιδεύσαι και περνάς στο μαθηματικό και μαθαίνεις να αναγνωρίζεις ακόμα περισσότερες δομές και συστήματα και αρχίζει ο εγκέφαλός σου να αναγνωρίζει ακόμα περισσότερα μοτίβα. Ασχολείσαι και λίγο με τον προγραμματισμό ερασιτεχνικά, με το excel ερασιτεχνικά και ημι-επαγγελματικά και πλέον έχεις τα εργαλεία να αποτυπώσεις και τα πιο δύσκολα προβλήματα σε "ελέγξιμες" μεταβλητές.

Αυτό αρχίζουν και το καταλαβαίνουν όλοι όσοι έρχονται σε επαφή μαζί σου, με αποκορύφωμα το πλέον πρόσφατο παράδειγμα στη δουλειά σου που σου είπαν ότι είσαι τελειομανής και εσύ απάντησες με ένα "αποδέχομαι υπερβολικά πολλές μετριότητες πλέον για να θεωρούμαι τελειομανής" και κουβέντα στην κουβέντα αποδείχτηκες ψυχαναγκαστικός. Ωραίο χαρακτηριστικό για έναν συνάδελφο ε; Γιατί ωραίο; Γιατί αν μπορείς να του ζητήσεις πράγματα και να στα κάνει θα μπορέσει να σε ξελασπώσει σε δύσκολες στιγμές. Εδώ όμως προβληματίζεσαι, λίγο από μόνος σου και λίγο από κάποιες συζητήσεις με φίλους σου, οι οποίοι σου είπαν έξω απ τα δόντια (πόσα σκουπίδια χωράει ένας εγκέφαλος όμως; ) ότι θα σε λάτρευαν σαν συνεργάτη αλλά όχι σαν αφεντικό. Αν ποτέ μου όμως θελήσω αναπόφευκτα να ανελιχθώ σε κάποιου επιπέδου "αφεντικό" / μάνατζερ (και όχι μόνο project manager) θα πρέπει να δουλέψω αυτό το κομμάτι. Να δεις δηλαδή τι είναι αυτό που τρομάζει / απομακρύνει τον κόσμο όταν βλέπουν ένα άτομο να δουλεύει εξ ορισμού με οργάνωση, πειθαρχία (όχι τόση όσο νομίζουν οι περισσότεροι) και έλεγχο. Και αναρωτιέσαι πάντα, μα πως στην ευχή να δουλέψεις αλλιώς; Ε που λες υπάρχουν και πιο ασαφείς τρόποι λειτουργίας, λιγότεροι αποδοτικοί πιθανότατα αλλά ίσως περισσότερο δημιουργικοί. Εξαρτάται το task θα πεις, αλλά στην τελική πάντα μπορείς να κάνεις αυτό το mix n match που σ αρέσει για να εκμεταλλεύεσαι τα περισσότερα πλεονεκτήματα κάθε μεθόδου.

Πήγαινε λοιπόν πάλι πίσω στο μέτρημα, στη σύγκριση, στην αξιολόγηση, στη βελτίωση στην αμμο-κουτοποίηση του περιβάλλοντός σου στην προσπάθειά σου να το ερμηνεύσεις παίρνοντας τον προσωρινό έλεγχο της κάθε μεταβλητής ξεχωριστά. Αυτό το ceteris paribus που λένε και στα οικονομικά, κρατάς μια μεταβλητή υπό τον έλεγχό σου θεωρώντας τα υπόλοιπα σταθερά για το σκοπό της άσκησης. Εντάξει στην τελική ένας απλός κόσμος είναι τριγύρω σου με λίγες παραπάνω μεταβλητές στη διάθεσή του, δεν είναι δα και κβαντική παρακολούθηση φωτονίων που με την παρακολούθηση και μόνο αλλάζει το αποτέλεσμα του πειράματος.

Τι ροή και η σημερινή αναρωτιέσαι, καιρό είχες να κάνεις μια βουτιά στο σκάμμα...στα επόμενα λοιπόν ξεσκονίσου και πάμε.

Ο θεός που δεν έχεις

2021-05-10T15:48:00.000+03:00

Πέρασε - και δεν ακούμπησε - και αυτό το Πάσχα βρίσκοντας σε, σε μια αδιάφορη κατάσταση για τις εορταστικές ή μή περιόδους. Αυτή τη φορά πιο αδιάφορος από ποτέ, δεν ασχολήθηκες καν με θείες λειτουργίες, ούτε σου πέρασε από το μυαλό κάποια νηστεία (έστω για την υγεία σου βρε αδερφέ). Είναι αδιαφορία για το ακατανόητο, είναι άρνηση για την παρακαταθήκη των προηγούμενων γενιών, είναι συνειδητός αγνωστικισμός; Μην είναι περιστέρι, μην ήταν μπεκάτσα που έλεγε και ένα ρηχό σόκιν στιχάκι;

Οκ λες, η αλήθεια βρίσκεται (στους σεξ πίστολς - γκε γκε;) κάπου στη μέση. Μπαίνεις λοιπόν, στον πειρασμό, να προ(σ)καλέσεις τον φίλο-εγκέφαλο της παρέας να σου δώσει κάποιες λέξεις κλειδιά και μια ροή στο τεράστιο θέμα της θρησκείας ώστε να παίξεις με την ησυχία σου στο σκάμμα. Μετά από εμβόλια, από κάποιες ημέρες πυρετού και μιας ελαφριάς κατάνυξης κατόπιν λουκούλλιων γευμάτων, καταφέρνεις και χαρτογραφείς κάποιες βασικές πληροφορίες για τη θρησκεία ανά τους αιώνες.

Θυμάσαι από τα παιδικά σου χρόνια πως η μόνη λογική εξήγηση για την ύπαρξη της έννοιας θρησκείας ή των θεοτήτων ήταν η ανάγκη του ανθρώπινου εγκεφάλου να ερμηνεύσει κάτι το ανεξήγητο βάσει της εκάστοτε δομής πληροφορίας που μπορεί να είχε ανά πάσα στιγμή. Π.χ. είσαι στην αρχαία Ελλάδα και βλέπεις τα κύματα να καταστρέφουν τα καράβια, ααα τότε ο Θεός Ποσειδώνας είχε άχτι (όχι στάχτη) κάποιον στο καράβι και τα σε εκδικήθηκε. Μετά εξελίχθηκε η επιστήμη και ερμηνεύτηκαν τα φαινόμενα αυτά σε κάποιο βαθμό. Ωραία, πάμε παραπέρα όμως, μην μου κάνεις επιφανειακή ανάλυση που θά 'λεγε και το αντιδραστικό στοιχείο του πυρήνα, τα βασικά αυτά φαινόμενα ήταν για τις θρησκείες οι οποίες ταύτιζαν τις έννοιες των θεοτήτων τους με τα στοιχεία της φύσης όπως η γη, η φωτιά, ο αέρας, το νερό, (η καρδιά και ο κάπτεν πλάνετ). Εφόσον και στην σύγχρονη εποχή ζουν και βασιλεύουν οι θρησκείες και μάλιστα σε πολύ μεγάλο ποσοστό κάποια άλλη ανάγκη πρέπει να καλύπτουν.

Σου λέει, λοιπόν, ότι ο μεγαλύτερος φόβος του ανθρώπου στο βάθος των αιώνων ήταν το να πεθάνει, αυτός ο κύριος θάνατος, ο Άδης, ο βαρκάρης, o Άκερ, ο Όσιρις και ο Ανούβις, η Φρέϊα και ο Όντιν, η Μάρα, ο Μόρς και γενικά όρεξη νά χεις να διαβάζεις για θεότητες θανάτου και τα παρά αυτών ιστορικά στις διάφορες θρησκείες. Είναι κάτι το οποίο μπορεί μεν να εξηγήσει στις περισσότερες των περιπτώσεων αλλά είναι κάτι το οποίο δεν μπορεί εύκολα να αποδεχτεί. Τι πάει να πει, σήμερα είσαι αύριο δεν είσαι, και αυτός που ήσουν χτες που πάει; Ανάλογα με το τι πιστεύεις για τη ζωή μετά (όχι του Αρκά) είτε τελειώνει η ζωή σου και ο λόγος ύπαρξής σου στο-μάταιο-τούτο-κόσμο είτε ζεις ένα σαμσαρικό κύκλο αλληλένδετων ζωών που η μια επηρεάζει την εξέλιξη της. Το πράγμα ξεφεύγει από τα συνηθισμένα μοτίβα όταν αρχίζεις να ερμηνεύεις τα φυσικά φαινόμενα με "πιασάρικες" θεωρίες που σου μιλούν για παράλληλα σύμπαντα και έτερους εγώ σε παράλληλες χωροχρονικές instances.

Στις πρώτες συζητήσεις με άλλους φανατικούς θεο-σεβούμενους/φοβούμενους (τύφλα νά 'χει ο John Pilgrim {ο Γιάννης ο Προσκυνητής - τυχαίο - δεν νομίζω}του Punisher) ανθρώπους βλέπεις μια τάση για να αναγνωριστεί μια θρησκεία ως η "σωστή"/"αληθινή" και ως συνέπεια αυτής η εκμηδένηση των αλλόθρησκων. Ναι οκ υπάρχουν και κάποιες θρησκείες οι οποίες αναγνωρίζουν την ύπαρξη άλλων θρησκειών (βλέπε εβραική θρησκεία) αλλά το αποτέλεσμα είναι πάνω κάτω το ίδιο. Εδώ το ένα επιχείρημα που καταρίπτεται άμεσα είναι αυτό του "είμαστε περισσότεροι άρα είμαστε η αληθινή, η πραγματική θρησκεία". Το ότι το κάνουν όλοι (ή οι περισσότεροι) δεν είναι αναγκαία και ικανή συνθήκη για να αποφανθείς ότι η τάδε θρησκεία είναι η αληθινή. Μετά έχεις επιχειρήματα της μορφής μα εγώ, η ξαδέρφη, ο παππούς, η φίλη από το χωριό είδε το Χριστό, Βούδα, Αλλάχ ζωντανό μπροστά του/της. Και αυτό το επιχείρημα καταρρίπτεται σχετικά εύκολα, μη προσπαθώντας να πείσεις τον συνομιλητή ότι λέει ανοησίες αλλά δίνοντας του δίκιο ως προς το τι είδε (ή καλύτερα - τι ερμήνευσε πως είδε βάσει των αισθητηρίων του οργάνων). Εδώ εξηγείς ότι ο άνθρωπος έχει στη διάθεσή του συγκεκριμένα όργανα τα οποία είναι ευαίσθητα σε συγκεκριμένες αλλαγές, τα οποία του παράγουν το σύνθετο εφέ της αίσθησης. Αν τώρα ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει γαλουχηθεί ή πιστεύει σε ένα ή περισσότερους θεούς τότε είναι πολύ πιθανό σε συνθήκες άγχους, πίεσης ή εξαιρετικής συγκέντρωσης να "αισθανθεί" κάποια θεϊκή παρουσία. Αντίστοιχα δουλεύει ο εγκέφαλος και με τα όνειρα και συνήθως είναι το πρώτο πράγμα που μελετάται αν κάποιος εντοπίζει ψυχολογικά θέματα. Πολύ ωραία άρα δεν είναι τρελός, ή μάλλον αν μιλάει στον Θεό του δεν είναι τρελός, αν του απαντάει μπορεί και να έχουμε κάποιο θεματάκι.

Συζητώντας με τον εγκέφαλο του πυρήνα βλέπεις κάποιες ιδιαίτερες λεπτομέρειες/ερμηνείες για κάποιες θρησκείες και αμέσως πυροδοτούνται άλλες δικές σου αναμνήσεις/ιστορίες.

ΩΜ1: Η περίπτωση του προπατορικού αμαρτήματος στο χριστιανισμό. Από την εκκλησία ξέρουμε ότι όταν η Εύα "δάγκωσε" το μηλαράκι και γεύτηκε τον καρπό αυτομάτως βγήκαν από τον παράδεισο που ζούσαν αιώνια, ήρεμα και γαλήνια με τα άλλα ζώα και φυτά. Τι ήταν αυτό το μηλαράκι όμως; Μια εκδοχή σου λέει πως η γεύση του μήλου πρακτικά ήταν η συνειδητοποίηση του ότι είναι τρωτοί οι άνθρωποι και άρα η γνώση για το ενδεχόμενο του θανάτου. Οπότε δανειζόμενος λίγο εργαλεία από τη θεωρία συνόλων, το αντικείμενο που μέχρι πρότινος δεν είχε συνείδηση του θανάτου ανήκε στο σύνολο των αιώνιων όντων και με το που άλλαξε η ιδιότητά του αυτή αμέσως έπαψε να ανήκει στο σύνολο. Αυτό μας λέει ότι δεν έφυγαν απαραίτητα από τον φυσικό χώρο που βρίσκονταν οι πρωτόπλαστοι όπως αφήνει να υπονοηθεί η εκκλησία αλλά μπορεί και να συνεχίζουν να υπάρχουν στον ίδιο χώρο αλλάζοντας την αντίληψή τους για αυτόν. Και αν το θες και πιο μελό, ζούμε στον παράδεισο που ξε-χάσαμε.

ΩΜ2: Άδης και Περσεφόνη. Εδώ είχαμε χαρακτηριστική περίπτωση ερμηνείας φυσικών φαινομένων (των τεσσάρων εποχών ντε). Σου λέει ερωτεύτηκε ο Άδης την κόρη της Θεάς Δήμητρας και την έκλεψε, και τότε η Θεά της γονιμότητας ξέρανε όλη την πλάση. Έγινε η κλασσική συνθηκολόγηση που έπαιζε σαν σενάριο φουλ στην αρχαία Ελληνική μυθολογία και τσουπ νά σου έξι μήνες ανθοφορία και έξι μήνες που δαγκώνουμε ότι περισσεύει.

ΩΜ3: Κεφάλαιο Zeitgeist έι κέι έι το πνεύμα του χρόνου. Είχε παίξει πολύ όταν ήσουν στο πανεπιστήμιο αυτή η σειρά "ντοκιμαντέρ" της υπεραπλουστευμένης σχεδόν "Λιακοπουλικής" αλήθειας που σε μυούσε, εσένα απαίδευτε νου, στο μυστικιστικό κόσμο των θρησκειών και του ύπουλου οικονομικού συστήματος. Ακόμα και από αυτό το ντοκιμαντέρ όμως μπορείς να κρατήσεις κάποια στοιχεία για τις ομοιότητες των θρησκειών μεταξύ των, όπως την ερμηνεία των ίδιων τεσσάρων αστεριών σε αιγυπτιακές και χριστιανικές θρησκείες και ου το κάθε εξής.

ΩΜ4: Σε διάφορες θρησκείες υπάρχει συγκεκριμένη σημασία για αριθμούς και απ αυτό έχει παραχθεί αριθμολατρεία/φοβία. Βλέπε το πόσες μέρες μετά "θάνατον" έρχεται η ανάσταση. Ή βλέπε τους κινέζους οι οποίοι θεωρούν τον αριθμό τέσσερα ως ισοδύναμο του θανάτου (μπορεί να φταίει ότι είναι και ομόηχος με τη λέξη του θανάτου, εδώ μπορεί να είναι και μια ανάστροφη σχέση αίτιου-αιτιατού / αβγού-κότας δηλαδή). Είναι τόσο μεγάλη η πρόληψη εδώ που η εταιρεία Oneplus παρέλειψε εσκεμμένα να παράξει το μοντέλο Oneplus 4 και από το 3 πήγε απευθείας στο 5 στα smartphones που παράγει.

ΩΜ5: Γράφεις, ξεγράφεις πολλές μέρες αυτό το ρημάδι το άρθρο και αυτός ο αλήτης ο εγκέφαλος του πυρήνα σου στέλνει και ted βίντεο με έναν πραγματικό θεούλη ινδό ο οποίος σε μυεί σε μια σύνδεση των μυθολογιών πολλών διαφορετικών πολιτισμών. Σου εξηγεί τι είναι κόσμος από την οπτική της φυσικής οπτικής γωνίας σε αντίθεση με την προσωπική οπτική γωνία.

Καλά ως εδώ, έχεις πετάξει αρκετές άσχετες πληροφορίες αλλά τι άλλο κοινό βρίσκεις σε αυτούς που πραγματικά πιστεύουν σε μια ... ανώτερη αδυναμία (που λέει και ο εγκέφαλος); Βλέπεις ότι όλοι έχουν έναν είτε φυσικό, είτε ιδεατό κόσμο στον οποίο μπορούν να προσευχηθούν/συγκεντρωθούν, να ηρεμήσουν τον εγκέφαλό τους ή να το μεταφέρουν σε μια κατάσταση θρησκευτικής/νοητικής ανύψωσης κυνηγώντας την "θέωση" ή την αλήθεια.

Πόση εντύπωση σου είχε κάνει όταν ακούγωντας τους στίχους των Metallica - The house Jack Built συνειδητοποίησες ότι το κεφάλι στα αγγλικά μεταφράζεται στην λέξη temple, η οποία μεταφράζεται και ως ναός σε αρκετές θρησκείες. Άρα είναι σαν να λέμε ότι έχουμε έναν ναό πάνω μας μέσα μας όλη την ώρα. Είναι αυτό το εργαλείο που σου δίνει τη δυνατότητα να κάνεις άλλους ανθρώπους να πιστεύουν σε οποιαδήποτε θρησκεία ή ακόμα και στη δική σου δομημένη ιδέα της θρησκείας - ή να πιστέψουν σε εσένα. Πόσα σημεία λατρείας υπάρχουν (βλέπε ναούς σε διάφορα κομβικά σημεία, θιβετ, άγιον όρος, μαντεία κλπ) σαν φυσικά σημεία στο χάρτη μόνο και μόνο για να σηματοδοτούν σε ένα συγκεκριμένο σετ εγκεφάλων κάθε φορά το φυσικό σημείο του κόσμου στο οποίο μπορούν να "δουν" ανενόχλητοι μέσα τους ή τον θεό τους. Εξαιρετική εναλλακτική ιδέα ήταν και αυτή της σειράς και του βιβλίου American Gods στην οποία έβλεπες ότι συγκεκριμένοι άνθρωποι έπαιρναν θεικές δυνάμεις οι οποίες ενισχύονταν όσο περισσότεροι άνθρωποι πίστευαν σε αυτούς.

Αν μάλιστα θες και οδηγό για να το κάνεις θυμάσαι ότι είχες διαβάσει ένα καλοκαίρι πριν το Everything is Fucked του Mark Manson στο οποίο σου έλεγε βήμα-βήμα πως να φτιάξεις τη δικιά σου θρησκεία. Σκαλίζεις λίγο ακόμα την άμμο στο σκάμμα για πληροφορίες που να έχουν να κάνουν με το μυστήριο θέμα της θρησκείας. Θυμάσαι εκείνο το ντοκιμαντέρ Doing Time, Doing Vipassana στο οποίο έβλεπες ανθρώπους οι οποίοι ήταν φυλακισμένοι σε ένα συγκεκριμένο φυσικό κόσμο και κατάφερναν να βρουν ένα νόημα στη ζωή τους ή αν θες να δραπετεύσουν από τον φυσικό κόσμο ακολουθώντας κάποιες συγκεκριμένες τεχνικές διαλογισμού. Μιας και σκέφτεσαι ταινίες δεν μπορείς να ξεχάσεις την σκηνή από το Εξπρές του Μεσονυκτίου στην οποία ο ήρωας-φυλακισμένος κινείται ανάποδα στον θρησκευτικό κύκλο της προσευχής και γίνεται στόχος των φανατισμένων πιστών. Άλλο ένα μυστήριο ντοκιμαντέρ είναι αυτό της Samsara το οποίο παραήταν θρησκευτικό για τα γούστα σου αλλά είχε τόσο ωραίες εικόνες από όλο τον θρησκευτικό και μη κόσμο.

Έχεις κάνει λοιπόν το ταξίδι σου στους κόσμους των θρησκειών και το μόνο που σου μένει βαθιά μέσα σου είναι εκείνο το memento mori που ζητούσαν οι Ρωμαίοι από τους δούλους τους να τους υπενθυμίζουν συνέχεια για να μην χάσουν την επαφή με την πραγματικότητα και τους κυριεύσει η δύναμη και το status quo στο οποίο έφταναν μετά τις μάχες. Τελικά ίσως είναι αυτό που μας κάνει ανθρώπους, το να θυμόμαστε ότι είμαστε θνητοί και ίσως η ματαιοδοξία μας να μας θέλει να ζούμε για πάντα είτε στον φυσικό κόσμο είτε στις μνήμες των ανθρώπων (κοντινών δικών μας ή μη). Ίσως αυτό το "δεν έχεις τον θεό σου" να μην είναι απαραίτητα κακό τελικά, αρκεί να συνειδητοποιείς πλήρως το "τι ψυχή θα παραδώσεις"(μωρή).

Αναβολή και πέναλτι

2021-04-26T10:46:00.001+03:00

Αυτή τη βδομάδα τυχαίνει να πέσεις τρεις φορές πάνω στην ίδια έννοια στα Αγγλικά και στα Ελληνικά. Ψάχνεις, λοιπόν, και βρίσκεις τι στην ευχή είναι αυτή η δημιουργική αναβλητικότητα (productive procrastination) για την οποία μιλάνε όλοι. Σου λέει, μέχρι τώρα ήξερες ότι ο χρόνος σου είναι πεπερασμένος και ότι δεν μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα γι' αυτό πέρα από το αναβάλεις κάτι για να χωρέσει κάτι άλλο στο σφιχτό σου πρόγραμμα. Χαίρω πολύ Μπάμπης, ο ουρανός είναι γαλάζιος και ο Άρης είναι κόκκινος λες εδώ. Συνεχίζει λέγοντας ότι όταν το κάνεις συνειδητά και με σαφή στόχο τότε αυτή η αναβλητικότητα μεταλλάσσεται σε δημιουργική αναβλητικότητα.

Παράδειγμα των κλασσικών εικονογραφημένων είναι το να αναβάλεις μέρος μιας εργασίας που κάνεις εδώ και χρόνια για να μάθεις κάτι καινούριο. Τι γίνεται όμως με τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει αυτή σου η επιλογή; Αν έχεις πέναλτι για αυτή σου την αναβολή, πως αξιολογείς αν αξίζει πραγματικά να δώσεις τον χρόνο σου στο νέο το μη ορθόδοξο; Οπότε έρχεται το μεγαλύτερο θέμα της αναβολής και πέναλτι (κατά το ανατροπή και πέναλτι, πραγματικά πόσο μεγάλη σκουπιδιάρα υπάρχει στο ρετιρέ σου;). Το θέμα προκύπτει γιατί όταν δοκιμάζεις κάτι καινούριο δεν είναι σίγουρο ότι θα σου προσδώσει την αξία που αναμένεις οπότε εδώ έγκειται και η αμφιβολία σου να αναβάλεις ή αν θες να πεις όχι στην παλιά εργασία ώστε να δώσει χώρο στην καινούρια. Επιπλέον ίσως να μην μπορέσεις και να αξιο-λογήσεις κατάλληλα την νέα εργασία γιατί είναι εξαιρετικά δύσκολο, είναι σαν να φτιάχνεις ένα καινούριο προϊόν και να προσπαθείς να σκεφτείς ποια θα ήταν μια αποδεκτή τιμή από την αγορά. Οκ θα βάλεις το κόστος των πρώτων υλών, το κόστος της εργασίας αλλά πόση στην ευχή υπεραξία θα δώσεις σε αυτό το νέο προϊόν για να μην το πετάξει η αγορά; Εν προκειμένω η αγορά είναι ο μελλοντικός σου εαυτός, οι πρώτες ύλες είναι ο χρόνος σου και το κόστος της εργασίας είναι η αξία της θυσιαζόμενης παλιάς σου εργασίας.

Σκέφτεσαι τώρα, να κάνεις διάλειμμα από τη δουλειά και να διαβάζεις ένα βιβλίο ή να πηγαίνεις μια βόλτα με το ποδήλατο, ή να μαθαίνεις κάποιο νέο κόλπο στο Excel ή ... ή ... τόσες πολλές εναλλακτικές τόσος λίγος χρόνος (γάτος είσαι τό 'πιασες το μουσικό λογοπαίγνιο). Παίρνεις αξία από αυτό γιατί σε ηρεμεί ή σε γεμίζει αντίστοιχα και σου δίνει δύναμη και ενέργεια να εργαστείς απερίσπαστα στις παλιές σου εργασίες όταν θα ξανακαταπιαστείς μαζί τους. Κάτι δεν σου κάθεται καλά, όμως, νιώθεις σχεδόν ένοχος που θυσιάζεις τη δουλειά για κάτι το οποίο εκ πρώτης όψεως δεν έχει αξία (τουλάχιστον όχι άμεσα). Είναι αυτή η ενοχή όμως αποτέλεσμα πιθανού πέναλτι που μπορείς να έχεις στη δουλειά για αυτή σου την αναβολή ή είναι επειδή νιώθεις ότι ακόμα και πριν του διλήμματος της αναβολής δεν δούλευες στο 100% και είχες νεκρούς χρόνους ή χρόνους ονειροπόλησης μουδιασμένος μπροστά στην οθόνη σου; Μάλλον το δεύτερο, τα βρίσκεις με τον εαυτό σου και λες ένα ταφ λακ μάι ντίαρ φρέντ και κάνεις αυτό που ξέρεις να κάνεις καλά, το δικό σου (τύφλα νά 'χει ο Σινάτρα).

Διαβάζεις όμως λίγο παραπέρα και προσπαθείς να καταλάβεις με ποιο τρόπο μπορείς να αναβάλεις αποτελεσματικά. Εδώ σου λέει χαρτογραφείς σε επίπεδο μέρας, εβδομάδας ή και μήνα τις εργασίες που εκτελείς αλλά και το χρόνο που δαπανάς σε αυτές χωρίς να το καταλαβαίνεις. Αν πχ λιώνεις στο netflix κάθε δεύτερη μέρα για κανένα δίωρο, αυτό αμέσως-αμέσως σε απασχολεί 8 ώρες την εβδομάδα. 8 ώρες που θα μπορούσες να κάνεις κάτι άλλο ίσως πιο δραστήριο με τη ζωή σου. Σκέφτεσαι εδώ αν είναι λίγο αυτό το 8ωρο; Σίγουρα όχι γιατί με χοντρούς υπολογισμούς η μέρα αποτελείται από τρία 8ωρα, ένα για τον ύπνο ένα για την δουλειά (εδώ γελάμε) και ένα για όλα τα υπόλοιπα από τα οποία πρέπει να αφαιρέσεις και ένα σεβαστό κομμάτι χρόνου για τις βασικές βιοτικές λειτουργίες σου και την προετοιμασία αυτών.

Καταλαβαίνεις ότι πάλι και πάλι καταλήγεις στο ίδιο συμπέρασμα του να είσαι παρών στο τώρα συνειδητά και 100% ώστε να κρατάς το υποσυνείδητό σου όσο πιο ελεγχόμενο γίνεται, δεν είσαι δα και κανένας οδηγός της φόρμουλα ένα που πρέπει να αντιδράς βάσει του ενστίκτου σου γιατί ο χρόνος που κυνηγάς είναι απειροελάχιστα μικρός. Όλα τα υπόλοιπα είναι τεχνικές και λεπτομέρειες που όρισε κάποιος άλλος για εσένα γιατί του δούλεψαν και δούλεψαν και σε πολλούς ακόμα άλλους στους οποίους επικοινώνησε την ιδέα του. Θα δουλέψει όμως σε σένα; Μια (ή περισσότερες) δοκιμή θα σε πείσει.

Ταξιδεύοντας έξω από το κουτί

2021-04-19T11:14:00.003+03:00

Κοντεύει Πάσχα (πάλι) και δεν έχεις πάει πουθενά τον τελευταίο χρόνο. Ψάχνεις να βρεις δημιουργικούς τρόπους να ταξιδέψεις έστω νοητικά. Σε κάθε ευκαιρία ανοίγεις το google maps και αρχίζεις να φορτώνεις πόλεις ή προορισμούς τους οποίους διαβάζεις στις ειδήσεις ή σε άρθρα. Σήμερα όμως έχεις μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να ταξιδέψεις έξω από το κουτί, ή καλύτερα να δεις που ταξιδεύει ένα κουτί. Το κουτί αυτό είναι γύρω στα δύο κιλά κ κάτι ψιλά και αφορά σε μια ηλεκτρονική παραγγελία που έχεις κάνει. Ξεπερνάς τη πρώτη μίζερη σκέψη που κάνεις ότι μέχρι και τα κουτιά ταξιδεύουν περισσότερο από εσένα και προχωράς.

Πρώτος σταθμός, ή αλλιώς αφετηρία για αυτό σου το ταξίδι είναι το Basildon το οποίο μαθαίνεις ότι βρίσκεται 42 χλμ - ή αλλιώς περίπου έναν μαραθώνιο - ανατολικά του κεντρικού Λονδίνου. Προσπαθείς να καταλάβεις τι σημαίνει το όνομα και βλέπεις ότι είναι κάποιας σύνθετη ονομασία προσωπικού ονόματος και λόφου, σαν να λέμε Δημητρόλοφος. Διαβάζεις λίγο παρακάτω, ότι όταν δημιουργήθηκε η νέα πόλη του Basildon αυτή αποτέλεσε ένα ψηφοφορικό μέσο όρο αντιπροσωπευτικό των εκλογικών αποτελεσμάτων, τόσο αντιπροσωπευτικό μάλιστα που ο τυπικός μέσος ψηφοφόρος της εργατικής τάξης ονομαζόταν Basildon Man ή Essex Man. Μπαίνεις λίγο στο google maps να δεις που στην ευχή πέφτει αυτό το Μπέιζιλντον και βλέπεις και μερικές φωτογραφίες της περιοχής, αυτό το τυπικό καταπράσινο τοπίο της Αγγλίας. Βλέπεις επίσης και μια φωτογραφία με εφτά περίεργα ψηλόλιγνα ξύλινα τοτέμ. Ψάχνεις λίγο ακόμα και βρίσκεις ότι το 1381 υπήρξε μια εξέγερση των αγροτών ως προς τους φόρους, η οποία κατέληξε άδοξα για τους υποκινητές της εξέγερσης. Ο αρχηγός της εξέγερσης ήταν ο Wat Tyler, προς τιμήν του οποίου ο γλύπτης Robert Koenig έφτιαξε αυτές τις επτά συμβολικές ξύλινες φιγούρες. Κοιτάς τριγύρω στην περιοχή και καταλαβαίνεις ότι υπάρχει ένα ολόκληρο θεματικό πάρκο προς τιμήν του Wat Tyler.

Επόμενη στάση Άμστερνταμ, η οποία σου φαίνεται αρκετά γνωστή και αδιάφορη για να αναζητήσεις περισσότερο και προχωράς στην υποστάση του Venlo ή Φένλο, η οποία σου φαίνεται πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Διαβάζεις λίγο παρακάτω ότι είχαν εντοπιστεί ρωμαϊκά και κέλτικα νομίσματα στην περιοχή, γεγονός που υποστηρίζει την εικασία ότι μάλλον περνούσε από την περιοχή ο ρωμαϊκός δρόμος που συνέδεε το Maastricht (σου θυμίζει τίποτα αυτό το όνομα μικρέ μου ευρωπαΐε;) με το Γερμανικό Xanten το οποίο έχει μέχρι και ρωμαϊκό ανακατασκευασμένο αμφιθέατρο. Βλέπεις κάποια κτήρια όπως το Satdhuis και Romer τα οποία επιβίωσαν τον δεύτερο παγκόσμιο στην περιοχή και καθώς ψάχνεις για το πρώτο πέφτεις σε ένα πανέμορφο συνώνυμο κτήριο αυτή τη φορά στη Brugge του Βελγίου. Εδώ σου κάνουν εντύπωση κάποια αγάλματα τα οποία κοσμούν το εξωτερικό του κτηρίου. Κάτι σου θυμίζει όμως αυτή η πόλη, αρχίζεις και δονείς λίγο κάποια κοιμισμένα εγκεφαλικά σου κύτταρα και θυμάσαι ότι όταν είχες πάει στο Λουξεμβούργο με τη δουλειά, σου είχαν αναφέρει αυτή την πόλη ως την πιο όμορφη του Βελγίου για να πας για σου κου. Ψάχνεις λίγο ακόμα για τα πιο όμορφα μέρη στην περιοχή, λες και θα προγραμμάτιζες το ταξίδι σου εκεί και πέφτεις πάνω σε αυτόν τον οδηγό, όπου βλέπεις κάποιες μαγευτικές εικόνες κτηρίων δίπλα στη λίμνη Minnewater και κάποιες ακόμα πιο μαγευτικές εικόνες από βάφλες (αααχ αυτές οι βάφλες).

Μετά από αυτή τη σύντομη τυχαία ανακατεύθυνση ξαναγυρνάς στο Φένλο (όχι φελλό) και ψάχνεις στο google maps για καμία εικόνα από την περιοχή που να είναι κάπως ιδιαίτερη. Πέφτεις πάνω σε ένα μεταλλικό γλυπτό από το 2014 του Rick (όχι του φίλου του Morty) van Rijswick το οποίο ονομάζει Peaceful Warrior. Αυτό το άγαλμα, σου λέει, κρατάει μια τρίαινα στο δεξί χέρι του, της οποίας η κεφαλή στηρίζεται στο έδαφος και ισορροπεί το όλο γλυπτό. Το αριστερό χέρι, δε, είναι τεταμένο στην ευθεία σα να λέει ως εδώ και μη παρέκει. Διαβάζεις τι ήθελε να πει ο "ποιητής" με το συγκεκριμένο γλυπτό και βλέπεις ότι ο ειρηνικός αυτός πολεμιστής (κέλ - όχι ντεκαντάνς - κόντράστ) παλεύει για κάτι νέο, κάτι που όλοι γνωρίζουμε μέσα μας, παλεύει για αυτά που πρέπει να αλλάξουμε σε αυτόν τον όμορφο πλανήτη, παρωχημένα συστήματα τα οποία δεν είναι πια αποδοτικά.

Ξαναγυρνώντας πίσω στην πραγματικότητα και αφού σκουπίζεσαι από τα κατάλοιπα του ουράνιου τόξου που ξέρασε αυτός ο νοητικός μονόκερος νιώθεις εν μέρει ανανεωμένος από το ταξίδι σου στους τυχαίους προορισμούς και αναμένεις αυτό το πακέτο να κάνει μερικές ακόμα στάσεις που θα πυροδοτήσουν τα επόμενα ταξίδια σου έξω από το κουτί.

Η επιστροφή του master blaster

2021-04-11T10:28:00.000+03:00

Έχεις αρχίσει επιτέλους και παίρνεις μπροστά στην καινούρια σου δουλεία και έρχεται η ώρα που θες να κάνεις κάποια report. Κλασσικά εικονογραφημένα θα μου πεις, ανοίγεις excel και αρχίζεις να στήνεις την πληροφορία σου. Έλα μου όμως που από κάθε τμήμα / εργαλείο παίρνεις και διαφορετικό κομμάτι και δεν θες να πεθάνεις στο data entry. Θυμάσαι πως κάποτε είχες δουλέψει λίγο με power query και power pivot. Θυμάσαι πως ήταν διαφορετικά μεταξύ τους αλλά με κάποιο τρόπο (data model) συνδέονταν και πάντα τα μπέρδευες στις αναζητήσεις σου στο google. Οπότε, μετά από ένα δύο μάταια τηλεφωνήματα σε φίλους οι οποίοι δουλεύουν το power bi καθημερινά και θα μπορούσαν να σου δώσουν μια δυο ιδέες για το πως να δομήσεις την αναφορά σου, καταλήγεις στον παλιό πατροπαράδοτο αλάνθαστο τρόπο επίλυσης γρίφων - το κάνεις μόνος σου.

Για αρχή ενεργοποιείς το power pivot στο excel του pc σου στη δουλειά κάπως έτσι αν και εν τέλει τη δουλειά την κάνεις από το power query χωρίς να χρειαστεί να στήσεις ένα data model με one to many συνδέσεις από τον έναν πίνακα στον άλλο. Στη συνέχεια σκέφτεσαι ότι θα μπορούσες να τραβάς την πληροφορία που θες από το redmine απευθείας αλλά δεν ήθελες να αποθηκεύσεις τον προσωπικό σου κωδικό στο excel. Καταλήγεις να κάνεις export σε csv από το redmine όλη την πληροφορία που θα χρειαστείς. Θυμάσαι σε αυτή τη φάση ότι για κάποιο μυστήριο λόγω αν δεν έχεις ρυθμισμένο στην Ελληνική το μενού του redmine δεν εμφανίζονται σωστά οι Ελληνικοί χαρακτήρες στο export. Ειλικρινά απορείς ποιος χρησιμοποιεί το redmine στα Ελληνικά και πως στην ευχή κάνει αναζήτηση για κάποιο bug/απορία στο google όταν το χρειαστεί αργότερα ώστε να βρει μια σοβαρή λίστα αποτελεσμάτων. Το ξεπερνάς με workaround γιατί δεν έχουμε την τελευταία έκδοση που να συμπεριλαμβάνει αυτό το feature της redmine και αρχίζεις να αλλάζεις από Αγγλικά σε Ελληνικά και τούμπαλιν όποτε χρειάζεται να κάνεις εξαγωγή κάποιων csv.

Προχωράμε, έρχεται η ώρα (όχι που πληρώνουμε) που θα χρειαστεί να φτιάξεις τους πίνακές σου από την αρχή. Έχεις κάνει όμως ήδη τόση δουλειά στις συναντήσεις σου με άλλους συναδέλφους. Παίρνεις λοιπόν τον πίνακα που στις γραμμές του έχει τίτλους εργασιών, στις κολώνες του έχει τίτλους θέσεων και στο κυρίως περιεχόμενό του έχει τιμές DRASCI και λες ωραία τι έχουμε έδω; Έχουμε μια μορφή χεράτου Pivot και αν θα ήθελες να απομονώνεις υποσύνολα πίνακα θα χρειαστεί είτε να φτιάξεις τους υποπίνακες στο χέρι, είτε να φιλτράρεις τον παρόντα πίνακα είτε να σκεφτείς κάτι πιο έξυπνο. Ψάχνεις λοιπόν και βρίσκεις τρόπο για να κάνεις unpivot τα δεδομένα αυτά κάπως έτσι. Τι έφτιαξες τώρα; Έφτιαξες έναν πίνακα ο οποίος αντί να έχει τριανταφεύγα στήλες έχει τρεις (εργασία, τίτλος, DRASCI) και απλά επεκτάθηκαν οι γραμμές επαναλαμβάνοντας όσες φορές χρειάζεται τις κοινές τιμές στις πρώτες δύο κολώνες. Μάλιστα, όλα αυτά τα έκανες χωρίς να κάνεις λάθος χεράτα και το έκανες συστημικά σε δύο λεπτά. Δεν ξεχνάς ότι αυτό το εργαλείο δεν είναι τόσο χρήσιμο για μικρές βάσεις δεδομένων αλλά ακολουθώντας τις καλές πρακτικές δεν φορτώνεις τα δεδομένα σε κάποιο excel-ό-φυλλο αλλά τα κρατάς μόνο σαν connection για να είναι πιο γρήγορη η φόρτωση του αρχείου.

Δεν σου φτάνει όμως μόνο αυτό θες να συνδέσεις και άλλους πίνακες σε αυτόν τον master (όχι blaster) πίνακα ώστε να μπορείς να κάνεις έξυπνες ερωτήσεις (query) και να παίρνεις τα υπο-σετ δεδομένων που σε ενδιαφέρουν. Ωραία λες, πως διάολο το έκανα αυτό πριν 6 χρόνια; Ανάλογα την έκδοση του excel σου είχες και άλλο τρόπο αλλά από το '16 και μετά (εδώ έχεις ένα λόξιγγα με το '50-'60 και μετά) κάνεις ένα ωραιότατο merge στους πίνακές σου από το data > get & transform > new query > merge queries και αρχίζεις και συνδέεις με left outer join τον Master πίνακά σου με τους ενδιάμεσους που φέρνουν κάποια ακόμα πληροφορία στο παιχνίδι. Κοντοστέκεσαι καταλαβαίνεις τι κάνει ακριβώς το left outer join και λες αυτό κάτι μου θυμίζει. Ψάχνεις λίγο ακόμα και ναι πέφτεις πάνω σε αλγεβρικές δομές που είχες κάνει κάποτε στο πρώτο σου πτυχίο, ένα δάκρυ κυλαει και αναφωνείς σαν άλλος τζιμάκος κουφάλα δημιουργέ τα πάντα εν σοφία εποίησες.

Φτάνεις σε ένα σημείο που θες να προσθέσεις αυτόματα δυναμικούς συνδέσμους για τα issues του redmine που έχεις εντοπίσει ως σχετικά αλλά ανακαλύπτεις ότι στο power query δεν υπάρχει δυνατότητα με απλό τρόπο να δημιουργήσεις hyperlink όπως τα θες. Λες ένα challenge accepted και μετά από ένα δύο μαιμουδιάρικες κινήσεις η δουλειά έχει ολοκληρωθεί. Τώρα πλέον μπορείς να φτιάχνεις sub-report όποτε το επιθυμείς με clickable links και το βασικότερο όποτε ανανεώνεις τα csv exports σου από το redmine στον φάκελο που διαβάζει αυτό το excel, θα έχεις με το πάτημα τριών πλήκτρων (ctrl+alt+f5) την πληροφορία που θες, όπως την θες με την σειρά που τη θες.

Κύκλοι, τούβλα και αναζήτηση νέων ορίων

2021-04-05T00:23:00.004+03:00

Το πρώτο τρίμηνο του '21 έχει πάει αρκετά καλά αθλητικά και αν δεν σου τα λέει στραβά το strava σου έφτασες επιτέλους στο ίδιο fitness level που ήσουν πριν δύο χρόνια, την καλύτερη φυσική σου κατάσταση ever δηλαδή. Έναν ακόμα χρόνο να σου έπαιρνε και θα σιγοτραγουδούσες στον εαυτό σου το θές να με φτάσεις όμως είσ' εκεί που ήμουνα πριν τρία χρόνια που έλεγαν και οι txc.

Ναι οκ, αλλά και τι έγινε, έχεις ξαναφτάσει σε αυτό το επίπεδο, τρέχεις από το ΄16 δεν είναι ότι θα αλλάξει κάτι ριζικά, άντε να γίνεις λίγο ακόμα καλύτερος τεχνικά ή λίγο πιο γρήγορος. Και εδώ είναι κυριολεκτικά σαν να ακούς την αδερφή σου να σου λέει να μην γίνεσαι μηδενιστής με τα επιτεύγματά σου για μια ακόμη φορά. Τι να κάνεις όμως που σε καβαλάει ο διάολος και θες να προκαλέσεις κι άλλο τον εαυτό σου και όχι απαραίτητα μόνο στο τρέξιμο; Το θέμα σου δηλαδή δεν είναι ο μηδενισμός, είναι το ότι πλήττεις εύκολα, είναι η αίσθηση της νέας πρόκλησης, το να τραβήξεις τον εαυτό σου σε ένα νέο επίπεδο, κυρίως πόνου και ιδρώτα ... γιατί τι είναι ο πόνος άλλωστε παρά μια τελική υπενθύμιση ότι είσαι ζωντανός. (τσίζι μπατ ρίαλ)

Τι έκανες λοιπόν γι αυτό; Ότι κάνει κάποιος όταν δοκιμάζει καινούριους τομείς, μεγάλες ανόητες κινήσεις. Μετά από άπειρες ώρες συζητήσεων, αναζητήσεων, συγκρίσεων και οδηγιών από τον φίλο σου τον (σούπερ) Μάριο καταφέρνεις να αγοράσεις ή μάλλον να προγραμματίσεις να αγοράσεις (αν όλα πάνε καλά) το κατάλληλο - ελαφρώς ακριβό - δίτροχο μηχανισμό βασανιστηρίων την ερχόμενη εβδομάδα. Ω ναι, πιθανότατα θα αποκτήσεις μια κούρσα, ένα όχημα που θα σε φέρει ένα βήμα πιο κοντά στην τρέλα και ένα ακόμα πιο κοντά σε μελλοντικά τρίαθλα. Καλά εντάξει ας ηρεμήσεις λίγο, το πιθανότερο είναι να κάνεις βόλτες όπου σε βγάλει ο δρόμος και σιγούλια σιγούλια να γίνεις στοιχειωδώς καλός στην ποδηλασία ώστε να ξεκινήσεις τα τούβλα (bricks) πιο συστηματικά και να μπορέσεις να πας ποδηλατάδες με τον Μάριο. Ένα βήμα τη φορά όμως, πρώτα θα χρειαστεί να γίνεις καλός στο ποδήλατο και έπειτα να προσπαθήσεις να μην πνιγείς στο τρίτο κομμάτι των τριάθλων αν πούμε ότι θα φτάσεις κάποια στιγμή και σε αυτό το επίπεδο.

Ένα καινούριο κομμάτι τρέλας ξεκινάει, αυτή την τρέλα που ένιωθες σε κάθε σου βήμα στον πρώτο σου μαραθώνιο. Παρότι είχες κάνει μια στοιχειώδη προπόνηση, δεν ήξερες το δρόμο, τις ανηφόρες, την κούραση, τα μπινελίκια, τη χαρά, και τη λύτρωση στο τέλος του αγώνα δηλαδή σε ένα βαθμό δεν ήξερες τον εαυτό σου ή μάλλον το πως αντιδράς σε συγκεκριμένα στίμιουλάι. Αυτή τη φορά θα προσπαθήσεις να κάνεις την απαραίτητη έρευνά σου (για την ακρίβεια την έχεις ξεκινήσει ήδη) ώστε να μην τραυματιστείς κυνηγώντας την νέα σου τρέλα.

Στην επέκταση της ζώνης άνεσής σου λοιπόν, στους νέους κύκλους (όχι αυτούς) τρέλας και στους άπειρους παραλληλισμούς των αθλητικών σου δραστηριοτήτων στους υπόλοιπους τομείς της ζωής σου.

Ηχητικό background τίτλων τέλους (ή αρχής, όπως το πάρει κανείς) από τις αγαπημένες βασίλισσες

Ζαριές στρεσαρισμένων αγγουριών

2021-03-28T19:00:00.002+03:00

Συζητάς με φίλους και γνωστούς και καταλήγεις ξανά και ξανά εδώ και έναν χρόνο στις ίδιες φράσεις, "η καραντίνα με έχει κάνει να νιώθω στεναχωρημένος/η", "μου λείπει η προσωπική επαφή", "δεν μπορώ να πάω ένα ταξίδι", "δεν μπορώ να δω τους ανθρώπους που θέλω", δεν δεν δεν. Σε προβληματίζει πολύ αυτή η περιγραφή γιατί κοιτάζοντας τη δική σου πραγματικότητα, με τις προβολές των κοινωνικών άστρων στον προσωπικό σου ουράνιο θόλο, τα πράγματα είναι τουλάχιστον καλά - αν όχι - καλύτερα/σταθερότερα από ποτέ. Αυτό σου τον προβληματισμό τον εξωτερικεύεις και στους άλλους και νιώθεις από τις αντιδράσεις τους σαν μάγισσα στα 1700 έτοιμη για πυρά. Προσπαθείς να τις ερμηνεύσεις ώστε να κατανοήσεις και την άλλη πλευρά του νομίσματος, όχι για να πεις ποιος έχει δίκιο (προφανώς όλοι έχουν δίκιο για το πως νιώθουν) αλλά για να καταλάβεις τι διάολο συμβαίνει.

Γίνεσαι μηδενιστής συναισθημάτων για ακόμα μια φορά και λες ότι φίλε μου τα συναισθήματα που νιώθεις δεν είναι τίποτε άλλο από το τρέχον μιξ ορμονών στο δοχείο που λέγεται ανθρώπινο σώμα. Έλεγξε συνειδητά αυτό που μεταβάλλει το μιξ και θα ελέγχεις (θες όμως;) τον εαυτό σου (τουλάχιστον τις περισσότερες μέρες - χωρίς βαρβιτουρικά). Σου άρεσε πάρα πολύ και μια ατάκα που έλεγε ότι οι άνθρωποι (75%) συγκρινόμενοι με τα αγγούρια (80%) ως προς το ποσοστό νερού από το οποίο είναι κατασκευασμένοι δεν είναι τίποτα άλλο από αγγούρια με άγχος. Παρατηρώντας το αποτέλεσμα αυτού του μίξ χημικών ουσιών (τα συναισθήματα) προσπαθούμε μέσα από το ίδιο παρατηρούμενο σώμα να αλλάξουμε την κατάστασή του. Φαίνεται λίγο δύσκολο έως ακατόρθωτο θα πεις αν δεν απομονώσεις κάποια εργαλεία τα οποία να δουλεύουν έξω από το σύστημα και να το σταθεροποιούν όταν απαιτείται. Είναι σαν να θες να αλλάξεις σκασμένο λάστιχο στο ποδήλατό σου εν κινήσει, γίνεται μεν, αλλά είναι δύσκολο δε, ειδικά αν δεν έχεις σχεδιάσει πριν σκάσει το λάστιχο το πλάνο και τα εργαλεία που θα πρέπει να έχεις μαζί σου όταν έρθει αυτή η "συμφορά". Από την άλλη αν στήσεις τις εν λόγω δικλείδες ασφαλείας έρχεται η ερώτηση της αντίπερα όχθης "ζεις πραγματικά ή ζεις σε ένα κουτάκι που σχεδίασες παλιότερα". Εδώ λες στον εαυτό σου ότι όλη σου τη ζωή ζεις σε ένα προσχεδιασμένο περιβάλλον. Γιατί σου φαίνεται περίεργο τώρα που παίρνεις εσύ τα ινία του σχεδιασμού και φαίνεται να ορίζεις εσύ την ελευθερία σου; Σου απαντούν οι φίλοι σου, μα δεν έχω εγώ πρακτικά την ελευθερία μου, μου ορίζουν τι να κάνω κλπ κλπ κλπ. Αν το καλοσκεφτείς ποτέ δεν είχες την απόλυτη ελευθερία απλά είχες λίγη περισσότερη ελευθερία σε σχέση με πρίν αλλά αν το σκεφτείς ακόμη παραπέρα πάντα έχεις την απόλυτη ελευθερία όσο έχεις τα λογικά σου γιατί μπορείς να ταξιδεύεις σε σκέψεις και ιδέες όποτε και όπου θες. Το καλύτερό σου παράδειγμα είναι ο αετοστέφανος που κυριολεκτικά δεν είχε καμία ελευθερία επί του φυσικού του σώματος και αναγκάστηκε να βουτήξει μέσα του και να παράξει μια από τις πιο γνωστές θεωρίες για το σύμπαν.

Οκ καλά τα έχεις βρει με τον εαυτό σου (;), αλλά έρχονται αυτοί οι τρίβολοι και σε ρωτάνε - "είσαι όμως πραγματικά πιο χαρούμενος στο κουτάκι ασφαλειών που έχεις σχεδιάσεις από ότι αν ζούσες έξω από το κουτάκι και πιθανότατα μιζέριαζες" ή "είσαι πιο χαρούμενος από τον αντίστοιχο ενήλικα του '80" ή "Τι θα γίνει αν χτυπήσει ο ιός κάποιο συγγενικό σου πρόσωπο"; Η απάντησή σου είναι ένα αυτόματο ναι ενώ των φίλων σου είναι "ένα ξεκάθαρο ίσως, ένα βέβαιο μπορεί" όπως πολύ πετυχημένα λέει και ο μπλε "εγκέφαλος" της παρέας. Το μόνο που σε προβληματίζει έντονα και ξέρεις ότι δεν θα μπορέσει να το χειριστεί το σύστημά σου είναι το να χάσεις κάποιον δικό σου. Εδώ πιάνεις τον εαυτό σου να εμφανίζει τα πρώτα συναισθήματα τα οποία θα χρειαστείς να βιώσεις ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να διαλυθεί το σύστημά σου. Παρατηρείς δηλαδή ότι όσο η απειλή είναι πέρα από το κουτί σου δεν νιώθεις. Τι κι αν πεθαίνει τόσος κόσμος, τι κι αν παλιότερα άκουγες μηνύματα της μορφής πεθαίνουν παιδάκια στη Μπιάφρα, εσύ είσαι ένα μηχανικά ψυχρό αυτόματο δοχείο με το καλορυθμισμένο του μιξ ορμονών, φυσικής ντόπας κλπ συστατικών; Σκέφτεσαι αν είναι "τίμιο" ή "ανθρώπινο" αυτό, αλλά ποτέ δεν ήσουν τόσο ευαίσθητος για τους άλλους ή μήπως ήσουν; Κάποτε - όχι στο τέξας - ήσουν από τα παιδιά που θα έκλαιγαν για ανόητους λόγους όταν πχ σου έπεφτε η κιμωλία ενώ ήσουν στον πίνακα και στον πανικό σου δεν την έβρισκες ή γιατί έκανες κάποιο κοινό λάθος που ήταν στο μυαλό σου ασυγχώρητο. Με τον καιρό όμως ισορρόπησες αυτό το μιξ συναισθημάτων σε σημείο που σχεδόν το είχες καταστείλει και προσπάθησες και πάλι να το απελευθερώσεις για να γίνεις άνθρωπος. Κόουπινγκ μέκανιζμ at its best my friend. Καλό ή κακό - παίζεται, αναγκαίο για τη διαβίωση - απολύτως, συντηρήσιμο - όσο υπάρχουν έκρυθμες μεταβολές σίγουρα, ηθικό ή ανήθικο - σχετικό, ανθρώπινο ή σποκικό - σχετικό.

Ξαναγυρνάς στους άλλους και αναρωτιέσαι, μήπως δεν έχουν ζήσει κάποιο τραύμα που να τους έχει ταράξει το μιξ τους στο παρελθόν και δεν αρκετά ώριμοι - ή καλύτερα - έμπειροι για να αντιμετωπίσουν μια νέα περιοριστική κατάσταση; Μα πως γίνεται αυτό αναρωτιέσαι; Ήδη έχουν ζήσει (και συνεχίζουν και ζουν) μια οικονομική κρίση την οποία κατάφεραν και την ενσωμάτωσαν στην καθημερινότητά τους και έμαθαν να ζουν με αυτή. Ήδη κάποιοι από αυτούς έχουν απωλέσει κοντινά τους πρόσωπα ή έχουν βρεθεί σε ακραίες καταστάσεις στον κοντινό τους κύκλο. Πως γένιν ατό που έλεγε και ο Πάτρικ; Πως γίνεται δηλαδή να μην μπορούν να μιμηθούν την συμπεριφορά τους από ένα άλλο παραπλήσιο "πρόβλημα" σε αυτό το νέο κόβιντ-γρίφο; Τι κάνει αυτή την ακραία κατάσταση να διαφοροποιείται τόσο πολύ από άλλες; Καταλήγεις ότι η απάντηση είναι μάλλον στην μη-ετοιμότητα του κάθε ενός και όχι τόσο στην έλλειψη κάλυψης κάποιων συγκεκριμένων αναγκών. Αναρωτιέσαι ποιος ζει περισσότερο στο παρόν (τη μόνη χρονική στιγμή που μπορούμε να ζήσουμε), εσύ ή οι τριγύρω σου; Μάλλον οι φίλοι και γνωστοί που παρατηρείς αρχικά θεωρούν βιωτικές ανάγκες την φυσική επικοινωνία με άλλους ανθρώπους, την επαφή σε τέτοιο βαθμό που μπορεί να την αξιολογούν και πάνω από την τροφή ή το νερό αλλά ίσως στην πραγματικότητα δεν έχουν ολοκληρώσει την επαναξιολόγηση των αναγκών τους βάσει των "νέων" δεδομένων. Είναι σαν αυτή την αντίσταση στην οργανωσιακή αλλαγή που σου περιγράφανε και στο μεταπτυχιακό. Το μόνο που έπρεπε να κάνεις είναι να αναλύσεις το σύστημά σου στις μεταβλητές του ζαριού (DICE - Duration, Integrity, Commitment, Effort) και να δεις "που πονάς" και να το φτιάξεις.

Συνεχίζεις να είσαι σχεδόν ρομαντικά αισιόδοξος - ή να εθελοτυφλείς όπως σου λένε - και πιστεύεις ότι η προβληματική αυτή κατάσταση είναι πρώτης τάξεως ευκαιρία (τίποτα χαμένο από το management πραγματικά) για μια εκ βάθρων αλλαγή και ανακατασκευή, ιδίως τώρα που έχεις το πολυτιμότερο αγαθό όλων - τον χρόνο. Χρόνο που εξοικονόμησες από μεταφορές, χρόνο που εξοικονόμησες από φυσική παρουσία σε ψώνια κλπ, χρόνο που δυστυχώς δεν μπορείς να διαθέσεις σε πάρτυ, μαζώξεις, σινεμά, θέατρα, ταξίδια. Και όχι δεν ακούς το δουλεύω πιο πολύ (παρότι είναι αλήθεια για πολλούς) και δεν έχω χρόνο (ειδικά αυτό σε εξοργίζει γιατί σου θυμίζει τον εαυτό σου όταν δεν αποφασίζεις να ορίσεις στον εαυτό σου τι ακριβώς θα κάνει με τον χρόνο του) γιατί πολύ απλά η ζυγαρία του χρόνου είναι υπέρ σου όταν το μετρήσεις και το συνειδητοποιήσεις. Προκαλείς όποιον/α είναι κοντά σου να μπει στο ρόλο του Μάκη Τσετσένογλου και με τη βοήθεια του Ηλία του (τα κόουπινγκ μεκζ ντε) να ισοπεδώσει τις καλές-κακές του συνήθειες και να φτιάξει μόνος/η του/της ένα πιο σταθερό σύστημα αντιμετώπισης των στενάχωρων πληροφοριών που τον πυροβολούν καθημερινά. Οι απαντήσεις ποικίλουν από το "αυτό που περιγράφεις είναι ουτοπικό" μέχρι το "κόψε τα ναρκωτικά" αλλά όπως έχεις προσχεδιαστεί εξ ονόματος και ορισμού, βαφτισμένος Χαράλαμπος γαρ, το μόνο που έχεις φτιαχτεί να κάνεις είναι να λάμπεις από χαρά ό,τι και αν συμβαίνει στον περιβάλλοντα χώρο σου.

Ψύχραιμα και όχι ψυχρά ξεσκονίζεσαι χαμογελώντας από τη σημερινή σου βουτιά στο σκάμμα ψυχολογικά έτοιμος να δουλέψεις ένα εξαωράκι (νοτ) ώστε να τελειώσεις αυτό το εργασιακό τασκ που σε ένα βαθμό αναβάλλεις εδώ και μερικές εβδομάδες (καμία έκπληξη {ατυχής ηχητικός συνειρμός} είσαι και εσύ αναβλητικός, δεν είσαι αυτή η καλοκουρδισμένη μηχανή που πιστεύουν - σε ένα βαθμό - οι άλλοι ότι είσαι) και σε "εμποδίζει" από το να κάνεις αυτό/ά που θέλεις περισσότερο, γιατί δεσμεύεις χρόνο στην άσκοπη αναμονή του πρώτου.

Χρόνος αυστηρώς ακατάλληλος - μέρος τέταρτο - άουτρο

2021-03-22T22:13:00.003+02:00

Πέρασε και αυτό το Σάββατο, μια ακόμη μέρα σε αυτή τη μια ντουζίνα χιλιάδες και κάτι που έχεις ζήσει (για την ακρίβεια 12.421 την ώρα που γράφεις αυτό το άρθρο, καρκινικό νούμερο διάολε). Τι διαφορετικό είχε αυτό το Σάββατο όμως; Είχες γενέθλια, κλείνοντας ακόμη ένα χρόνο περιπλάνησης, σε αυτό το μπλε-πράσινο διαστημόπλοιο. Έχεις ζήσει ήδη τριάντα τέσσερα συναπτά έτη ή για να το θέσεις αλλιώς έκλεισες ένα ακόμα κεφάλαιο, εκείνο με τον αριθμό XXXIV (όχι των air jordan μην μου μπερδεύεσαι), αυτής της αυστηρά ακατάλληλης δεκαετίας. Πόσα πράγματα έχεις μάθει μέχρι στιγμής και πόσα θες και θα μάθεις ακόμα; Πόση ζωή έχεις μοιράσει απλόχερα στους γύρω σου και πόση ακόμα ζωή έχεις εισπράξει;

Ξαναπιάνοντας αυτό το συναισθηματικό ρούλε-κούστα (σε άπταιστα νιουκαστλ-ιανά από τον Μήτσο Αυτοκίνητοο) αρχίζεις και μετράς ψυχρά και κυνικά, το πόσο περισσότερο κατάφερες να ζήσεις από πόσους άλλους. Ξαναβουτάς στις ιατρικές στατιστικές της eurostat και του cdc και παίζεις με ανείπωτη χαρά στο κατά τα άλλα κατάμαυρο excel σου. Βλέπεις ότι ήσουν στους τυχερούς τρεις στους πέντε που δεν είχαν κάποιο ατύχημα οποιασδήποτε φύσεως. Ήσουν επίσης στους τυχερούς οκτώμιση στους δέκα που δεν αποφάσισαν να τα τινάξουν όλα στον αέρα - κυριολεκτικά - ή στους εννιά στους δέκα που δεν σταμάτησε η καρδιά τους να χτυπά (ξεκάθαρη νίκη κόντρα στην αγάπη σου τη χοληστερίνη). Προχωράς στο επόμενο τετράγωνο του παιχνιδιού της ζωής νιώθωντας ήδη νικητής και αρχίζεις να επανέρχεσαι στην πραγματικότητα.

Τι είχε στο κουτί της αυτή η πραγματικότητα για σένα φέτος; Λίγο απ όλα θα μου πεις. Λίγο χαρά, λίγο λύπη, λίγες επιτυχίες, λίγες αλλαγές... Είχες όμως και πολύ εσωτερική ανασκόπηση και όχι μόνο λόγω κόβιντ, είχες πολύ αυτομόρφωση, είχες βαθιές συζητήσεις με φίλους, είχες και πάλι πολύ αναβλητικότητα και μια μπετωμένα σταθερή ρουτίνα (με την καλή έννοια). Ναι, πάλι δεν κατάφερες να μειώσεις αυτό το διαολάκι που σου έλεγε να κάνεις τα λάθος πράγματα τη λάθος στιγμή αφήνοντάς σε κουρασμένο για να κάνεις τα "ουσιώδη" στην ώρα τους, καταλήγοντας να μπαίνεις σε ένα λυτρωτικό overdrive από maximum effort που έλεγε και ο deadpool. Παρατηρείς τον εαυτό σου να ολοκληρώνει εργασίες μετά το πέρας των αθάνατων γραμμών τους χωρίς την παραμικρή τύψη ex post. Γιατί ex ante είχες δικάσει τον εαυτό σου χίλιες φορές βρίσκοντάς σε να αναρωτιέσαι πόσο μπορεί να αυτοταλαιπωρείσαι και τι μπορεί να πηγαίνει τόσο στραβά στο κεφάλι σου. Το βλέπεις θετικά παρ' όλ' αυτά και θυμάσαι ένα ρητό του Βασιλάκη Πόρτα που έλεγε ότι εκείνος πάντα διαλέγει ένα οκνηρό άτομο να κάνει μια δύσκολη δουλειά γιατί αυτός ο άνθρωπος πάντα θα βρίσκει τον πιο εύκολο τρόπο να την φέρει σε πέρας. Περνούν, επίσης, σκέψεις από το μυαλό σου μήπως το κάνεις υποσυνείδητα σε ένα βαθμό για να δυσκολέψεις χρονικά την άσκηση γιατί πλήττεις από το triviality του task.

Στο κιού ένα της νέας χρονιάς βρίσκεις τον εαυτό σου να είναι αρκετά παραγωγικός, όπως λέει και το ρολόι σου, τρέχοντας κατά μέσο όρο τρεις φορές την εβδομάδα για πάνω από 20 χιλιόμετρα χωρίς κανένα σοβαρό τραυματισμό. Άρχισες να δυναμώνεις και αναθεώρησες τον τρόπο που έτρεχες διαβάζοντας βιβλία ή βλέποντας βίντεο στο σωλήνα. Έχεις κλείσει ένα τετράμηνο που τα λες με τον εαυτό σου στο σκάμμα και παραδόξως δεν το έχεις εγκαταλείψει. Προσπαθείς να σταθεροποιήσεις την προσπάθεια που απαιτεί το εργασιακό σου περιβάλλον. Νιώθεις ότι είσαι αργός και σχεδόν αδρανής αλλά προσπαθείς συνειδητά να μην την πατήσεις όπως άλλες φορές, πέφτοντας με τα μούτρα στη δουλειά, χωρίς να υπάρχει αύριο, καταλήγοντας να σου αναθέτουν ό,τι άλυτο υπάρχει στον χάρτη και μακροπρόθεσμα απο-ρυθμίζοντας ομάδες ανθρώπων που μπορεί και να δούλευαν καλύτερα σαν μονάδες πριν την εμφάνισή σου. Χαίρεσαι γιατί και πάλι έχεις το χρόνο και την πολυτέλεια να "ψαχτείς" όπως παλιά σε θέματα οργάνωσης (στα ΩΜ να μην ξεχάσω το αρθράκι του ΜΙΤ για την επίλυση προβλημάτων συνεργασίας) και της παλιάς σου αγαπημένης των μαθηματικών.

Ξαναγυρνάς το χρόνο πίσω και βλέπεις ότι όλο και περισσότεροι φίλοι και γνωστοί έκαναν παιδιά - δηλαδή κάπου ώπα δείτε και λίγο netflix στην καραντίνα πήξαμε στους κορωνο-υιούς και τις κορωνο-κόρες - και αναρωτιέσαι κάτι αντίστοιχο με το "εγώ πότε θα γίνω μάνα" και τα ανελαστικά deadlines που είχες θέσει στον εαυτό σου αρκετά χρόνια πριν για τα λογικά πλαίσια γάμου και αναπαραγωγής. Λες και πάλι ένα άει κι εσύ κι ο γρύλος σου και ετοιμάζεσαι ψύχραιμα και ήρεμα να ξαναβουτήξεις στη ζούγκλα με τους περίεργους που λέει και ένας φίλος σου. Ξεσκονίζεσαι από τις άτακτες σκέψεις σου ακούγοντας ένα δισκάκι του αγαπημένου σου πρίγκιπα μένοντας να ψιθυρίζεις ... "άντε ... και καλή τύχη μάγκες".

Συναισθηματικοί μασκαράδες

2021-03-15T13:04:00.007+02:00

Αν και θα περίμενες, το σημερινό σου παιχνίδι στο σκάμμα λόγω τίτλου, να αφορά covid και λοιπά επίκαιρα θέματα όπως οι απόκριες ( οι ποιες; ), αντιλαμβάνεσαι ότι αυτή τη βδομάδα σε απασχολεί κάτι διαχρονικό, το θέμα των σχέσεων. Αφορμή, ένα αίτημα αδερφικού σου φίλου την περασμένη Πέμπτη που σου ζητά πνευματικό καταφύγιο γιατί βιώνει κάποια ακραία κρίση στη σχέση του και λόγω της συγκατοίκισης δεν έχει άλλο τρόπο άμεσης διαφυγής. Αφού ξεπερνάς το σοκ της είδησης, κυρίως γιατί δεν θα πίστευες ούτε στο χειρότερό σου εφιάλτη πως ένα τόσο ταιριαστό ζευγάρι υπήρχε πιθανότητα να ζήσει μια τέτοια κρίση, αποφασίζεις άμεσα να αποδεχτείς το αίτημα και να προσφέρεις όποια βοήθεια μπορείς.

Συζήτηση με τη συζήτηση ανακαλύπτεις ότι το "τα εν οίκω μη εν δήμω" συνεχίζει και εφαρμόζεται κατά κόρον ακόμα και σε συνομίληκους με εσένα ανθρώπους και δεν έχεις καμία εικόνα για το τι γίνεται κυριολεκτικά στη διπλανή πόρτα. Στην προσπάθειά σου να προσφέρεις μια λογική βάση στον παραλογισμό του φίλου σου, ώστε να ηρεμήσει ο εγκέφαλός του, ξεθάβεις όλες τις παλιές σου ιστορίες ψάχνοντας για ομοιότητες και διαφορές. Ωραία, λες, τι πρόβλημα έχουμε εδώ; Είναι ένα NP hard πρόβλημα που θα λέγαμε και στην πληροφορική ή είναι μια κατάσταση η οποία αν την περιγράψουμε κατάλληλα μπορεί να αποχαρακτηριστεί από χαοτική/μη-επιλύσιμη σε γραμμική και κατά συνέπεια επιλύσιμη; Προφανώς όταν μιλάς για ανθρώπους και συναισθήματα δεν μπορείς να σκέφτεσαι γραμμικά, ιδίως αν ανήκεις στο γκρούπ των άμεσα εμπλεκόμενων, αλλά αν σκεφτείς ψυχρά και σχεδόν χειριστικά μπορείς να κατευθύνεις συναισθηματικά αρκετούς τύπους ανθρώπων σε λιγότερο ασταθείς τροχιές (τύφλα νά 'χουν οι τροχιές του μπορ), οι οποίες να επιτρέπουν στο ιντιβίντζουαλ να αποφασίσει ψύχραιμα και με ασφάλεια τις μελλοντικές του κινήσεις με το μεγαλύτερο δυνατό διάστημα εμπιστοσύνης (μορφωθείτε κάποια στιγμή όμως) στην εκτίμησή του.

Ας πούμε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι (αν όχι όλοι) δεν τα έχουν βρει με τον εαυτό τους και πολύ σπάνια έχουν αναζητήσει σε βάθος (και καταλήξει) τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους περισσότερο, ιδίως οι άνθρωποι οι οποίοι ζουν σε κάποιο υψηλό tempo ζωής όπως αυτό μιας πόλης πέντε εκατομμυρίων που έλεγε και το παιδί θαύμα. Τι μπορεί να θέλεις να κάνεις στη ζωής σου σαν άτομο; Να αναπτύξεις τις γνώσεις σε κάποια θεματική, να ζήσεις μια ήρεμη και σταθερή ζωή ή να ζήσεις μια πολυτάραχη και έντονη ζωή, να κάνεις μια σταθερή σχέση στη ζωή σου ή να ζήσεις στα άκρα και να γνωρίσεις όσους περισσότερους μπορείς όσο είσαι ακόμα νιάτο, να κάνεις περιουσία ή να χαρίσεις όση περιουσία στους γύρω σου και γενικά μια σειρά από ατελείωτα δίπολα. Γιατί δίπολα όμως, γιατί όχι άπειρες αποχρώσεις του γκρι, γιατί όχι ένα πολύχρωμο ουράνιο τόξο; Γιατί πρακτικά στη ζωή όπως και σε κάθε επιτραπέζιο παιχνίδι ξεκινάς με ένα σετ τιμών για τις μεταβλητές σου και με ένα σετ κανόνων του παιχνιδιού και αφήνεσαι ελεύθερος να σχεδιάσεις την στρατηγική σου και όταν επιλέγεις τον έναν δρόμο συνήθως κοστίζει (σε χρόνο και συναισθήματα) να γυρίσεις πίσω στο σταυροδρόμι της επιλογής και να ξεκινήσεις το άλλο μονοπάτι (το οποίο βέβαια δεν είναι καθόλου μεμπτή σαν επιλογή). Τι κάνεις μετά; Ή που θα σκεφτείς μόνος σου τι μπορείς να κάνεις σαν σχέδιο και να φάς τα μούτρα σου πανηγυρικά στην πρώτη, δεύτερη ή νι-οστή παρτίδα σου ή να αρχίσεις να γίνεσαι πιο ευέλικτος και να αντιγράφεις τα κομμάτια στρατηγικών άλλων συμπαικτών/αντιπάλων/προτύπων σου που θεωρείς πιο επιτυχημένα ή θεωρείς ότι θα μπορούσες να αντιγράψεις πιο καλά.

Περνούν τα χρόνια και σε μια διαδικασία όμοια με αυτή της δημιουργίας μαργαριταριών μπορείς, ακόμα και με πολύ κακό πρώτο χέρι που θα λέγαμε και σε μια παρτίδα χαρτιών, να καλύψεις την προσωπική σου ασχήμια και πόνο με ό,τι πιο γυαλιστερό μπορείς να βρεις στον ατομικό σου βυθό και να λάμψεις τόσο που ξάφνου ένα χέρι (όχι θα σε κόψει μιαν αυγή δεν θέλω ηττοπάθειες) θα σε βοηθήσει να αναδυθείς από τον βυθό σου και να λάμψεις κυριολεκτικά στα χέρια του αλλά και να βοηθήσεις αντίστοιχα το χέρι αυτό να νιώσει το πιο όμορφο στον κόσμο του.

Καλά μου τα λές μέχρι εδώ, θα μου πεις, αλλά πως δικαιολογείς εκρήξεις σαν αυτή που βίωσες αυτές τις μέρες ιδίως σε σχέσεις τις οποίες θεωρείς απόρθητα κάστρα που έχουν αντέξει χρόνια για να μην πεις σχεδόν δεκαετίες; Η απάντηση έρχεται από τον φίλο μας τον Ηράκλειτο που μας έλεγε ότι τα πάντα ρει και αν το εφαρμόσεις στην ανθρώπινη προσωπικότητα, σαν άλλο μαργαριτάρι, κανείς δεν μπορεί να μείνει ίδιος για πολύ αλλά μπορεί για πολύ καιρό να παραμείνει σταθερός στα λασπόνερά του. Στιγμές αλλαγής μετά από περιόδους μεγάλης σταθερότητας είναι αυτές που προκαλούν τις μεγαλύτερες εκρήξεις λοιπόν. Τι προκαλεί την αλλαγή; Τι σε κάνει να σκέφτεσαι να αλλάξεις; Πληθώρα ερεθισμάτων ανά τον άνθρωπο, κάποια πιεστική κατάσταση στην οποία δεν θες να ζεις πια, κάποια πολύ έντονη χαρά που θες να κυνηγήσεις και να την κρατήσεις, κάποιος στόχος που βλέπεις στον κύκλο σου και θες να τον μιμηθείς (θυμάσαι τη στρατηγική που λέγαμε;), συνδυασμοί όλων των ανωτέρω με διαφορετική βαρύτητα ανα συντελεστή και ου το κάθε εξής.

Σκέφτεσαι στο προσωπικό σου παρελθόν για να βρεις αντίστοιχες καταστάσεις στις οποίες να μπορεί να κάνει relate ο κολλητός και να νιώσει ότι βάζει κάποια κομμάτια του παζλ στη σωστή τους θέση. Φορές που έχει στρεσσαριστεί με δουλειά, εξετάσεις, σχέσεις στις οποίες ο οργανισμός σου σε μια απίστευτα αποτελεσματική του άμυνα σωματοποιεί (διαταραχές στο στομάχι, στον ύπνο, στην χοληστερίνη, χαλάζιο στο μάτι κ.ο.κ) την μη-κανονικότητα και αποφασίζει κυριολεκτικά σαν γροθιά στο στομάχι που έλεγε ο ημίθεος να σε επαναφέρει στην απόλυτη πραγματικότητα. Τι ακριβώς εννοείς με μη-κανονικότητα όμως, μήπως γίνεσαι πολύ μαθηματικός για τον αναγνώστη σου; Μια μη-κανονικότητα συνήθως είναι μια διαφορά από τη νόρμα, από την μάσκα της καθημερινότητας που έχεις συνηθίσει να φοράς και ξάφνου έρχεται ο οργανισμός σου σαν άλλος Γιάννης και σου απαιτεί να του φανερώσεις τη μάσκα που κρύβεις κάτω από τη μάσκα που φοράς. Παίρνεις τρία λεπτά να απολαύσεις την κομματάρα - α ρε Γιάννη είσαι αρρώστια - και προχωράς.

Τι να προτείνεις όμως στον φίλο σου; Τι να του πεις; Δεν θες να χρυσώσεις κανένα χάπι, δεν θες να κατευθύνεις λάθος, δεν θες να πάρεις αποφάσεις εσύ γι' αυτόν ούτε καν έμμεσα, οπότε κάνεις αυτό που ξέρεις να κάνεις καλύτερα - αναλύεις τον δειγματικό χώρο των ενδεχομένων σου. Εξετάζεις όλα τα σενάρια και αφαιρείς την θετική ή αρνητική χροιά τους, και απλά τα περιγράφεις ως τιμές στις μεταβλητές του παιχνιδιού της ζωής (που έλεγαν και τα μωρά στη φωτιά), δίνοντας έμφαση στο γεγονός ότι η μόνη σταθερά είναι ότι ζωή δεν σταματά ποτέ ότι επιλογές και να κάνεις. Έτσι ο φίλος σου ελπίζεις να μπορέσει να ανακαλύψει ενδεχόμενα που δεν έβλεπε επειδή δεν ήταν θολωμένος αλλά επίσης να μειώσει την βαρύτητα άλλων ενδεχομένων η οποία τον οδηγούσε σε ένα κατωφερές κοχλία (βλπ. άλμπουμ από εννιάιντσα καρφιά). Συμβουλεύεις προσοχή και ψυχραιμία αποφυγεί παρορμητικών κινήσεων (ακόμα και θετικών), φροντίζεις για σταθεροποίηση της ρουτίνας της ημέρας του στο στρατιωτικό πρόγραμμα για το οποίο φημίζεσαι, ώστε να μην χρειαστεί να τον απασχολήσει τίποτα άλλο πέρα από το ζητούμενο "πρόβλημα" (για σένα όλα είναι ασκήσεις-αινίγματα και όχι προβλήματα) και μάλιστα να μην τον απασχολήσει παραπάνω από τον απαιτούμενο χρόνο και καταλήξει στην παράλυση από την ανάλυση. Ξεσκονίζεσαι βιαστικά με ένα αχό να περιφέρεται σαν σύννεφο έτοιμο για βροχή πάνω απο το κεφάλι σου και πας να πνιγείς στη λαγάνα και την ταραμοσαλάτα.

Του ανδροϊδούς το κάγκελο

2021-03-07T22:37:00.022+02:00

Ήρθε η πολυπόθητη ώρα να κάνεις μια καταγραφή των εφαρμογών που χρησιμοποιείς (και δεν πολυ-χρησιμοποιείς) στο κινητό σου. Εντάξει είναι 220 (μόλις!!!) εφαρμογές εγκατεστημένες στο (android) κινητό σου, πόση ώρα θα πάρει να γράψεις δύο λογάκια για κάθε μια; Σκέφτεσαι πως ο φίλος και πρώην συνεργάτης σου που σου τα έκανε ζέπελιν (όχι τους led βλάσφημε) να καταγράψεις όοοολες τις εφαρμογές που χρησιμοποιείς πάει με βήμα ταχύ για ένα "mini" brain burning crusade.

Πάμε με μια σειρά, αρχικά με ποιες εφαρμογές ασχολείσαι περισσότερο; Στην αρχική σου οθόνη έχεις εδώ και χρόνια το πιο κυκλικό ημερολόγιο - ρολόι - reminder το sectograph. Ναι όταν πήξεις το κινητό σου με εφαρμογές (κυρίως από αυτές που δουλεύουν στο background) μπορεί να μην ενημερώνεται η ώρα αλλά ο σχεδιασμός του και το γρήγορο heads up με το που ανοίγεις το κινητό σου είναι κάτι που σου έχει αρέσει. Μπορείς να συνδιάσεις και calendars από διαφορετικά mailboxes (work, personal, etc) και μπορείς να παραμετροποιήσεις τόσο την εμφάνισή του (λίγο δύσκολα) όσο και τις ενέργειες που θα έχει το ταπ στους κυκλικούς τομείς αυτού του υπερολογιού.

Παρακάτω έχεις όλη τη σουίτα της Microsoft σε μια ομάδα στην κεντρική σου οθόνη όπου έχεις "κρεμάσει" Onedrive, Outlook, OneNote (αχχχχ One note), και την office εφαρμογή της microsoft για την γρήγορη προβολή όλων των τύπων αρχείων της σουίτας (excel, docx, etc) και pdf. Ακριβώς δίπλα έχεις την ομάδα της google, σε αντίστοιχη λογική έχεις το drive, τα sheets, το play store, το translate, το dictionary (η υπέρτατη εργαλειάρα για να έχεις ανοιχτή δίπλα σου όταν διαβάζεις φυσικό βιβλίο σε κάποια ξένη γλώσσα χωρίς να σε αποσπάει με τα αποτελέσματα της απλής αναζήτησης google), το weather και τα News. Εντάξει τα dictionary και weather πρακτικά είναι σαν saved bookmarks του chrome αλλά στο απαίδευτο μάτι μοιάζουν με εφαρμογές.

Παραδίπλα έχεις τον φάκελο ETC που διαβάζεται διπλά (όχι όπως στα σταυρόλεξα μην μπερδεύεσαι) σαν et cetera (όπως έλεγε και η Μαρινέλλα) ή σαν ΈΤΣΙ γιατί έτσι. Τραγουδάς λίγο με την αγαπημένη σου το μαζί σου τα παράλογα τα βρίσκω λογικά και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά και συνεχίζεις. Αυτή η ομάδα έχει το google home το οποίο σε συνεργασία με τον google assistant που χρησιμοποιείς ως αντίστροφη μέτρηση, ως διακόπτη για τις έξυπνες συσκευές σου και για τις ρουτίνες σου (εννοείται στην Αγγλική γιατί ακόμα είναι σε βρεφικό στάδιο το Ελληνικό κομμάτι). Επίσης έχει την TuyaSmart που ρυθμίζει τις ρουτίνες του αφυγραντήρα σου. Έχεις πρόχειρο και το γρήγορο τηλεκοντρόλ για το MiBox σου στην Android TV Remote Control για εκείνες τις φάσεις που σε έχει ρουφήξει ο καναπές και το φυσικό τηλεκοντρόλ είναι μισή παλάμη μακριά και δεν μπορείς να πείσεις τον εαυτό σου να κάνει την προσπάθεια να τεντωθεί προς το τηλεκοντρόλ όταν το κινητό σου είναι within reach που λέν' κ στου χουριόμ. Αναγκαστικά έχεις και το Mi Home (Xiaomi) αλλά και το Kasa (TP-Link) γιατί κάποιες συσκευές δεν παίζουν με την google ή έχουν κάποιες έξτρα λειτουργικότητες που ρυθμίζονται πολύ πιο εύκολα από την μητρική εφαρμογή, βλέπε ρουτίνες για να ανάβει το φώς συγκεκριμένη ή δυναμική ώρα, σταδιακά ή μη.

Επόμενη ομάδα Comms όπως λέμε Communications. Και τι δεν έχουμε εδώ, έχεις την προεγκατεστημένη εφαρμογή για SMS της OnePlus, Viber, Whatsapp, Messenger (Facebook), Telegram, Zoom, Hangouts, Meet, Skype, Mattermost, Teams, και δεύτερες εκδόσεις των viber και whatsapp μέσω του Parralel Space για τη δεύτερη κάρτα (της δουλειάς ντε). Δεν μπαίνεις καν στην διαδικασία για να βρεις τα links για όλες τις εφαρμογές παρά μόνο για αυτές που πιστεύεις ότι είναι λιγότερο γνωστές στο ευρύτερο κοινό. Τώρα σε κάποια κινητά που δεν έχουν αρκετή ram έχεις χρησιμοποιήσει και τις lite εκδόσεις κάποιων εξ αυτών αλλά προχωράς παρακάτω.

Ομάδα Gym, εδώ τις πρώτες θέσεις κατέχει το Strava (όχι στραβά, στράβα ... που να ήξερε ο ιδρυτής της εταιρείας ότι στα Ελληνικά το όνομα θα διαβαζότανε ... στραβά - σε καλό σου σατανά το έκανες το λογοπαίγνιό σου) και το Garmin Connect. Τι να λέμε για αυτές τις εφαρμογές πραγματικά η Garmin σου δίνει ένα σκασμό data από τις συσκευές της και η Strava σου δίνει ένα πολύ όμορφο γραφικό περιβάλλον για να τις προβάλλεις για να μην συζητήσουμε και για τα challenges για σέλφ μοτιβέισο. Εννοείται έχεις συνδέσει όλες τις υπηρεσίες μεταξύ τους και συγχρονίζονται seamlessly. Όμως στο παρελθόν ήθελες να συγχρονίζουν τα δεδομένα σου και στη google fit γιατί είχε κανά δυο γραφηματάκια ακόμα που σ' άρεσαν. Οπότε βρήκες μια paid (one-off) εφαρμογή την Health Sync για να συγχρονίζουν όλα μεταξύ τους αλλά επίσης και για να μπορείς να ορίσεις ανά είδος ντάτου (τα data, το ντάτο κλπ) από και προς που θα πηγαίνει. Αυτή η εφαρμογή είναι στην κατηγορία των εργαλείων, είναι σχεδιασμένη για να κάνει τη δουλειά της και όχι απαραίτητα σε ένα όμορφο περιβάλλον για τον χρήστη (τα UI που λέγαμε και στα κοντόκοβα). Στην ίδια ομάδα υπάρχει το MyFitnessPal με το οποίο παλεύεις μια ζωή να πάρεις εκείνα τα αναθεματισμένα τα γραμμάρια (ναι είσαι από αυτούς τους μισητούς τύπους που δεν παίρνουν γραμμάριο τρώγωντας) όταν ανεβάζεις την προπονητική σου δραστηριότητα κατά περιόδους. Έχεις την μετονομασμένη Runtastic εφαρμογή σε Adidas Running App γιατί είχες τρέξει και κάποιες φορές, προ-covid, με τους adidas runners και εγγραφόσουν με αυτήν στο πρόγραμμά τους. Στο κομμάτι του mind-gym έχεις την Prana Breath για δομημένες αναπνοές και το new entry Headspace που φαίνεται πολλά υποσχόμενο.

Προχωράμε, έχεις το google tasks καρφωμένο και αυτό στην αρχική οθόνη σου αν και δεν σε έχει πείσει 100% ότι μπορεί να σε εξυπηρετήσει όσο χρειάζεσαι. Ακριβώς δίπλα έχεις το Foca το οποίο σου επιτρέπει να κάνεις τα γνωστά σου pomodoro intervals, ευτυχώς για τους συνεργάτες σου, σπάνια, γιατί αλλιώς η σύγκριση αποδοτικότητας θα ήταν πολύ πιο αισθητή. Επίσης new entry έχεις τη mobile version του Notion πιο πολύ για τον χειρισμό των υπενθυμίσεων αλλά και σαν note taking εργαλείο όταν κρατάς σημειώσεις από τα βιβλία που διαβάζεις.

Ξεπερνάς το κλασσικό σου setup για κλήσεις (ναι θυμάσαι ότι ο βασικός ρόλος του κινητού παλιά ήταν οι τηλεφωνικές κλήσεις), χάρτες, gmail, chrome και μια μίνι ομάδα με τις εφαρμογές που σχετίζονται με τη φωτογραφία. Instagram, Camera, Google Photos (αχ θα μας αφαιρέσουν 1η Ιουνίου τουτουνού το free unlimited upload και θα ξαναγυρίσω στα σκληρά (όχι ναρκωτικά) μέσα αποθήκευσης) το γνωστό σε όλους τους γονείς που έχουν android κινητό ως "ναι μάνα/πατέρα στο ανεμομυλάκι κλίκαρε για τις φωτογραφίες που είναι στο σύννεφο", Pixlr, Lightroom, Snapseed (ίσως το πιο γρήγορο εργαλείο για editing με αρκετές pro επιλογές). New entry σε αυτή την κατηγορία η ZY Cami που είναι απαραίτητη για το gimbal που σου πήρε δώρο αυτή η γκατζετοχελώνα του πειραιά.

Πολύ ωραία ίσα που έξυσες την επιφάνεια, έχεις καλύψει μόνο τις εφαρμογές που έχεις καρφωμένες στη μια από τις δύο αρχικές σου οθόνες (ούτε λόγος για το shelf του OnePlus).

Τι έχεις στη δεύτερη βασική σου οθόνη, λοιπόν; Έχεις το Castbox για να ακούς τα αγαπημένα σου podcasts, έχεις το Pi το μοναδικό κρυπτονόμισμα με το οποίο έχεις ασχοληθεί μέχρι στιγμής μιας και δεν έχει χρηματική αξία ακόμα. Επίσης έχεις μια ομάδα με όλες τις τραπεζικές εφαρμογές και τα wallets των Alpha, Eurobank και Πειραιώς για τις γρήγορες πληρωμές σου. Έχεις καρφωμένο το Google Keep σου που έχει αποθηκευμένα τα περισσότερα ηλεκτρονικά σου quick n dirty notes του οποίου ίσως το καλύτερο feature, σε σχέση με άλλες εφαρμογές που έχουν βγει πλέον, είναι το reminder βάσει τοποθεσίας. Πόσες φορές σου έχει θυμίσει να κάνεις τις μετρήσεις του ρολογιού ή την αναζήτηση φυσικής αλληλογραφίας γυρνώντας από το γραφείο.

Έχεις το Reddit για γρήγορες αναζητήσεις και "διασκεδαστικές" απαντήσεις στα forum που ακολουθείς. Παραδίπλα σχετικά new entry έχεις το Soundis για να ακούς 80'ς 90'ς και προφανώς Hammer χωρίς να σε σκοτίζουν με πολλές πολλές διαφημίσεις και ομιλίες. Έχεις το ReadEra για τα e-books που μπορεί να υπάρχουν στο κινητό σου κατά περιόδους. Έχεις το Headphones (Sony) για να ρυθμίζεις τα πλήκτρα των bluetooth ακουστικών σου. Λίγο πιο κάτω έχεις το Pockee για να σκανάρεις τις αποδείξεις από τα super market (όταν πήγαινες παλιά πριν τα μεταφέρεις όλα στις ηλεκτρονικές παραγγελίες) και για να παρακολουθείς τις προσφορές στα Ελληνικά Super Markets και να κάνεις cash out από συγκεκριμένα πριμοδοτούμενα προϊόντα. Τέλος στη σελίδα έχεις τις εφαρμογές Udemy και edX για τα online courses που κατά καιρούς παρακολουθείς.

Πάμε στη θάλασσα των apps τώρα εν τάχει αγνοώντας αυτές που έχουν ήδη αναφερθεί:

A) όλα τα δυνατά authenticators, το Audible για ηχητικά βιβλία, εφαρμογές για μαραθωνίους της Αθήνας, Aegean Airlines, Adidas store για τις ηλεκτρονικές αγορές, Google Allo (πραγματικά πόσες εφαρμογές έχουν βγάλει), Amazon, Anydesk, ATH.ENA Card για το μετρό της Αθήνας.

B) Banggood για ηλεκτρονικές αγορές, Beat (Taxi), BeStronger όταν κατέγραφες προ Garmin, κάποτε στο τέξας τα pushups κλπ, Bitmoji για αυτές τις καρικατούρες του εαυτού σου, Bleep (Alpha), Blogger, Booking.com, Box για φαγητό

C) Calculator (lol!), Google Calendar, CamScanner για να φτιάχνεις γρήγορα pdf από τη φωτογραφική μηχανή του κινητού, Canon Print Service για την διαχείριση του wifi εκτυπωτή, Compass, Garmin Connect IQ, Google Contacts (εννοείται τους έχεις όλους φακελωμένους με tags κλπ), Cosmote για τους λογαριασμούς κινητής, CubeX για να παίζεις κανένα κύβο που και που

D) Discord δίκτυο για επικοινωνία που το έχεις κατεβάσει για ένα συγκεκριμένο online course που κάνεις και μιλάς με άλλους "συμμαθητές", Google Docs, Domino's Pizza εδώ μπορεί να έχει λίγο παραπάνω χοληστερίνη το app, Doodle για να μπορέσεις να οργανώσεις γρήγορα την περισσότερο κοινά αποδεκτή ώρα για κάποιο event με φίλους για να τελειώσει επιτέλους αυτό το κάπου θα συναντηθούμε, DU recorder για να καταγράφεις την οθόνη σου για τα video manuals που φτιάχνεις κατά καιρούς, Duo (δεν είναι αυτό που νομίζεις)

E) E-Fresh.gr για παραγγελίες super market, E-table για τότε που βγαίναμε και τρώγαμε και σε κανένα εστιατόριο, eBay, efood μια κατηγορία μόνο του, Epic Ride Weather γιατί ήθελες στα posts σου στο Strava να μπαίνουν αυτόματα στοιχεία καιρού για τον τόπο και χρόνο κατά τον οποίο έκανες κάποια δραστηριότητα

F) Facebook, Feedly αχχχ εσύ αγάπη μια μου φέρνεις όλες τις πληροφορίες από τα site που θέλω να παρακολουθώ σε λογική RSS, OnePlus File Manager, Fitness & Bodybuilding γιατί είχε ιδέες για ασκήσεις ανά μυϊκή ομάδα, FollowGreen γιατί είναι μπροστά γενικά ο Δήμος σου, Foursquare για να ψάχνεις μαγαζιά και κριτικές, fuelGR στην κατηγορία άσχημων εργαλείων που κάνουν όμως πολύ καλά τη δουλειά τους και σου δείχνουν updated τιμές των βενζινάδικων των περιοχών που ψάχνεις.

G) Gallery, OnePlus Games από το οποίο μπορείς να ρυθμίσεις τα φυσικά κουμπιά του κινητού σου να μην ενεργοποιούνται όταν παίζεις παιχνίδια ή τρέχεις κάποιες συγκεκριμένες εφαρμογές, Gearbest για online αγορές

I) IFTTT (If This Then That) πριν το βεβηλώσουν αυτό το app από άποψη δικαιωμάτων με τα διάφορα σκάνδαλα που σκάνε κάθε τόσο, αυτό το εργαλείο σου επέτρεπε να φτιάχνεις τις custom ρουτίνες σου με triggers από πληθώρα εφαρμογών όπως το να κρατάς σε ένα excel αυτόματα τις κλήσεις και τη διάρκειά τους σε google sheet και μετά να παράξεις τα στατιστικά που ήθελες πχ για να συγκρίνεις με την εταιρεία κινητής ή το να αποθηκεύει τα αγαπημένα σου τραγούδια από το Spotify σε μια λίστα με κατηγοριοποίηση ανά είδος και καλλιτέχνη για να μπορείς να τα βρίσκεις συγκεντρωτικά. Ουφ, βιώνεις μια σύγχυση αλλά το ξεπερνάς με τα πέταλα της ανεμόνας που παίζει στο background και συνεχίζεις.

K) Kindle για τα αγορασμένα σου βιβλία, Knowledge για το PS4 της (τιμής ένεκεν) βίλας μαρούσι

L) LinkedIn

M) Metronome Beats για τότε που δεν είχε δόνηση το ρολόι σου και έβαζες τον μετρονόμο όταν έτρεχες για να μάθεις να πατάς σε συγκεκριμένο tempo ή για όποτε ξεθάβεις το τρίχορδό σου από την αποθήκη, Microsoft Lens για να μπορείς να αποθηκεύεις γρήγορα στο onedrive έγγραφα και να αναγνωρίζονται εύκολα τα περιθώρια των σελίδων ή του ασπροπίνακα, Miro για να καταγράφεις με ένα πιο δυναμικό τρόπο τα mind maps σου, Mixcloud για τις ηλεκτρονικές ραδιοφωνικές εκπομπές που παρακολουθείς, mobile-pocket όπου έχεις περάσεις τις loyalty cards σου και τα bar codes γιατί το φυσικό σου πορτοφόλι είχε γκαστρωθεί επικίνδυνα, Moments (Kodak) για τις εκτυπώσεις φωτογραφιών που κάνεις κατά καιρούς στο Public στο Mall, my devolo για κάποιες άλλες λάμπες, my e-Pass για την Αττική οδό που επιτέλους το φτιάξανε και δουλεύει σαν εργαλείο και γεμίζεις και εν κινήσει το e-Pass σου και δεν χρειάζεται να μπαίνεις από browser, MyHeritage για το οικογενειακό μου δέντρο και τις συνδέσεις με τον άρρωστο τον ξάδερφο που έχει φτιάξει και τη δική του μεριά και έχει γίνει ένα υπερδέντρο

N is for Netflix (και στο κινητό για τις νύχτες που πέφτεις και σε γλυκοπαίρνει με κάποια popcorn σειρά)

O) OASA Telematics για όταν έπαιρνες λεωφορεία στην Καισαριανή, μάλλον ήρθε η ώρα να την διαγράψεις, OPAPP για το τζόκερ που ρίχνεις στη χάξη και στη φέξη

P) PayPal, Pinterest (όχι δεν είναι μόνο για νυφικά αγαπημένες μου), Google Bloatware (Play Games, Play Movies & TV, Play Music), Pocket για τις σελίδες που αποθηκεύω με tags στην ηλεκτρονική μου τσέπη, ProtonVPN για κάποιες αναζητήσεις στον Ρώσο (όσοι ξέρετε - ξέρετε) και όχι μόνο

Q) QR & Barcode Scanner, QR Droid δύο από τις εφαρμογές για QR scan που σου έχουν αρέσει περισσότερο, Quickoffice σαν backup αν όλα πάνε στραβά

R) RAR για αποσυμπίεση αρχείων, Recorder για καταγραφές φωνής, RedminePM για το ticketing, Revolut ένα ακόμα ηλεκτρονικό πορτοφόλι

S) ScanBizCards ακόμα την δοκιμάζεις αλλά δεν σου έχει αρέσει πολύ, Shazam ναι ω ναι έχεις λιώσει σε αυτό το app για να μαθαίνεις νέα κομμάτια από ταινίες, διαφημίσεις και πάσεις φύσεως ηχητικά ερεθίσματα, Skroutz για να ψάχνεις με το account σου προϊόντα και τιμές και να αποθηκεύεις ότι χρειάζεσαι και πλεόν να παρακολουθείς και τις παραγγελίες σου, Sky Map (Google) για να βλέπεις τα ονόματα των αστερισμών που εμφανίζονται στην τοποθεσία σου σε μια λογική point and learn, Slides (Google) το αντίστοιχο του MS Powerpoint, Snapchat, SoloLearn για κάποια ακόμα intro online learning classes σε προγραμματισμό, Soundcloud για να ακούς ακυκλοφόρητα κομμάτια και εκπομπές από καλλιτέχνες οι οποίοι δεν είναι ακόμα mainstream, Speedtest (Ookla) για να τεστάρεις την ταχύτητα του wifi, Splitwise για να τα μοιράζετε με τους κολλητούς στις διακοπές, Sporthive Live (My Laps) για τα virtual runs, Spotify (το μπλε), Street View (Google), Stremio για free σειρές και προβολή ταινιών με κάποια add ons, Swarm το παιδί για τα check-ins του Foursquare

T) Theta και Theta+ για την 360 κάμερα που κάπου έχεις καταχωνιάσει, Tricount επίσης για διαχείριση εξόδων διακοπών, Twitch για τα gaming streams αλλά και εκείνο το tutorial excel που είχες κάνει στους φίλους σου και το κατέγραψες σε αυτή την πλατφόρμα, Twitter

V) volterraμου για το ρεύμα με μέτριο UI αλλά αρκετή πληροφορία σε στατιστικά και με μια μέθοδο πληρωμής που σε κάνει πάντα να τα σκέφτεσαι ποια επιλογή να διαλέξεις

W) Wolt για παραγγελίες φαγητού

Y) Yoti για διαβατήρια ταυτότητες κλπ ώστε να είμαστε έτοιμοι για έξω

Τελειώσαμε; Προφανώς και όχι έχεις και την hidden λίστα με τα παιχνίδια σε ώνοραμπουλ μένσιο Boom Beach εδώ και αν έχεις χάσει εργατοώρες χρόοοονια τώρα, Brain Challenge γιατί σου θυμίζει ένα παιχνίδι που έπαιζες παλιά στην Πάτρα στο φου μπου, Chess Free, Dr. Wolf πολύ ωραίο UI αλλά paid μετά από κάποιο στάδιο, Go Free, Lego Instructions, lichess ίσως από τα καλύτερα apps με κοινότητα για σκάκι, Sudoku, TotM, Πες Βρες! και Πες το με για την παρέα, Hole.io, Tower Defense ένα πολύ όμορφο arcade tower defence το οποίο το είχες λιώσει στο παρελθόν, 2048 και πόσα ακόμα έχεις δοκιμάσει / διαγράψει κατά καιρούς.

Αντιλήψεις σε έναν δεύτερο εγκέφαλο

2021-02-27T14:48:00.021+02:00

Περνάς κλασσικά τη φάση σου που ψάχνεις οτιδήποτε κυκλοφορεί στο σωλήνα, στο feedly, στα νέα και σε οποιοδήποτε άλλο σημείο σου έρχεται πληροφορία. Πόσα και πόσα app δεν έχεις χρησιμοποιήσει για να κρατάς και να δομείς σημειώσεις. Κάποια, κυρίως αυτά που κράταγες την πιο πολύπλοκη πληροφορία, τα εγκαταλείπεις μετά από ένα σεβαστό διάστημα και ξαναγυρνάς στην εποχή του λίθου. Υπάρχουν και κάποια πιο απλά τα οποία τα χρησιμοποιείς καθημερινά για τις γρήγορες σημειώσεις σου, τις υπενθυμίσεις σου, και τα γρήγορα screenshot σου τα οποία θες να τα "τσιμπάς" όταν θα κάνεις το weekly recap σου, που επ' ευκαιρίας το κάνεις όσο ασχολείσαι με το αμμόκουτό σου, στην μπετομένη πλέον σου συνήθεια.

Πάμε όμως λίγο, να δούμε με μια σειρά τα πράγματα, αρχικά ποιο ήταν το ερέθισμα, έπειτα με τι το συγκρίνεις και τέλος τι βλέπεις ότι πρέπει να σχεδιάσεις για να δουλεύει στο μέλλον και να μην το παρατήσεις μετά από Χ χρονικό διάστημα.

Ερεθίζεσαι (όχι όπως η Χριστίνα), λοιπόν, από ένα βίντεο ενός part time γιατρού - youtuber που σου παρουσιάζει με το δικό του high paced τρόπο (ναι τέτοια βίντεο θέλουμε στο σωλήνα), μια εφαρμογή που χρησιμοποιεί και το κυριότερο με ποιο τρόπο τη χρησιμοποιεί. Η εφαρμογή αυτή είναι το notion και ναι έχει free plan για προσωπική χρήση με μέχρι 5 guests. Καταλαβαίνεις από το όνομα και μόνο ότι κάτι έχει πάει πολύ στραβά (ή εξαιρετικά καλά) σε αυτούς που την έφτιαξαν. Τι σημαίνει notion όμως; Σημαίνει μια ιδέα, μια αντίληψη που έχεις για κάτι, κάποιον ή κάποια κατάσταση. Πολύ ωραία ως εδώ. Άρα από το όνομά της και μόνο η εφαρμογή σου υπόσχεται ότι θα μπορέσεις να διαχειριστείς παλιές ή/και να δημιουργήσεις νέες ιδέες και αντιλήψεις σου. Βλέπεις και τα 17 περίπου λεπτά του βίντεο με έναν απίστευτο ενθουσιασμό και τρέχεις να φτιάξεις έναν λογαριασμό γιατί είχες ξαναπροσπαθήσει πριν κανένα μήνα να χρησιμοποιήσεις μια άλλη αντίστοιχη εφαρμογή, το taskade, αλλά δεν φαινόταν τελικά τόσο ιντούιτιβ που λεν κ στου χουριόμ'. Εκστασιάζεσαι από τον σχεδιαστικό μινιμαλισμό της εφαρμογής σε συνδυασμό με την λογική των blocks σε οποιοδήποτε σημείο της εφαρμογής και της δυνατότητας για εύκολη εισαγωγή εικονιδίων και links. Αντιλαμβάνεσαι, όμως, γρήγορα ότι όπου υπάρχει μεγάλη ευελιξία στη φάση της δημιουργίας υπάρχει και μεγάλη πιθανότητα να φτιάξεις κάτι το οποίο δεν θα μπορέσεις να το χρησιμοποιείς / συντηρείς αύριο, σε ένα μήνα ή σε ένα χρόνο από τώρα.

Πας ένα βήμα πίσω και λες στον εαυτόν σου, οκ δικέ μου, τό 'χουμε, απλά πρέπει να βρούμε μια ποιοτική μέθοδο (γιατί είμαστε και "ποιοτικοί" που λέγαμε κάποτε) για να δημιουργήσουμε με αρχιτεκτονική ευλάβεια τον δεύτερο εγκέφαλό μας ώστε να μπορούμε να τον προσπελαύνουμε το ίδιο εύκολα με τον πρώτο (τον φυσικό ντε). Ώπα - μισό λεπτάκι - τι είναι αυτός ο δεύτερος εγκέφαλος που μου τσαμπουνάς και που τα έμαθες αυτά; Μέχρι χτες, ή τεσπα πριν την περασμένη Πέμπτη, μόνο διαισθητικά είχες καλύψει αυτή την έννοια. Οκ μικρέ μου πίθηκε, ήρθε η ώρα σου, έχεις πέσει στο παρελθόν σε αυτό το site το οποίο σου εξηγεί, βασικά σε ιντριγκάρει να αγοράσεις τις υπηρεσίες του, τι είναι ο δεύτερος εγκέφαλος και πως να τον χτίσεις δομημένα. Ψάχνεις λίγο παραπέρα και πέφτεις σε γνώριμα συστήματα όπως το σύστημα σημειώσεων cornell το οποίο σε βοηθάει να επισκέπτεσαι ποιοτικά και ουσιαστικά τις σημειώσεις που μπορεί να έκανες στο παρελθόν. Σε μια ex post ανάλυση έχεις μάθει ότι όταν στις αναζητήσεις σου για κάτι άλλο πέφτεις πάνω σε κάποιο διαμαντάκι του παρελθόντος τότε είναι σχεδόν αναπόφευκτο και η καινούρια έννοια που αναζητάς να είναι διαμαντάκι. Πρέπει να το αναδιατυπώσεις αυτό κάποια στιγμή για να σε κάνει quote ο ιστορικός του μέλλοντος που θα έλεγε και ένας "διαβασμένος" φίλος σου. Πόση ταπεινότητα πχια, πόση μετριοφροσύνη; Ξεπερνάς την κλασσική εξυπνάδα"η μετριοφροσύνη για τους μέτριους" και συνεχίζεις το παιχνίδι σου στην άμμο.

Παίρνεις μια χούφτα κόκκων και θυμάσαι πόσες και πόσες σελίδες προσωπικών σου σημειώσεων, ηλεκτρονικών ή μη, είχες επισκεφθεί στο τέλος των εξαμήνων σου σε σχολές όντας πάντα σε μια κατάσταση που έξυνες το κεφάλι σου και αναρωτιόσουν αν άραγε υπήρχε χρονική περίοδος που εσύ τα ήξερες αυτά που είχες σημειώσει. Ποιο ήταν το πρόβλημα εδώ; Δεν είχες κατανοήσει σε βάθος τις έννοιες που σημείωνες γιατί δεν έκανες πιθανότατα τις σωστές ερωτήσεις στον εαυτό σου. Το βασικότερο είναι, όμως, ότι ακόμα και όταν τις έκανες, διαβάζοντας τις σημειώσεις σου παθητικά δεν άφηνες το χρόνο στον εγκέφαλό σου να προλάβει να απαντήσει. Ναι μαλάκα μου, έγινες και επίσημα πιο γρήγορος (όχι και από την σκιά σου μικρέ μου τυχεράκια) από τον εγκέφαλό σου, συγχαρητήρια ξεπέρασες την ταχύτητα τους φωτός. Ξανασκέφτεσαι το ευφυολόγημα που μόλις έγραψες και λες "τι είναι η σκέψη;", είναι μια "ηλεκτρική" δραστηριότητα μάζας στους νευρώνες σου οπότε ούτε κατά προσέγγιση η ταχύτητα του φωτός αλλά το ξεπερνάς με ένα γρήγορο ταπ-ταπ στην πλατούλα σου.

Συγκεντρώσου όμως λίγο, μού 'λεγες για το notion και με άφησες με την απορία για το πως δόμησες / θα δομήσεις τον δεύτερό σου εγκέφαλο. Έχεις ψάξει διάφορα note taking systems και apps και έχεις καταλήξει ότι σε βοηθά να μπορείς να συσχετίσεις ένα note με πολλές διαφορετικές άλλες αναμνήσεις σου ή notes σου και αν γίνεται με ένα σύστημα tags - πάνω κάτω όπως δουλεύει και ο φυσικός σου εγκέφαλος με την εξαίρεση των εξωτερικών ερεθισμάτων. Τι είναι άλλωστε το note παρά ένα κακό ενσταντανέ της ιδέας που είχες σε κάποια χρονική στιγμή στο παρελθόν. Εδώ ψάχνοντας πέφτεις σε ακόμα ένα σύστημα δόμησης του σημειωματάριού σου. Το όνομα αυτού zettelkasten και ναι προφανώς είναι γερμανική ιδέα, και ναι προφανώς σημαίνει κουτί σημειώσεων. Θα περάσουμε καλά εμείς οι δύο σκέφτεσαι - το σημειώκουτό σου και συ - σκέφτεσαι. Αυτό το κουτί θα μπορούσε να είναι μια σειρά από μελλοντικές βουτιές στο αμμόκουτό σου αλλά αξίζει να κουοτάρεις τον υπότιτλο των αρχών του που λέει, "Οι αρχές είναι υψηλότερες από τις τεχνικές. Οι αρχές παράγουν τεχνικές σε μια στιγμή.". Εντάξει και επίσημα ο εγκέφαλός σου είναι σε μια εκστατική κατάσταση χειρότερη και από φαν των σκαθαριών σε καταδίωξη. Προφανώς αυτή η τεχνική υπάρχει από το 1975 και προφανώς την μαθαίνεις τώρα και προφανώς είσαι σε μια φάση μάχης με τον εαυτό σου όπως ο καμπαμαρού με τον χαγιάτε - πραγματικά πόση ταύτιση με αυτό το παιδικό όμως - για το στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα. Και ένα ώνοραμπουλ μένσιο για το ότι τη μέθοδο αυτή την μελέτησε ο J.F.K. Schmidt (όχι ο πρόεδρος , ούτε τα puzzle).

Ξαναγυρνάς στο notion, το οποίο ανακαλύπτεις ότι έχει άπειρα templates ανά κατηγορία ενδιαφέροντος και καταλήγεις να δοκιμάζεις σοβαρά το life wiki το οποίο στο παρέχει στα personal templates. Εδώ βλέπεις σχεδόν ό,τι χρειάζεσαι για τον δεύτερό σου εγκέφαλο. Έχεις κομμάτι για τα journals σου τα οποία μπορείς να τα τροποποιήσεις ώστε να έχουν έτοιμο template για να μπορείς να καταχωρήσεις νέες εγγραφές από το κινητό, από το pc, από το laptop από παντού, όποια ώρα. Προσθέτεις ένα book list ώστε να παρακολουθείς τα βιβλία που έχεις, που διαβάζεις, που έχεις δανείσει και να τα πλανάρεις αντίστοιχα στο χρόνο. Έχει παραμετροποιήσιμο πίνακα habit tracker στο οποίο μπορείς να κάνεις μια γρήγορη ανασκόπηση σε τίτλους, που θα έλεγαν και σε ένα δελτίο ειδήσεων, για τις μέρες που δεν θα έχεις χρόνο να γράψεις τις σκέψεις σου αλλά θα έχεις 10 δευτερόλεπτα να κάνεις 5 κλικ για το τι έχεις κάνει από τις καθημερινές σου συνήθειες.

Γενικότερα βλέπεις την έννοια του database στη δομή του εργαλείου. Αυτό σημαίνει ότι μπορείς να προβάλεις τα ίδια σετ εγγραφών με διαφορετική μορφή σε views που θα σχεδιάσεις εσύ ακριβώς όπως θες ή θα πάρεις έτοιμα από άλλους. Π.χ. βλέπεις ότι στο meal planner μπορείς να αποθηκεύσεις links συνταγών μαγειρικής και να τις αποδελτιώσεις. Γιατί πόσες φορές είχες link συνταγών που σου άρεσαν που πλέον δεν είναι ενεργά; Στο ίδιο υποεργαλείο μπορείς να προγραμματίσεις τα γεύματα της εβδομάδας σου, και επειδή έχεις βάλει τα συστατικά του κάθε γεύματος σε έναν δομημένο τρόπο μπορείς να χρησιμοποιήσεις το έτοιμο view για να προβάλεις τα ίδια γεύματα με την πληροφορία του συστατικού πρώτη, ώστε να έχεις την shopping list σου έτοιμη για το super market και ναι το παραμετροποιείς λίγο και βάζεις και ένα checkbox δίπλα για να μπορείς να το χρησιμοποιείς απευθείας στο κινητό εύκολα όταν θα είσαι στο σούπερ. Προχωράς και στο εργασιακό κομμάτι του δεύτερου εγκεφάλου και βλέπεις ότι στα templates υπάρχει Product Management για διαχείριση κυρίως agile υλοποιήσεων με timelines και τα σχετικά. Το δείχνεις σε συνάδελφο σου στη δουλειά και σε ρωτάει αν μπορεί να έχει ένα ημερολόγιο για όλα (προσωπικά και μη για πιθανά conflicts) και βρίσκεις σχετικό post στο sub-reddit του notion στο οποίο προτείνεται η δημιουργία ενός ενιαίου database για το ημερολόγιο και να δίνεις link των υπο-views στα επιμέρους ημερολόγια που χρειάζεσαι για το εργασιακό, για το προσωπικό και όποιο άλλο κομμάτι της ζωής σου.

Που αλλού μπορείς να το χρησιμοποιήσεις σκέφτεσαι; Λογικά θα το χρησιμοποιείς για να αποθηκεύσεις links που βλέπεις στο internet και να τα αποθηκεύεις στο template του my links που βρήκες. Ναι προφανώς τα καμάρια έχουν φτιάξει extension για τον chrome που με ένα click σου επιτρέπει να το αρχειοθετήσεις στα πρόχειρα του λογαριασμού σου. Έπειτα μπαίνεις στο my links σου και δίνεις τα κατάλληλα tags ανα σελίδα ώστε να μπορέσεις να τα ευρετηριάσεις στο μέλλον. Εδώ σου άρεσε λίγο καλύτερα η λογική του pocket που χρησιμοποιούσες μέχρι τώρα κυρίως για το λόγο ότι μπορούσες να θέτεις τα tags επιτόπου στη σελίδα που σε ενδιέφερε και δεν χρειαζόταν μεταβείς στο pocket την ώρα που το αποθήκευες. Έπειτα έφτιαξες σελίδα με quick notes (ναι πάλι από template) σε 5 δευτερόλεπτα και εκεί έφτιαξες υποσελίδες πχ. για τη yoga και τα βίντεο της Adrian που ψάχνεις κάθε φορά στις αποθηκευμένες λίστες σου στο youtube και μάλιστα αυτά παίζουν μέσα στη σελίδα του notion (embedded για!).

Ξανακοιτάς το σημερινό σου ταξίδι και πραγματικά αναρωτιέσαι, ούτε να σε πληρώνανε για πρόμο, αλλά πραγματικά ο ενθουσιασμός σου ήταν για να το πούμε κομψά, ασύλληπτος. Ξεσκονίζεσαι και βγαίνεις από το αμμόκουτό σου ώστε να ζήσεις "Τα Σάββατά μας" με τους φίλους σου.

Μπλογκο-ανακατασκευή

2021-02-22T00:08:00.005+02:00

Αρκετές φορές σου λένε οι αναγνώστες σου ότι δεν μπορούν να διαβάσουν τα κείμενα στο αμμόκουτο γιατί αυτό το μαύρο φόντο με λευκά γράμματα κάνει μεγάλη αντίθεση και κουράζει. Ως fan του dark mode κάθε εφαρμογής αντιστέκεσαι στην αλλαγή για κανένα τρίμηνο και μπουμ χτες το Σάββατο αποφασίζεις και κάνεις την αλλαγή του theme του blogspot.

Κάτσε μισό λεπτό, τι είπες τώρα;! , το πρώτο hello world έγινε στις 14 Νοεμβρίου 2020 οπότε την προηγούμενη εβδομάδα είχες κλείσει τρεις μήνες στο σκάμμα! Ξεπερνάς αυτό το μικρό σοκ και συνεχίζεις.

Αυτή τη βδομάδα, το λοιπόν, παλεύεις να κάνεις το σκάμμα ανθρώπινο, ή μάλλον για ανθρώπους, γιατί εσένα σου αρκούσε όπως ήταν, απλό λιτό, μαύρο και του δε πόιντ. Σε κάθε περίπτωση, βρίσκεσαι ακόμα μια φορά να σκαλίζεις τα themes του blogger και αρχίζεις να παραμετροποιείς κάθε ένα από αυτά που διαλέγεις. Κάνεις μια μεταμεσονύχτια βιντεοκλήση με γνωστή χελώνα-κουκουβάγια του Πειραιά και ανταλλάσσετε απόψεις σε live αλλαγές στο παραγωγικό που θα λέγαμε αν ήταν business project. Γιατί αν δεν κάνεις αλλαγές απευθείας στο παραγωγικό δεν το ζεις αρκετά, χάσταγκ θαγκ λάιφ και τα σχετικά. Εδώ θυμάσαι και ένα γαμάτο πόστερ σε προηγούμενη δουλειά σου το οποίο έλεγε I don't always test my code but when I do, I prefer to do it in production, σταματάς ψάχνεις το βρίσκεις και το κοτσάρεις (όχι τον ποντιακό χορό συγκεντρώσου) στο άρθρο σου. Προφανώς και έχεις κρατήσει αντίγραφο ασφαλείας του προηγούμενου customized theme σου γιατί είναι τόσο σημαντικό να μην χάσεις τρεις ώρες "δουλειάς" και να τα ξανακάνεις όλα από την αρχή.

Η διαφορά με το προηγούμενο theme είναι ότι έχει ένα αδιάφορων χρωμάτων background ώστε να μην αποσπά το κοινό. Έπειτα παρατηρείς ότι τα γράμματα διαβάζονται πιο εύκολα, μάλλον, και για τους υπόλοιπους αναγνώστες και κάτι σου κάνει αυτή η ημι-διαφάνεια του background. Θα ήθελες να έχεις άλλο background αλλά στις δοκιμές που έκανες δεν βρήκες κάτι που να σε ικανοποιεί περισσότερο από αυτό που έχεις τώρα.

Σε δομικά στοιχεία βλέπεις ότι το καινούριο theme έχει δυνατότητα για εύκολη πλοήγηση από το προηγούμενο στο επόμενο post σου παρότι αυτό θα σου διαλύσει τον υπολογισμό των στατιστικών σου όπως βλέπεις στις δοκιμές σου. Γιατί αυτό ρωτάς; Αρχίζεις και παρατηρείς πως αλλάζουν τα url στα κλικ που κάνεις στο blogspot σου και βλέπεις ότι αντί να εμφανίζει το url της σελίδας του κάθε ποστ, σου βγάζει ένα άλλο url σαν αποτέλεσμα κάποιας αναζήτησης άρα αυτά τα κλικς πέφτουν αλλού, σε ένα "κουβά" αμμόκουτο των στατιστικών. Επίσης, παρατηρείς ότι σε αυτές τις σελίδες δεν εμφανίζονται απευθείας τα σχόλια του κάθε ποστ αλλά υπάρχει απλά ένα link με το πόσα σχόλια έχει η συγκεκριμένη ανάρτηση (όχι αυτή) το οποίο σε οδηγεί στο url της actual ανάρτησης του άρθρου όπου μπορείς να σχολιάσεις. Α ναι υπάρχει και Atom link για να παρακολουθείς συγκεκριμένα σχόλια μιας ανάρτησης αλλά καταλαβαίνεις ότι οι περισσότεροι αναγνώστες σου δεν έχουν χρησιμοποιήσει πότε στη ζωή τους rss feed reader (μορφώσου όμως κάποια στιγμή) οπότε το κάνεις γαργάρα και απλά το αφήνεις εκεί για τους "έμπειρους" της πλοήγησης.

Ωραία τι άλλο έχουμε; Έχουμε το δεξί κομμάτι του blogspot. Εκεί έχει πάλι τη φόρμα εγγραφής στο Newsletter και μάλιστα τώρα έχεις την δυνατότητα εύκολα να αλλάξεις το label της και βάζεις κάτι της μορφής "Αμμόκουτο στο email σου" όπου μπορούν και πάλι να γραφτούν οι αναγνώστες σου. Εννοείται ότι το ξανατεστάρεις μήπως και χάλασε κάτι. Πετάς και κανά δυο στατιστικά που δεν κοιτάζει κανένας και συνεχίζεις. Επιπλέον έχεις τη λίστα των αναρτήσεών σου σε μορφή ημερομηνίας ιεραρχίας στην οποία μπορεί ο αναγνώστης σου να ψάξει μια προς μια όλες τις αναρτήσεις σου βάσει τίτλου. Προχωρώντας παρακάτω βλέπεις όλα τα (όχι τα chains) tags σε μορφή σύννεφου αυτή τη φορά. Τι σημαίνει αυτό; Μπορείς να βλέπεις ποια tags έχουν χρησιμοποιηθεί σε περισσότερες αναρτήσεις από το μέγεθος της γραμματοσειράς τους και δίπλα τους έχουν και τον ακριβή αριθμό των αναρτήσεων. Οκ και τι γίνεται άμα τα κλικάρεις μου λες; Ε δεν θα το πιστέψεις σε μεταφέρει σε μια παραμετροποιημένη αναζήτηση των posts που φέρουν το tag που έχεις κλικάρει.

Στο κάτω μέρος της σελίδας έχεις τα τρία προτεινόμενα άρθρα βάσει συνολικών προβολών και μπαίνει και αναγκαστικά ένα διαφημιστικό του θέματος του blogger το οποίο σε ενοχλεί αλλά και τι να κάνεις τώρα δεν θα χάσεις κανένα μισάωρο για να το αφαιρέσεις από των κώδικα του html. Μπαίνεις από κινητό και βλέπεις ότι δεν είναι τόσο responsive αλλά ξέρεις ότι αν κάνεις double-tap (ψάχνεις να βρεις ένα πρόχειρο link για το πως κάνεις double tap και πέφτεις πάνω σε αυτό και αυτό το "διαμαντάκι") στο κείμενο σε android συσκευές ή pinch-zoom γενικά σε όλες τις συσκευές. Παρακάτω έχεις και τις αξιολογήσεις του άρθρου σε "αστείο", "ενδιαφέρον" και "με έκαψε". Χαίρεσαι για το τρίτο γιατί δεν φαινόταν σχεδόν σε κανένα browser λόγω κάποιου σπασμένου CSS στις περισσότερες συσκευές και δεν το είχαν δει ποτέ οι αναγνώστες σου.

Κλείνεις ελπίζοντας να είναι πιο προσιτό και ήπιο για τα ματάκια των αναγνωστών σου, αν και συνειδητοποιείς ότι μερικοί εξ αυτών διαβάζουν τα άρθρα σου απευθείας στο email client τους οπότε για αυτούς δεν θα υπάρξει καμία μεταβολή.

Μεταμεσονύχτια εξάσφαιρα

2021-02-15T02:25:00.007+02:00

Διαβάζεις άρθρα στο feedly σου (ναι πρέπει να γράψεις κάποια στιγμή τουλάχιστον ένα άρθρο για τις εφαρμογές που χρησιμοποιείς) και ξαφνικά πέφτεις σε αυτό το άρθρο του wired. Εκεί που διαβάζεις μερικές γραμμές, λοιπόν, πέφτεις πάνω σε ένα Ελληνικό όνομα. Κοντοσκέκεσαι... κάποιο εγκεφαλικό κύτταρό σου που είχε να κινηθεί χρόνια αρχίζει και πάλλεται. Θυμάσαι, πως αυτό το όνομα το ξέρεις, ναι ο τύπος για τον οποίο μιλάει το άρθρο ήταν συμφοιτητής σου στο μαθηματικό της Πάτρας. Ένας νεαρός τότε πανέξυπνος τύπος ο οποίος ήταν ταυτόχρονα αθλητικός, κοινωνικός και γενικά μια διάνοια χωρίς το απόλυτο geek profile που αυτό συνήθως συνεπάγεται. Απ' ότι μαθαίνεις από το φουμπου έχει τρία παιδιά(!!) και είναι καθηγητής στο toronto μετά το princeton. Θυμάσαι -χαμογελώντας- ότι σε είχε καλέσει σε αίθουσα μαθημάτων επιπέδου μεταπτυχιακού όταν ήσουν στο δεύτερο έτος, γιατί απλά δεν του έφτανε ο ρυθμός με τον οποίο μάθαινε και έμπαινε σε ότι αίθουσα γούσταρε αναιρώντας κάθε ροή και κάθε νόρμα. Τι έμπνευση ήταν για σένα αυτός ο άνθρωπος; Πόσο σπάνια βρίσκεις πια τέτοιους ανθρώπους τους οποίους να θαυμάζεις; Αρχίζεις και ψιλαφείς το σκοτάδι και αναρωτιέσαι, έχεις γίνει τόσο καλός που πλέον δεν μπορείς να βρεις εύκολα κάποιον να σε εμπνεύσει να γίνεις καλύτερος; Είναι σα να λέμε η μοναξιά της κορυφής τόσο έντονη; Επαναφέρεις τον εαυτό σου στην πραγματικότητα με μια εγκεφαλική κρυολουσία τύπου "ποια κορυφή ρε καραμήτρο δεν έχεις ξύσει ούτε την επιφάνεια της παγκόσμιας γνώσης" και αντιλαμβάνεσαι ότι συγκριτικά με τον συμφοιτητή σου δεν έχεις κάνει δα και τόσα πολλά. Ναι και πάλι ο ρόλος του κριτή που λέει και η αδερφή σου εμφανίζεται σε πλήρη ισχύ και αρχίζεις να μηδενίζεις σπουδές, πτυχία, επιτεύγματα τόσο σε εργασιακό όσο και σε προσωπικό χώρο. Ωραία, φαίνεται ότι χτυπήσαμε κάποια φλέβα χρυσού εδώ... ήρθε η ώρα να βουτήξεις στο αμμόκουτό σου για ακόμα μια φορά και να παίξεις με τους κόκκους σκέψης σου. Τι έχουμε στην προκειμένη περίπτωση; Έχουμε την σύγκριση δύο ανθρώπων που σε κάποιο σημείο της ζωής τους βρέθηκαν σε "ισοδύναμες" καταστάσεις. Και ποιος δεν έχει βρεθεί σε αντίστοιχες καταστάσεις με ρωτάς; Στην Αμερική π.χ. θεωρείται προνόμιο το να σπουδάσεις σε κάποιο πανεπιστημιακό ίδρυμα και μάλιστα στα "καλά" ιδρύματα το κόστος σε ακολουθεί μια ζωή. Άρα δεν μπορείς να γενικεύσεις ότι όλοι μπορούν να έχουν βρεθεί σε αντίστοιχες θέσεις. Οπότε τι συγκρίνουμε; Δύο προνομιούχους ανθρώπους σε μια αρχική χρονική στιγμή στη ζωή τους. Αυτό σε κάνει να νιώθεις ακόμα χειρότερα γιατί ενώ είχες ένα προνόμιο-πλεονέκτημα δεν το εκμεταλλεύτηκες στο μέγιστο του βαθμό αλλά το ξεπερνάς με ένα επιχρυσομένο χάπι της μορφής, ε καλά ο Στέφανος πήγαινε σε πειραματικό σχολείο μαθηματικών πάνω από το πανεπιστήμιο και οι γονείς του τον προετοίμαζαν για αυτή τη σταδιοδρομία από γεννησιμιού του. Το ακούω λες και προχωράς γιατί ήταν μια ζαριά που έκατσε, δηλαδή αυτή η ζαριά που τα θέλω του παιδιού συνέπεσαν και υπερκέρασαν τα θέλω των γονέων. Οι ακραίες επιτυχίες είναι συνήθως πολύ σπάνιες και όταν ρωτώνται οι αντίστοιχες ιδιοφύες από τους κοινούς θνητούς για την μαγική συνταγή της επιτυχίας οι περισσότεροι περιγράφουν είτε το "δούλεψα σκληρά" είτε το "μου άρεσε αυτό που έκανα πραγματικά", πληροφορία που δεν βοηθά ιδιαίτερα την απέναντι μεριά του τραπεζιού. Γιατί όμως νιώθεις μειονεκτικά και δεν υπερισχύει το συναίσθημα της περηφάνειας για τα επιτεύγματα του συμφοιτητή σου; Άλλωστε ένας άνθρωπος με τον οποίο έχετε αναπνεύσει τον ίδιο αέρα και έχετε γευτεί τις ίδιες νοητικές γεύσεις αλλάζει το παγκόσμιο γνωσιακό χάρτη. Μήπως είναι ενοχές για το ότι πέρασες παρά πάνω από καλά στην Πάτρα και δεν επικεντρώθηκες στις σπουδές σου όσο θα έπρεπε; Μήπως έχουν περάσει προ πολλού τα 25 χρόνια σου και όσο πάει γίνεται όλο και περισσότερο απίθανο να παράξεις το εγκεφαλικό σου masterpiece; Και βασικά για να βγείς από αυτή την παγίδα, σε ενδιαφέρει όντως να παράξεις κάποιο εγκεφαλικό masterpiece τελικά; Αν σε ενδιέφερε πραγματικά δεν θα είχες ασχοληθεί μέχρι στιγμής με αυτό; Άρα τι καταλαβαίνεις; Ποια είναι τα ενδεχόμενα εδώ; Είτε δεν σε ενδιαφέρει πλεόν να παράξεις εγκεφαλικό masterpiece, το οποίο δεν σου κάθεται απόλυτα καλά σαν ιδέα είτε δεν έχεις έρθει ακόμα αντιμέτωπος με εκείνο τον τομέα γνώσης / θεμάτων ο οποίος να σου προκαλέσει το κατάλληλο ερέθισμα για να αφιερώσεις παθιασμένα το χρόνο σου. Αυτός δεν είναι και ο λόγος που ασχολείσαι με μια πληθώρα πραγμάτων με τον ίδιο υψηλό ενθουσιασμό ανεξάρτητα του θέματος με το μονο αναγκαστικό περιορισμό του λίγου χρόνου στο κάθε ένα εξ αυτών με άμεσο αποτέλεσμα την επιπόλαια ενασχόληση με κάθε νέο θέμα;

- Ανάσα -

Ξαναδιαβάζεις τις σκέψεις σου και παρατηρείς ότι ήσουν για περίπου 30 λεπτά in the zone, που λέν' κι στου χουριόμ, χωρίς ούτε ένα αστειάκι ούτε μια συνειρμική αναφορά σε κάποιο άσμα. Πως σοβάρεψες έτσι, πως είναι δυνατόν με το "επιπόλαια" να μην σου ήρθε στο μυαλό ο επιπόλαιος τους Γιάννη Καλατζή; Οκ μπορεί να έπαιξε ρόλο και το ότι κούμπωσες τα ακουστικά σου και άκουγες την τέχνη του τέκνο.

- Εκπνοή -

Οκ αλλά έχεις ασχοληθεί με τόσα θέματα στη ζωή σου, τι άλλο να ψάξεις και από που; Είναι πάντα αυτό το αίσθημα του ανεκπλήρωτου και του άγνωστου, αυτά τα unknown unknowns που έλεγε και το pmbok, αυτό το επίπεδο γνώσης στο οποίο δεν ξέρεις καν πως να ρωτήσεις αυτό που δεν ξέρεις. Που μπορείς να βρεις περισσότερους ανθρώπους σαν κ εσένα; Πόσες φορές έχεις βρεθεί στη κατάσταση να σε ρωτάνε φίλοι και γνωστοί "εσύ γιατι δεν έφυγες στο εξωτερικό;" συνοδευόμενο και από το πιο ακραίο "χαραμίζεσαι" κάποιες φορές. Εδώ βρίσκεις τον εαυτό σου να διαφωνεί τόσο στην μετακίνηση στο εξωτερικό για να έχεις πρόσβαση στη γνώση που σε ενδιαφέρει, ιδίως με τις τεχνολογίες που είναι διαθέσιμες στην εποχή μας, όσο και για το γενονός ότι θεωρείς τον εαυτό σου τυχερό που γεννήθηκες και μεγάλωσες στο κλεινόν άστυ και είχες πρόσβαση σε περισσότερες πληροφορίες απ' ότι έχεις χωνέψει. Βρίσκεις και πάλι τον εαυτό σου να αλλάζει δουλειά σε μικρότερο χρονικό διάστημα απ' ότι στην προηγούμενη αλλαγή. Θες να μάθεις κι άλλα, να έρθεις σε επαφή και με άλλους ανθρώπους να αυξήσεις την πιθανότητα (ναι είναι η πιθανότητα μικρέ μου πίθηκε και όχι οι πιθανότητες...μιλάς για ένα ενδεχόμενο και όχι πολλά) να αλληλεπιδράσεις με περισσότερες έννοιες μια εκ των οποίων να καταφέρει σε κερδίσει εξ ολοκλήρου. Δεν πιστεύεις το ότι αξίζει να αφιερώσεις πάρα πολύ χρόνο σε ένα αντικείμενο ώστε να γίνεις άριστος σε αυτό, άλλωστε ποτέ δεν σε ένοιαζε η αριστεία (μπορεί και να είναι και το φαινόμενο της αλεπούς), σε ένοιαζε πάντα η βελτιστοποίηση, η αποδοτικότητα... αυτό το πως μπορείς να κάνεις και αυτό - και το άλλο και το παράλλο - τώρα - στο καλύτερο δυνατό επίπεδο για το χρόνο που έχεις; Μέχρι τώρα με το μόνο που έχεις ασχοληθεί αρκετά και για καιρό είναι μόνο με εργαλεία όπως το excel. Ίσως έχει έρθει η ώρα να αρχίσεις να πηγαίνεις ένα βήμα παραπέρα και να ασχοληθείς συνειδητά με έννοιες πιο αφηρημένες, να ξεπεράσεις αυτόν το φόβο που είχες στο πανεπιστήμιο να επιλέξεις π.χ. τα θεωρητικά μαθηματικά έναντι της στατιστικής. Όχι ότι αν και σήμερα με τα δεδομένα του χτες βρισκόσουν στο ίδιο σταυροδρόμι δεν θα έκανες την ίδια επιλογή βέβαια. Άλλωστε στο τέλος της ημέρας a man's gotta eat ή όπως το θέτει σε άσχετο context ο πατέρας σου, κάποιες φορές στις επιλογές σου θα ισχύει το καλύτερα η μάμ-μα (η κοιλιά) σου παρά η μάνα σου. Τόσοι και τόσοι παράγοντες σε παροτρύνουν να επιλέξεις το "ασφαλές", το πιο προσοδοφόρο επάγγελμα από τις επιλογές που έχεις. Έχεις και την τύχη να έχεις γεννηθεί λευκός άντρας και να "πρέπει" να παρέχεις κάποια στιγμή στο μέλλον για την οικογένειά σου. Αυτή την οικογένεια που έχει μπει στο γενικό σνουζ γιατί μάλλον έχεις γίνει πιο περίεργος και από τον εαυτό σου ή όπως λες προσπαθώντας να καθησυχάσεις τον εαυτό σου τα στάνταρντ των καιρών έχουν πέσει στα τάρταρα. Ξαναδιαβάζεις, γράφεις, σβήνεις, συμπληρώνεις και απορείς τι διάολο πυροδότησε αυτά τα μεταμεσονύχτια εξάσφαιρα προς τον εαυτό σου; Δεν μπορεί να ήταν μόνο το άρθρο που διάβασες μισό και ξεκίνησες να παραληρείς. Μάλλον δεν αρκεί η απάντηση "με πίεση δημιουργούνται τα διαμάντια" όταν σου λένε ότι είσαι πολύ σκληρός με τον εαυτό σου. Ναι προφανώς τις άμυνές σου τις δουλεύεις χρόνια και χρειάζονται πολύ καλοί παίκτες απέναντί σου για να σε "λυγίσουν". Θέλει πολύ δουλειά ακόμα αυτό το κομμάτι και δεν έχεις ιδέα προς τα που και γιατί. Ποιος έχει άλλωστε;

Άσκησέ το

2021-02-06T13:20:00.006+02:00

Σάββατο (όχι κι απόβραδο Χαρούλα μου) πρωί και μετά από την απόλαυση του πλήρη δίσκου "Στου αιώνα την Παράγκα" γέμισες θλίψη και περηφάνεια για το τι βγάζει και χάνει αυτός ο τόπος. Ανοίγεις λοιπόν τον σωλήνα του γιατί για έναν ακόμα τυχαίο περίπατο (πόσες όμορφες έννοιες έμαθες στο μαθηματικό πια). Τυχαία, λοιπόν, πέφτεις σε ένα βίντεο το οποίο ισχυρίζεται ότι είναι μια από τις ασκήσεις βέλτιστης λύσης με σκοπό την αξιολόγηση των υποψηφίων της google σε συνεντεύξεις. Το μικρόβιο μέσα σου δεν μπορεί να αντισταθεί στο γρίφο που μόλις παρουσιάστηκε μπροστά σου, παίρνεις χαρτί μολύβι και πατάς πλέι.

Στο βίντεο αυτό ο κλασσικός Ινδός φίλος σου (γιές μάι ντίαρ φρέντ) σου λέει ότι έχουμε τρία αδέρφια (Alex, Bob, Carl) που θέλουν να πάνε στο σπίτι του θείου τους 300 χλμ μακριά για να γιορτάσουν τα γενέθλιά του. Χάρηκες μικρέ μου γκικ που κατάλαβες ότι αυτός που έφτιαξε την άσκηση σκέφτηκε ονόματα που ξεκινούν από τα τρία πρώτα γράμματα της λατινικής αλφαβήτου. Στα δεδομένα της άσκησης σου λέει επίσης ότι έχουν ένα μηχανάκι που πιάνει 60 χλμ την ώρα και παίρνει μέχρι δύο αναβάτες. Ξεπερνάς την ρεαλιστική υπόσταση της άσκησης, και λες ότι για λόγους απλότητας της λύσης ο δημιουργός της άσκησης θεωρεί ότι το μηχανάκι πιάνει τα 60 χλμ / ώρα από στάση στιγμιαία - ίσως το καλύτερο παπί της αγοράς. Επιπλέον σου λέει ότι κάθε ένα από τα αδέρφια πιάνουν (πάλι από στάση) 15 χλμ / ώρα - τύφλα νά 'χει ο Αμπέμπε. Κοντοστέκεσαι λίγο με αυτή την φαινομενικά υπερβολική ταχύτητα για δρομέα και ανατρέχεις στο καλκουλατόρι σου για να δεις σε τι ρυθμό λεπτών / χλμ αντιστοιχεί. Αντιλαμβάνεσαι ότι 4 λεπτά / χλμ είναι σχεδόν pro ρυθμός αλλά όχι κάτι ακραίο. Εκ των υστέρων σκέφτεσαι πόσο χρόνο έχασες να υπολογίσεις τον ρυθμό αυτόν αφού στην πράξη 60λεπτά/ώρα / 15χλμ/ώρα = 4 λεπτά/χλμ. Δεν πειράζει, προχωράμε, στο σημείο αυτό βλέπεις ότι το μηχανάκι έχει την τετραπλάσια ταχύτητα από τους αδερφούς A-B-C. Βαστίξου όμως ακόμα δεν έχουμε τελειώσει καν τα δεδομένα και εσύ μου κάνεις πράξεις. Σου λέει λοιπόν ότι θέλεις να βρεις τον βέλτιστο τρόπο για να φτάσουν εκεί, άρα τον πιο γρήγορο στο προκείμενο ασκησέτο, που έλεγε και ένας καθηγητής φυσικής στο φροντιστήριο του λυκείου.

Χωρίς να γράψεις τίποτα στο χαρτί - πάντα προκαλείς τον εαυτό σου να υπολογίζει στο κεφάλι σου τις πιο απλές πράξεις έτσι για την εξάσκηση - σκέφτεσαι το πιο απλό σενάριο. Έστω (πόσο μαθηματικός είσαι πια) ότι ο Α και Β καβαλάνε το μηχανάκι και πάνε στο θείο τους και ο C στο ενδιάμεσο το ρίχνει στο ποδαράτo. Πόσο χρόνο θέλουν όμως και που θα έχει φτάσει ο C όταν οι άλλοι δύο φτάσουν στον θείο (όχι τον Κάκαλο); 300 χλμ απόσταση με ταχύτητα 60 χλμ / ώρα με πρόχειρους υπολογισμούς είναι μόλις 5 ωρίτσες, και πάλι ξεπερνάς το ρεαλιστικό γεγονός ότι δικάβαλο σε μηχανάκι 5 ώρες χωρίς ανεφοδιασμό καυσίμου θα πιαστεί ο κώλος τους αλλά συνεχίζεις την λογική της άσκησης. Σε 5 ώρες λοιπόν ο C θα έχει κάνει 15x5 = 75 χλμ από τα 300. Ναι το υπολόγισες 2x15 = 30 και άλλα 30 μας κάνουν 60 και μια φορά ακόμα από τα πέντε (2+2+1=5) 15 γιατί το 5x5 = 25 συν 10x5 = 50 που είναι ο κλασσικός τρόπος πολλαπλασιασμού που σου μάθανε στο σκολιό δεν σου ήταν αρκετό. 225 χιλιομετράκια μόλις έχει να κάνει ακόμα λοιπόν ο C. Οπότε ψιλιάζεσαι ότι ο Α θα πρέπει να ξεφορτώσει τον Β και να πάει να πάρει τον C και να τον πάει στον θείο. Στάσου όμως, μέχρι να πάει ο Α στον C, o C για να κερδίσει χρόνο θα συνεχίζει να τρέχει.

Συνεχίζεις και παλεύεις με το κεφάλι σου και δεν αφήνεις το χέρι σου να πιάσει το μολύβι. Λες ωραία ο C είναι στο 75ο χιλιόμετρο, αν προσθέσω και άλλα 15 χλμ (και άρα μια ώρα ακόμα ποδαράτο) πάμε στα στρογγυλά στα 90 χλμ που με βολεύει για να το θυμάμαι. Σε μία ώρα όμως ο Α θα είναι με πρόχειρους υπολογισμούς στα 300 μείον 60, 240ο χιλιόμετρο. Δεν κάνουμε δουλειά έτσι, είναι πολύ μακριά τα αδέρφια, σκέφτεσαι, πρέπει να μεγαλώσω το χρονικό βήμα με το οποίο προσεγγίζω αν θέλω να το κάνω στο κεφάλι μου χωρίς χαρτί-μολύβι. Ας βάλουμε δύο ώρες ακόμα. Σε δυο ώρες ακόμα ο C θα έχει φτάσει στο 90 συν 30, 120ο χιλιόμετρο. Επίσης σε δύο ώρες ακόμα ο Α θα είναι από το 240 μείον 2x60 = 120 και αυτός στο 120ο χιλιόμετρο της διαδρομής. Κάπου εδώ χαίρεσαι στιγμιαία γιατί βρεθήκαν τα αδέρφια και είσαι πολύ λίγες πράξεις μακριά από το συνολικό χρόνο της μεταφοράς αλλά σκέφτεσαι ότι κάτι σου βρωμάει εδώ, παραείναι εύκολο. Σε κάθε περίπτωση, συνεχίζεις τις πράξεις με το μυαλό σου, και σιγά σιγά ο πονοκέφαλος έρχεται, λέγοντας ότι έχεις 300-120 = 180 χιλιόμετρα για το μηχανάκι που καβαλάνε πλέον ο A και C με ταχύτητα 60 χλμ/ώρα. Σκέφτεσαι τρεις-έξι-δεκαοχτώ και αρχίζεις και αθροίζεις όλα τα κομμάτια των διαδρομών. Έχεις λοιπόν 5 ώρες για το Α-Β να φτάσει στο θείο και άλλες 3 ώρες να βρεθεί ο Α με τον C και άλλες τρείς ώρες για το Α-C να φτάσει στο θείο έχουμε σύνολο 11 ώρες. Τέλεια!! Μόλις μισή μέρα χάσανε τα παλικάρια μας για να δούν τον θείο.

Ξαναρωτάς τον εαυτό σου είναι αυτός ο πιο γρήγορος τρόπος; Σίγουρα όχι γιατί ο Β αμολούσε αετό τις τελευταίες τρεις ώρες στο σπίτι του θείου και κανένα σύστημα δεν μπορεί να είναι βέλτιστο αν κάποιος (μεταξύ ίσων) μένει άιντλ που λέμ' κι στου χουριό μ'. Άρα ήρθε η ώρα για το χαρτί-μολύβι που λέγαμε αλλά στο ενδιάμεσο κέρδισες την πληροφορία ότι ο βέλτιστος χρόνος που θέλουν τα καμάρια μας να φτάσουν στο θείο είναι σίγουρα μικρότερη από 11 ώρες και άρα αν κάνεις κάπου λάθος στις πράξεις θα μπορείς να έχεις το 11 ώρο σαν έλεγχο.

Εδώ ξεχωρίζουν οι άντρες από τα αγοράκια, που μας λέγανε και στο πατριαρχικό μοτίβο του σχολειού μας. Σκέφτεσαι ότι εδώ οι περισσότεροι συνεντευξιαζόμενοι αν δεν μπορούσαν να συμβολίσουν κατάλληλα τις μεταβλητές του προβλήματός τους δεν θα είχαν τρόπο να λύσουν το πρόβλημα και άρα θα αποτύγχαναν. Ω γουέλ ταφ λάκ μάι ντίαρ φρέντ...ή μήπως όχι;

Σκέφτεσαι απλά και λες ... τι έχουμε; Έχουμε μια απόσταση 300 χλμ. Πολύ ωραία. Τι σημαίνει ταχύτητα ... σημαίνει πόσο γρήγορα (άρα σε πόσο χρόνο ώρες και λεπτά) μπορώ να διανύσω μια απόσταση (σε χλμ εν προκειμένω). Κλασματάκια δημοτικού, λοιπόν, και κάπου εδώ χάνεις και τους τελευταίους αναγνώστες σου. Σταματάς να αποδελτιώνεις την πορεία της σκέψης σου στην επίλυση τύπου χαρτί-μολύβι και σηκώνεσαι για κωδικό έξι στο υπέροχο άλσος συγγρού μιας και στενέψανε τα όρια (δεν έχω περιθώρια που έλεγε και ο Πασχάλης). Ξεσκονίζεσαι, πετάς τα δύο φύλλα στα οποία έλυσες την άσκηση και συνεχίζεις και πιστεύεις ότι είναι πολύ πιο ελεγκάν' να λες ότι θα χρειαστούν τα τρία αδέρφια (13*5)/7 ώρες ακριβώς, από το να λες ότι θα χρειαστούν περίπου 9,28.. ώρες ήτοι 9 ώρες και 17 λεπτά. Κλείνοντας κοιτάς τα σχόλια του σωλήνα στο συγκεκριμένο βίντεο και πεθαίνεις στο γέλιο με το "The one riding bike never walked 😂😂he Is real genius".

Ποιος κοιμάται τελικά;

2021-01-31T14:02:00.002+02:00

Θυμάσαι πάντα να είσαι εκείνος που ξυπνούσε πρώτος απ΄ όλους, αυτός ο πρωϊνός τύπος που ο πολύς κόσμος γουστάρει να μισεί. Συνήθως δεν πίνεις καφέ αλλά πίνεις π.χ. κοακόλα που έχει καφείνη και γενικά έχεις την φήμη του κοκάκια ή του μεθαμφέταμιν-άντικτ. Όντας όμως μια ζωή καθαρός από κάθε μορφής ουσία καπηλεύεσαι την ατάκα του Νταλί "I don't do drugs, I am drugs" ως απάντηση στο "τι ναρκωτικά παίρνεις πρωί-πρωί" που συχνά πυκνά σε ρωτάνε φίλοι και γνωστοί.

Κυριακή χαράματα πιάνεις τον εαυτό σου να ξυπνάς τρείς το πρωί (ναι Μαζώ) χορτάτος από ύπνο μετά από μόλις τρεις ώρες ύπνου και λες στον εαυτό σου - κάπου ώπα - πρέπει να κοιμηθείς. Στρώνεις τη μοναξιά σου στο κρεβάτι για κανένα πεντάωρο ακόμα και με τα πολλά σηκώνεσαι γύρω στις επτάμιση-οκτώ αγανακτισμένος. Τι θα γίνει με την πάρτη σου; Γιατί δεν μπορείς να κοιμηθείς; Τι πρέπει να κάνεις τέλος πάντων για να σε κουράσεις και από που διάολο πηγάζει τόση ενέργεια;

Ψυχραιμία, τα πράγματα είναι απλά. Το έχεις ψάξει αρκετά στο παρελθόν και καταγράφοντας τις ώρες που κοιμάσει vs του τι κάνεις μέσα στην ημέρα σου έχεις φτάσει σε ένα πολύ καλό ποσοστό καλού ύπνου κάθε βδομάδα. Έχει μάθει πλέον να κοιτάς τι έκανες τις τελευταίες 5-6 μέρες, για να δεις αν είναι δικαιολογημένη η κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι ή αν χρειάζεται να ψάξεις αν είναι κάτι πιο βαθύ που σε λερώνει που έλεγε και ο Θάνος και να κάνεις τις αντίστοιχες διορθώσεις.

Την τελευταία εβδομάδα ήσουν σε πολύ χαλαρό μουντ από άποψη δουλειάς και το μόνο που έκανες είναι να τρώς να περπατάς και να τρέχεις (άντε και κανά δυο άλλα πράγματα αλλά μην αποσυγκεντρώνεσαι). Μάλιστα αυτή τη βδομάδα ξεκίνησες να τρέχεις τρεις φορές την εβδομάδα και σιγά σιγά να κουράζεις σωματικά λίγο περισσότερο τον εαυτό σου. Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να σου δίνει καλύτερα σέσιονς ύπνου και ως ένα βαθμό μέσα στη βδομάδα σου δεν έπεσες κάτω από επτά ώρες ύπνου. Άλλος παράγοντας είναι η σωματική άσκηση, αλλά το καλύπτεις και αυτό με το στόχο για δέκα χιλιάδες βήματα τη μέρα είτε περπατώντας είτε τρέχοντας. Το Σάββατο όμως κοιμήθηκες σχεδόν εννιά ώρες και απ' ότι φαίνεται αυτό επηρέασε σε ένα βαθμό τον ύπνο της Κυριακής. Ένας ακόμη παράγοντας είναι το πόσο αργά ή το πόσο βαριά-δύσπεπτα τρως, αλλά με ρύζι ψάρι και ιταλική πίτσα (χωρίς λάδια κλπ) αρκετές ώρες πριν την ώρα του ύπνου σου την προηγούμενη ημέρα καταλήγεις ότι ούτε αυτός ο παράγοντας θα μπορούσε από μόνος του να επηρεάσει την βραδινή σου σιέστα. Είχες κλασικά το κινητό κοντά σου με το "μπλε" του φως να σε προγραμματίζει υποσυνείδητα ότι είναι μέρα αλλά όχι για πολύ ώρα όπως άλλες μέρες πριν κοιμηθείς. Όμορφα, άρα είναι κάποιος συνδυασμός μιας ή περισσοτέρων μεταβλητών που έτυχε (;) να αθροίσουν στο χθεσινοβραδινό αποτέλεσμα.

Οκ, έχουν γίνει έρευνες που λένε ότι "είναι στο dna σου" το να είσαι πρωινός ή βραδυνός τύπος αλλά μπορείς σε μεγαλύτερο βαθμό από αυτό που νομίζεις να ελέγξεις τον ύπνο σου και ως ένα βαθμό το κάνεις. Τι είναι ο ύπνος όμως; Απλοικά είναι μια φυσιολογική κατάσταση στην οποία είναι ανάγκη να βρισκόμαστε ώστε να χαλαρώνει εγκέφαλος και το σώμα ώστε να αυτοδιορθωθούν και να προετοιμαστούν για την επόμενη ημέρα. Ο οργανισμός μας, σου λέει, ακολουθεί κάποιους κύκλους τους λεγόμενους κιρκαδικούς. Ένα κομμάτι αυτών των κύκλων αφορά και τον ύπνο και μάλιστα έχεις υπο-κύκλους (όχι δεν βλέπω κύκλους) που έχουν περίπου διάρκεια μιάμιση ώρα (90-120 λεπτά εξαρτάται από το πόσο "ζώο" είσαι κάθε μέρα). Γι αυτό πχ αν κοιμηθείς οκτώ ώρες που προτείνουν οι γιατροί δεν νιώθεις ότι χόρτασες ύπνο αλλά αν κοιμηθείς επτάμιση (5x1,5) ή εννιά ώρες (6x1,5) ή ακόμα και τρεις ώρες (καλή ώρα σήμερα) νιώθεις χορτάτος και ξεκούραστος. Κάποιες φορές όμως σπας αυτόν τον κύκλο σε κάποιο ακατάλληλο σημείο του και ξυπνάς "στραβά", σαν υπολογιστής, που ενώ ήσουν στα μισά του software update του, κόπηκε το ρεύμα και με το που ξαναπήρε μπρος σου τράβηξε μια ωραιότατη μπλε οθόνη του θανάτου με τον κλασσικό ήχο αποτυχίας. Δεν είναι σε κάθε άνθρωπο του ίδιου μήκους και μάλιστα δεν είναι ούτε στον ίδιο άνθρωπο σταθερού μήκους αυτοί οι κύκλοι.

O Νταλί και άλλοι φημολογείται ότι ήθελαν να εκμεταλλευτούν την υποσυνείδητη κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο εγκέφαλος λίγο πριν κοιμηθεί βαθιά. Φήμες θέλουν λοιπόν τον Νταλί να κάθεται σε μια καρέκλα κρατώντας ένα κλειδί στο χέρι του, πέφτωντας για ύπνο. Αν έπεφτε σε βαθύ ύπνο οι μύες του χεριού του χαλάρωναν με αποτέλεσμα το κλειδί να πέφτει στο πάτωμα και με τον γδούπο να ξυπνά έτοιμος να ζωγραφίσει το ζωηρό όνειρο που είχε μόλις δει. Μαζοχιστικό αλλά μάλλον αποτελεσματικό θα έλεγε κανείς. Αντίστοιχες ιστορίες κυκλοφορούν για τον Έντισον ο οποίος έμπαινε σε μια υπναγωγική κατάσταση κρατώντας μεταλλικές μπάλες αντί για το κλειδί του Νταλί.

Ψάχνεις να ξαναβρείς τις ονομασίες των καταστάσεων του ύπνου από ελαφρύ, σε βαθύτερο και σε REM (όχι του losing my religion, του Rapid Eye Movement) και καταλήγεις σε αυτό εδώ το διαμαντάκι στο τέλος του οποίου βλέπεις μια αναφορά σε έργο του MIT (του πανεπιστημίου των μασατσούτσετς ντε {και πάντα σου σκάει το τραγούδι των Dropkick Murphys}) το οποίο προσπαθεί να χακάρει τον ύπνο σου.

Διαβάζεις λίγο ακόμα και βλέπεις ότι όχι μόνο μπόρεσαν να καταγράψουν τα μικρο-όνειρα αλλά κατάφεραν και να κατευθύνουν αντίστοιχα όνειρα μέσω συγκεκριμένων κατάλληλα χρονικά τοποθετημένων ερεθισμάτων βελτιστοποιώντας την παραγωγικότητα του ανθρώπου-πειραματόζωου. Τρείς ώρες αργότερα χαμένος κάπου στον κόσμο του future lab του ΜΙΤ θυμάσαι ότι είχες και ένα σκάμμα ανοιχτό για κάμποσες ώρες και ήρθε η ώρα να ξεσκονιστείς. Κλείνεις βιαστικά πηγαίνοντας για το τρίτο τρέξιμο της εβδομάδας σου προετοιμάζοντας στο βέλτιστο τον ύπνο σου για σήμερα το βράδυ.

Το ιστορικό της πλήξης

2021-01-24T18:02:00.003+02:00

Ένα σαββατοκύριακο φτάνει στο τέλος του και εσύ βρίσκεσαι αντιμέτωπος για ακόμη μια φορά με τις λευκές σελίδες του blog σου. Σήμερα θα κινηθείς χωρίς θέμα και θα πάς με τη ροή ή go with the flow που λέν' και οι βασίλισσες της λίθινης εποχής.

Ξύπνησες αργά, χωρίς διάθεση και αποφάσισες να ξαναρχίσεις τις αναπνοές υπό τις οδηγίες εκείνου του τρελού Ολλανδού που είχες βρει σε κάποια παλιότερη αναζήτησή σου. Δέκα λεπτά αργότερα με ελαφρώς καλύτερη διάθεση αποφασίζεις να πας για ένα δεκαράκι αλλά πατάς σνουζ στο yoga warm-up και όφ του δε στριτ γιου γκό.

Πενήντα-πέντε λεπτά αργότερα έχεις μόλις τελειώσει με το εννιάρι σου (ναι τα παράτησες για ακόμη μια φορά στο τέλος δήθεν γιατί δεν είχες ανάσες) με λίγη παραπάνω ένταση απ' ότι συνήθως και μετά από τα δεκαπέντε λεπτά διατάσεων-γιόγκα-ο-θεός-να-την-κάνει βούτηξες με τα μούτρα σε δυο zinger από τον θείο Σάντερς.

Στέκεσαι λίγο εδώ και σε ξαναδιαβάζεις, το εννιάρι που μόλις έγραψες σου θύμησε μια animated ταινία που αξίζει το ΩΜ (Ώναραμπουλ Μένσιον) της. Διώχνοντας με επιτυχία αυτόν τον εγκεφαλικό λόξιγκα έρχεται ένας ακόμα στη σειρά. Αυτή τη φορά στέκεσαι στη φράση εγκεφαλικός λόξιγκας και προσπαθείς να εντοπίσεις που την είχες ακούσει αυτή την ατάκα για πρώτη φορά. Νομίζεις ότι το είχες ακούσει σε κάποιο βίντεο από auditions κάποιας μεγάλης μπάντας είτε Dream Theater ή Metallica. Μερικές αναζητήσεις και μια βιντεοκλήση αργότερα ακόμα δεν έχεις βρει το video snip που σε ενδιαφέρει. Ω-γουέλ θα το ξαναπετύχεις αργότερα...

Πίσω στο σκάμμα αυτή τη φορά με τον χορό της αιωνιότητας να παίζει στο background. Σε μια σχεδόν μέταλ-τζαζ διάθεση αρχίζεις να ανατρέχεις στην τελευταία σου εβδομάδα. Ήταν μια εβδομάδα αναμονής, μια εβδομάδα μετάβασης από μια εργασιακή κατάσταση και προετοιμασίας για μια άλλη. Συναντάς πολλούς ανθρώπους καθημερινά μεταφέροντας το μήνυμα της εξόδου σου. Παρατηρείς πως αντιδρούν πραγματικά οι άνθρωποι τώρα που δεν έχουν κυριολεκτικά να περιμένουν τίποτα άμεσο από σένα και όπως θα ανέμενες υπάρχουν συγκλονιστικές διαφορές στη συμπεριφορά ορισμένων. Διαλέγεις και "κρατάς" αυτούς, οι οποίοι παρότι συνεργαστήκατε στενά δεν μετέβαλαν την συμπεριφορά τους μετά την μεταφορά του μηνύματος εξόδου.

Σε μια διάθεση να μην βγεις σαν άλλη Χαρούλα με το φεύγω της, καταπιάνεσαι αυτή αλλά και την προηγούμενη αυτής εβδομάδα με το να εκπαιδεύσεις κοντινούς και μη συνεργάτες ώστε να αυτονομηθούν μεταφέροντάς τους τα bare necessities. Σοκάρεσαι ακόμη μία φορά πραγματικά με το πόσο λίγα μπορεί να γνωρίζει ο κόσμος με την συνειδητή και δομημένη μάθηση, online βλπ. udemy, coursera, masterclass, lynda... και μη, την τεχνολογία βλπ. κοντόκοβα ή το πόσο μπλοκαρισμένοι μπορεί να είναι από τον όγκο δουλειάς που τους έχει ανατεθεί χωρίς να παίρνουν συνειδητά πέντε λεπτά (ιδανικά ακούγοντας το take five) και να οργανώσουν-ιεραρχήσουν τα tasks-προβλήματα που τους ανατίθενται.

Θυμάσαι την τελευταία Παρασκευή στην οποία είχες θέσει ως στόχο να μείνεις απόλυτα ψύχραιμος (σε μουντ δεν θα βρίσω) και αν γίνεται να μην ανοίξεις pc & email. Πόσα λίγα ήξερες ... και pc άνοιξες, και emails έστειλες και σε call μπήκες ... δηλαδή κάποιοι άνθρωποι είναι απλά αδιόρθωτοι και ανε-πήδηκτοι. Τίποτα δεν θα πτοούσε όμως την έξοδο, την γιορτή σου. Παίρνεις λοιπόν κανένα κιλό σοκολατάκια για τις περισσότερες διευθύνσεις και φροντίζεις να πάρεις και κάτι τις αλμυρό για την στενή ομάδα του γραφείου σου. Γιατί αν δεν είναι going out in style να μυρίζει τσικνοπέμπτη γενάρη μήνα το γραφείο τότε τι είναι; Σαν άλλος κύριος (Στράτο μου) φεύγω λοιπόν την ώρα μηδέν από το γραφείο με ένα αίσθημα ανάλαφρης χαρμολύπης.

Ανατρέχεις στο πρόγραμμα που είχες φτιάξει για την καινούρια χρονιά και βλέπεις πως έχεις ήδη μείνει αρκετά πίσω σε ένα e-course που ξεκίνησες επειδή σαν άλλη Σωσώ απλά έπληττες. Από την άλλη κατάφερες να ξαναζεστάνεις την συνήθειά σου να διαβάζεις (και εκτός εξεταστικών) και έχεις βάλει στην ρουτίνα σου το διάβασμα όσο λίγο και αν είναι κάθε φορά πέντε, δέκα ή το πολύ είκοσι σελίδες. Ξαναξεκινάς και το τρέξιμο δομημένα για ένα μήνα και ας "φωνάζει" ο συνοδοιπόρος σου στο τρέξιμο ότι είσαι αργός και ότι δεν τρέχουμε μαζί πια. Σε μια τάση καταναλωτικής μανίας έχεις καταλήξει με καμιά δεκαριά καινούρια βιβλία τα οποία έχεις βάλει στόχο να τα διαβάσεις το '21 και κάπου εδώ γέλασες, σκεφτόμενος ότι σε φυσικό βιβλίο ο μέσος όρος σου ανά χρονιά είναι το πολύ 2-3.

Στα ΩΜ της εβδομάδας ένα πολύ ενδιαφέρον Gate note που αφήνει μια αισιόδοξη νότα για το '21. Ένα βίντεο για το πως να μιλάς και οι άλλοι να σε ακούνε του Θησαυρού (όνομα και πράμα) από φίλο σου το οποίο στο έστειλε κατά τη διάρκεια ακόμης μια κλήσης. Ένα βίντεο του Τιμ Φέρρις στο Ted από τα παλιά που μιλά για τη ζωή του δείχνοντας πως ξεπερνά το φόβο και πως μαθαίνει τα πάντα (αποδοτικά), και ο λόγος που σε έκανε να αγοράσεις την τετράωρη εργάσιμη εβδομάδα (στη δεκάδα που λέγαμε). Και τέλος ένα λίγο πιο αναλυτικό βίντεο-lecture για το πως δουλεύει το blockchain.

Κοντόκοβα σε γραφικές διεπαφές με τρίτους τύπους

2021-01-17T16:15:00.014+02:00

Τι τίτλος είναι αυτός πάλι; Μήπως πάλι έγινες πολύ σύνθετος για το ευρύ κοινό; Πως διάολο περιμένεις να καταλάβουν το χούμορ σου χωρίς να τους το εξηγήσεις; Και αν τους τον εξηγήσεις μήπως παύει πλέον να είναι τόσο αστείος ο τίτλος; Ω - γουέλ, ταφ λακ μάι ντίαρ φρεντ. Έπεσες στην παγίδα και είσαι ήδη στο σκάμμα οπότε σκάσε και κολύμπα που έλεγε και "η" Σπυριδούλα.

Σήμερα μιλάς πρακτικά για την εμπειρία σου με αυτά τα μυστήρια γκούι (GUI) ή αλλιώς αυτές τις διεπαφές, οι οποίες είναι σχεδιασμένες ώστε ο όχι και τόσο μέσος πίθηκος (χρήστης) να μπορεί να αλληλεπιδράσει, μέσω ενός γραφικού περιβάλλοντος, με το μηχάνημα που στέκει εμπρός του και αναμένει πειθήνια τις εντολές του. Α πολύ ωραία, κατάλαβες (;) τι είναι οι γραφικές διεπαφές με τρίτους τύπους, με προφανείς χιουμοριστικές αναφορές στην ταινία του Στίβεν και στο δίσκο των Ημισκουμπρίων. Τι είναι αυτά τα κοντόκοβα όμως;

Όσα χρόνια ασχολείσαι με αυτά τα γκούι προσπαθούσες πάντα να βρείς τον πιο γρήγορο τρόπο να κάνεις οποιαδήποτε εργασία σου. Παίρνεις πάντα ξεκάθαρη θέση υπέρ του πληκτρολογίου έναντι του τάγματος του ποντικιού κάνοντας ένα βήμα πίσω στην τεχνολογία για να κερδίσεις περισσότερο χρόνο για περισσότερες εργασίες σου στην ίδια τεχνολογία. Τα θετικά του ποντικιού είναι ότι μπορεί γρήγορα να σε μεταφέρει από ένα παράθυρο εφαρμογής σε ένα άλλο ή από ένα σημείο του παραθύρου σε ένα άλλο, θυσιάζοντας όμως στην ακρίβεια του σημείου αν προσπαθήσεις να κινηθείς πιο γρήγορα, εκτός και αν είσαι gamer με υψηλή τιμή στο προσωπικό σου APM. Άρα, είσαι υπέρμαχος της μετρικής του WPM, των λέξεων ανά λεπτό και εν γένει του KPM, keystroke per minute (μάθε και συ να πληκτρολογείς γρηγορότερα εδώ ή εδώ). Τα shortcuts, τα κοντόκοβα ντε, γίνονται οι αγαπημένοι συνδυασμοί πλήκτρων σου και σιγά σιγά περνούν από το σύστημα 2, του αργού και αναλυτικού μέρους του εγκεφάλου σου, στο σύστημα 1, το ωτοματίκ το διαισθητικό.

Αρχίζουν να γίνονται πολλά αυτά τα κοντόκοβα και αναγκάζεσαι να κρατάς τα αγαπημένα σου στο onenote σε μια λίστα ανά είδος λογισμικού. Ωραία, και τι να κάνεις τώρα για τον αναγνώστη σου; Έχεις δώσει ήδη σχετικούς συνδέσμους στους φίλους και γνωστούς σου αλλά τώρα τι; Έχει νόημα να αραδιάσεις δύο σελίδες κοντόκοβα που δεν θα χρησιμοποιήσουν ποτέ; Θα μπορούσες όμως να φυτέψεις την ιδέα στα κεφάλια τους, δίνοντας δύο τρία μικρά tease και σιγά σιγά να αλλάξουν προς το καλύτερο (;) ή έστω προς την πιο γρήγορη-αποδοτική έκδοσή τους.

Πάμε λοιπόν, στο πρώτο στάδιο στο περιβάλλον των windows. Δεν δέχεσαι ο κόσμος να μην ξέρει τον συνδυασμό των πλήκτρων alt και tab που σε μεταφέρει γρήγορα από το ένα παράθυρο στο άλλο. Ούτε λόγος για το windows key + tab που σου επιτρέπει να διαχειρίζεσαι και περισσότερα παράθυρα από παράλληλα εικονικά περιβάλλοντα παραθύρων. Εδώ αρχίζεις να προτείνεις το ctrl + c που σε βοηθάει να κάνεις αντιγραφή κειμένου ή αρχείων και το ctrl + v που σου επιτρέπει να κάνεις επικόλληση. Σε λίγο πιο προχωρημένους προτείνεις και το ctrl + alt + v για να διώχνεις πιθανές κρυφές μορφοποιήσεις κειμένων που μεταφέρονται από άπειρους πιθήκους ιδίως σε επεξεργασίες κειμένων ιστοσελίδων και του word. Πόσος πόνος, το ω-σι-ντι σου στο κόκκινο πραγματικά με αυτά τα bullets και τα κείμενα διαφορετικού μεγέθους στην ίδια παράγραφο κειμένου. Πάρε και ένα λίγο πιο σύνθετο κοντόκοβο, ctrl+shift+N το αντίστοιχο της σκούπας δωματίου που καθαρίζει από τα περιττά formatting των κειμένων.

Πάμε παρακάτω. Το δεύτερο στάδιο κοντόκοβων εκμεταλλεύται τα F-Keys, έι κέι έι φάκιν κιζ, αυτά τα "άχρηστα" πλήκτρα που υπάρχουν στο πάνω μέρος του πληκτρολογίου σου. Μαθαίνεις λοιπόν για το F1 της βοήθειας, το F2 της επεξεργασίας και το F3 της αναζήτησης. Αρχίζεις να μιλάς απευθείας στην ψυχή του φίλου που έχει λιώσει στο αριστερό και δεξί κλικ στο excel, και αγνοεί τις ευγενικές υποδείξεις του λογισμικού που του δείχνει τα προτεινόμενα κοντόκοβα.

Τρίτο στάδιο, αρχίζεις να περνάς στον κόσμο του υπερφυσικού και οι φίλοι σου αρχίζουν να σταματάνε να δίνουν σημασία στο τι πληκτρολογείς και απλά σε αφήνουν να κάνεις τη δουλειά τους γρήγορα ευχαριστώντας σε στο τέλος.

Πόσες φορές έχεις παρακολουθήσει μικρούς πιθήκους να γράφουν με μικρούς χαρακτήρες μια ολόκληρη φράση την οποία στο τέλος της την σβήνουν ολόκληρη χαρακτήρα-χαρακτήρα - με επαναλαμβανόμενους χτύπους του backspace οι οποίοι δίνουν επαναλαμβανόμενες γροθίες στο ω-σι-ντί σου - γιατί πολύ απλά σκέφτηκαν ότι θα ήθελαν να την είχαν γράψει με κεφαλαία ή με camel-case. Ποια είναι η λύση σε αυτή τη μάστιγα χαμένου χρόνου ρωτάς; Αν είσαι στο word επιλέγεις το κείμενο που σε ενδιαφέρει (ctrl+shift+home ή ctrl+shift+end ή ctrl+shift+δεξί/αριστερό βέλος) και έπειτα χτυπάς τον μαγικό συνδυασμό των shift+F3 ο οποίος κάνει αυτό που λέμε toggle την κατάσταση του κειμένου σου από μικρούς χαρακτήρες σε κεφαλαίους χαρακτήρες και τέλος σε camel-case χαρακτήρες.

Άλλες τόσες φορές έχεις δει κόσμο να επιλέγει το πρώτο κελί μιας λίστας στο excel και συνεχίζοντας σκρολλάροντας για πάντα μέχρι να φτάσουν στο τέλος της. Αρκετές φορές τους γλυστράει κατά λάθος το δάχτυλο από το αριστερό πλήκτρο του ποντικιού τους και η ατελείωτη επιλογή ξεκινάει πάλι από την αρχή. Τρείς ώρες αργότερα έχουν καταφέρει να επιλέξουν τη λίστα που επιθυμούν για να την κάνουν ό,τι θέλουν. Οκ μου λες. Υπάρχει πιο γρήγορος τρόπος για να κάνουμε αυτή τη δουλειά; Ναι φίλε μου, επιλέγεις με το ποντικάκι σου το πρώτο (leftmost "αριστερότερο" - topmost "πανωτερότερο" κελί) και παρατάς το ποντίκι στην ησυχία του. Έπειτα αν τα κελιά σου με περιεχόμενο είναι συνεχόμενα και δεν έχουν κενά κελιά μεταξύ τους (θα έπρεπε να είναι συνεχόμενα αν με ρωτάς), τότε χτυπάς το κοντόκοβο ctrl+shift+βέλος κάτω. Αν τώρα, σου έχουν δώσει μια κάθετη λίστα που περιέχει κενά κελιά, τότε πάλι επιλέγεις το πρώτο κελί και χτυπάς το κοντόκοβο ctrl+shift+end. Μόλις έσωσες τον εαυτό σου από τρεις ώρες μείον 3 δευτερόλεπτα. Καλωσήρθες στην τέταρτη διάσταση.

Πάμε τώρα σε μερικά ώναραμπουλ μένσιονς ΩΜ (όχι η μονάδα μέτρησης του ρεύματος ούτε το λεκτικό μάντρα του ινδουισμού συγκεντρώσου).

ΩΜ-1. Μην είσαι εκείνος ο τύπος ο οποίος κλείνει ή κάνει μινιμάιζ ένα-ένα τα παράθυρα του υπολογιστή σου για να βρεθείς στο desktop και να βρεις το ρημάδι το αρχείο που είχες αποθηκεύσει στην θάλασσα αρχείων (πόσο πόνο έχουν δει τα μάτια μου πραγματικά) που όπως θα έλεγε και ο Ξιφουνόν είναι ατάκτως ερριμμένα. Μπορείς να πληκτρολογείς windows key+D (από το D-esktop ντε).

ΩΜ-2. Δεν χρειάζεται να κάνεις κατ-πάστε το κείμενο που μόλις έγραψες και ξαφνικά αποφάσισες να το μεταφέρεις δυο προτάσεις πιο πάνω διαλύοντας οποιοδήποτε formatting παραγράφων, bullets και γενικότερα του εγγράφου σου. Επέλεξε το κείμενο που θες και πάτα το κοντόκοβο alt+shift+βέλος πάνω, τόσες φορές όσες φορές χρειάζεται για να μεταβεί εκεί που θες η πρόταση.

ΩΜ-3. Καρφίτσωσε στις πρώτες τρεις-τέσσερις θέσεις της μπάρας εργασιών τις εφαρμογές που χρησιμοποιείς πιο συχνά και άνοιγε καινούρια παράθυρα αυτών με τον συνδυασμό windows key+shift+1..2..3. Έχεις πχ το chrome στο τρία και με τον αντίχειρα πατάς το windows key, με τον παράμεσο το shift key και με τον δείκτη το 3. Και έπειτα ό,τι πληκτρολογήσεις πάει απευθείας στο πεδίο της αναζήτησης. Πατάς enter και έφτασες ήδη στα πρώτα αποτελέσματα της αναζήτησής σου.

Επειδή όπως λέει και το γνωστό κινέζικο(;) ρητό αν δεν μάθεις τον άλλον να ψαρεύει θα τον ταίσεις μόνο για μία ημέρα, πάρε και ένα δυο, άντε τρεις, συνδέσμους για να μάθεις κι άλλες συντομεύσεις. Word, Excel, Windows

Ουδέν κρυπτό (;)

2021-01-09T12:50:00.008+02:00

Σε μια προσπάθεια να μην πατήσεις και αυτή τη βδομάδα το snooze που πατάς εδώ και έξι χρόνια για αυτές τις έξι σακούλες τυχαίων (;) πραγμάτων που ... θα ... ξεσκαρτάρεις κάποια στιγμή, αποφασίζεις και εκκινείς την περασμένη Παρασκευή το σάιντ-πρότζεκτ "εκκαθάριση τώρα". Ξεφυλλίζοντας απόψε (όχι τα όνειρά σου Στράτο) τα χαρτιά και τις σημειώσεις, ανάμεσα σε κάτι μικροπράγματα (τι θα γίνει σήμερα; θα με αφήσεις να γράψω μια πρόταση αγαπητέ μου εγκέφαλε χωρίς διακοπή;) πέφτω πάνω στο μικρό κομμάτι χαρτί που βλέπεις άνωθεν. Αναρωτιέσαι, λοιπόν, τι είναι αυτό και πως σου είχε έρθει τότε η ιδέα να φτιάξεις τέτοιο;

Έχεις να κάνεις με ένα αλφάβητο ή καλύτερα για μια αντιστοίχιση χαρακτήρων ενός κοινά αποδεκτού αλφαβήτου με χαρακτήρες ενός δικού σου "χειροποίητου" αλφαβήτου. Στην κρυπτογραφία μαθαίνεις ότι αυτό εμπίπτει στην κρυπτογραφία υποκατάστασης (σαμπστιτούσιο ντε). Ωραία, συνεχίζεις και δεν έχεις απαντήσει πλήρως και στις δύο σου ερωτήσεις σου αλλά τουλάχιστον ξέρεις πως διάολο λένε αυτό που δεν ξέρεις και περίπου τι είναι.

Θυμάσαι πως είχε προκύψει όμως; Πρέπει να είχε να κάνει με ένα μυθιστόρημα που είχες διαβάσει ή κάποια μικρή αστυνομική ιστορία με κάτι ανθρωπάκια που κρατούσαν σημαίες και πρακτικά αυτοί ήταν οι αντίστοιχοι "χειροποίητοι" χαρακτήρες ενός από τους ήρωες της ιστορίας. Δεν σου είναι αρκετό όμως αυτό, ψάχνεις για λίγο στο internet με λέξεις κλειδιά cryptography with man holding flags και παίρνεις τα παπάκια σου. Σκέφτεσαι ότι πρέπει να αλλάξεις λίγο τις λέξεις και να βοηθήσεις το γούγλη να σε βοηθήσει στο νάρροου ντάουν. Αναζητάς εκ νέου με το cryptography with man holding flags novel και ως δια μαγείας (ναι Φρέντι μου έτσι ακριβώς) βλέπεις στο τρίτο αποτέλεσμα ένα τέλειο site που όχι μόνο σου βρίσκει τα ανθρωπάκια που θυμόσουν αλλά σου έχει και ένα εργαλείο κρυπτο- και αποκρυπτο- γράφησης όχι μόνο για την περίεργη αυτή γλώσσα με τα ανθρωπάκια και τις σημαίες τους. Τέλεια, παίζεις όλο χαρά για κανένα πεντάλεπτο (εικοσάλεπτο ήταν αλλά μην το κάνουμε θέμα, περνούσες καλά) με το site και ξαναγυρνάς στο σκάμμα.

Είχες φτιάξει αυτό το αλφάβητο για να μιλάς με τους φίλους σου γραπτά χωρίς να σε καταλαβαίνει κανείς ακόμα και αν έπεφτε στα χέρια του κάποιο ραβασάκι (όχι τώρα Αλέκο μου, ποια Γωγώ και ποιος Γιώργος) αλλά και για να αποτυπώνεις στο αγαπητό σου ημερολόγιο τις σκέψεις σου χωρίς κάποιος να μπορεί να τις διαβάσει. Αργότερα μαθαίνεις ότι αρκετοί άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή σου είχαν φτιάξει αντίστοιχα αλφάβητα όταν ήταν μικροί. Εδώ αρχίζεις και δεν νιώθεις τόσο ξεχωριστός και γαμάτος όπως πριν ή όπως θα έλεγε και ένας φίλος σου: τι έγινε μαλάκα μου; είσαι απλά ένας ανθρωπάκος;(όχι αυτός της Τάνιας αλλά εκείνος του Βίλχελμ)

Κάνοντας κύκλους στην άμμο, θυμάσαι μια κοπέλα σου στην Πάτρα η οποία σου είχε δείξει άφοβα τα δικά της χειροποίητα κρυπτομηνύματα όντως βέβαιη ότι δεν θα μπορέσεις να τα αποκρυπτογραφήσεις. Θυμάσαι επίσης, ότι ήξερες τότε, ότι αυτά τα ένα προς ένα συστήματα κρυπτογραφίας υποκατάστασης είναι τα πιο εύκολα να "λυθούν" και μάλιστα είχες και μια μέθοδο για να το κάνεις. Ξέρεις ότι το πιο κοινό γράμμα της Ελληνικής αλφαβήτου είναι το α οπότε έψαχνες να βρεις εκείνον τον χειροποίητο χαρακτήρα που εμφανιζόταν πιο συχνά. Έπειτα έψαξες για το ι και το κ ώστε να βρεις την πιο συχνή λέξη τριών γραμμάτων το και. Και έτσι μέσα σε ένα-δύο λεπτά σου πήρε από μπροστά σου το σημειωματάριό της γιατί ένιωσε ότι θα μπορέσεις σύντομα να διαβάσεις τι έγραφε στο αγαπητό της ημερολόγιο. Άλλη μια νίκη (νοτ) σου αγαπητό μου δεπάκι, θα την βρεις την ισορροπία σου στον "σωστό" χειρισμό των συναισθημάτων των άλλων ανθρώπων αργότερα ... υπομονή.

Τι άλλο μπορείς να θυμηθείς που να σχετίζεται με αυτή τη θεματική; Που αλλού στη ζωή σου έχεις δει κρυπτογραφημένα μηνύματα; Προφανώς και θυμάσαι την enigma και τον Μπένεντικτ (όχι τα αυγά αγαπητό μου στομάχι) στην ταινία του Imitation game στην οποία αντιλαμβάνεσαι ότι η αποκρυπτογράφηση αυτού του φαινομενικά απλού συστήματος κρυπτογράφησης χρειαζόταν μεγαλύτερη υπολογιστική ισχύ από αυτήν που διέθετε η εποχή σε συνδυασμό με κάποιον πιο έξυπνο τρόπο (σπόιλερ αλέρτ με το σχετικό μήνυμα).

Ξαναδιαβάζεις τι έγραψες παραπάνω και στέκεσαι στις λέξεις υπολογιστική ισχύ. Αυτή η ισχύ από την εποχή του enigma έχει αυξηθεί και αντίστοιχα τα συστήματα κρυπτογράφησης έχουν γίνει πιο ισχυρά. Κάποιο κύτταρο μνήμης σου έχει αρχίσει και πάλλεται. Δεν είχες δει κάποτε κάποιο (κάποιος κάπου κάποτε βγες απ το μυαλό μου) βιντεάκι στον παλιόφιλο σου τον Τεντ για το πως μπορούν να βελτιωθούν τα συστήματα κρυπτογράφησης; Ψάχνεις λίγο ακόμα και βρίσκεις τον Βίκτωρα να σου τα ξαναλέει απλά και κατανοητά πως η νέα τεχνολογία (το 2017) των κουάντουμ υπολογιστών μπορεί να βελτιώσει τα υπάρχοντα συστήματα κρυπτογράφησης.

Ακολουθώντας το νήμα (όχι του μίτου της Αριάδνης συγκεντρώσου) της σκέψης σου, σκέφτεσαι ότι υπάρχει μια κοινή λέξη εδώ, το κρύπτο. Που αλλού το έχεις δει; Όχι στον κρυπτο-νίτη του σούπερμαν αλλά στα κρυπτο-νομίσματα, τα οποία μετά το bitcoin έχουν γίνει και πολύ της μόδας. Αυτά τα νομίσματα σου πλασάρονται ως τα πλέον ασφαλή για ανώνυμες "κρυφές" συναλλαγές με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για την κακόβουλη χρήση τους σε νταρκ γουέμπ κλπ. Ξεθάβεις ακόμη ένα υπεραπλοποιημένο βίντεο για το πως δουλεύει αυτή η τεχνολογία του μπλοκ-τσέιν (τσειν τσειν τσειν που έλεγε και η Αρέθα).

Πάμε πιο πίσω, κάτι θυμάσαι ότι γινόταν στην Αρχαία Ελλάδα, και ναι μετά από λίγη αναζήτηση θυμάσαι τον μηχανισμό της σκυτάλης που χρησιμοποιούσαν οι Λάκωνες για την κρυπτογράφηση των μηνυμάτων τους. Απλός και έξυπνος μηχανισμός αλλά όχι τόσο δύσκολος να "σπάσει".

Άλλη μια προσέγγιση έχεις δει σε ciphers όπως αυτή του Ottendorf την οποία την είχες και σε ένα επεισόδιο της βρετανικής σειράς του Sherlock ... ναι ήταν σε εκείνο το επεισόδιο του τυφλού τραπεζίτη στο οποίο χρησιμοποιούσαν ένα codebook το οποίο ήταν διαθέσιμο στο ευρύ κοινό, τον οδηγό της πόλης του Λονδίνου. Αυτή και αν ήταν ενδιαφέρουσα περίπτωση μηχανισμού, είχες λέει ένα βιβλίο και έβλεπες σε ένα τοίχο ένα μήνυμα με σετ αριθμών. Ο πρώτος αριθμός κάθε σετ σου έλεγε σε ποια σελίδα του βιβλίου να πας και ο δεύτερος σε ποια λέξη της σελίδας να πας. Έτσι με δύο-τρεις χαρακτήρες μπορούσες να αντικαταστήσεις μια λέξη πολλών περισσότερων χαρακτήρων. Συμπίεση μηνύματος σα να λέμε πέρα από κρυπτογράφηση, ναι;

Μισό λεπτό όμως, κάπως έτσι δεν δουλεύουν και οι περισσότερες βιβλιοθήκες κώδικα με τις οποίες έχεις έρθει αντιμέτωπος; Κάπως έτσι δεν λειτουργεί και το ζιπ-ινγκ των μεγάλων αρχείων που θες να μικρύνεις; Πρακτικά φτιάχνεις ένα κοινό "codebook" αντιστοιχήσεων και μετά αντικαθιστάς σετ απλών χαρακτήρων με νέα σετ χαρακτήρων μικρότερης διάστασης. Σωστά; ... Μερικές αναζητήσεις αργότερα βλέπεις ότι η βασική ιδέα είναι περίπου η ίδια αλλά προφανώς υπάρχουν διαφορές σε αυτή την περίπτωση γιατί οι αντιστοιχήσεις γίνονται με έναν πιο έξυπνο τρόπο ο οποίος μάλιστα έχει και όνομα το οποίο το παραφράζεις στην άχαστη συμπίεση.

Καλά όλα αυτά, αλλά αγκαλιάζοντας την παιδικότητά με την οποία αντιμετωπίζεις το παιχνίδι σου στο σκάμμα θα κλείσεις και αυτή τη μέρα με γραπτό σου μήνυμα αντίστοιχο με αυτό που έγραφες μικρός σε εκθέσεις δημοτικού ... σταματάω να γράφω τώρα γιατί πείνασα θα τα πούμε μια άλλη φορά.

Θανατερό μονάριθμο εν λευκώ

2021-01-03T21:43:00.017+02:00

Καλή σου χρονιά λοιπόν. Επιβίωσες (και εσύ και οι συγγενείς σου) το 2020 και είσαι ευγνώμων γι' αυτό (κάπου εδώ είσαι μεταξύ του χιτ των Αδερφών Γκιμπς και εκείνου της Βασίλισσας). Ήρθε πάλι το σουκου και έφτασε η ώρα να βουτήξεις στο σκάμμα. Με τι θα παίξεις όμως σήμερα; Τι έκανες τις τελευταίες μέρες που είναι άξιο λόγου ή/και ανάλυσης. Σε πρώτη ανάγνωση παρατηρείς ότι πέραν της δουλειάς σου, στις πολυπόθητες τέσσερις μέρες συνολικής άδειας προτίμησες να ασχοληθείς με γρίφους, παρά να αφήσεις το μυαλό σου τελείως νεκρό απέναντι σε μια οθόνη.

Πας για το γνωστό ταξίδι πακέτο καφέ-ιον-γρίφος στο πλησιέστερο μίνι μάρκετ σε αυτό το ατέλειωτο πήγαινε-έλα. Αυτή τη φορά κοιτάς τις εφημερίδες και τα περιοδικά και ξαναπέφτεις στο ράφι με τα σταυρόλεξα, σουντόκου κλπ. Θυμάσαι πολύ καλά να μην διαλέξεις μια συγκεκριμένη μάρκα γιατί την προηγούμενη φορά αποδείχθηκε ότι δεν είχε καλοφτιαγμένα σουντόκου. Τι εννοείς όμως καλοφτιαγμένα (όχι κωλοφτιαγμένα μην μου αποπροσανατολίζεσαι... αυτή είναι μια άλλη κατηγορία που έχει να κάνει με τον αυτοκινούμενο αθλητισμό); Για να σου απαντήσω σε αυτό το ερώτημα μάλλον θα πρέπει να σε πάρω μαζί μου σε μια σύντομη αναδρομή στο τι είναι το σουντόκου και ποιοι είναι οι κανόνες του.

Πάμε πίσω στο χρόνο λοιπόν. Η πρώτη σου επαφή με τέτοιους γρίφους είναι τα μαγικά τετράγωνα. Αυτά συνήθως αποτελούνται από ένα μπλοκ από εννέα τετράγωνα τα οποία περιέχουν αριθμούς που πληρούν φαινομενικά πολύ απλούς κανόνες. Πρέπει, λοιπόν, κάθε κολώνα (A, B, C), γραμμή (D, E, F) και διαγώνιος (X1, X2) να έχει το ίδιο ακριβώς άθροισμα. Και επειδή είμαι σίγουρος ότι κάπου εδώ ξύνεις το κεφάλι σου πάρε και μια εικόνα για να σου φρεσκάρω τη μνήμη σου.

Πολύ ωραία τώρα κάτι σου θυμίζει. Αυτό όμως δεν είναι σουντόκου, αλλά είναι αυτό που νόμιζες ότι είναι το σουντόκου όταν το είχες δει για πρώτη φορά σε μια εφημερίδα στο σπίτι ενός φίλου σου στην Πάτρα. Τι νά 'ναι αυτό (όχι που μας ενώνει συγκεντρώσου) το σουντόκου όμως; Για αρχή, η λέξη είναι ιαπωνικής προέλευσης και πρόκειται για συντόμευση της φράσης Sūji wa dokushin ni kagiru η οποία σημαίνει "οι αριθμοί/ψηφία πρέπει να συμβαίνουν/υπάρχουν μόνο μια φορά", εξού και τα μονάριθμα του τίτλου του σημερινού σκάμματος. Τα μονάριθμα λοιπόν αποτελούνται από ένα πλέγμα 3x3 άλλων 3x3 "μαγικών" τετραγώνων, κοινώς αγαπητέ μου πίθηκε έχεις να κάνεις με ένα μεγάλο πλέγμα 9x9 τετραγώνων του οποίου οι 9 υποπεριοχές διάστασης 3x3 έχουν κάποιες έξτρα ιδιότητες/κανόνες.

Τι σκέφτηκε άραγε αυτός ο Ιάπωνας που έφτιαξε το πρώτο σουντόκου; Σου λέει ότι κάθε κολώνα και κάθε γραμμή του μονάριθμου πρέπει να έχει ακριβώς μια φορά το κάθε ψηφίο από 1-9. Πολύ ωραία μέχρι εδώ, αλλά που είναι το δύσκολο αναρωτιέσαι; Για σκέψου το καλύτερα, αυτό σημαίνει ότι αν αρχίζεις να συμπληρώνεις γραμμές με τα ψηφία, αρχίζεις και βλέπεις το γρίφο να παίρνει μορφή καθώς δεν μπορεί σε δύο οριζοντίως ή καθέτως διπλανά κελιά να βάλεις το ίδιο ψηφίο. Τέλεια, το παιχνίδι έχει αρχίσει να έχει ενδιαφέρον (;), αλλά μου είπες και για κάποιο κανόνα στις υποπεριοχές. Ο κανόνας για τις υποπεριοχές είναι ότι και αυτές πρέπει να έχουν μια φορά ακριβώς το κάθε ψηφίο. Ω σκάτα, τώρα αρχίζει και δυσκολεύει το πράγμα αλλά δε γκέιμ ιζ όν αγαπητέ μου Γουότσον.

Περνούν λοιπόν τα χρόνια, και σιγά σιγά γίνεται της μόδας η επίλυση των μονάριθμων και πλέον έχουν αρχίσει να δημιουργούνται παραλλαγές τους από διάφορες ομάδες δημιουργικών ανθρώπων οι οποίοι πραγματικά τα τερμάτισαν. Να σου αναφέρω μερικά στην Αγγλική (για λόγους ευρετηριασμού στο γούγλη ντε) 1-6 sudoku, 5x5, 9x9, 16x16, Jigsaw, Str8ts, Sudoku-X, KenKen (όχι το 'κομενάκι της μπάρμπι μην μπερδεύεσαι), Kendoku, Killer, ChessDoku (king and/or knight), Color Sudoku, Windoku, Thermometer Sudoku, XV Sudoku, Krokpi, Sandwich και η λίστα συνεχίζεται με νέα είδη αλλά και συνδυασμό των κανόνων των παραπάνω.

Έρχεσαι αντιμέτωπος με τα killer sudoku έι κέι έι θανατερά μονάριθμα και ένα εξαιρετικό wiki το οποίο σε βοηθά να μάθεις στρατηγικές και να "μπετώσεις" τις στρατηγικές που ήδη ήξερες αλλά και να ελέγξεις αν ένα μονάριθμο είναι καλοφτιαγμένο πριν το λύσεις και εκνευριστείς που δεν είναι. Μαθαίνεις ότι τα θανατερά μονάριθμα έχουν κάποιες ακόμα υποπεριοχές 2-3-4-5 ή και περισσότερων κελιών που επικοινωνούν με τουλάχιστον μια από τις οριζόντιες ακμές με άλλα κελιά και έχουν κάποια επιπλέον χαρακτηριστικά/κανόνες. Πρώτα πρώτα, δεν μπορεί να επαναληφθεί κάποιο ψηφίο στις περιοχές αυτές οι οποίες ορίζονται με διακεκομμένο περίγραμμα. Έπειτα βλέπεις ότι έχουν έναν αριθμό διψήφιο ή μη στο πάνω αριστερά μέρος του περιγράμματος. Τι διάολο είναι αυτό τώρα; Δεν είπαμε ότι θα παίζουμε με ψηφία και όχι με διψήφιους αριθμούς; Σου λέει ο φίλος κατασκευαστής του θανάσιμου μονάριθμου πως αυτός ο αριθμός είναι το στο πόσο πρέπει να αθροίζει η υποομάδα ψηφίων που έχεις μαντρώσει. Τέλεια, κάποιο έξτρα στοιχείο πρέπει να σου δίνει αυτό. Τι κάνεις; Αποφασίζεις να ψάξεις όλα τα ενδεχόμενα γιατί overkill is not a word in your dictionary. Οπότε φτιάχνεις ένα εργαλείο στο excel το οποίο σου εμφανίζει όλους τους τρόπους με τους οποίους μπορείς να παράξεις το κάθε άθροισμα και αρχίζεις και βλέπεις κάποιες περιπτώσεις που δεν έβλεπες πριν όπως π.χ. το ότι το 16 και το 17 μπορούν να παραχθούν μόνο με ένα συγκεκριμένο σετ μη όμοιων αριθμών ή ότι το 30 γράφεται σαν μοναδικό άθροισμα των 6, 7, 8 και 9 πληροφορίες οι οποίες είναι τα στοιχεία σου για τους επόμενους γρίφους σου.

Λύνεις κι άλλα από τα θανατερά μονάριθμα αλλά βλέπεις ότι σου παίρνει μια ώρα το καθένα, αποφασίζεις ότι αυτό είναι πολύ αργό για να συνεχίσεις να τα λύνεις με αυτόν τον τρόπο. Ψάχνεις στο ίντερνετ ξανά και ξανά και εν τέλει πέφτεις σε ένα τρομακτικά εθιστικό κανάλι στον σωλήνα του γιατί (αν δεν ξέρεις τι διάολο είναι αυτός ο σωλήνας δες ένα προηγούμενο άρθρο). Εκεί έρχεσαι αντιμέτωπος μεταξύ άλλων με ένα ιδιαίτερο και μεταλλαγμένο θανατερό μονάριθμο, ένα σουντόκου που δεν έχει κανένα ψηφίο! Προφανώς και έχει έναν μυστικό ή έναν έξτρα κανόνα αν θες. Σου λέει ο RockyRoer που το έφτιαξε ότι όλες αυτές οι περιοχές αθροίζουν στο 165. Αν θες να δοκιμάσεις μπες εδώ.

Μην διαβάσεις παρακάτω αν δεν το έχεις λύσει και θες να το λύσεις γιατί έχει σπόιλερ.

Σκέφτεσαι λοιπόν, τι στην ευχή έχει κάνει ο τύπος εδώ; Κοιτάζεις με λίγη περισσότερη προσοχή τις περιφράξεις και βλέπεις ότι έχει μια από κάθε μέγεθος, έχει μια διάστασης ενός κελιού, μια δύο κελιών κλπ. μέχρι και μια εννέα κελιών. Αμέσως ξέρεις ότι όλα τα ψηφία 1-9 περιέχονται στην μεγαλύτερη περίφραξη άρα το άθροισμά τους είναι 45. Οκ ως εδώ, τι γίνεται με τα υπόλοιπα, και γιατί 165 το άθροισμα όλων των περιφράξεων; Λες να δοκιμάσεις τα ελάχιστα και τα μέγιστα δυνατά αθροίσματα για τις περιφράξεις για να δείς με τι είδους κόσμο (χώρο) έχεις να κάνεις. Κάνεις πράξεις, πράξεις και μερικές ακόμα πράξεις και βλέπεις ότι το ελάχιστο δυνατό άθροισμα των κελιών είναι το 165. Τέλεια! Άρα όλες οι περιφράξεις περιέχουν αριθμούς από το 1 μέχρι όσο παίρνει η κάθε περίφραξη. Δηλαδή τι εννοείς; Η πρώτη περίφραξη ενός κελίου παίρνει το ψηφίο 1, η δεύτερη περίφραξη δύο κελιών παίρνει τα ψηφία 1, 2 και επειδή είναι και στην ίδια ευθεία με την περίφραξη του μονού φραγμένου κελιού που συμπλήρωσες πριν λίγο ξέρεις και με ποια σειρά μπαίνουν.

Και έρχεσαι τώρα, μικρέ ναζί του διαδικτύου, να μου πεις κάτσε εσύ στον τίτλο μου έγραψες "Θανατερό μονάριθμο εν λευκώ" και σαν εμπρόθετος προσδιορισμός το εν λευκώ σημαίνει χωρίς περιορισμούς αλλά εδώ μόνο περιορισμούς βλέπεις να υπάρχουν. Ε ναι λοιπόν σε κοροϊδέψανε αλλά η εναλλακτική του τίτλου ήταν "Ένα θανατερό μονάριθμο". Στους τίτλους του blogger δεν επιτρέπεται να είναι τονιζόμενο το πρώτο γράμμα και στο κεφάλι σου δεν επιτρέπεται να είναι το πρώτο γράμμα χωρίς τόνο οπότε καμώσου (τρίτη λέξη στη σειρά του λήμματος ... μορφώσου όμως επιτέλους).

Ξεσκονίζεσαι άρον άρον (όχι η ταινία μικρού μήκους) και είσαι έτοιμος να βγεις από το σκάμμα αλλά έχεις μια απορία για τον αναγνώστη ... εσένα ποιο μονάριθμο είναι το αγαπημένο σου;

Η μνήμη της μπίλιας

2020-12-26T11:23:00.006+02:00

Έφτασε η εορταστική περίοδος και ήρθε η ώρα για φαγητό, ποτό και "τυχερά" παιχνίδια με συγγενείς, γνωστούς και φίλους. Σου έρχεται, λοιπόν, μαζί τα γιορτινά μηνύματα και ένα λίγο ασυνήθιστο, λίγο περίεργο μήνυμα. Κολλητός και αναγνώστης του αμμόκουτου σε καλεί να αναλύσεις το gambler's phallacy ή την πλάνη του τζογαδόρου.

Μετά από δυο τρεις σύντομες αναζητήσεις ανακαλύπτεις περί τίνος πρόκειται και αρχίζει το παιχνίδι στο σκάμμα. Οκ η πλάνη σου φαίνεται κατανοητή σαν λέξη και κάθε φορά που τη διαβάζεις σου έρχεται το "πλανάσαι πλάνην οικτράν". Τι σημαίνει όμως τζογαδόρος και από που προέρχεται ετυμολογικά αυτή η λέξη; Κάνεις μερικές αναζητήσεις ακόμα και καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για δάνειο από άλλη γλώσσα μάλλον βενετική-ιταλική και μάλιστα η σημασία της λέξης τζόγος δεν είναι άλλη από τη σημασία της λέξης παιχνίδι. Ναι οκ, και στις κατασκευές λες ότι π.χ. αυτό το συρτάρι έχει λίγο τζόγο αλλά εννοείς ότι "παίζει", δηλαδή ότι δεν εφαρμόζει τέλεια (σε αντίθεση με το κολλητό μπλουζάκι της Στέλλας). Ξέρεις, όμως, ότι σε αντίθεση με τη λέξη παιχνίδι, η λέξη τζογαδόρος συνήθως έχει μια αρνητική χροιά. Άρα μιλάς για κάποιον ο οποίος παίζει "τυχερά" παιχνίδια συνήθως με κάποιο οικονομικό όφελος ή ζημία (κυρίως από τη ζημία έρχεται η αρνητική χροιά άλλωστε).

Πάμε τώρα πίσω, η παιγνιοπλάνη για την οποία μιλάς ή αλλιώς η πλάνη του Μόντε Κάρλο (φύγε χαχακες από το μυαλό μου) πρόκειται για μια πλάνη κατά την οποία όταν τζογάρεις πιστεύεις εσφαλμένα ότι αν ένα φαινόμενο επαναλαμβάνεται συνέχεια π.χ. σαράντα φορές σερί κορώνα σε ρίψη νομίσματος τότε αυξάνεται η πιθανότητα εμφάνισης ενός άλλου φαινομένου, εν προκειμένω των γραμμάτων. Τι σχέση όμως το μόντε κάρλο; Θυμάσαι ότι έχεις ξαναδεί αυτό το όνομα όταν δούλευες στην τράπεζα και έπρεπε να φτιάξεις ένα μοντέλο που θα προέβλεπε τις κινήσεις κάποιων μετοχών και είχες βρει εκείνη τη πανέμορφη μέθοδο του μόντε κάρλο. Εδώ, όμως, βλέπεις ότι η έννοια συνδέεται με το καζίνο του μόντε κάρλο και μάλιστα με ένα περιστατικό που συνέβη το μακρινό 1913 (το οποίο είναι και πρώτος σαν αριθμός γιατί για κάποιο λόγο το ξέρεις και έχει σημασία να το σκεφτείς τώρα αγαπητέ μου εγκέφαλε) κατά το οποίο ήρθε μαύρο στη ρουλέτα για περισσότερες από 26 συνεχόμενες φορές. Όπως ήταν αναμενόμενο (;) οι παίκτες του τραπεζιού συνέχιζαν να ποντάρουν με ελπίδα να ρεφάρουν. Επειδή όμως δεν πόνταραν πλέον στο μαύρο γιατί το θεωρούσαν απίθανο να ξαναέρθει έχαναν διαρκώς με φήμες να λένε για εκατομμύρια (ναι αννούλα μου εσύ παίζεις τώρα). Εξαιτίας των εσόδων που έκανε το καζίνο του μόντε κάρλο εκείνη τη νύχτα προέκυψε και ο όρος.

Καλή και η ιστορική αναδρομή αλλά ακόμα δεν έχεις καταλάβει γιατί τόσος ντόρος με το συγκεκριμένο θέμα. Προσπαθείς να καταλάβεις γιατί το μυαλό τόσων ανθρώπων δεν σκέφτηκε "λογικά" και εξακολούθησε να ποντάρει σε μή μαύρο. Πάμε ένα βήμα πίσω. Το παιχνίδι της ρουλέτας και της ρίψης νομισμάτων είναι από αυτά τα οποία στο μάθημα των πιθανοτήτων που έκανες στο πτυχίο σου συνοδευόταν από τη λέξη ανεξάρτητες. Π.χ. θα κάνουμε 26 ανεξάρτητες ρίψεις νομισμάτων και θέλουμε την πιθανότητα της κάθε ρίψης. Εδώ αρχίζει και διαφοροποιείται η δική σου σκέψη με των τζογαδόρων του μόντε κάρλο. Οι τζογαδόροι του μόντε κάρλο πιθανότατα γνώριζαν για τον νόμο των μεγάλων αριθμών (spoiler alert ά ρε όζαρκ έχεις μορφώσει κόσμο) σύμφωνα με τον οποίο αν ρίξεις π.χ. άπειρες φορές ένα νόμισμα τότε η πιθανότητα να εμφανιστεί κορώνα είναι ίση με την πιθανότητα να εμφανιστεί γράμματα ήτοι 50%. Τι λάθος έκαναν όμως στη συλλογιστική τους; Θεώρησαν ότι η μια ρίψη με την άλλη σχετίζονται με κάποια μορφή δέσμευσης (κατά τις δεσμευμένες πιθανότητες του Bayes) ή για να το σκεφτείς σε απλά ελληνικά, θεώρησαν ότι το νόμισμα, ή η μπίλια της ρουλέτας εν προκειμένω, έχει μνήμη και μάλιστα ξέρει και πόσες φορές έχει ριχτεί αλλά και τι αποτέλεσμα έχει φέρει όλες αυτές τις φορές. Συγχαρητήρια μόλις έφτασες στο πρώτο σου α-χα μόμεντ (το ότι έχει φτάσει δίπλα στο όνομα της όπρας εμφανίζεται το όνομα του αρχιμήδη σε ξεπερνά)!

Μισό λεπτό, που θα έλεγε και ένας καθηγητής μου στο μεταπτυχιακό, πως γίνεται σε άλλα παιχνίδια παίκτες να δημιουργούν τακτικές για να "επιτεθούν" στο καζίνο; Α μάλιστα, τώρα προσπαθείς να καταλάβεις το παράδειγμα με αντιπαράδειγμα. Μάλλον ο καθηγητής σου ρωτάει για τα παιχνίδια που εμπεριέχουν χαρτιά όπως π.χ. το BJ (δεν είναι αυτό που νομίζεις) ή αλλιώς 21 (είναι αυτό που νομίζεις και ωραία ταινία με ανατροπή στην ανατροπή). Σκέφτεσαι ότι στα παιχνίδια με χαρτιά, ακριβώς επειδή παίζονται με ένα σετ χαρτιών και το κάθε παιχνίδι δεν λήγει στην ρίψη του κάθε τραπουλόχαρτου, τα χαρτιά αυτά φαίνεται να έχουν "μνήμη" και άρα φαίνεται (και βάσει πιθανοτήτων) η επόμενη ρίψη κάρτας να σχετίζεται με τις προηγούμενες. Έτσι κατάφερε και ο κέβιν να μετράει κάρτες (έμαθες πως) και να μπορεί να προβλέπει τι είδους κάρτα θα ακολουθήσει στη συνέχεια.

Επειδή σου άνοιξε η όρεξη με τις αναδρομές και τις σειρές ψάχνεις και βρίσκεις και μερικές ακόμα ενδιαφέρουσες ταινίες που σχετίζονται με τον τζόγο όπως το παιχνίδι της μόλυ με μυστήριο και φόνους κλπ (άλλος κέβιν εδώ μην μπερδεύεσαι) ή τους παίκτες ή το Mississippi Grind που ίσως γέρνει προς την πλευρά της κατάθλιψης και μάλλον δεν κάνει για χριστούγεννα. Γυρνώντας στο σήμερα, βρίσκεσαι σε πρωινό σαββάτου και το μόνο πρωινό που τάισες τον εαυτό σου είναι...νοητική άμμος. Ήρθε η ώρα να τινάξεις τα ρούχα σου από την άμμο και να βουτήξεις χεντ φερστ στο ψυγείο και τις τσόντες του χθεσινού εορταστικού τραπεζιού.

Τρέξε τρέξε μικρούλη

2020-12-19T15:28:00.008+02:00

Βάζεις το σορτσάκι σου, τα αθλητικά σου, κάνεις κάποιες δρομικές ασκήσεις για να ζεσταθείς και είσαι έτοιμος για το σημερινό σκάμμα. Αυτή τη φορά το σκάμμα μεταφέρεται από την "παιδική χαρά" της μνήμης στον στίβο και σιγά σιγά στο δρόμο.

Σαν άλλος γιός της βλάχας και του εβαπορέ της, έχει εντυπωθεί στο υποσυνείδητό σου ότι τρέχοντας θα γίνεις άντρας, ωραίος, γερός. Από μικρός είσαι στην πρίζα και κινείσαι πάντα πιο γρήγορα από τους άλλους όπου και αν πηγαίνεις. Δεν έχεις ασχοληθεί όμως με το τρέξιμο. Μάλιστα όντας ακόμα στο δημοτικό σε "εκδρομή" στο γήπεδο βλέπεις ότι δεν μπορείς να τρέξεις όσο γρήγορα τρέχουν οι άλλοι τον έναν γύρο του στίβου που αργότερα μαθαίνεις ότι είναι περίπου τετρακόσια μέτρα. Αναρωτιέσαι γιατί, και πως οι άλλοι μπορούν ενώ εσύ όχι. Καταλαβαίνεις ότι υπάρχουν σωματικές διαφορές αλλά και ότι κάποιοι έχουν αφιερώσει περισσότερο χρόνο στα αθλήματα (στη μπάλα για την ακρίβεια) και έχουν δυναμώσει περισσότερο από εσένα. Περνούν τα χρόνια και αναγκάζεσαι έμμεσα να ξεκινήσεις το τρέξιμο (ναι ανέλυσες το πως αναγκάστηκες στο άρθρο για τη χοληστερίνη).

Πάμε λοιπόν, τι θα χρειαστείς για να τρέξεις; Σίγουρα όχι εκείνα τα αθλητικά που είχες πάρει για τις βόλτες σου. Δοκίμασες να τρέξεις με αυτά αλλά τρίβονταν οι πατούσες σου και έκανες κάλους. Παίρνεις ένα καλό ζευγάρι αθλητικά με το έμβλημα της νίκης και ξεκινάς να τρέχεις στον στίβο. Πόσο βαρετό μπορεί να είναι σε ένα στίβο τετρακοσίων μέτρων να γυρίζεις αριστερόστροφα;

Παρένθεση

Γιατί πρέπει να τρέχουμε αριστερόστροφα και όχι δεξιόστροφα; Μήπως είναι επειδή εκείνο το άρθρο που είχες διαβάσει έλεγε ότι αν πετάξεις εκατό 'νοματέους στην έρημο, οι περισσότεροι από αυτούς θα τείνουν να κάνουν αριστερόστροφους κύκλους και άρα είμαστε καλύτερα προγραμματισμένοι να τρέχουμε αριστερόστροφα; Είναι καλύτερο για τους θεατές που σε βλέπουν να έρχεσαι από τα αριστερά και καταλήγεις δεξιά, με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο διαβάζουμε; (οκ κάποιοι διαβάζουν διαγώνια, κάποια αριστερά προς τα δεξιά και κάποιοι κάθετα). Μην είναι το γκραβιτέισιοναλ φόρς της μάνας γης; Μετά από λίγες αναζητήσεις βλέπεις ότι δεν υπάρχει ξεκάθαρη τεκμηριωμένη απάντηση και καταλήγεις στα απλά μαθηματικά ... ήταν μια απόφαση 50-50 ένα κόιν τος βρε αδερφέ προς τα κάπου θέλαμε να τρέξουμε. Στο κάτω κάτω της γραφής σε κάποιους ολυμπιακούς αγώνες τρέχανε δεξιόστροφα και σε άλλους αριστερόστροφα. Άρα "εσύ αποφασίζεις" και αποφασίζεις να τρέχεις αριστερόστροφα για να μην σπας μπάλες στους υπόλοιπους συναθλούμενους του στίβου.

Αγκύλη

Μιλώντας με συμμαθητές σου στο λύκειο παρατηρείς ότι δεν είναι για όλους κατανοητό ποια φορά είναι η αριστερόστροφη και ποια η δεξιόστροφη. Γι αυτό και στο εξωτερικό μιλούν για φορά αντίθετα από τη φορά κίνησης των δεικτών του ρολογιού και φορά όμοια με τη φορά κίνησης των δεικτών του ρολογιού, ρολογοαντίθετα (counterclockwise-αριστερόστροφα) και ρολογόμοια(clockwise-δεξιόστροφα). Τους το εξήγησες το καταλάβανε και στις περισσότερες περισσότερες φορές θέλανε να σπάσουν τα ρολόγια (όχι όπως ο Τριαντάφυλλος) για να απαλλαχθούν από τις φορές.

Κλείνει η αγκύλη

Κλείνει και η παρένθεση

Είναι πολύ βαρετό! Οπότε πως λύνεις αυτόν τον γρίφο; Παίρνεις ένα περιβραχιόνιο για το κινητό σου, το οποίο έχει πλέον και μια εφαρμογή η οποία μετράει πως τα πας και λίγο αργότερα παίρνεις και τα ακουστικά σου μαζί για να ακούς εκείνη την πλέιλιστ που παίζει στα εκατόν εξηνταπέντε μπι πι εμ (μπιτς περ μίνιτ ντε) και θα σε βοηθήσει να κρατήσεις το τέμπο σου. Ναι έχεις μάθει και καινούριες λέξεις τις οποίες μέχρι τώρα είχες ξανακούσει μόνο στη θεωρία της μουσικής. Με το τεμπο ραν λοιπόν ο στόχος σου είναι να κρατάς ένα σταθερό ρυθμό για να μην σοκάρεται ο οργανισμός σου από τις απότομες αλλαγές και να χτίζεις αντοχή τρέχοντας για είκοσι, τριαντά, σαράντα λεπτά και ακόμα περισσότερο.

Πετυχαίνεις τον στόχο των τουλάχιστον σαράντα συνεχόμενων λεπτών που σου είχε θέσει ο γιατρός για να αρχίζει να καίγεται το λίπος (που δεν είχες) και να καθαρίζουν οι αρτηρίες σου και πλέον έχεις κολλήσει το μικρόβιο του τρεξίματος. Έχεις περάσει επιτυχώς το δίμηνο που βρίζεις, τι τό 'θελα εγώ το τρέξιμο, γύρω γύρω όλοι και έχεις ανακαλύψει κάθε χαλίκι που μπορεί να υπάρχει στη διαδρομή του στίβου που ακολουθείς και πλέον αρχίζεις να το ευχαριστίεσαι. Συγχαρητήρια μόλις αυτοπρογραμμάτισες τον εαυτό σου.

Κάπου εδώ έχουν μάθει και οι φίλοι σου ότι τρέχεις και ότι μάλιστα ξεκίνησες να τρέχεις και σε "αγώνες" πέντε χιλιομέτρων και σε καλούν να τρέξεις με κάτι πετρωμένα τέρατα, κυρίως νύχτα, (μέλη του γκαργκόιλς αϊντίαλ κλαμπ) σε διαδρομές που έπαψαν να είναι ισόπεδες όπως ο στίβος και μάλιστα είναι μέσα στη φύση. Μη γνωρίζοντας τη διαδρομή και χωρίς κινητό και μουσική ακολουθείς τα φώτα του προπορευόμενου φίλου σου σε μια προσπάθεια να μην χαθείς αλλά και να μην μείνεις πίσω. Κατά την επιστροφή παλεύεις να προφτάσεις τα τέρατα και νιώθεις την καρδιά σου να δουλεύει στο κόκκινο. Αναγκαστικά σταματάς και προσπαθείς να περπατήσεις. Ανακαλύπτεις για πρώτη φορά το αίσθημα του "δεν νιώθω τα πόδια μου" και αντιλαμβάνεσαι ότι θέλεις πολύ δουλειά ακόμα για να φτάσεις το μέτριο.

Οκ λοιπόν θα χρειαστεί να παρακολουθείς καλύτερα, πέρα από την απόσταση και τον ρυθμό σου, και τους καρδιακούς σου παλμούς γιατί σε βλέπεις να τινάζεις τα γκόρτσα σε χρόνο ντε τε. Παίρνεις το πρώτο σου φθηνό ρολόι με HR (όχι το ανθρώπινο δυναμικό, το άλλο το χαρτ ρέιτ) monitor, ένα φιτμπιτ. Αρχίζεις και το φοράς και σαν ένα γνήσιο πλασίμπο αρχίζεις να πετάς το πρώτο διάστημα (ούτε σερβιέτα ώλγουέις να ήταν...πόσες ακόμα διαφημίσεις έχουν αποθηκευτεί σε αυτό το υποσυνείδητο πχια;). Το φοράς μέχρι και στον ύπνο γιατί υποτίθεται ότι τον μετράει και αυτόν. Όμως το μοντέλο που είχες διαλέξει βάσει της τιμής δεν ήταν τόσο καλό καθώς το πλαστικό του λουράκι άρχιζε να διαστέλλεται από τη θερμότητα τους σώματός σου και δεν μπορούσες να το βλέπεις (καταραμμένο ω σι ντι).

Ένας χρόνος και τρεις δωρεάν αντικαταστάσεις μετά από την εταιρεία αποφασίζεις ότι ήρθε η ώρα να σοβαρευτείς και να πάρεις ένα σοβαρό ρολόι να κάνεις τη δουλειά σου. Παίρνεις λοιπόν τους δρόμους πλέον με το νέο σου γκάρμιν φοράνερ. Αρχίζεις και ακολουθείς τις προπονήσεις που σε συμβουλεύει το ρολόι σου και μαθαίνεις νέους όρους όπως fartlek, magic mile, ladder, stride, yasso 800s (όχι εσύ Τουρνά), goal pace, tempo, speed intervals, uphill, downhill, διαλειμματική, threshold, run walk run, 3-2 και 2-1 breathing, warm up, cool down, k αντί για km (γιατί προφανώς είσαι runner αν λες έκανα 5 κάπα αντί για 5 χιλιόμετρα και δεν σου έρχονται σε καμία περίπτωση συνειρμοί με μαφιόζους που κάνουν ντίλια), hill repeats, recovery, park run, long run, easy run, z1, z2,... και η λίστα συνεχίζεται.

Πλέον δεν ακούς μουσική και τρέχεις με την σκέψη σου και πολλές φορές χωρίς αυτήν και αρχίζεις να εξασκείς αυτό που πλέον έχει γίνει τόσο της μόδας στο λοκντάουν, το μάιντφουλνες. Τραυματίζεσαι και αρχίζεις να μαθαίνεις περισσότερα για το τι μπορείς να πάθεις από το τρέξιμο. Βλέπεις ότι οι περισσότεροι χτυπούν στην λαγοκνημίαια η οποία μάλιστα στην αγγλική έχει και ένα πολύ αστείο για σένα όνομα, it-band (iliotibial track band). Δηλαδή σοβαρά τώρα; Έκατσε ένας γιατρός και το ονόμασε it band; Και τι σόι μουσική μπορεί να παίζει μια μπάντα πληροφορικών; (ναι πληροφορικών και όχι πληροφορικάριων απαίδευτε). Μαθαίνεις ότι στους μεγάλης διάρκειας αγώνας σε πολλούς άντρες δρομείς ματώνουν οι ρώγες τους από την έλλειψη εφύδρωσης και την τριβή (το έπαθες πολύ αργότερα μια κρύα μέρα του χειμώνα), κάποιοι χάνουν νύχια (ναι το έχεις πάθει και εσύ αλλά ξαναμεγάλωσε) αλλά διαβάζεις περισσότερα για αυτό που έπαθες εσύ την περιοστίτιδα κνήμης. Το ξεκουράζεις, δεν βαστιέσαι, ξαναξεκινάς, σε ξαναπιάνει ο πόνος ψιλοκουτσαίνεις και σα γνωστό κέρατο που είσαι, φωνάζεις στο καλάμι σου ότι θα κάνεις αυτό που θέλεις εσύ και όχι αυτό, κάνεις αυτή τη διαδικασία τρεις τέσσερις φορές μέχρι που ξεκουράζεσαι και ξεκινάς μετά από ένα χρόνο πάλι να τρέχεις σπάζοντας το ρεκόρ σου στο μαραθώνιο και νιώθεις να παίζει στη λούπα το χιτάκι του τρελού δαδιού σκληρότερα-καλύτερα-ταχύτερα.

Τώρα πλέον κάνεις γιόγκα για δρομείς, πριν τρέξεις, έχεις ταξιδέψει (προ λοκντάουν) σε ένα σκασμό σημεία και έχεις τρέξει πανέμορφες διαδρομές στη φύση και βγαίνεις κυρίως τα σαββατοκύριακα για ένα γρήγορο τεσσάρι σκεφτόμενος την προετοιμασία που έριχνες για τους μαραθώνιους, τα πρωινά τρεξίματα στις έξι και τις εφτά το πρωί, τα μετομεσονύκτια τρεξίματα και σκέφτεσαι πως σαν άλλος φόρεστ γκαμπ έκανες το ταξίδι σου στο χώρο και στο χρόνο. Δεν έχεις πετάξει πετσέτα ακολουθώντας επί λέξη τις οδηγίες του "ενεργού μέλους".

Περιμένεις, λοιπόν, την επόμενη πρόκληση η οποία θα απαιτήσει πάλι να ενεργοποιήσεις τις παράλληλες δρομικές σου συνήθειες, αυτές που σε "προγραμμάτιζαν" χρονικά και σε βοηθούσαν να οργανώνεις και τις υπόλοιπες δραστηριότητές σου δένοντας πάνω στη ρουτίνα του τρεξίματος άλλες ρουτίνες οι οποίες δεν είχαν σταθεροποιηθεί ακόμα. (αυτό το πέγκινγκ σύστημα πρέπει να το αναλύσω κάποια στιγμή). Ξεσκονίζεσαι, σκουπίζεις τον ιδρώτα σου και καθαρίζεις το αμμόκουτό σου για την επόμενη φορά.

Το κυνήγι των αθάνατων γραμμών

2020-12-12T00:36:00.003+02:00

Σήμερα η διάθεση στο σκάμμα έχει μια γεύση από σαφάρι. Θα βγεις για κυνήγι, ένα κυνήγι γραμμών...γραμμών οι οποίες δεν φαίνεται να πιάνονται αλλά ούτε και να πεθαίνουν ποτέ. Έχοντας βρεθεί στον μαγικό κόσμο των δομημένων εργασιών και της ομαδοποίησής τους σε πακέτα, έργα και προγράμματα (τι ναρκωτικά παίρνεις και τα βλέπεις μαγικά;) έχεις έρθει πολλές φορές αντιμέτωπος με κάποιες ορισμένες θανάσιμες γραμμές ή αλλιώς γραμμές θανάτου ... γραμμές στο χρόνο τις οποίες αν ξεπεράσεις "πεθαίνεις" ... εσύ και όχι οι γραμμές. Άλλωστε τι είναι οι γραμμές για να πεθάνουν, πέρα από κάποιο νοητικό σκάρφισμα το οποίο σου επιτρέπει να οριοθετείς τα μέρη του χώρου σου και στην προκειμένη περίπτωση του χρόνου σου; (κάνεις συνειρμούς για χωροχρόνους, χάος και φράκταλς αλλά θα βγεις εκτός θέματος συγκεντρώσου).

Μισό λεπτό όμως, εσύ δεν είχες μάθει κάποτε (όχι στο τέξας) ότι οι γραμμές μπορούσαν να είναι ευθείες, τεθλασμένες, καμπύλες (όχι αυτό που νομίζεις), μεικτές, επίπεδες και στρεβλές; Ξαφνικά σου λένε ότι υπάρχει και άλλη μια κατηγορία (;) η οποία μάλιστα είναι και πολύ δημοφιλής στις "σοβαρές" και "οργανωμένες" επιχειρήσεις.

Τι είναι λοιπόν αυτές οι θανάσιμες γραμμές (τα ντεντλάινς ντε) και γιατί βάλθηκες να παλεύεις να τις πετύχεις; Αρχικά ο γενικός σου στόχος είναι να είσαι καλός σε αυτό που κάνεις, να το ευχαριστιέσαι αρκετά αλλά και να είσαι ένα άξιο μέλος της μικρο-κοινωνίας στην οποία ανήκεις. Πολύ ωραία, άρα πιάνεις δουλειά και βλέπεις ότι ξαφνικά θα χρειαστεί να κάνεις αρκετά πράγματα σε συγκεκριμένο χρόνο. Ναι οκ είχες πάρει μια γενική γεύση στο σχολείο και το πανεπιστήμιο με εξεταστικές τρίμηνα τετράμηνα κλπ αλλά πότε δεν είχες τελικά σημεία στο χρόνο στα οποία δεν εξεταζόσουν αλλά είχαν σημασία.

Στόχος σου, λοιπόν, είναι να μπορείς σε κάποια συγκεκριμένα και το βασικότερο, προ - καθορισμένα χρονικά όρια τα οποία δύσκολα (ή τουλάχιστον δύσκολα θα έπρεπε να...) μεταβάλλονται, να πετύχεις την ολοκλήρωση μιας εργασίας, ενός πακέτου εργασιών, ενός έργου ή ενός προγράμματος. Βλέπεις, όμως, ότι αυτές οι γραμμές πολύ συχνά είναι ένα άπιαστο όνειρο (σαν τις σερβιέτες με φτερά που έλεγε και ο τζιμάκος) και τείνουν να ξεγλυστράνε από τους επίδοξους κυνηγούς τους, μεταφερόμενες διαρκώς στο χρόνο, ξεγελώντας σε και τον, στο δικό τους ταξίδι προς την αθανασία.

Αναρωτιέσαι λοιπόν γιατί να έχεις γραμμές, που σου ορίζονται συνήθως από το περιβάλλον σου, για να κάνεις κάτι; Γιατί να μην λειτουργείς χωρίς αυτές και να παράγεις έργο χωρίς να νιώθεις την αποτυχία του χρονικού πλαισίου όταν ολοκληρώνεις κάποιες από αυτές μετά τις θανάσιμες γραμμές τους;

Ψάχνοντας στο ιντερνετ για απαντήσεις βρίσκεις άπειρες μεθόδους (βλπ. πομοντόρο, σλοτινγκ, πραίμινγκ, σόρτκατς ναι κι άλλα περισσότερα σόρτκατς παρακαλώ) για να γίνεις πιο παραγωγικός, αποδοτικός και οργανωτικός καταλήγοντας να ανακαλύπτεις κάτι που βαθιά μέσα σου ήδη γνώριζες.

Το να ορίζεις χρονικά πλαίσια στον εαυτό σου για την ολοκλήρωση σε βοηθά να κάνεις περισσότερα πράγματα στον πεπερασμένο χρόνο που έχεις σε τούτο (το μάταιο;) κόσμο. Το μότο (όχι το χέλοου μότο) σου γίνεται: κάνοντας περισσότερα κάνεις περισσότερα.

Μπορείς να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς για να ζήσεις για περισσότερο χρόνο, αλλά μάλλον πιο αποδοτικό θα ήταν να μπορέσεις να κάνεις περισσότερα πράγματα σήμερα γιατί το αύριο είναι ένα μυστήριο (κατά το τουμόροου ιζ ε μύστερι εντ γιέστερντέι ιζ χίστορι). Δεν μπορείς να ξέρεις με βεβαιότητα τι θα έρθει και μάλλον θα ήταν βαρετό να το ξέρεις ή να ζεις για πολύ ή για να το θέσω καλύτερα θα ήταν βαρετό να ζήσεις περισσότερο από τους αγαπημένους σου ανθρώπους (βλπ. altered carbon).

Το παίρνεις απόφαση λοιπόν και αναρωτιέσαι, τι μπορείς να ελέγξεις στην όλη διαδικασία; Σίγουρα δεν μπορείς να ελέγξεις τα χρονοδιαγράμματα που σου ορίζονται εξ άνωθεν αλλά μπορείς να κάνεις ταχύτερα, αποδοτικότερα και πιο έξυπνα αν θες κάποιες επαναλαμβανόμενες εργασίες.

Αρχίζεις να δομείς τον τρόπο με τον οποίο μιλάς, γράφεις και λειτουργείς, βάζεις και τους συναδέλφους σου στο παιχνίδι, σπας τη δουλειά σου σε μπουκιές (μπάιτ σάιζ). Μαθαίνεις τι είναι η ασύγχρονη επικοινωνία και αρχίζεις και λατρεύεις την ηλεκτρονική αλληλογραφία. Φτιάχνεις φακέλους, υποφακέλους, περισσότερους υποφακέλους απ' ότι χρειάζεσαι. Περνούν οι μήνες και αναζητάς επικοινωνίες που δεν βρίσκεις, ξαναψάχνεις στο ιντερνετ και καταλήγεις ότι το βέλτιστο βάθος διαχειρίσιμων υποφακέλων για ευρετηριασμό είναι ο μαγικός αριθμός του 3. Στην λογική αυτή αρχίζεις και ξαναδομείς την πληροφορία σου στους υποφακέλους που δημιουργείς. Φτιάχνεις έτοιμους πρότυπους φακέλους για όμοια έργα, έτοιμες φόρμες επικοινωνίας. Αρχίζεις να δημιουργείς αυτόματους κανόνες και ξαφνικά βλέπεις ότι έχεις φτάσει σε ένα σημείο που δεν πάει πιο πέρα προς το παρόν.

Προσπαθείς να επεκτείνεις τις μεθόδους σου στους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζεσαι ώστε να έρχεται όσο πιο έτοιμη γίνεται η πληροφορία, αλλά βλέπεις ότι ο ανθρώπινος παράγοντας δεν αντιδρά καλά στην οργάνωση, και ειδικά ο ελληνικός ανθρώπινος παράγοντας. Άλλωστε η φυσική τάση των πραγμάτων είναι προς υψηλότερα επίπεδα εντροπίας, προς την τάση των πραγμάτων να γίνονται άτακτα (σα τα κορίτσια της αννούλας που δεν κάθονται φρόνιμα ένα πράγμα). Αρνούνται τα πολύπλοκα συστήματά σου, την μεθοδική σου επικοινωνία, ξεχνούν κρίσιμες λεπτομέρειες για τους αυτοματισμούς σου και καταλήγεις να τα κάνεις όλα πιο απλά. Μαθαίνεις ότι τα πιο επιτυχημένα συστήματα είναι αυτά που δεν χρειάζονται μάνουαλ και επίσης μαθαίνεις όρους όπως RTFM (το οποίο σκέφτεσαι να κάνεις μπλουζάκι) και την παντιέρα της αντίπερα όχθης το tl;dr.

Προχωρούν τα χρόνια και έχεις ασχοληθεί με τυποποιημένες διαδικασίες ποιότητας, κανόνες παραγωγής κώδικα, βιβλία επί βιβλίων κανονισμών για γραμμικά παραγόμενα έργα και κάπου λες όπα. Στο τέλος της ημέρας θα χρειαστεί να δουλέψεις με ανθρώπους οι οποίοι δεν θα έχουν ούτε το χρόνο (απ' ότι λένε) ούτε τη διάθεση για να κατανοήσουν τα πολύπλοκα συστήματα αυτά. Κάπου εδώ λες τσάλεντζ αξεπτιντ και μπρινγκ ιτ ον. Με διάθεση αυτοπρογραμματισμού αρχίζεις να δείχνεις στους συναδέλφους σου κόλπα για να κερδίζουν χρόνο και ως αντάλλαγμα τους τον ζητάς για να ασχοληθούν με την εργασία που θες να σου ολοκληρώσουν χωρίς να γνωρίζουν τις περίεργες θανάσιμες γραμμές τις οποίες κυνηγάς. Έτσι φαίνεται να αποκτούν ενδιαφέρον οι εργασίες που τους ζητάς να κάνουν και άρα έχεις μόλις αναιρέσει τόσο την τροχοπέδη του χρόνου όσο και της διάθεσης. Ωραία φαίνεται να νικάμε.

Αργότερα μαθαίνεις ότι το κυνήγι όλων αυτών των φαινομενικά διαφορετικών γραμμών έχει πολύ συγκεκριμένες μεταβλητές τις οποίες μπορείς να μελετήσεις. Έχεις λοιπόν να κάνεις με ένα επίπεδο ποιότητας, τον πεπερασμένο χρόνο(κόστος κλπ) και κάποιες πηγές (ανθρώπους, μηχανές κ.α.). Τελειοποιείς ακόμα περισσότερο τις διαδικασίες σου υπό το νέο φως της γνώσης. Και ναι συγχαρητήρια έχεις γίνει λαμπατέρ αλλά βλέπεις ότι συνεχίζουν και υπάρχουν ερωτήματα μέσα σου.

Γιατί δεν είσαι όσο επιτυχημένος/αποδοτικός/παραγωγικός θα ήθελες να είσαι; Είναι που σαν άνθρωπος (ανω-θρώσκω κλπ ετυμολογίες) ψάχνεις πάντα για το κάτι καλύτερο και μένεις με αυτή την επίγευση του άγνωστου ανεκπλήρωτου;

Γιατί αυτοί οι μυστήριοι τύποι στις διοικήσεις βάζουν αυτές τις αθάνατες γραμμές στις φυλλάδες των εταιρικών σαλούν και σου ζητούν σαν καλός κυνηγός κεφαλών να τις πιάσεις; Είναι τρελοί (αυτοί οι γαλάτες); ή βλέπουν κάτι που δεν βλέπεις. Πως θα γίνει να δεις από τα μάτια τους; Πως θα ρωτήσεις να μάθεις για αυτό που δεν ξέρεις;

Ίσως η μέθοδος είναι να σκέφτεσαι έξω από το αμμόκουτό σου (σατανά είχες δεν είχες τό 'κανες το ρέφερνς σου) αλλά σε κάθε περίπτωση το κυνήγι των αθάνατων γραμμών είναι αυτό που θα σου δώσει απαντήσεις.

Χοληστερίνη αγάπη μου

2020-12-05T13:32:00.011+02:00

Ναι καλά το κατάλαβες, σήμερα θα μιλήσουμε για το αγαπημένο σου θέμα το φαγητό και την αγάπη σου για αυτό. Πιάσε μια σοκολάτα, ένα ντόνατ ή έστω ένα παϊδάκι (προβατίνα) βρε αδερφέ και έλα να τα φάμε μαζί στο σκάμμα. Απο μικρός είσαι από αυτούς τους μισητούς τύπους (για τους άλλους) που τρώνε το καταπέτασμα και δεν βάζουν γραμμάριο. Εσύ ζεις το δράμα σου γιατί παλεύεις τρώγοντας να πάρεις γραμμάρια και χάνεις κιλά στις εξεταστικές που ξεχνούσες να φας. Μέχρι τα είκοσι περίπου χρόνια σου το γεγονός αυτό σε έχει απασχολήσει ελάχιστα μόνο και μόνο για λόγους εμφάνισης και για λόγους αντίστασης σε δυνατούς ανέμους.

Περνάς κυριολεκτικά τα χρόνια σου μασουλώντας κάτι σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή της μέρας και της νύχτας σου. Ναι ακόμα πιστεύεις ότι αυτά τα πολλά και μικρά γεύματα είναι που σε κρατάνε συλφίδα και όχι ο μεταβολισμός σου που μοιάζει με αυτόν αλόγου κούρσας σε αναβολικά. Όσο είσαι φοιτητής περπατάς, χορεύεις, κάνεις ποδήλατο και γενικά δεν στέκεσαι σε ένα σημείο για πάνω από πέντε λεπτά και δικαίως σε χαρακτηρίζουν οι φίλοι σου κοκάκια. Φαν φάκτ: Σε βραδιά των "γρήγορων" (πανάθεμά μας) στο χώρο του πανεπιστημίου πετάγεσαι και φέρνεις γλυκά, έτσι γιατί είχες μια λιγούρα και από τότε μένει η ατάκα "τα κοκάκια του κοκάκια".

Γυρνάς στο κλεινόν άστυ στο τέλος του τέταρτου έτους και τότε αρχίζει η καθίζηση (των τριγλυκεριδίων για...νοτ μέντικλι κορέκτ αλλά προχωράμε μικρέ ναζί του διαδικτύου). Οι δραστηριότητές σου πιάνουν π(ι)άτο και αρχίζεις να τρέχεις προς το διακοσάρι πλας της ολικής σου χοληστερόλης. Σε συζήτηση με το γιατρό σου τότε αρχίζεις και μαθαίνεις νέες έννοιες, την καλή χοληστερίνη, την κακή χοληστερίνη και καταλαβαίνεις ότι μόνο η άσχημη χοληστερίνη σου έλειπε για να πρωταγωνιστείς σε φιλμάκι από την άγρια δύση.

Κλασικά ακούς, πρέπει να κόψεις το ένα, να μειώσεις το άλλο και γενικά αν θα μπορούσες να τρως κόντρα πλακέ για το υπόλοιπο της ζωής σου θα δούλευε η καρδιά σου σαν γερμανική μηχανή φτιαγμένη από ιάπωνα μηχανικό. Οπότε σε μια προσπάθειά σου να κάνεις το ντιλ με το γιατρό σου, ελπίζοντας για το καλύτερο, ρωτάς "μήπως υπάρχει κανένας άλλος δρόμος ρε γιατρέ;". Εδώ σκάει ως απο μηχανής θεός ο γιατρός και σου λέει κάτι για μια κυρά έιτς ντι έλ που είναι πολύ χαμηλή και θα πρέπει να την ανεβάσεις για να βελτιωθεί το μιξ. Μετά από την αρχική σου φάτσα τύπου νταζ νοτ κομπιουτ (και χάρηκες τώρα μικρέ μου γκικ με το ρέφερνς με τον γιατρό-ποιο σε ιατρική συζήτηση) γιατί δεν μπορούσες να καταλάβεις πως όταν ο αρχικός μας στόχος να μειώσουμε το "άθροισμα" δύο μεταβλητών (της hdl και της ldl ντε) καταλήγουμε να θέλουμε να αυξήσουμε τις τιμές της μίας. Τότε καταλαβαίνεις ότι οι δύο αυτές μεταβλητές δεν είναι αυτό που λέμε ξένες μεταξύ τους στα μαθηματικά αλλά σχετίζονται με μια σχέση αντίστροφης αναλογίας. Ωραία, τό 'πιασες πως δουλεύει το σύστημα, και ρωτάς "και πως την αυξάνουμε λοιπόν την καλη χοληστερίνη ρε γιατρέ;". Σου απαντά λοιπόν ο φίλος και αδερφός σου, πλέον, γιατρός, "κάνε αερόβια γυμναστική και έλα να σε δω πάλι σε ένα χρόνο".

Περπατάς προς το σπίτι και σκέφτεσαι, τι σου είπε τώρα ο ντότορ, αερόβια(;) δηλαδή τι πρέπει να στολιστείς σαν εκείνους τους 80ς τύπους στην τηλεόραση με τα ολόσωμα κορμάκια και να χτυπιέσαι στο ρυθμό κάποιου ποπ τραγουδιού που θα σε κάνει να νιώθεις λες και έχεις πάρει όλα τα αντικαταθλιπτικά του κόσμου; Ψάχνεις λοιπόν στον γούγλη και αποφασίζεις να ξεκινήσεις το τρέξιμο και παράλληλα να βελτιώσεις την διατροφή σου, άλλωστε τι ήταν αυτό που αντιμετώπιζες, άλλος ένας γρίφος στον οποίο μπορούσες να βρεις τη λύση και να την εφαρμόσεις. Μέσα σε ένα χρόνο αρχίζεις από τα πέντε χιλιόμετρα και σιγούλια-σιγούλια ανεβαίνεις κατά πολύ σε αριθμό χιλιομέτρων και κατεβαίνεις σε μέση ταχύτητα ανά χλμ μέχρι που φτάνεις στον πρώτο σου μαραθώνιο (τα σαράντα δύο χιλιόμετρα και κάτι ψηλά όχι αυτούς τους ντεμέκ "μαραθώνιους" που σου έλεγαν άλλοι ότι τρέχουν). Έχεις αντικαταστήσει οποιοδήποτε κρέας έχει μια γεύση της προκοπής, όχι άλλο παστό βουτηγμένο στο υπέροχο λιπάκι του, όχι άλλα παϊδάκια, όχι άλλη γουρνοπούλα με την λαχταριστή πετσούλα της, όχι, όχι, όχιιιιιιιιι...μόνο κοτόπουλο (πολύ βραστό κοτόπουλο όμως), τόνο και σολωμό (για τα καλά λιπαρά για) και αυξάνεις τις σαλάτες και τα φρούτα που ούτως ή άλλως έτρωγες.

Ξανακάνεις το ετήσιο πλέον σου τσεκ απ και ο γιατρός σου ξαφνιάζεται με την μεταβολή στις τιμές της καλής σου χοληστερίνης και λιγότερο από την συνολική σου χοληστερίνη η οποία πλέον βρίσκεται απλά σε οριακή τιμή για τα χαμηλότερα όρια στα οποία θα πρέπει να την τηρείς λόγω του (ιστορικού) αμαρτήματος του πατρός σου (και εν μέρει της μητρός σου). Συνεχίζεις και τρέχεις σαν να μην υπάρχει αύριο, μόνος σου, με παρέα, πρωί, βράδυ, με βροχή, με χαλάζι και πλέον τρως τρεις φορές περισσότερο απ' ότι έτρωγες πριν.

Αρχίζεις να νιώθεις ασφαλής, μακριά από το δρεπάνι του αδερφού του θεού ύπνου, και αρχίζεις τις κρεπάλες με τους κολλητούς σου, μαθαίνεις λέξεις όπως ζυγούρι, χοντρό και αρχίζεις να νιώθεις το λίπος να κυλά στις φλέβες σου όπως ποτέ πριν και κάπου εδώ τραυματίζεσαι στο τρέξιμο και βγαίνεις οφ για ένα χρόνο. Μετά από έξι μήνες ξανακάνεις εξετάσεις και έχεις χτυπήσει το ιστορικό ρεκόρ σου, το ωλ τάιμ χάι, των διακοσίων πενήντα τριών μονάδων (και κάπου εδώ σε αποκαλούν γατάκι κάποιοι φίλοι από το χωρίο αλλά το προσπερνάς γιατί είσαι πολύ ψυχαναγκαστικός για να το αφήσεις να πάει παραπάνω). Αποφασίζεις ότι δεν σε ενδιαφέρει να έχεις "πρόσωπο" στην ταβέρνα του χωριού έχοντας μια σοβαρή τιμή χοληστερίνης για να συμμετέχεις στις λιποκρεατοφαγίες.

Γυρνάς ξανά στην τυπική διατροφή σου και σιγά σιγά ξαναξεκινάς το τρέξιμο ωσπου βρίσκεις το προσωπικό σου εκουαλίβριο μεταξύ γευστικού φαγητού (όχι κοτόπουλο), γυμναστικής και οριακά καλών τιμών δεικτών χοληστερόλης. Τρεις μαραθώνιους και μια στομαχική διαταραχή αργότερα συνεχίζεις να εκτιμάς μια καλή μερίδα προβατίνα αλλά έχεις πλέον μάθει να σταματάς πολύ πριν τα φυσικά σου όρια. Έφτιαξες λοιπόν τον διατροφικό σου χαρακτήρα, δε χάρντ γουέι, για να μπορείς να εκτιμάς το πολύ γευστικό φαγητό σε λίγο πιο μέσους ανθρώπινους ρυθμούς. Κλείνεις το σκάμμα για σήμερα το οποίο πλέον θυμίζει περισσότερο βούρκο λάσπης για σκρόφες (sus scrofa domesticus μορφωθείτε όμως επιτέλους) παρά το αμμόκουτο στο οποίο ξεκίνησες.

Ο σωλήνας του γιατί

2020-11-29T00:53:00.005+02:00

Είναι σαββατοκύριακο και αυτό το διήμερο είσαι από τους τυχερούς που έχουν στη διάθεσή τους περισσότερο από λίγο χρόνο να "χάσουν". Τι να κάνεις όμως; (να κατσ' να σκασ';) Λες αυτή τη φορά να μην γίνεις ένα με τον καναπέ και να κάνεις την επανάστασή σου. Ένα μπέργκερ και ένα μπάνιο αργότερα σε βρίσκουν να κάθεσαι στο γραφείο σου και να παρακολουθείς ένα video επιστημονικής βραδιάς στο youtube ή όπως σ' αρέσει να το λές το Y-Τube, έι κέι έι τον σωλήνα του γιατί.

Μετά από μια ώρα παρακολούθησης ενός δίωρου pint of science, (ναι αγαπητέ μου πίθηκε πέρα από το ντάμπλ τάπιν του βέλους δεξιά για να προχωρήσεις το βίντεο μπορείς να το παρακολουθήσεις και στο 1,25x, 1,75x και 2x της κανονικής του ταχύτητας) βρήκες επιτέλους με τι θα ασχοληθείς στο σκάμμα σήμερα. Πάμε πίσω στο χρόνο ... όπως οι περισσότεροι ξεκίνησες να παρακολουθείς το σωλήνα όταν ένα λινκ με γατιά που μπλέκονται στις πιο μυστήρια αστείες καταστάσεις σου ήρθε στο email από κάποιον φίλο σου.

Από τότε έχεις εξελιχθεί και εσύ και ο σωλήνας αλλά και η διάδρασή σου μαζί του. Μαθαίνεις περισσότερα και πιο γρήγορα από ανθρώπους που πραγματικά έχουν καταλάβει αυτό το συγκεκριμένο αντικείμενο που αναζητάς. Ανακαλύπτεις καινούριες θεματικές κατηγορίες που σου εξάπτουν το ενδιαφέρον και... καταλήγεις σε α-τε-λεί-ω-τες πλοηγήσεις (κύριως σε περιόδους εξεταστικών ... προφανώς). Γιατί ναι το πόσο πολύ μπορεί να σε ενδιαφέρουν οδηγίες από μια κινέζα για το πως διπλώνεις με τρεις κινήσεις μια μπλούζα στις τρεις το πρωί είναι πάντα πιο ενδιαφέρον από το να διαβάσεις για να εξεταστείς σε οποιοδήποτε θέμα.

Ακόμα περισσότερες ώρες έχεις χαθεί στο σωλήνα αναζητώντας και ανακαλύπτωντας μουσικά συγκροτήματα και τραγούδια. Συνειδητοποιείς ότι ειδικά στην τέχνη (μουσική εν προκειμένω) δεν υπάρχει παρθενογέννεση και ανακαλύπτεις ότι τραγούδια που ήξερες είναι remake κάποιου άλλου τραγουδιού 20 με 30 χρόνια πίσω. Μάλιστα υπάρχουν και βίντεο που κάνουν την ανάλυση αυτή και βρίσκεις ριμέικ πάνω στο ριμέικ πάνω στο ριμέικ (ριμέικσέπσιο...γούστο που τό χεις χειμωνιάτικο). Πόσα και πόσα πάρτυ έχεις ζήσει με πλέιλιστ του σωλήνα. Ταξιδεύεις κυρίως ανάμεσα σε πάουερ μέταλ εκτελέσεις, πολύ ροκ και 80ς 90ς (γιατί έτσι ήταν τα σωστά τα πάρτυ) αλλά δεν αφήνεις κανένα είδος μουσικής να σου ξεφύγει και γίνεσαι ένας ιντερνετικός ρακοσυλλέκτης όπως θα σε βαφτίσουν αργότερα. Ακόμα και όταν είσαι εκτός του σωλήνα παίζεις στο κεφάλι σου τη συνέχεια κάποιας φράσης στις συζητήσεις που ακούς και συνεχίζεις με τους στίχους που συνειρμικά σου ήρθαν.

Πόσα πράγματα έχεις δει; Πόσους Ινδούς (πραγματικά κάπου ώπα) έχεις παρακολουθήσει να σου εξηγούν σε άπταιστα αγγλικά μάι ντίαρ φρεντ και στεπ μπάι στεπ (ουυ μπέιμπι ... που λέγανε και τα νέα παιδιά στο μπλοκ) από το πως να σετάρεις δύο παράλληλους διακόπτες για την ίδια λάμπα στο δωμάτιο της αδερφής σου έως το πως να μαγειρέψεις εκείνη τη κολοκυθόσουπα βελουτέ (τι εννοείς γιατί; γιατί έτσι). Μαθαίνεις τα πάντα για το excel από μια λειλά και ένα σκασμό άλλους γκικς που σου μαθαίνουν τα τιπς και τρικς τους. Παρακολουθείς με τις ώρες το παγκόσμιο πρωτάθλημα ironman στην αυστραλία και θαυμάζεις αυτά τα ψυχάκια (και ναι κατά ένα τρίτο είσαι και εσύ ανάμεσά τους) που αποφάσισαν μια μέρα ότι θα βγουν για ένα "χαλαρό" κολύμπι και μετά για μια βόλτα με το ποδήλατο και στο τέλος να τρέξουν μωρέ και ένα μικρό μαραθώνιο. Και σιγά σιγά έρχεσαι στο σήμερα, σε μέρες που είδες λάιβ από το σωλήνα φίλους σου να παντρεύονται (γιατί covid) και δούλεψες ατελείωτες ώρες με το μπρέικιν δε λω στο ριπίτ. Στα ενεργά καψίματα λοιπόν στο σωλήνα του γιατί και στα διαλείμματα από το νέτφλιξ εν τσιλ που σου σκοτώνει τα εγκεφαλικά σου κύτταρα.