Amplituda duszy

Flyleaf - krwisty początek

2012-05-03T19:00:00.000+02:00

Kobiety w muzyce metalowej czy rockowej pełnią bardzo istotną rolę. Większość z nas myśli, że jak taka drobna istota o wiotkiej sylwetce podejdzie do mikrofonu, to nie możemy spodziewać się niczego innego jak tylko delikatnego, damskiego głosu. Psikus! Jak się okazuje, pozory mylą, i to bardzo. Idealnym dowodem na to jak ostro można grać, mając kobietę na wokalu, jest zespół Flyleaf.

Zadebiutowali w 2005 roku wydając swój pierwszy krążek, który w tytule zawierał nazwę ich kapeli. Szczerze mówiąc, niezbyt przepadam za takim rozwiązaniem, a dość dużo zespołów z niego korzysta – niestety. Czy to brak inwencji? Nie wiem. Ale nie o tym dziś.

Kiedy wkładamy płytę do odtwarzacza, wita nas bas na przesterze i delikatny wokal Lacey w piosence „I’m so sick”. Sielanka jednak nie trwa długo, bo chwilę potem ta niepozorna istota wydobywa z siebie tak mocne dźwięki, że szczęka opada. Przedziera się przez wszystkie instrumenty w nagraniu sprawiając, że skupiamy się tylko na niej. Kiedy śpiewa, błyszczy. Jest gwiazdą i niczego więcej nam nie potrzeba. Z ręką na sercu i pełnym obiektywizmem powiem jednak, że to, co robi wokalistka, na pewno nie jest najwyższej jakości screamem, ale krótko mówiąc: daje radę i zadziwia. I nie wyobrażam sobie lepszej osoby na wokalu w tej kapeli.

Co ciekawe, na krążku możemy dość często usłyszeć też jej delikatny, kobiecy głos w nieco wolniejszych numerach (There for you, So i thought, All around me) – oczywiście o miłości. Ten temat wciska się wszędzie. Głos Lacey ma jednak to do siebie, że dobrze się go słucha, a słowa przez nią wyśpiewywane zatrzymują się w nas na dłużej. Nie zawiodła też reszta muzyków. Mamy tutaj sporą gamę ciekawych i zróżnicowanych dźwięków: od delikatnego i wolnego kostkowania, po naprawdę ostre szarpnięcia strun, więc teoretycznie każdy powinien znaleźć tu coś dla siebie. Pod jednym warunkiem: trzeba to lubić.

Jak wcześniej pisałem, płyta zaczyna się soczystym, mocnym kawałkiem. A jak się kończy? Spokojnie, stonowanie - po sinusoidzie muzycznych dźwięków emocje powoli opadają. Flyleaf zostawiają nas z głową pełną wrażeń i przemyśleń. I co ważne, z uczuciem niedosytu i ochotą przesłuchania ich drugiej płytki. Bo pierwsza jest świetna i jak na fakt, że została wydana 7 lat temu, innowacyjna. Tak! Podoba mi się! A na zakończenie jeszcze jeden świetny numer z opisywanego przeze mnie krążka!

Wpadajcie za tydzień o tej samej porze.

Scream Maker - polski produkt

2012-04-27T00:33:00.000+02:00

W ostatni weekend miałem okazję zwiedzić trochę Warszawy. Byliśmy z ziomkami na konferencji Media Student, a wieczorem szwendaliśmy się po stolicy. Oprócz napotkania na naprawdę dziwacznych ludzi i niecodzienne sytuacje, mieliśmy okazję usłyszeć pewien polski zespół, który jednogłośnie zrobił na nas piorunujące wrażenie. I o tym dzisiaj.

Kapela grała koncert przy stacji metra, z okazji wydarzenia Orange Cubis. Była tam mała scena koncertowa, banery i balony Orange, takie tam promo dla sieci. Koncerciwo nie przyciągnęło uwagi wielu osób (przy scenie stało może z 60 ludzi), ale sporo wiary zatrzymywało się, żeby choć chwilę ich posłuchać. My też przystanęliśmy i zostaliśmy na dłużej. Wystarczyła chwila, żebyśmy spojrzeli na siebie i stwierdzili, że wokalista brzmi jak Bruce Dickinson z Iron Maiden.

Kołysaliśmy się tak w rytm wygrywanych przez gitarzystę heavy metalowych riffów i czuliśmy ten klimat. Nogi, głowy i plecy same tańczyły. Nie sposób było się oprzeć takim dźwiękom, które ewidentnie nam leżały. Gdyby koncert był płatny, z pewnością po takiej próbce wyskoczylibyśmy z naszych skrzętnie ukrywanych miedziaków. Skupię się jednak dzisiaj na moich osobistych refleksjach na temat tej grupy, ich muzyki i talentu.

Niezmiernie cieszy mnie fakt, że w Polsce heavy metal jeszcze istnieje i jak widać ma się nieźle. Goście ze Scream Maker trzymali poziom, a na żywo brzmieli jeszcze lepiej niż w nagraniach. Prezentowali swoje kawałki i gdyby nie fakt, że w pewnym momencie lider przemówił w naszym ojczystym języku, do dziś myślałbym, że to jakaś zagraniczna kapela. Grali bardzo ostro, szybko, a wszystko sklejał świetny wokal, który może przypominać kilka gwiazd metalowej sceny. Miejscami kojarzy się z Ozzym Ozbournem, czasem brzmi jak Rob Halford, a bardzo często jak wspominany wcześniej Bruce Dickinson. Niekwestionowany talent wokalny lidera grupy, reszta tez nie odstaje. Zespół prezentuje wariackie i dość skomplikowane solówki oraz inspirujące linie basu. Pikanterii i agresji dodaje też perkusista, który na żywo bębnił w zatrważającym tempie. Metal z krwi i kości u tak młodych Polaków? Bezcenne.

Kapela jeszcze nie wydała krążka, ale jest pełna metalowej energii, wprost z amerykańskich czy brytyjskich ulic. Przenosi ją na publikę, której niestety nie ma zbyt wiele. Mam nadzieję, że to się zmieni i że Polska bardziej otworzy się na taką muzykę, która na razie jest popularna tylko w niektórych kręgach. Moim zdaniem, Scream Maker spokojnie mogliby supportować koncert Ironów , Judasów czy chociażby którąś z gwiazd tegorocznego Sonisphere Festiwal w Polsce. Taki talent nie może się zmarnować, nie można przejść obok nich obojętnie. Niech znajdzie się ktoś, kto ich zauważy i nie pozwoli zniechęcić, machnąć ręką i powiedzieć: „Kurwa, co za gnój. W Polsce nigdy nie wypłyniemy – jesteśmy za mało komercyjni. Spierdalamy z tego kraju”. Patrioci, czy chcecie oddać taki talent obcym narodom? Rozumiem, kosmopolityzm, globalizm – ale bez jaj! Zauważcie ich i szczyćcie się ich twórczością, bo mogą to być następcy schodzących już ze sceny historii metalu na świecie!

Gorąco polecam oficjalną stronę zespołu, na której możecie odsłuchać wiele ich kawałków, poczytać co nieco i dowiedzieć się gdzie teraz grają koncert albo czy byli już w waszej mieścinie.

http://www.screammaker.com/

Three Days Grace - hipnotyzująca nuta

2012-04-19T20:23:00.000+02:00

Dzisiejszy wpis będzie nieco inny niż moglibyście się spodziewać. Lubię zaskakiwać. Nie ma monotonii - spontan w życiu, spontan i na blogu. Dzieje się, bez kitu. Ten post narodził się kilka minut przed 19.00 - nie dlatego, że mam w dupie czytelników i osoby regularnie czytające Amplitudę. Miałem w głowie po prostu milion pomysłów na posta i nie wiedziałem, który z nich wybrać. Ale zadecydowałem i nie da się tego cofnąć. Musicie to zaakceptować. Bierzcie i jedzcie z niego wszyscy!

Postanowiłem napisać o jednej piosence, którą usłyszałem już dość dawno temu i od razu się mnie uczepiła. Dlaczego? Raz - że jest tutaj mocna gitara, dwa - że na pierwszy plan wysuwa się ciekawy, charyzmatyczny i przepełniony emocjami wokal, i trzy - że to ten typ muzyki, który jest mi najbliższy. Nazwałbym to po prostu hard rockiem, ale wikipedia plasuje ich styl w granicach metalu alternatywnego. Chłopaki są z Kanady (swoją drogą, rock z Ameryki Północnej wyjątkowo bardzo mi leży) i nieźle dają czadu. No, ale miało być o jednej nucie, więc zaczynajmy.

Pora zdradzić nazwę kapeli, której utworem będę dzisiaj wznosił siebie i Was (mam nadzieję) na wyższy poziom eksytacji. Three Days Grace, znani wcześniej jako Groundswell, to autorzy tego hitu, który ostatnio ponownie odwiedził moją playlistę i na razie się z nią nie rozstaje. "Zeszli się" ze sobą już w 1992 roku, później zmienili nazwę własnie na 3DG,a swój pierwszy krążek wydali dopiero w 2003 roku. Późno. Może chcieli dojrzeć do wejścia... do studia? Niestety, chyba nie mieli pomysłu na nazwę płyty... Lecz to akurat nie przeszkadza, bo to właśnie z niej pochodzi kawałek "I hate everything about you", którym się jaram - jak pochodnia.

Posłuchajcie i przy okazji zobaczcie zajebisty teledysk. Oto chodzi. Klip powinien przedstawiać to, o czym mówi nuta, a nie polegać na tym, żeby kilka lasek biegało z gołymi dupami i machało czym popadnie, przy tym myjąc samochód albo sprzątając i tak już czystą chatę.

Nuta jest pełna emocji, zwłaszcza negatywnych, a wokal i tekst świetnie to wszystko przekazują. Nienawiść i miłość - często mamy wrażenie, że w stosunku do jednej osoby siedzą w nas obydwa te uczucia. Wydaje się to niemożliwe, ale niestety czasem się zdarza. Zwłaszcza, jeśli zostaniemy głęboko i mocno zranieni przez kogoś, kogo kochamy. O tym własnie opowiada ta piosenka, a w dodatku towarzyszy temu świetna oprawa muzyczna. Aż włączają się marzenia o karierze rockowej - przynajmniej w mojej głowie - i współczucie.

Kawałek jest genialny, mogę go słuchać godzinami, a przy tym udawać, że jestem mistrzem gry na perkusji i że to ja komponowałem linię basu. Jadąc autobusem uderzam w wirtualne struny i macham głową, a w domu wyobrażam sobie, że umiem śpiewać tak, jak wokalista 3DG. To właśnie robi ze mną ta piosenka. No, a tekst wymiata. Nie ma go dużo, ale daje do myślenia i sporo uświadamia. Może oznaczać chwilowy bunt, ale ja raczej obstawiałbym grubą nienawiść.

Posłuchajcie jeszcze wersji live, gdzie słychać świetne umiejętności wokalne lidera grupy.

Na razie tyle. Zajrzyjcie za tydzień - będzie czekać na Was recenzja.

Ryzykowna świeżość

2012-04-12T19:00:00.005+02:00

Znamy mnóstwo piosenek – nie da się ukryć. Słyszymy je w radiu, telewizji, klubach, u znajomych czy w sklepach. Muzyka jest wszędzie, a za jej pomocą zapisują się w nas wspomnienia. Prawda jest jednak taka, że wielu numerów nie poznalibyśmy, gdyby nie to, że ktoś zdecydował się je odświeżyć, przerobić, zagrać na nowo. Szczególnie widać ten trend w dzisiejszej muzyce klubowej, kiedy to „didżeje” dobierają się do starych kawałków, odkopują je i ubierają w nowe brzmieniowe szaty. Co zaskakujące, to działa. Ludziom często pojawia się uśmiech na twarzy, kiedy słyszą nową wersję piosenki, która kojarzy im się np. z dzieciństwem czy rodzicami. Takie eksperymenty jednak nie zawsze się sprawdzają i niektóre z nich kończą się totalną klapą i rychłym zakończeniem kariery czy popularności takich śmiałków.

Nagranie covera czy przerobienie znanej (bądź nie) piosenki wiążę się z ryzykiem. W przypadku niezbyt rozpoznawalnych numerów nie jest ono tak duże, bo ludzie częstokroć nie wiedzą nawet, że to przeróbka. Na szczęście nie każdy interesuje się muzyką. Jeżeli jednak ktoś decyduje się zrobić cover znanego utworu czy szanowanego artysty to musi cechować się sporą odwagą i pewnością siebie. Nie mówię tutaj o amatorskich filmikach na youtube, lecz raczej o w miarę profesjonalnie nagranych kawałkach. Sporo z takich numerów gości na stałe w mojej playliście zamiast oryginałów, więc chyba można zrobić coś porządnie i z pomysłem.

Dobrze, że są osoby, które postanawiają odświeżyć stare numery i czują, że zrobią to lepiej niż ich stwórca. Weźmy np. Adele czy Guns ‘n roses. Postanowili zagrać po swojemu świetnie znane piosenki świetnie znanego Boba Dylana (a właśnie – mam nadzieję, że wszyscy wiedzą, że „Make you feel my love” i „Knockin’ on heaven’s door” to utwory jego autorstwa?). W mojej skromnej opinii w/w artyści zrobili to perfekcyjnie i nie mam co do tego żadnych zastrzeżeń. Osobiście, nie mogę słuchać głosu Dylana, bo wydaje mi się skrzeczący, ale talentu do pisania muzyki i tekstów mu nie odmówię. Może sami posłuchajcie wersji oryginalnych, bo covery z pewnością zna każdy.

Jest jeszcze wiele grup czy poszczególnych artystów, których cenię za nadanie nowej duszy piosenkom, lecz z pewnością nie dam rady wymienić wszystkich. Muszę jednak wspomnieć o debiutanckiej płycie fińskiego zespołu Apocalyptica, która to cała zawierała covery legendarnej Metalliki. Na uznanie zasługują także Marilyn Manson (Sweet Dreams), Disturbed (The Land of Confusion), Limp Bizkit (Behind Blue Eyes), Sonata Arctica (Fade to black) czy Seether (Careless whisper). Nie będę tutaj zamieszczał linków do utworów - jak chcecie to sami posłuchajcie.

Tak, jak pisałem wcześniej, nagrywanie coverów to równia pochyła. Ale, jak to mówią, jest ryzyko – jest zabawa. Wiele z grup muzycznych wypłynęło na powierzchnię dopiero po odświeżeniu starych, doskonale znanych numerów. Niektórzy artyści jednak zostali zlinczowani i obrzuceni błotem, pomidorami i jajkami (niestety nie stringami, biustonoszami i ogólnie takie takie) po tym, jak zbezcześcili czyjeś arcydzieło. Najbardziej nieudany i najgorszy, moim zdaniem, cover to aranżacja „Nothing else matters” w wykonaniu kapeli Acid Drinkers i Czesława Mozila. Posłuchajcie sami, już na zakończenie. Nie będzie „Michałka”. A, no i wpadnijcie za tydzień o tej samej porze.

Zaklęci nowym stylem

2012-04-07T12:50:00.000+02:00

Zadebiutowali w 2006 roku swoim pierwszym krążkiem i od tamtej pory lgną ostro do przodu, wygryzając konkurencję. W listopadzie wydali kolejną, czwartą już z kolei, płytę, która odbiła się głośnym echem w świecie rocka, zwłaszcza amerykańskiego i niezwykle szybko znikała ze sklepowych półek. Myślicie, że można połączyć mocne granie z delikatnym stylem tak, żeby każdy był zadowolony? Oni to potrafią.

„Break the spell” to sprawca całego zamieszania, nad którym dziś postanowiłem zatrzymać się nieco dłużej. Co tutaj znajdziemy? Kilka rockowych kawałków, parę spokojnych numerów, niewiele hybryd – a wszystko dopełnione niesamowitym wokalem Chrisa, który sprawia, że zwracamy uwagę na twórczość kapeli z USA. Czyli standard, nie powinniśmy czuć się niczym zaskoczeni. A jednak.

Jeżeli chodzi o kwestie instrumentalną to bez problemu da się zauważyć zupełnie inny styl, inne brzmienie zespołu w porównaniu do poprzednich krążków. Jest bardziej stonowane, nie ma tutaj zbyt wielu niesamowicie ostrych riffów czy porywających serca solówek. Mocniejsze numery da się policzyć na palcach, a i tak nie jest to coś, do czego przywykliśmy. Kapela na początku działalności określiła swój styl jako grunge – teraz z pewnością odeszła od niego niemalże w całości. Oczywiście, tematyka utworów jest raczej ta sama: miłość, zwykle nieudana i bolesna, strata ukochanych osób, smutek – generalnie emocje. Słowa wyśpiewywane z ust uczestnika jednej z edycji amerykańskiego Idola nadal mocno w nas uderzają i zaszczepiają pierwiastek jego przeżyć. Chris idealnie przenosi na nas to, co czuje, a niewielu osobom tak dobrze się to udaje. Na płycie możemy zauważyć też ogromny postęp warsztatu wokalnego lidera grupy, więc widać, że stara się poszerzać swoje umiejętności (czy skille, jak wolicie). Nie za bardzo jednak możemy przekonać się o zwierzu w nim tkwiącym, bo rzadko ma okazje się wydrzeć na krążku. Wielka szkoda, bo to wychodzi mu bardzo dobrze - zawsze mam ciary.

Podsumowując, czwarty album Daughtry jest najmniej rockowy, niestety. Zawsze uwielbiałem mocne numery w ich wykonaniu, a tutaj tego zabrakło. Mamy za to bardziej spokojne kawałki, przy których możemy posiedzieć z naszą drugą połówką – nie przeszkadza to w rozmowie czy figlach (wręcz przeciwnie). Głos wokalisty jest tak doskonały, że z pewnością zapewni miły klimat spotkań z wybrankiem bądź wybranką naszego serca (jestem tolerancyjny). Pomimo tego, że kapela lekko spuściła z tonu, „Break the spell” nie jest najgorszą płytą. Jest po prostu inna, ale trzeba mieć do niej szacunek. Osobiście mam nadzieję, że zespół nie pójdzie dalej w tym kierunku, a wróci do grania z pierwszych krążków.

Eksperyment przerósł System

2012-03-29T19:00:00.001+02:00

Niższe ceny paliwa, cukru czy innych artykułów spożywczych, beztroskie wydawanie pieniędzy danych nam przez rodziców, niemalże nieskończona ilość wolnego czasu. Co wam przychodzi na myśl? Studia? No, w sumie, niektóre rzeczy się zgadzają. Ale chodzi mi raczej o buntownicze czasy gimnazjum. To właśnie wtedy aktualnie średnio radzący sobie zespół wydał swoją przedostatnią płytę zatytułowaną „Mezmerize”.

Krążek kapeli System of a down w 2005 roku ukazał się na nienasyconej rockowej scenie muzycznej. To właśnie na nim Daron Malakian, dotychczas gitarzysta i jedynie osoba delikatnie wspierająca wokalnie Serj’a, dostał wielką szansę werbalnego udzielania się we wszystkich kawałkach. Moim zdaniem w większości piosenek jest to niezbyt udane posunięcie, bo wielbię głos tego drugiego, który dotychczas śpiewał 90% partii. Daron ma czasami irytującą barwę. Z tego powodu wiele osób od momentu wydania tego albumu podzieliła kapelę na „Stary System” (płyty, które ukazały się do 2004 roku) i „Nowy System” (czyli dwa ostatnie krążki). Mają trochę racji, bo zespół od „Mezmerize” brzmi zupełnie inaczej. Dużo tłumienia strun, niezbyt mocne zagrywki (w porównaniu z wcześniejszymi płytami), nie tak szalona perkusja, do jakiej przywykliśmy, bardzo dużo szybkiego kostkowania w partiach solowych, no i oczywiście dwóch wokalistów. Co pozostało takie samo? Wpadające w ucho riffy gitarowe, świetny głos Serj’a i standardowo kontrowersyjne teksty - tego mamy tutaj pod dostatkiem. SOAD uderza w politykę wojenną USA (B.Y.O.B.), w wyzyskiwanie i robienie dziwek z ludzi w Hollywood (Lost in Hollywood) czy w komercjalizację mass mediów (Violent Pornograpfy, Radio & Video). Chłopaki tradycyjnie mają dużo do przekazania i śpiewają o rzeczach raczej istotnych. Jeżeli chodzi o aranżację muzyczną to mamy tutaj wcześniej niespotykane zagrywki reggae, wykorzystywanie sztucznych efektów komputerowych nadających nieco inne brzmienie i dużo bardziej „delikatne” granie. Nie ma tu szatana, umknął, zapadł się, zniknął, został zjedzony przez zastosowanie Darona na wokalu – nie wiem, ale brakuje go. Pomimo nowego zabiegu, zespołowi z pewnością udało się chwycić za serca wiele osób, a grono fanów po wydaniu przedostatniego (jak na razie) krążka nie zmniejszyło się.

„Mezmerize” jest czwartym albumem amerykańskiego zespołu i w mojej ocenie, niesety, najgorszym. Niezwykle zabrakło tutaj mocnych partii, zarówno wokalnych, gitarowych, jak i perkusyjnych, którymi System pieścił Nas do tej pory. Jeżeli jesteście fanami tego zespołu i znacie ich wcześniejsze dokonania, to z pewnością ten krążek nie będzie waszym ulubionym. Chłopaki widocznie lubią eksperymentować nie tylko z fryzurami czy zarostem, ale również i muzycznie. Tym razem jednak nie wyszło im to na dobre. Na trzech palcach mogę policzyć numery, które sprawiły, że moja paszcza odrobinę się otworzyła. Mimo wszystko, i tak uwielbiam tę kapelę i czekam na koncert w Polsce.

A na koniec coś ze starszych płyt Systemu, tak dla porównania:

Maieutyczny emocjonalizm

2012-03-22T19:00:00.007+01:00

Są takie numery, które wywołują w Nas niesamowite emocje. Część z nich sprawia, że mamy ochotę wstać z krzesła, kanapy czy kibla (bez podcierania?) i rozpocząć spontanicznie wymyśloną własną choreografię, której nie powstydziłby się sam Justin Timberlake. Niektóre za to wprawiają Nas w długie i często owocne przemyślenia, ze względu na wydarzenia, z którymi się kojarzą. Ja dzisiaj postanowiłem sporządzić pewnego rodzaju ranking kilku numerów, które wywołują u mnie wzruszenie i sprawiają, że mam szklanki w oczach.

Swoją drogą, chyba nie powinno nikogo dziwić to, że muzyka potrafi wykrzesać u mnie takie emocje. Pewne teksty i numery chwytają całą dłonią moje serce i gardło niemal za każdym razem podczas ich odtwarzania. Nie znam dokładnych powodów, dla których ma to miejsce, ale tak po prostu jest – wzruszam się jak starszyzna społeczeństwa podczas śmierci ulubionych bohaterów seriali.

Aby podsycić atmosferę i nadać tajemniczości temu rankingowi, który będzie składał się z 6 kawałków (ale psikus!), nie zacznę od pierwszego miejsca (i kolejny!)– zostawię to na sam koniec, jako „wiśniówka na torcie”, jak mawia pewien celebryta. Dodatkowo, o dziwo, nie będzie to ranking złożony tylko z kawałków rockowych. Co więcej, takich będzie najmniej. Dobra, dosyć tych ogólnych informacji, bo i tak pewnie nie możecie się już doczekać tego, co będzie dalej (a może i nawet część z Was przejechała już scrollem niżej, by ominąć ten istotny dla sprawy wstęp). No, to pora się uzewnętrznić i wziąć moją wrażliwą duszę pod lupę. Startujemy.

6. Daughtry – Open up your eyes

Zestawienie otwiera niesamowita rockowa kapela z numerem z ich drugiej płyty. Świetny tekst, doskonała muzyka – zabójcze połączenie. Cenię ich za realne spojrzenie na świat i za to, że w 70% kawałków mam wrażenie, jakby Chris śpiewał o moim życiu. Słyszę niektóre numery i myślę, że w pełni dotyczą mojej osoby, sytuacji czy czegoś, przez co również przechodziłem. Ta piosenka mówi o tym, jak ciężko pozbierać się po rozstaniu, kiedy wszystko dookoła kojarzy Nam się z jednym czy jedną. Puenta jednak jest taka, że i tak damy radę, zawsze, choćby nie wiem co. Trzeba tylko otworzyć swoje oczy i duszę na nową rzeczywistość, przywyknąć do niej. Wzrusza, a zarazem daje kopa do walki. Polecam – Patryk Zieliński.

5. Bruno Mars – Talking to the Moon

Może komercha, może kicha, może lipa i wstyd. Ale i tak go lubię i cenię za ciekawy głos i pomysł na muzykę, o czym już pisałem na tym blogu. To jedna z piosenek, której tekst i muzyka powala mnie na kolana i sprawia, że mam ochotę przybić piątkę z Brunonem za to, że w pełni utożsamiam się z tym, o czym śpiewa (a raczej mówi, i to do księżyca).

4. Bon Jovi – You wanna make a memory

Klasyczna ballada rockowa w wykonaniu świetnego amerykańskiego zespołu (niektórzy jednak myślą, że to jedna osoba – tak, co prawda lider zmienił później nazwisko na takie, jak nazwa kapeli, bo i tak miał podobne). Tekstu nie ma za wiele, za to przekaz jest mocny i penetrujący serce. Opowiada m.in. o rozstaniu i powrocie (uff) do miłości życia, i dlatego jest dla mnie wzruszający i prawdziwy. Nie jest to puste wyznanie swoich uczuć przy kilku akordach na krzyż, więc ogromny plus za muzykę i słowa. Niestety czasem w życiu dzieje się tak, że z nieznanych przyczyn, bądź po prostu z głupoty czy małego nieporozumienia rodzi się ogromny problem i bariera, której nie możemy przeskoczyć. Ale czy warto od razu skreślać to, co wspólnie się przeżyło? Przygotujcie chusteczki, wczujcie się i posłuchajcie.

3. Myslovitz - Chciałbym umrzeć z miłości

To numer, który jest kwintesencją miłości, romantyzmu i przywiązania do drugiej osoby. Nie da się ukryć, że to coś niesamowitego, pięknego, pobudzającego do życia, nakręcającego pozytywną energią i wypełniającego pustkę, która zawsze gdzieś tkwi w singlach, choćby skrzętnie ukrywana. Kawałek jest wzruszający z pewnością ze względu na tekst, jak również i muzykę, która dodaje mu powagi, patosu i sprawia, że zaczynamy się zastanawiać nad Naszym życiem. Czy my też chcielibyśmy umrzeć z miłości? Piękne, piękne, piękne. 3xTAK!

2. Eminem – Mockingbird

W połączeniu z wideoklipem piosenka daje mocnego kopa emocjonalnego mojej skromnej osobie. Wzruszający, prawdziwy i dobitny tekst o rodzinnych problemach rapera mocno mnie dotyka. Co jeszcze? Marzenia o patrzeniu na (oby nie własnoręcznie) spłodzonego potomka, który odziedziczył wkurzające mnie w sobie i mojej połówce cechy. Towarzyszenie mu ramię w ramię podczas dorastania i dojrzewania, wpajanie istotnych wartości, które na pewno nie zaszkodzą w kierowaniu się właściwą ścieżką (to chyba niezbyt dobre słowo…) przez życie. Teledysk + tekst + bit + słodki refren = wyciskacz łez.

1. Eminem – When I’m gone

Ten kawałek jest absolutnym zwycięzcą, jeżeli chodzi o umiejętność wywoływania u mnie szklanych oczu, ale również tylko w połączeniu z teledyskiem. Dlaczego? Wydaje mi się, że jest to poniekąd spowodowane głębokim i przeszywającym mnie tekstem. Marshall mówi z sensem o sprawach niezwykle istotnych, o swoim życiu i osobistych problemach z jakimi musiał się borykać. Jest jeszcze jeden powód, dla którego tak bardzo się wzruszam. W teledysku widzimy relacje Eminema z córką, obok czego nie można przejść obojętnie. Oglądając wideoklip ujawnia się u mnie wielka chęć posiadania dziecka, familii, bycia dobrym ojcem i mężem. Mimo wszystko, mam w sobie pewien pierwiastek, który chce być częścią tradycyjnego modelu rodziny. Sam doznałem szoku, kiedy widząc teledysk po raz pierwszy, łzy cisnęły mi się na oczy. I tak jest do dziś, serio.

Takim oto cudem dobrnęliśmy do końca tego zastawienia. Postanowiłem podzielić się z Wami moją osobistą listą tracków wywołujących u mnie niesamowite emocje, wzruszające mnie. Jak widać, w rankingu dwukrotnie znalazł się jeden z najbardziej znanych raperów z USA, co pewnie Was mocno zdziwiło, ale Eminem potrafi przywalić dobrym tekstem. Teraz już wiecie, że zdarza mi się dosyć mocno wewnętrznie wczuwać w to, czego słucham - zdemaskowałem się. Każdy z Was z pewnością posiada swój własny ranking „hitów”, które podobnie oddziałują, lecz teraz już wiecie co włączyć, by zobaczyć szklanki w moich, brązowych oczach.

Siódmy potomek Nickelbacka

2012-03-15T19:00:00.006+01:00

Czwórka z Kanady niedawno uraczyła fanów na całym świecie swoim krążkiem zatytułowanym „Here and now”, którego premiera miała miejsce 21 listopada ubiegłego roku. Płodni muzycy na swoje dzieło kazali czekać 3 lata, lecz w zasadzie nic wielkiego się na nim nie wydarzyło. Prócz tego, że zespół zmienił swój image (Chad nosi się teraz z wyprostowanymi włosami, a Ryan je zapuścił), płyta nie zaskakuje i chyba mogliśmy się tego spodziewać.

Generalnie i ogólnie

Kapela wykorzystuje od lat sprawdzone patenty na sukces i sprzedaż swoich albumów, no i oczywiście na trafienie w zróżnicowane muzyczne gusta. Kilka energicznych kawałków z mocno przesterowaną gitarą, przy których możemy z zaciśniętymi zębami uskuteczniać tzw. „headbanging”, dać się ponieść rockowym rytmom – to już standard, tego nie mogło tutaj zabraknąć. Tym razem jednak riffy są na prawdę pełne agresji. I dobrze - Nickelback znowu pokazuje, że wiedzą, co to męskie granie. Ostre nuty przeplatane są pop-rockowymi kawałkami zapewne po to, by bez problemu trafić do mainstreamowych radiostacji i wypromować nową płytę w każdym calu. Wydaje mi się jednak, że przy „When we stand together” kapela trochę przegięła, bo takiego kawałka do „pobujania” z uśmiechem na ustach nigdy bym się po nich nie spodziewał. Jeszcze to cholernie wpadające w ucho „heijeijeijeije” sprawia, że choć bardzo chcielibyśmy – nie możemy o nim zapomnieć. Nie mogło tutaj zabraknąć też ballad o miłości, którymi doświadczeni już Kanadyjczycy karmią nas od lat („Trying not to love you”, „Lullaby”) i nadal doskonale im to wychodzi. Możemy (z w/w kawałkami w tle) bez problemu spróbować łóżkowych figli – piosenki raczej dobrze wkomponują się w rytm naszej sypialni, łazienki czy kuchni (jak kto woli). Co dziwne, tym razem kapela prawie nie dopuszcza gitarzystów do solówek. Nie usłyszymy więc porywających serca podciągnięć strun czy melodyjnych zagrywek – co boli, zwłaszcza wielbicieli gitar. Krążek kończy miła, spokojna piosenka o bardzo pozytywnym tekście, dzięki czemu odtwarzanie najnowszego dzieła zespołu kończymy z uśmiechem na ustach, lecz z pewnym uczuciem niedosytu. Agresywny i charakterystyczny wokal Chada gdzieś się zapodział, zszedł chyba na drugi plan – przynajmniej ja odnoszę takie wrażenie. Nie ma tutaj tak wielu kawałków, gdzie mógłby się on w całości wykazać.

Konkluzje i wnioski

Siódmy album Nickelback’a nie porwał mojego serca tak, jakbym sobie tego życzył, ale nie można go nazwać złym. Gdybym to zrobił, skłamałbym niesamowicie, oszukał nie tylko siebie, swoje sumienie i serce, lecz także wszystkich, którzy to czytają. Chłopaki nadal trzymają poziom i robią to, co umieją najlepiej – nagrywają, zadowalając przy tym masę fanów na całym świecie. Po krążek z pewnością sięgną hołdujący zespołowi, bo raczej nie powinni czuć się zawiedzeni. Ciekawe jednak czy ktokolwiek inny zostanie przez nich oczarowany i zahipnotyzowanym krokiem podąży po album do najbliższego sklepu?

Oby, bo podsumowując - warto.

happysad - nie-zwyczajna przygoda

2012-03-08T19:00:00.030+01:00

Tak, jak obiecałem, dzisiaj kolejny wpis o jednej z bardziej uzdolnionych kapel na polskiej scenie muzycznej. A dlaczego tak uważam? Zaraz to udowodnię, spokojnie. Musiałem zacząć post od swoistej autopochwały, żeby podbudować czy podrasować swoje ego. Okej, teraz już wiecie, że jestem słowny, że możecie na mnie liczyć i że nigdy nie zabraknie tutaj wpisów o tym, czym ja i Wy się jaramy. No to lecimy, jedziemy, startujemy, ruszamy, odpalamy. Niech happysad będzie dziś na uszach wszystkich!

TAKA HISTORIA

Tydzień temu rozpisywałem się (bardziej lub mniej obiektywnie) o ich debiutanckiej płytce. Dzisiaj skupię Waszą uwagę na ich trzecim z kolei studyjnym krążku – Nieprzygoda. Postanowiłem pominąć drugi album – Podróże z i pod prąd, który został wypuszczony na polski rynek w 2005.Nie pytajcie dlaczego, sam do końca nie wiem. Może chciałem Was zaskoczyć i przy tym zaskoczyłem sam siebie? Może chciałem zrobić to od innej strony i jeszcze wrócimy do tej płytki? A może nie chciałem o niej pisać, bo nie umiem jeszcze przelewać tu wrażeń i przemyśleń o każdym albumie czy twórczości? A może jestem zbyt leniwy, żeby pisać o wszystkich krążkach wydanych przez happysad? Możliwe, że na któreś z tych pytań odpowiedź wygląda „TAK”, ale nie wiem czy na pewno i na które.

happysad - Taka historia

POWROTY

Jeżeli spojrzymy na Nieprzygodę w kontekście ich dwóch poprzednich albumów, to z pewnością na pierwszy plan wysuwa się dużo większa dojrzałość chłopaków ze Skarżyska Kamiennej, pewność w tworzeniu muzyki i ogromny progres umiejętności. Widać to oczywiście w tekstach, które są o wiele bardziej refleksyjne i mocne, a ich tematyka oscyluje właściwie wokół wszystkiego, a już na pewno tych najważniejszych rzeczy i emocji. Mamy tu kawałki o polityce (Jałowiec, Armagedon), o ludzkiej głupocie, obłudzie, nieżyczliwości i wszystkich najgorszych cechach (IQ, Ludzie chcą usłyszeć wieści złe). Nie mogło zabraknąć również tekstów o miłości, których jest tu chyba najwięcej. Nie są to jednak umilające romantyczny wieczór nuty, po których moglibyśmy liczyć na idealny finał (no, chyba, że niektórzy mają w dupie muzykę i nie przejmują się czy w tle leci Danzel, Kalwi i Remi czy Kanikuły). Na płytce znalazł się też jeden kawałek o (uwaga!) emigracji! I oczywiście, tradycyjnie, jest też jeden numer, którego znaczenia i sensu jeszcze nie odkryłem. To mnie akurat nie dziwi, zważywszy na to, co chłopaki biorą po koncertach. Może Wy rozumiecie ideę tekstu z tytułowej piosenki albumu?

happysad - Powroty

ARMAGEDON

Tak, jak pisałem wcześniej, po uruchomieniu płyty, w słuchawkach od razu możemy usłyszeć większą pewność siebie w tym, co robi happysad. Muzyka stoi na o wiele wyższym poziomie. Mamy tutaj świetne partie trąbek, klawiszy, no i oczywiście gitar. Delikatne, wolne i nie pozbawione efektów (delay, reverb, flanger) zagrywki idealnie uzupełniają zwrotki, mocne riffy dają kopa refrenom czy tzw. „mostkom”, a nie rzadko energiczne solówki sprawiają, że każdemu fanowi wiosła serce bije mocniej. Szczególnie daje się poznać postęp gitarzysty prowadzącego, który od poprzednich płyt niesamowicie wyrobił się technicznie, co widać, słychać i czuć – jak śpiewał kiedyś Kuba Sienkiewicz.

happysad - Armagedon

NIEPRZYGODA

Trzeci krążek zespołu happysad naprawdę wpada w ucho. Uderza nas mocno prawdziwością swoich tekstów i wysokim poziomem muzyki. Mamy wrażenie, że wszystko jest idealnie dopracowane, wyłuskane w sposób perfekcyjny, nie brakuje tutaj ostatniego pociągnięcia pędzlem wielkiego mistrza. I to jest prawidłowe wrażenie, bo całkiem obiektywnie stwierdzam, że tak po prostu jest. Jeżeli chcecie dopiero zacząć słuchać tej świetnej kapeli, która gra naprawdę zróżnicowaną muzykę, to polecam rozpoczęcie Waszej przygody właśnie od Nieprzygody.

happysad - Nieprzygoda

happysad - nienawiść do ulubieńców

2012-03-01T19:00:00.007+01:00

No i witam po dłuższej przerwie, o której więcej pisałem w poprzednim wpisie. Zgodnie z obietnicą zamieszczam nowy post punktualnie o godzinie 19 czasu polskiego. Uff, teraz mogę odetchnąć z ulgą, otrzeć pot ze zmęczonego czoła i wziąć trochę cukru czy powiedzieć wierszyk w celu pozbycia się uciążliwej czkawki, której nabawiłem się przez ten cały pośpiech. Ale spokojnie, jestem naładowany masą pozytywnej energii i lubię czuć presję czasu i oddech dedlajnu na szyi. Możecie się spodziewać regularnych „recenzji” każdego tygodnia o tej samej porze, tak jak się umawialiśmy – chyba, że zejdę z tego świata. No, ale do rzeczy.

TAK MIJA CZAS

Zbliżająca się wiosna skłania do refleksji nad własnym życiem, problemami, nad przeszłością i nad tym, co czeka Nas w najbliższym czasie. To chyba te pierwsze, nieśmiałe promienie słoneczne przebijające się przez gęste chmury mają taką moc oddziaływania. Postanowiłem więc wrócić myślami do czasów, kiedy większość z osób czytających to, co piszę, była gówniarzami i nie miała zbyt wiele problemów na głowie. Jedynymi zmartwieniami było to czy na boisku będzie odpowiednia liczba chłopaków pełnych zapału i zaangażowania, aby stworzyć dwie drużyny i pokopać razem piłkę lub to, że niechcący skasowaliśmy sejwa do GTA Vice City i trzeba przechodzić wszystko od nowa, co boli, a łzy same cisną się na oczy. Wróćmy więc do roku 2004, kiedy to świetnie znany polski zespół wydał swój debiutancki krążek pt. „Wszystko jedno”.

happysad - Wszystko jedno

A MIAŁO BYĆ TAK PIĘKNIE...

Trochę reggae, punku, rocka czy miejscami nawet „muzyki biesiadnej” to dość odważne połączenie, zwłaszcza, kiedy spojrzymy na mentalność ludzi i rozciągłość ram muzycznych 8 lat temu, w dodatku w Polsce. Chłopaki ze Skarżyska Kamiennej nie bali się jednak zaryzykować, więc ich album zawierający mieszankę w/w stylów (i nie tylko) ujrzał światło dzienne. Jaka była reakcja? Tłumy napalonych fanek i zajaranych nastolatków podążające na koncerty, kupujące płytę czy ściągające ją po prostu z neta na totalnym nielegalu (o Boże, ACTA!), jeszcze wtedy na uciążliwie wolnym łączu. To jedna strona barykady. Po drugiej znalazły się niezliczone zastępy osób krytykujących młody, polski zespół. Wśród nich z pewnością byli wszelkiej maści metalowcy i rockmani, sceptycy, zatwardziali słuchacze Britney Spears czy po prostu ludzie, którym nigdy nic nie pasuje – szczególnie, jeżeli ktoś odnosi (nawet mały) sukces. Nieśmiało przyznam, że również znalazłem się po tej drugiej stronie, ale zmieniłem swój stosunek do nich i to całkiem niedawno, po tym, jak zagościłem na jednym z ich koncertów. To, co zobaczyłem, zmieniło moje życie, sposób postrzegania muzyki i dogłębnie wypieściło jeszcze nieodwiedzane rejony moich uszu (nie to, żebym ich nie mył, spokojnie).

happysad - Czysty jak łza

JESZCZE, JESZCZE...

Płyta „Wszystko jedno” to coś niezwykle ciekawego, co ma możliwość dotarcia do szerokiej rzeszy (nie jestem nazistą!) odbiorców, głównie ze względu na swoje muzyczne zróżnicowanie. Mamy tutaj kawałki utrzymane poniekąd w klimacie muzyki reggae, numery rockowe, a nawet punkowe. Niektóre teksty są buntownicze, krytykują polski rząd, życie w Polsce czy po prostu ludzką głupotę i obłudę, czyli to, co punk lubi najbardziej. Na pierwszy rzut oka wydawać się mogą jednak dość puste, oklepane i nie wnoszące niczego nowego, ale po głębszym przesłuchaniu piosenek z debiutanckiego albumu happysad’u stwierdzam, że są mocno refleksyjne i skłaniają do myślenia, a do ich pełnego zrozumienia trzeba po prostu dojrzeć (coś jak lektura „Kamasutry”, kiedy jesteśmy jeszcze seksualnymi laikami). No tak, ale nie wszystkie. Niestety zdarzają się też teksty nie wymagające myślenia, bo i tak nie wiadomo o co w nich chodzi lub po prostu nie niosą głębszego przekazu. No, ale żeby nie być gołosłownym w tej zaciętej krytyce, podam przykład. Niech będzie to: „Ostatni raz widziałem Cię, zaraz przypomnę sobie gdzie, to było chyba na mieście. Chwaliłaś się biletem do Szwecji. To, że stałem z boku, już nie liczyło się.” Tak, rozumiem, osobiste przeżycie. Ale można było pokusić się o jakiś ukryty sens albo bardziej literacką formę przekazu. No cóż, może ja się nie znam. Wokal? Quka z pewnością nie ma powalającego głosu i nieskończenie szerokiej skali, ale jego barwa i styl idealnie wjeżdżają w „podkład” i to, co chłopaki chcą przekazać. Po prostu fajnie się tego słucha, nie gryzie, współgra. Muzyka? Świetna - wpada w ucho, przeważnie lekka i przyjemna. Nie ma tutaj ciężkich brzmień gitarowych, dlatego fajni ostrych riffów nie będą w pełni zadowoleni. Są za to melodyjne i czasem skomplikowane partie gitary solowej, co niezmiernie cieszy moje młode uszy i serce, ze względu na sentyment i uwielbienie do gitary. Tak, oczywiście że są też piosenki o miłości: tej szczęśliwej i tej nieco mniej. Tego po prostu nie mogło tu zabraknąć, bo każdy artysta ma na koncie co najmniej jeden numer obślizgujący się o tę tematykę. Mamy dość? Trochę, ale o czym tu pisać, skoro ten aspekt dotyczy każdego? Z pewnością najsmutniejsza nuta z całej płyty to przedostatni kawałek o takim samym jak album tytule, ale za to mamy tutaj niezwykle ciekawe i dość długie solo.

ALE ZANIM PÓJDĘ

Płyta, pomimo tego, że została wydana w 2004 roku, często jest przeze mnie odtwarzana i nigdy jeszcze nie zdążyła się zakurzyć. Żaden z krążków zespołu happysad jeszcze nie zdążył. A właśnie, byłbym zapomniał. Zdradzę Wam sekret i część mojego małego, okrutnego planu: za tydzień o kolejnej płytce tej genialnej kapeli. Powód? Znam wiele osób dla których happysad to dno i będę mocno próbował ich choć odrobinę przekonać czy nawet zachęcić do zasmakowania twórczości tych utalentowanych chłopaków. A debiutancki krążek polecam po prostu wszystkim, bez wyjątku! Czek dys shyyt bijaczesss!

Do następnego!

Powrót do gry

2012-02-24T18:56:00.001+01:00

Witajcie ponownie po dość długiej przerwie, która zdarzyła mi się pierwszy raz w historii tego bloga i obiecuję, że więcej nie będzie miała miejsca – dołożę do tego wszelkich starań. Może nie poruszę Nieba i Ziemi, może nie obrobię siedziby mbanku (ale suchar, prawie się najedliście, co?), może nie zjem piętnastu paluszków w minutę, na pewno też nie będę zabierał swojego elektronicznego przyjaciela do toalety (ilu z Was pomyślało o jakiejś zabawce z sex-shopu?), ale jedno jest pewne - będę znacznie częściej przelewał to, co siedzi w moim muzycznym wnętrzu na bloga. Jaki jest idealny plan działania na następne dni, tygodnie, miesiące czy lata?

Ja zamieszczam tu wpis co tydzień – niech będzie to czwartek, o godzinie 19:00, a Wy czytacie, komentujecie, oceniacie i przy tym każdy ma sporo radości. Wy z niecierpliwością odświeżacie tę stronę już przed planowaną godziną wpisu, trzymając w rękach paczkę chipsów czy popcornu, a Wasze serca biją szybciej w oczekiwaniu na to, co dzisiaj zobaczycie. Zbyt idealna i utopijna wizja? Chyba tak, ale z mojej strony możecie liczyć na stuprocentowe dotrzymanie słowa – resztę robicie Wy.

Interesującym faktem jest też to, że mój ostatni wpis przed przerwą miał miejsce w dniu, w którym wydarzyło się coś niespodziewanego, niezwykłego i niesamowicie dla mnie ważnego. I przysięgam na wszystko - zauważyłem tę analogię dopiero teraz! 18 listopada wszedł na stałe do ważniejszych dat w moim życiu i, jak się okazuje, również do historii tego bloga. Ale teraz wracam naładowany energią, pomysłami i milionami przemyśleń, którymi już niebawem się z Wami podzielę.

Co jeszcze jest ważne? Z pewnością to, że zmieniłem nazwę swojego bloga, szatę graficzną i nieco podrasowałem koncepcję tego, o czym będę tu pisał, o czym sami będziecie mogli się przekonać. Można więc powiedzieć, że jest to reaktywacja lub dopiero narodziny nowego i bardziej dojrzałego, już na starcie, dziecka – a jego imię to… Amplituda duszy.

"Nevermind" - cudo warte odkurzenia

2011-11-18T13:15:00.000+01:00

Tłumy fanów i fanek, mnóstwo naśladowców i młode, często bardzo uzdolnione kapele grające ich covery w ciemnych i brudnych piwnicach czy garażach. Miliony sprzedanych biletów na koncerty, tysiące rozdanych autografów, plakaty na ścianach w każdym domu i ogromny rozgłos na skalę międzynarodową – to wszystko było wyraźnym znakiem, że coś wielkiego dzieje się na oczach całej ludzkości.

Trochę wstępu

Kiedy w 1991 roku Kurt Cobain wraz ze swoją kapelą wydali nowy album zatytułowany „Nevermind”, wszyscy, nawet najbardziej nieprzystępni krytycy, wiedzieli już, że będzie to coś na skalę światową, coś co będzie w stanie poruszyć rockowe dusze ludzi, a może nawet i ziemię. Niepozorna, niebieska okładka z nagim niemowlęciem w basenie sięgającym po jednodolarówkę była jednak całkowicie myląca, bo płyta daje porządnego kopa i wcale nie jest tak niewinna, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Chłopaki z Nirvany wydając ten krążek odwalili kawał dobrej roboty i zmienili bieg historii.

Innowacja w muzyce rockowej

Nirvana przez wiele osób uznawana jest za twórców nowego nurtu muzycznego – grunge – jest to nieco cięższa odmiana rocka, która odrzuca sztuczne brzmienia elektroniczne i zwraca większa uwagę na przekaz, jaki ma nieść tekst. Chłopaki nowym stylem zarazili wiele młodych zespołów – każdy marzył o tym, żeby grać, śpiewać i odnieść sukces na miarę Kurta Cobaina i jego kapeli. Wiele osób, właśnie ze względu na nich, rozpoczęło swoją przygodę ze wspaniałym instrumentem, jakim jest gitara. Ich drugą z kolei płytę trzeba (tak - trzeba) nazwać wydarzeniem epokowym, gdyż bez wątpienia wprowadziła sporo pozytywnego zamieszania na światowym rynku muzycznym, zrewolucjonizowała go. Na tym krążku wychowali się dzisiejsi 20-30 latkowie i to właśnie oni z pewnością będą pamiętać to, co wtedy działo się z ludźmi na świecie ogarniętymi szałem „Nirvany”. Szczerze powiedziawszy, zazdroszczę im tego, że urodzili się trochę wcześniej niż ja, bo mieli okazję dorastać na świetnych numerach, kiedy to jeszcze muzyka musiała nieść jakiś przekaz i nie była zjadana przez pop-kulturę. Muzycy z pewnością nie spodziewali się takiego sukcesu i ekspresowego tempa rozwoju ich karier, bo stało się to właściwie z dnia na dzień. Album sprzedawał się w zaskakujących ilościach (około 400 tysięcy egzemplarzy tygodniowo na terenie USA!) i już na początku stycznia 1992 roku osiągnął pierwsze miejsce na liście „Billboard 200”, wyprzedzając jeden z hitów Michaela Jacksona, co było nie lada wyczynem. Wokal Kurta, wypełniony prawdziwymi, a nie udawanymi emocjami, odcisnął swoje piętno w historii rocka i odegrał w niej bardzo ważną rolę.

Trochę recenzji
Chociaż najlepszy krążek Nirvany usłyszałem jakieś 10 lat temu, to już wtedy wywarł na mnie ogromne wrażenie i byłem nim wprost zafascynowany. Uwielbiam co jakiś czas wracać do niego, odświeżać go i raz jeszcze przeżywać (teraz już bardziej dojrzałe) emocje z nim związane.
Pierwszy numer z płyty „Nevermind” zatytułowany „Smells like teen spirit” uznawany jest za sztandarowy utwór muzyki grunge i bez wątpienia znają go prawie wszyscy, a już na pewno każdy szanujący się gitarzysta, gdyż riff z tej piosenki jest po prostu doskonały i wcale nie tak trudny do opanowania! A ile satysfakcji niesie wyćwiczenie go i zagranie przed znajomymi na jakiejś miłej domówce! Jeżeli chodzi o samo brzmienie to jest ono niesamowicie przemyślane, każdy dźwięk jest wyłuskany w sposób perfekcyjny, a zagrywki świetnie zachodzą głęboko w pamięć. Charakterystyczne dla tamtych czasów brzmienia gitar elektrycznych dodają pikanterii i smaczku najlepszemu albumowi Nirvany i świetnie przenoszą nas w klimat lat dziewięćdziesiątych, prosto na ulice USA. Dodatkową atrakcją są pełne energii refreny i zapadające głęboko w pamięć melodyjne solówki. Na uznanie zasługują też teksty wokalisty. Kurt zawarł w nich niezwykle silne przesłanie i świetnie docierał (teraz robi to jego muzyka) do ludzi z różnych zakątków świata, wzbudzając w nich bardzo silne emocje. Fantastycznie przekazywał ważne dla siebie wartości i prawdy o otaczającym go świecie czy nawet codziennych sytuacjach w sposób niecodzienny i niekonwencjonalny. Prawdą okazuje się stwierdzenie, że zespół mógłby nie odnieść tak wielkiego sukcesu, gdyby nie charyzma i ciekawa barwa głosu wokalisty, która po dziś dzień wyróżnia się z tłumu rockowych artystów.

Swoiste podsumowanie

Nirvana, wydając płytę „Nevermind”, odniosła bezdyskusyjny i ponadczasowy sukces. Nie był to chwilowy bum, tak jak ma to miejsce w przypadku różnych, typowo „młodzieżowych kapel”, które trafiają głównie w gusta niezbyt jeszcze dojrzałych serc, a potem każdy o nich zapomina. Było to coś niezwykłego i przełomowego, coś co zachowało się w pamięci wszystkich fanów rocka, coś, co ciągle jest szanowane i odkrywane na nowo przez młode kapele. Drugi album Nirvany uznawany jest za jeden z najbardziej wpływowych krążków lat dziewięćdziesiątych. Pokuszę się tu o stwierdzenie, że może nawet i jeden z najbardziej wpływowych w całej historii rockowego grania! Warto przypomnieć, że właśnie w tym roku obchodzimy dwudziestolecie wydania albumu i z tej okazji „Nevermind” został wypuszczony po raz drugi, lecz w zremasterowanej wersji. Możemy tutaj usłyszeć znane Nam dobrze kawałki, ale w dużo lepszej jakości. Jest to doskonała nagroda dla wszystkich fanów, bo utwory wcale nie tracą swojego amerykańskiego, „nirvańskiego” charakteru. Nie pozostaje nam nic innego, jak tylko czym prędzej biec do sklepu i sięgnąć po krążek, bo jest to coś, na co naprawdę warto przeznaczyć ciężko i długo oszczędzane miedziaki!

Do następnego! Piąteczka!

Pezet - muzyka klasyczna w nowoczesnym wydaniu

2011-11-12T01:38:00.005+01:00

Zamknijcie oczy. Cofnijcie się w myślach o 9 lat, do roku 2002. Co widzicie? Co słyszycie? Niewątpliwie każdemu z Nas wiele dat, a już na pewno każdy rok, przypomina o czymś, co było dla Niego ważne. Jeśli do tego dojdzie muzyka - wspomnienia gwarantowane. Utwory potrafią przenosić Nas w czasie - to taki swoisty, mentalny wehikuł czasu każdego z Nas, z którego możemy korzystać w sposób nieograniczony i wracać do co przyjemniejszych doświadczeń. Przenieśmy się zatem o 9 lat wstecz, kiedy jeden z najbardziej utalentowanych polskich raperów wydal swój debiutancki album.

Muzyka klasyczna - taki tytuł nosi pierwszy krążek Pawła Kaplińskiego, szerzej znanego jako Pezeta. Było to z pewnością wydarzenie przełomowe - polski rap, który był robiony przez niezwykle utalentowanych i młodych ludzi, powoli zaczął wychodzić z podziemi na światło dzienne. Wszyscy mogli ujrzeć i usłyszeć coś, co mocno i głośno od dawna biło w sercach wielu Polaków. Coraz więcej składów wypuszczało swoje nagrania, coraz więcej brutalnej prawdy o codziennym życiu w RP wypływało na powierzchnię, coraz bardziej rap liczył się w Naszym kraju. Pezet wydał swój pierwszy album chyba w najlepszym momencie i od razu udało mu się przebić przez tłum innych MC's.

Rozkładając krążek na części pierwsze...
Kawałek "Seniorita" nuciło wielu polskich "dzieciaków", dla których rap był chlebem powszednim. Jest to ukłon w stronę płci pięknej: mnóstwo wyuzdanych komplementów i ciepłych słów ze strony Pawła wędruje w kierunku dam. Słuchając tej piosenki w wieku 12 lat nie bardzo wiedziałem co dokładnie raper miał na myśli, ale wracając do niej po kilku latach mam pewność, że teraz już wszystko rozumiem doskonale. Dlatego nie wiem po co dzieciaki (w sensie: uczniowie podstawówki, ew. gimnazjum) słuchają takiej muzyki, jeśli i tak nie dadzą rady pojąć głębi wielu słów. Ale lans musi być: słucham, bo każdy to robi. Tłem do tego genialnego tekstu jest świetny bit dość szybko wpadający w ucho, a którego producentem jest Noon (tak, jak całej płyty). Z resztą posłuchajcie sami!

Numer "Refleksje" doskonale oddaje przemyślenia warszawskiego rapera, słucha się ich z zaciekawieniem i uznaniem, bo mamy tu namacalny dowód genialnego talentu Pezeta do składania słów w świetnie brzmiące zdania. Jakby to powiedział mój wykładowca od Gatunków dziennikarskich - składa słowa w taki sposób, że każde z nich jest wzajemnie zachwycone swoim towarzystwem i obecnością. Ta piosenka również uruchamia we mnie proces przemyśleń, wracania do starych, ale nadal żyjących we mnie spraw, które wydają się nigdy nie opuścić mojego serca. Uwielbiam, gdy tekst jest tak mocny, że wzbudza we mnie prawdziwe uczucia, dociera do moich zwojów mózgowych i drażni je w pozytywny sposób. Rzućcie uchem na ten kawałek!

Grzechem byłoby nie wspomnieć o numerze "Ukryty w mieście krzyk", którego bit (moim skromnym zdaniem) jest przegenialny, niesamowity i zajebisty. Wiem, że ciągle chwalę i podziwiam "Muzykę klasyczną" i jestem mało obiektywny, ale czy jest ktoś, komu nie podoba się twórczość Pezeta, jeśli spojrzymy na nią pod kątem hip-hopu w Polsce? Nie można nie docenić takiego talentu. Wsłuchajcie się w ten tekst, a z pewnością podzielicie moje zdanie.

Po przesłuchaniu całej płytki mam nieodparte wrażenie, że Noon jest znakomitym producentem muzycznym, Pezet niebywale uzdolnionym raperem, a osoba, które tego słucha ma niekwestionowanie mocny gust muzyczny. Według mnie Paweł Kapliński to esencja polskiego hip-hopu, koleś, który stoi na jego szczycie i patrzy z góry na resztę. Jest trzech Polaków, którzy mogą wspiąć się równie wysoko, a nawet towarzyszyć mu w przewodzeniu elicie polskich raperów: Sokół, Łona i Fokus. Ale mimo wszystko, warszawski MC żyje ze swoją muzyką ponad stan i jest w czołówce polskich artystów. Słuchając jego tekstów nie do ukrycia pozostaje fakt, że to bardzo inteligentny i obyty z życiem gość. Nie jest to ktoś, kto robi rap z powodu buntu i niepowodzeń, bo np. skończył podstawówkę wieczorowo. Nie pisze tylko o nienawiści do ludzi, o ustawkach, o policji i bakaniu. Jego teksty to coś więcej - facet trzyma poziom. Mam nadzieję, że jego nowa płyta, która już za kilka dni pojawi się na sklepowych półkach, będzie na równie wysokim levelu. Gorąco na to liczę (zwłaszcza po przesłuchaniu singla), a tymczasem pozdrawiam wszystkich fanów genialnego hip-hopowca! ;) Pokój!

Apocalyptica - Siódma Symfonia

2011-10-04T00:44:00.003+02:00

Ahh... To najwyższa pora, żeby ponownie oddać się w całości temu, co siedzi w muzycznej części mojej duszy. Przygotujcie się na to, że ten post będzie jeszcze bardziej nacechowany subiektywnymi emocjami i odczuciami wprost z mojego rockowego wnętrza. Stanie się tak, ponieważ zamierzam napisać w nim o genialnej, fińskiej grupie wykonującej szeroko pojętą muzykę heavy metalową z wieloma elementami muzyki klasycznej, a przede wszystkim symfonicznej. Wiecie o kogo chodzi? Nie? Pewnie teraz wracacie wzrokiem o kilka linijek wyżej, by zobaczyć nazwę kapeli w tytule posta! :) Nie znacie ich? Więc czytajcie dalej! Znacie? Więc z pewnością chcecie poznać moją osobistą recenzję na temat ich najnowszej płyty!

Apocalyptica, bo oczywiście o nich będzie mowa tym razem, to zespół składający się z niezwykle utalentowanych muzyków-wiolonczelistów (i nie tylko). Początki ich kariery sięgają 1996, kiedy to wydali znakomitą i innowacyjną płytę z coverami najlepszego zespołu metalowego, jakim jest Metallica. Dzięki temu praktycznie od razu zdobyli moje uznanie, bo "odświeżyli" ich kawałki i nadali im zupełnie innego, niespotykanego dotąd smaku. Robiąc to, musieli liczyć się z faktem, że jeżeli cokolwiek pójdzie nie tak, to na samym starcie zostaną znienawidzeni przez rzeszę fanów Hetfielda i reszty. Jednakże to, czego dokonali, można nazwać arcydziełem w dziedzinie muzyki. Wykonując covery weteranów rocka w wersji symfonicznej udowodnili tylko, że są właściwymi osobami na jak najbardziej właściwym miejscu.

Najmłodsze dziecię Apocalyptici to "7th Symphony", którą wydali już jakiś czas temu, bo pod koniec sierpnia 2010 roku (oczywiście to nie jest ich drugi krążek, bo pomiędzy pierwszym, a tym, o którym piszę, wyszło ich dość dużo). Płyta jest w nieco cięższym i mocniejszym klimacie niż ich debiutancki album, ale naprawdę wciąga. Mnie wciągnęła. Jest to wielka gratka dla osób gustujących w ostrzejszych brzmieniach. Już na samym początku świetne wrażenie zrobiło na mnie połączenie instrumentów smyczkowych z przesterowaną gitarą elektryczną i "charyzmatycznym" basem, co razem daje soczystego kopa. Mocno wypieszczone dźwięki spod utalentowanych dłoni fińskich instrumentalistów w niektórych kawałkach poruszą serca nawet najbardziej zatwardziałych fanów pop'u. Elementy muzyki poważnej, które możemy tutaj usłyszeć to coś absolutnie niesamowitego, bo przenoszą Nas w nie wszystkim znane obszary muzycznej wrażliwości. Niby klasyka, ale w zupełnie nowym wydaniu - na rockowo, a zarazem spokojnie, perfekcyjnie, ale z pazurem. I właśnie to tygrysy lubią najbardziej.

NAJLEPSZE KĄSKI
Świetny numer zasługujący na uznanie to instrumentalny kawałek "On the rooftop with Quasimodo", w którym znajdziemy wszystko to, o czym wyżej wspominałem. Trio smyczkowe znad Morza Bałtyckiego wydobywa takie dźwięki za pomocą swoich wiolonczel, że spadają nawet klapki Kubota. Goście są po prostu wirtuozami. Po nieco ostrym początku i dalszej części, gdzie na pierwszy plan zostaje wysunięta mocna perkusja i "chory" dźwięk przesterowanej gitary elektrycznej, mamy małe zwolnienie i przez kilka taktów możemy podziwiać idealną i zapadającą w pamięć linię basu. Natomiast prawie pod koniec numeru mamy całkowitą zmianę nastroju, powiedziałbym, że na bardziej refleksyjną. Możemy tutaj wsłuchać się w doskonałe pociągnięcia (tak, tak, to dobre słowo) smyczkami i podziwiać klasykę w dość modernistycznym wydaniu. Jest to bardzo przyjemne dla uszu. Wszystko zwalnia, Nasze myśli i mózg zbierają się do kupy po wcześniejszym szaleństwie, i tak do końca utworu...

Jeszcze jeden instrumentalny hit Apocalyptici z nowej płyty, którego wprost nie można opisać słowami. Wychodzi tutaj na jaw ich głęboki warsztat muzyczny i niekwestionowany talent. Uwielbiam ten numer!

Oczywiście cała płyta jest niesamowita i godna polecenia, ale chciałbym, aby uszy wszystkich "zwróciły" się ku jeszcze jednemu świetnemu kawałkowi. "Not strong enough" powaliło mnie od pierwszego usłyszenia. Jestem wielbicielem tekstów, które mają głęboki przekaz, przynajmniej dla mnie. A tutaj taki odnalazłem. W dodatku do zrealizowania piosenki Apocalyptica zaprosiła nie wszystkim znanego wokalistę, Brenta Smitha, co wg mnie jest ich najlepszym wyborem z ich najnowszego longplay'a. Oprócz tego, że opracowanie muzyczne numeru jest po prostu świetne (wręcz nie można byłoby tego zrobić lepiej), to jeszcze głos zaproszonego wokalisty dodaje pikanterii i powagi całemu utworowi. Da się poznać, że gość czuje śpiewany tekst, bo w sposób bezbłędny przekazuje Nam swoje emocje. A w tekście i numerze jest ich naprawdę sporo. Żeby zachęcić Was to przesłuchania tego kawałka, powiem, że odkąd go usłyszałem, uczepił się mnie na dobrych kilka tygodni, a teraz z nie stygnącymi emocjami do niego wracam.

Oprócz tego, że na najnowszej płycie zespołu znajdziemy sporo kawałków instrumentalnych, są też numery ze świetnymi wokalistami, jak np. Gavin Rossdale czy Lacey Sturm, więc album powinien zaciekawić nie tylko fanów mocniejszego brzmienia, lecz także wielbicieli ciekawych i mocnych głosów, jak również pasjonatów muzyki klasycznej. Na tym krążku znajdziemy naprawdę wiele, można wycisnąć z niego co tylko chcemy, to w czym najbardziej gustujemy i cieszyć się tym, że ktoś taki jak Apocalyptica Nam to serwuje. I to jak!
Na sam koniec polecam przesłuchanie jeszcze jednego utworu, w którym tekst i przekaz również są niesamowicie prawdziwe i emocjonalne. To jest ta chwila, kiedy jestem pod ogromnym wrażeniem tego, jak można napisać coś w dość "oklepanym" temacie w sposób całkowicie nowy, odmienny i przede wszystkim bardzo interesujący. Apocalyptica - świetna robota, wielki szacun dla Was!

Pozdrawiam wszystkich, którzy dobrnęli do końca ;) Trzymajcie się i do następnego!

Sokół i Marysia Starosta - idealna harmonia

2011-09-27T22:05:00.003+02:00

Na pewno każdy z Nas ma taki okres w życiu, kiedy słucha hip-hopu czy rapu. Niektórym po jakimś czasie obcowania z tym gatunkiem przechodzi, a inni odnajdują w niej spokój, ukojenie i to, czego dotąd szukali w muzyce - zostają na dłużej czy nawet na zawsze, bo ta muzyka okazuje się najbliższa ich zmysłom. Nie ma co się dziwić, bo ma ona w sobie coś niezwykłego. Przeważnie młodzi ludzie zawierają w tekstach swoje przeżycia, które często nie należą do najprzyjemniejszych. Poruszają też wiele ważnych dla społeczeństwa tematów, nie boją się krytykować masowych wad czy zachowań. Umiejętnie korzystają z wolności słowa, która niestety czasem i tak jest ograniczana. Jeżeli o mnie chodzi - również miałem w swoim życiu okres, gdy obracałem się wyłącznie w rapie. Był to czas dla mnie dość burzliwy, czas buntu, intensywnej podróży po gatunkach w celu odnalezienia tego, co naprawdę we mnie siedzi. Nie mówię, że w ogóle nie słucham rapu - po prostu słucham go dość rzadko, bo w sercu mam raczej cięższe brzmienia gitarowe. Jednakże ostatnio postanowiłem zapoznać się z nowinkami w temacie polskiego hip-hopu i pierwszą płytą, po którą sięgnąłem była "Czysta Brudna Prawda" nagrana przez Sokoła i Marysię Starostę w maju tego roku.

Sokół to polski raper, którego historia jest bardzo ciekawa i intrygująca (polecam wszystkim lekturę artykułu o nim na Wikipedii), i który niezaprzeczalnie ma talent do tego, co robi. Zaistniał chyba najbardziej przez wszystkim pewnie świetnie znany skład WWO. Jeśli chodzi natomiast o Marysię to muszę z zawstydzeniem stwierdzić, że nigdy wcześniej o Niej nie słyszałem. Okazuje się jednak, że jest to utalentowana wokalistka, która świetnie radzi sobie we współtworzeniu projektu hip-hopowego z jednym z najbardziej znanych raperów w Polsce.

Teksty? Jedno słowo: wymiatają. W sumie to mogłem się tego spodziewać po tym krążku, bo Sokół zawsze pisał wersy wgniatające mnie w ziemię ze względu na swój realizm i szczerość w nich zawartą. Są tutaj kawałki o wielu codziennych (bądź nie) problemach, o historiach z życia rapera i wokalistki, o puszczaniu się młodych dziewczyn (co jest tematem bardzo "na topie"), o dramatach rodzinnych. Są też numery bardzo refleksyjne, nakłaniające do zwolnienia tempa życia i przystopowania na chwilę (np. "Reset"). Ten kawałek usłyszałem jako pierwszy i zaraz po tym postanowiłem przesłuchać całej płyty. Dlaczego? Bo jest tutaj bardzo fajna linia gitary elektrycznej, ciekawy wokal Marysi, głęboki tekst i ciekawy bit. Kiedy słuchałem tego numeru to miałem wrażenie, że pieszczę dotąd nieznane mi obszary mojej małżowiny usznej. Dokładnie to skłoniło mnie do przesłuchania całego krążka. Poniżej zamieszczam w/w świetny numer z płyty.

Jak wcześniej pisałem, są tu też numery o dramatach rodzinnych czy społecznych, które często mają miejsce wokół Nas, a nawet nie jesteśmy tego świadomi. Szczerość w tekstach rapera jest niesamowita. Mówi on otwarcie o rzeczach naprawdę poważnych. Po wysłuchaniu niektórych z jego kawałków, wprost nieuniknione jest to, żeby chwilę nie porozmyślać o tym, o czym własnie nawijał. Niektóre teksty wręcz szokują. Weźmy np. piosenkę "Mirek". Opowiada ona o pewnym ześwirowanym obywatelu RP karygodnie traktującym swoją żonę i córkę, który w końcu przez zbytne "najaranie" i niekontrolowanie emocji zabił swojego sąsiada. Sokół nawijał o ofierze tego incydentu kilka lat temu w jednym ze swoich hitów. Nie będę zdradzał więcej szczegółów - wszystko zawarte jest w tekście piosenki, którą zamieszczam poniżej. Macie małą zagadkę, żeby rozszyfrować w jakim numerze raper wspominał o wymienionym w tekście zabitym sąsiedzie.

Prócz wersów, które w każdej piosence (niezależnie od gatunku muzycznego) są dla mnie niezwykle istotne, na uwagę i uznanie zasługują też bity. W mojej skromnej opinii większość z nich jest bardzo dobrze dobrana do numeru. Potęguje to doznania muzyczne i sprawia, że możemy lepiej wczuć się w klimat danego kawałka. Do tego dochodzi też bardzo czysta i miła barwa głosu Marysi, która idealnie uzupełnia w refrenach (choć nie tylko) to, co Sokół ma do powiedzenia. Nigdy wcześniej nie słyszałem lepiej dobranego duetu damsko-męskiego w polskim hip-hopie. Tutaj wszystko idealnie współgra i harmonizuje ze sobą. Jest to dla mnie coś absolutnie niezwykłego i niesamowitego. Śmiało mogę powiedzieć, że gdyby nie fragmenty śpiewane przez Marysię Starostę to płyta byłaby dużo, dużo gorsza i na pewno nie zwróciłaby tak mocno mojej uwagi. Dlatego też wspólne nagranie przez nich krążka uważam za strzał w dziesiątkę, za coś, co bardzo chciałem usłyszeć, czego brakowało mi na gruncie polskiego rapu. Poniżej zamieszczam jeszcze kilka świetnych i klimatycznych numerów.

I jeszcze jeden mega szczery kawałek Sokoła pt. "W sercu". Naprawdę polecam.

Z czystym sumieniem mogę polecić tę płytę wszystkim, którzy lubią ciekawe doznania i mają sentyment do takiego gatunku muzycznego, jakim jest hip-hop, jak również osobom, które nigdy wcześniej nie miały z nim do czynienia. Ja ani trochę nie żałuję czasu poświęconego na przesłuchanie tego albumu i z pewnością będę do niego wracał wielokrotnie. W dodatku dzięki niemu będę dalej zgłębiał nowinki w polskim rapie! Życzę wszystkim hip-hopowcom i wokalistką tak udanych muzycznych eksperymentów! Tyle.
Pozdrawiam i do następnego!

Adele, czyli młodość i talent

2011-09-12T12:19:00.004+02:00

Ostatnio zrobiło się nieco głośniej wokół pewnej angielskiej wokalistki, Adele. Wielu moich znajomych bardzo chwaliło jej twórczość, piosenki i głos. Niektórzy prześcigali się w zamieszczaniu linków do jej piosenek na jednym z popularnych portali społecznościowych :D Ludzie na castingach do różnych programów chętnie śpiewali jej numery. Wiedziałem o kogo chodzi, pewnie, ale nigdy nie wczuwałem się w jej muzykę. Skoro jednak tak dużo pozytywnych opinii krążyło na jej temat, postanowiłem zapoznać się z dyskografią piosenkarki i opisać wnioski do jakich doszedłem.

Artystka jak dotąd wydała 2 płyty - obie o bardzo intrygujących tytułach: "19" i "21", co po głębszym rozważaniu uważam jednak za ciekawe rozwiązanie. Jak łatwo można się domyślić, tytuły płyt to wiek wokalistki podczas ich nagrywania. Osobiście nie spotkałem się jeszcze z taką alternatywą, dlatego uważam ją za ciekawą i innowacyjną. Więc za to duży plus, już na starcie.

Następny, wielki plus wędruje do Adele za... teksty. One na prawdę są o czymś. Nie o kupowaniu wódki pod sklepem, nie o zbieraniu grzybów, nie o nienawiści do polityków i danego systemu wewnątrz państwa, nie o policji, nie o robieniu zakupów w jednym z wielkich supermarketów i nie o jajecznicy. Po prostu nie są puste, jest w nich przekaz, jest siła, są na prawdę mocne. Niektóre zwaliły mnie z nóg i byłem pod ich ogromnym wrażeniem. Mam pewne podstawy do tego, by myśleć, że wokalistka pisze je sama i zawiera w nich część swojego życia. I to też jest bardzo pozytywne, aczkolwiek irytuje mnie ciągłe pisanie o miłości. Nie chodzi o to, że w nią nie wierzę czy uznaję za coś przereklamowanego. Po prostu moja obecna pozycja na szachownicy życia nie pozwala mi na wysłuchiwanie takich tekstów, bo znoszę je inaczej niż kiedyś. Największe emocje wywołał u mnie tekst piosenki "First love", lecz były to emocje zdecydowanie negatywne.

Adele śpiewa tutaj o kończącej się, wygasającej już pierwszej miłości. Traktuje ją bardzo przedmiotowo, mówi o tym, że jej się znudziła, że męczy ją. W dodatku zdaje się, że wcale nie rozumie cierpienia drugiej osoby... Wkurzyła mnie tym i chwilowo przestałem ją lubić :D Ale to tylko moje emocje, bo dla mnie taki stosunek do uczucia jest po prostu niezrozumiały.

Większość jej piosenek jest o miłości, ale raczej niespełnionej i nieszczęśliwej - przynajmniej ja tak to odczułem i do takich wniosków doszedłem. Zamieszczam tu kilka wzruszających numerów:

Na uznanie zasługują też instrumentaliści, bo wykonali kawał dobrej roboty. Są tutaj ciekawe sekcje gitar akustycznych, miłe dla uszu zagrywki blues'owe, bardzo przemyślane użycie delay'a (np. w piosence "Chasing Pavements" czy "Melt My Heart To Stone") i innych efektów. Jest też pianino, które całkiem niedawno bardzo przypadło mi do gustu (jako instrument). Miło się tego wszystkiego słucha, bo nie ma tu niekontrolowanego chaosu. Poszczególne elementy są dopasowane i idealnie współgrają ze sobą. Można zamknąć oczy, położyć się wygodnie i podziwiać, bo jest to idealna muzyka na tzw. "chill out" - raczej spokojna i przyjemna dla uszu.

Jeśli chodzi o głos Adele to na pewno nie można odmówić jej talentu. Doceniam jej umiejętności wokalne, bo śpiewa na prawdę fantastycznie i potrafi wzruszać (przynajmniej mnie :D). Są momenty, kiedy jestem pod wrażeniem tego, co wyprawia, bo ma ciekawy i niezwykle rozpoznawalny głos, ale nie mam ciar podczas słuchania jej kawałków. Dlaczego? Bo nie jest to muzyka, która we mnie siedzi. Nie jest to niestety coś, co wprowadza mnie na jakiś niezwykle wysoki poziom ekscytacji. Owszem, jej głos jest bardzo mocny i wyraźny, muzyka też jest w porządku, ale jeszcze czegoś mi tutaj brakuje. Może wybrzydzam. Oczywiście to tylko moje odczucia, niektórzy mogą dochodzić przy słuchaniu jej numerów :D

Podsumowując, Adele to świetna i młoda wokalistka, która ma niekwestionowany talent wokalny i robi ciekawą muzykę. Mam wrażenie, że doskonale czuje to, co śpiewa, a to jest najważniejsze. Dzięki temu idealnie potrafi przekazywać swoje emocje i wzbudzać je u słuchaczy. Jej teksty są na prawdę miażdżąco prawdziwe i bogate - polecam zapoznanie się z tłumaczeniami dla osób, które nie wszystko rozumieją. Muzyka, jaką robi brytyjska artystka jest bardzo lekka i przyjemna i nikt nie powinien mieć problemu z odsłuchaniem zamieszczonych tutaj przeze mnie kawałków jej autorstwa. Zachęcam wszystkich, którzy jeszcze jej nie "ogarnęli", do bliższego zapoznania się z twórczością wokalistki, bo będzie to na pewno ciekawa podróż!

Na koniec jeszcze kilka jej świetnych numerów :)

Do następnego! Piona!

Daughtry - diament bez najmniejszej skazy

2011-08-29T21:48:00.006+02:00

Rzadko zdarza się, żeby twórczość jakiegoś artysty przypadła mi do gustu w całości. Rzadko zdarza się, żeby każda kolejna piosenka na płycie coraz bardziej wgniatała mnie w fotel. Rzadko zdarza się też, żeby każda z nich robiła na mnie oszałamiające wrażenie sprawiając, że przechodzą mnie ciary, a szczena opada mi na podłogę. A jednak, stało się. Sam jestem w wielkim szoku, że komuś się to udało.

Ci, którzy tego dokonali nazywają się Daughtry. Jest to formacja ze Stanów składająca się z 5 osób, a liderem grupy jest uczestnik jednej z edycji amerykańskiego Idola - Chris Daughtry. Ci niezwykli goście wydali już 3 płyty (2006, 2009, 2011), a każda z nich jest dla mnie nieprzyzwoicie doskonała i fantastyczna. Ich twórczość odkryłem już w październiku zeszłego roku, a piosenka, którą usłyszałem jako pierwszą nazywa się "Over you" (macie link - może dzięki niej również przypadną Wam oni do gustu).

Muzykę, którą grają można uznać za rocka i jego różne odmiany, np. grunge. Co ciekawe, chłopaki nagrywają swoje kawałki tylko za pomocą instrumentów, nie korzystają ze "sztucznych brzmień elektronicznych" (co jest właśnie typowe dla grunge'u). Jak dla mnie jest to świetna sprawa, bo wreszcie na pierwszy plan wysuwają się tylko ich umiejętności, a nie to, co potrafi dzisiejsza technologia. A uwierzcie mi, że są one na naprawdę wysokim poziomie.

Wokal Chrisa jest tak dobitny i głęboki, że sam oddałbym wiele za taką barwę. Potrafi wykrzesać z siebie mocne i agresywne brzmienie w piosenkach typowo rockowych, ma niesamowity power w głosie i przenosi go na słuchaczy - jest to tzw. "pierdolnięcie". Potrafi również zaśpiewać coś lekko i spokojnie - idealnie dla osób odnajdujących się w bardziej softowych klimatach. Gość świetnie wzrusza i nie raz zdarzyło mi się uronić łzę słuchając piosenek tego genialnego zespołu. Ich teksty również są bardzo prawdziwe i głębokie. Jeszcze nigdy nie utożsamiałem się tak mocno z tym, o czym śpiewają artyści. Podczas słuchania niektórych z ich nagrań mam nieodparte wrażenie, że identyczna sytuacja ma miejsce właśnie w moim życiu, że przechodzę przez to samo...

Oto próbka jego wokalu w świetnie znanym wszystkim numerze:

I dwie piosenki, których tekst po prostu powalił mnie na łopatki i wprawił w stan głębokiej zadumy...

Jeśli chodzi o brzmienie gitar to wg mnie jest totalnie przemyślane i doskonale dobrane. Nieważne czy to czysty kanał czy przesterowany czy może jest to gitara akustyczna - wszystko brzmi świetnie, czysto i ma tzw. głębię. Aż chcę się wziąć gitarę i grać razem z chłopakami! W dodatku myślę, że gitarzyści zespołu Daughtry są naprawdę genialni, a ich solówki są melodyjne, często dość skomplikowane i trudne technicznie jak na taki rodzaj muzyki. No i ważna sprawa - nie szarżują z efektami, co sprawia, że ciężko byłoby im ukryć jakiekolwiek niedoskonałości, których wg mnie i tak nie ma. Co ciekawe zespół nagrał kilka kawałków wspólnie ze Slashem! (nie muszę chyba go przedstawiać :)). Daje im to dodatkowo wielki plus, bo wydaje mi się, że weteran rocka i gitary nie zagrałby z byle kim.

Oto trzy genialne piosenki utrzymane w rockowym klimacie (świetny, mocny wokal+ciężkie brzmienie gitar):

Perkusja nie jest "pusta" i świetnie składa wszystko do kupy - uwielbiam te momenty, kiedy przez moment gra tylko gitara prowadząca, a zaraz mamy zajebiste uderzenie w bębny i słyszymy resztę muzyków i doskonały wokal! Nie znam się aż tak bardzo na grze na tym instrumencie, ale mam nieodparte wrażenie, że drummer nie odstaje od reszty, jesli chodzi o umiejętności :)

Podsumowując, Daughtry to świetna i interesująca kapela rockowa, która ma bardzo utalentowanego i charyzmatycznego wokalistę, genialnych muzyków i pisze niesamowicie prawdziwe teksty! Poleciłbym ją każdemu kto choć trochę obraca się w takich klimatach, jak również osobom ceniącym sobie delikatne brzmienie. Na koniec coś specjalnie dla tych ostatnich:

Wiem, że dużo tych linków, ale na prawdę ich uwielbiam!

Komentujcie, oceniajcie i piszcie co o nich sądzicie!

Pozdro!

Bruno Mars - ciekawe odkrycie

2011-08-18T22:56:00.005+02:00

Pisałem wcześniej, że muzyka, którą najlepiej czuję i która gra mi w duszy najgłośniej to rock - głównie cięższe i bardzo klimatyczne brzmienia gitar. W ogóle kocham dobre brzmienie tego instrumentu. Wszelkiej maści efekty gitarowe typu delay, chorus, flanger, tremolo (oczywiście umiejętnie używane i wykorzystywane) to miód dla moich uszu. Czysty kanał (clean) to coś idealnego na tzw. "chill out". Postanowiłem więc trochę pobłądzić po nie za dobrze znanych mi gatunkach, które okazują się godne uwagi. Kocham eksperymentować! (wiem, to dwuznaczne, ale tak ma być :D). Na pierwszy ogień poszedł wszystkim pewnie dobrze znany amerykański artysta - Bruno Mars.

Do niedawna znałem tylko 4 jego piosenki, które oczywiście mi się podobały. Chciałem więc spenetrować jego twórczość. Potrzebna do tego była mi jego dyskografia, która na razie jest dość skromna - gość wydał dwa albumy studyjne: Doo-Wops & Hooligans (2010) i Earth to Mars (2011). Jeśli chodzi o gatunek muzyki jaką tworzy ten artysta to ciężko ją jednoznacznie określić. Są tu elementy reggea, r&b, rocka, muzyki soul, oczywiście popu, a nawet hip-hopu! Jeśli chodzi o jego wokal to bardzo podoba mi się jego barwa, ma bardzo ciekawy głos, którym może łatwo wpasować się w różne gatunki, co świetnie udowadnia przez swoje nagrania. Może nie ma jakiejś masakrycznie szerokiej skali głosu, ale jest on bardzo interesujący i charakterystyczny. Co do wydanych przez niego płyt, to pierwsza po prostu mnie urzekła. Jest niesamowita, są tu piosenki wolne, z głębokimi tekstami, na prawdę poruszające, zwłaszcza, jeśli ktoś odnajduje w nich swoje własne doświadczenia (np. "Talking to the Moon" - świetny numer). Są też piosenki w klimacie reggea i blues , a najlepszy z tej płyty tego przykład to dla mnie "Liquor Store Blues" z Damianem Marleyem. Można powiedzieć, że raczej nie słuchałem wcześniej takiej muzyki, co okazało się wielkim błędem. Pierwsza płyta to dla mnie istne cudo, 90% piosenek podoba mi się tak bardzo, że słucham ich codziennie od kilku dni. Bardzo fajny numer to też "The Lazy Song" z bardzo delikatnym, ale ciekawie brzmiącym uderzaniem w struny gitary akustycznej. Piosenka jest w takim lekkim klimacie i ma tak optymistyczny i zabawny tekst, że można jej spokojnie słuchać na poprawę humoru (o ile ktoś toleruje taką muzykę). Jeśli chodzi zaś o drugą płytę, to tutaj mam mniej do powiedzenia, bo jest w kompletnie innym stylu - nie dla mnie. Po prostu nie lubię takiego rażącego popu. Odniosłem wrażenie, jakby była robiona w tydzień i od niechcenia, jest mało ambitna i bardzo komercyjna. Bruno Mars nie wykorzystuje tutaj za bardzo swoich umiejetności wokalnych, a już na pewno nie popisali się instrumentaliści. Podobają mi się z niej tylko dwa ostatnie kawałki - "Rest" z bardzo miękkim i lekkim brzmieniem pianina oraz "Turn Around" z ciekawym bitem.
Powiem jeszcze słowo o jego występach na żywo. Dla mnie to coś wspaniałego, bo gość bawi się swoją muzyką, przerabia, gra akustycznie i widać, że ma z tego wielką frajdę i sprawia ją też ludziom, którzy go oglądają. Na jego koncert poszedłbym z ogromną przyjemnością. Polecam go wszystkim, którzy również lubią eksperymentować i odnajdują się w w/w gatunkach, które przewijają się w jego twórczości.
Na koniec zamieszczę kilka świetnych numerów, które są niesamowite, a raczej mało znane i na prawdę polecam Wam ich przesłuchanie :)
Bruno Mars - Runaway Baby
Bruno Mars - Talking to the Moon
Bruno Mars - Liquor Store Blues (feat. Damian Marley)
Bruno Mars - Grenade
no i jeszcze doskonale wszystkim znane, ale bardzo fajne:
Bruno Mars - The Lazy Song

i dwa świetne wykonania na żywo:

Paktofonika - niespodziewany powrót

2011-08-14T00:40:00.006+02:00

No to jedziemy z pierwszym poważniejszym postem :)
Dzisiaj rano, kiedy sprzątałem w swoim pokoju wpadłem na pomysł zrobienia tzw. "czystki". Wyrzuciłem niektóre stare bądź zniszczone płyty CD i dokopałem się do na prawdę długo nieużywanych i przez to zakurzonych, na których była zapomniana przeze mnie muzyka.O czym mówię? O Paktofonice.

Teraz, na co dzień, obracam się w nieco innych kręgach i odnóżach muzycznych, bo jest to głównie rock, ale kiedyś słuchałem bardzo dużo hip-hopu. Jednym z moich ulubionych i najczęściej słuchanych przeze mnie składów była właśnie PFK. Wyobraźcie sobie moją radość, kiedy odkurzyłem i odpaliłem te płyty... A że teraz dysponuję dużo lepszej jakości sprzętem i jestem bardziej dojrzały (zarówno fizycznie jak i emocjonalnie :D) to ta muzyka nabrała dla mnie zupełnie nowego znaczenia... Mimo wszystko, przed oczami ukazały mi się obrazy i chwile sprzed kilku lat... W sumie to dzisiaj zauważyłem, że dzięki muzyce możemy z ogromną łatwością przenosić się w czasie, bo przecież każda piosenka ma swoją własną historię, żyje własnym życiem w nas, prawda? ;)
Dobra, wracajmy do głównego tematu, czyli genialnej grupy, która już niestety nie istnieje... Poza tym, bez Magika nie miałoby to większego sensu, to nie byłoby już to samo. Chłopaki wydali w sumie 3 płyty (w tym dwie po śmierci Magika korzystając m.in z nagranych przez niego wcześniej kawałków - dzięki "G"), a każda z nich była dla mnie niezwykle ważna i świetna. Bity w typowym dla tamtych czasów klimacie, choć niektóre spokojnie mogłyby konkurować z dzisiejszymi. Mimo wszystko podkład jest bardzo ważny, bo jeśli będzie drętwy i płaski to kto będzie tego słuchał? Paktofonika to genialne trio: Magik, Rahim (Straho) i Fokus. Każdy z nich ma tak rozpoznawalny głos, nie da się go pomylić z żadnym innym. Każdy z nich ma inną barwę i razem idealnie się uzupełniają. A teksty? Są po prostu ponadczasowe, niezwykle oryginalne i życiowe. Chłopaki mają ogromny talent do składania słów w genialne zdania, których fantastycznie się słucha, a przy tym nie mówią o głupotach. Każdy znajdzie w nich coś dla siebie, odnajdzie kawałek własnej historii i zrozumie o czym "nawija" niezwykłe, najlepsze nieistniejące już hip-hopowe trio w Polsce. Oczywiśce jest to moja subiektywna opinia, pewnie znajdą się osoby, które myślą inaczej. Ja, pomimo upływu lat, nadal jestem pod ogromnym wrażeniem ich talentu i muzyki. Z uśmiechem na ustach i miłym uczuciem w sercu do niej wracam.
Na koniec zamieszczę kilka linków do piosenek PFK, które dla mnie są na prawdę mocne, no i rzucę cytatem z piosenki "Nowiny":
"A dlaczego znowu ufam memu super-ego? Nie pytaj, tego nie wie nikt, bo nikt nie wie tego, że mam coś czego nie masz Ty, a to coś wspaniałego i szukaj tego czegoś w moich tekstach zawartego"
Pozdro! ;-)
Paktofonika - Nowiny
Paktofonika - Ja to ja 2 (dokuadnie tak)
Paktofonika - Na mocy paktu
Paktofonika - Ja to ja

Trudne początki

2011-08-13T23:17:00.003+02:00

Witam wszystkich!
Może najpierw kilka słów wstępu na temat tego bloga i tego, czemu on ma służyć. Otóż, z pewnością nie będę tutaj pisał o moich prywatnych przeżyciach, nieszczęściach, wzlotach i upadkach. Nie czas i miejsce. Na pewno nie będę zamieszczał też postów na temat newsów w świecie mody i o tym kto z kim trzyma, a kto kogo zostawił. Nie będę też zamieszczał słitaśnych foteczek, linków do przecudownych i kolorowych obrazków czy też niesamowicie śmiesznych filmów - to też nie. Nie zamierzam też wywodzić się na temat polityki w Naszym kraju, bo pewnie każdemu już się to przejadło. Nie będę też wyśmiewał się z polskiego społeczeństwa, innych kultur, ojca Rydzyka czy prezydenta RP. Pewnie pomyślicie sobie "To po ch** Ci ten blog?!"
Może to mało ciekawe i intrygujące, ale będę starał się tutaj zamieszczać moje osobiste opinie na temat muzyki, której słucham lub którą dopiero smakuje. Chciałbym dzielić się swoimi wewnętrznymi przeżyciami na jej temat, bo w sumie jest to ogromna część mojego życia. Oczywiście, że byłoby mi bardzo miło, gdyby kogoś to zainteresowało. W sumie można to nazwać moją (pewnego rodzaju) osobistą recenzją i refleksją na temat wszelakich płyt, zespołów, piosenek, ogólnie muzyki. Hmm... Generalnie, to chyba tyle. Mam taką cichą nadzieję, że jednak kogoś zainteresuje to, co ja czuje, gdy zamykam oczy i wytężam słuch...
A, jeszcze jedno. Mam z kim dzielić się moimi poglądami i przeżyciami (np. muzycznymi) w moim osobistym życiu, ten blog to tylko takie dopełnienie tego, co we mnie siedzi. Po prostu mam chęć podzielić się tym z większą grupą osób! Poza tym uważam, że przyda mi się to, bo jestem świeżo upieczonym studentem dziennikarstwa :D
Czyta to ktoś w ogóle? :P
Pozdrawiam wszystkich!
:)