Ezin nuen gogoratu,

urmaelean uhin borobilak

geroz eta zabalago,

geroz eta urrunago

hedatzen zihoazen heinean,

ezin nuen gogoratu

harria

–hondo lohitsuan etzanda

egongo zen harria–

zertarako bota nuen,

zenbateko indarrez,

zein formatakoa zen

urmaelera bota berri

nuen harria,

ezin gogoratu nuena

uhin borobilak

geroz eta apalago,

geroz eta ahulago

desagertzen zihoazen heinean.

Lurrikara batek astindu gaitu

etxea dardarka utziz

eta lanparak dantzan bortizki,

armairuetatik erori dira platerak

eta barazki poteak,

apaletatik liburuak, sabaitik igeltsua.

Ohe azpian sartu naiz

burrunbak izutzen ninduelarik,

nire besoetan bilduta

astindua noiz amaituko.

Zuk berriz, paretei eutsi diezu,

horrela eroriko ez zirelakoan,

irmo geratu zara

nahitaezko zutabe gisa,

eta lurraren ikarak

desitxuratu zaitu, hondatu,

eraikina hondatu digun moduan.

Egunak behar izan ditugu

etxea txukuntzeko,

baina nik dardarka jarraitzen dut,

eta zuk, pitzaturik.

Lerosera iristen zarenean, barkutik jaitsi eta bertan oina jartzen duzunean, badakizu hori dela lekua, horra iritsi behar zenuela laster edo berandu. Ontziak utzi zaituen lekuan bertan arrantzaleak ari dira sareak konpontzen. Kale bakar bateko herrixka itsasoaren ondoan, etxeak ur gardenetaraino eta zuhaitzak uretan bertan ia. Lasaitasuna, gazteez betetako taberna bakarrean ezik, eta herri gunetik aterata, badia inguratzen doan errepidea. Honelako beste zenbait golko dauzka Lerosek, historian zehar ekintza bortitzen lekuko isilak izen direnak, zibilizazio desberdinen altxor preziatuak. Baina gaur, ororen gainean urdina, eraikuntzetan, zeruan eta itsasoan. Aire eta ur gardenak. Motor txikia gidatuz irla pixkanaka deskubritzearen plazera. Entsaladak eta saganakia. Eta sekulako bainuak Egeoko ur gazi epeletan. Iritsi behar zenuen lekura heldu zara, Leros uhartera, eta berehala konturatu ere.

Lurrean eserita

bi hankak gurutzaturik

hutsunea eragiten buruan.

Oroimenak ezabatuta,

urteek utzitako uztak deuseztatu,

gogoetarik ez, distrakziorik ez,

niretzako izan zarena ahaztu

udako arratsalde sargori honetan,

nire oroitzapenetatik egotzi

zure aztarnarik ñimiñoena,

agur esan, musu iheskor bi

eta zure arima osoa ihesean,

goibel eta burumakur.

Lurrean eserita

bi hankak gurutzaturik

hutsunea eragin nahian buruan,

Itzalak irudi lausotua

belardiaren gainean,

haritzaren adarrek

bide bihurrietako mapa

eskaintzen diete

larreko zomorroei

jarrai dezaten aurrera

eguzkiaren erasotik babestuta.

Denbora osoan

haritzaren geldotasunak

ziurtatzen du itzalak,

bide bihurriak,

belazean mugituko direla,

lekuz aldatu,

eta haiengan, zomorro isilek ere,

aurrera jarraituko dutela.

Zorte oneko izarrak

gidatzen nau, antza,

eta ni konturatu ez.

Lasaitasun osoa

nire barnean, ustez,

gauez eta egunez.

Hodei ilarak mendebaldetik

iluntze aldera,

eguzkiaren azken izpien

argia orekan.

Enarak, hain beltzak, presaka

urratzen airea,

udako gau geldo epelen

zarata eroa.

Begiak ixten zaizkidanean,

itxi, patxadaz,

badoazkit ere, ihesean

jazartzen nauten hodeiak.

MAITE DITUGUN OLERKARIAK

HATSA elkarteak antolatuta

Larunbata Ekainaren 27an

9h 1/4 elkartzea: Senpere-Larraldean

10etan Oinezko ibilaldia (Atxulegi Ainhoan)

Ordu batean bazkaria Zugarramurdin
(Bazkariarentzat izenak eman behar dira Ekainaren 24eko: hatsaelkartea@aol.com) 

4 etan: Larraldean, Josemari Zendoia-ren olerki irakurketa (Amuitz orri honetan idatzi ditudanetako batzuk, argazkiez eta musikaz lagunduta)

5 etan: Liburu aurkezpena :

• Auxtin Zamora-ren “Zernahi izan eta ere”, Instinktozko hitz eta marraskiekin  lortua
• Koldo Zubeldia-ren  “Antologia poetikoa 1984-2009”, tranze askotatik iraganda idatzia

Beraz, gonbidatuta zaudete

Loreak zimeltzeko jaiotzen badira

koloreak lehertu, usainak zartatu,

bizitzak eztanda udaberrian.

Loreak zimeltzeko jaiotzen baitira.

Hitzak isiltzeko asmatzen badira,

amodioak lehertu, ideiak zartatu,

hartu emanak eztanda gizaki aroan.

Hitzak isiltzeko asmatzen baitira.

Plastikozko loreak salgai txinoan,

plastikozko hitzak gure ahotsean.

Ohitu egiten zara errutinara,

bat-batean dena desagertzen da

(batzuetan)

zenbaitetan dena borborka dago

(beste batzuetan)

eta aditzak sobera dauzkazu

(izan liteke)

eta gero dena duzu gehiegizko

(hala da)

eta ezin duzu errutinara ohitu

aldatzen direlako gauzak,

hurrengo esaldia esateko

hitz guztietatik bakarrik

inoiz ez eta haietatik

soilik ez paperera baina ezinezkoa

orriek mugak albo bietan,

eta goian, eta azpiko aldean,

orduan zentzurik gabeko esaldi luze bat,

ea nola, gabe ere idazle gorenak

ondoko esperimentu inkontziente bat

besterik ez,

gero kurtsorea

maiz esapideak

(ezabatuta hemendik aurrera).

Barnean: zirrara.

Izan