Hodei ilarak mendebaldetik

iluntze aldera,

eguzkiaren azken izpien

argia orekan.

Enarak, hain beltzak, presaka

urratzen airea,

udako gau geldo epelen

zarata eroa.

Begiak ixten zaizkidanean,

itxi, patxadaz,

badoazkit ere, ihesean

jazartzen nauten hodeiak.

MAITE DITUGUN OLERKARIAK

HATSA elkarteak antolatuta

Larunbata Ekainaren 27an

9h 1/4 elkartzea: Senpere-Larraldean

10etan Oinezko ibilaldia (Atxulegi Ainhoan)

Ordu batean bazkaria Zugarramurdin
(Bazkariarentzat izenak eman behar dira Ekainaren 24eko: hatsaelkartea@aol.com) 

4 etan: Larraldean, Josemari Zendoia-ren olerki irakurketa (Amuitz orri honetan idatzi ditudanetako batzuk, argazkiez eta musikaz lagunduta)

5 etan: Liburu aurkezpena :

• Auxtin Zamora-ren “Zernahi izan eta ere”, Instinktozko hitz eta marraskiekin  lortua
• Koldo Zubeldia-ren  “Antologia poetikoa 1984-2009”, tranze askotatik iraganda idatzia

Beraz, gonbidatuta zaudete

Loreak zimeltzeko jaiotzen badira

koloreak lehertu, usainak zartatu,

bizitzak eztanda udaberrian.

Loreak zimeltzeko jaiotzen baitira.

Hitzak isiltzeko asmatzen badira,

amodioak lehertu, ideiak zartatu,

hartu emanak eztanda gizaki aroan.

Hitzak isiltzeko asmatzen baitira.

Plastikozko loreak salgai txinoan,

plastikozko hitzak gure ahotsean.

Ohitu egiten zara errutinara,

bat-batean dena desagertzen da

(batzuetan)

zenbaitetan dena borborka dago

(beste batzuetan)

eta aditzak sobera dauzkazu

(izan liteke)

eta gero dena duzu gehiegizko

(hala da)

eta ezin duzu errutinara ohitu

aldatzen direlako gauzak,

hurrengo esaldia esateko

hitz guztietatik bakarrik

inoiz ez eta haietatik

soilik ez paperera baina ezinezkoa

orriek mugak albo bietan,

eta goian, eta azpiko aldean,

orduan zentzurik gabeko esaldi luze bat,

ea nola, gabe ere idazle gorenak

ondoko esperimentu inkontziente bat

besterik ez,

gero kurtsorea

maiz esapideak

(ezabatuta hemendik aurrera).

Barnean: zirrara.

Izan

Batzuetan goragalea etortzen zait

eta sabeletik indarra egitean,

koloreak ateratzen dira,

garbi garbiak.

Begiratzen dut

komun zuloan eroritakoa:

iruditzen zait

horiarekin batera

gorrotoa doala beheti,

ur itogarriak laranjatuak dira,

eta urdinak eztarria

urratu dit.

Gero dena ubeltzen da,

eta itxaropen izpi bat

etsaiaren etxean bertan

lehertu egiten da.

Orduan lasaitzen naiz,

kamamila hartu izan banu bezala.

Gardena.

Azala berdea zen,

baina horia izateko bidea zeraman,

altxorra zuria zen,

azal beltzaren azpian gordea.

Eta halere bagenekien

kolore bakarra marroia zela.

Ikasi genuen sukalde piztuetako

leihoetara begiratzen,

irakurri genuen gaitzari aurre egiteko

belarren zerrenda.

Lorezaintzako eskuliburu batean

paradisua aurkitzea bezala,

edota drogarik eraginkorrenak

vademecum zaharkituetan topatzea,

halakoxea izan zen bidaia,

halakoxea itzulera,

baina berandu egin zitzaigun

eta konturatzerako

irudi baten bila genbiltzan

gaueko azken orduan,

norabide jakinik gabe galduta.

Denboraren labirintoan

lortu behar duzun helmuga

une bat besterik ez da,

anabasatik askatuko zaituen unea.

Bidegurutze bakoitzean

ez dakizu aurrera jo,

edo egindako bidean itzuli,

edo ezkerretara joan, eskuinetara…

Ez dakizu non zegoen etorkizuna,

non ikusiko duzun alde egindako denbora.

Ezin duzu atzeman

etorkizuna eta iragana

inguratzen dituen pasabidea.

Ez zenekien bihar itsasoan bainatzen zarenik,

ez duzu jakingo atzo euripean bustitzen zarela.

Denboraren labirintoan ez dago denborarik.

Horregatik zaude hor galduta,

betidanik, betiko.

Horregatik zaude orain,

hori besterik ez dakizu orain.

Entzun ezazu,

entzun, isiltasuna.

Entzun itzazu,

entzun, hotsak.

Ikus ezazu,

ikus, isiltasun beltza.

Ikus itzazu,

ikus, arratseko hotsak.

Ito ezazu,

ito, isiltasun beltz lehorra.

Ito itzazu,

ito, arratseko hots zakarrak.

Ez zaitzatela haiek ito,

ito itzazu ibai behera doan ur ozenetan.

Txindurri ilarak egiten duen bezala oztopo bat jartzen dudanean, hizkien jarioa lekuz aldatu bai, baina ez da eteten.

Lurra harrotzen badut edota busti, sekulan ez naiz infinituraino iritsiko, haatik, nire ekintzaren mugaren bestalderaino iritsiko da txindurri ilara, lekuz aldatuta bai, baina ez etena. Hala hizkien jarioa…

Udaberria hastear dagoenean

itsasora erortzen diren amildegietan

otaloreak dirdiz egiten du

eta bere kolore horiak

ozeanoaren zilarra menderatu nahi du.

Itxaroten duzu belardian etzanda

ni argiari so egiten nagoen bitartean,

erakartzen nauen argitan geratzen bainaiz

neguko azken ilunabarretan,

gaurtik aurrera indartuko den argia delako,

berotuko gaituen kemena duelako.

Itxaroten duzu belardiko mahaietako batean eserita

nik nire baitan jarraitzen dudan bitartean,

begirada infinituan iltzatu baitzait,

nahigabearen mugan,

itxaropenaren beste aldean.