------- an Y te ---------- art and culture --------

2019-09-12T17:28:00.000+03:00

Oυίλλιαμ Μπλέηκ: ένας ονειροπόλος ρομαντικός

Είναι ίσως η μεγαλύτερη επισκόπιση του έργου του William Blake (1757-1827) στο Ηνωμένο Βασίλειο, των τελευταίων 20 χρόνων, η έκθεση για τον οραματιστή ζωγράφο, χαράκτη και ποιητή Blake που ανοίξε, χτες, 11 Σεπτεμβρίου στην Tate Britain. Με πάνω από 300 αξιόλογα και σπάνια εκτιθέμενα έργα η Τate, επιχειρεί να προσεγγίσει τον δημιουργό που ενέπνευσε ζωγράφους, μουσικούς, συγγραφείς σ΄ολόκληρο τον κόσμο, για πάνω από δύο αιώνες και να τον επανανακαλύψει ως εικαστικό καλλιτέχνη μέσα από φακό του 21ου αιώνα.

Εμβληματική μορφή της βρετανικής ιστορίας του Λόγου και της Τέχνης ο Blake, αγνοήθηκε στα χρόνια του και, ορισμένες φορές, χλευάστηκε ως παράφρων. Αντιμετωπίζοντας με το αντισυμβατικό του βλέμμα θέματα ιερά και απαραβίαστα για τους άλλους, όπως η θρησκεία, η ηθική, η τέχνη και η πολιτική, κοινωνικός επαναστάτης και "ήρωας της φαντασίας" μαζί, ο Blake αναγνωρίζεται, σήμερα, ως ο αυθεντικότερος και εκλεκτότερος από τους ρομαντικούς ποιητές και, κατά μία έννοια, ο αγνότερος, ο πιο ασυμβίβαστος. Τιμάται ως μεγαλοφυία και συγκαταλέγεται ανάμεσα στους μείζονες ποιητές της αγγλικής λογοτεχνίας.

Η διάσημη προμετωπίδα “Ο Αρχαίος των Ημερών” (1827) που προοριζόταν για την έκδοση του έργου “Ευρώπη, μια Προφητεία”

Τα έργα της έκθεσης «William Blake» καθορίζουν το βιογραφικό πλαίσιο του καλλιτέχνη, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο Λονδίνο, την πόλη όπου γεννήθηκε και η οποία, όπως ο ίδιος έλεγε, αποτέλεσε, λίγο – πολύ, το σπίτι του για ένα μεγάλο διάστημα της ζωής και της σταδιοδρομίας του πριν εγκατασταθεί στην αγγλική εξοχή. Η αναδυόμενη μητρόπολη αποτέλεσε συνεχή έμπνευση γι΄αυτόν, προσφέροντας του ένα περιβάλλον στο οποίο υφαίνονταν σκληρές πραγματικότητες και καθαρή φαντασία.

Σ’ αυτό το πλαίσιο δημιουργούνται και τα έργα - προϊόντα του αντίκτυπου που είχε στον δημιουργό τους, η ταραχώδης ιστορική περίοδος των επαναστάσεων στη Γαλλία και τις ΗΠΑ με τις απρόβλεπτες ανατροπές που προκάλεσαν στην κοινωνία των ανθρώπων. Με την ποίηση, τη ζωγραφική και τη χαρακτική, ο Blake προχώρησε την κριτική του για τη σύνθεση της κοινωνίας, την οργανωμένη θρησκεία και τις εξελίξεις στην επιστήμη.

Ιερουσαλήμ Yale Center for British Art

Έτσι, η Tate Britain ξανασχεδιάζει το έργο του καλλιτέχνη όπως θα ήθελε να το βιώσει ο ίδιος. Γνωστός και στην Ελλάδα, από τις μεταφράσεις των βιβλίων του, ως ποιητής, ο Blake είχε μεγάλες φιλοδοξίες και ως εικαστικός καλλιτέχνης. Οραματιζόταν μάλιστα τεράστιες τοιχογραφίες που ποτέ όμως δεν πραγματοποιήθηκαν. Για πρώτη φορά, τώρα, στην έκθεση της Τate, η πνευματική μορφή του Nelson Guiding Leviathan c.1805-9 και η πνευματική μορφή του Pitt Guiding Behemoth c.1805 διευρύνεται ψηφιακά και θα προβάλλονται στον τοίχο της γκαλερί στην τεράστια κλίμακα που φανταζόταν ο Blake. Μαζί τους και αυθεντικά έργα τέχνης εμφανίζονται κοντά σε μια αναπαράσταση της πρώτης και μοναδικής κακόφημης έκθεσης του Blake του 1809 – την αποτυχημένη προσπάθεια του καλλιτέχνη να δημιουργήσει δημόσια φήμη για τον εαυτό του ως ζωγράφος και να παρουσιάσει τα έργα του στο κοινό. Η Tate θα αναδημιουργήσει το δωμάτιο πάνω από το οικογενειακό κατάστημα στο οποίο πραγματοποιήθηκε εκείνη η έκθεση, δίνοντας τη δυνατότητα στους επισκέπτες να συναντήσουν τους πίνακες ακριβώς όπως τότε, το 1809.

Albion Rose c.1793, μια πληθωρική απεικόνιση της μυθικής ίδρυσης της Βρετανίας

Η έκθεση στην Tate ανοίγει με την Albion Rose c.1793, μια πληθωρική απεικόνιση της μυθικής ίδρυσης της Βρετανίας που δημιουργήθηκε σε αντίθεση με την εμπορευματοποίηση, τη λιτότητα και τον κολακευτικό λαϊκισμό της εποχής. Ένα τμήμα της έκθεσης θα είναι επίσης αφιερωμένο στα “φωτισμένα βιβλία”(*) του, όπως “Tα τραγούδια της αθωότητας και της εμπειρίας” 1794 - το κεντρικό του επίτευγμα ως ριζοσπαστικός ποιητής.

Έχοντας την ακλόνητη υποστήριξη των ατόμων του οικογενειακού και φιλικού περιβάλλοντος, αλλά και τους προστάτες του, ο Blake αφοσιώθηκε, πέραν της ποίησης και της ζωγραφικής και στη δημιουργική παραγωγή έργων με μία πρωτότυπη για την εποχή τεχνική εκτύπωσης που εφηύρε, τη λεγόμενη «πεφωτισμένη εκτύπωση». Στο πλαίσιο αυτό, η Tate αναφέρεται και στη ζωτική παρουσία της συζύγου του Catherine, που προσέφερε πρακτική βοήθεια και έγινε ένα μη αναγνωρισμένο χέρι, μέχρι τώρα, στην παραγωγή των χαραγμένων και “φωτισμένων” βιβλίων του. Μεταξύ άλλων εκδόσεων παρουσιάζεται κι ένα αντίγραφο του βιβλίου Night Thoughts (1797) που πιστεύεται ότι είναι χρωματισμένο από την Catherine.

Ανάμεσα στα έργα που παρουσιαζονται ξεχωρίζουν εκείνα της Βασιλικής Συλλογής (Royal Collection) και μερικά από τα πιο γνωστά του, όπως το Ισαάκ Νεύτων 1795-c.1805 και το Ghost of a Flea c.1819-20. Αυτό το περίπλοκο έργο εμπνευσμένο από ένα όραμα παρουσιάζεται παράλληλα με ένα σπάνιο σκίτσο. Η έκθεση κλείνει με την διάσημη προμετωπίδα “Ο Αρχαίος των Ημερών” (1827) που προοριζόταν για την έκδοση του έργου “Ευρώπη, μια Προφητεία” και ολοκληρώθηκε λίγες μέρες πριν από το θάνατο του καλλιτέχνη.

Επιμελητές της έκθεσης είναι ο Martin Myrone, επιμελητής, επικεφαλής της προ -1800 βρετανικής τέχνης και η Amy Concannon, βοηθός επιμελήτρια, της βρετανικής τέχνης 1790-1850. Την έκθεση συνοδεύει κατάλογος (έκδοση Tate Publishing) και πρόγραμμα ομιλιών και εκδηλώσεων.

Kείμενο: Ελένη Γαλάνη

Tate Britain

William Blake

11 September 2019 – 2 February 2020

Supported by Tate Patrons and Tate Members

Ώρες λειτουργίας, καθημερινά: 10.00 – 18.00

* πρωτότυπη τεχνική εκτύπωσης συνδυάζοντας την ιδιότητα του χαράκτη και ζωγράφου με αυτή του ποιητή. Ιδιαίτερες λεπτομέρειες για την τεχνική του Μπλέικ δεν είναι γνωστές. Η εκτύπωση αυτή περιελάμβανε σύμφωνα με εκτιμήσεις την εξής διαδικασία: αρχικά το γράψιμο των στίχων πάνω σε πλάκες χαλκού με τη βοήθεια μελανιού και πινέλων, χρησιμοποιώντας παράλληλα ένα ανθεκτικό στα οξέα μέσο. Στη συνέχεια οι πλάκες εμβαπτίζονταν σε οξύ προκειμένου να διαλυθεί ο μη επεξεργασμένος χαλκός. Στο τελικά στάδιο, οι πλάκες χρωματίζονταν με υδατοχρώματα και τοποθετούνατν μαζί ώστε να αποτελέσουν έναν ενιαίο τόμο. Η μέθοδος αυτή ονομάστηκε από τον Μπλέικ "Πεφωτισμένη εκτύπωση" (Illuminated printing) και συχνά τα έργα αυτής της μορφής αναφέρονται και ως "Πεφωτισμένα βιβλία". Ο Μπλέηκ χρησιμοποίησε τη "φωτισμένη" εκτύπωση για όλα του τα έργα από τη στιγμή που την επινόησε. Κάθε ένα από τα "φωτισμένα" βιβλία του αποτελούσε ένα μοναδικό έργο τέχνης. Ο Μπλέικ θεωρούσε ότι η αυτόνομη δημοσίευση των βιβλίων θα μπορούσε να ελευθερώσει τον καλλιτέχνη από την τυραννία της λογοκρισίας από την εκκλησία και το κράτος. Ο μελετητής του έργου του Μπλέικ Geofrey Keynes, αναφέρει πως τα "φωτισμένα" βιβλία του Μπλέικ εμφανίζουν ομοιότητες με μεσαιωνικά χειρόγραφα που περιείχαν επίσης διακόσμηση. Σε μια επιστολή, ο Μπλέικ αναφέρει ακόμα πως τη μέθοδο αυτή του την αποκάλυψε ο νεκρός αδελφός του Ρόμπερτ όταν πρόβαλε μπροστά του σε ένα νυχτερινό όραμα.(πηγή: Wikipedia)

2019-09-08T07:18:00.000+03:00

ΧΡΥΣΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ για το ΤΖΟΚΕΡ

Στο Joker του Τοντ Φιλιπς, την αμερικανική ταινία με θέμα τον πασίγνωστο «κακό» του κόμιξ «Μπάτμαν» απονεμήθηκε, χτές, το βράδυ, το Χρυσό Λιοντάρι καλύτερης ταινίας του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας 2019. Το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής (Αργυρό Λιοντάρι) απέσπασε η ταινία «Κατηγορώ» του Ρομάν Πολάνσκι ενώ το Αργυρό Λιοντάρι καλύτερης σκηνοθεσίας δόθηκε στο Ρόι Άντερσον για την ταινία About Endlesness.

Βραβεία του επίσημου διαγωνιστικού:

Βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας Coppa Volpi: Αριάν Ασκαρίντ για το Gloria Mundi του Ρομπέρ Γκεντιγκιάν.

Βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας Coppa Volpi: Αριάν Ασκαρίντ για το Gloria Mundi του Ρομπέρ Γκεντιγκιάν

Βραβείο σεναρίου: No 7 Cherry Lane του Γιονφαν

Ειδικό βραβείο της επιτροπής: Η Μαφία δεν Είναι πια Αυτό που Ηταν του Φράνκο Μαρέσκο

Βραβείο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι για νέο ταλέντο: Τόμπι Γουάλας για το Babyteeth

Βραβεία Virtual reality

Best VR Immersive Story for Linear Content: Daughters of Chibok του Τζόελ Κάτσι Μένσον

Best VR Immersive Experience for Interactive Content: A Linha του Ρικάρντο Λαγκαράνο

Grand Jury Prize for Best VR Immersive Work: The Key της Σελίν Τρικάρτ

Βραβείο καλύτερης πρώτης ταινίας (Luigi De Laurentiis) Lion of the Future: You Will Die At 20 του Αμτζάντ Αμπου Αλαλά

Καλυτερη ταινία μικρού μήκους στο τμήμα Orizzonti: Darling του Σαΐμ Σαντίκ

Καλυτερo σενάριο για ταινία στο τμήμα Orizzonti: Revenir της Τζέσικα Παλί

Καλύτερη ανδρική ερμηνεία για ταινία στο τμήμα Orizzonti: Σαμί Μπουατζιλά για το Un Fils του Μεχντί Μ. Μπαρσαουί

Καλύτερη γυναικεία ερμηνεία για ταινία στο τμήμα Orizzonti: Μάρτα Νιέτο για το Madre του Ροντρίγκο Σορογκογιέν

Ειδικό βραβείο της επιτροπής για ταινία στο τμήμα Orizzonti: Verdict του Ρέιμουντ Ριμπέι Γκουτιέρεζ

Βραβείο σκηνοθεσίας για ταινία στο τμήμα Orizzonti: * Blanco en Blanco του Τέο Κουρτ*

Βραβείο καλύτερης ταινίας για ταινία στο τμήμα Orizzonti: Atlantis του Βαλεντίν Βασιάνοβιτς

Τέλος, το βραβείο καλύτερο Ντοκιμαντέρ για το σινεμά στο Babenco της Barbara Paz και το βραβείο για την καλύτερη αποκατάσταση κλασικής ταινίας στο Ecstasy του Γκουστάβ Μαχατι

2019-09-06T12:48:00.004+03:00

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ και ΠΟΛΗ

ROMA του Φ. Φελλίνι

Ένα ταξίδι με σταθμούς 11 πόλεις του κόσμου μέσα από το φακό 13 σπουδαίων σκηνοθετών. Το μεγάλο αφιέρωμα με τίτλο «Κινηματογράφος και Πόλη» θα γίνει στις 12 με 18 Σεπτεμβρίου στον Θερινό Κινηματογράφο Λαΐς και το οργανώνει η Ταινοθήκη της Ελλάδος

Θα προβληθούν οι ταινίες: Μανχάταν του Γ. Άλεν (Ν. Υόρκη), ο Πληροφοριοδότης του Μ.Σκορσέζε (Βοστώνη), Roma του Φ. Φελίνι (Ρώμη), η Νύχτα του Μ.Αντονιόνι (Μιλάνο), 400 χτυπήματα του Φρ. Τριφό (Παρίσι), Τοπκαπί του Ζ.Ντασέν (Κωνσταντινούπολη), Lisbon Story του Β. Βέντερς (Λισαβόνα), Palombella Rossa του Ν. Μορέτι (Ρώμη), Χιροσίμα αγάπη μου του Α.Ρενέ (Χιροσίμα), Το Νακ και πώς να το αποκτήσετε του Ρ.Λέστερ (Λονδίνο), Είμαι περίεργη: Κίτρινη του Β. Σιόμαν (Στοκχόλμη) και δύο ελληνικές ταινίες –ορόσημα (και τοπόσημα): Delivery του Ν. Παναγιωτόπουλου και Από την άκρη της πόλης του Κ. Γιάνναρη (Aθήνα).

Οι προβολές αρχίζουν την Πέμπτη 12 Σεπτεμβρίου με το Lisbon Story του Βιμ Βέντερς (20.30). Το αφιέρωμα θα προλογίσει η πρόεδρος της Ταινιοθήκης της Ελλάδος Μαρία Κομνηνού. Τις επόμενες μέρες θα προβάλλονται δύο ταινίες κάθε μέρα (20.30 και 22.30) για μία εβδομάδα,

σε νέες ψηφιακές κόπιες, άλλες σε κόπιες αρχείου 35 mm, ενώ ορισμένες ταινίες θα έχουν αγγλικούς, εκτός από ελληνικούς («H Nύχτα», «400 χτυπήματα», «Lisbon Story», «Είμαι περίεργη: Κίτρινη»).

Τις ταινίες θα προλογίζουν καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι και κριτικοί κινηματογράφου.

Delivery του Ν. Παναγιωτόπουλου

Κινηματογράφος Λαϊς
Ιερά Οδός 48 & Μεγ. Αλεξάνδρου 134-136 (ΜΕΤΡΟ Κεραμεικός).

12 - 18 Σεπτεμβρίου 2019

2019-09-02T14:08:00.002+03:00

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ

ΜΟΣΧΑ - Το "Άξιον Εστί" του Οδυσσέα Ελύτη, το εμβληματικότερο ίσως έργο της νεοελληνικής λογοτεχνίας, κυκλοφορεί για πρώτη φορά στα ρωσικά από τις Εκδόσεις O.G.I. σε μετάφραση του Ippilit Kharlamov. Ακολουθούν άλλα τρία έργα σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας:

- Το σύνολο του έργου του Επαμεινώνδα Γονατά, με τον γενικό τίτλο "Φιλόξενος καρδινάλιος" κυκλοφορεί επίσης για πρώτη φορά στα ρωσικά από τις εκδόσεις O.G.I. σε μετάφραση της Xenia Klimova.

- Η "Μητέρα του σκύλου" του Παύλου Μάτεσι, από τις Εκδόσεις "Aletheia", μετάφραση Ekaterina Basova.

- "Πίστομα. Ανθολογία ελληνικής πεζογραφίας 19ου αιώνα" από τις Εκδόσεις "Aletheia", μετάφραση Arina Reznikova

Τα βιβλία αυτά είναι τα τέσσερα πρώτα που κυκλοφορούν με την στήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού της Ελλάδας, σε εφαρμογή του Μνημονίου που υπογράφηκε με τη Ρωσία το 2017 για την ενίσχυση της έκδοσης ελληνικής λογοτεχνίας στη Ρωσία και ρωσικής στην Ελλάδα. Στα προσεχή τρία προγραμματίζεται να κυκλοφορήσουν τουλάχιστον 18 βιβλία. Τους επόμενους μήνες αναμένεται η κυκλοφορία από τις Εκδόσεις O.G.I. του έργου του Κώστα Ταχτσή "Το τρίτο στεφάνι", επίσης για πρώτη φορά στα ρωσικά και του Δημοσθένη Παπαμάρκου "Γκιακ". Ακόμη, θα κυκλοφορήσουν έργα συγγραφέων, όπως ο Γιωργος Ιωάννου, ο Μένης Κουμανταρέας, ο Δημήτρης Νόλλας, η Ζυράννα Ζατέλη, ο Χρήστος Οικονόμου, αλλά και ο Κώστας Καρυωτάκης και ο Νίκος Καββαδίας. Επίσης, θα κυκλοφορήσουν Ανθολογία Ελλήνων ποιητών -υπερρεαλιστών με τον τίτλο "Αργώ" και ανθολογία σύγχρονου ελληνικού διηγήματος.

Κείμενο: ομάδα ΑΝΥΤΕ

2019-09-02T07:06:00.001+03:00

ΕΝΗΛΙΚΟΙ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

«H ιστορία μιας χώρας και του λαού της, παγιδευμένων σε ένα δίκτυο εξουσίας: ο φαύλος κύκλος των συναντήσεων του Eurogroup που επέβαλε τη δικτατορία της λιτότητας στην Ελλάδα. Πίσω από τις κλειστές πόρτες, παίζεται μια ανθρώπινη τραγωδία. Μια αρχαία ελληνική τραγωδία στη σύγχρονη εποχή». Αυτή είναι η ταινία του Κώστα Γαβρά

«Ενήλικοι στο Δωμάτιο», που βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη και έκανε πρεμιέρα το Σάββατο, εκτός συναγωνισμού, στο 76ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Εκεί ο σκηνοθέτης τιμήθηκε με το βραβείο Jaeger-LeCoultre Glory to the Filmmaker της χρονιάς.

Στη συνέντευξη Τύπου που προηγήθηκε ο Κώστας Γαβράς αναφέρθηκε στην Αριστερά και την πορεία της στην Ευρώπη και με τον εύστοχο πολιτικό του λόγο, δήλωσε: «Η ευρωπαϊκή Αριστερά απέτυχε σχεδόν παντού. Όταν μιλάμε για την αριστερά, ποια είναι; Για μένα δεν είναι οι άνθρωποι, αλλά δυο-τρεις ιδέες για την κοινωνία, μια φιλοσοφία ζωής. Αυτή τη φιλοσοφία της, η Αριστερά σήμερα πρέπει να την ξαναδεί. Το πρόβλημα της Ευρώπης είναι ότι έγινε στις μέρες μας μια νεοφιλελεύθερη αυτοκρατορία.»

Στη βραδινή, επίσημη πρεμιέρα το βράδυ του Σαββάτου, παραβρέθηκαν οι συντελεστές της ταινίας, η παραγωγός και σύζυγός του Μισέλ Ρέι-Γαβρά, ο Αλεξάντρ Ντεσπλά που έγραψε τη μουσική του φιλμ και οι πρωταγωνιστές Χρήστος Λούλης (Γιάνης Βαρουφάκης), Αλέξανδρος Μπουρδούμης (Αλέξης Τσίπρας), Βαλέρια Γκολίνο (Δανάη Στράτου). Τους

συντελεστές συνίδευσαν ο Γιάνης Βαρουφάκης και η σύζυγός του, Δανάη Στράτου.

Η ταινία του Κώστα Γαβρά, «Ενήλικοι στο Δωμάτιο» γυρίστηκε στις Βρυξέλλες, τη Ρίγα, τη Φρανκφούρτη και το Λονδίνο.

Η προβολή της στην Αθήνα, θα γίνει στις 29 Σεπτεμβρίου, στην τελετή λήξης του 25ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας.

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας:
https://youtu.be/TVSRTrH-Wa0

2019-09-01T17:31:00.000+03:00

ΜΠΙΕΝΝΑΛΕ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

Ο εμβληματικός τίτλος "H Έβδομη Ήπειρος" της 16^ης Μπιεννάλε Κωνσταντινούπολης (14 Σεπτεμβρίου - 10 Νοεμβρίου) θέτει το θέμα της διεθνούς συζήτησης για τη ανεξέλεγκτη πλέον ρύπανση του θαλασσίου περιβάλλοντος. Όπως οι περισσότεροι γνωρίζουν, ο όρος «‘Εβδομη Ήπειρος» αναφέρεται στη γιγαντιαία μάζα πλαστικού – στα απόβλητα που καλύπτουν τώρα τα 3,4 εκατομμύρια τεραγωνικά χιλιόμετρα των ωκεανών μας – μια έκταση που αντιστοιχεί σε σχεδόν πέντε φορές την έκταση της Τουρκίας.

Αυτόν τον κόσμο από συντρίμια που, σε αντίθεση με τον άλλο, τον «Νέο Κόσμο» που ανακάλυψε ο Χριστόφορος Κολόμβος, έχουμε δημιουργήσει, εμείς, χωρίς να το ξέρουμε, με ό,τι δεν θέλουμε. Είναι η νέα ήπειρος με όλα όσα πετάξαμε - το απόλυτο σύμβολο της εποχής του ανθρωπόκενου 1.

Στην Κωνσταντινούπολη, μια πόλη στην οποία οι άνθρωποι και οι ιδεολογίες συναντήθηκαν και μεταμορφώθηκαν επι πολλούς αιώνες, έχουν προσκληθεί 57 καλλιτέχνες από 26 χώρες για να εξερευνήσουν, ως ανθρωπολόγοι, στο πλαίσιο της Μπιεννάλε, τον «νέο» μας «κόσμο» - την Έβδομη Ηπειρωτική Ευρώπη – και να εκφράσουν νέα πεδία έρευνας αλλά και να υποδείξουν αντικείμενα για να ερευνηθούν.

Οι συμμετέχοντες «είναι αλλοδαποί που κομίζουν μηνύματα – λέει ο επιμελητής της Μπιεννάλε Nicolas Bourriaud (διευθυντής του Σύγχρονου Μουσείου Μονπελλιέ της Γαλλίας) και επισημαίνει ότι το μήνυμα ολόκληρης της Μπιεννάλε είναι ότι τώρα, σ΄αυτόν τον νέο κόσμο, είμαστε όλοι «αλλοδαποί» και καλά θα κάνουμε να το συνηθίσουμε και να δημιουργήσουμε κάτι ζωτικό και βιώσιμο.

Πράγματι, πολλοί από τους καλλιτέχνες αλλού γεννήθηκαν κι αλλού όπου ζουν κι εργάζονται.

Η Μπιενάλε της Κωνσταντινούπολης, εγκαινιάστηκε το 1987 από το Ίδρυμα Πολιτισμού και Τεχνών της Κωνσταντινούπολης(*) έχει πλέον ενταχθεί στον διεθνή χάρτη σύγχρονης τέχνης και είναι γνωστή για τον πειραματικό και μοναδικό χαρακτήρα της. Η Μπιενάλε έδωσε τη δυνατότητα να σχηματισθεί μια πλατφόρμα αλληλεπίδρασης μεταξύ της ίδιας, της σύγχρονης καλλιτεχνικής σκηνής στην Κωνσταντινούπολη και της διεθνούς κοινότητας της Τέχνης. Παράλληλα, έχει λειτουργήσει ως ένα δυναμικό επίπεδο αλληλεπίδρασης, ένα σημείο συνάντησης και ένας κρίσιμος χώρος για την ανάπτυξη νέων αισθητικών αντιλήψεων και πολιτικών οραμάτων. Σε μια περίοδο αυξημένης επικοινωνίας και ανταλλαγής εμπειριών, η Μπιενάλε της Κωνσταντινούπολης λειτουργεί και ως κύριος κόμβος για την εισαγωγή, τη συζήτηση και την αξιολόγηση των σημερινών παραδειγμάτων τόσο στη θεωρία όσο και στην πρακτική της τοπικής, διεθνούς και διακρατικής σύγχρονης τέχνης.

* Το Ίδρυμα Πολιτισμού και Τεχνών της Κωνσταντινούπολης (Turkish: İstanbul Kültür Sanat Vakfı, İKSV) είναι μη κερδοσκοπικό ίδρυμα με έδρα την Τουρκία. Ιδρύθηκε το 1973 από τον Nejat Eczacıbaşı με στόχο να μετατρέψει την Κωνσταντινούπολη σε σημαντικό κέντρο της διεθνούς κοινότητας πολιτισμού και τέχνης.

2019-08-28T08:49:00.001+03:00

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ RΟNG ΣΤΟΝ ΠΕΡΣΙΚΟ ΚΟΛΠΟ

Το πολιτιστικό κέντρο Rong, στο νησί Ορμούζ του Περσικού κόλπου, είναι υποψήφιο για τα βραβεία Dezeen 2019 στην κατηγορία πολιτιστικών κτιρίων. Αποτελείται από μια σειρά σκαλοπάτια 80 τετραγωνικών μέτρων που προορίζονται να χρησιμοποιηθούν ως πλατφόρμα για εκδηλώσεις και συγκεντρώσεις που θα πραγματοποιούνται πάνω σ΄αυτά ή για καθίσματα θεατών.

"Πρόκειται για ένα δημόσιο χώρο απόλυτα εναρμονισμένο με τη γεωμορφολογία του νησιού, τον οποίο μπορούν να τον περπατήσουν οι άνθρωποι», αναφέρει το αρχιτεκτονικό γραφείο ZAV με έδρα την Τεχεράνη, το οποίο ανέλαβε τη μελέτη και την εκτέλεση του έργου.

Κύριο χαρακτηριστικό του κέντρου τα μεγάλα σκαλοπάτια που συνδέουν δύο θολωτές κατασκευές. Η μία χρησιμοποιείται για καφέ, ενώ η άλλη για τουριστικό πληροφοριακό κέντρο που παρέχει και ενοικιάσεις ποδηλάτων. Ακριβώς κάτω από τα σκαλοπάτια υπάρχουν χώροι για την κουζίνα του καφέ, αποθήκες κι ένας χώρος συλλογής ανακύκλωσης.

Για την κατασκευή, η οποία ολοκληρώθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα, χρησιμοποιήθηκαν μεταλλικές φόρμες που περιβλήθηκαν από σάκκους με χώμα και οι οποίοι καλύφθηκαν από τσιμέντο χρωματισμένο με το διάσημο κόκκινο χώμα του εδάφους της νήσου Ορμούζ.

Η μορφή του πολιτιστικού κέντρου με τους θόλους σχεδιάστηκε για να μιμείται την τοπογραφία του περιβάλλοντός, ενώ η επικάλυψη με τσιμέντο της κατασκευής έχει επιλεγεί για να συνδυάσει αυτούς τους καμπυλωτούς θόλους με τα επίπεδα σκαλοπάτια, που εμφανίζονται σαν δύο βουνά στην ακτογραμμή.

«Πρόκειται για μια βιώσιμη και ανακυκλώσιμη, γρήγορη και εύκολη κατασκευή που μπορεί να αναπαραχθεί ξανά και ξανά", αναφέρουν οι αρχιτέκτονες του ZAV. Οι κατασκευαστές επιδίωξαν τη συνεργασία με τον πληθυσμό στη λήψη των αποφάσεων και οργάνωσαν εργαστήρια με τους ντόπιους για να προσδιοριστούν οι προτεραιότητες του σχεδιασμού, οι οποίες περιλάμβαναν περιβαλλοντική συμβατότητα, αυτάρκεια και απλή εφαρμογή.

2019-08-23T15:08:00.001+03:00

Η ΚΑΡΑΪΒΙΚΗ στο ΛΟΝΔΙΝΟ

25/26 Αυγούστου 2019

Το Καρναβάλι του Νόττινγκ Χιλλ έρχεται όταν φεύγει καλοκαίρι.Διοργανώνεται προς το τέλος του Αυγούστου, στο Λονδίνο. Κάθε χρόνο, σχεδόν ένα εκατομμύριο άνθρωποι παρακολουθούν αυτή την γιορτή της πολιτιτικής κληρονομιάς της Καραϊβικής για την οποία, το 2006, το Ηνωμένο Βασίλειο ψήφισε να συμπεριληφθεί στη λίστα των διασήμων εκδηλώσεων της Αγγλίας.

Οι εορτασμοί περιλαμβάνουν παρελάσεις κοστουμιών, παραδοσιακούς χορούς μουσικής ρέγκε, καλύψο, ρούμπα και zouk, καθώς και street food με σπεσιαλιτέ της Καραϊβικής, όπως κοτόπουλο, callaloo και παραδοσιακό στιφάδο κατσίκας. Πολλά, άλλωστε, από τα μενού της Καραϊβικής έχουν ρίζες σε διατροφικές συνήθειες της Ευρώπης, της Αμερικής, της Κίνας και της Αφρικής.

Αγαπημένος προορισμός διακοπών ανέκαθεν, τα νησιά του τεράστιου αρχιπελάγους της Καραϊβικής υπήρξαν σε προηγούμενους αιώνες στόχος κατάκτησης πολλών ευρωπαϊκών χωρών. Οι Άγγλοι απέκτησαν τον 17ο αιώνα αρκετά απ΄αυτά, εξ ου και πολλοί λαοί από τα νησιά της Καραϊβικής διαμένουν στην Αγγλία.

Η πρώτη αναφορά για τη διοργάνωση μιας ετήσιας γιορτής αφιέρωμα στην Καραϊβική έγινε το 1959, όταν πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά, ένα μικρό καρναβάλι στο Δημαρχείο του Saint Parcas στο Λονδίνο με σκοπό την αποκατάσταση των φυλετικών σχέσεων μεταξύ των αυτόχθονων κατοίκων της Βρετανίας και των κατοίκων της Καραϊβικής. Η Κλαούντια Τζόουνς(1915 -1964) που κατάγετο από τη νήσο Τρινιντάντ, γνωστή ως "η μητέρα του καρναβαλιού του Νόττινγκ Χιλλ" υποστήριξε οργανωτικά και προώθησε αυτό το πρώτο καρναβάλι μέσω της εφημερίδας The West Indian Gazette, μια εφημερίδα για τα δικαιώματα των μαύρων που η ίδια ίδρυσε και διηύθυνε στο Λονδίνο.

Οι πρώτες εκδηλώσεις που έγιναν το 1959 εξελίχθηκαν με τα χρόνια στο ετήσιο καρναβάλι που απο το 1966 γίνεται κάθε χρόνο στο Κένσιγκτον και στο Τσέλσι. Κάθε χρόνο εκεί παρελαύνει η ιστορία της Καραϊβικής με τις πολύχρωμες και ζωντανές αναπαραστάσεις των παραδόσεων, τις γιγαντοθόνες με σκηνές από το θαυμαστό αυτό νησιωτικό έθνος και τις γεύσεις, τα τρόφιμα και τα τροπικά ποτά, πολλά από τα οποία έχουν ως επίκεντρο αγαπημένα συστατικά όπως το ρούμι.

Το καρναβάλι οργανώνεται και διοικείται από τους κατοίκους των βρετανικών κοινοτήτων των Δυτικών Ινδιών και είναι ένα σημαντικό γεγονός για τον βρετανικό πολιτισμό των εγχρώμων στο Λονδίνο.

NOTTING HILL CARNIVAL August 25/26, 2019

2019-08-21T08:10:00.000+03:00

ME THN ENATH ΣΤΗΝ ΠΥΛΗ ΤΟΥ ΒΡΑΔΕΜΒΟΥΡΓΟΥ

https://youtu.be/NZQVrMFDEDc

Συναυλία σε ανοιχτό χώρο για πρώτη φορά! Για να γιορτάσει την έναρξη της συνεργασίας της με τον νέο καλλιτεχνικό της διευθυντή Κύριλ Πετρένκο

(https://www.petrenko-live.de/en/), η Φιλαρμονική του Βερολίνου οργανώνει υπαίθρια συναυλία, το Σάββατο 24 Αυγούστου, στον ιστορικό χώρο, την Πύλη του Βραδεμβούργου και ερμηνεύει ένα από τα μεγαλύτερα συμφωνικά αριστουργήματα του 19ου αιώνα: την Ενάτη Συμφωνία του Μπετόβεν.

Με τη συναυλία αυτή η Φιλαρμονική υπενθυμίζει, παράλληλα, την πτώση του Τείχους του Βερολίνου πριν από 30 χρόνια και δηλώνει, ενώπιον του κοινού, πίστη στην ανθρωπότητα και την ισότητα όλων των ανθρώπων. Η «ωδή στη χαρά», άλλωστε, το θεαματικό χορωδιακό κομμάτι του φινάλε, αποτελεί την καλύτερη επιλογή για την περίπτωση και την ευχή για μια ευοίωνη εξέλιξη του μέλλοντός μας.

Συμμετέχουν:

Kirill Petrenko conductor

Marlis Petersen soprano

Elisabeth Kulman mezzo-soprano

Benjamin Bruns tenor

Kwangchul Youn bass

Rundfunkchor Berlin

Gijs Leenaars chorus master

2019-08-20T14:55:00.000+03:00

ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ

Το πολυαγαπημένο βιβλιοπωλείο Samuel French (https://samfren.ch/RoyalCourtBookshop) που η ιστορια του στο Λονδίνο ανάγεται στα μέσα του 19ου αιώνα, άλλαξε διεύθυνση και στεγάζεται πλέον σ’ ένα νέο χώρο, στο Royal Court Theatre, στη Sloan Square, Chelsea.

Για σχεδόν διακόσια χρόνια, το βιβλιοπωλείο Samuel French υπήρξε ένας παράδεισος στο Λονδίνο για τους λάτρεις του θεάτρου και τους θεατές, παρέχοντας ένα τεράστιο φάσμα θεατρικών έργων και θεατρικών βιβλίων και προσφέροντας συμβουλές από ειδικούς.

Στο βιβλιοπωλείο μπορεί κανείς να βρει σενάρια για τις τρέχουσες παραγωγές που πωλούνται μόλις £ 4,00 και πολλές παλαιότερες παραγωγές στην τιμή μόνο £ 5,00, ενώ αποθέματα υπάρχουν , τόσο στο κατάστημα όσο και στο διαδίκτυο.

Το κύριο κατάστημα είναι ανοιχτό από τις 11:00π.μ., έως τις 5:30 μ.μ., από Δευτέρα έως Σάββατου. Ένα μικρότερο βιβλιοπωλείο λειτουργεί στο χώρο του μπαρ, στο κάτω ισόγειο, το οποίο ανοίγει από τις 6μμ και παραμένει ανοιχτό τις νύχτες, όταν πραγματοποιούνται παραστάσεις.

Περισσότερες πληροφορίες στο 020 7565 5024

ή στο bookshop@royalcourttheatre.com

2019-08-19T12:05:00.001+03:00

„ La Pelle“

ή ο θρίαμβος της ζωγραφικής

BENETIA (της Ελένης Γαλάνη) - Χρώματα στις αποχρώσεις του λευκού, μια συναρπαστική πανδαισία της κλασικής ζωγραφικής του ταμπλώ επανακάμπτει, δυναμικά, στη Βενετία με την έκθεση „ La Pelle“ του Λυκ Τιμόν(*) στο επιβλητικό Παλάτσο Γκράσι.

Πάνω από 80 έργα ζωγραφικής, τα 2/3 έγιναν το τελευταίο διάστημα, και μία επιτόπου εγκατάσταση δαπέδου στο αίθριο του Παλάτσο, παρουσιάζονται στη μεγάλη, την πρώτη αναδρομική έκθεση του Λυκ Τιμόν στην Ιταλία, στο πλαίσιο της Μπιεννάλε Τέχνης 2019 της Βενετίας. Οι φιλότεχνοι πιθανόν να τον θυμούνται απο την πρώτη του εμφάνιση στην πόλη, πριν από 18 χρόνια, όταν εκπροσώπησε το Βέλγιο, στη Μπιεννάλε του 2001 και παρουσίασε, στο βελγικό περίπτερο, τις βιαιότητες που διέπραξε η χώρα του στο διάστημα της αποικιοκρατίας στο Κονγκό.

Η παρούσα έκθεση στο βενετσιάνικο παλάτι είναι, πράγματι, μια εντυπωσιακή μονοχρωματική ζωγραφική που επιμελήθηκε ο ίδιος, μαζί με την Καρολίν Μπορζουά (μόνιμη συνεργάτη της συλλογής Πινό) συγκεντρώνοντας έργα από τη συλλογή Πινό και από διεθνή μουσεία και ιδιωτικές συλλογές.

Ο τίτλος της έκθεσης „ La Pelle“ (Το σώμα) προέρχεται από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Ιταλού συγγραφέα Curzio Malaparte που διαδραματίζεται στη Νάπολη μετά την απελευθέρωση της πόλης από τις συμμαχικές δυνάμεις στο τέλος του B’ Παγκοσμίου Πολέμου, τότε που «η Ευρώπη βρισκόταν σε χάος, όπως και σήμερα», σχολίασε ο ίδιος ο Τιμόν στο άνοιγμα της έκθεσης στις 22 Μαρτίου. Το μυθιστόρημα του Ιταλού συγγραφέα αντικατροπτίζει το πώς οι κάτοικοι της πόλης έχουν, ταυτόχρονα, κατακτηθεί και ελευθερωθεί, το πώς υπήρξαν συν - συνωμότες και θύματα, παράλληλα.

Είναι ουσιαστικά το σώμα του συνόλου του έργου του Τιμόν που αναπτύσσεται στο ιστορικό περιβάλλον της εμπόλεμης κατάστασης στην Ευρώπη, των θηριωδιών των Ναζί, και της βίας, πολιτικής και ατομικής, που χαρακτηρίζει τις δεκαετίες μετά τη λήξη του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου και φτάνει μέχρι και τις μέρες μας.

Schwarzheide Photo Eleni Galani

Στην έκθεση υπάρχουν 14 έργα ζωγραφικής με θέματα από το Γ΄ Ράιχ: από ένα τρίπτυχο έργων που διερευνούν τη βεβήλωση που έκαναν οι Ναζί στα σώματα των θυμάτων τους – το ένα μα΄λιστα παρουσιάζει ένα αμπαζούρ από ανθρώπινο δέρμα – μέχρι τον πίνακα με τίτλο Dead End (2018) που απεικονίζει την πόρτα του καταφυγίου όπου διέμενε ο Χίτλερ ως το τέλος της ζωής του.

Κορυφαίο έργο, στο δάπεδο του αίθριου του Παλάτσο Γκράσι, αποτελεί το επιβλητικό μαρμάρινο ψηφιδωτό με πεύκα σε λευκούς και γκρι- πράσινους τόνους και με παράλληλες κάθετες γραμμές που διακόπτουν τη σύνθεση. Είναι το "Schwarzheide" που δημιουργήθηκε ειδικά γι’ αυτή την έκθεση και βασίζεται στο παλαιότερο, ομώνυμο έργο του, το οποίο ζωγράφισε ο Τιμόν το 1986, έξω από ένα γερμανικό στρατόπεδο εργασίας, το Schwarzheide, βόρεια της Δρέσδης. Εκεί, στη διάρκεια του πολέμου, μερικοί από τους φυλακισμένους έκαναν σχέδια, τα οποία έκοβαν σε λωρίδες για να τα κρύψουν από τους φρουρούς. Τα κάθετα τμήματα του μωσαϊκού αντιπροσωπεύουν αυτές τις λωρίδες.

Στην κορυφή της πρώτης μεγάλης σκάλας του Παλάτσο ο επισκέπτης έρχεται αντιμέτωπος μ’ ένα μικρό πορτρέτο το Άλμπερτ Σπέρ -του αρχιτέκτονα του ναζιστικού κόμματος και υπουργού Εξοπλισμών του Τρίτου Ράϊχ - το οποίο ατενίζει το ψηφιδωτό.

Περιδιαβαίνοντας την έκθεση διαπιστώνει κανείς ότι ο καλλιτέχνης επιστρέφει ξανά και ξανά σ΄όλη τη διάρκεια της καριέρας του στη φρίκη της ναζιστικής περιόδου. Για δύο κυρίως λόγους, όπως ο ίδιος έχει δηλώσει.

Ο πρώτος είναι αυτοβιογραφικός: η μητέρα του ήταν Ολλανδή και ο πατέρας του Φλαμανδός. Η ολλανδική πλευρά της οικογένειάς είχε ενταχθεί στην αντίσταση κατά των κατακτητών, ενώ το φλαμανδικό μέρος συνεργάστηκε με τους Γερμανούς ... Ο ίδιος μεγάλωσε μέσα σ΄ένα στενόχωρο και σκυθρωπό οικογενειακό περιβάλλον όπου οι ιδεολογικές συγκρούσεις αποτελούσαν την καθημερινότητα και διαμόρφωσαν το φόβο στον νεαρό απόγονο.

Ο δεύτερος και σημαντικότερος λόγος είναι οι απώλειες που υπέστη η Ευρώπη από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τότε που χάθηκαν σχεδόν τα πάντα. Αυτό αποτέλεσε για τον ίδιο δομικό στοιχείο ολόκληρου του έργου του και αντί για την „τέχνη από την τέχνη“ ο Τιμόν δούλεψε με την πραγματικότητα και την ιστορία της συγκεκριμένης εποχής που εκτείνεται και, δυστυχώς, διαμορφώνει αυτό που ζούμε τώρα. Παράδειγμα, όπως αναφέρει, η αύξηση του αντισημιτισμού στη Γαλλία, η ταυτόσημη απεικόνιση με ουρές Εβραίων στο Βέλγιο, μ΄εκείνες στη ναζιστική Γερμανία.

Στο επίκεντρο του έργου του Τιμόν υπάρχει μια κεντρική ιδέα: η αναξιοπιστία των εικόνων οι οποίες προσφέρουν μόνο ένα κομμάτι της πραγματικότητας και οι δικές μας μνήμες, προσωπικές ή συλλογικές που μας παραπλανούν.

Οι αποχρώσεις των λευκών χρωμάτων που χρησιμοποιεί στους καμβάδες του, πάνω στους οποίους όλα τα έργα ζωγραφίζονται εντός μιας ημέρας, "επειδή η προσοχή μου δεν ξεπερνά τη διάρκεια της μέρας“, όπως συνηθίζει να λέει, βασίζονται σε δευτερεύουσες εικόνες -μια φωτογραφία, για παράδειγμα, που τραβήχτηκε από μια τηλεοπτική οθόνη, διαχωρίζοντάς μας, ακόμα περισσότερο, από την ιδέα της αντικειμενικής αλήθειας.

Εκτός από τα έργα που σχετίζονται με τους Ναζί, υπάρχουν εικόνες από την παιδική του ηλικία, από δημοφιλείς τηλεοπτικές εκπομπές καλλιτεχνικής πραγματικότητας, από τη σειρά Netflix, viral βίντεο στο YouTube, Disney, αλλά και πορτραίτα κακοποιών, όπως ο Ιάπωνας Issei Sagawa, που στη Σορβόννη του Παρισιού, σκότωσε, το 1981 και στη συνέχεια κανιβάλισε έναν συμφοιτητή του.

Υπάρχει, τελικά, ελπίδα σ΄αυτό το σκοτεινό και ζοφερό περιβάλλον που σκιαγραφείται από Ναζί, δολοφόνους, βία, fake news; Αναζητώντας τη απάντηση στεκόμαστε στο έργο που φιλοτέχνησε ο Τιμόν βασιζόμενος στη εμπειρία και τα ερωτήματα που προέκυψαν από την τρομοκρατική επίθεση στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης, όπου ο ίδιος μαζί με τη σύζυγό του βρισκόταν εκείνη την ημέρα. Είναι ένας πίνακας κάπως διαφορετικός από τους

υπόλοιπους, μια μνημειώδης νεκρή φύση(2002). Παρουσιάστηκε, για πρώτη φορά στη Documenta 11, στο Κάσσελ, εκείνη τη χρονιά και στη συνέχεια, στην Τate Modern του Λονδίνου και στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης. Σύμφωνα με δηλώσεις του, το έργο «εμπνευσμένο από τον Σεζάν, αποτελεί μια ισχυρή δήλωση: αντιδρούμε στην τρομοκρατία επαναβεβαιώνοντας τις αξίες μας και τις πολιτιστικές και καλλιτεχνικές μας παραδόσεις. Στο τέλος, τότε, η τέχνη μπορεί να μας βοηθήσει, να μας σώσει».

* Λύκ Τιμόν (° 1958) Βέλγος καλλιτέχνης που ζει και εργάζεται στην Αμβέρσα. Θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους της διεθνούς καλλιτεχνικής σκηνής, και βασικός εκπρόσωπος των καλλιτεχνών που εξακολουθούν να ζωγραφίζουν παρά την αμφισβήτηση που δέχεται στις μέρες μας το μέσον και να συμβάλει, καθ 'όλη τη διάρκεια της καριέρας του, στην αναγέννηση της εικαστικής ζωγραφικής στη σύγχρονη τέχνη.

Οι πίνακές του επηρεάζονται συχνά από ιστορικά γεγονότα και εικόνες που υπάρχουν στην φλαμανδική ζωγραφική έως και τα σύγχρονα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Ο Λυκ Τιμόν χρησιμοποιεί την εικόνα ως έμπνευση για να δημιουργήσει και να απεικονίσει ένα έργο τέχνης. Η ίδια η ζωγραφική γίνεται σε λιγότερο από 24 ώρες. Τα εύκολα αναγνωρίσιμα, αραιοκατοικημένα εικονίδια ξεκινούν από το χάσμα μεταξύ της εικόνας και του τί αυτή αντιπροσωπεύει. Συχνά περιλαμβάνουν μια δευτερεύουσα, ενδοσκοπική αφήγηση. Οι αποχρώσεις στα νηφάλια χρώματα κάνουν τους μονόχρωμους πίνακες πολύ ισχυρούς.

Τα έργα του Λυκ Τιμόν βρίσκονται σε κορυφαίες δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές παγκοσμίως και παρουσιάζονται σε μεγάλες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις κάθε χρόνο. Μέχρι στιγμής, έχει δημιουργήσει περίπου. 600 πίνακες ζωγραφικής. Το «La Pelle» είναι η πρώτη του ατομική έκθεση στην Ιταλία, που οργανώνεται χάρη στον Φρανσουά Πινό, έναν από τους σημαντικότερους συλλέκτες του έργου του Τιμόν.

2019-08-12T14:33:00.000+03:00

THE PALACE AT 4 a.m

Η ομαδική έκθεση σύγχρονης Τέχνης που οργανώνει ο Οργανισμός ΝΕΟΝ και η Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων στο ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΥΚΟΝΟΥ εμπνέεται από τη συλλογή του Μουσείου και δανείζεται τον τίτλο της από το έργο ετου Alberto Giacometti. Η επιμέλεια είναι της Ελίνας Κουντούρη, Διευθύντριας του ΝΕΟΝ και της Iwona Blazwick, OBE, Διευθύντριας της Whitechapel Gallery του Λονδίνου.

Ο Alberto Giacometti δημιούργησε το The Palace at 4 a.m. (1932), (βλ. φωτογραφία) μια μικρή γλυπτική σύνθεση από ξύλο, ως μια σουρεαλιστική συνάντηση, ένα μυστηριώδες θέατρο που περιλαμβάνει τη δραματική συνάντηση ανάμεσα σε μια γυναίκα, ένα πουλί και μια σπονδυλική στήλη. Πάνω από αυτούς τους πρωταγωνιστές δεσπόζει μία τοτεμική οντότητα. Η σκηνή είναι ένα ανάκτορο πριν το ξημέρωμα, μια ώρα ονείρων, φαντασμάτων και μυστικών αναθέσεων.

Αυτή την αλλόκοτη σκηνή του αριστουργήματος του Giacometti αξιοποιεί η έκθεση για να επικαλεστεί τα πνεύματα, τις τελετές και τους μύθους που στοιχειώνουν τους αρχαιολογικούς χώρους, όπως η Δήλος. Τα αγάλματά της, τα αρχιτεκτονικά της θραύσματα, τα αγγεία και οι επιτύμβιες στήλες της που έχουν συλλεχθεί εδώ, χαρακτηρίζουν μια κοσμοπολίτικη κοινότητα που εξαφανίστηκε πριν από δύο χιλιετίες.

Όπως ακριβώς η Δήλος ένωσε κάποτε ανθρώπους από όλο το εύρος του αρχαίου κόσμου, η έκθεση The Palace at 4 a.m. περιλαμβάνει έναν παγκόσμιο κατάλογο 13 καλλιτεχνών. Παρουσιάζονται συνολικά 32 έργα, εκ των οποίων τα δύο αποτελούν νέες αναθέσεις του ΝΕΟΝ ειδικά για την έκθεση.

Η αφήγηση ρέει ανάμεσα στους χώρους, επιδιώκοντας να αναδείξει τα κοινά στοιχεία που εκτείνονται σε διαφορετικές χιλιετίες, πολιτισμούς και ηπείρους.

Ρένα Παπασπύρου Small sampler from the Urban Landscape, 2018-19Ξύλο, πλεξιγκλάς99 x 90 εκ.Συλλογή της καλλιτέχνιδος&Ρένα ΠαπασπύρουSmall sampler from the Urban Landscape, 1979Μέταλλο100 x 100 εκ.Ιδιωτική συλλογή&Ρένα ΠαπασπύρουSmall sampler from the Urban Landscape,1979-81Διάφορα χαρτιά σε πλεξιγκλάς100 x 100 εκ.Ιδιωτική συλλογή, Αθήνα&Ρένα ΠαπασπύρουSmall sampler from the Urban Landscape, 1979Τοίχος, πλεξιγκλάς100 x 100 εκ.Ιδιωτική συλλογή, Αθήνα

Σαν μια θεατρική αυλαία, η μνημειώδης διακοσμητική κουρτίνα του Duro Olowo(νέα ανάθεση από τον ΝΕΟΝ για την έκθεση) συνδυάζει πολυποίκιλτα υφάσματα από το βόρειο και το νότιο ημισφαίριο και λειτουργεί ως πρελούδιο της έκθεσης. Μια εγκατάσταση από τεχνουργήματα, που παραπέμπουν τόσο στον πλατωνικό όσο και στον σαρκικό έρωτα, δημιούργησε η Χάρις Επαμεινώνδα. Η Simone Fattal παρουσιάζει τα κεραμικά της, που παραπέμπουν σε χαϊκού και φέρνουν στο νου ερείπια της κλασικής εποχής και μορφές τεράτων, ενώ η Ρένα Παπασπύρου μετασχηματίζει με μαγικό τρόπο σύγχρονα απορρίμματα σε αρχαιολογικά θραύσματα. OIan Lawεπεμβαίνει στις προθήκες με τα καθαγιασμένα τεχνουργήματα, με αναθηματικές φιγούρες οι οποίες ενσωματώνουν την τέφρα των νεκρών.

Στην κεντρική αίθουσα, η Paloma Varga Weisz ρίπτει μια όμορφα σμιλεμένη στοχαστική θηλυκή φιγούρα από τον ουρανό· αιωρείται κρεμάμενη από μια κουρτίνα που ανακαλεί το μπαρόκ. Κάτω από αυτήν βρίσκονται δυο δυναμικά, εκφραστικά κεραμικά που φέρνουν στο νου τη σύνδεση τοπίου και ενδιαιτήματος, έργα της διάσημης ζωγράφου Lynda Benglis. Το έργο του Giacometti ζωντανεύει στην ταινία της Daria MartinInt he Palace, όπου η δημιουργός αναδομεί το μικροσκοπικό γλυπτό ως ένα σκηνικό σε φυσικό μέγεθος για μια ομάδα performerπου επιτελούν στάσεις και χειρονομίες της avantgarde. Ένας σπειροειδής χάρτης από θραύσματα της Στεφανίας Στρούζα(νέα ανάθεση από τον ΝΕΟΝ για την έκθεση) παραπέμπει στις περιπλανήσεις της Λητούς -της ερωμένης του Δία- στα νησιά του Αιγαίου, συνθέτοντας ένα βωμό αφιερωμένο στις θηλυκές θεότητες.

Barthélémy ToguoVaincre le virus! XI,2016Πορσελάνη200 x 50 εκ.© Barthélémy Toguo/Ευγενική παραχώρηση της Galerie Lelong & Co. και του Bandjoun Station&Barthélémy ToguoVaincre le virus! VIII, 2016Πορσελάνη200 x 50 εκ.© Barthélémy Toguo/Ευγενική παραχώρηση της Galerie Lelong & Co. και του Bandjoun Station&Barthélémy ToguoVaincre le virus! IIΙ, 2016Πορσελάνη200 x 50 εκ.© Barthélémy Toguo/Ευγενική παραχώρηση της Galerie Lelong & Co. και του Bandjoun Station&Barthélémy ToguoVaincre le virus! II, 2016Πορσελάνη200 x 50 εκ.© Barthélémy Toguo/Ευγενική παραχώρηση της Galerie Lelong & Co. και του Bandjoun StationInstallation view © Πάνος ΚοκκινιάςΕυγενική παραχώρηση ΝΕΟΝ

Σε μια άλλη πτέρυγα του μουσείου, τα επιβλητικά πορσελάνινα αγγεία του Barthélémy Toguo επενδύονται με λεπτές στρώσεις για να παρουσιάσουν τη θανατηφόρο εικονογραφία του ιού στην αφρικανική κοινωνία. Απέναντί τους κρέμονται αυτοπροσωπογραφίες της Zohra Opoku τυπωμένες σε υφάσματα από την Γκάνα, με τη εικόνα της να μεταμορφώνεται από στοιχεία της χλωρίδας που την περιβάλλει. Εκεί όπου το μουσείο γίνεται ο τόπος απόσυρσης για τα αγγεία της αρχαιότητας, ο Petrit Halilaj δίνει ξανά ζωή σε θραύσματα κεραμικών και τα μεταμορφώνει σε πουλιά για τα οποία έχει κατασκευάσει δυο φωλιές. Σε ένα άλλο σημείο έχει εγκαταστήσει τον πιο θανάσιμο εχθρό των συντηρητών μουσείων – έναν τεράστιο σκώρο που κρέμεται από το ταβάνι του μουσείου, μια μεταφορά για αυτούς που αποκαλύπτουν τον εαυτό τους μόνο υπό την προστασία της νύχτας.

Στον κήπο του μουσείου, η Μαρία Λοϊζίδου ( βλ. φωτογραφία )έχει κρεμάσει ένα τεράστιο τομάρι υφασμένο στο χέρι από ένα πλέγμα από ανοξείδωτο ατσάλι, κατάλοιπο ενός όντος που είτε έχει κυνηγηθεί και γδαρθεί, ή έχει αποβάλλει το δέρμα του για να μπορέσει να ξαναζήσει.

Τα έργα συνυπάρχουν με τη μόνιμη αρχαιολογική συλλογή του Μουσείου και κάποια πρόσθετα τεχνουργήματα που έχουν επιλεγεί προσεκτικά από τους αρχαιολόγους της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κυκλάδων. Μεταξύ αυτών και τρία αγγεία από τον Βόθρο της Καθάρσεως που μετά την ολοκλήρωση της συντήρησής τους επανατοποθετούνται στην έκθεση, αποκτώντας νέο περιεχόμενο με τη νέα μουσειογραφική προσέγγιση.

Όπως εξηγεί η Ελίνα Κουντούρη, Διευθύντρια του ΝΕΟΝ και συν-επιμελήτρια της έκθεσης,«Η σύμμειξη των αρχαίων και των σύγχρονων εκθεμάτων επιδεικνύει πώς η ανθρώπινη ανάγκη για την επιβολή τάξης σε ένα φαινομενικά άτακτο σύμπαν παρήγαγε αρχαία μυθολογικά πλάσματα και συντηρεί τις ανιμιστικές πεποιθήσεις που κυριαρχούν ακόμα και σήμερα σε τόσο μεγάλο μέρος της Αφρικής, της Νοτιοανατολικής Ασίας και της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής. Η συνύπαρξη μας θυμίζει τα κοινά τρωτά μας σημεία – πώς στιγματίζουμε και αποτυπώνουμε αυτό που φοβόμαστε και ταυτόχρονα προσδοκούμε».

Σύμφωνα με τη Iwona Blazwick,OBE, Διευθύντρια της Whitechapel Galleryκαι συν-επιμελήτρια της έκθεσης «Η αντιπαραβολή των τεχνουργημάτων της αρχαιότητας με τα έργα της τέχνης του σήμερα αποκαλύπτει κοινές ευαισθησίες, φόβους και επιθυμίες. Καθώς η τεχνολογία επεκτείνει την εικονική προσέγγιση γύρω από όλο τον κόσμο, είναι μέσα από αυτά τα καθημερινά αντικείμενα που είμαστε σε θέση να υπερβούμε τον χρόνο. Παρέχουν τον απτό δεσμό που συνδέει τις ζωές μας με αυτές των αρχαίων προγόνων μας και, με τη σειρά τους, είναι τα μνημεία που αφήνουμε στις μελλοντικές γενιές».

«Το Αρχαιολογικό Μουσείο Μυκόνου ενσωματώνει πρόσκαιρα τη σύγχρονη τέχνη για να επαναπροσδιορίσει, εν τέλει, την κρισιμότητα της μνημειακής κληρονομιάς ως συστατικού στοιχείου και ως πυλώνα της κυκλαδικής κοινωνίας. Το παρελθόν υποδέχεται φιλόξενα στο σπίτι του το παρόν και το μουσείο, από περιχαρακωμένος πόλος μνήμης, μεταμορφώνεται σε δημιουργικό εργαστήρι πολιτισμικών συναντήσεων», σημειώνει ο Δημήτρης Αθανασούλης, διευθυντής της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κυκλάδων.

VIDEO THE PALACE AT 4 a.m

https://vimeo.com/347027080

2019-08-12T10:55:00.004+03:00

ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗΝ ΥΔΡΑ

Στο λιμάνι του νησιού και στο χώρο του πρώην Hydra Workshop φιλοξενούνται τα έργα της αναδρομικής έκθεσης «Τα Παιχνίδια της Ζωής μας. Το Μυστικό Εργαστήρι του Νίκου Στεφάνου» που παρουσιάζεται στο νησί από τις αρχές Αυγούστου και έως τις 18 Σεπτεμβρίου.

Το αφιέρωμα περιλαμβάνει περίπου 40 ζωγραφικά έργα, ισάριθμες μακέτες σκηνογραφιών, ένα μεγάλο σύνολο κατασκευών, παιχνιδιών και μικρών γλυπτών, σύνεργα από το ατελιέ του καλλιτέχνη στην Αθήνα και διοργανώνεται από την Κοινωφελή Επιχείρηση του Δήμου Ύδρας, σε επιμέλεια του ζωγράφου Αλέξη Βερούκα, φίλου του Ν. Στεφάνου.

Σ’ ένα σημείο του λιμανιού υπάρχει το ομοίωμα του πρωτοπόρου ανεμοπλάνου-υδροπλάνου με το οποίο ο Δημήτριος Καμπέρος το 1912 πέταξε από το Νέο Φάληρο και προσγειώθηκε στην θέση Μανδράκι της Ύδρας. Λίγο μακρύτερα θα βρίσκεται το σύμπλεγμα δύο «Αρχαίων Πύργων», γνώριμου στοιχείου των ζωγραφικών έργων του καλλιτέχνη, με επισκέψιμο εσωτερικό χώρο που επιφυλάσσει εκπλήξεις για μικρούς και μεγάλους. Στην άκρη της προβλήτας του λιμανιού, έχει «αγκυροβολήσει» το «Ποστάλι», η ξύλινη επιχρωματισμένη κατασκευή του ζωγράφου, που αναπαριστά το πρώτο μικρό φορτηγό και επιβατηγό ατμόπλοιο στην ιστορία.

Οι τρεις αυτές κατασκευές είναι περίπου 9 μέτρων η καθεμιά και έχουν κατασκευαστεί από κόντρα πλακέ, πανί, χαλκοσωλήνες και επιζωγραφισμένο χαρτί του μέτρου. Το «Ποστάλι» δωρήθηκε, ήδη, στον Δήμο Ύδρας από τον Αλέξη Βερούκα, (ο οποίος εκτός από ζωγράφος είναι και συλλέκτης), όπως και με το ανεμοπλάνο, το οποίο θα τοποθετηθεί σε δημοτικό παιδότοπο του νησιού.

«Στην περίπτωση του Στεφάνου, ισχύει ξεκάθαρα η φράση του Ηράκλειτου, ότι ο χρόνος στη ζωή του ανθρώπου είναι ένα παιδί, που πεισματικά ρίχνει τα ζάρια” - σημειώνει ο επιμελητήw της έκθεσης Αλέξης Βερούκας. “ Ο ζωγράφος Στεφάνου είναι πάντα ένα παιδί, που δεν χόρτασε το παιχνίδι. Πότε δεν κοιμάται πολύ. Ακόμα και σήμερα δίνει τις νύχτες την μάχη με τον χαμένο χρόνο που αφιέρωσε στην διαδρομή του για τον βιοπορισμό. Και όταν σηκώνεται πια – πάντα αξημέρωτα – προσδοκά από την δημιουργική περιπέτεια στο εργαστήρι να του φανερώσει το έργο εκείνο που θα δικαιώσει όλες τις μέρες, όλα τα βάσανα, που περάσανε από τη ζωή του.”

“Το ‘’Αξιον Εστί’’ των χαμένων ονείρων του. Δουλεύει ατελείωτες ώρες στο καταφύγιο του, στους πρόποδες του Υμηττού, υλοποιώντας σχέδια και πολύπλοκους υπολογισμούς που έχει κάνει με τον πρωινό καφέ και σβήνει το φως το βράδυ αφήνοντας πίσω σκαριά πλοίων, θεατρικές σκηνές και έργα, που τα αστραφτερά τους ντουκοχρώματα μισοφέγγουν ανεξίτηλα στο σκοτάδι. Η δουλειά του Στεφάνου αποπνέει την ίδια ατμόσφαιρα που μπορεί να βρει κανείς μόνον στη μελαγχολική μεταφυσική του Ντε Κίρικο ή τη στιλπνή ευγένεια του Τανγκί, αποκαλύπτοντας τον τόσο πραγματικό ονειρικό τόπο όπου παίζεται το δικό του έργο. Πάντα κρατάει ανοιχτή στο θεατή την πόρτα της μυστικής αυλής με τα παιχνίδια του».

Ο Νίκος Στεφάνου γεννήθηκε το 1933 στον Πειραιά. Σε ηλικία μόλις 17 ετών ξεκίνησε να φτιάχνει σκηνικά για το θέατρο, μαθητεύοντας έτσι και στην τέχνη του χρωστήρα, στο πλάι πολλών σπουδαίων Ελλήνων ζωγράφων και σκηνογράφων. Μελέτησε την αγιογραφία, αντιγράφοντας εικόνες και ψηφιδωτά από την Μονή Δαφνίου και το Άγιο Όρος. Σπούδασε, με υποτροφία, λιθογραφία και σκηνογραφία στο Παρίσι, μετεκπαιδεύτηκε στην Βιέννη. Συνεργάστηκε αδιάλειπτα με τους μεγαλύτερους θιάσους, ξεκινώντας από την Εθνική Λυρική Σκηνή και το Εθνικό Θέατρο μέχρι το ΚΘΒΕ, τα ΔΗΠΕΘΕ και ιδιωτικούς θιάσους. Υπήρξε δραστήριος και στο εξωτερικό ως σκηνογράφος στο Λονδίνο, το Παρίσι και τη Βιέννη. Συνολικά επωμίστηκε την σκηνογραφία σε περισσότερες από 100 παραστάσεις εντός και εκτός συνόρων.

Παράλληλα, τις δεκαετίες ’60 και ’70, ο Στεφάνου έδωσε την τελική μορφή στην διαμόρφωση κοινόχρηστων χώρων και την διακόσμηση προσόψεων με ανάγλυφες συνθέσεις στις περισσότερες μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες στην Κρήτη, την Ρόδο και την Κέρκυρα. Στην ζωγραφική του κεντρικό ρόλο έπαιξε η συστέγαση με τους συνομήλικους ζωγράφους, Αλέκο Φασιανό και Βασίλη Σπεράντζα στο περίφημο «Ατελιέ της Καλλιθέας». Στην συνέχεια εργάστηκε και εξέθεσε την δουλειά του στο Παρίσι όπου έζησε με την σύντροφό του και μετέπειτα σύζυγό του Ναταλία Στεφάνου. Έργα του υπάρχουν σε ιδιωτικές και κρατικές συλλογές στην Ελλάδα και την Γαλλία. Η τελευταία μεγάλη αναδρομική του έκθεση οργανώθηκε το 2010 στο Μουσείο Μπενάκη Πειραιώς.

2019-08-10T09:17:00.000+03:00

ΜΑΥΡΟ ΦΩΣ

Αφιέρωμα στον μαύρο κινηματογράφο του 20ού αιώνα διοργανώνει το 72ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο στο πλαίσιο της φετεινής διοργάνωσης (7-17/8/2019)

σε επιμέλεια του ανεξάρτητου συγγραφέα και ειδικού Greg de Cuir Jr.

(Στη φωτογρφία σκηνή από τις "Σημειώσεις για μια αφρικανική Ορέστεια

Ιταλία · 1970 · 35 mm" του Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Ένα δοκίμιο ελεύθερης μορφής από τον

μεγάλο Ιταλό σκηνοθέτη που βασίζεται στην Ορέστεια και τοποθετείται στην Αφρική, αλλά που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ίσως εδώ περισσότερο από οπουδήποτε αλλού ο Παζολίνι εκθέτει την πολιτική του αλλά και τη ριζική πρωτοποριακή φύση της πρακτικής του.)

Όπως ακριβώς δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για μια μόνο Αφρική, έτσι δεν μπορεί να μιλήσει για ένα μόνο "μαύρο κινηματογράφο". Η πραγματικότητα, η οποία βυθίζεται στην ιστορία και στις ιστορίες, είναι πιο περίπλοκη. Το αφιέρωμα του 72ου Φεστιβάλ του Λοκάρνο σκοπεύει να ξεπεράσει την έννοια του μαύρου ως ταυτότητα ή κοινωνικό ζήτημα και να διερευνήσει το όραμα των σκηνοθετών που ασχολήθηκαν με αυτά τα θέματα, σε ιστορικό ή πολιτικό επίπεδο, σε διαφορετικούς χρόνους και τόπους. Για το λόγο αυτό το ιστορικό πανόραμα του “Μαύρου Φωτός” έχει δομηθεί ως μια εκλεκτική έρευνα που επικεντρώνεται κυρίως στον 20ό αιώνα και παρουσιάζει σκηνοθέτες, κινηματογραφικές ταινίες από τη δεκαετία του 1920 και του 1930, μετέπειτα πρωτοποριακά αριστουργήματα και βασικούς κινηματογραφιστές που ασχολήθηκαν με τη φυλετική πολιτική της εποχής.

Η Lili Hinstin, καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο, αναφέρει: «Συχνά αναζητώ το φύλο, στο πλαίσιο του πρόσφατου κινήματος #MeToo; Νομίζω, ωστόσο, ότι ο αγώνας κατά της κοινωνικής κυριαρχίας πρέπει να υπερβεί τη δυστυχία των γυναικών και να συμπεριλάβει όσους δεν ταιριάζουν με την υπεροχή των λευκών ανδρών. Μια έννοια τόσο πρόσφατη όσο η «φυλή», που γεννήθηκε τον 18ο αιώνα, αποτελεί μέρος αυτής της συζήτησης και συγχρόνως με τη γέννηση και την ιστορία του κινηματογράφου. Αυτό που το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο θέλει να ερευνήσει, με το Αφιέρωμα των Μαύρων, είναι πώς οι καλλιτέχνες αντιμετώπισαν το ζήτημα μέσα από τον κινηματογράφο τον 20ό αιώνα.

more:
https://www.locarnofestival.ch/pardo/festival-del-film-locarno/home.html

2019-08-09T08:42:00.001+03:00

Ένας από τους μεγαλύτερους γλύπτες του διεθνή χώρου, ο Takis (Παναγιώτης Βασιλάκης), πέθανε τα ξημερώματα, σε ηλικία 94 ετών.

περισσότερα στη νέα μας διεύθυνση: https://www.anyteart.com/antio-gia-ton-glypti-takis/

2019-08-08T09:29:00.003+03:00

Η OΡΑΣΗ στη ΔΗΛΟ και οι παροχές του ΥΠΠΟ

Η «’Οραση» (Sight), η έκθεση με τις 29 ανθρώπινες μορφές του Βρετανού γλύπτη ‘Αντονι Γκόρμλι στη Δήλο, στη μέση του Αρχιπελάγους, στο Αιγαίο, συνεχίζεται μήνες τώρα, από το Μάϊο και δέχεται εκατοντάδες επισκέπτες που αποβιβάζονται καθημερινά στο νησί. Ο Γκόρμλι, δημιουργός του περίφημου γλυπτού «Άγγελος του Βορρά», έχει τοποθετήσει τα γλυπά σε διαφορετικές θέσεις στον αρχαιολογικό χώρο του νησιού, εκμεταλλευόμενος το τοπίο και τα ερείπια της αρχαίας ελληνικής και ρωμαϊκής αρχιτεκτονικής.

Βίντεο του ΝΕΟΝ για την έκθεση
https://neon.org.gr/en/video/sight-antony-gormley-on-the-sacred-island-of-delos/

Η ’Οραση (Sight), η οποία ανατέθηκε στον γλύπτη από το μη κερδοσκοπικό οργανισμό ΝΕΟΝ του συλλέκτη Δημήτρη Δασκαλόπουλου και την Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων, περιλαμβάνει και πέντε νέα έργα, μαζί με 24 υπάρχοντα κομμάτια του Γκόρμλι.Τα γλυπτά εμφανίζονται σε όλη την έκταση του νησιού, μεταξύ των ερειπωμένων αρχαίων κτιρίων, των ερειπίων των αρχαίων εμπρικών καταστημάτων, στο κέντρο του αμφιθεάτρου, στην άκρη του νερού ή στέκονται μέσσα στη θάλασσα, στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Δήλου. Ένα από τα έργα της σειράς «Gormley 1999 - 2013 Another Time» έχει τοποθετηθεί στη βραχώδη άκρη του νησιού, με άλλα δύο από εκείνη την εποχή που σκαρφάλωσαν στις Πλάκες και στο όρο Κύνθος.

«Σε αυτή την ατμόσφαιρα φωτός υπάρχει μια αίσθηση της επικαιρότητας, της ύπαρξης εκτός βιομηχανικού χρόνου», δήλωσε ο Γκόρμλι. "Η γλυπτική είναι ένα κατώφλι σε μια άλλη στάση στο χρόνο, παρέχει την πρόσκληση να ξεφύγουμε από τη μηχανική ώρα όπως την γνωρίζουμε".

Καλά μέχρι εδώ. Εκείνο όμως πού έρχεται να αμαυρώσει το μοναδικό τοπίο του αιγαιοπελαγίτικου νησιού, τον αρχαιολογικό χώρο και την πρωτότυπη έκθεση γλυπτών είναι οι παροχές έκδοσης εισιτηρίων, καφενείου, πωλητήριου και, κυρίως, υγιεινής/ τουαλλέτες/ που υπάρχουν στο χώρο και δυσφημούν τη χώρα ολόκληρη. Δυσμενή σχόλια σε όλες τις γλώσσες του κόσμου δημοσιεύονται καθημερινά για το βρωμερό χώρο των 2 WC, αλλά για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο δεν ακούει κανείς από το κτίριο της οδού Μπουμπουλίνας όπου στεγάζεται το αρχαιολατρευτικό υπουργείο Πολιτισμού της Ελλάδας.

Η Δήλος, αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας. Η μυθολογική γενέτειρα του θεού του ήλιου Απόλλωνα και της θεάς του κυνηγιού, είναι μια ακρογιαλιά από γρανίτη μήκους τριών μιλίων στη μέση του αρχιπελάγους των Κυκλάδων, Οι αρχαίοι Έλληνες δημιούργησαν στη Δήλο λατρευτικό κέντρο για τη λατρεία του Απόλλωνα και της Αρτέμιδος μεταξύ του 900 και του 100 π.Χ., αν και οι αρχαίες πέτρινες καλύβες του νησιού χρονολογούνται από την τρίτη χιλιετία π.Χ. Υπό τους Ρωμαίους το νησί μετατράπει σε ελεύθερο λιμάνι και η περιοχή αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες αγορές σκλάβων της περιοχής.

2019-08-07T10:36:00.000+03:00

97 αρχαιολογικοί χώροι, μνημεία και μουσεία της χώρας θα παραμείνουν ανοιχτά για την πανσέληνο του Αυγούστου

Σε 48 χώρους θα γίνουν εκδηλώσεις, κυρίως συναυλίες, θα γίνουν στο διάστημα

11 19/8 και θα κορυφωθούν, την Πέμπτη 15 Αυγούστου, ημέρα της Πανσελήνου.

Ο απολογισμός των αντίστοιχων εκδηλώσεων του 2018 ξεπέρασε τους 100.000 επισκέπτες (έναντι των 74.970 επισκεπτών για το 2017 και 63.795 για το 2016) που κατέκλυσαν αρχαιολογικούς χώρους, μνημεία και μουσεία σε όλη την επικράτεια.

Οι εκδηλώσεις είναι αναρτημένοι στην επίσημη ιστοσελίδα του ΥΠΠΟΑ στην ελληνική και αγγλική γλώσσα.

Για τον εορτασμό της Πανσελήνου του Αυγούστου που συμπίπτει για το 2019 με την ημέρα του Δεκαπενταύγουστου, επιλέχθηκε ως θέμα της αφίσας η Ι. Μονή Παναγίας Χρυσοπηγής στη Σίφνο.

https://www.elculture.gr/blog/augoustiatiki-phttps://www.elculture.gr/blog/augoustiatiki-panselhnos-2019/anselhnos-2019/

2019-08-06T08:14:00.001+03:00

MIKΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΣΤΑΥΡΟΣ ΝΙΑΡΧΟΣ

Οκτώ ταινίες μικρού μήκους, παραγωγής 2017-2018, που γυρίστηκαν με την υποστήριξη του ΕΚΚ και της ΕΡΤ προβάλλονται τον Αύγουστο, στο πλαίσιο του Park your cinema, της ενότητας υπαίθριων κινηματογραφικών προβολών που πραγματοποιούνται στο Ξέφωτο του Πάρκου Σταύρος Νιάρχος. Έτσι, το ευρύ κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει χωρίς χρέωση τις ταινίες νέων Ελλήνων δημιουργών που έχουν διακριθεί σε διεθνή και εθνικά φεστιβάλ και συχνά δυσκολεύονται να προβληθούν στις κινηματογραφικές αίθουσες.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Σάββατο 10 Αυγούστου, 21.00, Ξέφωτο

Εντροπία (2017)

Σκηνοθεσία: Χρήστος Τάτσης

Πρωταγωνιστούν: Σίμος Κακάλας, Γιάννης Τσορτέκης, Βίκυ Παπαδοπούλου

Η Ελένη έχει γενέθλια. Φίλοι και συγγενείς συγκεντρώνονται. Οι σχέσεις τους θα δοκιμαστούν.

* Σάββατο 17 Αυγούστου, 21.00, Ξέφωτο

Κατάψυξη (2017)

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Νάκος

Πρωταγωνιστούν: Ακύλλας Καραζήσης, Μαρία Σκουλά, Μαρία Καλλιμάνη

Ο Τάσος, ένας άντρας λίγο πάνω από τα 50 με καριέρα στην εμπορική διεύθυνση και το marketing μεγάλων εταιρειών, είναι εδώ και τρία χρόνια άνεργος. Μεγάλος για μια νέα αρχή, αλλά και νέος για να παραιτηθεί. Οι σχέσεις του με τους κοντινούς του ανθρώπους δοκιμάζονται, ενώ η ψυχολογική του κατάσταση είναι οριακή. Ο στόχος του είναι ένας: να βγει από την «κατάψυξη».

* Σάββατο 24 Αυγούστου, 21.00, Ξέφωτο

Λεωφόρος Πατησίων (2018)

Σκηνοθεσία: Θανάσης Νεοφώτιστος

Πρωταγωνιστούν: Μαρίνα Συμέου

Η Κατερίνα, μία νέα, σύγχρονη γυναίκα τρέχει να προλάβει ίσως την πιο σημαντική οντισιόν της ζωής της, όταν δέχεται τηλεφώνημα από τον γιο της, Γιάννη, που την ενημερώνει ότι είναι μόνος στο σπίτι. Μέσα από μία σειρά τηλεφωνημάτων παλεύει να ισορροπήσει ανάμεσα στους πιο σημαντικούς ρόλους της ζωής της, ενώ διασχίζει μία από τις πιο αμφιλεγόμενες περιοχές της Αθήνας, τη Λεωφόρο Πατησίων.

* Σάββατο 31 Αυγούστου, 21.00, Ξέφωτο

Tο δάσος (2018)

Σκηνοθεσία: Λία Τσάλτα

Πρωταγωνιστούν: Έλενα Τοπαλίδου

Σε έναν κόσμο χωρίς φύση, υπάρχει ένα θεματικό πάρκο με λίγα εναπομείναντα φυτά. Μία ξεναγός καθοδηγεί ένα γκρουπ τουριστών στη λιγοστή βιοποικιλότητα που εκτίθεται σε γκαλερί, σε εμπορικά κέντρα και υπό κατασκευή βουνά, αλλά και στο μοναδικό Δάσος που έχουν δει ποτέ στη ζωή τους. Τι θα συναντήσουν εκεί;

* Παρασκευή 6 Σεπτεμβρίου, 21.00, Ξέφωτο

Τo χρυσόψαρο (2018)

Σκηνοθεσία: Γιώργος Αγγελόπουλος

Πρωταγωνιστούν: Μιχάλης Οικονόμου, Λύσανδρος Κουρούμπαλης, Εύα Αγγελοπούλου

Ο εφτάχρονος Στρατής είναι διαφορετικός από τα υπόλοιπα αγόρια της ηλικίας του και αυτό ανησυχεί τον πατέρα του. Την ημέρα των γενεθλίων του, ο μικρός θα διαλέξει, για δώρο γενεθλίων, ένα χρυσόψαρο διαφορετικό από τα υπόλοιπα. Ο πατέρας του όμως δεν φαίνεται διατεθειμένος να δεχτεί κάτι τέτοιο.

* Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου, 21.00, Ξέφωτο

Καουμπόης (2017)

Σκηνοθεσία: Γιάννης Χαριτίδης

Πρωταγωνιστούν: Μανώλης Μαυροματάκης, Μάκης Παπαδημητρίου, Γιώργος Τσεμπερόπουλος, Γιώργος Χρυσοστόμου

Σε μερικές μέρες ο Μηνάς θα πάρει μέρος σε ένα τηλεοπτικό σόου, στο «Ταλέντο της Χρονιάς». Το τηλεοπτικό συνεργείο τον ακολουθεί στην καθημερινότητά του και παίρνει συνεντεύξεις από τον ίδιο και τους κοντινούς του ανθρώπους. Ο Μηνάς πρέπει να κερδίσει για να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Ποιο είναι το ταλέντο του; Είναι καουμπόης. Στην Αθήνα.

* Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου,

21.00, Ξέφωτο

Ομπρέλα (2018) Σκηνοθεσία: Αμέρισα Μπάστα

Πρωταγωνιστούν: Άλκης Παναγιωτίδης, Σοφία Σεϊρλή, Μαρία Αντουλινάκη

Ένα ηλιόλουστο φθινοπωρινό πρωινό ένα ζευγάρι 70άρηδων, ο Αλέκος και η Τασία, ξεκινούν για να επισκεφθούν την κόρη τους. Ο Αλέκος θέλει να πάρει μαζί του την ομπρέλα του.

Η είσοδος σε όλες τις προβολές είναι ελεύθερη

Το Park your cinema, καθώς και η πλειονότητα των εκδηλώσεων του ΚΠΙΣΝ, πραγματοποιείται με ελεύθερη είσοδο χάρη στην αποκλειστική δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ). Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα SNFCC.org και στις σελίδες μας στα social media @SNFCC.

2019-08-04T08:32:00.002+03:00

ΤΟΞΙΚΗ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ WHITNEY ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ

Mε το χάος προ των πυλών τα μεγάλα μουσεία των ΗΠΑ αντιμετωπίζουν με αγωνία την αβεβαιότητα του μέλλοντός τους. Αιτία η «τοξική φιλανθρωπία», η χορηγία από ιδιοκτήτες μεγάλων επιχειρήσεων οι οποίοι υποστηρίζουν, με εκατομμύρια δολλάρια, τα διάσημα μουσεία και τους εξασφαλίζουν το παρόν και το μέλλον τους στον 21^ο αιώνα. Με χρήματα που προέρονται από τα κέρδη των επιχειρήσεών τους. Σε αντάλλαγμα οι χορηγοί κατέχουν υψηλές διοικητικές θέσεις στα συμβούλια των μουσείων. Συχνά, όμως, το χρήμα αυτό είναι «τοξικό».

Το θέμα απασχόλησε τους τελευταίους μήνες την επικαιρότητα των ΗΠΑ και ορισμένων χωρών της ΕΕ εξαιτίας της κρίσης που ξέσπασε στο μουσείο Αμερικανικής Τέχνης Whitney.

Ο Warren B. Kanders, αντιπρόεδρος του Whitney, παραιτήθηκε τελικά την περασμένη Πέμπτη μετά από μήνες διαμαρτυριών καλλιτεχνών, σχεδιαστών και διοικητικού προσωπικού του μουσείου, για την πώληση δακρυγόνων της εταιρείας του, με αποκορύφωμα την αποχώρηση οκτώ καλλιτεχνών την περασμένη εβδομάδα από την έκθεση Whitney Biennial.

https://whitney.org/exhibitions/2019-biennial

"Η στοχευμένη εκστρατεία επιθέσεων εναντίον εμού και της εταιρείας μου που διεξήχθη τους τελευταίους μήνες απειλεί να υπονομεύσει το σημαντικό έργο του Whitney", δήλωσε ο κ. Kanders στην επιστολή παραίτησής του. "Εγώ μπήκα σε αυτό το συμβούλιο για να βοηθήσω το μουσείο να ευημερεύσει. Δεν θέλω να παίξω κάποιο ρόλο, στην κατάρρευσή του, παρά τη θέληση μου.”

Η διαμάχη στο Whitney ξεκίνησε τον περασμένο Νοέμβριο, όταν οι New York Times

αποκάλυψαν ότι ο όμιλος Safariland, ιδιοκτησίας Kandres, με έδρα το Φλόριντα, παράγει στρατιωτικό υλικό για τις δυνάμεις επιβολής του νόμου και τις προμηθεύει με αλεξίσφαιρα γιλέκα, ρομπότ που εξουδετερώνουν βόμβες, θήκες πυροβόλων όπλων και δακρυγόνα.

Συγκεκριμένα, οι NYT ανέφεραν ότι το δακρυγόνο αέριο που διανεμήθηκε από την εταιρεία Kanders Safariland χρησιμοποιήθηκε από τις δυνάμεις καταστολής εναντίον μεταναστών και διαδηλωτών στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού. Χρησιμοποιήθηκε επίσης σύμφωνα με πληροφορίες, κατά διαδηλωτών, στο Σαν Χουάν του Πουέρτο Ρίκο.
Στην έρευνα για την προέλευση των χρημάτων της χορηγίας των Kanders στο Whitney πολύτιμη υπήρξε η συμμετοχή και το έργο της Forensic Architecture (*)με έδρα το Λονδίνο, που ανακάλυψε ότι σφαίρες της εταιρείας κατασκευής όπλων Clarus Corporation, που διευθύνεται και, εν μέρει, ανήκει στoν Kanders, έχουν χρησιμοποιηθεί από τις ισραηλινές δυνάμεις εναντίον διαδηλωτών στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ
https://forensic-architecture.org/programme/exhibitions/triple-chaser-at-the-whitney-biennial-2019

Το βίντεο διαμαρτυρίας που γύρισε και έδειξε στον κόσμο τα προϊόντα παραγωγής και εμπορίας του αντιπροέδρου του Whitney έφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα: την παραίτηση του Kandres και την ευαισθητοποίηση καλλιτεχνών, κοινού, αρμοδίων παραγόντων του χώρου του πολιτισμού σχετικά με τη χορηγική συμβολή εκατομμυριούχων και τη συμμετοχή τους στη διοίκησή.

Το Μουσείο Αμερικανικής Τέχνης Whitney περιέγραψε την παραίτηση του Kanders ως μια "εξαιρετικά δύσκολη" απόφαση. Τώρα που έχει εγκαταλείψει τη θέση του, όλοι οι καλλιτέχνες και οι σχεδιαστές θα συνεχίσουν να παρουσιάζουν το έργο τους στην έκθεση, η οποία λήγει στις 22 Σεπτεμβρίου 2019.

Σύνταξη κειμένου : Ομάδα anyte

* Forensic Architecture είναι ένα πολυεπιστημονικό ερευνητικό κέντρο που εδρεύει στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και χρησιμοποιεί αρχιτεκτονικές τεχνικές και τεχνολογίες για τη διερεύνηση περιπτώσεων κρατικής βίας και παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όλο τον κόσμο.

2019-08-01T11:25:00.001+03:00

ΣΧΟΛΙΟ (της Ελένης Γαλάνη) - Όχι, δεν θα είμαστε όλοι μαζί στον εορτασμό της επετείου των 200 χρόνων του 1821. Δεν μπορεί να γίνει αυτό υπό τη διεύθυνση της κυρίας συμπατριώτισσας του πρωθυπουργού που ανέλαβε τη διεκδίκηση και την οργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, διότι, απλούστατα, όλοι μαζί υποστήκαμε τις συνέπειες της διαχείρισής της: το κιτς και το κόστος του. Είναι το μόνο που μας έμεινε. Τότε, πολλοί ήταν εθνικά υπερήφανοι. Ακόμα και σήμερα πληρώνουμε, όλοι μαζί, την υπερηφάνειά τους για τις χάρτινες βαρκούλες του ψαρά.

Πώς, λοιπόν, να συναινέσουμε στην «ανάπτυξη εθνικού αφηγήματος»(sic) ανακατεμένη με παλιά ξινά σταφύλια και δηθενιές σύγχρονου πολιτισμού.

Έτσι δείχνουν τα πράγματα ενώ τα ερωτήματα παραμένουν:

Γνώρισε ή όχι ο πρωθυπουρός για τα προγράμματα που έχουν, ήδη, καταρτίσει το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, το Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Εθνικό και Ιστορικό Μουσείο, το Μουσείο Μπενάκη, το Θέατρο Τέχνης, τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, η Eθνική Βιβλιοθήκη, η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών και άλλοι φορείς και τα οποία έχουν ανακοινωθεί από τον Νοέμβριο του 2018 με συνεντεύξεις Τύπου και επίσημες ανακοινώσεις. Προηγήθηκαν συσκέψεις με αυτούς, αρχικά, πριν από τη φωτογράφιση με την ωρίμου ηλικίας συμπαριώτισα, κρητικοπούλα, στο σαλόνι υποδοχής προσκεκλημένων του Μαξίμου; Έγιναν επαφές με το εξωτερικό και ποιές ήταν αυτές;

Η απάντηση είναι «όχι». Τίποτα δεν έγινε. Διότι, απλούστατα, διαγράφονται όλα όσα έγιναν στους καιρούς των «άλλων», των "ανεπιθύμητων", επειδή το κράτος αρχίζει, κατά την άποψη της κυβέρνησης, να υπάρχει τώρα και να ανασυγκροτείται!

Eπιλέγη, λοιπόν, η επέτειος των 200 χρόνων της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Διορίστηκε η Αρχηγός, ασχέτως επιστημονικής ειδικότητας, δεν χρειάζεται άλλωστε αφού προτάσεις άλλων θα εγκρίνει να χρηματοδοτεί και να ξοδεύει χρήματα για δημόσιες σχέσεις. Βρέθηκε μάλιστα και ο φορέας ο οποίος θα χρησιμοποιηθεί για την διαχείριση, την εκταμίευση δηλαδή των χρημάτων με κάθε νόμιμο μέσον: το ξεχασμένο Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού που στεγάζεται, χρόνια τώρα, στη πρώην οικία Μποδοσάκη, στο Παλαιό Ψυχικό και ουσιαστικά παραμένει ανενεργό ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια της κρίσης. Η συνθεσή του ως ΝΠΙΔ επιτρέπει την ευέλικτη εκταμίευση χρημάτων.

Ας δούμε, όμως, τί έχει προηγηθεί:

Το πρόγραμμα που παρουσίασε το Πανεπιστήμιο Αθηνών τον Νοέμβριο του 2018 σε συνέντευξη Τύπου στο κτίριο Κωστή Παλαμά, (https://www.protothema.gr/greece/article/836269/200-hronia-apo-to-1821-to-kapodistriako-panepistimio-tima-tin-elliniki-epanastasi/)

αποτελεί ένα συγκροτημένο πλάνο για τον εορτασμό της επετείου. Αυτό, σε συνδιασμό με τις πρωτοβουλίες που επίσης ανακοίνωσε το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, https://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/8158407a-fc31-4ff2-a8d3-433701dbe6d4/1821-2021%20new.pdf

το Εθνικό και Ιστορικό Μουσείο και το Μουσείο Μπενάκη -με τη μεγάλη έκθεση έργων με πίνακες από τις συλλογές των τραπεζών Ελλάδος, Εθνικής και Άλφα-, η Ελευσίνα Πολιτιστική Πρωτεύουσα, https://www.kathimerini.gr/1015835/gallery/politismos/atzenta/pro-epeteiakes-ekdhlwseis-gia-to-2021

ότι η υποδομή έχει τεθεί και η παραγωγή είναι σχεδόν έτοιμη νά ξεκινήσει. Εκείνο που παραμένει προς το παρόν ανύπαρκτο είναι η διασύνδεση με το εξωτερικό. Τα περισσότερα προγράμματα στηρίζονται στο ελληνικό δυναμικό και διαιωνίζουν την εσωστρέφεια που χαρκατηρίζει τη ζωή, την πολιτική, την κοινωνία και κατ΄επέκταση την πολιτιστική μας ζωή. Εάν η επικεφαλής της διοργάνωσης της επετείου καταφέρει να εντάξει όλες αυτές τις πρωτοβουλίες στη σύχρονη τεχνολογία και να προχωρήσει τα δέοντα για τη διαφήμιση που απαιτείται ώστε να γίνει γνωστό τί και γιατί γιορτάζουμε και οι κρατήσεις εισιτηρίων να ξεπεράσουν κάθε προηγούμενο, οι πωλήσεις των εκδόσεων και οι κρατήσεις και συμμετοχές για τα συνέδρια διαψεύσουν τις επιφυλάξεις μας, τότε εμείς θα είμαστε οι πρώτοι που θα πούμε το «μπράβο» στη επιλογή και θα επικροτήσουμε το έργο της.

Πώς, όμως, θα χρησιμοποιήσει μια κυβέρνηση σαν τη δική μας τη λέξη ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ;

2019-07-29T17:30:00.001+03:00

ΤΙΜΗ εκτός ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας

Είναι τιμή να κατατάσσουν τη δουλειά σου σε εκτός συναγωνισμού πρόγραμμα;

Για το υπουργείο Πολιτισμού φαίνεται πως ναι, είναι. Σ΄ ένα υπεροπτικό κείμενο με διάχυτη φανφάρα, διανθισμένο με λέξεις όπως (άξια πρέσβειρα, κινηματογραφικά σαλόνια, κορυφαίες φεστιβαλικές διοργανώσεις, βετεράνος και πολυβραβευμένος) μαθαίνουμε οτι η ανακοίνωση του προγράμματος του 76^ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας επιφύλαξε «τιμή για τον ελληνικό κινηματογράφο.»

Ποιά είναι αυτή η τιμή κατά το ΥΠΠΟΑ; Eίναι η συμμετοχή, εκτός συναγωνισμού, ταινίας μεσαίου μήκους «Ηλεκτρονικός Κύκνος» της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη και η συμμετοχή, εκτός συναγωνισμού επίσης, της ταινίας μεγάλου μήκους του Κώστα Γαβρά «Ενήλικοι στο δωμάτιο» που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη με την προβολή της οποίας, σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου, η χώρα μας θα κάνει αισθητή την παρουσία της στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Βενετίας (!)

Δείτε το Δελτίο Τύπου εδώ:

https://www.culture.gr/el/Information/SitePages/view.aspx?nID=2872

ΕΛ.ΓΑΛΑΝΗ

2019-07-28T11:58:00.001+03:00

ΣΧΟΛΙΟ- Η παραγωγή “Ηλέκτρα /Ορέστης” της Κομεντί Φρανσέζ, μία σύζευξη των δύο τραγωδιών του Ευριπίδη, ήταν μια νέα, κατ΄εξοχήν, προσέγγιση στο ανέβασμα του αρχαίου ελληνικού δράματος. Δεν χρειάστηκαν παραπάνω από τα πρώτα πέντε λεπτά της παράστασης για να αντιληφθεί κανείς το υψηλό επίπεδο των ηθοποιών, τον άρτιο επαγγελματισμό τους και την προσαρμογή τους στη σκηνή του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου όπου έπαιζαν για πρώτη φορά.

Ο σκηνοθέτης Ίο Βαν Χόβε, καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου Toneelgroep Amsterdam, συνένωσε τις δύο τραγωδίες του Ευριπίδη, αφαίρεσε σκηνές και ορισμένα χορικά (η παράσταση, για παράδειγμα, αρχίζει λίγο πριν από την αναγνώριση του Ορέστη) και δημιούργησε ένα σύγχρονο έργο με κύριο χαρακτηριστικό τις έντονες σκηνές βίας για την επίτευξη του στόχου των πρωταγωνιστών - την εκδίκηση.

Η Ηλέκτρα της Σιλιάν Μπραχίμ έδωσε, αμέσως, το δείγμα γραφής της που μας κράτησε σε εγρήγορση μέχρι το τέλος. Κι αν έχω δει Ηλέκτρες στην Επίδαυρο… τέτοια, όμως, ποτέ πριν. Νομίζω ότι η λεπτεπίλεπτη Γαλλίδα (Μαροκινής καταγωγής για όσους αναρωτιούνται για την προέλευση του επιθέτου), ανέδειξε όλη τη διάσταση της τραγικής αυτής ηρωίδας που τόσο έχει παιδεύσει, συχνά δε, έχει απορρίψει ερμηνευτικά, όσες πρωταγωνίστριες επιχείρησαν να την προσεγγίσουν στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Χωρίς τσιρίδες και κραυγές, χωρίς πόζα, ο λόγος της ηχεί στο αργολικό τοπίο βγαίνοντας από το κατακάθι της ψυχής που βασανίζεται χρόνια τώρα από τη δολοφονία του πατέρα της Αγαμέμνονα, ενώ το σώμα της πάλλεται, κυλιέται, αγκομαχεί καθώς αναζητά το δίκαιο - το φονικό που θα φέρει την κάθαρση.

Το δράμα της βασιλικής οικογένειας των Ατρειδών εκτυλίσσεται στο λασπωμένο δάπεδο του κοίλου, στον τόπο κατοικίας της Ηλέκτρας η οποια ζει εξόριστη από το παλάτι σε μιά καλύβα, παντρεμένη μ’ ένα φτωχό χωρικό κατόπιν εντολής της μητέρα της Κλυταιμνήστρας και του εραστή της Αίγιστου.

Εκεί θα συναντηθεί τον αδελφό της Ορέστη και τον φίλο του Πυλάδη, γόνοι πλουσίων οικογενειών και οι τρείς που έχουν μεν ζήσει μιά άνετη ζωή, μεταλλάσσονται, σταδιακά, για διαφορετικους λόγους ο καθένας, σε ριζοσπάστες, εκστρεμιστές. Η λάσπη, το αίμα, οι νεκροί πάνω στη σκηνή, ακόμα και η ασέλγεια σ΄ένα νεκρό σώμα, η οργή και το μίσος, κυριαρχούν και επικίνδυνα ισορροπούν μεταξύ θεάτρου και πραγματικότητας. Σε σημείο μάλιστα που κάνει τον θεατή να αναρωτιέται αν αυτό γράφτηκε τότε, ή αν αποτελεί καθρέφτη των σύγχρονων βιαιοτήτων.

Είναι η φτώχεια και η περιθωριοποίηση, η πλούσια, χωρίς αξίες και στόχους, ζωή που οδηγούν και τους τρείς στη διάπραξη των αλλεπάλληλων φόνων; Για τον σκηνοθέτη είναι όλα μαζί.

Λύση δεν είναι, πάντως, ο από μηχανής θεός, ο Απόλλων που τερματίζει το δράμα με την παραπομπή του μητροκτόνου στο δικαστήριο των θεών στην Αθήνα. Τουλάχιστον για μας, σήμερα, που παρακολουθήσαμε μια σύγχρονη προσέγγιση του δράματος των Ατρειδών. Η βία γεννά βία κι η αναζήτηση για την καταστολή της ανέκθεν υπήρξε θέμα συζητήσεων αλλά και θεατρικού θέματος.

Ωστόσο, ψάχνοντας βαθιά, όπως είδαμε, στο σκληρό κείμενο του Ευριπίδη, σε μια αναμέτρηση που μαρτυρεί το παίδεμα μαζί του, ο Ίβο βαν Χόβε δίνει αυτή την επικίνδυνη περιπέτεια της αναζήτηης, με ένταση και ζηλευτή ποιότητα, σε μια σκηνική πράξη βασισμένη στην έκδηλη θεατρική παιδεία όλων όσοι συνεργάστηκαν μαζί του: των ηθοποιών της Κομεντί Φρανσέζ, όλοι άρτια εκπαιδευμένοι στον Ρακίνα και τον Κορνήλιο, το σκηνογράφο, τους φωτιστές, τον χορογράφο. Όσο για τα κρουστά επι σκηνής με την προτότυπη μουσική και ηχητική σύλληψη, οι έπαινοι περιττεύουν. Χωρίς τη συμμετοχή τους η παράσταση θα έχανε το έτερον ήμισυ.

Είναι γεγονός ότι σπάνια, δυστυχώς, βλέπουμε τέτοιες παραστάσεις στο αργολικό θέατρο. Μακάρι να αποτελέσουν παράδειγμα για τους δικούς μας θιάσους, κρατικούς, επιχορηγούμενους και μη που ασχολούνται με το αρχαίο δράμα και τη σύγχρονη παρουσίασή του επί σκηνής. Ευχή, να ανοίξει το Φεστιβάλ Αθηνών –Επιδαύρου, ακόμα περισσότερο, τις πόρτες του στους δημιουργούς από τον διεθνή χώρο που με επαγγελματισμό και υψηλό επίπεδο σκύβουν και προσεγγίζουν το δύσκολο αυτό είδος - το αρχαίο ελληνικό δράμα.

ΕΛΕΝΗ ΓΑΛΑΝΗ

2019-07-26T10:21:00.000+03:00

Εναλλακτική Σκηνή-Πρόγραμμα 2019/20

Nέα έργα, πρώτες πανελλήνιες παρουσιάσεις, μουσικό θέατρο και όπερα για παιδιά και νέους, συμπαραγωγές με ομάδες μουσικού θέατρου, συμπράξεις με φορείς μουσικού θεάτρου του εξωτερικού, παραφράσεις κλασικών έργων, μιούζικαλ, φεστιβάλ, σύγχρονος χορός και συναυλίες, αποτελούν το πρόγραμμα της Εναλλαντικής Σκηνής που για την περίοδο 2019 20 συμπεριλαμβάνει πάνω από 150 παραστάσεις. Το νέο πρόγραμμα φέρει την υπογραφή του καλλιτεχνικού διευθυντή Αλέξανδρου Ευκλείδη στόχο έχει να εμβαθύνει στον τριετή προγραμματισμό και εμπλουτίζεται ακόμα περισσότερο με δημιουργίες νέων έργων μουσικού θεάτρου, συμπράξεις και συμπαραγωγές.

Στο διάστημα αυτής της καλλιτεχνικής περιόδου θα ανέβουν τρεις νέες όπερες από σημαντικούς Έλληνες δημιουργούς. Πρόκειται για τα έργα Λεπορέλλα ή Πίσω απ’ τον τοίχο του Γιώργου Κουρουπού, σε λιμπρέτο Ιουλίτας Ηλιοπούλου, O θάνατος του Άντονυ του Χαράλαμπου Γωγιού, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά και η βραβευμένη όπερα Χοντορκόφσκι του Περικλή Λιακάκη.

Η κεντρική παραγωγή μιούζικαλ φέρνει στην Εναλλακτική Σκηνή την Ωραία μου κυρία. Το «τέλειο μιούζικαλ», όπως έχει χαρακτηριστεί, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα με την ολοκληρωμένη μουσική μορφή του σε σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα και μουσική διεύθυνση Στάθη Σούλη. Τον Φεβρουάριο, ακολουθεί ένα ακόμη μιούζικαλ, το Into the woods του κορυφαίου Στήβεν Σόντχαϊμ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μπογδάνου και με τη Νάντια Κοντογεώργη στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Σε πανελλήνια πρώτη, θα παρουσιαστεί η σπουδαία όπερα-σκάνδαλο Powder her face (1995) του τρομερού παιδιού της βρετανικής μουσικής Τόμας Άντες, σε μουσική διεύθυνση Νίκου Βασιλείου και σκηνοθεσία Αλέξανδρου Ευκλείδη.

Μετά την περσινή επιτυχία Το αηδόνι το αυτοκράτορα της Λένας Πλάτωνος, που συνεχίζει το μαγικό ταξίδι του στην Κεντρική Σκηνή της ΕΛΣ, δύο νέες παραγωγές για παιδιά και νέους έρχονται να συναρπάσουν το κοινό: Η παράσταση Τέσσερις Εποχές, βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Αντόνιο Βιβάλντι, από το περίφημο Patari project, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της ταλαντούχας Σοφίας Πάσχου και η νέα όπερα Το ερωτευμένο σύννεφο της Σοφίας Καμαγιάννη, βασισμένη το ομώνυμο παραμύθι του Ναζίμ Χικμέτ, με τη συμμετοχή της χορωδίας Rosarte σε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Οι συμπαραγωγές ενισχύονται με τις παραστάσεις Europeana της Ραφίκας Σαουίς, σε συμπαραγωγή με τα Βραβεία Ίψεν, Αμίλητη της Δήμητρας Τρυπάνη, σε συμπαραγωγή με το Φεστιβάλ Παξών, Ο θάνατος του Άντονυ του Χαράλαμπου Γωγιού, συμπαραγωγή με την ομάδα μουσικού θέατρου Οι όπερες των ζητιάνων.

Τρεις σημαντικές συμπράξεις και συμπαραγωγές ενισχύουν την ολοένα αυξανόμενη εξωστρέφεια της Εναλλακτικής Σκηνής. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα θα παρουσιαστεί η όπερα Χοντορκόφσκι του Περικλή Λιακάκη, σε συνεργασία με το Sirene Operntheatern της Βιέννης. Η θεατρική διασκευή της αριστουργηματικής ταινίας Europa του Λαρς φον Τρίερ έρχεται στην Εναλλακτική Σκηνή, σε συμπαραγωγή με το Ελληνογερμανικό θέατρο της Κολωνίας και σκηνοθεσία του ιδρυτή του θεάτρου Κώστα Παπακωστόπουλου, με αποκλειστική δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος. Σε διεθνή συμπαραγωγή με το διακεκριμένο σύνολο σύγχρονης μουσικής Ictus από το Βέλγιο, ο Χρήστος Πασσαλής και η Αγγελική Παπούλια μαζί με μια διεθνής ομάδα καλλιτεχνιών παρουσιάζουν το νέο έργο ΗΠΑΡ του Ευθύμη Φιλίππου.

Ο άξονας όπερες σε παράφραση φέρνει στην Εναλλακτική Σκηνή μια ριζοσπαστική εκδοχή του Ορφέα του Κλαούντιο Μοντεβέρντι από το εννοιολογικό ντουέτο ΦΥΤΑ και μια εκδοχή του έργου Europeras 1 & 2 του πρωτοπόρου συνθέτη Τζων Κέιτζ, σε σκηνοθεσία Ζωής Χατζηαντωνίου, στο πλαίσιο της επετείου των 80 χρόνων λειτουργίας της ΕΛΣ.

Ο Κωνσταντίνος Βήτα, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ελληνικής ηλεκτρονικής μουσικής, παρουσιάζει το νέο του έργο Ο κόσμος είναι ένας, πάνω σε ποίηση του Γιάννη Ρίτσου, ως μια ζωντανή εγκατάσταση με βίντεο του Νίκου Πατρελάκη. Ο Κύκλος Μάνος Χατζιδάκις συνεχίζεται με δύο προγράμματα για φωνή και πιάνο με σολίστ τους Διονύση Σούρμπη, Δήμητρα Σελεμίδου και Πάρι Κιμιωνή. Η μουσική του Ιάννη Ξενάκη επιστρέφει στην Εναλλακτική Σκηνή σε ένα αφιέρωμα με ερμηνευτές τους Αλέξανδρο Γιοβάνο και Ερμή Θεοδωράκη.

Το Μπαλέτο της ΕΛΣ στην πρώτη του παραγωγή για την Εναλλακτική Σκηνή παρουσιάζει το Human behaviour, ένα τρίπτυχο σύγχρονου χορού σε χορογραφίες των Γιάννη Μανταφούνη, Ερμίρα Γκόρο και Γκεντιάν Ντόντα και μουσική Γιώργου Κουμεντάκη και Δήμητρας Τρυπάνη.

Τα φεστιβάλ υπόσχονται περισσότερες συναυλιακές εμπειρίες: το Φεστιβάλ Πιάνου 2019, υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια του Χαράλαμπου Αγγελόπουλου, επιστρέφει με θέμα Ρομαντισμός και οι Ημέρες Λατρευτικής Μουσικής για τέταρτη χρονιά με θέμα Θρήνος.

Τέλος, το πρόγραμμα Co-OPERAtive των Εκπαιδευτικών & Κοινωνικών Δράσεων της ΕΛΣ, το οποίο τιμήθηκε με το Εκπαιδευτικό Βραβείο του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Fedora 2019, θα ολοκληρωθεί με την τελική παρουσίαση μιας μοναδικής παράστασης στην Εναλλακτική Σκηνή.

Τα φεστιβάλ της Εναλλακτικής Σκηνής ΕΛΣ χρηματοδοτούνται από το επιχειρησιακό πρόγραμμα του ΕΣΠΑ 2014-2020 «Αττική».

2019-07-22T13:21:00.000+03:00

Arshile Gorky 1904-1948

της Ελένης Γαλάνη

ΒΕΝΕΤΙΑ - Τα διαφημιστικά πανώ για την έκθεση του “Aρσίλ Γκόρκι 1904 -1948“ στο Κα Πεσάρο (Ca Pesaro Internation Gallery of Modern Art) της Βενετίας υποδέχονται τον επισκέπτη από το αεροδρόμιο, στην πορεία του για το βαπορέτο που θα τον μεταφέρει στην πόλη. Πρόκειται πραγματικά για μία μεγάλη έκθεση (επιμέλεια Γκαμπριέλα Μπέλλι και Έντιθ Ντιβένεϊ, σε συνεργασία με το Ίδρυμα Αρσίλ Γκόρκι), η οποία πλαισιώνει, μαζί με πολλές άλλες, εξίσου σημαντικές, το διεθνές προφίλ της κοσμοπολίτισας Βενετίας αυτούς τους μήνες που διαρκεί η Μπιενάλλε Τέχνης 2019.

Στις αίθουσες περιοδικών εκθέσεων του επιβλητικού Κα Πεσάρο με το υπέροχο καφέ στο ισόγειο, με θέα το Μεγάλο Κανάλι, παρουσιάζονται τα 80 εμβληματικά έργα του που ήρθαν στη Βενετία από διάφορα σημεία του κόσμου. Διεθνείς οργανισμοί, μουσεία, πινακοθήκες και ιδιωτικές συλλογές είναι ανάμεσα στους δανειστές: Tate του Λονδίνου, την Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσινγκτον, το Μουσείο Αμερικανικής Τέχνης Whitney της Νέας Υόρκης, η Albright-Knox Art Γκαλερί (Μπάφαλο), το Κέντρο Πομπιντού του Παρισιού, το Ισραηλινό Μουσείο της Ιερουσαλήμ.

Ο καλλιτέχνης που γεννήθηκε στην Αρμενία έφθασε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ το 1920 ως πρόσφυγας για να γλυτώσει από τις διώξεις και τις εκτοπίσεις των Νεοτούρκων ενάντια στους αρμενικούς πληθυσμούς που ζούσαν στην τότε οθωμανική αυτοκρατορία. Άλλαξε το όνομά του σε Aρσίλ Γκόρκι παραπέμποντας κατά κάποιο τρόπο στο γνωστό Ρώσο συγγραφέα Μάξιμ Γκόρκι με τον οποίο διδέδιδε ότι ήταν συγγενής. Στις ΗΠΑ συνάντησε τον πατέρα του που είχε ήδη μεταναστεύσει πριν από χρόνια. Έτσι μπόρεσε να σπουδάσει τους σύγχρονους Ευρωπαίους δασκάλους πρώτα στη Βοστώνη και, μετά το 1924, στη Νέα Υόρκη, ενώ, παράλληλα, έκανε μαθήματα τέχνης.

Ο Αρσίλ Γκόρκι υπήρξε, μαζί με τους Ρόθκο, Πόλλακ και ντε Κούνιγκ ένας από τους δυναμικούς Αμερικανούς ζωγράφους του 20ού αιώνα που συνέβαλαν στη δημιουργία του αμερικανικού αφηρημένου εξπρεσσιονισμού.

Η πρώιμη εποχή του, όπως παρουσιάζεται στην έκθεση, δείχνει την εμφανή εξάρτησή του από τον Σεζάν, τον Πικάσο και άλλους. Ωστόσο, τα πορτραίτα που ζωγραφίζει στις δεκαετίες του 1920 και του 1930, ειδικά οι δύο εκδόσεις του καλλιτέχνη και της μητέρας του, μαρτυρούν τις δυνατότητες του Γκόρκι να ξεπεράσει τις τάσεις της εποχής του και να εκφράσει τις προσωπικές του εμπειρίες και τις σπουδές του μ΄έναν ιδιαίτερα ατομικό ρεαλισμό.

Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1940 ο Γκόρκι συνάντησε στις ΗΠΑ τους σουρεαλιστές εξόριστους από την εμπόλεμη Ευρώπη. Διδάχτηκε από τις ιδέες τους για την ελεύθερη ροή, την αυτόματη ζωγραφική και, γρήγορα, ανέπτυξε το στυλ με το οποίο έγινε διάσημος. Έργα όπως το Waterfall 1943 είναι υποβλητικά, στρωμένα και διαφανή, με νωπή λαμπερή ποιότητα.

Στην έκθεση παρατηρούμε πόσο έντονα η εικονική ενέργεια και η φαντασία του Γκόρκι συνδυάζονται με μια ανανεωμένη συνάντηση με τη φύση. Τα τοπία, για παράδειγμα, της Βιρτζίνια και του Κοννέκτικατ, που φιλοτέχνησε τα καλοκαίρια του 1942-45 αποτυπώνουν μια αίσθηση απόλαυσης καθώς και τη διάθεση και τις μνήμες που μπορεί να προκαλέσουν τα ίδια τα θέματα. Η επιλογή αυτών των αριστουργημάτων της ωριμότητας του καλλιτέχνη, υπό το φάσμα των σουρεαλιστικών, αφηρημένων, εικονιστικών στοιχείων, αποκαλύπτει τον δημιουργό στο απόγειό του. Ενδεικτικό είναι ότι η τελειότητα αυτών των έργων αναγνωρίστηκε από τον σουρρεαλιστή ποιητή Αντρέ Μπρετόν ο οποίος, στον κατάλογο της έκθεσης του Γκόρκι το 1945, επισήμανε την πολυπλοκότητα και τη δεξιότητα, με την οποία ο Γκόρκυ επέπνιξε τον φυσικό κόσμο, ενώνοντας τον, ταυτόχρονα, με ένα πλήθος προσωπικών αναμνήσεων και διαφορετικών επιρροών.

Η πορεία του του Αρσίλ Γκόρκι στο εικαστικό στερέωμα των ΗΠΑ υπήρξε θεαματική μεν, σύντομη δε. Ακριβώς όπως πρωτοεμφανίστηκε, ως κορυφαία μορφή στον αφηρημένο εξπρεσιονισμό, η καριέρα του σταμάτησε οριστικά το 1948 όταν μια σειρά από προσωπικές τραγωδίες και ζητήματα υγείας τον οδήγησαν στην αυτοκτονία το 1948.

2019-07-19T10:54:00.001+03:00

Πρεμιέρες, νέες παραγωγές μπαλέτου, επαναλήψεις πετυχημένων παραστάσεων αλλά και συναυλίες συνθέτουν το πρόγραμμα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής για την περίοδο φθινόπωρο 2019 – καλοκαίρι 2020….

Τέσσερις πρώτες παγκόσμιες πρεμιέρες (Πάπισσα Ιωάννα, Μέσα Χώρα, Χορός με τη σκιά μου, Γιώργος Λάνθιμος – The Artist on the Composer), μια πρώτη πανελλήνια πρεμιέρα (Οι επτά θάνατοι της Μαρίας Κάλλας), επτά νέες παραγωγές όπερας (Η υπνοβάτις, Ντον Κάρλο, Βότσεκ, Πάπισσα Ιωάννα, Μέσα Χώρα, Βέρθερος, Ριγολέττος), δύο νέες παραγωγές μπαλέτου (Χορός με τη σκιά μου, Δον Κιχώτης), τρεις αναβιώσεις παραγωγών (Η λίμνη των κύκνων, Η νυχτερίδα, Το αηδόνι του αυτοκράτορα), αλλά και συναυλίες (Αφιέρωμα στον Κώστα Πασχάλη, Τρία κοντσέρτα για πιάνο και ορχήστρα, Η εποχή της Μελισσάνθης), περφόρμανς (Οι επτά θάνατοι της Μαρίας Κάλλας), προβολές συνοδεία ζωντανής μουσικής (Οι Απάχηδες των Αθηνών, The Artist on the Composer) συνθέτουν το πρόγραμμα που θα παρουσιαστεί στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος και στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού από το φθινόπωρο του 2019 έως και το καλοκαίρι του 2020.

Στο νέο πρόγραμμα, συμμετέχουν καλλιτέχνες από τον διεθνή χώρο, όπως, μεταξύ άλλων, οι Γιώργος Λάνθιμος, Ολιβιέ Πυ, Ανίτα Ρατσβελισβίλι, Μαρίνα Αμπράμοβιτς, Γκρέιαμ Βικ, Δημήτρης Καραντζάς, Νίκος Καραθάνος, Κατερίνα Ευαγγελάτου, Μάρκο Αρτούρο Μαρέλλι, Μπενουά Ζακό κ.ά.

περισσότερα:

https://www.nationalopera.gr/nea-anakoinoseis/item/2712-anakoinothike-to-programma-2019-20-tis-ethnikis-lyrikis-skinis