tag:blogger.com,1999:blog-89408974397019657012024-10-04T19:48:05.774-07:00Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.comBlogger276125tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-90959478194501055162016-05-30T09:49:00.000-07:002016-05-30T09:50:20.061-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> https://www.google.gr/maps/place/%CE%A3%CE%AC%CE%BF+%CE%A4%CE%BF%CE%BC%CE%AD+%CE%BA%CE%B1%CE%B9+%CE%A0%CF%81%CE%B9%CE%BD%CF%83%CE%AF%CF%80%CE%B5/@0.2856648,6.6253084,3a,75y,30h,90t/data=!3m8!1e1!3m6!1s-bpTVZKQ0Ba8%2FVxy3z-UCO1I%2FAAAAAAAALDA%2FiKmKUCjt5YQDSADCDa2m-owSmQmust2owCLIB!2e4!3e11!6s%2F%2Flh3.googleusercontent.com%2F-bpTVZKQ0Ba8%2FVxy3z-UCO1I%2FAAAAAAAALDA%2FiKmKUCjt5YQDSADCDa2m-owSmQmust2owCLIB%2Fw203-h101-n-k-no%2F!7i8192!8i4096!4m5!3m4!1s0x1070ecf90b9ad889:0x6251230c557630ea!8m2!3d0.18636!4d6.613081!6m1!1e1<br /> <br /> <span data-ft="{&quot;tn&quot;:&quot;K&quot;}"><span class="UFICommentBody">αφού πατήσουμε το σύνδεσμο και πάμε στην φωτό η οποία είναι 360 μοιρών , ανεβάζουμε το ποντίκι στον ουρανό και βλέπουμε μια πυραμίδα δίπλα στον ήλιο καθώς και ένα αντικείμενο μαύρου χρώματος κάτω από την ήλιο και μέσα στην ατμόσφαιρα και όχι δεν είναι adobe αλλά η επίσημη σελίδα του κρατιδίου αυτού .!!!!!!</span></span></div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-16979100423083404812014-07-13T01:57:00.002-07:002014-07-13T01:57:36.756-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Μετά από δεκαετίες (το 1995) παρουσιάσθηκε ένας υποτιθέμενος εγγονός του Ναυάρχου<br />Μπυρντ με έτοιμα προς πώληση τα «Πραγματικά Ημερολόγια του Ναυάρχου» αντί αδράς<br />τιμής και λέγοντας του κόσμου τις ανακρίβειες και προσπαθώντας μάλλον εσκεμμένα να<br />δυσφημίσει το όλο θέμα. Παραδέχθηκε άλλωστε ότι υπήρξε πρώην αξιωματικός των<br />μυστικών υπηρεσιών του στρατού...<br />Και ο Ρόντνεϋ Κλαφ δεν είναι σίγουρος αν ο ναύαρχος Μπυρντ πέταξε πράγματι το 1947<br />πέρα από το Βόρειο Πόλο:<br /> Έκανε ο Μπυρντ τη πτήση του 1947 από το Ακρωτήριο Μπάροου της Αλάσκας ή από κάποιο<br />άλλο σημείο της Αρκτικής; 0εν ξέρω. Οι Τάιμς της Νέας Υόρκης το Φεβρουάριο του 1947, όταν<br />ο Τζιανίνι είπε ότι ο Μπυρντ έκανε τη πτήση του στον Αρκτικό ?κεανό, αναφέρουν ότι ο<br />Μπυρντ ήταν τότε στην Ανταρκτική.<br />Πράγματι οι Τάιμς της Νέας Υόρκης είχαν στις 18 Φεβρουαρίου 1947 ένα άρθρο στη πρώτη<br />σελίδα τους με τίτλο: Ο Μπυρντ Ταξιδεύει Πάλι Πάνω από το Νότιο Πόλο, όπου αναφέρονταν<br />τα εξής:<br />16 Φεβρουαρίου, Βάση της Little America. Ο ναύαρχος Ρίτσαρντ Έβελυν Μπυρντ, ο μοναδικός<br />άνθρωπος που πέταξε πάνω και από τους δύο πόλους, πέταξε πάλι σήμερα πάνω από το Νότιο<br />Πόλο και πέρα από αυτόν...αυτός πέταξε ψηλά κατά μήκος του 180ου μεσημβρινού διά μέσου<br />του Πόλου και ογδόντα έξη μίλια μέσα στην αχανή, μέχρι τώρα μη παρατηρημένη περιοχή, πέρα<br />από το πόλο...Αφού άφησε το πόλο ο Ναύαρχος Μπυρντ έστριψε το αεροπλάνο προς τα δεξιά<br />για να εξερευνήσει τη περιοχή που είχε περιγράψει σαν «τη πιο απρόσιτη περιοχή στο πρόσωπο<br />της γης».<br />Όταν ρωτήθηκε γι αυτή τη φανερή αντίφαση, ο Τζιανίνι απάντησε ότι άλλες εφημερίδες της<br />Νέας Υόρκης ανέφεραν ένα πρόσθετο ταξίδι που έκανε ο Μπυρντ προς το Βόρειο Πόλο<br />εκείνο τον ίδιο μήνα. Και ο Ρόντνεϋ Κλαφ παρατηρεί:<br />Συνεπώς υπάρχει ένα μεγάλο ερωτηματικό ως προς το αν και πότε έκανε ο Μπυρντ αυτές τις<br />πτήσεις του μέσα στη Κούφια γη. Και όμως υπάρχουν τεράστιες ενδείξεις ότι υπάρχει μια<br />Συνωμοσία, ότι αυτή είναι υπό τον έλεγχο της κυβέρνησής μας, ότι τα UFO και ο τόπος<br />προέλευσής τους θεωρείται από αυτούς σαν ένα Παγκόσμιο Άκρως Απόρρητο Μυστικό και ότι<br />τα απομνημονεύματα του Μπυρντ κρατιούνται κλειδωμένα.<br />Η Συνωμοσία έχει πείσει πολλούς να πιστεύσουν ότι ο βόρειος πόλος έχει διασχισθεί χιλιάδες<br />φορές από την Πολεμική Αεροπορία και υποθαλάσσια από τα ατομικά υποβρύχια. Υπάρχουν<br />όμως ενδείξεις για τα πολικά ανοίγματα από δορυφορικές φωτογραφίες!...<br />Ο ερευνητής της Κούφιας Γης Ντένις Κρένσω έχει αναλύσει επισταμένως το μυστικό<br />ημερολόγιο του ναυάρχου Μπυρντ και είναι πεπεισμένος ότι είναι κατασκευασμένο. &nbsp;&nbsp;&nbsp; στόσο<br />ο Κλαφ αναφέρει ότι το υποτιθέμενο αυτό πλαστό ημερολόγιο είναι πολύ παρόμοιο με την<br />ιστορία που είπε στο φίλο του Τζων Γκάγκνη η φίλη του Ναυάρχου Μπυρντ από την Αλάσκα<br />Σύλβια Ντάρβελ, η οποία ισχυρίσθηκε ότι ήταν προσωπική του φίλη. Αυτή είπε στον Γκάγκνη<br />πολλά χρόνια πριν παρουσιασθεί στη σκηνή αυτό το ημερολόγιο ότι ο ναύαρχος της είχε<br />εμπιστευθεί μετά τη πτήση του το Φεβρουάριο του 1947 ότι αφού διέσχισε τον Αρκτικό πάγο<br />έφτασε σε μια ήπειρο καλυμμένη με μια πλούσια βλάστηση. Το αεροπλάνο του πλευρίσθηκε<br />από ένα ιπτάμενο δίσκο, ο οποίος πήρε τον έλεγχό του και τον προσγείωσε απαλά κοντά σε<br />μια πόλη της εσωτερικής γης. Αυτός περιέγραψε το «μεγάλο ανάστημα» των κατοίκων της<br />εσωτερικής γης, μονοτρένα με τα οποία ταξιδεύουν ανάμεσα στις πόλεις τους και αεροσκάφη<br />που είναι γνωστά σαν ιπτάμενοι δίσκοι. Τον οδήγησαν στη πόλη τους για μια συνέντευξη με<br />έναν αξιωματούχο της κυβέρνησης της εσωτερικής γης και του έγινε μια προειδοποίηση προς<br />τη κυβέρνηση των ΗΠΑ να σταματήσει αμέσως τη χρήση των ατομικών όπλων.<br />Ο ίδιος φίλος του Ρέιμοντ Κλαφ, τον οποίο ο Κλαφ το γνώρισε στην Αλάσκα, γνώριζε έναν<br />επίσκοπο που ήταν κάποτε στρατιωτικός ιερέας στη Πολεμική Αεροπορία. Ο επίσκοπος του<br />είχε αναφέρει ότι είχε έλθει κάποτε σε αυτόν ένας νεαρός πιλότος πολύ ταραγμένος. Του είπε<br />πως πετούσε με το τζετ του στη περιοχή του πόλου, όταν παρατήρησε μπροστά του ξηρά.<br /> Πέταξε προς τα κάτω για να δει καλύτερα και είδε ότι αυτή καλυπτόταν από πλούσια<br />βλάστηση. Έκπληκτος για την ανακάλυψή του κάλεσε αμέσως τη βάση του, η οποία το<br />διέταξε όμως να φύγει γρήγορα από την περιοχή.<br />Σύμφωνα με ένα γράμμα προς τον εκδότη του περιοδικού Hollow Hassle τον Οκτώβριο του<br />1983 από την Rose Marie Gilbert από τη Λεϊκσάιντ της Καλιφόρνια, ο ναύαρχος Μπυρντ<br />έγραψε στη πραγματικότητα ένα βιβλίο για την ανακάλυψη απ’ αυτόν της χώρας πέρα από<br />τους πόλους:<br />Πέρασα μέρες και βδομάδες προσπαθώντας τα εντοπίσω την ανιψιά του. Τη συνάντησα στο<br />δρόμο σε ένα πάρτι στο Τούπεργουερ πριν από 8 χρόνια. Μας είπε για το θείο της και πώς<br />αυτός είχε υποφέρει γιατί δεν μπορούσε να μιλήσει, αλλά έγραψε ένα βιβλίο και το εξέδωσε στα<br />βιβλιοπωλεία και η κυβέρνηση τα δήμευσε όλα. Υπάρχουν όμως ακόμα πέντε αντίγραφα και<br />αυτή έχει το ένα. Αν την είχα συναντήσει νωρίτερα θα μπορούσαν να το είχα διαβάσει, ή<br />αντιγράψει στα σίγουρα. Αλλά εκείνο το καιρό αυτό δε σήμαινε και πολλά πράγματα για μένα...</div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-26809532270999217172014-07-13T01:56:00.001-07:002014-07-13T01:56:16.630-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Ο ναύαρχος Μπυρντ είναι για τους περισσότερους Αμερικανούς ένας ήρωας και ο<br />μεγαλύτερος ίσως εξερευνητής του κόσμου. Για μερικούς άλλους όμως είναι ένα πολύ<br />αμφιλεγόμενο άτομο. Υπάρχουν συνάδελφοί του που έχουν αμφισβητήσει τις επιτεύξεις του<br />και τον έχουν ονομάσει ακόμα και ψεύτη! Μερικοί λένε ότι δε βρήκε τίποτα στις<br />εξερευνήσεις του και στους δυο πόλους που να έχει σχέση με την ύπαρξη των πολικών<br />ανοιγμάτων, ενώ άλλοι αναφέρουν το περίφημο μυστικό του ημερολόγιο. Οι οπαδοί της<br />θεωρίας της Κούφιας Γης τον εκτιμούν γι’ αυτό το ημερολόγιο που βρίσκεται τελικά στα<br />χέρια τους, το οποίο οι περισσότεροι θεωρούν βέβαια αυθεντικό και πιστεύουν ότι ο Μπυρντ<br />ήταν αναγκασμένος να σιωπήσει από το φόβο της ζωής του. Τελικά ποια είναι η αλήθεια για<br />το ναύαρχο Μπυρντ; υστυχώς ούτε κι’ εμείς μπορούμε να απαντήσουμε με σιγουριά. Οι<br />πληροφορίες που διαθέτουμε είναι αρκετά αντιφατικές.<br />Το ίδιο αβέβαιος για τον Μπυρντ παρουσιάζεται και ο Τζαν Λάμπρεχτ. Αυτός αναφέρει ένα<br />πολικό εξερευνητή που λέει ότι ο Μπυρντ εψεύδετο όταν ισχυρίσθηκε ότι είχε πετάξει πάνω<br />από το Βόρειο Πόλο. Ακόμα ένας από τους εξέχοντες πολικούς αεροπόρους, ο οποίος ήξερε<br />πολύ καλά τον Μπυρντ, ισχυρίζεται και αυτός ότι ο Μπυρντ έλεγε ψέματα! Ο Μπυρντ έχει<br />ισχυρισθεί επίσης ότι έχει πετάξει και πάνω ακριβώς από τη περιοχή που τοποθετούν οι<br />σύγχρονοι ερευνητές την ύπαρξη του πολικού ανοίγματος στο βόρειο πόλο, αλλά δεν ανέφερε<br />δημόσια ποτέ τίποτα. «Μήπως έλεγε και τότε ψέματα;», αναρωτιέται ο Λάμπρεχτ.<br /> Ο Φ. Αμαντέο Τζανίνι δημοσίευσε το 1959 το βιβλίο του Κόσμοι Πέρα Από Τους Πόλους<br />στο οποίο ανέφερε για τη πτήση του 1947 του ναυάρχου Μπυρντ:<br />Αυτή η πολική εξερευνητική δύναμη του Ναυτικού των ΗΠΑ ετοιμαζόταν να ξεκινήσει μια από<br />τις πιο σημαντικές περιπέτειες στη παγκόσμια ιστορία. Κάτω από την διοίκηση του ναυάρχου<br />Ρίτσαρντ Έβελυν Μπυρντ επρόκειτο να διεισδύσουν μέσα στη χώρα που εκτείνετο πέρα από το<br />βόρειο πόλο, το υποτιθέμενο άκρο της γης...Καθώς πλησίαζε η ώρα για το αεροπορικό ταξίδι<br />στη χώρα πέρα από το πόλο, ο ναύαρχος Μπυρντ μετέδωσε από την Αρκτική βάση μια<br />ραδιοφωνική αναγγελία για το σκοπό της πτήσης του. Αυτή όμως ήταν τόσο εκπληκτική, που η<br />σημασία της χάθηκε μέσα στα εκατομμύρια ανθρώπων που την διάβασαν άπληστα στις<br />επικεφαλίδες του τύπου σε όλο το κόσμο...Οι λέξεις του μηνύματος ήσαν βαρυσήμαντες: «Θα<br />ήθελα να δω εκείνη τη χώρα πέρα από το Πόλο...Αυτή η περιοχή πέρα από το Πόλο είναι το<br />κέντρο του μεγάλου αγνώστου!».<br />Για να επιβεβαιώσει κάποιος τη σημασία της αναγγελίας του ναυάρχου Μπυρντ, θα πρέπει να<br />εξετάσει την υδρόγειο σφαίρα...Προσπαθήστε να βρείτε οποιαδήποτε περιοχή ξηράς, θάλασσας<br />ή πάγου που να καταπατεί τα δικαιώματα του Βορείου Πόλου και η οποία να μην είναι<br />γνωστή...Είναι μήπως το Σπίτζμπεργκεν ή η Σιβηρία άγνωστη; Είναι η Αλάσκα ή το Καναδικό<br />Αρχιπέλαγος άγνωστο; Και εκτείνονται οι περιοχές οποιασδήποτε τέτοιας χώρας πέρα από το<br />βόρειο πόλο;... Γι’ αυτό το λόγο η χώρα που αναφέρθηκε από το ναύαρχο Μπυρντ πρέπει να<br />βρίσκεται κατευθείαν βόρεια από το Βόρειο Πόλο...<br />Στη συνέχεια...<br />...ο ναύαρχος και το πλήρωμα του αεροπλάνου του πραγματοποίησαν μια φυσική πτήση<br />διαρκείας επτά ωρών σε μια βόρεια κατεύθυνση πέρα από το Βόρειο Πόλο. Κάθε χιλιόμετρο<br />και κάθε λεπτό αυτού του ταξιδιού ήταν πάνω από πάγο, θάλασσα ή ξηρά που δεν είχε δει<br />κανένας εξερευνητής...Καθώς προχώρησαν πέρα από το σημείο του πόλου, παρατήρησαν<br />αμέσως κάτω από το αεροπλάνο ξηρά χωρίς πάγο και λίμνες και βουνά όπου ή βλάστηση ήταν<br />άφθονη. Επιπλέον η σύντομη αφήγηση μιας εφημερίδας για την πτήση υποστήριζε ότι ένα μέλος<br />του πληρώματος του ναυάρχου είχε παρατηρήσει ένα θηριώδες πρασινωπό ζώο να κινείται<br />μέσα από τους θάμνους αυτής της χώρας πέρα από το Πόλο.<br />Το μέγεθος αυτής της μνημειακής πτήσης...δεν δόθηκε ποτέ για λαϊκή κατανάλωση. Οι<br />αντιπρόσωποι των εφημερίδων στερήθηκαν τη γνώση της, εκτός κατά τη διάρκεια της σύντομης<br />περιόδου της πραγματικής πτήσης, όπου οι ραδιοφωνικές αναγγελίες τους κράτησαν<br />ενημερωμένους. Και μέχρι εκεί που εκτείνεται η προσωπική γνώση ο ναύαρχος, αντίθετα από<br />τους προηγούμενους (αρκτικούς εξερευνητές) δεν μπόρεσε να αφηγηθεί σε ένα βιβλίο τη πιο<br />σημαντική πτήση και ανακάλυψη...Αμέσως μετά το άκουσμα της αφήγησης της πτήσης από την<br />Ουάσιγκτον, η Υπηρεσία Πληροφοριών του Ναυτικού των ΗΠΑ διεξήγαγε μια ευρεία ανάκριση<br />του συγγραφέα (του Τζιανίνι) για μια εργασία του όπου είχε περιγράψει αυτή την άγνωστη χώρα<br />και το λόγο της ύπαρξής της είκοσι χρόνια πριν την ανακάλυψή της (Κόσμοι Πέρα Από Τους<br />Πόλους, σελ. 148-150)<br />Γενικά οι εξερευνήσεις του ναυάρχου Μπυρντ έχουν καλυφθεί με μυστήριο. Στη διάρκεια της<br />αποστολής στις αρχές του 1956 στην Ανταρκτική, τα δελτία ειδήσεων ανέφεραν: «Στις 13<br />Ιανουαρίου μέλη της αποστολής των ΗΠΑ πραγματοποίησαν μια πτήση 4320 χιλιομέτρων<br />από τη βάση του ΜακΜούρντο, η οποία είναι 640 χιλιόμετρα δυτικά του νοτίου πόλου και<br /> εισχώρησαν σε μια έκταση ξηράς 3680 χιλιομέτρων πέρα από το Νότιο Πόλο". Η ίδια<br />πληροφορία επιβεβαιώθηκε από το τύπο στις 5 Φεβρουαρίου.<br />Πριν την αναχώρησή του από το Σαν Φρατζίσκο ο Μπυρντ είχε κάνει τη μνημειώδη<br />ραδιοφωνική αναγγελία του: «Αυτή είναι η πιο σημαντική αποστολή στην ιστορία του<br />κόσμου». Και επιστρέφοντας από τη χώρα πέρα από το Νότιο Πόλο δήλωσε: «Η παρούσα<br />αποστολή άνοιξε μια απέραντη νέα χώρα». (Φ. Τζανίνι, «Κόσμοι Πέρα από τους Πόλους). Ο<br />Τζανίνι σχολιάζοντας στο ίδιο βιβλίο τη σύνοδο του ιεθνούς Γεωφυσικού Έτους στην<br />Ανταρκτική το 1957, ένα χρόνο μετά τη πτήση του ναυάρχου Μπυρντ, παρατηρεί:<br />Οι ΗΠΑ και περισσότερα από τριάντα άλλα έθνη ετοίμασαν πρωτοφανείς πολικές αποστολές<br />για το έτος 1957-58 για να εισχωρήσουν στη χώρα που αποδείχθηκε τώρα ότι υπάρχει πέρα και<br />από τα δύο πολικά σημεία. Η αρχική αποκάλυψή μου της τότε άγνωστης χώρας πέρα από τους<br />πόλους, το 1926-28, είχε σχολιασθεί από το τύπο σαν «πιο τολμηρή απ’ οτιδήποτε είχε<br />φαντασθεί ο Ιούλιος Βερν μέχρι τώρα».<br />Λέγεται ακόμα ότι αμέσως μετά τη πτήση του πάνω από το βόρειο πόλο ο Μπυρντ είχε<br />δηλώσει σε μια ραδιοφωνική εκπομπή ότι είχε δει μια πράσινη χώρα με ωραία δάση και<br />όμορφα γαλάζια και νερά καθώς και ένα γιγάντιο ζώο σα μαμούθ ανάμεσα στα δένδρα.<br />Τελικά αναγκάσθηκαν να επιστρέψουν γιατί τους τελείωναν τα καύσιμα. Στην αντίστοιχη<br />πτήση του στην Ανταρκτική πήρε περισσότερα καύσιμα και πήγε ακόμα μακρύτερα νότια του<br />Νοτίου Πόλου και υποτίθεται πως σε μια δεύτερη ραδιοφωνική εκπομπή επιβεβαίωσε ότι<br />πέταξε πάνω από γαλάζια νερά και όμορφες δασώδεις περιοχές και πράσινους λόφους.<br />Πολλοί άνθρωποι θυμούνται ακόμα τις συναρπαστικές αναγγελίες του τύπου που<br />ακολούθησαν τις αποστολές του Μπυρντ. ιακηρυγμένος σαν ο μεγαλύτερος εξερευνητής<br />του κόσμου, η αναφορά του για μια νέα χώρα είχε δημιουργήσει μεγάλο ενδιαφέρον.<br />Γρήγορα όμως αυτές οι αναγγελίες διεκόπησαν. Οι ραδιοσχολιαστές δε μιλούσαν πια για την<br />ανακάλυψή του, υποτίθεται κατόπιν «άνωθεν» εντολής.<br />Υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ αποσιώπησε σκόπιμα την<br />ιστορία του ναυάρχου Μπυρντ που άκουσε απ’ αυτόν και καθησύχασε συγχρόνως το θόρυβο<br />από τις δυο διεθνείς ραδιοφωνικές εκπομπές του, στις οποίες αυτός μίλησε περιεκτικά για τις<br />εμπειρίες του. Ο Ρόντνεϋ Κλαφ πιστεύει ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ και όλες οι κυβερνήσεις<br />του κόσμου κρατούν αυτή την ανακάλυψη σαν το «Παγκόσμιο Άκρως Απόρρητο Μυστικό».<br />Ο Ρέι Πάλμερ, εκδότης των περιοδικών Search και Flying Saucers, επιβεβαίωσε φυσικά την<br />υποτιθέμενη ανακάλυψη από τον Μπυρντ της Κούφιας Γης. Όπως έγραψε στο περιοδικό του,<br />πέντε περίπου χιλιόμετρα μακριά από τη πόλη Άμχερστ του Γουίνσκονσιν όπου ζούσε, έμενε<br />ο φίλος του Λόυντ Γκρένλη, ασυρματιστής στην αποστολή του ναυάρχου Μπυρντ στο Νότιο<br />Πόλο το 1926 και σε αμφότερους τους πόλους το 1929. Αυτός αρνήθηκε σθεναρά ότι είχε<br />κάνει πτήσεις και στους δυο πόλους το 1929. Όμως ο Πάλμερ συνέχισε:<br />Εκείνο το χρόνο προβαλλόταν ένα ντοκιμαντέρ με ειδήσεις στους Αμερικανικούς<br />κινηματογράφους που περιέγραφε και τις δυο πτήσεις και έδειχνε επίσης φωτογραφίες της<br />«χώρας πέρα από το βόρειο πόλο» με τα βουνά της, τα δένδρα της και ένα μεγάλο ζώο<br />αναγνωρισμένο σα μαμούθ.<br />Σήμερα αυτό το ντοκιμαντέρ προφανώς δεν υπάρχει, παρόλο που εκατοντάδες αναγνώστες μου<br />το θυμούνται, όπως κι εγώ. Έτσι γνωρίζω, επειδή είδα προσωπικά αυτό το ντοκιμαντέρ, καθώς<br /> επίσης από τον ασυρματιστή που πήγε με τον Μπυρντ σε εκείνη τη χώρα πέρα από το πόλο και<br />είδε τα πράγματα που κατεγράφησαν σε εκείνο το φιλμ, ότι αυτή η άγνωστη, αχαρτογράφητη και<br />αρνούμενη τώρα χώρα υπάρχει πραγματικά! (Flying Saucers, Σεπτέμβριος 1970).<br />Εδώ βέβαια ο Πάλμερ υποθέτει ότι η ανακάλυψη της Κούφιας Γης από το Μπυρντ έγινε το<br />1929, ενώ στο μυστικό ημερολόγιο που παρουσιάζουμε παρακάτω υποτίθεται ότι αυτή έγινε<br />το 1947, στη δεύτερη υποτιθέμενη πτήση του ναυάρχου Μπυρντ πάνω από το βόρειο πόλο.<br /> υστυχώς υπάρχει αυτή η ασυνέπεια στις ημερομηνίες. Γενικά στη περίπτωση των<br />εξερευνήσεων του ναυάρχου Μπυρντ έχει βάλλει σίγουρα το χέρι του κάποιο συνωμοτικό<br />κέντρο και κέντρο αποπληροφόρησης για να μπερδέψει σκόπιμα τη κατάσταση και να<br />αναγκάσει τους ερευνητές να αμφισβητήσουν μαζί με τα ψέματα και την αλήθεια. Ποια θα<br />μπορούσε όμως να ήταν η αλήθεια, την οποία η αποπληροφόρηση θέλει εδώ να διαβάλλει;<br />Έχετε αρκετές πληροφορίες για να συμπεράνετε μόνοι σας.<br />Το παρακάτω υποτιθέμενο Μυστικό Ημερολόγιο του Ναυάρχου Μπυρντ προέρχεται από μια<br />μαγνητοφωνημένη κασέτα της Εταιρίας της Κούφιας Γης της Αυστραλίας. Όπως είπαμε οι<br />οπαδοί της θεωρίας της Κούφιας Γης το θεωρούν αυθεντικό. Μένει πάντως σε σας ν’<br />αποφασίσετε για τη γνησιότητά του.<br /> Το Ημερολόγιο του Ναυάρχου Μπυρντ (Φεβρουάριος και Μάρτιος 1947)<br />(Το Μυστικό μου Ημερολόγιο για την Εσωτερική Γη)<br />Πρέπει να γράψω αυτό το ημερολόγιο με μυστικότητα και αφάνεια. Αυτό παρουσιάζει τη<br />πτήση μου στον Αρκτικό &nbsp;&nbsp;&nbsp; κεανό τη δεκάτη ενάτη Φεβρουαρίου του έτους 1947.<br />Έρχεται κάποια στιγμή που η λογική των ανθρώπων ξεθωριάζει στην ασημαντότητα και<br />πρέπει να αποδεχθεί κάποιος το αναπόφευκτο της Αλήθειας! εν είμαι ελεύθερος να<br />αποκαλύψω τα παρακάτω ντοκουμέντα σε αυτό το γραπτό μου...ίσως αυτό να μη δει ποτέ το<br />φως της δημοσιότητας, αλλά πρέπει να κάνω το καθήκον μου και να τα αναφέρω εδώ για να<br />τα διαβάσουν όλοι κάποια μέρα. Σε ένα κόσμο πλεονεξίας και εκμετάλλευσης δεν μπορεί να<br />καταπιέζεται πια η αλήθεια.<br />Ημερολόγιο Πτήσης: Βάση CAMP ARCTIC, 2/19/1947<br />Ώρα 0600: Είμαστε πλήρως έτοιμοι για τη πτήση μας προς βορά κι έχουμε γεμίσει τις<br />δεξαμενές μας στις 0610.<br />Ώρα 0620: Το μίγμα στη δεξιά μηχανή φαίνεται πάρα πολύ πλούσιο. Έγινε ρύθμιση και τα<br />Pratt Whittneys λειτουργούν τώρα ομαλά.<br />Ώρα 0730: Ραδιοέλεγχος με τη βάση. Όλα είναι καλά και η λήψη κανονική.<br />Ώρα 0740: Παρατηρείται μικρή διαρροή λαδιού στη δεξιά μηχανή, ο δείκτης όμως της<br />πίεσης του λαδιού δείχνει κανονικά.<br />Ώρα 0800: Σημειώθηκε μια ελαφρά ανατάραξη από την ανατολική διεύθυνση σε ύψος 2321<br />ποδιών. ιόρθωση στα 1700 πόδια. Όχι άλλες αναταράξεις, αλλά αυξάνει ο άνεμος στην<br />ουρά. Ελαφρά ρύθμιση στις βαλβίδες ελέγχου. Το αεροσκάφος πηγαίνει τώρα πολύ καλά<br /> Ώρα 0815: Ραδιοέλεγχος με τη βάση. Κατάσταση κανονική.<br />Ώρα 0830: Πάλι ανατάραξη. Αύξηση του ύψους στα 2900 πόδια. Ομαλές πάλι συνθήκες<br />πτήσεως.<br />Ώρα 0910: Απέραντος πάγος και χιόνι από κάτω μας. Παρατήρηση ενός κιτρινωπού<br />χρωματισμού διαμορφωμένου σε ένα γραμμικό μοτίβο. Αλλαγή πορείας για μια καλύτερη<br />εξέταση αυτού του χρωματικού μοτίβου από κάτω μας. Παρατήρηση επίσης κοκκινωπού ή<br />πορφυρού χρώματος. Κάνω κύκλο γύρω από αυτή τη περιοχή, δυο πλήρεις στροφές και μετά<br />επιστρέφω στην καθορισμένη ένδειξη της πυξίδας. Έγινε ξανά έλεγχος θέσης με το<br />στρατόπεδο της βάσης και η αναμετάδοση των πληροφοριών σχετικά με τους χρωματισμούς<br />στο πάγο και στο χιόνι από κάτω μας.<br />Ώρα 0910: Τόσο η μαγνητική, όσο και η γυροσκοπική πυξίδα, αρχίζουν να περιστρέφονται<br />και να ταλαντώνονται. εν μπορούμε να κρατήσουμε την ένδειξη της πυξίδας μας.<br />Προσανατολιζόμαστε με την ηλιακή πυξίδα, εντούτοις όλα φαίνονται καλά. Τα όργανα<br />ανταποκρίνονται φαινομενικά αργά, αλλά δεν υπάρχει ένδειξη πάγου!<br />Ώρα 0915: Πέρα σε μια απόσταση φαίνεται σα να υπάρχουν βουνά.<br />Ώρα 0949: Πέρασαν 29 λεπτά πτήσης από τη πρώτη θέαση των βουνών. εν είναι<br />παραίσθηση. Είναι βουνά και αποτελούνται από μια μικρή οροσειρά που δεν έχω ξαναδεί<br />ποτέ μου!<br />Ώρα 0955: Αλλαγή ύψους στα 2950 πόδια, συναντούμε πάλι μια ισχυρή ανατάραξη.<br />Ώρα 1000: ιασχίζουμε από πάνω τη μικρή οροσειρά και συνεχίζουμε να προχωράμε βόρεια,<br />όσο καλύτερα μπορεί να εξακριβωθεί αυτό. Πέρα από την οροσειρά φαίνεται μια κοιλάδα με<br />ένα μικρό ποτάμι που τρέχει στο κέντρο της. ε θα έπρεπε να υπάρχει πράσινη κοιλάδα από<br />κάτω μας! Κάτι είναι σαφώς λανθασμένο και ανώμαλο εδώ! Θα έπρεπε να είμαστε πάνω από<br />Πάγο και Χιόνι! Προς το αριστερό μέρος υπάρχουν μεγάλα δάση που αναπτύσσονται πάνω<br />στις πλαγιές του βουνού. Τα όργανα πλοήγησης συνεχίζουν να περιστρέφονται, το<br />γυροσκόπιο ταλαντώνεται μπρος-πίσω!<br />Ώρα 1005: Αλλάζω ύψος στα 1400 πόδια και κάνω μια οξεία αριστερή στροφή για να<br />εξετάσω καλύτερα τη κοιλάδα από κάτω μας. Αυτή είναι πράσινη, είτε με βρύα ή ένα είδος<br />σφιχτοπλεγμένου χόρτου. Το φως εδώ φαίνεται διαφορετικό. εν μπορώ να δω πια τον Ήλιο.<br />Κάνουμε μια άλλη αριστερή στροφή και εντοπίζουμε κάτι που μοιάζει με ένα μεγάλο ζώο<br />από κάτω μας. Φαίνεται να είναι ελέφαντας! ΟΧΙ! Αυτό φαίνεται περισσότερο σαν ένα<br />μαμούθ! Αυτό είναι απίστευτο! Εντούτοις νάτο είναι εκεί!. Χαμηλώνω στα 1000 πόδια και<br />παίρνω τις διόπτρες για να εξετάσω καλύτερα το ζώο. Επιβεβαιώνεται - είναι οριστικά ένα<br />ζώο σα μαμούθ! Το αναφέρω αυτό στη βάση.<br />Ώρα 1030: Συναντούμε περισσότερους κυλιόμενους πράσινους λόφους τώρα. Ο δείκτης της<br />εξωτερικής θερμοκρασίας δείχνει 23,3 βαθμούς Κελσίου! Συνεχίζουμε προς τα πάνω με βάση<br />την ένδειξη της πυξίδας μας. Τα όργανα φαίνονται τώρα κανονικά. Είμαι έκπληκτος για τη<br />δράση τους. Προσπαθώ να έλθω σε επαφή με τη βάση. Ο ασύρματος δε λειτουργεί!<br />Ώρα 1130: Η εξοχή από κάτω είναι πιο επίπεδη και κανονική (εάν μπορώ να χρησιμοποιήσω<br />αυτή τη λέξη). Μπροστά μας εντοπίζουμε μια πόλη!!! Αυτό είναι αδύνατον! Το αεροσκάφος<br /> φαίνεται ελαφρύ και παράξενα αιωρούμενο. Τα όργανα αρνούνται να ανταποκριθούν!!. ΘΕΕ<br />μου!!! Έξω, κάπως μακριά από το αριστερό και δεξιό μας φτερό βρίσκεται ένα άγνωστος<br />τύπος αεροσκάφους. Πλησιάζουν γρήγορα δίπλα μας! Είναι δισκοειδή και έχουν μια<br />ακτινοβολία γύρω τους. Είναι τώρα αρκετά κοντά για να δω τα σήματα πάνω τους. Είναι ένα<br />είδος σβάστικας!!! Αυτό είναι φανταστικό. Πού είμαστε! Τι έχει συμβεί. Παλεύω πάλι με τα<br />όργανα. εν ανταποκρίνονται!!! Μας έχει πιάσει κάποιο είδος αόρατης, φαύλης λαβής!<br />Ώρα 1135: Το ραδιόφωνό μας τρίζει και ακούγεται μια φωνή απ’ αυτό στα Αγγλικά με μια<br />ίσως ελαφριά Σκανδιναβική ή Γερμανική προφορά! Το μήνυμα είναι το εξής: «Καλώς ήλθατε<br />ναύαρχε στο κράτος μας. Θα σε προσγειώσουμε σε επτά ακριβώς λεπτά! Χαλάρωσε<br />Ναύαρχε, βρίσκεσαι σε καλά χέρια». Παρατηρώ ότι οι μηχανές του αεροπλάνου μας έχουν<br />σταματήσει να δουλεύουν! Το αεροπλάνο είναι κάτω από κάποιο παράξενο έλεγχο και τώρα<br />στρέφεται μόνο του. Τα όργανα ελέγχου είναι άχρηστα.<br />Ώρα 1140: Λάβαμε ένα άλλο ραδιοφωνικό μήνυμα. Αρχίζουμε τώρα τη διαδικασία<br />προσγείωσης και σε μερικές στιγμές το αεροπλάνο τρέμει ελαφρά και αρχίζει μια κάθοδο σαν<br />να έχει πιαστεί σε κάποιο μεγάλο αόρατο ανελκυστήρα!. Η προς τα κάτω κίνηση είναι<br />αμελητέα και ακουμπάμε κάτω με ένα ελαφρύ μόνο τίναγμα!<br />Ώρα 1145: Κάνω μια βιαστική τελευταία καταχώρηση στο ημερολόγιο πτήσης. Πολλοί<br />άνθρωποι πλησιάζουν με τα πόδια προς το αεροσκάφος μας. Αυτοί είναι ψηλοί με ξανθιά<br />μαλλιά. Σε μια απόσταση φαίνεται μια λαμπυρίζουσα πόλη δονούμενη στα χρώματα του<br />ουράνιου τόξου. εν ξέρω τι πρόκειται να συμβεί τώρα, αλλά δε βλέπω σημάδια όπλων σε<br />αυτούς που πλησιάζουν. Ακούω τώρα μια φωνή να με διατάζει με το όνομά μου να ανοίξω τη<br />πόρτα. Συμμορφώνομαι.<br />Τέλος Ημερολογίου<br />Από αυτό το σημείο γράφω όλα τα επόμενα γεγονότα από στήθους. Αυτά είναι πέρα από τη<br />φαντασία και θα φαινόντουσαν όλα σα μια τρέλα, αν δεν είχαν συμβεί.<br />Ο ασυρματιστής κι εγώ βγαίνουμε από το αεροσκάφος και μας υποδέχονται με τον πιο<br />εγκάρδιο τρόπο. Επιβιβαζόμαστε μετά σε ένα μικρό μέσο μεταφοράς σα πλατφόρμα χωρίς<br />ρόδες! Αυτό μας μεταφέρει προς τη λαμπερή πόλη με μεγάλη ταχύτητα. Καθώς πλησιάζουμε,<br />η πόλη φαίνεται να είναι κατασκευασμένη από ένα κρυσταλλικό υλικό. Σύντομα φτάνουμε σε<br />ένα μεγάλο κτίριο που δεν έχω ξαναδεί ποτέ μου. Φαίνεται να προέρχεται από ένα πίνακα<br />του Frank Lloyd Wright, ή ίσως πιο σωστά από ένα σκηνικό του Buck Rogers!! Μας δίνουν<br />κάποιο είδος ζεστού ποτού που η γεύση του δεν έμοιαζε με τίποτα από όσα είχα γευθεί πριν.<br />Είναι γλυκύτατο. Μετά από δέκα περίπου λεπτά δυο από τους θαυμαστά εμφανιζόμενους<br />οικοδεσπότες μας έρχονται στο κατάλυμά μας και μου αναγγέλλουν ότι πρέπει να τους<br />ακολουθήσω. εν έχω άλλη επιλογή από το να συμμορφωθώ. Αφήνω τον ασυρματιστή πίσω<br />μου και περπατάμε για μια μικρή απόσταση. Μπαίνουμε μετά σε ό,τι φαίνεται να είναι ένα<br />ασανσέρ. Κατεβαίνουμε για λίγο προς τα κάτω και μετά η μηχανή σταματά και η πόρτα<br />ανοίγει σιωπηλά προς τα πάνω! Προχωράμε ύστερα προς τα κάτω σε ένα μακρύ διάδρομο<br />που είναι φωτισμένος από ένα ροδόχρου φως που φαίνεται να εκπέμπεται από τους ίδιους<br />τους τοίχους! Ένα από τα όντα μας κάνει νεύμα να σταματήσουμε μπροστά από μια μεγάλη<br />πόρτα. Πάνω από τη πόρτα υπάρχει μια επιγραφή που δεν μπορώ να διαβάσω. Η μεγάλη<br />πόρτα ανοίγει γλιστρώντας αθόρυβα και μου κάνουν νεύμα να μπω μέσα. Ένας από τους<br />οικοδεσπότες μου μιλάει: «Μη φοβάσαι ναύαρχε, θα έχεις μια ακρόαση με το ιδάσκαλο...»<br /> Προχωρώ μέσα και τα μάτια μου προσαρμόζονται στον όμορφο χρωματισμό που φαίνεται να<br />γεμίζει πλήρως το δωμάτιο. Μετά αρχίζω να βλέπω το περιβάλλον μου. Αυτό που χαιρέτισαν<br />με αγαλλίαση τα μάτια μου είναι η πιο όμορφη θέα που έχω δει μέχρι τώρα. Στη<br />πραγματικότητα είναι πάρα πολύ όμορφη και θαυμαστή για να τη περιγράψω. Είναι<br />εξαιρετική και λεπτή. ε νομίζω ότι υπάρχει ανθρώπινος όρος που να μπορεί να τη<br />περιγράψει με οποιαδήποτε λεπτομέρεια δίκαια! Οι σκέψεις μου διακόπτονται με ένα<br />εγκάρδιο τρόπο από μια ζεστή πλούσια φωνή με μια μελωδική ποιότητα: «Καλωσήλθες στο<br />κράτος μας, Ναύαρχε». Βλέπω έναν άνθρωπο με λεπτά χαρακτηριστικά και με τη χάραξη των<br />χρόνων πάνω στο πρόσωπό του. Κάθεται σε ένα μακρύ τραπέζι. Μου κάνει νεύμα να καθίσω<br />σε μια από τις καρέκλες. Αφού κάθισα, αυτός τοποθετεί μαζί τις άκρες των δακτύλων του και<br />χαμογελά. Μιλά ξανά απαλά και αναφέρει τα εξής:<br />'Σε έχουμε αφήσει να μπεις εδώ γιατί έχεις ευγενικό χαρακτήρα και είσαι πολύ γνωστός στο<br />Κόσμο της Επιφάνειας Ναύαρχε. Κόσμο της επιφάνειας; μου κόβεται σχεδόν η αναπνοή!<br />«Ναι», απαντά με ένα χαμόγελο ο ιδάσκαλος, Βρίσκεσαι στο κράτος των Αριάνι, του<br />Εσωτερικού Κόσμου της Γης. ε θα καθυστερήσουμε για πολύ την αποστολή σου και θα σε<br />συνοδεύσουμε με ασφάλεια πίσω στην επιφάνεια και για μια απόσταση πιο πέρα. Αλλά τώρα<br />Ναύαρχε, θα σου πω γιατί έχεις προσκληθεί εδώ. Το ενδιαφέρον μας αρχίζει σωστά αφότου η<br />φυλή σου έριξε τις πρώτες ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι στην Ιαπωνία.<br />Ήταν σε αυτή την εποχή συναγερμού που στείλαμε τις ιπτάμενες μηχανές μας, τα<br />"Flugelrads", στο κόσμο σας της επιφάνειας να ερευνήσουν τι είχε κάνει η φυλή σας. Αυτό<br />είναι βέβαια περασμένη ιστορία τώρα αγαπητέ μου Ναύαρχε, αλλά πρέπει να συνεχίσω.<br />Βλέπεις δεν έχουμε αναμειχθεί ποτέ πριν στους πολέμους και τη βαρβαρότητα της φυλής σας,<br />αλλά τώρα πρέπει, γιατί έχετε μάθει να μεταχειρίζεσθε μια ορισμένη δύναμη που δεν είναι<br />για τον άνθρωπο, αυτή της ατομικής ενέργειας. Οι απεσταλμένοι μας έχουν παραδώσει ήδη<br />μηνύματα στις δυνάμεις του κόσμου σας και εντούτοις αυτές δεν τις λαμβάνουν υπ’ όψη<br />τους. Τώρα έχεις εκλεγεί να είσαι μάρτυρας εδώ ότι ο κόσμος μας υπάρχει πραγματικά.<br />Βλέπεις ο Πολιτισμός και η Επιστήμη μας είναι πολλές χιλιάδες χρόνια μπροστά από το δικό<br />σας, Ναύαρχε. Τον διέκοψα: «Αλλά τι σχέση έχει αυτό με εμένα Κύριε;»<br />Τα μάτια του ιδασκάλου φάνηκαν να διεισδύουν βαθιά μέσα στο μυαλό μου και αφού με<br />μελέτησε για μερικές στιγμές απάντησε: «Η φυλή σου έχει φτάσει τώρα στο σημείο της μη<br />επιστροφής, γιατί υπάρχουν ανάμεσά σας εκείνοι που θα κατέστρεφαν τον ίδιο το κόσμο σας<br />από το να εγκαταλείψουν τη δύναμή τους όπως την ξέρουν...» Κούνησα καταφατικά το<br />κεφάλι μου και ο ιδάσκαλος συνέχισε: «Το 1945 και μετά προσπαθήσαμε να έρθουμε σε<br />επαφή με τη φυλή σας, αλλά οι προσπάθειές μας συνάντησαν την εχθρότητα και<br />πυροβόλησαν εναντίον των Flugelrads μας. Ναι, αυτά καταδιώχθηκαν ακόμα με κακία και<br />εχθρότητα από τα πολεμικά σας αεροπλάνα. Έτσι τώρα, γιε μου, υπάρχει μια μεγάλη θύελλα<br />που συγκεντρώνεται πάνω από το κόσμο σας, μια μαύρη μανία που δε θα διαλυθεί για πολλά<br />χρόνια. ε θα υπάρξει απάντηση στα όπλα σας, δε θα υπάρξει ασφάλεια στην επιστήμη σας.<br />Μπορεί αυτή να λυσσομανά μέχρι να ποδοπατηθεί κάθε λουλούδι του πολιτισμού σας και<br />όλα τα ανθρώπινα πράγματα να ισοπεδωθούν σε ένα απέραντο χάος. Ο πρόσφατος πόλεμός<br />σας ήταν μόνο ένα πρελούδιο για το τι πρόκειται ακόμα να συμβεί στη φυλή σας. Εμείς εδώ<br />το βλέπουμε πιο καθαρά κάθε ώρα. Μήπως νομίζεις ότι σφάλλω;»<br />«Όχι», απάντησα. «Συνέβη μια φορά προηγουμένως, ήλθαν και διήρκεσαν για πάνω από<br />πεντακόσια χρόνια».<br />'Ναι, γιε μου», απάντησε ο ιδάσκαλος, «Οι σκοτεινοί χρόνοι που θα έλθουν τώρα για τη<br /> φυλή σας θα καλύψουν τη γη σαν ένα σάβανο, αλλά πιστεύω ότι μερικοί από σας θα ζήσουν<br />μέσα από τη θύελλα, πέρα από αυτό δεν μπορώ να πω τίποτε άλλο. Βλέπουμε σε μια μεγάλη<br />απόσταση ένα νέο κόσμο να ζωντανεύει από τα ερείπια της φυλής σας, αναζητώντας τους<br />χαμένους και μυθικούς θησαυρούς του, που θα βρίσκονται εδώ, γιε μου, ασφαλείς στη<br />φύλαξή μας. Όταν φθάσει εκείνος ο καιρός θα έρθουμε ξανά να βοηθήσουμε στην<br />αναζωογόνηση του πολιτισμού και της φυλής σας. Ίσως μέχρι τότε να έχετε μάθει τη<br />ματαιότητα του πολέμου και του αγώνα του...και μετά από αυτό το καιρό, ένα μέρος από τον<br />πολιτισμό και την επιστήμη σας θα σας επιστραφεί για να αρχίσει εκ νέου η φυλή σας. Εσύ<br />γιε μου, θα επιστρέψεις στο Κόσμο της Επιφάνειας με αυτό ακριβώς το μήνυμα...»<br />Με αυτά τα τελευταία λόγια, η συνάντησή μας φάνηκε να τελείωσε. Στάθηκα για μια στιγμή<br />σα να βρισκόμουν σε όνειρο..., αλλά εντούτοις ήξερα ότι ήταν μια πραγματικότητα και για<br />κάποιο παράξενο λόγο έσκυψα ελαφρά το κεφάλι μου, είτε από σεβασμό είτε από<br />ταπεινότητα, δεν ξέρω ποιο από τα δυο.<br />Ξαφνικά συνειδητοποίησα πάλι ότι οι δυο όμορφοι οικοδεσπότες που με είχαν φέρει εδώ<br />ήσαν ξανά δίπλα μου. «Από εδώ, Ναύαρχε», μου έγνευσε ο ένας. Γύρισα για μια ακόμη<br />φορά προτού φύγω και κοίταξα πίσω προς το μέρος του ιδασκάλου. Ένα ευγενικό χαμόγελο<br />χαράχθηκε στο λεπτό και αρχαίο του πρόσωπο. «Στο καλό γιε μου», μου είπε, μετά έκανε μια<br />ευχάριστη, απαλή κίνηση ειρήνης με το χέρι του και η συνάντησή μας τελείωσε πραγματικά.<br />Περπατήσαμε γρήγορα μέσα από τη μεγάλη πόρτα του θαλάμου του ιδασκάλου και<br />μπήκαμε πάλι στο ασανσέρ. Η πόρτα γλίστρησε σιωπηλά προς τα κάτω και αρχίσαμε αμέσως<br />να ανεβαίνουμε προς τα πάνω. Ένας από τους οικοδεσπότες μου μίλησε ξανά: «Πρέπει τώρα<br />να βιαστούμε, Ναύαρχε, γιατί ο ιδάσκαλος δε θέλει να καθυστερήσεις άλλο στο<br />προγραμματισμένο χρονοδιάγραμμά σου και θα πρέπει να επιστρέψεις με το μύνημά του στη<br />φυλή σου».<br /> εν είπα τίποτα. Όλα αυτά ήταν σχεδόν απίστευτα και για μια ακόμα φορά οι σκέψεις μου<br />διεκόπησαν καθώς σταματήσαμε. Μπήκα στο δωμάτιο και βρέθηκα ξανά με τον ασυρματιστή<br />μου. Αυτός είχε μια έκφραση αγωνίας στο πρόσωπό του. Καθώς πλησίασα του είπα: «Είναι<br />όλα εντάξει Howie, όλα εντάξει». Τα δυο όντα μας έκαναν κίνηση προς το όχημα που μας<br />περίμενε. Επιβιβασθήκαμε και φτάσαμε σύντομα στο αεροσκάφος. Οι μηχανές γύριζαν στο<br />ρελαντί και επιβιβασθήκαμε αμέσως. Ολόκληρη η ατμόσφαιρα έδειχνε φορτισμένη τώρα με<br />κάποιο είδος επείγουσας κατάστασης. Αφού έκλεισε η πόρτα, το αεροσκάφος σηκώθηκε<br />αμέσως από εκείνη την αόρατη δύναμη μέχρις ότου φτάσαμε σε ύψος 2700 ποδιών. υο από<br />τα αεροσκάφη ήσαν δίπλα μας, σε κάποια απόσταση από μας, οδηγώντας μας στο δρόμο της<br />επιστροφής. Πρέπει να αναφέρω εδώ ότι το ταχύμετρο δεν κατέγραψε τίποτα, αν και<br />κινούμασταν με πολύ μεγάλη ταχύτητα.<br />Ώρα 215: Ένα μήνυμα έρχεται από τον ασύρματο. «Σας αφήνουμε τώρα, Ναύαρχε, τα<br />όργανά σου είναι ελεύθερα. Auf Wiedersehen!!!!». Παρακολουθήσαμε για μια στιγμή καθώς<br />τα flugelrads εξαφανίσθηκαν μέσα στο ωχρό μπλε ουρανό.<br />Το αεροσκάφος ένιωσε ξαφνικά σα να πιάστηκε για μια στιγμή σε ένα καθοδικό ρεύμα<br />αέρος. Ανακτήσαμε γρήγορα τον έλεγχο. Για κάποιο χρόνο δε μιλούσαμε, ο καθένας μας με<br />τις σκέψεις του....<br /> Η Καταγραφή στο Ημερολόγιο Πτήσης Συνεχίζεται:<br /> Ώρα 220: Είμαστε ξανά πάνω από απέραντες περιοχές πάγου και χιονιού και 27 περίπου λεπτά<br />από τη βάση. Τους καλούμε, μας ακούνε. Αναφέρουμε όλες οι συνθήκες κανονικές...κανονικές.<br />Η βάση εκφράζει την ανακούφισή της για την επανασύνδεσή μας.<br />Ώρα 300: Προσγειωνόμαστε ομαλά στη βάση. Εγώ έχω μια αποστολή...<br />Τέλος των Καταγραφών του Ημερολογίου<br />11 Μαρτίου 1947. Μόλις είχα μια συνάντηση προσωπικού στο Πεντάγωνο. Έχω αναφέρει<br />πλήρως την ανακάλυψή μου και το μήνυμά μου από το ιδάσκαλο. Όλα γράφονται σε<br />κασέτα. Ο πρόεδρος έχει ενημερωθεί. Με έχουν κρατήσει αρκετές ώρες. Για να είμαι ακριβής<br />για έξη ώρες και τριάντα εννέα λεπτά. Μου παίρνουν μια έντονη συνέντευξη οι ύψιστες<br /> υνάμεις Ασφαλείας και μια ιατρική ομάδα. Ήταν μια πραγματική δοκιμασία!!!! Τίθεμαι υπό<br />αυστηρό έλεγχο με τα μέτρα εθνικής ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών. Με διατάσσουν<br />να παραμείνω σιωπηλός σε σχέση με όλα όσα έχω μάθει για χάρη της ανθρωπότητας!!!!<br />Απίστευτο! Μου θυμίζουν ότι είμαι ένας στρατιωτικός και ότι πρέπει να υπακούω σε<br />διαταγές.<br />30/12/56: Τελική Καταγραφή<br />Αυτά τα λίγα χρόνια που πέρασαν από το 1947 δεν ήσαν καλά...κάνω τώρα τη τελευταία μου<br />εγγραφή σε αυτό το μοναδικό ημερολόγιο. Κλείνοντας πρέπει να δηλώσω ότι έχω κρατήσει<br />πιστά αυτό το θέμα μυστικό, όπως διατάχθηκα όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό ήταν πλήρως<br />ενάντια στις αξίες μου περί ηθικού δικαίου. Τώρα αρχίζω να αισθάνομαι ότι πλησιάζει η<br />μεγάλη νύχτα και αυτό το μυστικό δε θα πεθάνει μαζί μου, αλλά θα θριαμβεύσει ολόκληρη η<br />αλήθεια.<br />Αυτή μπορεί να είναι η μόνη ελπίδα για την ανθρωπότητα. Έχω δει την αλήθεια και αυτή έχει<br />αναζωογονήσει το πνεύμα μου και με έχει ελευθερώσει! Έχω κάνει το καθήκον μου προς το<br />τερατώδες στρατιωτικοβιομηχανικό κατεστημένο. Τώρα αρχίζει να πλησιάζει η μεγάλη<br />νύχτα, αλλά δε θα υπάρξει κανένα τέλος. Όπως ακριβώς τελειώνει η μακρά νύχτα του<br />Αρκτικού κύκλου, έτσι θα ξανάρθει και το λαμπερό φως του ήλιου της Αλήθειας...κι εκείνοι<br />που ανήκουν στο σκοτάδι θα πέσουν αμέσως με το Φως της...διότι έχω δει εκείνη τη χώρα<br />πέρα από το πόλο, εκείνο το κέντρο του μεγάλου αγνώστου.</div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-14353676622244284042014-07-13T01:52:00.002-07:002014-07-13T01:52:34.013-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Το καλοκαίρι του 1897 μια αποστολή στην ερημιά κοντά στο όρος Σεντ Ελίας της Αλάσκας<br />είδε μια «Σιωπηλή Πόλη». Όπως ανέφεραν διάφορα μέλη της αποστολής μπορούσαν να δουν<br />καθαρά «σπίτια, καλά καθορισμένους δρόμους και δένδρα. Εδώ κι εκεί υψώνονταν ψηλοί<br />οβελίσκοι πάνω από τεράστια κτίρια».<br />Το 1908 ο αντιπλοίαρχος Πήρυ περιπλανιόταν στην αρκτική περιοχή του Καναδά όταν οι<br />Εσκιμώοι του εντόπισαν μια χώρα έξω στη θάλασσα. Αργότερα αυτός σκαρφάλωσε σε ένα<br /> λόφο και είδε αυτή τη χώρα με τις διόπτρες του. Μερικές μέρες αργότερα είχε ταξιδεύσει<br />μακρύτερα κατά μήκος της ακτής όταν ξαναεντόπισε ακόμα πιο καθαρά αυτή τη χώρα από τη<br />κορυφή ενός μεγάλου λόφου. Την ονόμασε τότε Κρόκερ Λαντ και αυτή υπήρχε για πολλά<br />χρόνια στους χάρτες.<br />Οι αρκτικοί εξερευνητές έχουν αναφέρει συνολικά τρεις ανύπαρκτες χώρες! Αυτές ήσαν η<br />Κρόκερ Λαντ, που εθεάθη από τον Πήρυ από ένα λόφο του νησιού Έλεσμερ του Αρκτικού<br />Καναδά, η Μπράντλεϋ Λαντ που εθεάθη και ονομάσθη από τον ρ. Κουκ στη διάρκεια του<br />ταξιδιού του προς το Βόρειο Πόλο και η Σανίκωφ Λαντ, βόρεια των νησιών της Νέας<br />Σιβηρίας, την οποία αναφέρουν Ρώσοι εξερευνητές. Και οι τρεις αυτές χώρες, που τελικά<br />μπορεί να ταυτίζονται, έχουν θεωρηθεί τελικά σαν ένας αντικατοπτρισμός!<br />Ο Ρόντνεϋ Κλαφ έχει την εξής άποψη για τους αντικατοπτρισμούς στις αρκτικές περιοχές:<br />Στα ζεστότερα κλίματα ένας αντικατοπτρισμός φαίνεται συνήθως σα νερό στον ορίζοντα, γιατί<br />αντανακλά το μπλε ουρανό. Αλλά στην αρκτική, ένας αντικατοπτρισμός προκαλείται από ζεστό<br />υγρό αέρα που ανέρχεται έξω από το Πολικό Άνοιγμα από τον εσωτερικό κόσμο. Αυτό το<br />στρώμα του ζεστότερου αέρα πάνω από το ψυχρότερο αέρα που υπάρχει δίπλα στο πάγο<br />προκαλεί αντικατοπτρισμούς του εδάφους ή του πάγου πάνω στον ωκεανό και όχι του ουρανού,<br />όπως συμβαίνει στα ζεστότερα κλίματα. Στα ζεστότερα κλίματα η θερμοκρασία του αέρα γίνεται<br />ψυχρότερη με το ύψος πάνω από το έδαφος. Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει στην Αρκτική και<br />στην Ανταρκτική. Ο ζεστός, υγρός αέρας που εκπορεύεται από το κοίλο εσωτερικό της γης<br />ανέρχεται μέσα από τα πολικά ανοίγματα πάνω από το πάγο και χρησιμεύει σαν ένα οριακό<br />στρώμα που αντανακλά αντικείμενα πάνω στο έδαφος. Ο Τζαν Λάμπρεχτ στο βιβλίο του (Οι<br />Κοίλοι Πλανήτες) δίνει μια βάσιμη απόδειξη ότι ο αντικατοπτρισμός της Κρόκερ Λαντ του<br />Πήρυ και της Μπράντλεϋ Λαντ του Κουκ θα μπορούσαν εύκολα να ήταν ένα διπλά<br />ανεστραμμένο είδωλο μιας χώρας μέσα στο Άνοιγμα του Βορείου Πόλου, η οποία βρίσκεται<br />κάπου βορειοδυτικά του νησιού Έλεσμερ, μέσα στη περιοχή που ο υποπλοίαρχος Γκρην<br />ονόμασε στο χάρτη του Ανεξερεύνητη Περιοχή. Η χώρα που ο Γκρην σκέφθηκε ότι πρέπει να<br />είναι εκεί, στη πραγματικότητα βρίσκεται μέσα στο Πολικό Άνοιγμα.<br />Το 1904, τέσσερα χρόνια πριν τη θέαση απ’ αυτόν της Κρόκερ Λαντ, ο Πήρυ σε μια ομιλία<br />του προς το Κογκρέσο των ΗΠΑ είχε δηλώσει ότι υπάρχει μια επιστημονική διατριβή με<br />σοβαρά επιχειρήματα για την ύπαρξη μιας Πολικής Ηπείρου. Το ανέφερε αυτό πολλές φορές<br />δείχνοντας ότι θεωρούσε πολύ πειστικά τα ήδη υπάρχοντα αποδεικτικά στοιχεία.<br />Το 1918 ο ΜακΜίλαν ανέφερε ανάλογα ότι υπάρχουν συσσωρευμένες μαρτυρίες για πάνω<br />από 90 χρόνια που υποστηρίζουν την ύπαρξη μιας τέτοιας χώρας. Τον Ιούνιο του 1904 ο ρ.<br />Χάρις, διευθυντής της Γεωλογικής Επιθεώρησης των Ηνωμένων Πολιτειών, έγραψε ένα<br />άρθρο στο περιοδικό National Geographic στο οποίο δήλωνε ότι παλιρροιακές και άλλες<br />ενδείξεις υποστήριζαν την ύπαρξη μίας χώρας στα βόρεια της Αλάσκας.<br />Σύμφωνα με τον Πήρυ και το ΜακΜίλαν, η Κρόκερ Λαντ μπορεί να φανεί από ορισμένους<br />λόφους στην ακτή του νησιού Έλεσμερ. Ένα από αυτά τα μέρη είναι το Ακρωτήριο Κολγκέιτ.<br />Η μεγάλη αυτή ήπειρος μπορούσε να ιδωθεί τις καθαρές μέρες του Ιουνίου από αυτά τα μέρη.<br />Ο υποπλοίαρχος Γκρην του Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών είχε συνοδεύσει τον<br />ΜακΜίλαν στην αποστολή του βορειοδυτικά του νησιού Έλεσμερ ακολουθώντας τον<br />αντικατοπτρισμό της Κρόκερ Λαντ που είχε δει ο Πήρυ από το ακρωτήρι Τόμας Χάμπαρντ<br />στο δρόμο του προς το βορά για την ανακάλυψη του Βορείου Πόλου. Ο ΜακΜίλαν είχε<br /> επιστρέψει πίσω μετά από ένα ταξίδι 200 χιλιομέτρων πάνω στο πάγο της θάλασσας, επειδή ο<br />αντικατοπτρισμός της Κρόκερ Λαντ συνέχιζε να εμφανίζεται ακόμα μακρύτερα προς το<br />βορά, αδιάφορο από το πόσο μακριά ταξίδευαν προς αυτόν. Αργότερα, το 1929, ο Γκρην<br />δημοσίευσε ένα άρθρο στην εφημερίδα Popular Science στο οποίο ανέφερε ότι<br />εξακολουθούσε να πιστεύει στην ύπαρξη της Κρόκερ Λαντ και ότι είχε ακόμα πείσει το<br />Ναυτικό να φτιάξει ένα αερόστατο με το όνομα ZR-1, με το οποίο επρόκειτο να προσπαθήσει<br />να κάνει μια πτήση πάνω από αυτή τη χώρα. υστυχώς όμως το αερόστατο, όπως το έχουμε<br />ξαναναφέρει, συνετρίβει. Αργότερα ο Γκρην μπήκε στην υπηρεσία πληροφοριών του<br />Ναυτικού και δεν ξαναείπε κουβέντα για το θέμα.<br />Την ίδια πορεία με αερόστατο είχε κάνει και ο Αμούδσεν το 1926, αλλά δεν ανέφερε τίποτα.<br />Ο Κάμπρεχτ πάντως αναφέρει τον Γουίλκινς που είχε πετάξει κοντά στην Μπράντλεϋ Λαντ<br />και είχε πει ότι δεν ήταν σίγουρος εάν πετούσε πάνω από πάγο ή από ξηρά. Φαίνεται ότι η<br />ορατότητα σε αυτή τη περιοχή είναι πολύ δύσκολη. Θα μπορούσε άραγε κάτω από τα<br />σύννεφα και την ομίχλη να βρίσκεται μια ζεστή, Αρκτική χώρα;<br />Έχουμε ήδη μιλήσει για την αποικία των Βίκινγκς στη Γροιλανδία, της οποίας οι άνθρωποι<br />εξαφανίσθηκαν κάποτε μέχρι ενός, την ιστορία των οποίων αναφέρει στο βιβλίο του Τα<br />Άλυτα Μυστήρια της Αρκτικής ο αρκτικός συγγραφέας Βιλχάτζαλμουρ Στέφανσον.<br />Θυμόμαστε ότι οι παραδόσεις των Εσκιμώων λένε ότι οι Βίκινγκς μετανάστευσαν στη<br />πραγματικότητα όλο και βορειότερα μέχρι που βρήκαν μια χώρα παράδεισο, την οποία οι<br />Εσκιμώοι πάντα ήξεραν, αλλά δεν την πλησίαζαν γιατί φοβόντουσαν ότι κατοικείται από<br />κακά πνεύματα. Η παράδοση των Εσκιμώων ακόμα αναφέρει ότι βορειοδυτικά, στη<br />κατεύθυνση που ο Ναύαρχος Πήρυ είδε τη Κρόκερ Λαντ και ο Κουκ την Μπράντλεϋ Λαντ,<br />υπάρχει μια ζεστή χώρα που καλύπτεται όλο το χρόνο από πρασινάδα και κατοικείται από<br />παχιά ελάφια και μοσχοβόδια. Σύμφωνα με αυτούς η χώρα αυτή βρίσκεται. στην ίδια<br />κατεύθυνση με τη δυτική ακτή της Γροιλανδίας και είναι μια χώρα αιώνιου καλοκαιριού. Ο<br />υποπλοίαρχος Γκρην δείχνει αυτή τη κατεύθυνση στο χάρτη του. Αυτή βρίσκεται στη δυτική<br />μεριά της Γροιλανδίας και ανεβαίνει ψηλά γύρω από το νησί Έλεσμερ και μετά έξω, πάνω<br />στο θαλάσσιο πάγο, σε μια βορειοδυτική κατεύθυνση προς τη χώρα που αυτός υποστήριξε ότι<br />υπάρχει στην «Ανεξερεύνητη Περιοχή». Αυτή είναι η ίδια περιοχή που έχει εκτιμήσει ο<br />Ρόντνεϋ Κλαφ ότι βρίσκεται το Άνοιγμα του Βόρειου Πόλου.<br />Το ταξίδι των Βίκινγκς της Γροιλανδίας διά μέσου του πάγου προς την ειδυλλιακή αυτή χώρα<br />θα χρειαζόταν περίπου ένα μήνα, αλλά σύμφωνα με τον υποπλοίαρχο Γκρην αυτό θα ήταν<br />σχετικά εύκολο για τους Βίκινγκς, που ήταν συνηθισμένοι σε αυτό το κλίμα.. Ο Τζαν<br />Λάμπρεχτ αναφέρει ακόμα πολλές νέες ενδείξεις, όπως ιζήματα ποταμών στο πυθμένα της<br />Αρκτικής θάλασσας, εκεί ακριβώς κοντά που υποτίθεται ότι βρίσκεται αυτή η χώρα. Ο Γκρην<br />πίστευε ότι η Κρόκερ Λαντ βρισκόταν πάνω σε μια ρηγματογενή γραμμή ηφαιστειακής<br />δραστηριότητας που εκτεινόταν από τον Ειρηνικό &nbsp;&nbsp;&nbsp; κεανό και πάνω από το Βόρειο Πόλο<br />μέχρι την Ισλανδία. Πίστευε ότι η χώρα αυτή ήταν παρόμοια με την Ισλανδία, η οποία είναι<br />περίπου 10 βαθμούς Κελσίου θερμότερη εξ’ αιτίας της υπόγειας θερμότητας, ότι είχε στις<br />άκρες της ψηλά βουνά και ότι υπήρχε εκεί γύρω πολύ ομίχλη εξ’ αιτίας της θερμότητας που<br />εκπέμπετο από τα την ηφαιστειακά ενεργή αυτή χώρα.<br />Όχι μόνο μερικοί Εσκιμώοι έχουν ισχυρισθεί ότι έχουν πάει σε αυτή τη χώρα, αλλά από<br />παντού ακούει κανείς μαρτυρίες ότι αυτή δεν είναι μακριά από την Αλάσκα. Οι Εσκιμώοι<br />ισχυρίζονται ότι μπορείς να τη δεις μια καθαρή μέρα από το Κόλπο του Κάμντεν και του<br />Χάρισον στην Αλάσκα! Επίσης πριν από ένα αιώνα, μερικοί Εσκιμώοι είδαν τρεις<br />παράξενους ανθρώπους, που δεν ήσαν Εσκιμώοι, οπλισμένους με καμάκια να περιπλανώνται<br /> κατά μήκος της βόρειας ακτής της Αλάσκας. Όταν αυτοί είδαν τους Εσκιμώους, έτρεξαν<br />αμέσως μακριά προς τον Αρκτικό πάγο κατευθείαν προς Βορά, προς το μέρος που υποτίθεται<br />ότι βρίσκεται η Πολική αυτή Ήπειρος.<br />Όσο για τους Ρώσους αεροπόρους που χάθηκαν το 1937 στον αρκτικό ωκεανό, λαμβάνονταν<br />μηνύματά τους από τον ασύρματο, αλλά αυτά έφθιναν όλο και περισσότερο μέχρι που<br />σταμάτησαν εντελώς. Οι πτήσεις διάσωσης που ακολούθησαν δεν μπόρεσαν να τους<br />ανακαλύψουν, ούτε και βρέθηκαν πουθενά συντρίμμια του αεροσκάφους τους. Η Μόσχα<br />σταμάτησε την έρευνα μετά από 7 μήνες. Ο Ρόντνεϋ Κλαφ είναι πάντως σίγουρος ότι αυτοί<br />πέταξαν διά μέσου του βόρειου πολικού ανοίγματος μέσα στην Κούφια Γη.<br />Ο Τζαν Λάμπρεχτ μίλησε με έναν καθηγητή του Καναδά σχετικά με τον αντικατοπτρισμό<br />της Κρόκερ Λαντ. Ο καθηγητής αυτός ήταν εξπέρ στις προσομοιώσεις αντικατοπτρισμών και<br />είχε αναπτύξει αρκετά σύνθετα προγράμματα υπολογιστών για την ανάλυσή τους. Με βάση<br />τις διατριβές του καθηγητή που μελέτησε και τις συζητήσεις που είχε μαζί του ο Λάμπρεχτ<br />συμπέρανε ότι ο αντικατοπτρισμός της Κρόκερ Λαντ ήταν ο αντικατοπτρισμός ενός<br />πραγματικού αντικειμένου μακριά, πέρα από τον ορίζοντα. Στη πραγματικότητα όταν<br />αναλυθεί λεπτομερώς αυτός ο αντικατοπτρισμός θα μπορούσε να εξηγηθεί σα μια χώρα που<br />υπάρχει μέσα σε μια Πολική Τρύπα! Η άποψη του Λάμπρεχτ είναι ότι η Κρόκερ Λαντ και η<br />Σανίκωφ Λαντ μπορεί να είναι στα αντίθετα άκρα μιας πολικής τρύπας, η οποία βρίσκεται<br />κοντά στο Καναδά. Αυτό ήταν το πρώτο σοβαρό αποδεικτικό στοιχείο του στην έρευνά του<br />για την ύπαρξη μιας πολικής τρύπας. Αυτός τοποθετεί τη «μίνι» τελικά πολική τρύπα του<br />αρκετά εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από την ακτή του Καναδά.<br />Όσον αφορά τώρα την Μπράντλεϋ Λαντ του Κουκ, αυτή ήταν κοντά στη Κρόκερ Λαντ. Η<br />παρακάτω σπάνια φωτογραφία της Μπράντλεϋ Λαντ που τράβηξε ο Κουκ στη πορεία του<br />προς το Βόρειο Πόλο έχει εξαφανισθεί μυστηριωδώς από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικανικού<br />Κογκρέσου. ημοσιεύθηκε μόνο μια φορά σε ένα από τα βιβλία του ρ. Κουκ και την<br />ξαναπαρουσίασε ο Τζαν Λάμπρεχτ στο βιβλίο του Οι Κοίλοι Πλανήτες.<br /> <br /></div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-83361565251812185872014-07-13T01:51:00.001-07:002014-07-13T01:51:07.688-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Ο Ρόντνεϋ Κλαφ παρατηρεί τα εξής για τα υπολείμματα ζώων που ανακαλύπτονται στα<br />νησιά της Νέας Σιβηρίας:<br />Τα νησιά της Νέας Σιβηρίας καλύπτονται ακόμα και σήμερα από κόκαλα και υπολείμματα από<br />μαμούθ και άλλα ζώα της εσωτερικής γης που ο Όλαφ Τζάνσεν ισχυρίζεται ότι πέφτουν μέσα σε<br />ρήγματα πάγου των ποταμών της, οι οποίοι χύνονται μέσα στο Άνοιγμα του Βορείου Πόλου,<br />όπου παγώνουν και μεταφέρονται αργότερα έξω στη θάλασσα, καταλήγοντας στις βόρειες<br />αρκτικές ακτές. Υπολείμματα από μαλλιαρούς ρινόκερους, λιοντάρια της στέπας, γιγαντιαία<br />ελάφια, μαμούθ, αλεπούδες κι ένα ρωμαλέο άλογο, που οι επιστήμονες λένε ότι είναι<br />προϊστορικά, διατηρούνται στον Αρκτικό πάγο. Πρόσφατα αυτοί οι επιστήμονες προσπαθούν να<br />βρουν μερικά από τα εξωτικά αυτά υπολείμματα ζώων που είναι παγωμένα και διατηρημένα<br />στον αρκτικό πάγο. Θέλουν να πάρουν δείγματα της παγωμένης σάρκας τους για να τη<br />χρησιμοποιήσουν για τη κλωνοποίηση αυτών των εξωτικών ζώων και να ξεκινήσουν έτσι ένα<br />είδος Τζουράσικ Παρκ. Ελάχιστα γνωρίζουν ότι ένα Τζουράσικ Παρκ υπάρχει ήδη μέσα στη<br />Κούφια γη μας και μπορεί να γίνει γνωστό μέσα από το Άνοιγμα του Βορείου Πόλου, βόρεια<br />των Νησιών της Νέας Σιβηρίας, απ’ όπου προέρχονται όλα τα παγωμένα πτώματα των<br />εξωτικών αυτών ζώων.<br />Τέτοιοι σωροί από κόκαλα και υπολείμματα ζώων ανακαλύπτονται επίσης στα βόρεια<br />σύνολα της Αλάσκας και περιέχουν μεγάλες ποσότητες ελεφαντοστού. Πάνω σε αυτό το θέμα<br />ο Γουίλιαμ Γουάρεν παρατηρεί στο βιβλίο του τα εξής:<br />Οι Αρκτικοί βράχοι μιλούν για μια χαμένη Ατλαντίδα με πιο θαυμαστό τρόπο από τον Πλάτωνα.<br />Τα στρώματα απολιθωμένου ελεφαντοστού της Σιβηρίας ξεπερνούν κάθε τι στο είδος τους σε<br />ολόκληρο το κόσμο. Τουλάχιστον από τις ημέρες του Πλίνιου υφίστανται μια συνεχή<br />εκμετάλλευση και εντούτοις τα μέρη αυτά συνεχίζουν να είναι οι βασικοί τόποι εκμετάλλευσής<br /> τους. Τα απομεινάρια των μαμούθ είναι τόσο άφθονα που σύμφωνα με τον Γκράτακαπ «τα<br />βόρεια νησιά της Σιβηρίας φαίνονται να έχουν δημιουργηθεί από συσσωρευμένα κόκαλα».<br />Ένας άλλος επιστήμονας συγγραφέας μιλώντας για τα νησιά της Νέας Σιβηρίας, βόρεια των<br />εκβολών του ποταμού Λήνα, χρησιμοποιεί την εξής γλώσσα: «Μεγάλες ποσότητες ελεφαντοστού<br />εκσκάπτονται από το έδαφος κάθε χρόνο. Πράγματι μερικά από τα νησιά πιστεύεται ότι δεν<br />είναι τίποτα άλλο από μια συσσώρευση επιπλέουσας ξυλείας και πτωμάτων μαμούθ και άλλων<br />προκατακλυσμιαίων ζώων». Από αυτό μπορούμε να συμπεράνουμε ότι από το καιρό της<br />Σοβιετική κατάκτησης της Σιβηρίας έχει μαζευτεί πό τη περιοχή αυτή ελεφαντοστού από<br />περισσότερα από είκοσι χιλιάδες μαμούθ.<br />Από την άλλη μεριά ο Τζαν Λάμπρεχτ παρατηρεί το εξής:<br />Πού θα περιμένατε στη γη να βρείτε τα περισσότερα ψάρια; Το πιστεύεται ή όχι, οι πολικές<br />περιοχές έχουν μια μεγαλύτερη πυκνότητα σε ψάρια από ό,τι ο ισημερινός και οι θερμότερες<br />περιοχές. Τα ψάρια έχουν ένα είδος αντιψυκτικού στο αίμα τους. Αλλά αυτό δεν εξηγεί γιατί θα<br />έπρεπε να ευδοκιμούν περισσότερο σε αυτές τις περιοχές. Ή μήπως είναι ότι ψάρια από την<br />εσωτερική γη, όπου οι άνθρωποι δεν ψαρεύουν τόσο πολύ σαν κι εμάς, χάνονται και κολυμπούν<br />έξω από τις πολικές τρύπες;<br />Συνοψίζοντας παρατηρούμε ότι οι αρκτικοί εξερευνητές αναφέρουν:<br />Ζεστότερο κλίμα στη πολική περιοχή.<br />Εκκεντρική συμπεριφορά της πυξίδας.<br />Μια δραματική αύξηση στη φυτική και ζωική ζωή στο μακρινό βορρά, καθώς επίσης ακραίες<br />μεταναστεύσεις πουλιών προς βορά κατά την έναρξη του χειμώνα.<br />Πέτρες, ξύλο, σκόνη, γύρη λουλουδιών και λάσπη που βρίσκεται τόσο πάνω, όσο και<br />ενσωματωμένη μέσα στα παγόβουνα.<br />Παράξενη κατάσταση των Εσκιμώων του άπω βορρά, ενός λαού με μια εντελώς μοναδική<br />γλώσσα και των οποίων η προφορική παράδοση αναφέρει ότι προέρχονται από τον απώτερο<br />βορά, από μια ζεστή χώρα μόνιμου φωτός.<br />Φρέσκα μαμούθ που βρίσκονται εγκλωβισμένα στο πολικό πάγο.<br />Η παράξενη χημεία και τα μαθηματικά των παγόβουνων, τεράστιοι όγκοι γλυκού νερού που<br />ταξιδεύουν κατά χιλιάδες σιγά - σιγά προς τα νότια για να λιώσουν κάθε χρόνο, παρόλο που<br />δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου ετήσιο κατακρήμνισμα για να τα αντικαταστήσει.<br /> <br /></div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-19136238079157708492014-07-13T01:50:00.001-07:002014-07-13T01:50:20.634-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Μια Σουηδική αποστολή υπό τον Ότο Τόρελ βρήκε κοντά στο Κόλπο Τρούρενμπεργκ στην<br />Αρκτική Θάλασσα επιπλέοντα δένδρα που είχαν πάνω τους γκρίζα μπουμπούκια και<br />ανάμεσά τους βρέθηκε ο σπόρος του τροπικού φασολιού Εντάντα, ο οποίος ήταν εγκάρσια<br />5,7 εκατοστά .<br /> Ο εξερευνητής Σβέρντραπ βρήκε στις 81 μοίρες β.γ.π. τόσους πολλούς λαγούς, που ονόμασε<br />τον ορμίσκο Φιόρδ των Λαγών. Επίσης όλες σχεδόν οι εξερευνητικές ομάδες βρήκαν<br />αρκετό κυνήγι για να τραφούν με κρέας. Αυτό περιελάμβανε αγέλες μοσχοβοδιών και<br />ταράνδων<br /> Ο Κάπταιν Μπήτσεϋ είδε τόσα πολλά πουλιά στη δυτική ακτή του Σπίτζμπεργκεν, που<br />μερικές φορές με μια μοναδική τουφεκιά σκότωσε τριάντα από αυτά (Γκάρντνερ σελ.254).<br />Όλοι οι εξερευνητές παρατήρησαν ότι δεν μεταναστεύουν όλα τα ζώα νότια, για να<br />διαφύγουν από τους ψυχρούς Αρκτικούς ανέμους το χειμώνα, αλλά αντίθετα πολλά πάνε<br />προς το βορά. Που πάνε αυτά; Ο Γκρήλυ εξεπλάγη από τη τρομακτική ποσότητα άγριας ζωής<br />που συνάντησε σε ένα υποτιθέμενα παγωμένο βορά και έγραψε:<br />Σίγουρα αυτή η παρουσία πουλιών και λουλουδιών και ζώων ήταν ένας χαιρετισμός εκ μέρους<br />της φύσεως στη νέα μας κατοικία. Και αλλού παρατηρεί για :<br />Ο εξερευνητής Κέιν ανέφερε ότι είδε πολλές ομάδες αγριόχηνων Μπρεντ, που είναι ένα<br />Αμερικανικό αποδημητικό πουλί, να πετάνε βορειοανατολικά στο σφηνοειδές σχήμα της<br />πτήσης τους σε γ.π. 80ο 50΄ Β στο ακρωτήριο Τζάκσον, κοντά στη Γκρίνελαντ στα τέλη<br />Ιουνίου του 1854.<br />Ο εξερευνητής Γκρήλυ κάνει την εξής δήλωση για την προς το βορά μετανάστευση των<br />αρκούδων:<br />Ο υποπλοίαρχος Λόκγουντ παρατήρησε το Μάιο του 1882 ίχνη αρκούδων (να πηγαίνουν<br />βόρεια) στη βόρεια ακτή της Γροιλανδίας, κοντά στο Ακρωτήριο Μπένετ σε γ.π. 83ο3΄Β και<br />σχολίασε: "...0εν μπορώ να καταλάβω γιατί η αρκούδα αφήνει πάντα τα πλούσια σε ψάρια νερά<br />της Βόρειας Θάλασσας για τις απομονωμένες ακτές του βορά» (Τρία Χρόνια Αρκτικής<br />Υπηρεσίας, σελίδα 366)<br />Και μιλάει επίσης για το Γλάρο του Ρος:<br />..οι παρατηρήσεις του Μουρντόχ στο Ακρωτήριο Μπάροου δείχνουν ότι αυτά τα πουλιά<br />περνούν τον Οκτώβρη κατά χιλιάδες πάνω από αυτό το σημείο προς τα βορειοανατολικά.<br />Κανένα από αυτά δε φάνηκε να επιστρέφει (Τρία Χρόνια Αρκτικής Υπηρεσίας, σελίδα 383)<br />Ο εξερευνητής Άντολφ Νόρντενσκιολντ, αρχηγός μιας αρκτικής Σουηδικής Αποστολής,<br />ανέφερε στο βιβλίο του Το Αρκτικό Ταξίδι του 1858-1878 ότι στις 23 Μαΐου είδαν βόρεια<br />του Νησιού Άμστερνταμ (κοντά στο Σπίτζμπεργκεν) μεγάλους αριθμούς αγριόχηνες να<br />πετάνε Βορειοδυτικά, ίσως προς κάποια χώρα πιο βόρεια του Σπίτζμπεργκεν. Τέτοια χώρα<br />όμως δεν υπάρχει στους σημερινούς χάρτες μας. Κατά τον Νόρντενσκιολντ η ύπαρξη μιας<br />τέτοιας ξηράς θεωρείται πολύ σίγουρη από τους κυνηγούς των θαλάσσιων ίππων, οι οποίοι<br />δηλώνουν ότι στο πιο βόρειο σημείο που έχουν φτάσει μέχρι τώρα, βλέπουν αυτά τα πουλιά<br />να πετάνε γρήγορα ακόμα μακρύτερα προς το βορά.Ο Ντάινες Μπάριγκτον έγραψε στο βιβλίο του Επί της Πιθανότητας Προσέγγισης του<br />Βορείου Πόλου ότι οι παρατηρητές στο Σπίτζμπεργκεν έχουν παρατηρήσει πάντα την άνοιξη,<br />ακριβώς πριν την εποχή της εκκόλαψης των νεοσσών, τις αγριόπαπιες, χήνες και άλλα πουλιά<br />να πετούν προς μια βόρεια κατεύθυνση. Υπάρχει επίσης μια μεγάλη μετανάστευση προς το<br />βορά και το φθινόπωρο. <br /> Η Hearnes Journal αναφέρει τις παρατηρήσεις του Χήαρνη γύρω από τον Κόλπο του<br />Χούδσον για δέκα είδη αγριόχηνες, ιδιαίτερα την αγριόχηνα του χιονιού, τη μπλε αγριόχηνα<br />και την κερασφόρο αγριόχηνα, οι οποίες γεννούν τα αυγά τους και μεγαλώνουν τα μικρά τους<br />σε κάποια χώρα που ήταν άγνωστη σε αυτόν. Εξερευνητές, Ινδιάνοι και Εσκιμώοι δε θα<br />μπορούσαν να πουν ποτέ που γεννούνται αυτά τα πουλιά και ήταν πολύ γνωστό ότι δεν<br />μετανάστευαν ποτέ προς τα νότια.<br />Ο Έπες Σάρτζεντ αναφέρει στα Θαύματα του Αρκτικού Κόσμου ότι στη δεύτερη αποστολή<br />του Φράνκλιν είδαν μεγάλους αριθμούς «γελαστών» αγριόχηνων να αποδημούν προς τον<br />άγνωστο βορά - μια σίγουρη ένδειξη για την ύπαρξη ξηράς προς εκείνα τα μέρη. Αυτό<br />παρατηρήθηκε στις 13 Ιουλίου στη βόρεια ακτή του Καναδά σε γεωγραφικό πλάτος 69<br />μοιρών και 29 πρώτων (Sargent, σελίδα 163).<br />Ο Νεύτωνας στο Αρκτικό Εγχειρίδιό του έγραψε τα εξής σχετικά με τις μεταναστεύσεις του<br />μπεκατσονιού:<br />Το μπεκατσόνι...την άνοιξη αναζητά το νησί μας (Αγγλία) σε απέραντα σμήνη και αφού μείνει<br />στην ακτή για δυο περίπου βδομάδες, μπορεί να εντοπισθεί ότι προχωρά βαθμιαία βόρεια μέχρι<br />που τελικά μας αφήνει. Έχει παρατηρηθεί στην Ισλανδία και τη Γροιλανδία, αλλά όχι για να<br />μείνει. Το καλοκαίρι θα ήταν πάρα πολύ δριμύ εκεί για τα γούστα του και προχωράει όλο και<br />μακρύτερα προς το βορά. Γιατί; Πού κτίζει τη φωλιά του και κλωσά τα αυγά του; Για μερικές<br />βδομάδες χάνουμε κάθε ίχνος τους. Πού πηγαίνουν;<br />Προς το τέλος του καλοκαιριού επιστρέφει σε μας σε μεγαλύτερα σμήνη από πριν και αμφότερα<br />παλιά και νέα πουλιά παραμένουν στις ακτές μας μέχρι το Νοέμβρη, ή σε ήπιες εποχές ακόμα<br />αργότερα. Μετά πετάει προς το νότο και αφθονεί στους μπλε ουρανούς και στους ήπιους<br />αέρηδες μέχρι την επόμενη άνοιξη, οπότε αναλαμβάνει πάλι τη σειρά της αποδημίας του<br />(Γκάρντνερ, σελ.259-260).<br />Σίγουρα αυτές οι αποδημίες υποδεικνύουν μια ξηρά πιο βόρεια από την Γροιλανδία και το<br />Σπίτζμπεργκεν με ένα ιδανικό κλίμα για την αναπαραγωγή αυτών των μεταναστευτικών<br />πουλιών και ζώων.<br />Επίσης αναρίθμητα ψάρια, όπως κολιοί και ρέγκες, καθώς επίσης φάλαινες, φώκιες,<br />αλεπούδες, τάρανδοι και μοσχοβόδια μεταναστεύουν προς την άγνωστη βόρεια χώρα κάθε<br />άνοιξη ή φθινόπωρο για να γεννήσουν τα παιδιά τους ή για να διαφύγουν από το ψυχρό<br />χειμώνα (Γκάρντνερ, Κεφάλαιο 12)<br />Οι εξερευνητές ανακαλύπτουν επίσης υποτροπικούς σπόρους, λουλούδια, πράσινα φυτά και<br />δένδρα και πολύ παρασυρόμενη ξυλεία στον Αρκτικό &nbsp;&nbsp;&nbsp; κεανό, που όλα τους, υποστηρίζουν<br />οι οπαδοί της Κούφιας γης, δε θα μπορούσαν να έλθουν από αλλού, παρά μονάχα από το<br />εσωτερικό της γης. Αξίζει να αναφέρουμε εδώ το πουλί που βρήκε η ομάδα του Πήρυ, το<br />οποίο έσωσε τη ζωή τους. Αυτό κάθισε πάνω στον εξοπλισμό τους και το έπιασαν. Όταν το<br />άνοιξαν, είχε στο ράμφος του πράσινο χορτάρι. Και όμως δεν υπήρχε χορτάρι για χιλιάδες<br />χιλιόμετρα μακριά από εκεί που βρισκόντουσαν.<br />Ο συγγραφέας του Καπνώδους Θεού, Γουίλις Έμερσον, παρατηρεί στο πρόλογό του για τον<br />Όλαφ Τζάνσεν:<br /> γέρος Νορβηγός ισχυρίσθηκε επίσης ότι από τα μακρύτερα σημεία ξηράς πάνω στα νησιά<br />Σπίτζμπεργκεν και Φρανς Τζόσεφ μπορούν να ιδωθούν κοπάδια χήνες να πετούν ετησίως<br />ακόμα μακρύτερα προς το βορά, όπως ακριβώς αναφέρουν οι εξερευνητές στα ημερολόγια-<br />βιβλία τους. Κανένας επιστήμονας δεν είναι ακόμα αρκετά τολμηρός να επιχειρήσει να<br />εξηγήσει, ακόμα και για τη δική του ικανοποίηση, προς ποιες χώρες οδηγούνται αυτά τα πουλιά<br />από το λεπτό τους ένστικτο. Όμως ο Όλαφ Τζάνσεν μας έχει δώσει μια πιο λογική εξήγηση (ότι<br />οδηγούνται προς την εσωτερική γη).<br />Ο Γουάλυ Χέρμπερτ ανέφερε ότι κατά τη διάσχιση του πόλου με το συρόμενο από σκύλους<br />έλκηθρό του, ανακάλυψαν πολικές αρκούδες σχεδόν μέχρι τον «πόλο».<br />Στο βιβλίο του Ντάινες Μπάριγκτον Επί της Πιθανότητας Προσέγγισης του Βορείου Πόλου,<br />διαβάζουμε ότι στη βόρεια ακτή της Ισλανδίας φθάνει παρασυρόμενη ξυλεία, η οποία δε θα<br />μπορούσε να προέρχεται από κανένα άλλο σημείο του ορίζοντα, εκτός από το βορά και ότι<br />μάλιστα ανάμεσα σε φρέσκα κομμάτια πλήρων δένδρων έχουν βρεθεί μερικά με<br />μπουμπούκια, κάτι που θα ήταν τελείως αδύνατον αν αυτή η ξυλεία είχε παρασυρθεί σε<br />μακρινές αποστάσεις από τα νό0τια κλίματα. Είναι φανερό ότι το αλμυρό νερό θα είχε<br />σκοτώσει μέσα σε λίγους μήνες τα μπουμπούκια. Ακόμα αυτός σημειώνει, όπως και ο Όλαφ<br />Τζάνσεν, ότι παρατηρητές στο Σπίτζμπεργκεν έχουν πάντα παρατηρήσει ότι την άνοιξη,<br />ακριβώς πριν την εποχή της επώασης, οι αγριόπαπιες, οι χήνες και άλλα πουλιά πετούν προς<br />το βορά. Επίσης υπάρχει μια μεγάλη αποδημία τους και το φθινόπωρο προς το βορά.</div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-1910961381513462132014-07-13T01:47:00.003-07:002014-07-13T01:47:59.662-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Οι Παράξενες Παρατηρήσεις των Πολικών Εξερευνητών<br />Η ορθόδοξη επιστημονική θεωρία σχετικά με το Βόρειο Πόλο είναι ότι η αρκτική περιοχή<br />γύρω του είναι ένας ωκεανός καλυμμένος από πάγο. Με αυτή τη νοητική εικόνα στο μυαλό<br />ξεκίνησαν οι διάφοροι αρκτικοί εξερευνητές για να φτάσουν στο Πόλο. Γρήγορα βέβαια οι<br />εμπειρίες τους κατέρριψαν τις ανεπαρκείς ή άστοχες θεωρίες τους και άρχισαν να βλέπουν με<br />νέα μάτια τον αρκτικό κόσμο, έτσι που κανείς επιστήμονας μέχρι τότε δεν τον είχε ποτέ<br />φαντασθεί. Από τα πρώτα πράγματα που αστόχησαν στους πόλους ήσαν οι μαγνητικές<br />πυξίδες<br /> Η Πυξίδα<br />Αντί να τους βοηθήσει, όπως περίμεναν οι αρχικοί πολικοί εξερευνητές, να φθάσουν στο<br />πολυπόθητο σημείο των 90 μοιρών γεωγραφικού πλάτους, η πυξίδα από ένα σημείο και<br />έπειτα μάλλον τους μπέρδευε και τους έκανε να χαθούν! Μετά τον 80ο παράλληλο, η βελόνα<br />αρχίζει να τα χάνει. Όπως παρατηρεί ο Ρώσος εξερευνητής Σνέγκιρεφ: «ο μαγνητικός πόλος<br />ακολουθεί κάποιο είδος απρόσμενης καμπύλης...είναι άβολο να ταξιδεύεις μόνο με τη πυξίδα.<br />Το βέλος θα δείχνει βόρεια, μετά ξαφνικά θα αλλάξει κατεύθυνση προς τα δυτικά και μετά<br />σχεδόν απρόθυμα θα επιστρέψει στη προηγούμενη θέση του».<br />Ο Τσώνσεϋ Λούμις παρατηρεί τα εξής στην βιογραφία του αρκτικού εξερευνητή Τσαρλς<br />Φράνσις Χωλ, Παράξενες και Τραγικές Ακτές:<br />...θαμμένος τόσο μακριά βόρεια από το μαγνητικό πόλο, που η βελόνα μιας πυξίδας βαλμένη<br />πάνω στο τάφο του δείχνει νοτιοδυτικά.<br />Στο βιβλίο του Ο Απώτερος Βοράς ο Νάνσεν παρατηρεί:<br />Υπήρχαν και άλλα επίσης πράγματα, που με εξέπληξαν πολύ. Αν είμασταν σε μια καινούργια<br />ξηρά κοντά στο Σπίτζμπεργκεν, γιατί δε φαινόντουσαν ποτέ εκεί οι ροζ γλάροι, ενώ τους είχαμε<br />κατά κοπάδια εδώ στο βορά; Και μετά υπήρχε η μεγάλη μεταβολή της πυξίδας (σελ.536).<br />Ο Αντόλφους Γκρήλυ αναφέρει επίσης στο βιβλίο του Τρία Χρόνια Αρκτικής Υπηρεσίας:<br />Στο μαγνητόμετρο ένας μικρός μαγνήτης, ελεύθερα κρεμασμένος από ένα μόνο μεταξωτό νήμα<br />ταλαντώνεται άμεσα σε οποιαδήποτε οριζόντια διεύθυνση. Αυτός ο μαγνήτης στο Κόνγκερ...<br />ταλαντώθηκε μπρος πίσω με έναν συνεχή και ανήσυχο τρόπο...Μια μαγνητική βελόνα, όμορφα<br />και λεπτά ισορροπημένη, αναλαμβάνει στα μέσα γεωγραφικά πλάτη μια σχεδόν οριζόντια θέση.<br />Όμως στο Κόνγκερ η βελόνα, προσαρμοσμένη έτσι ώστε να μπορεί να κινηθεί ελεύθερα σε ένα<br />κάθετο επίπεδο, δείχνει μια ισχυρή τάση να αναλάβει μια όρθια θέση. Σε μια έγκλιση 90 μοιρών<br />η βελόνα θα ήταν όρθια, ενώ στο Κόνγκερ η κλίση ήταν περίπου 85 μοίρες (σελ.128)<br />Μερικοί πολικοί εξερευνητές αναφέρουν ότι η πυξίδα τους βουτάει προς τα κάτω στο<br />μακρινό βορά, ενώ άλλοι ότι κλείνει προς τα πάνω. Αυτό εξαρτάται από το σε ποιο μέρος του<br />πολικού ανοίγματος βρίσκονται. Αν είναι προς τη πλευρά που βρίσκεται ο μαγνητικός πόλος<br />η πυξίδα βυθίζεται προς τα κάτω. Αντίθετα, ο Όλαφ Τζάνσεν που ήταν στην απέναντι πλευρά<br />του ανοίγματος το 1829, βόρεια του νησιού Φρανς Τζόσεφ Λαντ, ανέφερε ότι η βελόνα της<br />πυξίδας του έδειχνε προς τα πάνω.<br />Παράξενες Υψηλές Θερμοκρασίες και Ανοιχτές Θάλασσες<br />Ο Φρίτζοφ Νάνσεν κατέγραψε τις περιπέτειές του στο δίτομο έργο του με τον μακροσκελή<br />τίτλο Απώτατος Βοράς: Η Καταγραφή ενός Ταξιδιού Εξερεύνησης - το Πλοίο Φραμ 1893-<br />96 και για ένα Ταξίδι με Έλκηθρο έκα Πέντε Μηνών από το ρ. Νάνσεν και τον<br />Υποπλοίαρχο Τζόχανσεν. Όπως σημειώνει στο βιβλίο του ο Νάνσεν, αφού ταξίδεψε από τις<br />ψυχρότερες νοτιότερες περιοχές βορειότερα, ο καιρός άλλαξε προς ένα πολύ ζεστότερο<br />κλίμα. Στη πραγματικότητα κάθε φορά που φυσούσε άνεμος από το βορά η θερμοκρασία<br />άρχιζε να ανεβαίνει. Όταν το 13μελές πλήρωμά του είχε ήδη φτάσει σε β.γ.π. 77 μοιρών, ο<br />Νάνσεν παρατήρησε:<br /> Ήταν ένα παράξενο συναίσθημα να πλέεις μακριά μέσα στη σκοτεινή νύχτα προς άγνωστες<br />χώρες, πάνω σε μια ανοιχτή, ρέουσα θάλασσα, όπου κανένα πλοίο ή βάρκα δεν είχε βρεθεί<br />πριν. Θα μπορούσαμε να είμασταν εκατοντάδες μίλια μακριά σε πιο νότια νερά, ο αέρας ήταν<br />τόσο ήπιος για μήνα Σεπτέμβρη σε αυτό το γεωγραφικό πλάτος... «0ε βλέπουμε τίποτα εκτός<br />από καθαρό νερό», απάντησε ο Χένρικσεν από το κατάλυμα του πληρώματος όταν τον<br />φώναξα... Αυτοί ελάχιστα σκέπτονται το σπίτι τους στη Νορβηγία, ακριβώς τώρα που πλέουμε<br />κατευθείαν προς το Πόλο σε καθαρά νερά...Λες και πρέπει να ρωτήσω τον εαυτό μου μήπως<br />αυτό είναι ένα όνειρο. Θα πρέπει να έχει πάει κάποιος κόντρα στο ρεύμα, για να ξέρει τι<br />σημαίνει να πηγαίνεις μαζί με αυτό (σελ.120)<br />Ή ακόμα:<br />Σήμερα είχαμε το ίδιο ανοιχτό κανάλι προς το βορά και πέρα από αυτό μια ανοιχτή θάλασσα<br />μέχρι εκεί που μπορούμε να δούμε. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; (σελ. 144)<br />Όταν ήσαν στον 79ο παράλληλο γράφει: «...φέρνοντας βόρειο άνεμο. Είναι περίεργο ότι<br />υπάρχει σχεδόν πάντα μια άνοδος της θερμοκρασίας με αυτούς τους ισχυρότερους<br />ανέμους...Ένας νότιος άνεμος μικρότερης ταχύτητας γενικά κατεβάζει τη θερμοκρασία κι<br />ένας μέτριος βόρειος άνεμος την ανεβάζει». (σελ. 197)<br />Όταν αποβιβάσθηκε από το εγκλωβισμένο τελικά από τους πάγους «Φραμ», ο Νάνσεν<br />ξεκίνησε με ένα Έλκηθρο φορτωμένο με προμήθειες προς το Βόρειο Πόλο και αργότερα<br />επέστρεψε στο Σπίτζμπεργκεν μέσω του νησιού Φρανς Τζόσεφ Λαντ. Από τις 29 Μαΐου 1895<br />μέχρι την άνοιξη του 1896 ο Νάνσεν είχε χαθεί εντελώς! Σεμνός και ταπεινός, αν και<br />διάσημος εξερευνητής, ο Νάνσεν παραδέχθηκε ότι είχε χάσει τον προσανατολισμό του και<br />ότι για πολύ καιρό δεν είχε ιδέα που βρισκόταν.<br />Μετά από αρκετούς μήνες ο Νάνσεν και ο Τζόχανσεν επέστρεφαν στο Φραμ, αλλά ήσαν<br />ακόμα πάνω από τον 81ο παράλληλο, όταν ο Νάνσεν παρατήρησε: "Φανταστικό, 12 βαθμούς<br />Κελσίου στα μέσα του εκέμβρη! Θα μπορούσαμε σχεδόν να φαντασθούμε τον εαυτό μας<br />σπίτι μας» (σελ. 527).<br />Κάποια στιγμή ο ήλιος έγινε ανυπόφορα ζεστός: «Αισθανόμουνα για πρώτη φορά άβολα με<br />τη ζέστη. Ο ήλιος έκαιγε αρκετά δυσάρεστα (σελ. 391, σε β.γ.π. 86 μοιρών!) ή ακόμα: «χθες<br />τη νύχτα δύσκολα μπόρεσα να κοιμηθώ, εξ’ αιτίας της ζέστης (σελ.407).<br />Ο Νάνσεν έκανε βυθομετρήσεις και ανακάλυψε ότι το νερό ήταν ζεστότερο όσο βαθύτερη<br />ήταν η βυθομέτρηση. Από πού προέρχεται αυτό το ζεστό νερό; Συνάντησε επίσης ζώα που<br />σύμφωνα με την αποδεκτή τότε επιστήμη δε θα έπρεπε να βρίσκονται με τίποτα εκεί πάνω.<br />Στις 26 Απριλίου 1895 έγραψε:<br />0εν εξεπλάγη λιγότερο χθες το πρωί όταν είδα ξαφνικά τα ίχνη ενός ζώου στο χιόνι. Ήταν μιας<br />αλεπούς, που πήγαινε προς μια ανατολική κατεύθυνση. Τα ίχνη ήσαν πολύ φρέσκα. Μα τι έκανε<br />η αλεπού εδώ πάνω; Υπήρχαν επίσης αναμφισβήτητα σημάδια ότι αυτή δεν ήταν χωρίς τροφή.<br />Μήπως είμαστε κοντά σε ξηρά; Κοίταξα γύρω μου γι’ αυτό, αλλά ο καιρός ήταν ομιχλώδης όλη<br />την ημέρα χθες και μπορεί να βρισκόμασταν κοντά της χωρίς να τη παρατηρήσουμε. Εν πάση<br />περιπτώσει ένα θερμόαιμο θηλαστικό στον 85ο παράλληλο.<br /> 0εν είχαμε πάει μακριά, όταν συναντήσαμε τα ίχνη μιας άλλης αλεπούς. Αυτά πήγαιναν στην<br />ίδια περίπου κατεύθυνση όπως και η άλλη, και ακολουθούσαν τη γενική πορεία της στενωπού, η<br />οποία μας είχε σταματήσει και από την οποία υποχρεωθήκαμε να κατασκηνώσουμε. Είναι<br />ακατανόητο με τι ζουν αυτά τα ζώα εδώ, αλλά υποτίθεται ότι μπορούν να αρπάξουν μερικά<br />οστρακόδερμα στους ανοιχτούς υδάτινους δρόμους. Αλλά γιατί αφήνουν την ακτή; Αυτό είναι<br />που με προβληματίζει περισσότερο. Μήπως έχουν χάσει το δρόμο τους; Η πιθανότητα φαίνεται<br />μικρή για κάτι τέτοιο.<br />Απ’ όλους του αρκτικούς εξερευνητές ο Νάνσεν θεωρείται ότι πήγε κοντύτερα στο Άνοιγμα<br />του Βορείου Πόλου, χωρίς ωστόσο να μπει μέσα του και να το ανακαλύψει. Μερικές από τις<br />παρατηρήσεις του που υποστηρίζουν την ύπαρξη ενός πολικού ανοίγματος βόρεια των<br />Νησιών της Νέας Σιβηρίας είναι οι εξής:<br />Πρώτον ο Νάνσεν ανακάλυψε μια ουσιαστική έκταση ανοιχτού ωκεανού βόρεια των νησιών<br />της Νέας Σιβηρίας. Αντίθετα, στη διάβασή του βόρεια της Νορβηγίας και της Ρωσίας, προς<br />τα νησιά της Σιβηρίας, έπρεπε να παραμείνει κοντά στην ακτή για να περάσει το πάγο. Και<br />όμως, βόρεια των νησιών της Σιβηρίας το Σεπτέμβριο του 1893 δεν βρήκε πάγο μέχρι τις 79<br />μοίρες β.γ.π. Μόνο μετά από επτά μέρες ταξίδι βόρεια πάνω σε μια κυματώδη ανοιχτή<br />θάλασσα έφτασαν σε συμπαγή πάγο, βόρεια των νησιών της Νέας Σιβηρίας.<br />Μετά προς έκπληξή τους, όταν βγήκαν έξω, πάνω στο θαλάσσιο πάγο, ανακάλυψαν ένα<br />σημαντικό αριθμό από πουλιά διαφόρων ειδών μαζί με μπεκάτσες και γλάρους, καθώς επίσης<br />αλεπούδες, θαλάσσιους ίππους και πολικές αρκούδες, που έδειχναν ότι βρισκόντουσαν κοντά<br />σε στεριά προς τη βορινή τους κατεύθυνση. Πέρασαν το χειμώνα με το πλοίο τους παγωμένο<br />κι εγκλωβισμένο στη θάλασσα και ενώ περίμεναν να τελειώσει ο χειμώνας έκαναν διάφορες<br />επιστημονικές μετρήσεις και παρατηρήσεις. Ανακάλυψαν έτσι βράχο και μεγάλες ποσότητες<br />λάσπης και παρασυρόμενης ξυλείας πάνω σε μερικά παγόβουνα που έδειξαν στο Νάνσεν ότι<br />μεγάλο μέρος του Αρκτικού πάγου μπορεί να προέρχεται από κάποιο ποταμό, ίσως<br />μακρύτερα προς το βορά απ’ όπου βρισκόντουσαν τότε, σε κάποια αχαρτογράφητη μέχρι<br />τώρα χώρα.<br />Αναφέραμε ήδη επίσης για την ανακάλυψή του ότι ένας βόρειος άνεμος αύξανε τη<br />θερμοκρασία, ενώ ένας νότιος άνεμος την κατέβαζε ή ότι οι θερμοκρασίες του ωκεανού ήσαν<br />επίσης ζεστότερες όσο βαθύτερα τις μετρούσε κάτω από το πάγο. Ακόμα και η θερμοκρασία<br />του αέρα πάνω από το πάγο ήταν ζεστότερη απ’ ό,τι δίπλα σε αυτόν.<br />Μετά τις 80 μοίρες και 1 πρώτο λεπτό β.γ.π., όταν ο Νάνσεν βρισκόταν 485 χιλιόμετρα<br />μακριά από την εκτιμημένη από τον Ρόντνεϋ Κλαφ θέση του Πολικού Ανοίγματος, μπορεί<br />αυτός να είδε μια αναλαμπή του εσωτερικού ήλιου της γης. Κατά τον Κλαφ ο Νάνσεν<br />βρισκόταν τότε στο χείλος του πολικού ανοίγματος. Σκέφθηκε τότε ότι έβλεπε ένα<br />αντικατοπτρισμό του εξωτερικού ήλιου: « ευτέρα 19 Φεβρουαρίου...Τόσο σήμερα όσο και<br />χθες είδαμε πάλι τον αντικατοπτρισμό του Ήλιου. Σήμερα ήταν ψηλά πάνω από τον ορίζοντα,<br />και έδειχνε να αναλαμβάνει μια σχεδόν στρογγυλή δισκοειδή μορφή». Σημείωσε ότι αυτός<br />είχε ένα μουντό, κόκκινο χρώμα, κατά τον Ρόντνεϋ Κλαφ: «όμοιο με τη περιγραφή του<br />εσωτερικού Ήλιου που δίνει ο Όλαφ Τζάνσεν, του οποίου ο πατέρας επίσης σκέφθηκε ότι ο<br />ήλιος που είδαν ήταν ένας αντικατοπτρισμός, όταν τον είδαν για πρώτη φορά στο ταξίδι τους<br />το 1829 προς τον εσωτερικό κόσμο μέσω του Ανοίγματος του Βορείου Πόλου,<br />βορειοανατολικά του νησιού Φρανς Τζόσεφ Λαντ».<br /> Το καλοκαίρι ο Νάνσεν βγήκε έξω πάνω στο πάγο της θάλασσας και ερεύνησε μια ουσία σαν<br />γύρη λουλουδιών, που έδειχνε να καλύπτει παντού το πάγο με ένα καφετί χρώμα. Ο Όλαφ<br />Τζάνσεν είχε παρατηρήσει στο βιβλίο του Ο Καπνώδης Θεός ότι οι βόρειες ακτές της<br />εσωτερικής γης καλύπτονται από μεγάλους αγρούς με λουλούδια, των οποίων η γύρη<br />φυσάται μετά έξω πάνω στις πεδιάδες του Αρκτικού πάγου μέσα από το Άνοιγμα του<br />Βορείου Πόλου.<br />Το έγχρωμο χιόνι έχει αναλυθεί και το κόκκινο, πράσινο και κίτρινο χρώμα έχουν βρεθεί να<br />περιέχουν φυτική ύλη, όμοια με τη γύρη ενός φυτού. Έχει παρατηρηθεί ότι η γύρη αυτή<br />πέφτει σε διάφορες εποχές. Ο εξερευνητής ρ. Ελίζα Κέιν αναφέρει στο πρώτο τόμο του<br />βιβλίου του Αρκτικές Εξερευνήσεις σε Αναζήτηση του Σερ Τζων Φράνκλιν:<br />Περάσαμε τους Κόκκινους Γκρεμούς του Σερ Τζων Ρος το πρωί της 5ης Αυγούστου. Τα<br />μπαλώματα κόκκινου χιονιού, από τα οποία παίρνουν το όνομά τους, μπορούσαν να φανούν<br />καθαρά στην απόσταση των δέκα έξη χιλιομέτρων από την ακτή...Όλες οι χαράδρες και οι<br />ρεματιές στις οποίες είχε πέσει το χιόνι ήσαν βαθιά χρωματισμένες...αν η χιονισμένη επιφάνεια<br />ήταν πιο εκτεταμένη, όπως είναι χωρίς αμφιβολία νωρίτερα αυτή την εποχή, το κόκκινο θα<br />ήταν το επικρατούν χρώμα.<br />Μετά το «Φραμ» γέμισε από σκόνη, η οποία μπήκε παντού προκαλώντας μεγάλο εκνευρισμό.<br />Ο Νάνσεν έγραψε τότε στο ημερολόγιο του πλοίου του: «Ας πάμε σπίτι. Γιατί άλλωστε να<br />περιμένουμε; Τίποτα άλλο εκτός από σκόνη, σκόνη, σκόνη». Σύμφωνα με τον Κλαφ θα<br />πρέπει να συνέβη κάποια ηφαιστειακή έκρηξη στην εσωτερική ήπειρο κοντά στο Πολικό<br />Άνοιγμα εκείνο τον καιρό, γιατί δε συνέβη καμιά τέτοια στην εξωτερική γη. Η σκόνη κατ’<br />αυτόν θα πρέπει να είχε φυσηθεί έξω από το Πολικό Άνοιγμα πάνω στη θάλασσα και πάνω<br />στο πλοίο του Νάνσεν.<br />Παρόμοια Ο 0ρ. I. Χέιζ εκφράζει στο βιβλίο του Η Ανοιχτή Πολική Θάλασσα την έκπληξή<br />του για την ανεξήγητη αύξηση της θερμοκρασίας κάθε φορά που ερχόταν ένας αρκτικός<br />άνεμος από το βορά. Ενώ ήσαν ακινητοποιημένοι από έναν ισχυρό επίμονο βορινό άνεμο το<br />περισσότερο χρόνο από τις δυο πρώτες εβδομάδες του Νοεμβρίου, ο Χέιζ παρατήρησε ότι<br />όταν προσπέρασαν με τη σκούνα «USA» τις μεγάλες αρχικές μάζες πάγου, δε συνάντησαν<br />μετά άλλο πάγο και πρόσθεσε:<br />13 Νοεμβρίου: Όλο και χειρότερα. Η θερμοκρασία έχει ανέβει πάλι και έχουμε κάτι χειρότερο<br />από μια τροπική μπόρα...14 Νοεμβρίου: Ο άνεμος φυσάει επί εκοσιτέσσερες σχεδόν ώρες από<br />τα βορειανατολικά και εντούτοις η θερμοκρασία παραμένει η ίδια όπως και πριν...Σκέφτομαι<br />συνεχώς. Ένας ζεστός άνεμος από «τη παγωμένη θάλασσα», μετά το πάγο του βορά,<br />αναστατώνει τις θεωρίες μου, όπως έχουν κάνει μέχρι τώρα τα γεγονότα με τις θεωρίες των<br />σοφότερων ανθρώπων.<br />Στον πρόλογο του βιβλίου του Τρία Χρόνια Αρκτικής Υπηρεσίας, ο υποπλοίαρχος<br />Αντόλφους Γκρήλυ των Ηνωμένων Πολιτειών εκφράζει την έκπληξή του κατά την αποστολή<br />του στο κόλπο της Λαίδη Φράνκλιν για τις παράξενες συνθήκες που αντιμετώπισε στο<br />μακρινό βορά:<br />Φοβούμενος την υπερβολή, έχω μερικές φορές τροποποιήσει τις προτάσεις και τις γνώμες που<br />καταχώρησα στο αρχικό μου ημερολόγιο, πιστεύοντας ότι είναι καλύτερο να υποτιμήσω από το<br />να μεγεθύνω τα θαύματα των Αρκτικών περιοχών, τα οποία έχουν πάρα πολύ συχνά<br />αμφισβητηθεί.<br /> Ο Γκρήλυ αναφέρει ότι συνάντησε τις πολύ ψυχρές συνθήκες στο κατώτερο τμήμα της<br />αρκτικής περιοχής, αλλά λιγότερο δριμύ κλίμα καθώς πλησίαζαν τον 80ο παράλληλο και<br />ιδιαίτερα ήπιο καιρό μετά από αυτόν. Όταν η ομάδα τους είχε φθάσει στον 81ο παράλληλο<br />και χαρτογραφούσαν το νησί Έλεσμερ για τον Αμερικανικό Στρατό, ο Γκρήλυ σχολίασε:<br />Εκείνη την ώρα φυσούσε ένας πολύ ζεστός άνεμος από το εσωτερικό και η θερμοκρασία ήταν<br />σημαντικά πάνω από τους 5 βαθμούς Κελσίου.<br />Επίσης κάπου αλλού παρατηρεί για την επίδραση των ζεστών ανέμων από το βορά:<br />Στις 16 Φεβρουαρίου, στις 10 μ.μ. τα παγωμένα υδραργυρικά θερμόμετρα έλιωσαν, αφού είχαν<br />μείνει παγωμένα συνεχώς για 16 μέρες και 5 ώρες. Αυτός είναι ο μακρύτερος καταγεγραμμένος<br />χρόνος στη διάρκεια του οποίου έχει μείνει παγωμένος ο υδράργυρος.<br />Όταν ήσαν στον 81ο παράλληλο ο Γκρήλυ ανέφερε:<br />Σε ολόκληρη την έκτασή της η κοιλάδα ήταν μια έρημος πάγου και στα περισσότερα μέρη της<br />καλυπτόταν από μια συγκριτικά πλούσια βλάστηση» (σελ.370)...Σε β.γ.π. 81 μοιρών και 49<br />πρώτων λεπτών παρατηρεί: Έπιασα εκεί μια πεταλούδα, και είδα τρεις γλάρους, δυο μέλισσες<br />και πολλές μύγες (σελ.372).... Ενώ είμασταν σε αυτή τη κατασκήνωση, τη Νο.3, κοιμόμασταν<br />λίγο εξ’ αιτίας του μεγάλου πλήθους των μυγών...Ξυπνώντας στις 2 π.μ. η θερμοκρασία<br />βρέθηκε πολύ υψηλή, 8,9 βαθμοί Κελσίου, με ένα ελάχιστο 7,8 βαθμών από το προηγούμενο<br />βράδυ.....Σε αυτή τη λίμνη υπήρχαν επίσης πολλά μικρά ψαράκια (σελ.374)...Ο 0εκανέας Σάλορ<br />έφερε μαζί με τις ιτιές του δύο μικρά κομμάτια ακατέργαστου πευκόξυλου...εκεί κοντά<br />ανακάλυψα το προηγούμενο μέρος μια παλιάς καλοκαιρινής κατασκήνωσης των Εσκιμώων<br />(σελ.376)... Ο χώρος γύρω από τη κατασκήνωση περιελάμβανε πλούσια βλάστηση από χορτάρι,<br />λάπαθο, παπαρούνες και άλλα φυτά (Σελ. 377). Ο ουρανός καλυπτόταν μερικά από πραγματικά<br />σύννεφα σωρειτών, πολύ σπάνιων στους αρκτικούς ουρανούς...η θερμοκρασία ήταν ψηλή και οι<br />χαρούμενες κίτρινες παπαρούνες και τα άλλα λουλούδια προσέλκυαν προς το μέρος τους<br />φανταχτερές πεταλούδες...μπορούσε μια χαρά να φαντασθεί τον ευατό του στις 40 και όχι στις 8<br />μοίρες από το γεωγραφικό πόλο (Σελ. 378). Σε αυτό το σημείο και κοντά του είδαμε ένα μεγάλο<br />αριθμό από πεταλούδες...αντικρίζοντας το ποταμό Ράγκλες, τρεις εγκαταλελειμμένες καλύβες<br />Εσκιμώων (Σελίδα 379)... Ανάμεσα σε άλλα πράγματα από ξύλο ήταν ένας στύλος μήκους 2,5<br />μέτρων και διαμέτρου 60 εκατοστών, κωνοφόρος ξυλεία, πιθανά έλατο ή σκληρό πεύκο (Σελ.<br />383)....μια μέλισσα... Οι πεταλούδες ήσαν αναρίθμητες, είδαμε πενήντα στη διάρκεια της<br />ημέρας...Ο καιρός στη διάρκεια της ημέρας ήταν υπερβολικά ζεστός και υποφέραμε πολύ. Το<br />προσαρτημένο θερμόμετρο του βαρομέτρου, το οποίο μεταφερόταν πάντα στη σκιά, έδειχνε<br />23,3 βαθμούς Κελσίου (Σελ.385).<br />Ο ρ. Ελίζα Κέιν, χειρούργος στα πλοία Advance και Rescue, κατέγραψε τις εμπειρίες του<br />στο βιβλίο του Αρκτικές Εξερευνήσεις σε Αναζήτηση του Σερ Τζων Φράνκλιν, εμπειρίες οι<br />οποίες αποκορυφώθηκαν κοντά στον 82ο παράλληλο. Η αποστολή προχώρησε όσο<br />βορειότερα μπορούσε με τα πλοία της μέχρις ότου η ποσότητα του πάγου να κάνει αδύνατη ή<br />τουλάχιστον ανασφαλή τη περαιτέρω πορεία τους, οπότε συνέχισαν τότε προς το πόλο με τα<br />πόδια και με έλκηθρα. Όπως όμως και άλλοι αρκτικοί εξερευνητές εξεπλάγησαν<br />ανακαλύπτοντας ότι δεν μπορούσαν να προχωρήσουν άλλο εξ’ αιτίας της βαθμιαίας<br />διείσδυσης μιας ανοιχτής πολικής θάλασσας. Όπως παρατηρεί ο Κέιν:<br />Είναι αδύνατον ανασκοπώντας τα γεγονότα που συνδέονται με αυτή την ανακάλυψη, το<br />λιωμένο χιόνι πάνω στους βράχους, τα πλήθη των θαλασσινών πουλιών, τη περιορισμένη, αλλά<br /> εντούτοις προοδεύουσα φυτική ζωή, την άνοδο του θερμομέτρου μέσα στο νερό, να μην<br />εντυπωσιαστώ τελικά με το συμπέρασμα για την ύπαρξη ενός ηπιότερου κλίματος κοντά στο<br />πόλο. Το να αναφέρω τη μεταβολή της θερμοκρασίας που προκαλείτο από την εγγύτητα της<br />ανοιχτής θάλασσας είναι σα να αλλάζω απλώς τη μορφή του ερωτήματος. Γιατί αφήνει τελικά<br />το ερώτημα αναπάντητο. Ποια είναι η αιτία της ανοιχτής θάλασσας;<br />Μετά από 130 περίπου χρόνια έχουμε το 1985 τις παρατηρήσεις του Ρώσου εξερευνητή<br />Βλαντιμίρ Σνέγκιρεφ στο βιβλίο του Στους Ουρανούς προς το Βόρειο Πόλο:<br />Στις 9 Μαΐου διασχίσαμε το 86ο παράλληλο...Ήταν πραγματικά πολύ παράξενο πράγμα: θα<br />μπορούσες να είχες σκεφθεί ότι καθώς πλησίαζαν το Πόλο, ο πάγος θα γινόταν πυκνότερος, πιο<br />συμπαγής, αλλά στη πραγματικότητα συνέβαινε το αντίθετο. Όσο κοντύτερα ερχόντουσαν στο<br />σκοπό τους, τόσο συχνότερα συναντούσαν μια ανοιχτή θάλασσα...<br />Και ο Ρόαλντ Αμούδσεν αναφέρει την αύξηση της θερμοκρασίας προς το πόλο στο βιβλίο του<br />Η Πρώτη ιάσχιση της Πολικής Θάλασσας κατά την ιστορική διάβασή του με αερόστατο<br />πάνω από το Βόρειο Πόλο στις 12 Μαϊου1926. Αφήνοντας το Σπίτζμπεργκεν η θερμοκρασία<br />ήταν μείον 8 βαθμούς Κελσίου. Μετά η θερμοκρασία στο υψόμετρο της πτήσης κατέβηκε<br />σταθερά από 5 βαθμούς κάτω από το μηδέν πάνω από το Κόλπο του Κινγκ μέχρι τους 12<br />βαθμούς κάτω από το μηδέν στις 88 μοίρες στην Ευρωπαϊκή πλευρά του πόλου. Από αυτή τη<br />θέση αυτή άρχισε να ανεβαίνει σιγά. Η θερμοκρασία στο Πόλο ήταν 3 βαθμούς κάτω από το<br />μηδέν, δηλαδή αυξήθηκε συνολικά κατά 10 βαθμούς! (σελ.230)<br />Παρόμοια ο Ρώσος Μιχαήλ Γκρομώφ της Σοβιετικής Πολεμικής Αεροπορίας σε ένα άρθρο<br />του με το τίτλο ιασχίζοντας το Βόρειο Πόλο προς την Αμερική ανέφερε ότι πετώντας πάνω<br />από το νησί Φρανς Τζόσεφ Λαντ στα 13.000 πόδια (3962 μέτρα) η θερμοκρασία ήταν μείον<br />16 βαθμούς Κελσίου. Αλλά στο Πόλο στα 8.850 πόδια (2.697 μέτρα) η θερμοκρασία ήταν<br />μείον 8 βαθμούς Κελσίου. Τόσο ο Αμούδσεν όσο και ο Γκρομώφ άλλαξαν κατεύθυνση όταν<br />υπολόγισαν με τον εξάδα ότι βρισκόντουσαν στο πόλο.<br />Γράφοντας για το πρώτο ταξίδι του Ναυάρχου Μπυρντ στην Ανταρκτική στο βιβλίο του<br />Πέρα από το Εμπόδιο, ο Ευγένιος Ρόντγκερς αναφέρει την ασυνήθιστη επίδραση που έχει<br />ένας επίμονος άνεμος από το Πόλο:<br />Οι ταλαντώσεις της θερμοκρασίας ήσαν τόσο βίαιες που τρεις μόνο μέρες μετά τη καταγραφή<br />της ελάχιστης, η ένδειξη ανέβηκε στους 15 βαθμούς πάνω από το μηδέν. Αυτό αντιστοιχεί σε<br />μια διακύμανση 87 βαθμών, όσο η ετήσια διακύμανση στο μεγαλύτερο μέρος των ανατολικών<br />Ηνωμένων Πολιτειών.<br />Ας σημειωθεί ακόμα ότι ένας πίνακας θερμοκρασιών του διάσημου μετεωρολόγου<br />Μιλάνκοβιτς δείχνει ότι η θερμοκρασία στο Βόρειο Πόλο είναι προσεγγιστικά 30 βαθμούς<br />μεγαλύτερη απ’ ό,τι θα έπρεπε.</div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-25088800481613590702014-07-13T01:45:00.003-07:002014-07-13T01:45:58.736-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Η άποψη για την ύπαρξη γιγαντιαίων πολικών ανοιγμάτων προήλθε βασικά από τις ιδέες του<br />Έντμουντ Χάλεϋ. Ο Συμς, ο Ρηντ και ο Γκάρντνερ προσπάθησαν να αποδείξουν ότι υπήρχε<br />μια γιγαντιαία τρύπα πέρα από το βόρειο γεωγραφικό πλάτος των 89 μοιρών. Αυτοί πίστευαν<br />ότι ήδη από τις 80 μοίρες βόρεια η γη άρχιζε να καμπυλώνεται προς τα μέσα και ότι διάφοροι<br />πολικοί εξερευνητές στη πραγματικότητα περιπλανιόντουσαν μέσα σε μια γιγαντιαία τρύπα.<br />Οι κατοπινοί ερευνητές της Κούφιας γης προσέδωσαν βέβαια πολύ μικρότερες διαστάσεις<br />στα πολικά ανοίγματα ενώ, τελευταίος ο Τζαν Λάμπρεχτ μίλησε για σχετικά «μίνι» πολικές<br />τρύπες.<br />Ξέρουμε ότι δεν υπάρχει καμιά πολική τρύπα ακριβώς στο Βόρειο Πόλο ή κατά μήκος των<br />συνηθισμένων δρόμων της Αρκτικής. Έτσι, κατά τον Λάμπρεχτ, αν υπάρχει μια πολική τρύπα<br />και εάν αυτή είναι αρκετά μικρή και βρίσκεται σε κάποια απόσταση μακριά από τους<br />συνηθισμένους δρόμους, τότε θα μπορούσε αυτή πραγματικά να κρύβεται από τις<br />κυβερνήσεις, εφόσον αυτές έτσι ήθελαν, απομακρύνοντάς την απλώς από τους χάρτες και τις<br /> δορυφορικές φωτογραφίες τους. Η μίνι αυτή πολική τρύπα μπορεί να διαθέτει ακόμα ένα<br />φυσικό καμουφλάζ με τη μορφή ομίχλης, λόγω ίσως των διαφορών θερμοκρασίας ανάμεσα<br />στον αέρα στο εσωτερικό της Κούφιας γης και στον εξωτερικό αέρα.<br />Η ανοιχτή πολική θάλασσα είναι μια ιδέα που κυκλοφορούσε για αιώνες. Γενικά πιστευόταν<br />ότι άμα ταξίδευες αρκετά βόρεια, πέρα από τους πάγους, θα έφτανες σε μια περιοχή όπου δεν<br />υπήρχαν παγόβουνα και όπου η θάλασσα ήταν ελεύθερη από πάγο. Ο ρ. Κέιν, ένας από<br />τους πρώτους Αμερικανούς πολικούς εξερευνητές, ανέλαβε ένα τολμηρό ταξίδι στη δεκαετία<br />του 1850 προσπαθώντας να περάσει από το εμπόδιο των πάγων μέσα σα αυτή την Ανοιχτή<br />Πολική Θάλασσα. Πράγματι είδε μεγάλες εκτάσεις ανοιχτής θάλασσας βόρεια της<br />Γροιλανδίας και αυτό βοήθησε στην ενίσχυση αυτής της ιδέας. Τα κατοπινά χρόνια<br />ανακαλύφθηκε ότι υπάρχουν πράγματι μεγάλες περιοχές του Αρκτικού &nbsp;&nbsp;&nbsp; κεανού που δεν<br />παγώνουν. Όμως το μέγεθος και η θέση τους μεταβάλλεται. Ενώ υπάρχουν αυτές οι περιοχές,<br />αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι ολόκληρος ο Αρκτικός &nbsp;&nbsp;&nbsp; κεανός είναι ελεύθερος από πάγο, όπως<br />μπορούν να υπονοήσουν μερικοί από την ιδέα της Ανοιχτής Πολικής θάλασσας. Ούτε βέβαια<br />σημαίνει και ότι είναι όλος παγωμένος, όπως φαίνεται στις «επεξεργασμένες» δορυφορικές<br />φωτογραφίες της NASA.<br />Μερικοί άνθρωποι όταν ακούνε την ιδέα της Πολικής Τρύπας αναρωτιώνται αν έχει σχέση με<br />τη τρύπα του όζοντος. Ο Τζαν Λάμπρεχτ εξέτασε το θέμα και βρήκε μερικές ενδείξεις ότι το<br />όζον θα μπορούσε να δημιουργείται από τον εσωτερικό ήλιο μέσα στο εσωτερικό της γης και<br />μετά να βγαίνει έξω προς την εξωτερική ατμόσφαιρα.<br />Αν μια «μίνι» πολική τρύπα δε βρίσκεται κατευθείαν στο Βόρειο Πόλο, αλλά «προς τα<br />ανοιχτά», τότε θα ήταν σίγουρα δύσκολο να ανακαλυφθεί και πολλοί άνθρωποι μπορεί να<br />περιπλανώνται πάνω από την άκρη της χωρίς πραγματικά να αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει.<br />Ανάλογα με τη κατεύθυνσή τους μπορεί αυτοί να κάνουν διορθώσεις στη ναυσιπλοΐα τους<br />που θα τους οδηγούσαν κατευθείαν έξω από αυτή.<br />Τέλος ο Τζαν Λάμπρεχτ πιστεύει ότι μερικό από το ραδιενεργό υλικό που εκτοξεύθηκε από<br />τον πυρηνικό αντιδραστήρα του Τσέρνομπιλ πέρασε μέσα από τη τρύπα του βορείου πόλου<br />και έφτασε μέσα από το νότιο πολικό άνοιγμα στην Ανταρκτική, κάτι που δε θα μπορούσε να<br />εξηγηθεί εύκολα διαφορετικά. Σε μια τέτοια περίπτωση θα μπορούσαμε να αναλογισθούμε<br />την ανησυχία και την αγανάκτηση ίσως των κατοίκων της εσωτερικής γης, οι οποίοι<br />υποτίθεται μας έχουν προειδοποιήσει επανειλημμένως από την εποχή της Χιροσίμα και του<br />Ναγκασάκι εναντίον της χρήσης της πυρηνικής ενέργειας.<br />Σε σχέση τώρα με τη διεθνή συνωμοσία και τη «κληρονομιά» του εξερευνητή Κουκ ο<br />Λάμπρεχτ αναφέρει:<br />...Καθώς σκεπτόμουνα τι συνέβη στο 0ρ. Κουκ δεν μπορούσα παρά να ανησυχώ για ολόκληρη<br />αυτή την επιχείρηση με τις πολικές τρύπες. Οι επιπτώσεις του προβλήματος φθάνουν<br />τρομακτικά μακριά. Σκεφθείτε για παράδειγμα τα βασικά μου επιχειρήματα ότι μπορεί να<br />υπάρχουν πολικές τρύπες στον Ερμή, την Αφροδίτη και τη Γη και η ύπαρξή τους να<br />καταπιέζεται. Εάν υπάρχουν αυτά τα πράγματα, τότε αρκετές Κυβερνήσεις θα πρέπει να έχουν<br />μπει σε σημαντικές σκοτούρες για να τα κρατήσουν μυστικά.<br />Εδώ είναι που με ανησυχεί η κληρονομιά του 0ρ. Κουκ. Αυτός ήταν ένας γνήσιος άνθρωπος<br />που έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε, αλλά καταστράφηκε εντελώς γι’ αυτό. Τελικά μπήκε στη<br />φυλακή για ένα έγκλημα που ποτέ του δεν έκανε. Η ζωή του καταστράφηκε εντελώς.<br /> Συκοφαντήθηκε και κατηγορήθηκε και μετά το θάνατό του. Κανείς δεν τον άκουσε. κανείς δεν<br />πήρε στα σοβαρά οτιδήποτε είπε. Κατηγορείτο συνεχώς σα ψεύτης και απατεώνας. Ήταν ένας<br />πολύ καλός άνθρωπος που έκανε πολλά για το συνάνθρωπό του και είχε μεγάλους φίλους σαν<br />τον Αμούδσεν, ο οποίος μπορούσε να εγγυηθεί για το χαρακτήρα του. Θα μπορούσε αυτό που<br />συνέβη στο 0ρ. Κουκ να ξανασυμβεί σε κάποιον άλλον που τολμά να προχωρήσει στην<br />αναζήτηση της αλήθειας;<br />Ο πιο διάσημος προωθητής της θεωρίας της Κούφιας γης των δυο τελευταίων δεκαετιών είναι<br />ο ΓερμανοΚαναδός Ερνστ Ζούντελ, καλύτερα γνωστός σαν ένας αμφισβητητής του<br />Ολοκαυτώματος. Για χρόνια ο Ζούντελ πουλούσε βιβλία για τις αποστολές των Ναζί στη<br />Κούφια γη και προσπάθησε κάποτε να οργανώσει μια πτήση δια μέσου του Νοτίου Πόλου με<br />ένα αεριωθούμενο ζωγραφισμένο με σβάστικες. Το σχέδιό του όμως απέτυχε.<br />Σήμερα υπάρχουν και δυο σημαντικά Newsletters, δηλαδή «δελτία ειδήσεων με<br />συνδρομητές», που κάνουν συνεχή έρευνα για τα θέματα της Κούφιας γης και κρατούν<br />διαρκώς ενημερωμένα τα μέλη τους. Το ένα είναι το The Hollow Earth Insider (ΤΗΕΙ), του<br />Ντένις Κρένσω (Φλόριδα, ΗΠΑ) και το άλλο Η ιεθνής Εταιρία για μια Πλήρη Γη (ISCE),<br />του Ντάνυ Βάις (Καλιφόρνια, ΗΠΑ). Πιο ενημερωμένο φαίνεται να είναι το ISCE, το οποίο<br />ετοιμάζει μάλιστα να επαναλάβει το ταξίδι του ναυάρχου Μπυρντ διά μέσου του βορείου<br />πόλου από το Σπίτζμπεργκεν. Το newsletter του Κρένσω στηρίζεται περισσότερο στη<br />συνωμοσιολογική πλευρά του θέματος. Τα sites τους στο Ίντερνετ είναι:<br />ISCE: http://www.hollow-earth.org/<br />THEI: http://www.onelight.com/thei/thei.html</div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-70916602417438881782014-07-13T01:44:00.002-07:002014-07-13T01:44:30.283-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Το τελευταίο, πραγματικά σοβαρό, αντάξιο της σοβαρότητας του Μάρσαλ Γκάρντνερ βιβλίο<br />από το οποίο θα αντλήσουμε επίσης αρκετά στοιχεία στην παρακάτω παρουσίασή μας των<br />σύγχρονων επιχειρημάτων των οπαδών της Κούφιας Γης είναι Οι Κοίλοι Πλανήτες του<br />Νοτιοαφρικανού επιστήμονα Τζαν Λάμπρεχτ<br />Εξηγώντας σε ένα e-mail πώς άρχισε να ασχολείται με το θέμα της Κούφιας Γης και των<br />Κοίλων Πλανητών μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής:<br />Τη δεκαετία του 1970 δυο Σοβιετικοί επιστήμονες από τη Σοβιετική Ακαδημία Επιστημών<br />πρότειναν τη θεωρία ότι η σελήνη ήταν ένα Κοίλο 0ιαστημόπλοιο Εξωγήινων τοποθετημένο σε<br />τροχιά γύρω από τη γη.<br />Υπάρχει συχνά πολύ στοχασμός, ακόμα και ανάμεσα στους αστρονόμους και επιστήμονες ότι ο<br /> Φόβος, ένας από τους δορυφόρους του Άρη μπορεί να είναι Κούφιος. Ένας από τους λόγους<br />είναι η παράξενη τροχιά του - μαζί με διάφορα παράξενα σημάδια πάνω του και έναν<br />«τεράστιο» κρατήρα ο οποίος καλύπτει το 1/4 περίπου της επιφανείας του...<br />...Επίσης μου ήλθε η ιδέα ότι αν ο Πλανήτης Χ, από τον οποίο μπορεί να έχει δημιουργηθεί η<br />ζώνη των αστεροειδών, ήταν κούφιος, τότε η θραύση του θα μπορούσε να εξηγηθεί πιο εύκολα.<br />Για παράδειγμα εάν ένας πλανήτης σαν τη γη έχει μόνο ένα φλοιό και είναι εσωτερικά κούφιος,<br />τότε μια μεγάλη σύγκρουση με ένα μεγάλο αντικείμενο θα τον έκανε να θρυμματισθεί και τα<br />κομμάτια θα πεταγόντουσαν σε όλο το γύρω χώρο. Αν αυτός ο πλανήτης ήταν συμπαγής, τότε δε<br />θα συνέβαινε θρυμματισμός. Θα του δημιουργούσε ίσως έναν μεγάλο κρατήρα, αλλά δε θα τον<br />θρυμμάτιζε.<br />Είχα επίσης παρατηρήσεις, οι συσσωρευόμενες ενδείξεις το αποδείκνυαν πέρα από κάθε<br />αμφιβολία, ότι οι κομήτες ήσαν απλά αστεροειδείς με πάγο-αέριο και ήταν στη πραγματικότητα<br />ένα και το αυτό πράγμα. Πολύ από την ελλείπουσα μάζα του Πλανήτη Χ θα μπορούσε επίσης να<br />εξηγηθεί εάν αυτός ήταν κούφιος. Ένας άλλος ειδικός στους κομήτες Σοβιετικός έχει δηλώσει<br />ότι όλοι οι υπάρχοντες κομήτες στη πραγματικότητα δεν είναι πάνω από 100.000 ετών. Οι<br />κομήτες και οι αστεροειδείς λιγοστεύουν. Βέβαια μπορεί να υπάρχουν μερικοί που να έχουν<br />μεγάλες τροχιακές περιόδους 10 ή και 100 χιλιάδων ετών, αλλά η μεγάλη πλειοψηφία τους<br />έχουν καταβροχθιστεί από τον Ήλιο, το 0ία κ.λ.π.<br />Ένα άλλο αξιοσημείωτο πράγμα είναι ότι υπάρχουν μερικοί ιπτάμενοι δίσκοι που ταξιδεύουν<br />κατευθείαν από το Νότιο Πόλο κατά μήκος της Νότιας Αμερικής προς το Βορά. Μερικοί από<br />αυτούς κινούνται τόσο κανονικά όσο ένας ωρολογιακός μηχανισμός. Άκουσα επίσης κάπου ότι<br />ο Καναδάς είχε ένα πολύ μεγάλο αριθμό θεάσεων ανά πρωτεύουσα.<br />Επίσης αν η Ατλαντίδα είχε ποτέ υπάρξει, που πήγαν οι άνθρωποί της. 0εν μπορεί να<br />αφανίσθηκαν όλοι. Θα πρέπει να υπάρχουν επιζώντες. 0ε θα πρέπει αυτοί να πήγαν να ζήσουν<br />κάπου αλλού;<br />Αποφάσισα επίσης ότι η σεισμολογία θα πρέπει να έχει κάτι να μας πει. Ανακάλυψα γιατί αυτή<br />λέει ότι ο πυρήνας της γης είναι υγρός. Ο λόγος είναι γιατί ορισμένα κύματα μπορούν να<br />ταξιδεύσουν μόνο μέσα από στερεά σώματα. Αυτά δεν μπορούν να ταξιδεύσουν μέσα από υγρά,<br />αέρια ή ακόμα το κενό. Όμως οι επιστήμονες υποθέτουν απλώς ότι ο πυρήνας είναι υγρός, δεν<br />εξερευνούν τη πιθανότητα να είναι ένα αέριο ή ακόμα ένα κενό. Ανακάλυψα επίσης ότι 11200<br />περίπου χιλιόμετρα από έναν σεισμό θα βρεις μια περιοχή «σκιάς» όπου ορισμένα είδη<br />κυμάτων δεν εμφανίζονται ποτέ. Θα μπορούσε ο πυρήνας/Κούφια γη να μπλοκάρει αυτά τα<br />κύματα;. Μετά στα 16.000 περίπου χιλιόμετρα αυτά τα κύματα ξαναεμφανίζονται. Αντελήφθηκα<br />επίσης τη συνθετότητα αυτών των κυμάτων και πώς αντανακλώνται και είδα ότι είναι αρκετά<br />εύκολο να τα παρερμηνεύσουμε. Αργότερα απόκτησα ένα πολύ καλό πρόγραμμα σεισμικού<br />μοντέλου που τρέχει κάτω από τα windows. Είναι ένα πολύ εξαίρετο πρόγραμμα που δείχνει<br />πώς κινούνται τα κύματα μέσα από τη γη μαζί με το τι θα δουν στη πραγματικότητα οι διάφοροι<br />σταθμοί παρακολούθησης στις οθόνες τους ή στις εκτυπώσεις τους. Καθώς το κοιτάς αυτό θα<br />δεις ότι οι μέθοδοι παρακολούθησης των σεισμικών κυμάτων αφήνει απ’ έξω αρκετά επιθυμητά<br />πράγματα. Όταν εμφανίζονται τα κύματα δεν έχουμε ιδέα που ήσαν, στη πραγματικότητα δεν<br />μπορούμε να πούμε πολλά γι’ αυτό. Κοιτάξτε όμως επίσης και θα δείτε πολλά κύματα να<br />αναπηδούν στον μανδύα. Μας λένε ότι αυτό οφείλεται σε μια αλλαγή στη πυκνότητα. Να έχετε<br />στο μυαλό σας ότι ένα κούφιο αντικείμενο κάνει πολλές φορές πιο σύνθετες τις κυματικές<br />κινήσεις γιατί τα κύματα ανακλώνται πίσω και μπροστά ανάμεσα στους δυο λεπτούς φλοιούς<br />και αυτό θα περιπλέξει πολύ το όλο πράγμα. Και όταν κοιτάς το σεισμικό μοντέλο θα δεις ότι τα<br /> κύματα ανακλώνται, επανακλώνται κ.ο.κ. Η γη μερικές φορές «δονείται» μια ή δυο ώρες μετά<br />από ένα μεγάλο σεισμό.<br />Πιθανά το μεγαλύτερο επιχείρημα εναντίον της Κούφιας γης να είναι το ψυχολογικό. Οι<br />περισσότεροι άνθρωποι μαζί κι εγώ απλά δεν μπορούν να πιστεύσουν ότι θα μπορούσε πιθανά<br />να είχε παραλειφθεί - ή μήπως έτσι συνέβη;<br />Αργότερα έμαθα ότι η συζήτηση για τη Κούφια γη συνεχίζεται για 200 περίπου χρόνια, αλλά<br />πριν το 1908 ήταν μια συζήτηση στην οποία έπαιρναν μέρος οι επιστήμονες. Αυτό που σκότωσε<br />τη συζήτηση είναι όταν ο ναύαρχος Ρόμπερτ Πήρυ ισχυρίσθηκε το 1908 ότι είχε ανακαλύψει το<br />Βόρειο Πόλο. Αυτό ήταν πραγματικά το θανατηφόρο κτύπημα της όλης ιδέας. Το 1914 οι<br />Αυστριακοί επρόκειτο να στείλουν μια αποστολή στο Βόρειο Πόλο. Σα μέρος της αποστολής<br />αυτοί επρόκειτο να εξετάσουν την είσοδο της Κούφιας γης. Το έκαναν αυτό πάνω στη δύναμη<br />ενός Αμερικανικού βιβλίου του Μάρσαλ Γκάρντνερ. Ο Γκάρντνερ έγραψε ένα από τα καλύτερα<br />βιβλία πάνω στο θέμα. Στο 400 σελίδων βιβλίο του αναφέρει σημειώσεις από τις εφημερίδες<br />των πολλών διάσημων εξερευνητών, μαζί με τους Αμούδσεν, Πήρυ, Γκρήλυ και πολλών άλλων.<br />Ο Γκάρντνερ έχει μια πατέντα καταχωρημένη στις ΗΠΑ σαν «αυτός που ανακάλυψε τη Κούφια<br />Γη». Ο Γκάρντνερ επεσήμανε τις ασυνέπειες στο ημερολόγιο του ναυάρχου Πήρυ. Το γεγονός<br />ότι σε μια περίπτωση αυτός έγραψε ότι αγωνιζόσουν σα διάβολος για να κάνεις ακόμα και 26-<br />32 χιλιόμετρα την ημέρα μέσα από το χιόνι και εντούτοις στις 2 τελευταίες μέρες του ταξιδιού<br />του έκανε πάνω από 64 χιλιόμετρα την ημέρα κ.ο.κ. Ότι αυτός άφησε πίσω τους άλλους της<br />ομάδας του και δεν υπήρχαν μάρτυρες. Ο Πήρυ είχε κάνει και άλλους προηγούμενους<br />ισχυρισμούς ανακαλύψεων σε προηγούμενες αποστολές, οι οποίες είχαν διαψευστεί. Μήνες<br />πριν τον Πήρυ, ένας άλλος Αμερικανός είχε ισχυρισθεί ότι είχε φθάσει στο πόλο. Ο ισχυρισμός<br />του διαψεύσθηκε σύντομα. Ο ισχυρισμός του Πήρυ ερευνήθηκε από το Κογκρέσο των ΗΠΑ<br />(νομίζω το 1920) και διαψεύσθηκε πλήρως. Προφανώς αυτές είναι δημόσιες καταγραφές και<br />μπορούν να αποκτηθούν. Το Κογκρέσο των ΗΠΑ σε μια ακρόαση αρνήθηκε τους ισχυρισμούς<br />του Πήρυ. Εντούτοις μέχρι σήμερα ο Πήρυ θεωρείται ότι είναι αυτός που ανακάλυψε το Βόρειο<br />Πόλο.<br />Οι μελέτες του Γκάρντνερ ήσαν λεπτομερείς, αλλά δεν ήταν ο μοναδικός. Αργότερα ανακάλυψα<br />ότι το Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν σχηματίσθηκε αρχικά το 1842 για να χρηματοδοτήσει μια<br />αποστολή του Υποπλοιάρχου Γουάιλκς για να ανακαλύψει την είσοδο στη Κούφια Γη. Ο<br />Γουάιλκς απέτυχε.<br />Αυτό που πρέπει να καταλάβετε είναι το εξής: Οι πόλοι δεν είναι απλά επίπεδοι, αυτοί<br />καμπυλώνουν προς τα μέσα. Τώρα να έχετε στο μυαλό σας ότι όλες οι βαρυτικές μέθοδοι<br />βασίζονται στην υπόθεση ότι η γη είναι μια σφαίρα. Πουθενά στην επιφάνεια της γης, εκτός από<br />τους πόλους, η γη δεν φεύγει από αυτό το σχήμα. Με αυτό το τρόπο δουλεύει η ναυσιπλοΐα,<br />παντού εκτός από εκεί. Καθώς προχωράς πάνω από το χείλος της εισόδου και αρχίζεις την<br />εσωτερική κάθοδο νομίζεις ότι είσαι στην άλλη μεριά της γης - είσαι σε πλήρη άγνοια ότι<br />εισέρχεσαι μέσα σε μια τεράστια τρύπα - μια τρύπα τόσο μεγάλη που το διαστημικό όχημα στο<br />ανώτερο τροχιακό επίπεδο των 1200 χιλιομέτρων θα μπορούσε να πετάει άνετα μέσα. Παρόλο<br />που δεν μπορείς να δεις την άλλη πλευρά, υπάρχει ένα άλλο φαινόμενο γνωστό σε όλους τους<br />Εξερευνητές του Πόλου: Ο Υδάτινος Ουρανός. Άμα κοιτάξεις στον ουρανό, αυτός ενεργεί σαν<br />ένας καθρέφτης και βλέπεις πέρα από τον ορίζοντα. Αυτό το φαινόμενο αναφέρεται από όλους<br />τους πολικούς εξερευνητές. Ο Γκρήλυ ακόμα παρατήρησε την ελάττωση του ορίζοντα.<br />Ανακάλυψε ότι δεν μπορούσε ποτέ να δει πολύ μακριά. Πάρα πολλές ανωμαλίες σημειώθηκαν<br />από τους εξερευνητές...<br /> Αργότερα ανακάλυψα ότι ένας Πολωνός επιστήμονας είχε υπολογίσει τη θερμοκρασία της γης<br />λαμβάνοντας υπ’ όψη του σαν αποφασιστικό παράγοντα το γεωγραφικό πλάτος. Από τις 40<br />μοίρες βόρεια και νότια οι πραγματικές θερμοκρασίες αρχίζουν να διαφέρουν από τις<br />προβλεπόμενες. Φθάνοντας στους πόλους, τους βρίσκουμε να είναι κατά 30 βαθμούς ψηλότερες<br />απ’ ό,τι θα έπρεπε να είναι.<br />Ποτέ δεν είχα αισθανθεί άνετα με τη θεωρία του «δυναμό μέσα στον πυρήνα», την ιδέα ότι<br />ρεύματα μέσα στο πυρήνα θα μπορούσαν να παράγουν το μαγνητικό πεδίο της γης. Έχω<br />πολλούς λόγους για να απορρίψω αυτή την ιδέα. Για παράδειγμα για να υπάρχουν ρεύματα<br />μεταφοράς θα πρέπει να υπάρχουν διαφορές θερμοκρασίας ενός αρκετά μεγάλου βαθμού.<br />Κάποια ποσότητα μάγματος στο πυρήνα θα πρέπει να είναι πολύ θερμότερη από την άλλη. Αυτό<br />θα πρέπει επίσης να υποδηλώνει κάποιο είδος ψυκτικής διαδικασίας η οποία κρατάει το ένα<br />τμήμα θερμότερο από το άλλο. Χωρίς μια επαρκή θερμοκρασιακή διαφορά τα ρεύματα δε θα<br />εμφανισθούν. Μπορούμε να αποκλείσουμε τη διαδικασία ψύξης, γιατί μερικοί επιστήμονες<br />έχουν ανακαλύψει ότι η γη δεν ψύχεται. Αλλά ακόμα και αν έχουμε πράγματι αυτά τα ρεύματα,<br />συνεχίζω να μη μπορώ να δω πώς παράγεται το μαγνητικό πεδίο. Καθώς μια ουσία θερμαίνεται<br />χάνει το μαγνητισμό της - βέβαια αυτό δεν είναι ένα κατάλληλο επιχείρημα εδώ. Ποιο σωστό<br />είναι το εξής: Μπορεί ένα υγρό-ημιυγρό να παράγει ένα μαγνητικό πεδίο; Μέχρι εκεί που ξέρω<br />αυτό δεν έχει γίνει ποτέ. Επίσης υποτίθεται ότι ο πυρήνας βρίσκεται κάτω από μεγάλη πίεση και<br />έχουμε να κάνουμε με λιωμένο σίδηρο - έτσι δε νομίζω ότι αυτός έχει πολύ ροϊκότητα ή<br />ταχύτητα. Σίγουρα μια οφιοειδούς βήματος κίνηση δεν είναι επαρκής για να παράγει ένα<br />μαγνητικό πεδίο το οποίο εκτείνεται πέρα από τη Σελήνη. Επίσης γιατί θα έπρεπε να υπάρχει<br />οπωσδήποτε ένα μόνο εστιακό σημείο για αυτό το μαγνητικό πεδίο; Ο πυρήνας περιστρέφεται<br />μαζί με την υπόλοιπη γη - πιθανά δεν υπάρχει καθόλου τριβή (με τον ίδιο τρόπο που<br />περιστρέφεται η ατμόσφαιρα μαζί με τη γη). Αντίθετα αναρωτιέμαι εάν ένας κεντρικός ήλιος<br />ευρισκόμενος στον πυρήνα θα μπορούσε να ήταν η πηγή του γεωμαγνητικού πεδίου. Φαίνεται<br />να υπάρχουν ενδείξεις που θα μπορούσαν να το υποστηρίξουν αυτό. Όλη η λάβα είναι ελαφρά<br />ραδιενεργή. Οι επιστήμονες υποθέτουν ότι η θερμότητα της γης παράγεται από την αποσύνθεση<br />του ραδίου. Το ράδιο όμως είναι ο μικρότερος αδελφός του Ουρανίου. Η αποσύνθεση του<br />Ουρανίου δίνει Ράδιο. Έτσι αν υπάρχει ράδιο, θα έπρεπε να υπάρχει ουράνιο για να<br />ξεκινήσουμε. 0ε θα ήταν πιο λογικό στη διάρκεια του σχηματισμού της γης να υπήρχαν στο<br />πυρήνα της βαριές ουσίες σαν το Χρυσό, το Ουράνιο και το Μόλυβδο αντί για το σίδηρο; Αλλά<br />δε χρειάζεσαι πολύ ουράνιο για να ξεκινήσεις μια πυρηνική αντίδραση. Επίσης μερικές φορές<br />αυτά τα πράγματα αυτοεμπλουτίζονται, εάν υπάρχει πολύ ποσότητα από αυτά τριγύρω. Αυτό θα<br />εξηγούσε γιατί τις προϊστορικές εποχές τεράστια ηφαίστεια εκσφενδόνιζαν λάβα η οποία γέμιζε<br />ολόκληρες ηπείρους. Θα εξηγούσε γιατί υπάρχει ένδειξη διαστολής της γης κατά 20% (οι<br />ήπειροι δεν ταιριάζουν τέλεια όπως θέλει να πιστεύσουμε η θεωρία της μετατόπισης των<br />ηπείρων, αλλά αν η γη συρρικνωθεί κατά 20% τότε υπάρχει ένα τέλειο ταίριασμα ανάμεσα στη<br />Νότια Αμερική και την Αφρική). Ανακάλυψα ότι το Βόρειο Σέλας μπερδεύει επίσης τους<br />επιστήμονες. Αυτά τα σωματίδια, όμοια με αυτά που προέρχονται από τον Ήλιο, εμφανίζονται<br />με κάποιο τρόπο στη ανώτερη ατμόσφαιρα των Πόλων - αλλά υπάρχουν πάρα πολλά τέτοια<br />σωματίδια για να εξηγούνται ότι προέρχονται μόνο από τον Ήλιο. Από που προέρχονται<br />λοιπόν; Αυτά προέρχονται από τον εσωτερικό ήλιο - ο οποίος είναι επίσης η πηγή του σέλαος<br />και του φωτός. Αυτό εξηγεί επίσης γιατί το σέλας συνδέεται με το γεωμαγνητικό πεδίο. Το<br />γεωμαγνητικό πεδίο δεν είναι σταθερό. Στη πραγματικότητα αυτό ταλαντώνεται πολύ και με<br />υψηλό ρυθμό. Κινείται σε μακρινές αποστάσεις σε σύντομα χρονικά διαστήματα. Αυτό μπορεί<br />να εξηγηθεί με το να έχουμε ένα κεντρικό ήλιο να ταλαντώνεται γύρω από ένα κεντρικό σημείο.<br />Σε συντομία θέτω το εξής ερώτημα: Αν οι επιστήμονες είναι πρόθυμοι να αποδεχθούν ότι η<br />αποσύνθεση του ραδίου προκαλεί το μεγαλύτερο μέρος της θερμότητας της γης - τότε είναι<br />άραγε μεγάλο πήδημα της φαντασίας να υποθέσουμε ότι λίγο μόλις ράδιο-ουράνιο σε ένα<br /> σημείο βαθιά στο φλοιό θα μπορούσε να έχει πυροδοτήσει μια αυτοδιατηρούμενη πυρηνική<br />αντίδραση; Ακόμα και ένας Ήλιος τόσο μικρός όσο μιας διαμέτρου 45 χιλιομέτρων θα ζύγιζε<br />πολλά εκατομμύρια τόνους. Αυτός θα κοίλωνε εύκολα τη γη και όλη η λάβα θα εκχυνόταν προς<br />την επιφάνεια. Αργότερα τα πράγματα θα εψύχοντο στο εσωτερικό.<br />Η βαρύτητα είναι από μόνη της ένα θέμα, αλλά να είστε βέβαιοι ότι η Νευτώνεια βαρύτητα<br />λειτουργεί φανταστικά ακόμα και στο σενάριο της Κούφιας γης. Έχω ελέγξει αυτή την ιδέα<br />πλήρως.<br />Τελικά αποφάσισα ότι οι ενδείξεις, σύμφωνα με το τρόπο σκέψης μου, ήσαν ότι η γη είναι<br />πιθανά Κούφια. 0εν μπορούσα να δω μεγάλες αντιρρήσεις σε αυτή την ιδέα. Αυτή θα εξηγούσε<br />πολλά πράγματα που οι επιστήμονες θεωρούν τώρα σαν ανωμαλίες και τα οποία είναι δύσκολο<br />να εξηγηθούν.<br />Από τότε έχω ανακαλύψει πάρα πολλά περισσότερα...<br />Στη συνέχεια απαντά σε δυο βασικά ερωτήματα που έκαναν ένα φίλο του να μη δέχεται τη<br />θεωρία της Κούφιας Γης, αφού κατά τη γνώμη του ήταν αναπάντητα και έδειχναν την<br />ασυνέπειά της. Αυτά ήσαν τα εξής:<br />...Αν υπάρχει αυτή η τεράστια τρύπα, τότε γιατί δεν καταλήγουν οι άνθρωποι να περιπλανηθούν<br />μέσα της και να δουν τον Εσωτερικό Κόσμο; Πώς μπορούν δυο ομάδες, διασχίζοντας τον<br />Ατλαντικό, να καταφέρουν να συναντηθούν σε ένα σημείο;<br />Και ο Λάμπρεχτ απαντά στη πρώτη ερώτηση:<br />Η Τρύπα είναι πάρα πολύ μεγάλη (Σημ. όπως πίστευε αρχικά πριν καταλήξει στη θεωρία των<br />«μίνι» Πολικών Τρυπών). Από το εξωτερικό χείλος μέχρι το εσωτερικό της σφαίρας κοιτάς σε<br />έναν κύκλο (διά μέσου του φλοιού) με μια διάμετρο 1280-1600 χιλιομέτρων. Για να κάνεις<br />ακόμα και το μισό δρόμο, πρέπει να ταξιδέψεις περίπου 1920-2080 χιλιόμετρα σε μια ευθεία<br />γραμμή. Ακόμα αν περιπλανιέσαι ακόμα ελαφρά στο ένα ή στο άλλο μέρος, το ταξίδι θα γίνει<br />πολύ μακρύτερο. Επίσης οι πυξίδες έχουν τη τάση να τρελαίνονται και έτσι είσαι πραγματικά σε<br />δίλημμα. Αν προχωρήσεις κατά μία λοξή γωνία, θα μπορούσες να περπατήσεις μέσα στη τρύπα<br />για αρκετές εκατοντάδες χιλιόμετρα και μετά πάλι έξω, διασχίζοντας ίσως μια απόσταση 1600 ή<br />περισσότερων χιλιομέτρων και μη γνωρίζοντας ακόμα ποτέ ότι ήσουν μέσα στη τρύπα. Αυτό<br />είναι ένα χαρακτηριστικό του τεράστιου μεγέθους και μεγαλύτερου από τις περισσότερες<br />ηπείρους. Αν δεν πάς συνειδητά να ψάξεις γι’ αυτή τη τρύπα και να χρησιμοποιήσεις ένα<br />προσεκτικό προσανατολισμό χρησιμοποιώντας τα άστρα (μέχρι να εξαφανισθούν), κ.λ.π.,<br />μπορείς να χάσεις εύκολα το στόχο σου.<br />Απαντώντας τώρα στη δεύτερη ερώτηση σημειώνει:<br />Η βασική διαδικασία όταν η πυξίδα σου αρχίζει να κάνει τρέλες είναι να κινηθείς μακριά από<br />το εν λόγω πόλο (βόρειο ή νότιο). Όταν η πυξίδα σου συμπεριφέρεται κανονικά, τότε συνεχίζεις<br />το ταξίδι σου. Ο βόρειος - νότιος πόλος είναι 90 μόνο μοίρες γεωγραφικού πλάτους και εφόσον<br />υποθέσουμε ότι η γη είναι μια σφαίρα, υποθέτουμε συνεπώς ότι μόνο ένα σημείο σε κάθε<br />ημισφαίριο μπορεί να μας δώσει μια ανάγνωση 90 μοιρών γεωγραφικού πλάτους (με τον ήλιο ή<br />άλλο ουράνιο σώμα). Οι δυο ομάδες που έρχονται από αντίθετα μέρη θα απομακρύνονται από<br />το χείλος κάθε φορά που η πυξίδα τους αρχίζει να κάνει τρέλες. 0εν είναι να πούμε ότι αυτές οι<br />αποστολές συναντήθηκαν σε ένα σημείο «Χ». Καθώς αυτοί κάνουν ζικ-ζακ γύρω από το χείλος<br /> θα κινούνται (ασυναίσθητα) σε έναν κύκλο και είναι έτσι εύκολο να δεις πώς θα συναντηθούν.<br />Σημείωση: Οι εν-λόγω αποστολές δεν πλησιάζουν η μία την άλλη κατευθείαν από τις 180<br />μοίρες, έτσι είναι εύκολο να δεις ότι πρέπει να συναντηθούν. Αν πλησίαζαν κατευθείαν από τις<br />180 μοίρες, τότε υπάρχει η πιθανότητα η μια ομάδα να πάρει τον ένα δρόμο γύρω από το χείλος<br />ενώ η άλλη να πάρει τον άλλο δρόμο γύρω από το χείλος.<br />Ένα τρίτο ερώτημα που είχε ο φίλος του ήταν το εξής:<br />Αν η βάση των ΗΠΑ στο πορθμό του ΜακΜούρντο (στην Ανταρκτική) είναι μόνο 640<br />χιλιόμετρα από τον Πόλο, τότε πώς και δεν παρατήρησαν τίποτα;<br />Και ο Λάμπρεχτ απαντάει:<br />Η βάση των ΗΠΑ στον Πόλο δεν είναι στον «Πόλο». Αυτή είναι πάνω στο χείλος της Περιοχής<br />Απροσιτότητας. Αυτό σημαίνει ότι η βάση του Νοτίου Πόλου είναι στο χείλος μιας τρύπας<br />διαμέτρου 2240 χιλιομέτρων και βρίσκεσαι 1920 τουλάχιστον χιλιόμετρα από το μισό δρόμο<br />του να μπεις μέσα. έτσι μπορείς να περιπλανιέσαι 1600 χιλιόμετρα στη μια ή στην άλλη πλευρά<br />της Βάσης του Νοτίου Πόλου και να μη δεις τίποτα. Η βάση του ΜακΚούρντο είναι εντούτοις<br />640 χιλιόμετρα ακόμα μακρύτερα. 0εν υπάρχει τρόπος, ώστε σε μια απόσταση 1920+640<br />χιλιομέτρων να δει ή να παρατηρήσει κανείς στο ΜακΚούρντο τίποτε.<br />Στους πόλους χάνεσαι - να είστε σίγουροι γι αυτό. Ο Αμούδσεν, που ανακάλυψε το Νότιο Πόλο,<br />χάθηκε τελείως κοντά στο βόρειο πόλο. Τα ημερολόγια του Αμούδσεν έδειξαν ότι αυτός χάθηκε<br />τελείως για 6 μήνες! Προσπάθησε να πάει από τη Φρανς Τζόσεφ Λαντ στο Σπίτζμπεργκεν και<br />χάθηκε τελείως. Όταν τελικά επέστρεψε σε περιοχή που αναγνώρισε, ήταν εκατοντάδες<br />χιλιόμετρα μακριά από εκεί που είχε υπολογίσει ότι ήταν η θέση του.<br />Στη διάρκεια του ντοκιμαντέρ του BBC από «Πόλο σε Πόλο», ένας αριθμός ανθρώπων μαζί με<br />το πλήρωμα του BBC ήταν σε ένα μικρό αεροπλάνο που διέσχιζε την Ανταρκτική. Καθώς<br />κοίταζαν έξω έκαναν μερικές πολύ σημαντικές παρατηρήσεις. Ο ένας τύπος είπε: «Γκη, δεν<br />είναι εκπληκτικό πώς μπόρεσαν αυτοί οι παλιοί εξερευνητές να βρουν το δρόμο τους διά μέσου<br />αυτής της ηπείρου; Απλά κοίταξε πόσο επίπεδη και χωρίς χαρακτηριστικά είναι, χωρίς καθόλου<br />σημάδια ξηράς για να προχωρήσεις δίπλα τους, εκτός από κάποιο περιστασιακό λόφο. Είναι<br />εκπληκτικό». Αυτός δεν ξέρει πόσο δίκιο μπορεί να είχε.<br />Ακόμα και σήμερα δεν είναι διαφορετικά. Αυτός ο ρεπόρτερ του BBC υπολόγισε λάθος την<br />απόστασή του από το Τρόμσο της Νορβηγίας μέχρι το Βόρειο Πόλο, όπως έκανε και η έκδοση<br />UPI για την απόσταση από το Πορτ Μπάρουου μέχρι το Βόρειο Πόλο.<br />Χαρτογράφοι έκαναν επίσης λάθος. Χαρτογράφοι του Ναυτικού των ΗΠΑ τα τσούγκρισαν με<br />τους χαρτογράφους του Στρατού, γιατί οι χάρτες τους δεν ταίριαζαν. Ολόκληρες οροσειρές<br />έπρεπε να ριχθούν στο κάλαθο των αχρήστων. Εξερευνητής μετά από εξερευνητή ανακάλυπτε<br />νησιά, βουνά, θάλασσες, τα οποία άλλοι δεν μπορούσαν ποτέ να ξαναβρούν.<br />Είναι πεπεισμένος όμως ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ, οι Ρώσοι και μπορεί ελάχιστοι άλλοι<br />γνωρίζουν τι ακριβώς συμβαίνει εκεί.<br />...Πήγαινε να κοιτάξεις σε οποιοδήποτε βιβλίο. Η πολική διάμετρος της γης δίνεται μόνο 41,6<br />χιλιόμετρα λιγότερο από την ισημερινή διάμετρο. 41,6 χιλιόμετρα σε μια απόσταση 12682<br />χιλιομέτρων δεν είναι τίποτα. Αν έκανα ένα σχέδιο της γης υπό κλίμακα δε θα<br /> αντιλαμβανόσασταν ότι αυτή δεν είναι κύκλος. Όπως και να είναι οι παλιοί επιστήμονες<br />συζητούσαν για την ύπαρξη μιας πολικής λεκάνης - ότι ολόκληρη η πολική περιοχή ήταν<br />συμπιεσμένη. Μερικοί θεωρούσαν ότι ήταν συμπιεσμένη και άλλοι ότι οδηγούσε σε μια τρύπα<br />στο εσωτερικό. Αλλά αυτό δεν τα εξηγεί όλα. Ο Αμούδσεν ενώ ήταν στο πλοίο του Φραμ<br />βρέθηκε να βλέπει ένα κόκκινο ήλιο - τον «πλαστό ήλιο», μια στιγμή όταν ο Ήλιος δεν<br />μπορούσε να είναι πάνω από τον ορίζοντα. Πολλοί εξερευνητές είχαν μια αναλαμπή του<br />Εσωτερικού Ήλιου, του «ψεύτικού ήλιου» όπως τον ονόμασα, γιατί αυτός εμφανίσθηκε σε μέρη<br />όπου δε θα μπορούσε να είναι ο Ήλιος.<br />Αν η Γη είναι φυσικά Κούφια, τότε δε χρειάζεται να αγοράσουμε τη θεωρία ότι το φεγγάρι είναι<br />τεχνητά κούφιο, θα μπορούσε να είναι και αυτό μια φυσική κούφια κατασκευή. Αυτό ανοίγει<br />ένα ολόκληρο νέο πεδίο: Έλεγαν ψέματα όλοι οι εξωγήινοι που ισχυρίσθηκαν ότι έρχονται από<br />την Αφροδίτη, τον Άρη κ.λ.π.; Ήταν ψεύτης ο Αντάμσκι; Ήσαν όλοι οι άλλοι ψεύτες; Ίσως ΟΧΙ!<br />Μπορεί να έλεγαν την αλήθεια, αλλά επειδή πιστεύουμε ότι οι πλανήτες δεν έχουν ζωή<br />νομίζουμε ότι οι εξωγήινοι ψεύδονται. Ίσως αυτοί να λένε την αλήθεια και να ψευδόμαστε<br />εμείς. Ας δώσω προτεραιότητα σε μερικούς Πλανήτες - 0ορυφόρους όσον αφορά τις ενδείξεις<br />ότι μπορεί να είναι κοίλοι:<br />Σελήνη, Γη, Φόβος, Άρης, Ερμής, Καλλιστώ(;) (0ορυφόρος του Κρόνου), Αφροδίτη,<br />Ποσειδώνας, Ουρανός.<br />Αν άλλοι πλανήτες κατοικούνται σε αυτό το ηλιακό σύστημα, τότε πολλά πράγματα στην<br />ουφολογία (που δεν είχαν νόημα πριν) αρχίζουν τώρα να έχουν πολύ νόημα. Για παράδειγμα,<br />μπορείτε εύκολα να δείτε γιατί οι κάτοικοι της Κούφιας Γης θα συγχυσθούν πολύ με τη σκέψη<br />ότι τρεις υπερδυνάμεις έχουν κοντά στους πόλους έναν απέραντο αριθμό πυρηνικών όπλων. Η<br />ευκολία με την οποία τα πυρηνικά υποβρύχια όπως το «Scorpion" και το "Thresher" μπορούν<br />να αρμενίσουν εύκολα μέσα στο κόσμο τους κάτω από το πάγο και να κινούνται λαθραία κάτω<br />από το νερό έτοιμα να εκσφενδονίσουν στη στιγμή πυρηνικά βλήματα που μπορούν να<br />ανατινάξουν τις πόλεις τους.<br />Μπορείτε να δείτε γιατί οι εξωγήινοι δυσανασχετούν με τα Ρωσικά και τα Αμερικανικά<br />διαστημόπλοια κοντά στο πλανήτη Άρη. Μπορείτε να αρχίσετε να καταλαβαίνετε γιατί η<br />κυβέρνηση των ΗΠΑ πρέπει να είναι μπλεγμένη σε αυτή τη τεράστια συγκάλυψη.</div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-88714649371949256382014-07-13T01:42:00.000-07:002014-07-13T01:42:28.116-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Ένα άλλο καλό βιβλίο με πολλές χρήσιμες πληροφορίες είναι Το Παγκόσμιο Άκρως<br />Απόρρητο Μυστικό: Η Γη μας Είναι Κούφια! του Ρόντνεϋ Κλαφ, αν και σε μερικά σημεία<br />του είναι χρωματισμένο έντονα από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του συγγραφέα. Θα<br /> αντλήσουμε όμως από αυτό, φιλτράροντάς τα αν χρειασθεί, πολλά χρήσιμα στοιχεία για τη<br />σύγχρονη θεωρία της Κούφιας Γης.<br />Σύμφωνα με τον Ρόντνεϋ Κλαφ η Γη είναι μια «πνευματική σφαίρα» πάνω στην οποία<br />συσσωρεύθηκε διαστημική σκόνη και βράχος. Τα πολικά ανοίγματα σχηματίσθηκαν και γι’<br />αυτόν κανονικά κατά την εποχή της δημιουργίας της Γης, «γιατί η φυγόκεντρη δύναμη<br />πέταγε την ύλη μακριά από τον άξονα περιστροφής, αφήνοντας στη μέση μια τρύπα και<br />πολικά ανοίγματα στον πολικό άξονα». Με αυτή την έννοια οι αρχικές θέσεις των πολικών<br />ανοιγμάτων της γης ήσαν στον πολικό της άξονα, επικεντρωμένες στο βόρειο και στο νότιο<br />πόλο της. Ο Κλαφ όμως, όπως και άλλοι σύγχρονοι ερευνητές, πιστεύει ότι ο άξονας<br />περιστροφής της γης έχει αλλάξει από τότε κατεύθυνση («έχει γείρει»), βασικά εξ’ αιτίας της<br />βαρυτικής επίδρασης που εξάσκησαν πάνω στη γη διάφοροι μεγάλοι κομήτες που πέρασαν<br />από πολύ κοντά της στο γεωλογικό της παρελθόν. Η ισχυρή βαρυτική έλξη αυτών των<br />κομητών ανάγκασε τον άξονα περιστροφής της να προσανατολισθεί σε μια νέα κλίση ως<br />προς το επίπεδο της τροχιάς του γύρω από τον ήλιο (εκλειπτική). Η όλη σκέψη θεωρείται<br />πολύ λογική από μας, εφόσον υπάρχουν πλείστα γεωλογικά, παλαιοντολογικά,<br />ανθρωπολογικά, αλλά και μυθολογικά γεγονότα που υποστηρίζουν σθεναρά μια τέτοια<br />εκδοχή. Το αν τώρα η αιτία δεν ήταν οι μεγάλοι κομήτες, αλλά κάποιοι αστεροειδείς ή<br />κάποιος πλανήτης, ή τα φεγγάρια του Χόρμπιγκερ ή ακόμα κάποιες άλλες εσωτερικές<br />διεργασίες στη γη που προκάλεσαν αυτή τη μεταβολή, δεν έχει εδώ ιδιαίτερη σημασία - η<br />βάση της σκέψης είναι όμως πολύ σωστή.<br />Η σκέψη αυτή μας ξεαγχώνει από το να ψάχνουμε για τα πολικά ανοίγματα μόνο γύρω από<br />τους γεωγραφικούς πόλους. Θα μπορούσαν κάλλιστα αυτά να είναι κάπου αλλού, στη<br />περιοχή βέβαια του Αρκτικού &nbsp;&nbsp;&nbsp; κεανού και αντίστοιχα της Ανταρκτικής. εν μπορούμε όμως<br />να δεχθούμε πολύ μεγάλες μετατοπίσεις του άξονα περιστροφής, που θα έθεταν για<br />παράδειγμα τη παλιά θέση του σε απόκλιση 90 μοιρών ως προς τη τωρινή θέση του. Άλλωστε<br />γνωρίζουμε πλήρως όλες τις άλλες περιοχές της γης και δεν υπάρχουν πουθενά τέτοιου είδους<br />ανοίγματα. Ο Ρόντνεϋ Κλαφ σαν επίρρωση της θέσης του αυτής αναφέρει το παράδειγμα της<br />Πυραμίδα της Γκίζας, η οποία υποτίθεται ότι κτίσθηκε πριν το Κατακλυσμό του Νώε και<br />«έχει ένα δομικό προσανατολισμό ευθυγραμμισμένο με τον αρχικό άξονα περιστροφής της<br />γης. Όταν ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά η δίοδος μέσα στη πυραμίδα, γρήγορα έγινε<br />αντιληπτό ότι αυτή έδειχνε αρχικά προς το άστρο που ήταν εκείνη την εποχή ο πολικός<br />αστέρας, που δεν ήταν βέβαια ο σημερινός Πόλαρις. Η κατεύθυνση αυτή έχει γείρει αρκετές<br />μοίρες μέχρι τώρα, δείχνοντας ότι και ο άξονας της γης θα πρέπει να έχει γείρει από την<br />εποχή κατασκευής αυτής της πυραμίδας».<br />Από την άλλη μεριά το ότι τα πολικά ανοίγματα δεν μπορεί να είναι επικεντρωμένα στους<br />γεωγραφικούς πόλους, αποδεικνύεται δευτερευόντως και από το γεγονός ότι μέχρι τώρα<br />έχουν γίνει αναρίθμητες αποστολές σε αυτούς, χωρίς αυτά να ανακαλυφθούν. Οι ΗΠΑ έχουν<br />μια μόνιμη Βάση στο Νότιο Πόλο ενώ ο Βόρειος Πόλος εξακολουθεί να διασχίζεται σήμερα<br />από δεκάδες, τουριστικής οι περισσότερες φύσης, αποστολές κάθε χρόνο. Ο Αμούδσεν<br />πέταξε με αερόστατο το 1926 από το Σπίτζμπεργκεν στην Αλάσκα διά μέσου του Βορείου<br />Πόλου και ο Γουάλι Χέρμπερτ έκανε την αντίθετη ακριβώς διαδρομή με έλκυθρα συρόμενα<br />από σκυλιά. Το Σοβιετικό Παγοθραυστικό Γιαμάλ μεταφέρει κάθε χρόνο Αμερικανούς<br />τουρίστες στο Βόρειο Πόλο σε ένα ταξίδι 15 ημερών. Αυτό κοστίζει 14.900 δολάρια συν<br />1.200 δολάρια για τη πτήση της Αεροφλότ από τη Νέα Υόρκη στο Μούρμανσκ της Ρωσίας.<br />Επίσης η Αεροπορική Εταιρία Bradley Air Service μεταφέρει με αεροπλάνο τουρίστες και<br />επιστήμονες από το κόλπο Resolute του Βόρειου Καναδά σε ένα ταξίδι δύο ημερών κατά το<br />οποίο γίνεται προσγείωση με σκι στο Βόρειο Πόλο, εάν το επιτρέπει ο καιρός. Το ταξίδι αυτό<br /> στοιχίζει 24.000 δολάρια. Υπάρχουν ακόμα δυο άλλες εταιρίες η High Arctic International<br />με βάση πάλι το Κόλπο Resolute και η Arctic Odysseys από τη Μεδίνα της Ουάσιγκτον. Τα<br />ταξίδια αυτά ξεκινούν κάθε Απρίλιο και περιλαμβάνουν επισκέψεις τόσο στο γεωγραφικό,<br />όσο και στο μαγνητικό βόρειο πόλο, μετακίνηση με έλκηθρο συρόμενο από σκυλιά κατά<br />μήκος της βορειοδυτικής ακτής της Γροιλανδίας και παύσεις για το πέρασμα της νύχτας στο<br />νησί Έλεσμερ στο Μετεωρολογικό Σταθμό της Εύρηκα (Eureka) και στο Φιόρδ Γκράιζ<br />( εκέμβριος 1993, Περιοδικό Outside Magazine, σελίδα 50)<br />Παρόλες τις συχνές αυτές επισκέψεις στους γεωγραφικούς πόλους επισημαίνει ο Ρόντνεϋ<br />Κλαφ, τα πολικά ανοίγματα υπάρχουν γιατί υποδεικνύονται άμεσα από τις διάφορες<br />ανωμαλίες που συμβαίνουν στις αρκτικές περιοχές, όπως ο ζεστός βόρειος άνεμος το<br />χειμώνα, οι ζεστές και θερμές χειμωνιάτικες θύελλες που έρχονται από το βορά, η<br />παρασυρόμενη ξυλεία με πράσινα φύλλα, η μετανάστευση πουλιών και ζώων το χειμώνα<br />προς το βορρά και ο ηλιακός άνεμος που εκπορεύεται από τις πολικές περιοχές (κι εννοεί<br />βέβαια εδώ τον ηλιακό άνεμο του εσωτερικού και όχι του εξωτερικού ήλιου) και «ανάβει» τα<br />πολικά φώτα και μετά παγιδεύεται στις ζώνες Βαν Άλεν.<br />Ο Κλαφ δίνει την εκτίμησή του για τη θέση του ανοίγματος του Βορείου Πόλου λαμβάνοντας<br />υπ’ όψη του αρκετά πράγματα. Ένα από αυτά είναι η εξαφάνιση των Ρώσων αεροπόρων<br />κάπου ανάμεσα στη θάλασσα Κάρα, στη Ρωσική πλευρά του πόλου, και στην Αλάσκα, η<br />οποία αναφέρεται στο βιβλίο Άλυτα Μυστήρια της Αρκτικής του Βιλχάτζαλμουρ<br />Στέφανσον. Ένα άλλο είναι η ιστορία του Όλαφ Τζάνσεν στο βιβλίο του Γουίλις Έμερσον Ο<br />Καπνίζων Θεός, που έχουμε ήδη αναφέρει. Ο Όλαφ μαζί με το πατέρα του και τη μικρή<br />αλιευτική βάρκα τους πέρασε το 1829 ανάμεσα από τους πάγους της Αρκτικής,<br />βορειανατολικά του νησιού Φρανς Τζόσεφ Λαντ, σε μια πορεία προς τα μπρος, μέσα τελικά<br />από το άνοιγμα του Βορείου Πόλου. Τέλος παίρνει υπ’ όψη τους και τις παρατηρήσεις του<br />Τζαν Λάμπρεχτ για τους αντικατοπτρισμούς ξηράς που είδαν διάφοροι πολικοί εξερευνητές.<br />Με βάση λοιπόν όλα αυτά παρατηρεί τα εξής για τη θέση και το μέγεθος των Πολικών<br />Ανοιγμάτων:<br />Αν τραβήξουμε μια γραμμή βορειανατολικά του νησιού Φρανς Τζόσεφ Λαντ και μια άλλη<br />βορειοδυτικά του νησιού Έλεσμερ στη κατεύθυνση που εθεάθη ο αντικατοπτρισμός της Κρόκερ<br />Λαντ, όπως περιγράφεται από τον Τζαν Λάμπρεχτ στο βιβλίο του (Οι Κοίλοι Πλανήτες), οι δυο<br />αυτές γραμμές συναντώνται περίπου σε α.γ.μ. 141 μοιρών και σε β.γ.π. 84,4 μοιρών. Ας<br />υποθέσουμε ότι αυτό είναι το κέντρο του Ανοίγματος του Βορείου Πόλου. Από εκεί μέχρι τη<br />γραμμή της υπεραρκτικής πτήσης του Αμούδσεν από το Πόλο μέχρι 160 χιλιόμετρα δυτικά του<br />Ακρωτηρίου Μπάροου είναι λίγο παραπάνω από 480 χιλιόμετρα. Είναι επίσης περίπου 618<br />χιλιόμετρα από το Βόρειο Γεωγραφικό Πόλο. Έτσι ας υποθέσουμε ότι το πολικό άνοιγμα έχει<br />μια διάμετρο 960 περίπου χιλιομέτρων πάνω στο πλανήτη. Ας υποθέσουμε επίσης ότι αυτό είναι<br />συμμετρικό με μια καμπύλη επιφάνεια, αντί να είναι μια ευθεία τρύπα που διαπερνά το πλανήτη.<br />Εφόσον το μεγαλύτερο μέρος της ατμόσφαιρας της γης βρίσκεται στα πρώτα 72 χιλιόμετρα από<br />την επιφάνεια, η μικρότερη διάμετρος του πολικού ανοίγματος μπορεί να είναι διπλάσια από<br />αυτή την απόσταση. Θα εκτιμήσουμε λοιπόν σαν 144 χιλιόμετρα το πλάτος του πολικού<br />ανοίγματος στη μικρότερη διάμετρό του, ή αλλιώς στο «λαιμό» του. Η απόσταση έτσι από το<br />κέντρο κάθε ημιπεριφέρειας των πλευρών θα είναι 1440 χιλιόμετρα. Ο Βόρειος Γεωγραφικός<br />Πόλος θα βρισκόταν στη κορυφή του χείλους της περιμέτρου των 960 χιλιομέτρων, ίσως ακόμα<br />λίγο προς τα μέσα όπου το άνοιγμα αρχίζει να βυθίζεται μέσα στη πολική τρύπα.<br /> Σε αυτό το σχέδιο υποτίθεται ότι το πάχος του φλοιού της γης είναι 1280 χιλιόμετρα. Αν ο<br />φλοιός της γης ήταν μεγαλύτερος, ας πούμε πάχους 3.200 χιλιομέτρων, το πολικό άνοιγμα θα<br />ήταν πάρα πολύ μεγάλο για να κρύβεται στον Αρκτικό ?κεανό. Έτσι η εκτίμηση των 1280<br />χιλιομέτρων για το πάχος του κελύφους της γης είναι μια λογική εκτίμηση. Η έναρξη της<br />καμπυλότητας μέσα στο άνοιγμα αρχίζει στη διάμετρο των 1440 χιλιομέτρων. Στη περίμετρο<br />των 960 χιλιομέτρων είναι εκεί που το χείλος του ανοίγματος αρχίζει να καμπυλώνεται ορατά<br />μέσα στη γη. Στο κέντρο του πολικού ανοίγματος εκτιμώ ότι η διάμετρος είναι 144 χιλιόμετρα.<br />Σε ένα χάρτη η περίμετρος των 960 χιλιομέτρων θα άρχιζε στα 138 περίπου χιλιόμετρα από το<br />Βόρειο Γεωγραφικό Πόλο και το κέντρο του πολικού ανοίγματος θα ήταν σε α.γ.μ. 141 μοιρών<br />και β.γ.π. 84,4 μοιρών (5,5 μοίρες από το πόλο, μια πολική μοίρα ίση με 110,3 χιλιόμετρα, η<br />πολική περιφέρεια είναι 39.709 χιλιόμετρα). Αυτή η θέση για το πολικό άνοιγμα θα ήταν<br />συνεπής με τους δυο χαμένους Σοβιετικούς αεροπόρους που πέταξαν βόρεια της θάλασσας<br />Κάρα προς την Αλάσκα και χάθηκαν. Αυτή θέση είναι επίσης συνεπής με τα Σοβιετικά<br />παγοθραυστικά που παίρνουν τους τουρίστες προς το πόλο κάθε χρόνο βόρεια της Φρανς<br />Τζόσεφ Λαντ. Αυτή η εκτιμούμενη θέση θα τοποθετούσε το άνοιγμα στη Ρωσική μεριά της<br />γραμμής πτήσης του Αμούδσεν από τον Πόλο στην Αλάσκα, και θα ήταν ακόμη στη κατεύθυνση<br />που είδε ο Ναύαρχος Πήρυ τον αντικατοπτρισμό της Κρόκερ Λαντ από τη δυτική ακτή του<br />νησιού Έλεσμερ στο Βόρειο Καναδά.</div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-67679968195416048942014-07-13T01:40:00.000-07:002014-07-13T01:40:35.333-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ Τ Ν ΕΞ ΓΗΙΝ Ν<br />Από το 1947 μέχρι το 1952 ανακαλύφθηκαν 16 τουλάχιστον συνετριμμένα ή καταρριφθέντα<br />άγνωστης ταυτότητας ιπτάμενα αντικείμενα (UFO) με 65 πτώματα εξωγήινων κι' έναν<br />εξωγήινο ζωντανό. Ένα ακόμη UFO είχε εκραγεί στον αέρα χωρίς να αφήσει ίχνη. Από αυτά<br />τα 13 ανακαλύφθηκαν στις ΗΠΑ, το ένα στη Νορβηγία και τα άλλα δύο στο Μεξικό. Εκείνη<br />τη περίοδο υπήρξαν αθρόες εμφανίσεις UFO.<br />Στις 13 Φεβρουαρίου 1948 ανακαλύφθηκε ένα εξωγήινο αεροσκάφος σ' ένα οροπέδιο κοντά<br />στη πόλη Άζτεκ του Νιου Μέξικο. Ένα άλλο εντοπίσθηκε στις 25 Μαρτίου 1948 στο Γουάιτ<br />Σαντς Προύβιν Γκράουντ. Σε αυτά τα δυο αεροσκάφη βρέθηκαν 17 πτώματα εξωγήινων και<br />πολλά αποθηκευμένα κομμάτια από ανθρώπινα σώματα. Όλα τα περιστατικά θεωρήθηκαν<br />άκρως απόρρητα και καλύφθηκαν με πλήρη μυστικότητα.<br />Ο ζωντανός εξωγήινος που είχε βρεθεί μετά τη συντριβή του αεροσκάφους του στο Ρόζγουελ<br />το 1949, ονομάσθηκε EBE (από τα αρχικά για το Εξωγήινη Βιολογική Οντότητα). Στα τέλη<br />του 1951 ο EBE αρρώστησε και παρά τις προσπάθειες των επιστημόνων να τον διατηρήσουν<br />στη ζωή πέθανε στις 2 Ιουνίου1952. Θεωρείται ότι η κινηματογραφική ταινία "Ο Εξωγήινος"<br />ήταν μια συγκαλυμμένη παρουσίαση της ιστορίας του.<br />Στη μάταιη προσπάθειά τους να σώσουν τον EBE και να αποκτήσουν φιλίες με τους<br />τεχνολογικά ανώτερους εξωγήινους, οι Αμερικανοί άρχισαν από τις αρχές του 1952 να<br />εκπέμπουν ένα σήμα βοήθειας προς το διάστημα (Πρόγραμμα Σίγμα). Αυτό δεν απαντήθηκε,<br />αλλά συνέχισαν τις προσπάθειές τους σαν ένα δείγμα καλής θέλησης. Το 1952<br />δημιουργήθηκε με μυστικό προεδρικό διάταγμα του Προέδρου Τρούμαν η υπερμυστική<br />Υπηρεσία Εθνικής Ασφαλείας (NSA) των ΗΠΑ. Ο πρωταρχικός σκοπός της ήταν να<br />αποκωδικοποιήσει τη γλώσσα των εξωγήινων και να καθιερώσει ένα διάλογο μαζί τους. Ο<br />δευτερεύων σκοπός της ήταν να παρακολουθεί όλα τα είδη ηλεκτρονικής επικοινωνίας στο<br />κόσμο με σκοπό τη συλλογή πληροφοριών, τόσο από τα άλλα κράτη όσο και από τους<br />εξωγήινους και να μπορέσει να κρατήσει μυστική τη παρουσία των εξωγήινων.<br />Το 1953 διαδέχθηκε τον Τρούμαν ο στρατηγός Αϊζενχάουερ. Τον ίδιο χρόνο ανακαλύφθηκαν<br />10 τουλάχιστον επιπλέον συνετριμμένοι ιπτάμενοι δίσκοι, μαζί με 26 νεκρούς και 4<br />ζωντανούς εξωγήινους. Τον ίδιο χρόνο συνέβησαν εκατοντάδες εμφανίσεις ιπτάμενων<br />δίσκων. Για να μπορέσει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με τους εξωγήινους ο Αϊζενχάουερ<br />δημιούργησε μια μυστική ομάδα επιτήρησής τους, τη περίφημη Majesty 12 ή<br />συντομογραφικά MJ-12 (Μάτζεστυ Τουέλβ).<br /> Το 1953 οι αστρονόμοι παρατήρησαν μερικά μεγάλα αντικείμενα στο διάστημα να<br />πλησιάζουν προς τη Γη. Στην αρχή νόμισαν ότι ήσαν αστεροειδείς, αλλά αργότερα<br />αποδείχθηκε ότι ήσαν διαστημόπλοια. Το πρόγραμμα ΣΙΓΜΑ συνέλαβε τις<br />ραδιοτηλεπικοινωνίες τους. Όταν αυτά έφτασαν στη Γη ανέλαβαν μία σύγχρονη τροχιά<br />μεγάλου ύψους γύρω από τον ισημερινό. Υπήρχαν πολλά τεράστια διαστημόπλοια και ο<br />πραγματικός σκοπός τους ήταν άγνωστος. Το πρόγραμμα ΣΙΓΜΑ και το νέο πρόγραμμα<br />ΠΛΑΤΟ με τη βοήθεια των ραδιοτηλεπικοινωνιών και χρησιμοποιώντας τη δυαδική γλώσσα<br />των υπολογιστών μπόρεσαν να κανονίσουν την προσγείωση ενός απ' αυτά, η οποία κατέληξε<br />σε μια στενή επαφή με τα εξωγήινα όντα. Η προσγείωση του εξωγήινου σκάφους έγινε στην<br />έρημο. Η κινηματογραφική ταινία Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου είναι μια μυθιστορηματική<br />απόδοση των πραγματικών αυτών γεγονότων.<br />Εν τω μεταξύ μια άλλη φυλή ανθρωποειδών εξωγήινων προσγειώθηκε στην Αεροπορική<br />Βάση Χόμστεντ της Φλόριντα και επικοινώνησε με επιτυχία με την κυβέρνηση των ΗΠΑ.<br />Αυτή η ομάδα προειδοποίησε τους Αμερικάνους εναντίον της προηγούμενης φυλής και<br />προσφέρθηκε να τους βοηθήσει στη πνευματική τους ανάπτυξη. Απαίτησε όμως σα βασική<br />προϋπόθεση να καταστρέψουν οι Αμερικανοί τα πυρηνικά τους όπλα. Αρνήθηκε επίσης να<br />ανταλλάξουν τεχνολογία με αυτούς, λέγοντάς τους ότι ήσαν πνευματικά ανίκανοι να<br />χρησιμοποιήσουν τη τεχνολογία που ήδη κατείχαν. Οι Αμερικανοί απέρριψαν τις προτάσεις<br />τους.<br />Οι αμερικανοί κανόνισαν μια ακόμα επαφή και συμφωνία με τους πρώτους εξωγήινους στη<br />σημερινή Αεροπορική Βάση Έντγουαρντς. Ο Πρόεδρος Αϊζενχάουερ συναντήθηκε εκεί με<br />τους εξωγήινους στις 20 Φεβρουαρίου 1954 και υπέγραψε μια τυπική συμφωνία ανάμεσα σε<br />αυτούς και στις ΗΠΑ.<br />Η συμφωνία αυτή καθόριζε ότι οι εξωγήινοι δεν θα αναμιγνύοντο στα ζητήματα των<br />Αμερικανών, ούτε και αυτοί στα δικά τους. Οι Αμερικανοί θα κρατούσαν μυστική τη<br />παρουσία τους πάνω στη γη, ενώ οι εξωγήινοι θα τους έδιναν προχωρημένη τεχνολογία και<br />θα τους βοηθούσαν στη τεχνολογική τους ανάπτυξη. Αυτοί δε θα έκαναν καμιά συμφωνία με<br />κανένα άλλο έθνος της Γης. Θα μπορούσαν να απαγάγουν ανθρώπους σε μια περιορισμένη<br />και περιοδική βάση για το σκοπό της ιατρικής εξέτασης και παρακολούθησης της ανάπτυξής<br />μας, όπως είπαν, με τον όρο ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν θα εβλάπτοντο, θα επέστρεφαν στο<br />σημείο της απαγωγής τους, δε θα είχαν καμιά ανάμνηση του γεγονότος και ότι οι εξωγήινοι<br />θα έδιναν στην Μάτζεστυ Τουέλβ κάθε τόσο ένα κατάλογο με όλες τις επαφές με ανθρώπους<br />και απαγωγές που είχαν κάνει.<br />Συμφωνήθηκε επίσης να κατασκευαστούν υπόγειες βάσεις για τους εξωγήινους και ότι δυο<br />βάσεις θα κατασκευάζονταν για ενιαία χρήση από αυτούς και από τη Κυβέρνησης των ΗΠΑ.<br />Η ανταλλαγή τεχνολογίας θα συνέβαινε στις δυο αυτές κοινές βάσεις.<br />Το1955 όμως έγινε φανερό ότι οι εξωγήινοι είχαν εξαπατήσει τον Αϊζενχάουερ και είχαν<br />παραβιάσει τη συμφωνία. Ανακαλύφθηκαν ακρωτηριασμένοι άνθρωποι και ζώα σε όλη την<br />έκταση των ΗΠΑ. Υποπτεύθηκαν τότε ότι οι εξωγήινοι δεν έδιναν στη Μάτζεστυ Τουέλβ τον<br />πλήρη κατάλογο των επαφών που είχαν με τους ανθρώπους και των απαγωγών που έκαναν<br />και ότι δεν είχαν επιστρέψει τελικά όλοι οι απαχθέντες στα σπίτια τους. Οι εξωγήινοι<br />δήλωσαν ότι είχαν χειραγωγήσει και ότι χειραγωγούσαν τότε επιδέξια τις μάζες ανθρώπων<br />μέσω των μυστικών εταιριών, της μαγείας, του αποκρυφισμού και της θρησκείας. Μετά από<br />αρκετές αεροπορικές μάχες με τα αεροσκάφη τους έγινε φανερό στους Αμερικανούς ότι τα<br />όπλα τους ήσαν πολύ υποδεέστερα των δικών τους.<br /> Οι Αμερικανοί αποφάσισαν ότι το κοινό δεν μπορούσε να πληροφορηθεί την αλήθεια.<br />Πίστευαν ότι αυτό θα οδηγούσε σε μια οικονομική και θρησκευτική κατάρρευση και σε<br />εθνικό πανικό, ο οποίος θα μπορούσε με τη σειρά του να οδηγήσει στην αναρχία. Συνέχισαν<br />έτσι τη μυστικότητα.<br />Ανακάλυψαν επίσης ότι οι εξωγήινοι χρησιμοποιούσαν τους ανθρώπους και τα ζώα σα μια<br />πηγή αδενικών εκκρίσεων, ενζύμων, ορμονικών εκκρίσεων, πλάσματος αίματος και πιθανώς<br />γενετικών πειραμάτων. Οι ίδιοι εξήγησαν αυτές τις πράξεις τους σαν απαραίτητες για την<br />επιβίωσή τους. ήλωσαν ότι η γενετική τους δομή είχε εκφυλιστεί και ότι δεν ήσαν πια<br />ικανοί για αναπαραγωγή. Αν δεν μπορούσαν να βελτιώσουν τη γενετική δομή τους, η φυλή<br />τους σύντομα θα εξαφανιζόταν. Οι Αμερικάνοι δέχθηκαν τις εξηγήσεις τους με πάρα πολύ<br />καχυποψία. Εφόσον όμως τα όπλα τους ήταν κυριολεκτικά άχρηστα εναντίον τους, η<br />Μάτζεστυ Τουέλβ αποφάσισε να συνεχίσουν τις φιλικές διπλωματικές σχέσεις μαζί τους,<br />μέχρι τη στιγμή που θα μπορούσαν να αντιπαραταχθούν στρατιωτικά εναντίον τους.<br />Το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων και η Τριμερής Επιτροπή έχει τον πλήρη έλεγχο της<br />τεχνολογίας των εξωγήινων και επίσης τον πλήρη έλεγχο της Αμερικανικής οικονομίας. Ο<br />Αϊζενχάουερ ήταν ο τελευταίος Πρόεδρος που ήξερε ολόκληρη την ιστορία με τους<br />εξωγήινους. Οι επόμενοι Πρόεδροι πληροφορήθηκαν μονάχα αυτό που ήθελαν οι Μάτζεστυ<br />Τουέλβ και οι υπηρεσίες πληροφοριών. Η Μάτζεστυ Τουέλβ έχει παρουσιάσει στους<br />περισσότερους νέους Προέδρους μια εικόνα ενός χαμένου εξωγήινου πολιτισμού που<br />αναζητά να ανανεωθεί, να φτιάξει μια κατοικία στον πλανήτη μας και να μας δώσει μεγάλα<br />και πλούσια δώρα τεχνολογίας. Σε μερικές περιπτώσει δεν ειπώθηκε τίποτα στον Πρόεδρο.<br />Εν τω μεταξύ πολλοί αθώοι άνθρωποι συνέχιζαν να υποφέρουν στα χέρια των εξωγήινων και<br />των Αμερικανών επιστημόνων.<br />Σε πολλά από αυτά τα «απαχθέντα» από τους εξωγήινους άτομα έχουν τοποθετηθεί<br />εμφυτεύματα, ο σκοπός των οποίων δεν έχει ακόμα ανακαλυφθεί. Οι Αμερικανοί πιστεύουν<br />ότι οι εξωγήινοι κατασκευάζουν ένα στρατό από ανθρώπους με εμφυτεύματα, που θα<br />μπορούν να ενεργοποιήσουν με τηλεχειρισμό και να το στρέψουν κάποια μέρα εναντίον τους.<br />Η υπεροπλία των εξωγήινων συνεχίζεται ακόμη και σήμερα. Με άλλα λόγια οι Αμερικάνοι<br />δεν είναι σε θέση να τους αντιμετωπίσουν σε στρατιωτικό επίπεδο.<br />Το παραπάνω είναι το πρώτο σημαντικό σενάριο με τους εξωγήινους που «κυκλοφορεί». Ένα<br />άλλο σενάριο λέει ότι όλα αυτά είναι μια μεγάλη απάτη και μια ενορχηστρωμένη<br />παραπληροφόρηση των μυστικών κέντρων εξουσίας (Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, Λέσχη της<br />Ρώμης, Ιλλουμινάτοι, Τριμερής Επιτροπή, Επιτροπή των «300», «μαύρη» αριστοκρατία<br />κ.ο.κ., μερικά από τα ονόματα με τα οποία έχουν αυτά παρουσιασθεί) για να προβάλλουν σε<br />κάποια στιγμή «το μεγάλο κίνδυνο που διατρέχει η ανθρωπότητα από τους εξωγήινους»,<br />προωθώντας έτσι την ένωση όλων των κρατών κάτω από μια παγκόσμια κυβέρνηση, την<br />οποία οι ίδιοι θα ελέγχουν και θα συνεχίσουν πιο εύκολα τώρα να κατευθύνουν και να<br />απομυζούν. Τέλος άλλα σενάρια είναι μια μείξη των δυο προηγούμενων σεναρίων.<br />Η ύπαρξη των UFO είναι ένα αυθεντικό γεγονός που δύσκολα μπορεί πια να αμφισβητηθεί<br />σαν ομαδική παράκρουση, ή δεν ξέρουμε κι εμείς τι άλλο. εν είναι μόνον οι άνθρωποι ή οι<br />«βαρεμένοι» ίσως επαφικοί που τα έχουν δει, αλλά και τα μηχανήματα, ιδιαίτερα τα ραντάρ,<br />στρατιωτικά και εμπορικά, τα οποία έχουν σημειώσει σταθερά τη παρουσία τους. Υπάρχει<br />επίσης σίγουρα μια λογική σχέση ανάμεσα στη δραματική άφιξή τους σε μεγάλους αριθμούς<br />το 1947 και στο ασυνήθιστο τεχνολογικό άλμα της δεκαετία του 1940: ατομική βόμβα,<br /> υπερηχητική πτήση, ραντάρ, τηλεόραση κ.λ.π. Το πώς τώρα συνδέονται αυτά τα δύο, αφού<br />αναζητήσει κάποιος όλες τις υπάρχουσες πληροφορίες πάνω σε αυτό το θέμα, ας βγάλει μετά<br />μόνος του τα συμπεράσματά του.<br /> <br /></div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-27501021883887082812014-07-13T01:37:00.001-07:002014-07-13T01:37:24.201-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Υπάρχει μια επιστήμη βόρεια και εθνικοσοσιαλιστική που αντιμάχεται τη φιλελεύθερη και<br />Εβραϊκή 0υτική επιστήμη (Χίτλερ).<br />Επιστήμη χωρίς συνείδηση, είναι ψυχική κατάρρευση (Ραμπελέ).<br />Το καλοκαίρι του 1925 επιφανείς επιστήμονες της Γερμανίας και της Αυστρίας έλαβαν ένα<br />απροσδόκητο γράμμα, ένα τελεσίγραφο:<br />Ήλθε η στιγμή της επιλογής. Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας. Παράλληλα με τον<br />Χίτλερ που θα ξετινάξει τους ψευδοπολιτικούς, ο Χόρμπιγκερ θα ξετινάξει τους<br />ψευτοεπιστήμονες. Η θεωρία του αιώνιου πάγου είναι το σημάδι της αναγέννησης του<br />Γερμανικού λαού. Προσοχή ελάτε μαζί μας όσο είναι ακόμα καιρός.<br /> Ένα προπαγανδιστικό τρικ επίσης έλεγε:<br />Οι βόρειοί μας πρόγονοι αντλούσαν δύναμη από το πάγο και το χιόνι. Η πίστη στο παγκόσμιο<br />πάγο είναι η φυσική κληρονομιά για κάθε άνθρωπο του βορά. Ένας Αυστριακός, ο Χίτλερ<br />έδιωξε τους Εβραίους πολιτικάντηδες κι ένας άλλος Αυστριακός, ο Χόρμπιγκερ, θα διώξει την<br />Εβραϊκή επιστήμη.<br />Ο Χόρμπιγκερ μιλάει στη ψυχή του Γερμανικού λαού. Αναφέρει μια μαγική ιστορία με<br />ανθρώπους - θεούς, γίγαντες, κατακλυσμούς και μυθικούς πολιτισμούς που έζησαν πριν από<br />εκατομμύρια χρόνια. ικαιώνει τις παλιές προφητείες, αποκωδικοποιεί τους μύθους και τα<br />σύμβολα, βλέπει όλες τις κοσμικές μεταβολές σαν κυκλικές περιόδους μιας αέναης ανόδου<br />και πτώσεως, σα μια αιώνια πάλη ανάμεσα στη φωτιά και το πάγο, στην έλξη και στην<br />άπωση.<br />Στην αρχή υπήρχε ένα τεράστιο φλεγόμενο άστρο, εκατομμύρια φορές μεγαλύτερο από τον<br />ήλιο και με πολύ υψηλές θερμοκρασίες. Αυτό συγκρούσθηκε με ένα άλλο ουράνιο σώμα που<br />ήταν η συσσώρευση του διαστημικού πάγου. Όλη αυτή η τεράστια μάζα του πάγου<br />εισχώρησε βίαια μέσα στο εσωτερικό του αρχικού υπερήλιου. Για μερικά εκατομμύρια<br />χρόνια δε συνέβη τίποτα, μια μέρα όμως η πίεση του ατμού που δημιουργήθηκε από το πάγο,<br />προκάλεσε μια τεράστια έκρηξη. Μερικά κομμάτια ύλης πατάχθηκαν τόσο μακριά, που<br />χάθηκαν στο παγωμένο διάστημα.<br />Μερικά άλλα κομμάτια ξανάπεσαν στη μάζα του ηλίου, ενώ άλλα τινάχθηκαν σε μια<br />ενδιάμεση απόσταση. Από αυτά τα τελευταία προέρχονται οι πλανήτες του ηλιακού μας<br />συστήματος. Αρχικά υπήρχαν τριάντα τέτοιοι πλανήτες, οι οποίοι όμως γρήγορα<br />σκεπάσθηκαν από πάγο. Η σελήνη, ο ίας και ο Κρόνος είναι μάζες πάγου. Μόνο η γη δεν<br />πάγωσε τελείως. Σε αυτή η μάχη ανάμεσα στο κρύο και τη φωτιά συνεχίζεται. Σε μια<br />απόσταση τρεις φορές μεγαλύτερη από την απόσταση Ηλίου - Ποσειδώνα δημιουργήθηκε<br />ένα τεράστιο δακτυλίδι πάγου. Είναι αυτό που οι επιστήμονες ονομάζουν Γαλαξία.<br />Στη μεσαία δική μας ζώνη των πλανητών δρουν δυο βασικές δυνάμεις: η δύναμη της αρχικής<br />έκρηξης που τείνει να απομακρύνει τους πλανήτες από τον ήλιο και η δύναμη της βαρυτικής<br />έλξης που τους τραβά προς τη μεγαλύτερη πλησιέστερη μάζα. Αυτές οι δυνάμεις δεν<br />ισορροπούν. Η δύναμη της αρχικής έκρηξης διαρκώς μειώνεται γιατί συναντά στο δρόμο της<br />εμπόδια (υδρογόνο και πάγο). Αντίθετα, η δύναμη της έλξης παραμένει σταθερή. Έτσι τελικά<br />κάθε πλανήτης πλησιάζει σιγά - σιγά τη μεγάλη μάζα που το τραβά. Η τροχιά του<br />μετατρέπεται σε μια σπείρα που διαρκώς μικραίνει. Αργά ή γρήγορα κάθε πλανήτης θα πέσει<br />πάνω στον άλλον και κάποια μέρα το σύνολό τους στον ήλιο. Εν τω μεταξύ όμως οι πλανήτες<br />θα έχουν μεταβληθεί σε παγωμένες μάζες, οπότε πέφτοντας στον ήλιο θα ξεκινήσει ένας νέος<br />κύκλος έκρηξης και δημιουργίας νέων πλανητών.<br />Το φεγγάρι βρίσκεται κοντά στη γη. Αυτή είναι η μεγαλύτερη κοντινότερη μάζα που το<br />τραβά. Άρα κάποια στιγμή το φεγγάρι θα πέσει στη γη. Για μερικές χιλιάδες χρόνια η<br />απόστασή του φαίνεται σταθερή, στη πραγματικότητα όμως πλησιάζει ανεπαίσθητα προς τη<br />γη. Κάποια στιγμή θα είναι τόσο κοντά σε αυτήν που εξ’ αιτίας της έλξης του οι ωκεανοί της<br />γης θα ενωθούν σε ένα τεράστιο παλιρροιακό κύμα που θα σκεπάσει τις τροπικές περιοχές<br />και δε θα αφήσει παρά μονάχα τα πιο ψηλά βουνά. Όλα τα ζωντανά όντα θα χάσουν μερικό<br />από το βάρος τους και θα μπορέσουν έτσι να αναπτυχθούν περισσότερο. Οι κοσμικές ακτίνες<br /> θα αποκτήσουν νέα δύναμη, θα προκαλέσουν μεταλλάξεις και θα εμφανιστούν νέες<br />γιγαντιαίες ράτσες, ζώων, φυτών και ανθρώπων.<br />Κάποτε όμως το φεγγάρι θα εκραγεί και θα μετατραπεί σε ένα τεράστιο δακτυλίδι από<br />βράχους και πάγο που θα περιστρέφεται όλο και ταχύτερα γύρω από τη γη. Κάποια στιγμή<br />αυτό θα πέσει στη γη. Αυτή θα είναι η μέρα της πτώσης, η μέρα της Αποκάλυψης που έχουν<br />αναγγείλει οι προφήτες.<br />Θα περάσουν έτσι χιλιάδες χρόνια χωρίς δορυφόρο. Στο διάστημα αυτό θα εμφανιστούν νέες<br />φυλές, νέοι πολιτισμοί και η ζωή θα αποκτήσει μια άλλη ανώτερη μορφή. Κάποια μέρα ο<br />Άρης, που είναι μικρότερος από τη γη, θα πλησιάσει τη γήινη τροχιά. Αυτός όμως είναι πολύ<br />μεγάλος για να πιαστεί σα δορυφόρος της. Θα περάσει από πολύ κοντά της τραβηγμένος από<br />τη τεράστια έλξη του ηλίου. Στο πέρασμά του θα αιχμαλωτίσει την ατμόσφαιρα της γης που<br />θα τον ακολουθήσει, οι ωκεανοί θα ξεχυθούν στη γη και ο φλοιός της θα σκάσει. Ο πλανήτης<br />μας νεκρός πια από ζωή θα συνεχίσει το ταξίδι του στο διάστημα και αφού ενωθεί με άλλους<br />παγωμένους πλανητοειδείς θα πέσει μια μέρα παγωμένος και αυτός στον Ήλιο. Μετά τη<br />σιωπή και την ακινησία χιλιάδων χρόνων, ο ατμός που θα έχει εν τω μεταξύ συσσωρευθεί<br />στο εσωτερικό του ηλίου θα προκαλέσει τη νέα έκρηξη, την αρχή του νέου κύκλου.<br />Το σημερινό φεγγάρι μας είναι το τέταρτο μέχρι τώρα φεγγάρι που έχει αιχμαλωτίσει η γη.<br />Προηγήθηκαν άλλα τρία πριν απ’ αυτό τα οποία έπεσαν διαδοχικά το ένα μετά το άλλο πάνω<br />στη γη, αφού προηγουμένως διασπάσθηκαν, όταν την πλησίασαν αρκετά, σε ένα δακτύλιο, ο<br />οποίος προτού πέσει περιστράφηκε για κάποιο χρονικό διάστημα γύρω της. Κάθε πτώση<br />φεγγαριού ακολουθήθηκε από μια μεγάλη καταστροφή στη γη. Μόνο που η τελευταία<br />αναμενόμενη καταστροφή από τη πτώση του τωρινού τέταρτου φεγγαριού θα είναι πολύ<br />μεγαλύτερη, γιατί και αυτό είναι πολύ μεγαλύτερο από τα προηγούμενα.<br />Όλη η ιστορία της γης, των ανθρώπων και της εξέλιξης των όντων μπορεί να εξηγηθεί με τη<br />διαδοχή αυτών των φεγγαριών. Υπάρχουν τέσσερες γεωλογικές περίοδοι, γιατί υπήρξαν<br />τέσσερα φεγγάρια. Είμαστε τώρα στη Τεταρτογενή Περίοδο. Όταν το δακτυλίδι του<br />φεγγαριού πέφτει τελικά πάνω στη γη, τη σκεπάζει με ένα νέο γεωλογικό φλοιό, ο οποίος<br />απολιθώνει ό,τι αιχμαλωτίσει. Με αυτό το τρόπο μπορούμε να διακρίνουμε μια πρωτογενή,<br />δευτερογενή, τριτογενή και τελικά μια τεταρτογενή περίοδο στη γεωλογική ιστορία της γης.<br />Κάθε φορά που πλησιάζει ένα φεγγάρι έχουμε μια περίοδο γιγαντισμού εξ’ αιτίας της<br />σημαντικής μείωσης της βαρύτητας. Στο τέλος της πρωτογενούς περιόδου παρατηρούνται τα<br />τεράστια φυτά και τα τεράστια έντομα. Με το τέλος της δευτερογενούς έχουμε τους<br />ιγκουανόδοντες και τους διπλόδοκους που ήταν τριάντα περίπου μέτρα. Στο τέλος της<br />δευτερογενούς σχηματίζονται για πρώτη φορά τα γιγάντια θηλαστικά, ίσως και ο άνθρωπος.<br />(το ίδιο λέει και η Μπλαβάτσκυ, που τοποθετεί επίσης τον άνθρωπο στη δευτερογενή<br />περίοδο)<br />Ο Λόμπσανγκ Ράμπα, που έχει γράψει αρκετά αποκρυφιστικά βιβλία για το Θιβέτ και την<br />υποτιθέμενη εκεί μύησή τους από τους ανώτερους Λάμα, αναφέρει στο βιβλίο του «Το Τρίτο<br />Μάτι» ότι οδηγήθηκε από τρεις μεγάλους Λάμα σε ένα υπόγειο που έκρυβε «τα πραγματικά<br />μυστικά του Θιβέτ». Εκεί είδε τρία μεγάλα φέρετρα που έφεραν διάφορες περίεργες<br />ανάγλυφες παραστάσεις και επιγραφές. Αυτά ήταν κλειστά, αλλά όταν τα άνοιξε και κοίταξε<br />στο εσωτερικό τους, του κόπηκε η αναπνοή:<br /> «Κοίταξε γιε μου, μου είπε ο πρώτος από τους ιερείς. Ζούσαν σα θεοί, εδώ στη χώρα μας, την<br />εποχή που δεν υπήρχαν ακόμα τα βουνά. Την εποχή που οι θάλασσες έφταναν μέχρι εδώ και ο<br />ουρανός είχε άλλα άστρα. Κοίταξε καλά, μόνο στους μυημένους επιτρέπεται να τα δουν»<br />Κοίταξα τρομοκρατημένος και μαγεμένος. Μπροστά μου ήταν ξαπλωμένα μέσα στα φέρετρα<br />τρία γυμνά σώματα σκεπασμένα με χρυσάφι. Η γυναίκα ήταν πάνω από τρία μέτρα και ο<br />μεγαλύτερος από τους δυο άνδρες περίπου πέντε μέτρα. Είχαν μεγάλα κεφάλια κωνικής μορφής,<br />στενά σαγόνια, μικρό στόμα και λεπτά χείλη. Η μύτη τους ήταν λεπτή και τα μάτια τους ίσια και<br />βαθιά. Στο σκέπασμα του φερέτρου υπήρχε ένας χάρτης του ουρανού με παράξενα, άγνωστα<br />αστέρια.<br />Πριν από χιλιάδες χρόνια οι μέρες ήταν πιο μικρές και πιο ζεστές. Μεγαλοπρεπείς πολιτισμοί<br />έζησαν και οι άνθρωποι γνώρισαν πολύ περισσότερα από μας. Από το διάστημα όμως ήλθε<br />ένας πλανήτης και συγκρούσθηκε με τη γη. Η σύγκρουση αποδέσμευσε τεράστιες δυνάμεις. Τα<br />νερά σκέπασαν όλη τη γη, βουνά υψώθηκαν και ήπειροι καταποντίσθηκαν. Το Θιβέτ έπαψε να<br />είναι μια θαλάσσια, ζεστή περιοχή.<br />Σύμφωνα με τον Χόρμπιγκερ οι γιγαντιαίοι άνθρωποι της δευτερογενούς περιόδου, στην<br />οποία κυριαρχούσαν τα τεράστια έντομα, ήσαν οργανωμένοι πάνω στο πρότυπο των<br />κοινωνιών αυτών των εντόμων και επικοινωνούσαν μεταξύ τους τηλεπαθητικά όπως οι<br />τερμίτες.<br />Μετά από τη πτώση του πρώτου φεγγαριού και τη προκληθείσα γεωλογική καταστροφή, η γη<br />έμεινε για χιλιάδες χρόνια χωρίς δορυφόρο μέχρι που κάποια στιγμή συνέλαβε μέσα στο<br />πεδίο βαρύτητάς της ένα άλλο ουράνιο σώμα και το έκανε δορυφόρο της. Το δεύτερο αυτό<br />φεγγάρι ακολούθησε τη τύχη του πρώτου: προσέγγιση έκρηξη, δημιουργία δακτυλίου και<br />τελικά πτώση. Μετά από χιλιάδες επίσης χρόνια αιχμαλωτίσθηκε ένα τρίτο φεγγάρι. Εν τω<br />μεταξύ στη χωρίς φεγγάρι περίοδο επέζησαν, κατάλληλα προσαρμοζόμενοι, μερικοί<br />οργανισμοί της δευτερογενούς περιόδου, ανάμεσά τους και μερικοί γίγαντες. Με το σύλληψη<br />του τρίτου φεγγαριού έχουμε στη θέση των γιγάντων κανονικούς μικρούς ανθρώπους με<br />μικρότερες διανοητικές ικανότητες από τους προγόνους τους. &nbsp;&nbsp;&nbsp; στόσο επιζούν και μερικοί<br />γίγαντες της δευτερογενούς περιόδου οι οποίοι τους εκπολιτίζουν.<br />Οι άνθρωποι ήξεραν ότι κατάγονται από θεούς και βασιλιάδες γίγαντες. θυμόντουσαν τη<br />χρυσή εποχή που κάποιοι ανώτεροι και αρχαιότεροι απ’ αυτούς τους δίδαξαν τα μυστικά της<br />γεωργίας, της επεξεργασίας των μετάλλων, της τέχνης και της επιστήμης. Παντού όλες οι<br />παραδόσεις των λαών αναφέρουν τους γίγαντες σαν τους πρώτους δασκάλους της<br />ανθρωπότητας. Πρόκειται για τη λεγόμενη «χρυσή εποχή» της τριτογενούς περιόδου, η οποία<br />σε διάστημα πολλών εκατομμυρίων ετών ανέβασε στα ύψη το πνευματικό, ηθικό και ίσως το<br />τεχνολογικό επίπεδο της ανθρωπότητας.<br />Το τρίτο φεγγάρι όμως θα ακολουθήσει τη μοίρα των προηγούμενων απ’ αυτό. Πλησιάζει<br />σιγά - σιγά τη γη, ενώ τα νερά των ωκεανών αρχίζουν να ανεβαίνουν. Οι άνθρωποι<br />τρομαγμένοι καταφεύγουν μαζί με τους γίγαντες βασιλιάδες τους στις πιο ψηλές<br />βουνοκορφές. Εκεί, κυκλωμένοι από τους ωκεανούς δημιουργούν το πολιτισμό της<br />Ατλαντίδας.<br />Επιβεβαίωση για αυτή τη μεγάλη ανύψωση των υδάτων εκείνη την εποχή αποτελούν το<br />μεγάλο πλήθος θαλασσίων κοχυλιών που βρίσκονται σε μεγάλα υψόμετρα, όπως στη λίμνη<br />Τιτιτάκα της Βολιβίας, 3.810 περίπου μέτρα πάνω από τη σημερινή στάθμη της θάλασσας. Ή<br /> ακόμα τα ερείπια του Τιαχουανάκο που θυμίζουν μεγάλα εργοτάξια που εγκαταλείφθηκαν<br />απότομα και ξαφνικά. Πύλες ύψους τριών μέτρων και πλάτους τεσσάρων μέτρων κομμένες<br />μονοκόμματες και βάρους δέκα τόνων. Κομμάτια τοίχων που ζυγίζουν 60 τόνους και<br />υποστηρίζονται από ογκόλιθους εκατό τόνων μπηγμένους επίτηδες μέσα στη γη. Και<br />ανάμεσά τους γιγαντιαία αγάλματα ύψους οκτώ μέτρων και βάρους 20 τόνων. εν είναι<br />μήπως όλα αυτά τα έργα και τα πορτραίτα των γιγάντων; Το Τιαχουανάκο θεωρείται από το<br />Χόρμπιγκερ σαν ένα από τα πέντε μεγάλα κέντρα του θαλασσινού πολιτισμού που έκτισαν<br />στο τέλος της τριτογενούς περιόδου οι γίγαντες δάσκαλοι των προγόνων μας. Οι οπαδοί του<br />βλέπουν στα ερείπιά του τα υπολείμματα ενός τεράστιου λιμανιού με τις προκυμαίες του απ’<br />όπου ξεκινούσαν οι Άτλαντες με τα πλοία τους για τα τέσσερα άλλα μεγάλα υπερπόντια<br />κέντρα: τη Νέα Γουινέα, το Μεξικό, την Αβησσυνία και το Θιβέτ. Αυτός ο πολιτισμός είχε<br />έτσι εξαπλωθεί σε όλη τη γη, εξηγώντας την ομοιότητα των αρχαιότερων παραδόσεων που<br />συναντούμε σε κάθε γωνιά της γης.<br />Όταν το τριτογενές φεγγάρι πέφτει, τα νερά αποτραβιούνται απότομα, αλλά ήδη τη<br />καταστροφή την έχουν προαναγγείλει μια σειρά από άλλες θεομηνίες που έχουν καταδικάσει<br />τον Ατλαντικό πολιτισμό. Όταν στο τέλος οι ωκεανοί χαμηλώνουν, οι πέντε μεγάλες πόλεις<br />σβήνουν απομονωμένες. Τα υπολείμματα του Ατλαντικού πολιτισμού είναι πιο καθαρά στη<br />περίπτωση του Τιαχουανάκο, μα οι οπαδοί του Χόρμπιγκερ τα βλέπουν και αλλού.<br />Στο Μεξικό οι Τολτέκοι άφησαν ιερά κείμενα που περιγράφουν την ιστορία της γης όπως την<br />οραματίζεται ο Χόρμπιγκερ. Στη Νέα Γουινέα οι ιθαγενείς Μολεκούλα εξακολουθούν να<br />υψώνουν τεράστιους ογκόλιθους που παριστάνουν το μακρινό ανώτερο πρόγονο και οι<br />παραδόσεις τους λένε πως οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν από το φεγγάρι, το οποίο μια μέρα<br />θα πέσει.<br />Πριν από 150 περίπου χιλιάδες χρόνια το φεγγάρι έπεσε και ήλθε η καταστροφή. Η έλξη του<br />σταμάτησε και τα νερά αποτραβήχτηκαν απότομα. Οι κορυφές που ήσαν προηγουμένως<br />θαυμαστά ναυτικά κέντρα βρίσκονται τώρα αποκλεισμένες από τέλματα. Ο αέρας αραιώνει<br />και αρχίζει το κρύο. Η (πρώτη) Ατλαντίδα κατά τον Χόρμπιγκερ δε πέθανε καταποντιζόμενη,<br />αλλά χάνοντας τη θάλασσά της.<br />Μετά τη καταστροφή του πολιτισμού των γιγάντων, οι άνθρωποι που τους τιμούσαν<br />αποκτηνώθηκαν και σκόρπισαν στις λασπώδεις ερήμους. Η γη έμεινε μετά για 138.000<br />χρόνια χωρίς φεγγάρι. Σε όλη αυτή τη μεγάλη περίοδο δημιουργήθηκαν αρκετοί πολιτισμοί<br />κάτω από τη καθοδήγηση των τελευταίων γιγάντων βασιλιάδων. Αυτοί οι πολιτισμοί<br />άκμασαν στα υψίπεδα του βορείου ημισφαιρίου, ενώ οι πέντε πόλεις του πολιτισμού της<br />τριτογενούς περιόδου παρέμειναν σαν ένας μακρινός χρυσός αιώνας. Για το Χόρμπιγκερ<br />λοιπόν υπήρξαν δύο Ατλαντίδες. Η Ατλαντίδα των Άνδεων με τα άλλα τέσσερα κέντρα της<br />και η κατοπινή Ατλαντίδα του βορείου Ατλαντικού, πολύ λιγότερο ανεπτυγμένη από τη<br />πρώτη. Η δεύτερη Ατλαντίδα είναι αυτή που αναφέρει ο Πλάτωνας. Η υπόθεση αυτή των δύο<br />Ατλαντίδων υποτίθεται πως ερμηνεύει όλες τις ανθρώπινες παραδόσεις.<br />Πριν από δώδεκα χιλιάδες χρόνια η γη αιχμαλώτισε ένα καινούργιο δορυφόρο, το σημερινό<br />φεγγάρι μας και το γεγονός αυτό συνοδεύθηκε από φυσικές καταστροφές. Η γη πήρε τη<br />σημερινή της μορφή με τον εξογκωμένο ισημερινό της. Οι θάλασσες του νότου και του βορά<br />κατέκλυσαν τον ισημερινό και οι πόλοι γνώρισαν την εποχή των παγετώνων. Ο δεύτερος<br />ατλαντικός πολιτισμός καταστράφηκε, πολύ πιο ανίσχυρος από το πρώτο, μέσα σε μια νύχτα<br />από τα νερά του βορά. Αυτός είναι ο Βιβλικός κατακλυσμός.<br /> Στη νέα αυτή περίοδο του μακρινού φεγγαριού οι γίγαντες εκφυλίζονται. Όλες οι μυθολογίες<br />του κόσμου μιλάνε για μάχες ανθρώπων με γίγαντες ή για μάχες μεταξύ γιγάντων. Οι θεοί<br />πεθαίνουν, ο αυίδ σκοτώνει το Γολιάθ. Οι Εβραίοι μπαίνοντας στη Παλαιστίνη θα<br />ανακαλύψουν το τεράστιο σιδερένιο κρεβάτι ενός γίγαντα, όπως ακριβώς είναι γραμμένο στο<br /> ευτερονόμιο. Στους «Αριθμούς» επίσης διαβάζουμε: «Κι εκεί είδαμε τους γίγαντες, τους<br />γιους του Ανάκ και μπροστά τους μοιάζαμε σαν ακρίδες». Και ο Ιώβ θυμάται τη καταστροφή<br />των γιγάντων και λέει: «κάτω από τα νερά βρίσκονται οι νεκροί, οι παλιοί κάτοικοι της γης».<br />Και οι συγγραφείς Πάουελς και Μπερζιέ, από το βιβλίο των οποίων Η Αυγή των Μάγων<br />προέρχεται το μεγαλύτερο μέρος των πληροφοριών για τη θεωρία του Χόρμπιγκερ που<br />παρουσιάσαμε συνοψίζουν:<br />Ένας κόσμος καταποντίζεται, χάνεται. Οι παλιοί εξαφανίζονται και μένουμε εμείς μόνοι, εμείς<br />τα ανθρωπάκια που περιμένουν νέες βιολογικές μεταβολές, νέα θαύματα και καταστροφές που<br />μας φυλάει το φεγγάρι που μας έρχεται από το μακρινό διάστημα, χώρο του ασταμάτητου<br />πολέμου ανάμεσα στο πάγο και τη φωτιά.<br />Σε μερικές περιοχές, στην Αίγυπτο, στη Κίνα και αργότερα στην Ελλάδα ανθίζουν πολιτισμοί<br />που κρατούν την ανάμνηση των ανώτερων προγόνων, των βασιλιάδων γιγάντων που δίδασκαν<br />τους ανθρώπους...<br />Ύστερα από πολλούς εκφυλισμούς ένας άλλος πολιτισμός θα γεννηθεί στη 0ύση. Ένας<br />πολιτισμός ξεκομμένος από το μαγικό παρελθόν της ανθρωπότητας, περιορισμένος στο χώρο<br />και στο χρόνο. Ένας πολιτισμός ανθρώπων περιορισμένων στον εαυτό τους, που ζουν χωρίς τη<br />συνείδηση των μεγάλων φυσικών νόμων που καθοδηγούν το πεπρωμένο. Ένας ανθρώπινος,<br />ανθρωπιστικός πολιτισμός, ο Εβραιοχριστιανικός πολιτισμός. Είναι ένας μικρός πολιτισμός που<br />πλησιάζει στο τέλος του. Μια νέα εποχή θα έλθει. Μεγάλες αλλαγές ετοιμάζονται. Το μέλλον θα<br />δώσει το χέρι στο παρελθόν το πιο μακρινό. Η γη θα ξαναδεί τους Γίγαντες, νέοι κατακλυσμοί<br />και αποκαλύψεις πλησιάζουν, νέες ράτσες θα βασιλεύσουν.<br />Αυτή είναι η θέση του Χόρμπιγκερ. Σύμφωνα με αυτόν ζούμε τώρα στο τέταρτο κύκλο.</div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-55672119045495294752014-07-13T01:34:00.001-07:002014-07-13T01:34:49.539-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Μια άλλη ισχυρή μυστική εταιρία των Ναζιστών ήταν η Φωτεινή Στοά ή Εταιρία του Βριλ<br />που ιδρύθηκε στο Βερολίνο από το στρατηγό Καρλ Χαουσχόφερ. Μερικοί σημειώνουν ότι η<br />έκφραση «Φωτεινή Στοά» αφήνει υπονοούμενο για μια πραγματική υπόγεια στοά που οδηγεί<br />στο εσωτερικό της κούφιας γης που φωτίζεται από τον αχνό ήλιο της.<br />Σύμφωνα με το προηγούμενα αναφερθέν απόρρητο έγγραφο της OSS :<br />Αυτή η ομάδα είναι κατά το μάλλον ή ήττον οικονομικός υποστηρικτής της Θούλης και δεν<br />αναλαμβάνει πραγματικά μια άμεση δράση.<br />Ο σκοπός της στοάς ήταν να εξερευνήσει τις απαρχές της Αρίας φυλής και να εκτελέσει<br />ασκήσεις συγκέντρωσης για να αφυπνίσει τις δυνάμεις του «Βριλ». Ο Χαουσχόφερ ήταν<br />μαθητής του Ρώσου μάγου και μεταφυσικού Gregor Ivanovich Gurdyev (Γεωργίου<br />Γκουρντζίεφ). Τόσο ο Χαουσχόφερ όσο και ο Γκουρντζίεφ υποστήριξαν ότι είχαν επαφές με<br />μυστικές Θιβετανικές Στοές που κατείχαν το μυστικό του «Υπεράνθρωπου». Η στοά<br />περιελάμβανε τους Χίτλερ, Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, Χίμλερ, Γκαίρινγκ και τον μετέπειτα<br />προσωπικό γιατρό του Χίτλερ 0ρ. Μόρελ.<br />Η Μεγάλη Στοά του Βριλ αναζητά την επανασύνδεση των αρχαίων παραδόσεων των Αρίων, να<br />έρθει σε επαφή με την πρωταρχική υπερανθρώπινη «φωτεινή φυλή» και να συνάψει συμμαχία<br />με όντα που έχουν μυστικά ιερά κρυμμένα μέσα στο πλανήτη. Η Εταιρία Βριλ στη Γερμανία<br />προωθεί την ιδέα ότι μπορεί να υπάρχει μια μυστική ενέργεια μέσα στη Γη που μπορεί να<br />αντληθεί από το Γερμανικό λαό, αν και ο Μπούλγουερ Λύττον έχει υποστηρίξει ότι αυτή είναι η<br />ιδιοκτησία μιας φυλής που ζει μέσα στη γη...<br />Ο Χαουσχόφερ ήταν ένας συχνός επισκέπτης του Χίτλερ στη φυλακή το 1923, όταν ο<br />τελευταίος έγραφε με τη βοήθεια του Ρούντολφ Ες τον «Αγώνα του». Ο στρατηγός ήταν<br />καθηγητής Πανεπιστημίου και διευθυντής του Ινστιτούτου Γεωπολιτικής του Μονάχου. Ο Ες<br />ήταν αρχικά βοηθός του στο Πανεπιστήμιο. Ο Χαουσχόφερ, ο Χίτλερ και ο Ες έκαναν<br />μακρές συζητήσεις μεταξύ τους. Η απαίτηση του Χίτλερ για ένα Γερμανικό «ζωτικό χώρο»<br />στην Ανατολή σε βάρος των Σλαβικών εθνών βασίζονταν στις γεωπολιτικές θεωρίες του<br />καθηγητή. Ο Χαουσχόφερ είχε επίσης μεγάλη κλίση προς τον εσωτερισμό. Είχε επισκεφτεί<br />την Ινδία, τη Κίνα και το Θιβέτ στη διάρκεια αρκετών ταξιδιών του στην Άπω Ανατολή.<br />Έμαθε τις γλώσσες και ενστερνίσθηκε τις Βουδιστικές διδασκαλίες. Σε ένα ταξίδι του στην<br />Ιαπωνία έγινε μύστης μιας πανίσχυρης αποκρυφιστικής οργάνωσης που του ανάθεσε μια<br />αποστολή για την οποία αν αποτύγχανε θα έπρεπε να αυτοκτονήσει. Ενώ περιόδευε στην<br />Ασία γοητεύθηκε από τον Ανατολικό μύθο της Αγκάρτα και από τις ανατολικές διηγήσεις για<br />διάφορες υπόγειες πόλεις κάτω από τα βουνά.<br /> Εδώ αξίζει να αναφέρουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο Η Μεγαλοπρεπής Σαμπάλα του<br />Νίκολας Ρόεριχ, στο οποίο αναφέρει για την ύπαρξη Μενίρ και Ντόλμεν στα Ιμαλάια και για<br />μεταναστεύσεις λαών από εκείνα τα μέρη προς την Ευρώπη:<br />...Πέρα από το Κιντσεντζούνγκα υπάρχουν αρχαία μενίρ της μεγάλης ηλιακής λατρείας. Πέρα<br />από το Κιντσεντζούνγκα είναι ο τόπος γέννησης της ιερής Σβάστικα, του συμβόλου της φωτιάς.<br />Τώρα, την εποχή της Άγνι Γιόγκα, το στοιχείο της φωτιάς εισέρχεται ξανά στο πνεύμα και<br />τιμώνται όλοι οι θησαυροί της γης.<br />Τα ατέλειωτα Κούργκανς των νότιων στεπών διατηρούν γύρω τους αναρίθμητες ιστορίες για<br />την εμφάνιση του άγνωστου πολεμιστή, κανείς δεν ξέρει από πού. Τα Καρπάθια όρη στην<br />Ουγγαρία έχουν πολλές παρόμοιες ιστορίες για άγνωστες φυλές, γίγαντες πολεμιστές και<br />μυστηριώδεις πόλεις. Αν χωρίς καμιά προκατάληψη επισημάνεις υπομονετικά πάνω στο χάρτη<br />σου όλους τους μύθους και ιστορίες αυτής της φύσης, θα εκπλαγείς από τα αποτελέσματα. Όταν<br />συγκεντρώσεις όλα τα παραμύθια χαμένων και υπόγειων φυλών δε θα έχεις μήπως μπροστά<br />σου ένα πλήρη χάρτη των μεγάλων μεταναστεύσεων; Ένας γηραιός καθολικός ιεραπόστολος<br />συμπτωματικά μας λέει ότι η τοποθεσία της Λάσα λεγόταν μερικές φορές Γκόθα. Στα Υπερ-<br />Ιμαλάια, σε υψόμετρο 4.570 και 4.880 μέτρων, βρήκαμε αρκετές ομάδες από μενίρ. Γι’ αυτά τα<br />μενίρ στο Θιβέτ κανένας δεν ξέρει. Μια φορά μετά από το ταξίδι μιας ολόκληρης μέρας μέσα<br />από τους άγονους λόφους και βράχους των Υπεριμαλαϊων είδαμε σε μια απόσταση μερικές<br />μαύρες τέντες που είχαν ετοιμασθεί για τη κατασκήνωσή μας. Συγχρόνως παρατηρήσαμε όχι<br />μακριά από την ίδια διεύθυνση αυτές τις μακριές πέτρες, τις τόσο σημαντικές για κάθε<br />αρχαιολόγο. Ακόμα και από μακριά μπορούσε να ξεχωρίσει κανείς το παράξενο σχήμα της<br />κατασκευής τους.<br />«Τι σόι πέτρες είναι αυτές στους λόφους;», ρωτήσαμε το Θιβετανό οδηγό μας.<br />«?», απάντησε αυτός, «είναι Ντόρινγκ, μακριές πέτρες. Αυτό είναι ένα αρχαίο ιερό μέρος.<br />Είναι πολύ καλό να βάλεις λίπος στις κορυφές των πετρών. Τότε οι θεότητες αυτού του τόπου<br />βοηθούν τους ταξιδιώτες».<br />«Ποιος τοποθέτησε αυτές τις πέτρες μαζί;»»<br />«Κανείς δεν ξέρει. Αλλά αυτή η περιοχή έχει ονομασθεί από την αρχαία εποχή Ντόρινγ, μακριές<br />πέτρες. Οι άνθρωποι λένε ότι άγνωστοι άνθρωποι πέρασαν από εδώ πριν από πολλά χρόνια».<br />Από τη μια ως τη άλλη άκρη του ανάγλυφου είδαμε διακριτά τις μεγάλες σειρές των<br />κατακόρυφων πετρών. Αυτές οι αλέες τελείωναν με ένα κύκλο με τρεις ψηλές πέτρες στο κέντρο<br />του. Η διεύθυνση του όλου σχήματος ήταν από τη δύση προς την ανατολή.<br />Αφού κατασκηνώσαμε, τρέξαμε γρήγορα προς τη τοποθεσία. και με την πλήρη απόδειξη<br />μπροστά μας αντιληφθήκαμε ότι εδώ ήταν ένα τυπικό μενίρ, όπως αυτό που έδωσε τη δόξα του<br />στο πέτρινο πεδίο του Καρνάκ. Στις γύρω πλαγιές δε βρέθηκαν αντικείμενα. Όχι μακριά από το<br />μενίρ ήταν το ίχνος ενός μικρού ποταμού, προσωρινά ξηρού. 0εν επιτρεπόταν η ανασκαφή<br />λόγω της ανόητης προκατάληψης των Θιβετανών που επινόησαν την ιστορία ότι ο Βούδας<br />απαγόρευσε το άγγιγμα του εδάφους. Αλλά δε χρειαζόταν καμιά ανασκαφή για να αναγνωρίσεις<br />τη τυπική ρυιδική κατασκευή που τόσο προσεκτικά μεταφέρθηκε στις απέναντι ακτές<br />του ωκεανού...<br /> Στη διάρκεια των επόμενων τεσσάρων ημερών βρήκαμε άλλες ομάδες από μενίρ. Μερικές από<br />αυτές είχαν τις ίδιες μάλλον μακρές αλέες από πέτρες. Άλλες αποτελούνταν απλώς από αρκετές<br />μακριές πέτρες που περιβάλλονταν από μικρότερες. Όταν πλησιάσαμε τα υψηλά περάσματα πριν<br />τον Βραχμαπούτρα, αυτές οι κατασκευές σταμάτησαν. Σε σχέση με αυτά τα αρχαία ιερά<br />ανακαλύψαμε αρκετές τούμπες, ένα τετράγωνο περιγεγραμμένο με τεράστιες πέτρες. Μια πλήρη<br />επανάληψή τους αποκαλύψαμε ξανά στα όρη Αλτάι και στον Καύκασο. Μπροστά μου είναι από<br />την ίδια τοποθεσία μια χαρακτηριστική πόρπη, ο δικέφαλος αετός. Το ίδιο σχέδιο είναι γνωστό<br />σε μας από τους τάφους του Βόρειου Καυκάσου. Μπροστά μου είναι Θιβετανικά σπαθιά,<br />ακριβώς σαν κι αυτά που υπάρχουν στους Γοτθικούς τάφους. Οι γυναίκες της ίδιας περιοχής<br />έχουν την ίδια κόμμωση, όπως η κόμμωση των Σλαβικών λαών, την ονομαζόμενη Κοκοσνίκ.<br />Καθώς ταξιδεύεις μέσα από τα υψίπεδα του Θιβέτ με το ανυπόφορο κρύο και τις καταιγίδες<br />τους, καθώς παρατηρείς αυτούς τους άγριους Θιβετανούς με τις αποσαθρωμένες γούνες τους να<br />τρώνε ωμό κρέας, εκπλήσσεσαι βαθιά όταν από το γούνινο καπέλο αναδύεται το πρόσωπο ενός<br />Ισπανού, ενός Ούγγρου ή ενός νότιου Γάλλου. Αυτοί είναι βέβαια κάπως παραμορφωμένοι στα<br />χαρακτηριστικά, αλλά δεν έχουν καμιά σχέση με το Μογγολικό ή τον Κινέζικο τύπο. Μπορείς να<br />τους συσχετίσεις μόνο με Ευρωπαίους. Μπορεί επίσης κάποιος να φαντασθεί ότι οι καλύτεροι<br />και πιο θαρραλέοι άνθρωποι έχουν αναχωρήσει κάπου και τώρα έχεις μπροστά σου τα<br />πενιχρά μόνο εκφυλισμένα υπολείμματα της φυλής τους.<br />«...Αλλά είσαι σίγουρος ότι οι άνθρωποι για τους οποίους μιλάς είναι οι ονομαζόμενοι Γότθοι;<br />(αναρωτιέσαι ο ίδιος)»<br />Είναι αδιάφορο για μένα, πως ονομάζονται, είτε είναι οι προπάτορες των Γότθων ή τα εγγόνια<br />τους.<br />Ήσαν άραγε αυτοί οι βαθείς σύνδεσμοι με τους Κέλτες ή Αλανούς ή τις Σκυθικές φυλές; Θα<br />πρέπει να αναλάβει κάποιος να κάνει αυτούς τους προσεκτικούς υπολογισμούς. Αλλά χαίρομαι<br />που στα ύψη των Ιμαλαΐων έχω δει την ενσωμάτωση του Καρνάκ...<br />Αρχαίοι Θιβετανικοί μύθοι έχουν επισείσει τη προσοχή σε αυτά τα άγνωστης προέλευσης μενίρ<br />και ντόλμεν. Η μνήμη των Θιβετανών καταγράφει ως εξής τους Μεγάλους αυτούς Ταξιδιώτες:<br />Από πολύ μακριά στην Ινδία αναχώρησαν δυο πρίγκιπες και στράφηκαν προς το βορά. Στο<br />δρόμο ο ένας πέθανε και ο αδελφός του τίμησε τη μνήμη του ανυψώνοντας πάνω από αυτόν μια<br />λαμπρή κατοικία από τεράστιες πέτρες. και ο ίδιος συνέχισε το μακρύ δρόμο του προς τις<br />άγνωστες χώρες.<br />Ο στρατηγός πίστεψε πως ο Γερμανικός λαός προερχόταν από τη κεντρική Ασία και δήλωσε<br />πως η Αγκάρτα και η Σαμπάλα ήσαν αληθινές. Μετά το πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και την<br />ήττα των Γερμανών, ο Χαουσχόφερ επανέλαβε τις μελέτες του πάνω στην αποκρυφιστική<br />διδασκαλία, τη θρησκεία και τη γεωγραφία. Ανέπτυξε έτσι μερικές γεωπολιτικές θεωρίες<br />πιστεύοντας ότι υπάρχουν μερικές στρατηγικές περιοχές, που αν τις κατακτούσε κάποιο<br />έθνος θα εξουσίαζε ολόκληρο το κόσμο.<br />Η Γεωπολιτική αναπτύχθηκε αρχικά από το Σερ Χάλφορντ Τζ. ΜακΚίντερ ο οποίος πίστευε<br />ότι «όποιος κυβερνάει τη Χάρτλαντ, εξουσιάζει το Νησί του Κόσμου. Όποιος κυβερνάει το<br />Νησί του Κόσμου, εξουσιάζει το κόσμο». Ο ίδιος ο ΜακΚίντερ δεν προσδιόρισε ποτέ την<br />ακριβή θέση της Χάρτλαντ. Αντίθετα, ο Χαουσχόφερ πίστευε ότι είναι στη Μογγολία. Όπως<br /> έγραψε στο περιοδικό του Γεωπολιτική Επιθεώρηση «εκείνος που θα εξουσιάσει τη<br />Μογγολία, θα κυβερνήσει το κόσμο».<br />Ο Χαουσχόφερ έγινε διάσημος στη Γερμανία για τα ψυχικά του χαρίσματα. Μπορούσε να<br />προβλέπει γεγονότα προτού αυτά συμβούν. Ήταν γνωστός σαν «ο στρατηγός με τη δεύτερη<br />όραση». Στο πεδίο της μάχης προέβλεπε με ακρίβεια πότε θα εκδηλωνόταν μια εχθρική<br />επίθεση. Βάδιζε επίσης πάνω στα χαρακώματα και υποδείκνυε τα σημεία στα οποία θα<br />έπεφταν οι οβίδες του εχθρού. Γνώριζε τις πολιτικές ανακατατάξεις, μήνες ή ακόμα και<br />χρόνια πριν τη πραγματοποίησή τους.<br />Μερικοί πιστεύουν ότι ο Χαουσχόφερ ήταν η δύναμη, ο εγκέφαλος ίσως και ο μάγος πίσω<br />από το Χίτλερ.<br />Στις 14 Μαρτίου 1946 ο στρατηγός Χαουσχόφερ έχοντας αποτύχει στην αποστολή του<br />σκότωσε τη γυναίκα του και μετά αυτοκτόνησε πάνω σε ένα τελετουργικό χαλί κάνοντας<br />χαρακίρι. Κατά το Ρόζενμπεργκ ο γιος του Άλμπρεχτ ήξερε ότι ο πατέρας του ήταν ο<br />αυθεντικός μάγος που κρυβόταν πίσω από το τέρας του ναζισμού. Ο Άλμπρεχτ είχε αναμιχθεί<br />σε μια συνωμοσία βομβιστών που σκόπευε να δολοφονήσει το Χίτλερ στις 20 Ιουλίου 1944.<br />Εκτελέσθηκε αμέσως μετά τη σύλληψή του.<br />Αρκετοί πιστεύουν ότι ο μύθος των ιδρυτών του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος που<br />τροφοδότησε τις εμπνεύσεις τους καταγόταν από την εξής Θιβετανή παράδοση: Πριν από<br />τριάντα ή σαράντα αιώνες άνθισε στην έρημο Γκόμπι της Μογγολίας ένας ισχυρός<br />πολιτισμός. Μετά από κάποια καταστροφή, ίσως πυρηνική, η περιοχή ερημώθηκε και όσοι<br />γλύτωσαν αποδήμησαν οι μισοί προς το βορρά και οι άλλοι μισοί προς τον Καύκασο. Ο θεός<br />Θωρ των Σκανδιναβών ήταν ένας από τους ήρωες αυτής της εξόδου.<br />Οι μυημένοι της Θούλη ήταν πεπεισμένοι πως αυτοί οι απόδημοι της Γκόμπι αποτελούσαν τη<br />βασική ανθρώπινη φυλή, την Αρία ρίζα. Ο Χαουσχόφερ δίδασκε την αναγκαιότητα της<br />«επιστροφής στις πηγές», δηλαδή την αναγκαιότητα της κατάληψης ολόκληρης της<br />Ανατολικής Ευρώπης, του Τουρκεστάν, του Παμίρ, της Γκόμπι και του Θιβέτ. Γι’ αυτόν οι<br />περιοχές αυτές ήταν η καρδιά του κόσμου και ο κύριός τους θα μπορούσε να κατακτήσει όλη<br />τη γη. Σύμφωνα με το μύθο, όπως τον αφηγείται ο Ρενέ Γκυνόν στο βιβλίο του Ο Βασιλιάς<br />του Κόσμου, μετά τη καταστροφή της Γκόμπι, οι κύριοι του πολιτισμού και φύλακες της<br />γνώσης, οι γιοι των εξωδιαστημικών διανοιών εγκαταστάθηκαν σε ένα αχανές σύστημα<br />σπηλαίων κάτω από τα Ιμαλάια. Μέσα σε αυτές τις σπηλιές χωρίσθηκαν σε δυο ομάδες. Η<br />μία ομάδα ακολούθησε το «δρόμο του δεξιού χεριού» και η άλλη «του αριστερού χεριού». Η<br />πρώτη ομάδα είχε το κέντρο της στην Αγκάρτα, ένα τόπο προσευχής, μια κρυμμένη πόλη του<br />καλού, κέντρο της μη συμμετοχής στα εγκόσμια. Η δεύτερη ομάδα έκανε κέντρο της τη<br />Σαμπάλα, πόλη της δύναμης και της βίας που μπορεί να εξουσιάζει τα φυσικά φαινόμενα.<br />Αυτή η ομάδα σπρώχνει το κόσμο προς την ιστορία. Οι οδηγοί μάγοι των λαών θα<br />μπορούσαν να συμμαχήσουν μαζί της κάνοντας θυσίες και ακολουθώντας ένα συγκεκριμένο<br />τελετουργικό (Βέβαια οι Θιβετανικές παραδόσεις αναφέρουν τελείως διαφορετικά πράγματα<br />για τη Σαμπάλα, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, αλλά μπορεί οι πληροφορίες του Γκυνόν να<br />προέρχονται από τους Μπόνπο που αντιστρέφουν, όπως είδαμε, συστηματικά κάθε τι<br />Βουδιστικό).<br />Αυτή η δεύτερη ομάδα των «πολεμιστών της Σαμπάλα» είναι τα ανώτερα όντα με τις<br />υπερανθρώπινες ικανότητες με τα οποία προσπαθούσαν να έρθουν σε επαφή οι ηγέτες του<br />εθνικοσοσιαλισμού με τις αποκρυφιστικές οργανώσεις τους και να συνάψουν μαζί τους μια<br /> συμμαχία. Βασικά η πίστη αυτή προς κάποιους «Ανώτερους Άγνωστους Κυρίους»<br />συναντιέται σε όλες τις μυστικές εταιρίες της Ανατολής και της ύσης. Άλλοι πιστεύουν ότι<br />αυτά τα όντα κρύβονται στα βάθη της γης, άλλοι ότι έρχονται από άλλους πλανήτες και άλλοι<br />ότι είναι γίγαντες που κοιμούνται μέσα στις σπηλιές του Θιβέτ.<br />Ο ίδιος ο Χίτλερ πίστευε πως είχε έρθει σε επαφή με τους «Ανώτερους Κυρίους». Το 1925<br />μαζί με τη δημοσίευση του Μάιν Κάμπφ, δημοσιεύθηκε και το βιβλίο του Ρώσου περιηγητή<br />Οσεντόφσκι Άνθρωποι, Ζώα και Θεοί, όπου αναφέρονται για πρώτη φορά δημόσια τα<br />ονόματα Σαμπάλα και Αγκάρτα. Τα ίδια ονόματα θα αναφέρουν και οι υπεύθυνοι της<br />Ahnenerbe στη δίκη της Νυρεμβέργης.<br />Ο Wulf Schwartzwaller αναφέρει τα εξής στο βιβλίο του Ο Άγνωστος Χίτλερ:<br />Είναι γνωστό ότι ο Άλιστερ Κρόουλυ και ο Γκουρντζίεφ ζητούσαν επαφή με το Χίτλερ. Οι<br />ασυνήθιστες δυνάμεις υποβολής του Χίτλερ γίνονται πιο κατανοητές, αν λάβουμε υπ’ όψη μας<br />ότι αυτός είχε πρόσβαση στις «μυστικές» ψυχολογικές τεχνικές των εσωτερικών στοών. Ο<br />Χαουσχόφερ τον δίδαξε τις τεχνικές του Γκουρντζίεφ, οι οποίες, με τη σειρά τους βασίζονταν<br />στις διδασκαλίες των Σούφι και των Θιβετανών Λάμα και τον εξοικείωσε με τη διδασκαλία του<br />Ζεν της Ιαπωνικής Κοινότητας του Πράσινου 0ράκοντα.<br />Η Μυστική Εταιρία του Βριλ στη Γερμανία βασιζόταν στο μυθιστόρημα του Μπούλγουερ<br />Λύττον Η Επερχόμενη Φυλή, που έχουμε αναφέρει προηγουμένως. Πολλοί Γερμανοί<br />Ναζιστές και ιδιαίτερα τα μέλη της Φωτεινής Στοάς της Βριλ πίστευαν ακράδαντα ότι το<br />βιβλίο αυτό βασιζόταν σε πραγματικά γεγονότα. Οι μυστικιστές της ανώτατης διοίκησης των<br />Ναζί δέχονταν σταθερά το βιβλίο του Λύτον σαν την ολική και πλήρη απόδειξη της ύπαρξης<br />μιας νέας φυλής κάτω από τη γη.<br />Έγγραφα των Ναζί που κατασχέθηκαν μετά τη πτώση του Τρίτου Ράιχ μαρτυρούν ότι ο<br />Χίτλερ και οι έμπιστοί του έστειλαν αρκετές ανεπιτυχείς αποστολές στη κούφια γη. Οι<br />αποτυχόντες Γερμανοί επιστήμονες είχαν διαταχθεί να ανακαλύψουν τις εισόδους των στοών<br />που οδηγούσαν στους Βριλ-για. Τα Γερμανικά, Ελβετικά και Ιταλικά ορυχεία<br />χαρτογραφήθηκαν και ερευνήθηκαν για πιθανά πηγάδια που οδηγούσαν στις υπόγειες πόλεις<br />των «υπερανθρώπων». Λέγεται ότι παρόμοιες έρευνες των ναζί έχουν γίνει και στην Ελλάδα.<br />Επιπλέον ο Χίτλερ διέταξε ένα διανοούμενο συνταγματάρχη να ερευνήσει τη ζωή του<br />Λύττον, ελπίζοντας να ανακαλύψει πού και πότε επισκέφθηκε ο συγγραφέας τις σπηλιές των<br />Βριλ-για.<br />Σύμφωνα με το Ρόζερμπεργκ ο Χίτλερ ενδιαφερόταν για μια πράξη θεϊκής δημιουργίας.<br />Ήθελε να δημιουργήσει ένα αχανές Τρίτο Ράιχ που θα κυριαρχούσε επί χίλια χρόνια, ή μέχρι<br />να συναντηθούν τα ανώτερα όντα με τον άνθρωπο. Επί πλέον είχε κυριευθεί από την ιδέα του<br />μεταλλαγμένου ανθρώπου, ένα κράμα ανθρώπινων όντων και θεών, έναν θεάνθρωπο! Όταν<br />ορκιζόταν να γυρίσει το κόσμο ανάποδα παρά να παραδοθεί, έδινε στα συμμαχικά<br />στρατεύματα την ευκαιρία να κονιορτοποιήσουν τη Γερμανία.<br />Η οργάνωση SS του Χίμλερ είχε συλλέξει λαϊκές παραδόσεις από όλη την Ευρώπη σχετικά<br />με τις εξωτικές σπηλιές, σήραγγες και στοιχειωμένα ορυχεία. Μια από τις περιοχές που<br />υπόσχονταν πολλά ήταν εκείνη που περιελάμβανε ορισμένα τμήματα της Τσεχοσλοβακίας με<br />αρχαίους μύθους για προϊστορικούς πολιτισμούς και ανώτερα όντα που ζούσαν κάτω από τη<br />γη. Μερικοί από τους πιο φημισμένους στρατιωτικούς της Πρωσίας ενθάρρυναν τον Χίμλερ<br />στην αναζήτηση του υπόγειου παράδεισου. Μερικοί ακόμα φαντάζονταν ότι ο Χίτλερ θα<br />μπορούσε να φτάσει σε μια υποχθόνια χώρα συνάπτοντας μια συμφωνία και γυρίζοντας μετά<br />με τη φημισμένη δύναμη Βριλ.<br /> υστυχώς οι προσπάθειές τους στη Τσεχοσλοβακία απέτυχαν. Παρόλα αυτά ένας καπετάνιος<br />της Σλοβάκικης αντίστασης, ο 0ρ. Άντονιν Χόρατς, ίσως να βρήκε αυτό που έψαχναν οι Ναζί<br />σε μια σπηλιά στα όρη Τάτρα, κοντά στους οικισμούς Πλάβινς και Λούμποκαν σε μια<br />τοποθεσία β.γ.π. 49,2ο και α.γ.μ. 20,7ο, όπου κατέφυγε με το σύντροφό του Γιούρεκ και έναν<br />άλλο πληγωμένο σύντροφό τους ύστερα από μια μάχη. Εξερευνώντας εκεί τη σπηλιά, αφού<br />πέρασε η κρίση του πληγωμένου του συντρόφου, ο Χόρατς βρέθηκε μπροστά σε ένα μεγάλο<br />σκούρο κύλινδρο σαν ντεπόζιτο. Το αλλόκοτο κατασκεύασμα, που είχε λευκό πλαίσιο,<br />φαινόταν να είχε κατασκευασθεί από άνθρωπο. Η διάμετρός του υπολογίσθηκε γύρω στα 25<br />μέτρα. Οι σταλακτίτες και οι σταλαγμίτες είχαν σχηματίσει το λευκό πλαίσιο γύρω από το<br />γαλαζόμαυρο αντικείμενο. Ο ρ. Χόρατς ανακάλυψε μια χαραμάδα σε μια άκρη της<br />κατασκευής που την ονόμασε πηγάδι του φεγγαριού.<br />Ανάβοντας μερικά δαδιά είδε ότι βρισκόταν μέσα σε ένα ευρύχωρο, κοίλο, μαύρο πηγάδι που<br />σχηματίζονταν από απόκρημνους τοίχους οι οποίοι ενώνονταν και σχημάτιζαν ένα κάθετο<br />πηγάδι σε σχήμα μισοφέγγαρου...Το δάπεδό του ήταν «λιθόστρωτο» από συμπαγή ασβέστη.<br />Αυτό ήταν πολύ παχύ για να το σκάψει ένα εργαλείο. Αποφασισμένος να πάρει δείγματα από<br />το υαλώδες υλικό του πηγαδιού έριξε μια σφαίρα στους τοίχους. Η σφαίρα κτύπησε στην<br />ουσία με ένα φοβερό εκκωφαντικό κρότο. «Υπήρξαν σπίθες, βουητό, καθόλου θραύσματα<br />και μια τρύπα μισό δάκτυλο βαθιά που ανέδιδε μια έντονη μυρωδιά».<br />Ο τραυματίας πέθανε στον ύπνο του και ο ρ. Χόρατς με τον Γιούρεκ ετοιμάσθηκαν να<br />φύγουν, αφού τον έθαψαν κάτω από μερικά πεύκα.<br />Τη νύχτα αφού ξεκουράστηκαν και έφαγαν ο Χόρατς κατέγραψε μια περιγραφή της<br />επίσκεψής του στο πηγάδι του Φεγγαριού:<br />..κάθισα εκεί με το δαυλό σκεφτόμενος: Τι είναι αυτό το κατασκεύασμα με τοίχους πάχους δύο<br />μέτρων κι ένα σχήμα για το οποίο δεν μπορώ να φαντασθώ κανένα γνωστό σκοπό; Πόσο βαθιά<br />φτάνει μέσα στο βράχο; Υπάρχει τίποτε άλλο πίσω από το πηγάδι του φεγγαριού; Ποιος και για<br />ποιο λόγο το έβαλε μέσα στο βουνό. Μήπως είναι ένα απολιθωμένο αντικείμενο ανθρώπινης<br />κατασκευής; Υπάρχει άραγε κάποια αλήθεια στους θρύλους όπως του Πλούτωνα για μεγάλους<br />χαμένους πολιτισμούς με μαγικές τεχνολογίες που η δική μας λογική δεν μπορεί να συλλάβει ή<br />να πιστέψει;</div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-24112817704375362282014-07-13T01:32:00.000-07:002014-07-13T01:32:24.721-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Η Θούλη είναι γνωστή σαν η πρωτεύουσα της Υπερβοραίας στις πολικές περιοχές. Γνωστή<br />επίσης σαν η Έσχατη Θούλη, εθεωρείτο σαν η πύλη προς άλλους κόσμους και στο χείλος του<br />ανοίγματος προς τη «κούφια γη». Έχει ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι η Αμερική και η<br />Ρωσία έχουν σταθμούς μικροκυμάτων σε αυτές τις περιοχές που εκπέμπουν κύματα ELF στη<br />συχνότητα των εγκεφαλικών κυμάτων (υποτίθεται σα μια τεχνολογία. νοητικού ελέγχου).<br />Σύμφωνα με ένα απόρρητο έγγραφο της OSS (Αμερικανικής υπηρεσίας πληροφοριών κατά<br />τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και προκάτοχο της CIA) o εσωτερικός κύκλος της Εταιρίας<br />της Θούλης θεωρούσε τη Θούλη σαν ένα μυθικό νησί στο μακρινό βορρά, παρόμοιο με την<br />Ατλαντίδα, το οποίο υποτίθεται ότι ήταν το κέντρο ενός χαμένου μεγάλου πολιτισμού. εν<br />είχαν όμως εξαλειφθεί όλα τα μυστικά αυτού του πολιτισμού εντελώς. Όσα έμειναν<br />προστατεύονταν από διάφορα αρχαία, πολύ ευφυή όντα (παρόμοια με τους « ιδασκάλους»<br />της Θεοσοφίας ή τη λεγόμενη Λευκή Αδελφότητα). Οι πραγματικά μυημένοι μπορούσαν να<br />έρθουν σε επαφή με αυτά τα όντα μέσω μαγικών μυστικιστικών τελετών. «Οι ιδάσκαλοι» ή<br />«Αρχαίοι» υποτίθεται ότι μπορούσαν να προικίσουν τους μυημένους με υπερφυσική δύναμη<br />και ενέργεια. Με τη βοήθεια αυτών των ενεργειών ο σκοπός των μυημένων ήταν να<br />δημιουργήσουν μια φυλή Αρίων Υπερανθρώπων οι οποίοι θα εξολόθρευαν όλες τις<br />«κατώτερες φυλές».<br /> Η Εταιρία Θούλη πίστευε λοιπόν σε μια Άρια υπερφυλή και κήρυσσε τον ερχομό ενός<br />Γερμανού Μεσσία που θα οδηγούσε τη Γερμανία στη δόξα και σε ένα νέο πολισμό των<br />Αρίων. Τα μέλη της «Θούλη» θα έπαιρναν στα χέρια τους την κυριαρχία του κόσμου για<br />χίλια χρόνια, μέχρι τον επόμενο κατακλυσμό. εσμεύονταν να αυτοκτονήσουν αν έσπαγαν<br />την ιερή συμμαχία και υπόσχονταν ανθρωποθυσίες. Η εξολόθρευση των τσιγγάνων (750.000<br />νεκροί) από τους Ναζί θεωρείται από μερικούς σαν μία τέτοιου είδους μαγική τελετή.<br />Σύμφωνα με την OSS ïι ομάδες ισχύος του Γερμανικού Ράιχ ήσαν κύκλοι μέσα σε κύκλους<br />και αυτό που τις κατεύθυνε όλες ήταν μια Βόρεια μυθολογία και η πίστη στην ύπαρξη πριν<br />από αιώνες μιας καθαρής Αρίας φυλής:<br />Οι Γερμανικές αποκρυφιστικές ομάδες αναζητούσαν να επαναφέρουν στο κόσμο το σκοτεινό<br />και εκδικητικό θεό Βοτάν. Το αν αυτό γίνεται μεταφορικά ή κυριολεκτικά δεν είναι γνωστό<br />καθώς αυτοί επιζητούν να εξαλείψουν τις Χριστιανικές και τις Ιουδαϊκές επιρροές στο<br />Γερμανικό πολιτισμό. Ο πόλεμος είναι μια προσπάθεια στο Γερμανικό νου να δημιουργήσουν<br />ένα νέο κόσμο βασισμένο στη Σκανδιναβική μυθολογία, αλλά αυτός ο σκοτεινός θεός δε θα<br />πρέπει να μπερδευτεί με τον Οντίν.<br />Ιδιαίτερη είναι η έμφασή τους πάνω στις μυστικιστικές δυνάμεις της Αρίας φυλής και τη<br />«πτώση» και τον εκφυλισμό της από την επιμειξία της με άλλες κατώτερες φυλές.<br />Ενδιαφέρονται για τις Ρούνες, τους Σκανδιναβικούς μύθους και τη Σβάστικα και πιστεύουν ότι<br />ο Χριστιανισμός, μια «ξένη» θρησκεία από την ανατολή, είχε καταφέρει ένα ισχυρό πλήγμα στο<br />Τευτονικό πολιτισμό.<br />Είναι πολύ γνωστό ότι ο Χίτλερ συμβουλεύεται αστρολόγους για τις ευοίωνες ημέρες για τις<br />στρατιωτικές του επιχειρήσεις και χρησιμοποιεί ραβδοσκόπους στο πεδίο της μάχης για την<br />έρευνα νερού και ναρκοπεδίων. Υπάρχει επίσης κάποιο ενδιαφέρον από τους Ναζιστικούς<br />πυρήνες για την παραψυχολογία σα μια μέθοδο κατασκοπίας.<br />Το ίδιο απόρρητο έγγραφο της OSS θεωρεί σαν αρχηγό της Θούλης τον Ντήτριχ Έκαρντ:<br />Αυτός συντονίζει τη Θούλη μαζί με τις άλλες ομάδες ισχύος. Ο ισχυρός Εσωτερικός Πυρήνας<br />των Μελών της Θούλης αποτελείτο από τους:<br />Στρατηγό Καρλ Χαουσχόφερ: δεύτερο σε ιεραρχία στη Θούλη και Αρχηγό της Εταιρίας του<br />Βριλ, πανεπιστημιακός δάσκαλος και διευθυντής του Ινστιτούτου Γεωπολιτικής του Μονάχου.<br />Έγινε ο δεύτερος «εσωτερικός μέντορας» του Χίτλερ αντικαθιστώντας τον Ντήτριχ Έκαρντ.<br />Βαρόνο Ρούντολφ φον Σερμπότεντορφ. 0εν είναι πολλά γνωστά γι’ αυτόν πέρα από το γεγονός<br />ότι έχει δωρίσει εκπληκτικά χρηματικά ποσά στην Θούλη.<br />Ρούντολφ Ες, Γερμανός πολιτικός, Βοηθός του Χίτλερ σαν αρχηγός του ναζιστικού Κόμματος,<br />γεννημένος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.... Μπήκε στο Ναζιστικό Κόμμα το 1920 και έγινε<br />στενός φίλος του Χίτλερ και το 1934 βοηθός του. Το 1941 την παραμονή της Γερμανικής<br />επίθεσης στη Ρωσία πέταξε μόνος του στη Σκωτία για να συνάψει μια Αγγλογερμανική ειρήνη.<br />Πιάστηκε και φυλακίσθηκε όμως από τους Άγγλους στον Πύργο του Λονδίνου...<br />Χέρμαν Πολ, Αρχηγός του Γερμανικού Τάγματος Walvater του Αγίου 0ισκοπότηρου. Ο<br />γραμματέας του Τάγματος.<br /> Θέοντορ Φριτς, πλούσιος εκδότης μιας αντισημιτικής εφημερίδας.<br />Φίλιπ Στάουφ, μαθητής του ρατσιστικού Guido Von List και εξαίρετος ερευνητής του μύθου<br />της Αρίας φυλής.<br />Τέλος για το Μυστικό ιευθυντήριο των Ναζιστών, το έγγραφο της OSS αναφέρει τα εξής:<br />Αρχηγοί του 0ιευθυντηρίου:<br />Αδόλφος Χίτλερ: Αρχηγός. Πράσινος 0ράκοντας: Μυστικιστής σύμβουλος. Χαουσχόφερ:<br />Σύμβουλος Μυθολογίας. Ντήτριχ Έκαρντ: Τελετουργίες και Νοητικός Έλεγχος.<br />Ο Αδόλφος Χίτλερ είναι ο χαρισματικός αρχηγός ολόκληρης της δομής και εξαίρετος στη<br />ψυχολογική χειραγώγηση του ανθρώπινου νου.<br />Οι περισσότερες από τις προηγούμενες πληροφορίες που αναφέρει το απόρρητο έγγραφο της<br />OSS για τις μυστικιστικές ναζιστικές οργανώσεις προέρχονται, όπως το ίδιο επισημαίνει, από<br />πληροφοριοδότες του «Ροδοσταυρικού Τάγματος της «Χρυσαυγής», το οποίο διατηρούσε<br />ιδιαίτερες επαφές με τις Γερμανικές αποκρυφιστικές οργανώσεις, και από τις<br />«εξομολογήσεις» του ίδιου του Ρούντολφ Ες κάτω από την επήρεια κατάλληλου ορού της<br />αλήθειας των Αγγλικών μυστικών υπηρεσιών.<br />Με βάση αποκαλύψεις του Ες (με τον ορό της αλήθειας) και τις γνώμες διαφόρων<br />συγγραφέων, το απόρρητο έγγραφο της OSS επισημαίνει ότι μπορεί οι Ναζί να ήταν μόνο<br />ένας οργανισμός βιτρίνα για ένα πιο μυστικό και πιο απαίσιο ιευθυντήριο, το οποίο<br />αποτελούσαν «μια ομάδα μυστικιστών λάμα από το Θιβέτ».<br />Και το έγγραφο παρατηρεί:<br />Υπάρχουν διάφορες φήμες ότι κάποιος ηλικιωμένος ανατολίτης μοναχός με ένα πράσινο καπέλο<br />θεάται συχνά γύρω από το ναζιστικό κόμμα, υποδεικνύοντας έτσι ότι μπορεί οι κρυμμένοι<br />δάσκαλοι των Ναζί να είναι μια ομάδα από μυστικιστές λάμα του Θιβέτ. Αυτός είναι βασικά<br />ένας σκουρόχρωμος Θιβετανός που φαίνεται απίστευτα ηλικιωμένος και παρηκμασμένος.<br />Αναφέρεται ότι τα μάτια του εκπέμπουν μια αμυδρή γκριζωπή λάμψη. Είναι ένας ηλικιωμένος<br />κοντός άνθρωπος με μαύρο μάλλινο μανδύα και πράσινη ζώνη και σκούφο.<br />Άλλοι αναφέρουν αυτό τον ηλικιωμένο Θιβετανό καλόγερο σαν τον «άνθρωπο με τα<br />πράσινα γάντια», ο οποίος δεχόταν συχνές επισκέψεις του Χίτλερ και είχε μαντέψει τρεις<br />φορές σε δηλώσεις του στις εφημερίδες τον ακριβή αριθμό των χιτλερικών υποψηφίων που<br />θα εκλέγονταν στις βουλευτικές εκλογές. Άλλοι πάλι τον αναφέρουν σαν «ο Μάγος με το<br />Γαλάζιο Χιτώνα». Οι προπαγανδιστικές φυλλάδες των ναζί ανέφεραν ότι ο καλόγερος<br />«γνώριζε το μυστικό των εισόδων στην Αγκάρτα», ή ότι «κρατούσε τα κλειδιά του βασιλείου<br />της Αγκάρτα».<br />Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι στο Θιβέτ υπήρχαν οι «λευκοί», αλλά και οι «μαύροι<br />καλόγεροι» ή Μπόνπο, οι οπαδοί της προβουδιστικής, σαμανιστικής θρησκείας του Θιβέτ, οι<br />οποίοι ακολουθούσαν τη λεγόμενη «αριστερή ατραπό» χρησιμοποιώντας τυπικά και<br />τελετουργίες που απαγορεύονταν ρητά από τους πρώτους Βουδιστές Λάμα. Θα πρέπει λοιπόν<br />να διασαφηνιστεί ότι οι Θιβετανικοί καλόγεροι ή «λάμα» που αναφέρονται σε σχέση με το<br />Ναζισμό δεν είναι Βουδιστές καλόγεροι, αλλά σαμανιστές της παλιάς θρησκείας, Εδώ<br /> ακριβώς αξίζει να αναφέρουμε ένα απόσπασμα από τη Μεγαλοπρεπή Σαμπάλα του Νίκολας<br />Ρόεριχ:<br />Αλλά να μη ξεχνάμε ότι ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού ανήκει στη λατρεία των Μπόνπο,<br />στη «μαύρη πίστη» που απορρίπτει πλήρως το Βούδα και διεκδικεί έναν εντελώς μοναδικό<br />προστάτη και οδηγό. Αυτοί θεωρούν ανοιχτά όλους τους Βουδιστές σαν εχθρούς τους και<br />αναγνωρίζουν το 0αλάι Λάμα μόνον σαν ένα πολιτικό κυβερνήτη, χωρίς καμιά θρησκευτική<br />δύναμη. Αυτοί οι άνθρωποι δεν επιτρέπουν στους Βουδιστές και στους Λαμαϊστές να εισέλθουν<br />στους ναούς τους. Στη τελετουργία τους το κάθε τι αντιστρέφεται. Τιμούν κάποιους<br />μυστηριώδεις θεούς της Σβάστικα. Εκτελούν τις λαμαϊστικές τελετουργίες τους αντίστροφα,<br />χωρίς να θεωρούν τους εαυτούς τους Θιβετανούς και απομονωνόμενοι εντελώς από τη Λάσα.<br />Ανάμεσά τους, εξασκείται το κατώτερο είδος Σαμανισμού, μαγείας και σκοτεινών επωδών.<br />Θα μπορούσε να φανταστεί κάποιος τον εαυτό του στο Μεσαίωνα...<br />Το 1924 δημιουργήθηκε στο Βερολίνο και το Μόναχο μια μικρή παροικία Ινδών και<br />Θιβετανών. Στα 1925 μετά τη κυκλοφορία του βιβλίου του Ïσεντόφσκι Άνθρωποι Ζώα και<br />Θεοί, που έδωσε περισσότερη έμφαση στη θεωρία της κούφιας γης, έφτασε στη Γερμανία<br />μια καινούργια ομάδα Θιβετανών καλόγερων. Σύμφωνα με τον Γκούνθερ Ρόζενμπεργκ της<br />Ευρωπαϊκής Εταιρίας Αποκρυφιστικών Ερευνών (EORS) αυτοί «ήσαν μέλη των «Μαύρων<br />Ταγμάτων» που ορκίζονταν υποταγή στις σκοτεινές δυνάμεις. Από την ημέρα που ήρθαν στο<br />Βερολίνο, οι Ναζί διέθεσαν ορισμένα κεφάλαια για τη χρηματοδότηση αποστολών στο Θιβέτ<br />και τη Μογγολία». Αυτές οι αποστολές συνεχίσθηκαν χωρίς διακοπή μέχρι το 1943.<br />Ο Ρόζενμπεργκ ήταν της άποψης ότι όλο κίνημα των Ναζί βασιζόταν πάνω στο Θιβετανικό<br />εσωτερισμό (εννοείται των Μπόνπο).<br />Όταν έπεσε η Γερμανία μέσα στα μπάζα του ανηλεώς σφυροκοπημένου από τα συμμαχικά<br />αεροπλάνα Βερολίνου υπήρχαν εκατοντάδες ή χιλιάδες ναζί πολεμιστές. Ανάμεσά τους<br />υπήρχαν αρκετές εκατοντάδες με τις μαύρες στολές των Ες - Ες με τις νεκροκεφαλές. Οι<br />σοβιετικοί στρατιώτες βρήκαν ακόμα ανάμεσα στα άλλα πτώματα και χίλιους περίπου<br />Θιβετανούς εθελοντές που δεν είχαν κανένα χαρτί ή ταυτότητα πάνω τους. Σύμφωνα με τον<br />Ρόζενμπεργκ. αυτοί ήσαν οι τελευταίοι από τους «μαύρους καλόγερους που είχαν βοηθήσει<br />το σκοτεινό και απειλητικό κίνημα του Χίτλερ».<br />Ο Μπέρναρντ Σράιμπερ σημειώνει τα εξής στο βιβλίο του Οι Άνθρωποι Πίσω από τον<br />Χίτλερ σε σχέση με τη χρησιμοποίηση του συμβόλου της σβάστικα από τους Γερμανούς:<br />Η ιδέα για τη χρησιμοποίηση της σβάστικα από τους Ναζί προήλθε από έναν οδοντίατρο με το<br />όνομα 0ρ. Φρήντιχ Κρον, ο οποίος ήταν μέλος του Μυστικού Γερμανικού Τάγματος. Ο Κρον<br />χρησιμοποίησε ανεστραμμένο το παγκόσμιο αυτό σύμβολο, δηλαδή να φαίνεται ότι<br />περιστρέφεται αριστερόστροφα, αντίθετα από τη φορά περιστροφής των δεικτών του ρολογιού.<br />Σαν ένα ηλιακό σύμβολο η σβάστικα νοείται περιστρεφόμενη και οι Βουδιστές πίστευαν ότι σα<br />σύμβολο προσέλκυε τη τύχη. Η ίδια η Σανσκριτική λέξη «σβάστικα» σημαίνει καλή τύχη και<br />ευημερία. Με την αντιστροφή της φοράς περιστροφής της θεωρείται αποκρυφιστικά ότι<br />επικαλείτο μια χαοτική δύναμη. Έτσι η σβάστικα εμφανίσθηκε σαν η σημαία της Ναζιστικής<br />Γερμανίας και το έμβλημα του Ναζιστικού κόμματος, μια ένδειξη γι αυτούς που είχαν τα μάτια<br />για να δουν για την αποκρυφιστική φύση του Τρίτου Ράιχ.<br />Με τη νίκη του Ναζιστικού Κόμματος η αποκρυφιστική παράδοση συνεχίσθηκε στο Τρίτο<br />Ράιχ κυρίως από τα SS, των οποίων ο αρχηγός Χίμλερ ήταν ένας ένθερμος σπουδαστής του<br /> αποκρυφισμού. Ο Χίμλερ ανέλαβε να οργανώσει τα SS όχι σαν ένα αστυνομικό σώμα, αλλά<br />σαν ένα σκληρά πειθαρχημένο θρησκευτικό τάγμα με βάση τις αρχές των Ιησουϊτών. Ας<br />σημειωθεί ότι ο Χίτλερ μιλούσε για τον Χίμλερ σαν τον «Ιγνάτιο Λογιόλα του»...Το δόγμα<br />των SS που δεν αναλύθηκε ποτέ λεπτομερειακά στηριζόταν στην απόλυτη πίστη σε<br />υπερφυσικές δυνάμεις. Στα ανώτερα κλιμάκια υπήρχαν οι ζηλωτές μιας Μαύρης Τάξεως που<br />δεν αναγνωρίσθηκε ποτέ επίσημα από το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα. Η Μαύρη Τάξη<br />απομόνωνε όλα τα μέλη της, σε οποιαδήποτε μυητική βαθμίδα και αν ανήκαν, από τον<br />υπόλοιπο κόσμο. Μόνον ένας στενός κύκλος αρχηγών των SS γνώριζε τη θεωρία και τις<br />βασικές επιδιώξεις της οργάνωσης.<br />Τα SS, μαχητές καλόγεροι με έμβλημα τη νεκροκεφαλή, στηρίζονταν στη πίστη, την υπακοή<br />και τον αγώνα. Μάθαιναν πώς να σκοτώνουν και πώς να πεθαίνουν. Οι πιο άξιοι από αυτούς<br />μάθαιναν αργότερα ότι το να «πεθαίνουν» σήμαινε μερικές φορές «το να σκοτώνουν τη<br />προσωπικότητά τους». Αν δεν εκρίνοντο άξιοι, εστέλνοντο σε σίγουρο θάνατο στη πρώτη<br />γραμμή.<br />Η Μαύρη Τάξη δεν ασχολείτο με τον Πανγερμανισμό ή με το εθνικοσοσιαλιστικό κράτος,<br />αλλά με τη μαγική προετοιμασία για την άφιξη του ανθρώπου - θεού, του ανθρώπου που<br />σταλμένος από τις Ανώτερες υνάμεις θα αντικαθιστούσε το σημερινό χαμερπή άνθρωπο<br />μόλις θα μεταβαλλόταν η ισορροπία των πνευματικών δυνάμεων. Ο πραγματικός μυημένος<br />των SS είναι για τον Χίμλερ μια ύπαρξη που ξεπερνούσε την αντίληψη του καλού και του<br />κακού. Η μοίρα του ήταν αμετάκλητη. Πάρθηκαν όλα τα μέτρα για να απομονωθεί από τους<br />«ψευτανθρώπους» για όλη του τη ζωή. Το όραμα του Χίμλερ ήταν όλη η γη να έχει κάποτε<br />σαν υπόδειγμα ένα ανεξάρτητο κράτος των SS.<br />Το 1935 ιδρύθηκε στα SS ένα τμήμα αποκρυφιστικής μελέτης, η Ahnernerbe (Η Εταιρία<br />Μελετών για την Κληρονομιά των Προγόνων) με διευθυντή το συνταγματάρχη των SS<br />Βόλφραμ φον Σήβερς. Η εταιρία αυτή είχε ιδρυθεί αρχικά το 1933 από τον πνευματικό<br />δάσκαλο του Σήβερς, το Φρέντερικ Χήλσερ, που ήταν σε στενή επαφή με τον Χαουσχόφερ<br />και το Σουηδό εξερευνητή Σβεν Χέντιν, ειδικό για την Άπω Ανατολή. Ο Χέντιν είχε ζήσει<br />πολύ στο Θιβέτ και έπαιξε μεσάζοντα ρόλο στη διαμόρφωση των ναζιστικών μυστικιστικών<br />δογμάτων. Τελικά το 1935 η Ahnernerbe ανακηρύχθηκε επίσημη οργάνωση από τον Χίμλερ<br />και συνδέθηκε με το Μαύρο Τάγμα. Οι σκοποί της ήταν «η αναζήτηση του τόπου, του<br />πνεύματος, της δραστηριότητας και της κληρονομιάς της ινδο-γερμανικής φυλής και η<br />μετάδοση στο λαό των αποτελεσμάτων της έρευνάς της. Η εκτέλεση αυτής της αποστολής<br />πρέπει να βασίζεται σε αυστηρά επιστημονικές μεθόδους». Τελικά οι έρευνές της έφτασαν<br />μέχρι το Θιβέτ και τη Μογγολία.. Το 1939 η Ahnernerbe ενσωματώθηκε στα SS και οι ηγέτες<br />της πέρασαν στο επιτελείο του Χίμλερ.<br />Εκτός από τις διάφορες «αποκρυφιστικές» μελέτες της, η Ahnernerbe οργάνωσε στα<br />στρατόπεδα συγκέντρωσης τα γνωστά φρικιαστικά πειράματα με τους Εβραίους και ένα<br />«ινστιτούτο Επιστημονικών Ερευνών για την Εθνική Άμυνα» που είχε σα σκοπό να<br />εκμεταλλευθεί όλες τις «δυνατότητες που προσέφερε το Νταχάου»...Ο Σήβερς ονομάσθηκε<br />εκτελεστής, τελετουργός δήμιος και θύτης. Στη δίκη της Νυρεμβέργης καταδικάσθηκε σε<br />θάνατο και πριν την εκτέλεσή του ζήτησε να τον αφήσουν να τιμήσει για τελευταία φορά τη<br />λατρεία του και να πει τις μυστηριώδεις παγανιστικές προσευχές του. Μετά προχώρησε<br />ατάραχος προς το θάνατο. Μια ακόμα επιθυμία του ήταν μετά την εκτέλεσή του να διαβαστεί<br />πάνω από το σώμα του η Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών.<br /> <br /></div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-55379741216389097082014-07-13T01:27:00.001-07:002014-07-13T01:27:19.094-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Σύμφωνα με τους οπαδούς της θεωρίας της κοίλης γης που οργάνωσαν την περίφημη αποστολή<br />στο νησί Ρύγκεν, κατοικούμε στη κοίλη εσωτερική επιφάνεια μιας φυσαλίδας κλεισμένης μέσα<br />σε βράχο. Ο βράχος αυτός εκτείνεται στο άπειρο. Ο ουρανός είναι το εσωτερικό της φυσαλίδας.<br />Αυτός είναι μια γαλάζια μάζα αερίων με φωτεινά σημεία που τα νομίζουμε άστρα. Ο ήλιος είναι<br />βέβαια ένα πραγματικό σώμα, κατέχει το κέντρο της φυσαλίδας, και είναι άπειρες φορές<br />μικρότερος απ’ ό,τι πιστεύουν οι ορθόδοξοι αστρονόμοι. Είμαστε μόνοι και περιτειχισμένοι από<br />βράχο. (Από την «Αυγή των Μάγων» των Πάουελς και Μπερζιέ)<br />Στα τέλη του πρώτου παγκοσμίου πολέμου ένας Γερμανός νεαρός αεροπόρος αιχμάλωτος<br />στη Γαλλία, ο Μπέντερ, ανακάλυψε παλιά αντίτυπα του περιοδικού Το Πύρινο Ξίφος που<br />εξέδιδε παλιά ο Σάιρους Τηντ μαζί με άλλο υλικό από τη θεωρία του για τη κοίλη γη.<br />Γοητευμένος, εμβάθυνε ο ίδιος περισσότερο τη θεωρία κι επιστρέφοντας στη Γερμανία<br />ίδρυσε δικό του κίνημα για τη κοίλη γη, το Hohl-Welt Lehre.<br /> Για τον Μπέντερ η γη είναι σφαίρα με τις ίδιες διαστάσεις που της δίνει η κλασσική<br />επιστήμη, αλλά κοίλη, ακίνητη και κατοικημένη στο εσωτερικό της. Εξωτερικά υπάρχει μόνο<br />βράχος που επεκτείνεται στο άπειρο. Το στρώμα του αέρα στο εσωτερικό της γης<br />επεκτείνεται μέχρι τα 60 χιλιόμετρα και μετά αραιώνει μέχρι να φτάσουμε στο κέντρο της γης<br />όπου υπάρχουν τρία σώματα: ο ήλιος, το φεγγάρι και το φασματικό σύμπαν. Το τελευταίο<br />είναι μια μάζα μπλε αερίου, διάσπαρτη με φωτεινά σημεία που οι αστρονόμοι αποκαλούν<br />άστρα. Ένα τμήμα της κοίλης γης έχει νύχτα όταν αυτή η μπλε μάζα περνά μπροστά από τον<br />ήλιο. Η σκιά αυτής της μάζας πάνω στο φεγγάρι δημιουργεί τις εκλείψεις.<br />Νομίζουμε πως το σύμπαν είναι εξωτερικό και από πάνω μας, γιατί οι φωτεινές ακτίνες δε<br />διαδίδονται σε ευθεία γραμμή. Είναι καμπύλες, εκτός από τις υπέρυθρες. Η θεωρία του<br />Μπέντερ έγινε αρκετά δημοφιλής γύρω στα 1930. Είχε συγχρόνως το βασικό προτέρημα να<br />είναι ο μόνος Γερμανικός αντίλογος στις θεωρίες του Εβραίου Αϊνστάιν. Ηγέτες του Τρίτου<br />Ράιχ, ανώτατοι αξιωματικοί του ναυτικού και της αεροπορίας αγκάλιασαν έτσι τη θεωρία της<br />κοίλης γης του Μπέντερ, που δεν ήταν τίποτα άλλο από μια επεξεργασία και<br />επαναδιατύπωση της θεωρίας του Αμερικανού Σάιρους ή Κορές Τηντ.<br />Ο Χίτλερ πληροφορήθηκε από τους συμβούλους του για την ύπαρξη αυτής της «Άριας»<br />θεωρίας και θέλησε να την επιβεβαιώσει με ένα πείραμα. Στις αρχές του 1942 μαζεύτηκαν<br />στο Βερολίνο μερικοί από τους καλύτερους ειδικούς στα ραντάρ, στην υπέρυθρη ακτινοβολία<br />και στη φωτογραφία. Εξοπλίσθηκαν με τα τελειότερα μηχανήματα και ξεκίνησαν για μια<br />αποστολή στο νησί Ρύγκεν της Βαλτικής. Αρχηγός της αποστολής ήταν ο Γερμανός<br />επιστήμονας Χάινς Φίσερ, γνωστός για τα έργα του στις υπέρυθρες ακτίνες,. Οι Γερμανοί<br />πίστευαν ότι εκμεταλλευόμενοι τη «κοιλότητα» της γης θα μπορούσαν να παρακολουθήσουν<br />τις κινήσεις του Αγγλικού στόλου από μια μεγάλη απόσταση, γιατί η εσωτερική καμπυλότητα<br />της γης θα ευνοούσε τις υπέρυθρες ακτίνες που έχουν μεγαλύτερη καμπυλότητα από τις<br />ορατές ακτίνες.<br />Η αποστολή έφτασε στο νησί και ο Φίσερ προσανατόλισε τα ραντάρ προς τα πάνω, σε μια<br />γωνία 45 ως προς τον ουρανό, ελπίζοντας να «πιάσουν» έτσι τη περιοχή πέρα από τον<br />ορίζοντα και να φωτογραφίσουν με αυτό το παράξενο τρόπο τον Αγγλικό στόλο. υστυχώς<br />όμως απέτυχαν και γύρισαν στο Βερολίνο άπρακτοι.<br />Μετά την αποτυχία της αποστολής ο Χίτλερ εξοργίσθηκε με τους επιστημονικούς του<br />συμβούλους και αρκετοί από τους οπαδούς του «βραχώδους σύμπαντος» στάλθηκαν τότε σε<br />στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Την ίδια τύχη είχε και ο Μπέντερ, παρόλη την υποστήριξη που<br />είχε από τον Γκαίρινγκ.<br />Πριν από τη τρελή αυτή αποστολή οι οπαδοί του Γερμανού «κοσμολόγου» και επιστήμονα<br />επί των πάντων Χόρμπιγκερ είχαν εκδηλώσει τη περιφρόνησή τους για τον Μπέντερ και<br />είχαν ζητήσει την απαγόρευση των βιβλίων του. Η ορθόδοξη κοσμολογία του Χόρμπιγκερ με<br />το απέραντο χάος όπου συγκρούονται ο πάγος με τη φωτιά δεν μπορούσε να συνυπάρξει με<br />μια κοίλη γη αιχμαλωτισμένη σε έναν ατέλειωτο βράχο. Είχε ζητηθεί τότε η διαιτησία του<br />Χίτλερ, ο οποίος απάντησε:<br />« εν έχουμε την ανάγκη μιας θεώρησης που να ικανοποιεί το αίσθημα της συνέπειας. εν<br />αποκλείεται να έχουν δίκιο και οι δυο».<br /> <br /></div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-34839329897009471842013-06-23T00:00:00.000-07:002013-06-23T00:00:06.955-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Η προηγούμενη εκπληκτική πρόταση του Ρηντ δε βρήκε ανταπόκριση από ένα σκεπτικιστικό<br />κοινό. Μεγαλύτερη επίδραση εξάσκησε μετά από λίγα χρόνια ο Μάρσαλ Γκάρντνερ, ο οποίος<br />μετά από 20 χρόνια έρευνας δημοσίευσε τις ανακαλύψει του στο βιβλίο του Ένα Ταξίδι στο<br />Εσωτερικό της Γης, ή Έχουν Ανακαλυφθεί Πραγματικά οι Πόλοι το 1913 και<br />αναθεωρημένο το 1920. Τότε δε γνώριζε για τον Ρηντ και τη θεωρία του. Σύμφωνα με τον<br />Γκάρντνερ ο Κουκ και ο Πήρυ δεν έφτασαν ποτέ στο πραγματικό Βόρειο Πόλο, διότι<br />απλούστατα αυτός δεν υπάρχει: «Οι επιστημονικές κοινότητες που εξέτασαν τους<br />ισχυρισμούς του Κουκ και του Πήρυ συμπέραναν ότι σε καμιά από τις δυο περιπτώσεις δε θα<br />μπορούσε να ειπωθεί με αυθεντικότητα ότι ο εξερευνητής είχε φθάσει στο πόλο». Ο<br />Γκάρντνερ δε δέχθηκε την «άτοπη» ιδέα των πέντε συγκεντρικών σφαιρών του Συμς, αλλά<br />υιοθέτησε με ενθουσιασμό την ιδέα των ανοιγμάτων στους πόλους.<br />Στις 25 Νοεμβρίου 1912 ο Μάρσαλ Γκάρντνερ παρέδωσε την ανακάλυψή του για τη Κούφια<br />Γη στο Γραφείο Πατεντών των Ηνωμένων Πολιτειών. Μετά από 18 μήνες, στις 12 Μαΐου<br />1914, πήρε τη πατέντα του (συγγραφέας με πατέντα) με αριθμό 1096102.<br />Σύμφωνα με τη θεωρία του Γκάρντνερ στην αρχή πριν από 4 ή 5 δισεκατομμύρια χρόνια,<br />όταν η Γη ήταν ακόμη μία τεράστια διασταλθείσα σφαίρα από υπέρθερμο στροβιλιζόμενο<br />αέριο, αυτή άρχισε να συστέλλεται καθώς εψύχετο. Η ταχέως περιστρεφόμενη σφαίρα των<br />αραιών αερίων άρχισε να συμπυκνώνεται καθώς συνεχίσθηκε η απώλεια θερμότητας. Η<br />βαρυτική έλξη επίσης συνέχισε να ελαττώνει τη διάμετρο της περιστρεφόμενης σφαίρας,<br />αλλά μόνο μέχρι μια ορισμένη έκταση. Από εδώ αρχίζει να διαφέρει η θεωρία του Γκάρντνερ<br />από την επιστημονική θεωρία για το σχηματισμό της Γης. Σύμφωνα με τη τελευταία η<br />βαρύτητα συνέχισε να συμπυκνώνει τη γη μέχρι αυτή να λιώσει κάτω από μια ισχυρότατη<br />βαρυτική πίεση. Εδώ ο Γκάρντνερ εισάγει όμως ένα κρίσιμο δεύτερο παράγοντα που αρχίζει<br />να αντισταθμίζει εν μέρει τη βαρύτητα, τη φυγόκεντρη δύναμη.<br />Ενώ η βαρύτητα προσπαθεί να σύρει όλο το υλικό προς το κέντρο, η φυγόκεντρη δύναμη το<br />απωθεί μακριά από το κέντρο προς τη περιφέρεια και είναι τόσο μεγαλύτερη, όσο<br />μεγαλύτερη είναι η απόσταση μιας ποσότητας μάζας από το κέντρο (ή τον άξονα)<br />περιστροφής. Εξ’ αιτίας τώρα της «αρχής διατηρήσεως της στροφορμής» ο συστελλόμενος<br />συνεχώς πρωτοπλανήτης περιστρεφόταν γρηγορότερα καθώς μίκραινε το μέγεθός του. Σε<br />αυτή τη περίπτωση συμβαίνει κάτι ανάλογο με τον πατινέρ ο οποίος περιστρέφεται<br /> γρηγορότερα όταν φέρει στο στήθος του τα προηγουμένως εκτεταμένα χέρια του. Με αυτό το<br />τρόπο μειώνει τη ροπή αδρανείας του ως προς τον άξονα περιστροφής του, με αποτέλεσμα να<br />αυξηθεί η γωνιακή του ταχύτητα (για να διατηρηθεί σταθερή η αρχική στροφορμή του).<br />Όπως το νερό σε ένα περιστρεφόμενο κουβά δε χύνεται, αλλά «κολλάει» στο πάτο του γουβά<br />σπρωχνόμενο προς τα έξω από τη φυγόκεντρη δύναμη, έτσι και η φυγόκεντρη δύναμη κατά<br />την εποχή εκείνη της περιστρεφόμενης πρωτογής προσπαθούσε να εκτοξεύσει όλη τη μάζα<br />της γης προς τα έξω, μακριά από τον άξονα περιστροφής της. Κάτω από την επίδραση των<br />δυο αυτών ανταγωνιζόμενων μεταξύ τους δυνάμεων, της βαρύτητας και της φυγοκέντρου<br />δυνάμεως, επήλθε τελικά μια ισορροπία σε μία θέση όπου η φυγόκεντρη δύναμη έγινε ίση<br />ακριβώς με τη βαρύτητα και την εξουδετέρωσε. Από εκεί και πέρα σταμάτησε η περαιτέρω<br />συστολή του πλανήτη. Αυτό υποτίθεται ότι συνέβη όταν η περιστρεφόμενη σφαίρα είχε ήδη<br />συσταλθεί σε μια διάμετρο12.800 περίπου χιλιομέτρων.<br />Υπάρχει όμως και κάτι άλλο, ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της φυγόκεντρης δύναμης, που δε<br />πρέπει να παραβλέψουμε. Η φυγόκεντρη δύναμη δεν έχει τη διεύθυνση της κατακορύφου,<br />που έχει το βάρος. Ένα συγκεκριμένο σημείο στο εσωτερικό της γης ή στην επιφάνειά της<br />κατά τη περιστροφή της γύρω από τον άξονά της διαγράφει μια περιφέρεια κύκλου με το<br />επίπεδό του κάθετο στον άξονα περιστροφής κι επομένως παράλληλο με τον εκάστοτε<br />ισημερινό της μεταβαλλόμενης τότε γης. ηλαδή διαγράφει ένα «παράλληλο» κύκλο σε μια<br />γωνιακή απόσταση από τον ισημερινό ίση με το «γεωγραφικό πλάτος» αυτού του σημείου. Η<br />διεύθυνση τώρα της φυγόκεντρης δυνάμεως σε ένα τέτοιο σημείο της γης είναι ίδια με τη<br />διεύθυνση της ακτίνας αυτού του «παράλληλου» ή «οριζόντιου» κύκλου στο συγκεκριμένο<br />σημείο, με φορά βέβαια μακριά από το κέντρο του κύκλου. Έτσι η φυγόκεντρη δύναμη<br />σχηματίζει με την κατακόρυφη σε κάθε σημείο της γης μια γωνία ίση με το «γεωγραφικό<br />πλάτος» αυτού του σημείου. Αν λοιπόν αναλύσουμε τη φυγόκεντρη αυτή δύναμη σε δυο<br />συνιστώσες, μία κατά τη διεύθυνση του βάρους (της κατακορύφου) και μια κατά μία<br />διεύθυνση κάθετη σε αυτή, τότε η κατακόρυφη αυτή συνιστώσα της θα είναι στη<br />πραγματικότητα αυτή που δρα ανταγωνιστικά με το βάρος μέχρι να το εξουδετερώσει στη<br />περιστρεφόμενη πρωτογή. Αν θέλουμε να το εκφράσουμε αυτό μαθηματικά, η κατακόρυφη<br />αυτή συνιστώσα της φυγόκεντρης δύναμης είναι ίση με τη πραγματική τιμή της επί το<br />συνημίτονο του «γεωγραφικού πλάτους» του εν λόγω σημείου.<br />Χρησιμοποιούμε λίγο απλή φυσική γι’ αυτούς που θα ήθελαν να καταλάβουν πληρέστερα τι<br />ακριβώς γίνεται. Γι’ αυτούς που μπερδεύονται με όλα αυτά, αρκεί να πούμε ότι η επίδραση<br />της φυγοκέντρου δυνάμεως στη μείωση του βάρους μειώνεται όσο αυτή πλησιάζει να γίνει<br />κάθετη στη κατακόρυφη του τόπου (στη διεύθυνση του βάρους), δηλαδή όσο πλησιάζουμε<br />προς τους πόλους. Στον ισημερινό η φυγόκεντρη δύναμη έχει την ίδια διεύθυνση με τη<br />κατακόρυφη του τόπου κι επομένως εξασκεί εκεί τη μέγιστη επίδρασή της. Ας πούμε τώρα<br />ότι η φυγόκεντρη δύναμη στον ισημερινό σταμάτησε τη περαιτέρω συστολή της γης σε μια<br />διάμετρο 12.800 περίπου χιλιομέτρων. Κοντά στους πόλους όμως, που η επίδρασή της είναι<br />μικρότερη, σταμάτησε τη συστολή στα 2240 περίπου χιλιόμετρα. Το αναπόφευκτο<br />αποτέλεσμα αυτού του φυσικού συμβιβασμού είναι ότι ο πλανήτης μας ολοκλήρωσε την<br />ανάπτυξή του και στερεοποιήθηκε σα μια κούφια σφαίρα διαμέτρου 12.800 χιλιομέτρων με<br />πολικά ανοίγματα διαμέτρου 2.240 χιλιομέτρων (η σύγχρονη πάντως θεωρία της κούφιας γης<br />τα δέχεται αρκετά μικρότερα).<br /> Ένα απλό παράδειγμα από τη καθημερινή ζωή μας γι’ αυτή τη συμπεριφορά είναι το νερό<br />στη γεμάτη μπανιέρα. Αν απομακρύνουμε το βούλωμα και αφήσουμε το νερό να αρχίσει να<br />αδειάζει, θα παρατηρήσουμε μια δίνη, ένα κενό χώρο που περιβάλλεται από ταχέως<br />περιστρεφόμενη μάζα νερού. Πολικά ανοίγματα ή τρύπες διαθέτουν επίσης όλες οι<br /> ρουφήχτρες και οι ανεμοστρόβιλοι ή ακόμα μπορούμε να τα δούμε σε ένα οριζόντιο<br />πλυντήριο ρούχων κατά το στάδιο του στεγνώματος που έχουμε μια ταχύτατη περιστροφή και<br />παρατηρούμε τα ρούχα να συγκεντρώνονται στη περιφέρεια του κάδου, ενώ ανάμεσά τους<br />γύρω από τον άξονα περιστροφής υπάρχει μια τρύπα ή αλλιώς ένας κενός κύλινδρος. Ας μη<br />ξεχνάμε επίσης σε αυτό το τελευταίο παράδειγμα ότι η ταχύτατη περιστροφή του πλυντηρίου<br />στο στάδιο του στεγνώματος έχει σα σκοπό να αναγκάσει τις σταγόνες του νερού να<br />εγκαταλείψουν τα ρούχα κάτω από την επίδραση ακριβώς της φυγοκέντρου δυνάμεως.<br />Για το Γκάρντνερ τα μαμούθ εξακολουθούν να ζουν στο εσωτερικό της γης, το χώρο της<br />πραγματικής τους προέλευση. Επισημαίνει στο βιβλίο του ότι πολλά πουλιά και ζώα των<br />βόρειων γεωγραφικών πλατών στη πραγματικότητα μεταναστεύουν ακόμα πιο βόρεια για να<br />βρουν ζεστότερο καιρό στον οποίο να τραφούν και να γεννήσουν τα νεογνά τους. Αναφέρει<br />επίσης ότι καθώς οι εξερευνητές ταξιδεύουν πάνω από τις 80 μοίρες βόρειου γεωγραφικού<br />πλάτους βρίσκουν το νερό ζεστότερο, εξ’ αιτίας ενός καταπραϋντικού ρεύματος που ρέει από<br />τη πολική περιοχή. Πολλοί επίσης απ’ αυτούς συνάντησαν λεπτή κόκκινη γύρη λουλουδιών<br />πάνω στα παγόβουνα και στους παγετώνες.<br />Αναφέρει παραδείγματα από τις σημειώσεις του αρκτικού εξερευνητή Χέιζ και παρατηρεί:<br />Το ότι ο μοσχόβους δεν είναι το μόνο ζώο που πρόκειται να βρεθεί εκεί που δύσκολα θα το<br />περιμέναμε, αποδεικνύεται από μια άλλη σημείωση του ημερολογίου του Χέιζ. Όταν αυτός ήταν<br />σε γ.π. 78 μοιρών και 17 λεπτών, νωρίς τον Ιούλιο σημείωσε: «Βρήκα μια πεταλούδα με κίτρινα<br />φτερά και, ποιος θα το πίστευε, ένα κουνούπι και τα προσθέτω αυτά σε δέκα λεπιδόπτερα, τρεις<br />αράχνες, δυο μέλισσες και δυο μύγες».<br />Αναφέρει επίσης τις πολύτιμες πληροφορίες που έδωσε ο Γκρήλυ, ο οποίος ξεκίνησε το 1881<br />τη Τριετή Υπηρεσία του στην Αρκτική, όπως έχει ονομάσει το βιβλίο του. Στο πρόλογο<br />αυτού του βιβλίου, ο Γκρήλυ μας λέει ότι τα θαύματα των αρκτικών περιοχών είναι τόσο<br />μεγάλα, ώστε τροποποίησε τις πραγματικές σημειώσεις του και τις υποβάθμισε από το φόβο<br />μήπως γεννήσει υποψίες για υπερβολές. Το ότι οι Αρκτικές περιοχές είναι τόσο πλήρεις από<br />ζωή και παράξενες ενδείξεις για ζωή ακόμα πιο βόρεια, που ένας εξερευνητής δεν μπορεί να<br />τις περιγράψει όλες χωρίς να κατηγορηθεί για υπερβολή, είναι σίγουρα ένα πολύ παράξενο<br />πράγμα, εάν αυτές οι περιοχές οδηγούν σε ένα Πόλο που καλύπτεται πάντα από πάγο.<br />Ο Γκάρντνερ μελέτησε επισταμένως αστρονομικά αρχεία και φωτογραφίες νεφελωμάτων και<br />κομητών και παρατήρησε με έκπληξη ότι στις περισσότερες από αυτές, στο κέντρο ακριβώς<br />των διαφανών αυτών αερίων μαζών υπήρχε μια αναλογικά μικρή, λαμπερή σφαίρα (καμιά<br />φορά περισσότερες). Ανάμεσα σε αυτή τη φωτεινή εσωτερική σφαίρα και το κέλυφος του<br />νεφελώματος υπάρχει ένας μεγάλος ενδιάμεσος κενός χώρος. Με απλά λόγια το νεφέλωμα<br />είναι κούφιο, εκτός από τη φωτεινή σφαίρα στο κέντρο του. Γιατί; Ήδη έχουμε πει ότι η<br />φυγόκεντρη δύναμη εξαρτάται από την απόσταση του σημείου μάζας από τον άξονα (ή το<br />κέντρο περιστροφής). Όσο μικρότερη είναι η απόσταση αυτή, τόσο μικρότερη είναι και η<br />φυγόκεντρη δύναμη και αυτή πρακτικά μηδενίζεται πάνω στον άξονα (ή στο κέντρο<br />περιστροφής). Αν ρίξουμε πούδρα πάνω σε ένα δίσκο πικάπ και γυρίσουμε μετά το δίσκο με<br />τη μεγαλύτερη ταχύτητα, θα παρατηρήσουμε ότι η σκόνη θα πετάξει μακριά από το δίσκο<br />εκτός από ένα μικρό μέρος της που θα παραμείνει στο κέντρο του δίσκου.<br /> Βασισμένος πάνω στις μελέτες του για τα πλανητικά νεφελώματα από φωτογραφίες των<br />αστεροσκοπείων ο Γκάρντνερ υπέθεσε ότι το κέλυφος της γης έχει πάχος 1280 περίπου<br />χιλιόμετρα, τα πολικά ανοίγματα μια διάμετρο 2.240 χιλιομέτρων και ο βαρυτικά<br /> αιωρούμενος Κεντρικός Ήλιος μια διάμετρο 960 περίπου χιλιομέτρων. Εξ’ αιτίας του<br />τεράστιου μεγέθους και της πολύ βαθμιαίας καμπύλωσης του πολικού ανοίγματος, είναι<br />αδύνατον να το ανιχνεύσει κανείς οπτικά. Είναι το ίδιο με το γεγονός που δεν «βλέπουμε» ότι<br />η γη είναι σφαιρική. Η καμπύλη είναι πάρα πολύ βαθμιαία για να παρατηρηθεί. Βασισμένα<br />στη σχεδόν συνεχή ανάμειξη του ζεστού εσωτερικού αέρα με τον πολύ ψυχρό εξωτερικό<br />πολικό αέρα, τα πολικά ανοίγματα καλύπτονται σχεδόν πάντοτε από ένα πυκνό στρώμα<br />νέφους. Αυτό εξηγεί γιατί όταν ιδωθούν από δορυφόρους αυτά φαίνονται σα καλύμματα ή<br />«σκούφοι» πολικού πάγου όπως το θέτουν οι επιστήμονες.<br />Ο Γκάρντνερ οδηγήθηκε στην ανακάλυψη της Κούφιας Γης από το μεγάλο πλήθος ασυνεπών<br />πληροφοριών που συνάντησε στη διάρκεια των μελετών του για τις αρκτικές αποστολές<br />μεγάλου γεωγραφικού πλάτους. Μερικά από τα αναρίθμητα αυτά μυστήρια είναι:<br />• Μια δραματική βελτίωση του κλίματος στο πολύ μακρινό βορρά<br />•<br />• Το παράξενο φαινόμενο του Βορείου και του νοτίου Σέλαος<br />•<br />• Η παράξενη συμπεριφορά της πυξίδας στα πολύ υψηλά γεωγραφικά πλάτη.<br />•<br />Ο Γκάρντνερ συγκέντρωσε πολλές αστρονομικές ενδείξεις στο βιβλίο του Ταξίδι στο<br />Εσωτερικό της Γης οι οποίες δείχνουν ότι στη πραγματικότητα όλοι οι πλανήτες είναι<br />κούφιοι. Αναφέρθηκε επίσης στον H.D. Curtis της Αστρονομικής Εταιρίας του Ειρηνικού, ο<br />οποίος σε ένα άρθρο του στο επιστημονικό περιοδικό Scientific American στις 14 Οκτωβρίου<br />1916 παρατήρησε τα εξής:<br />Πενήντα από αυτά τα νεφελώματα έχουν μελετηθεί φωτογραφικά με τον ανακλαστήρα Crosly,<br />χρησιμοποιώντας διάφορους χρόνους έκθεσης για να φανερωθούν οι δομικές λεπτομέρειες των<br />λαμπερών κεντρικών τμημάτων τους καθώς επίσης των αμυδρότερων περιφερειακών μερών<br />τους. Τα περισσότερα νεφελώματα δείχνουν ένα κατά το μάλλον η ήττον κανονικό δακτύλιο ή<br />δομή κελύφους μαζί με ένα γενικά κεντρικό άστρο.<br />Αναφορικά με τους κομήτες ο Γκάρντνερ αναφέρει από το βιβλίο του Hecter MacPherson Το<br />Ρομάντζο της Σύγχρονης Αστρονομίας τα εξής:<br />Ο μεγάλος κομήτης του 1811, με μια ουρά που εκτεινόταν εκατό εκατομμύρια μίλια πίσω του<br />και πλάτους δεκαπέντε εκατομμυρίων μιλίων είχε έναν πυρήνα ο οποίος σύμφωνα με μετρήσεις<br />του Herschell είχε διάμετρο μόνο 428 μίλια. Ο Κομήτης της Donati, που εντοπίσθηκε από ένα<br />αστεροσκοπείο της Φλωρεντίας το 1858 είχε έναν πυρήνα ο οποίος «έλαμπε με μια λαμπρότητα<br />ίση με αυτή του Πολικού Αστέρα» και ο οποίος είχε διάμετρο 630 μίλια...<br />Έξη χρόνια μετά τη δημοσίευση της αναθεωρημένης έκδοσης του βιβλίου του Γκάρντνερ ο<br />Ναύαρχος Ρίτσαρντ Ε. Μπυρντ (του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ) έκανε τη πρώτη του<br />πτήση (1926) πάνω από το Βόρειο Πόλο και τρία χρόνια μετά (1929) πάνω από το Νότιο<br />Πόλο, όπου υποτίθεται επίσημα ότι δεν ανακάλυψε κανένα άνοιγμα ή τρύπα. Στο νότιο πόλο<br />πήγε πάλι το 1947 και το 1955. Λέγεται ότι αυτός έγραψε τα εξής:<br /> Επισκόπησα σχεδόν 10.000 μίλια της χώρας πέρα από το πόλο και δε βρήκα τίποτα. Παρόλο<br />που μπορεί να είναι κάπως απογοητευτικό που το αναφέρω, δεν υπήρχε κανένα παρατηρήσιμο<br />χαρακτηριστικό με καμιά ιδιαίτερη σημασία πέρα από το πόλο. Υπήρχε μόνο μια άσπρη έρημος<br />από ορίζοντα σε ορίζοντα.<br /> Πάντως αργότερα Ο Μπυρντ εκφράσθηκε σε ένα ποίημά του ως εξής: «Τρομερή και όμορφη<br />κείται αυτή στο παγωμένο της λήθαργο, οι μεγάλου κύματος άσπροι μανδύες της φωτεινοί με<br />αμέθυστους και σμαράγδια πάγου».<br /> υο χρόνια μετά το θάνατο του Μπυρντ, το 1959, ο Φ. Αμόντεο Τζιανίνι ανέφερε στο βιβλίο<br />του Κόσμοι Πέρα από τους Πόλους ότι ο Μπυρντ είχε στη πραγματικότητα πετάξει μέσα στη<br />κούφια γη 2.720 χιλιόμετρα πέρα από το βόρειο πόλο το 1947 και 3.680 χιλιόμετρα πέρα από<br />το νότιο πόλο το 1955. Σύμφωνα με αυτόν αλλά και άλλους η αλήθεια συγκαλύφθηκε από τη<br />κυβέρνηση και ο Μπυρντ ορκίσθηκε να παραμείνει σιωπηλός από το φόβο της ζωής του.<br />Ακόμα αναφέρεται από τους οπαδούς της Κούφιας Γης η ραδιοφωνική δήλωση του Μπυρντ<br />στην οποία αυτός είχε δηλώσει: το εξής: «θα ήθελα να δω εκείνη τη χώρα πέρα από το<br />Πόλο. Εκείνη η χώρα πέρα από το Πόλο είναι το Μεγάλο Άγνωστο».<br />Μερικοί υπέθεσαν ότι επειδή τα ανοίγματα υποτίθεντο ότι ήσαν εκατοντάδες χιλιόμετρα θα<br />έπρεπε, εάν υπήρχαν, να είχαν οπωσδήποτε παρατηρηθεί από το Μπυρντ. Ο Γκάρντνερ<br />βέβαια δεν πτοήθηκε από αυτά, ούτε και εγκατέλειψε τις ιδέες του για την κούφια Γη.<br />Σύντομα άλλωστε κυκλοφόρησε στη κοινότητα των οπαδών της κούφιας γης το λεγόμενο<br />Μυστικό Ημερολόγιο του Ναυάρχου Μπυρντ, όπου αναφέρεται ότι, αντίθετα, ο Μπυρντ<br />μπήκε από τη πολική τρύπα, είδε δάση, βουνά, ποταμούς, ένα προϊστορικό μαμούθ και<br />μάλιστα επικοινώνησε με τη γιγαντιαία ειρηνική φυλή του εσωτερικού της γης. Άρχισαν να<br />μιλούν όλοι τότε για μια συνωμοσία και για «κουκούλωμα» της αλήθειας από την<br />Αμερικανική κυβέρνηση για κάποιο σκοτεινό λόγο, ίσως γιατί εποφθαλμιούσε την υψηλά<br />εξελιγμένη τεχνολογία των κατοίκων του εσωτερικού της γης. Μερικοί μάλιστα επιμένουν<br />ότι ο Μπυρντ εισχώρησε σε κατοπινές αποστολές κάπου 6.400 χιλιόμετρα μέσα στο<br />εσωτερικό της Γης.<br />Εμείς προσωπικά δε θα πάρουμε άμεσα θέση σε όλη τη παρουσίαση αυτού του βιβλίου, αλλά<br />θα εκθέσουμε με συνέπεια όλα τα γεγονότα, επιχειρήματα και αντεπιχειρήματα των δυο<br />αντίθετων απόψεων - των οπαδών της κούφιας γης και της λεγόμενης «κυβερνητικής» (των<br />ΗΠΑ) ή «επιστημονικής» άποψης και θα σας αφήσουμε να βγάλετε μόνοι σας τα<br />συμπεράσματά σας. Αργότερα θα παρουσιάσουμε ολόκληρο το Μυστικό Ημερολόγιο του<br />Ναυάρχου Μπυρντ.</div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-83860673045252067752013-06-22T23:57:00.000-07:002013-06-22T23:57:01.322-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Η Κοίλη γη θεωρητικοποιήθηκε στη συνέχεια το 1906 από τον Ουίλιαμ Ρηντ στο βιβλίο του<br />Το φάντασμα των Πόλων. Με βάση τις μελέτες του για τις αρχικές εξερευνήσεις των<br />αρκτικών περιοχών και τις επιστημονικές ενδείξεις αυτός υποστήριξε σθεναρά ότι η γη δεν<br /> είναι στερεή όπως γενικά πιστεύεται, αλλά κούφια με ανοίγματα στα δυο άκρα της.<br />Συνοψίζοντας την επαναστατική θεωρία του επεσήμανε:<br />Η γη είναι κούφια. Οι πόλοι που αναζητούνται τόσο πολύ καιρό είναι φαντάσματα. Υπάρχουν<br />ανοίγματα στο βόρειο και στο νότιο άκρο. Στο εσωτερικό υπάρχουν απέραντες ήπειροι,<br />ωκεανοί, βουνά και ποταμοί. Η φυτική και ζωική ζωή είναι προφανής σε αυτό το Νέο Κόσμο<br />και πιθανά αυτός κατοικείται από φυλές άγνωστες στους κατοίκους της επιφάνεια της Γης.<br />...Μπορώ να αποδείξω τη θεωρία μου ότι η γη όχι μόνο είναι κούφια, αλλά ικανή να<br />υποστηρίξει τη ζωή στο εσωτερικό της, το ίδιο άνετα όπως και στο εξωτερικό της και μπορεί να<br />γίνει προσιτή στην ανθρωπότητα με το ένα τέταρτο των δαπανών σε χρήματα, χρόνο και ζωές<br />που μας κοστίζει η κατασκευή του μετρό στη πολιτεία της Νέας Υόρκης. Ο αριθμός των<br />κατοίκων που μπορούν να εγκατασταθούν σε αυτό το νέο κόσμο (αν δεν είναι ήδη<br />κατειλημμένος) θα είναι δισεκατομμύρια.</div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-3083606825792082732013-06-22T23:55:00.001-07:002013-06-22T23:55:35.118-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> ύο είναι τα βασικά βιβλία που διεκδικούν την αυθεντικότητα για ταξίδια στη κοίλη γη: η<br />Etidorpha, που ήδη αναφέραμε (και στην οποία θα αναφερθούμε αρκετές ακόμα φορές<br />αργότερα) και Ο Καπνίζων Θεός του Γουίλις Έμερσον. Και τα δυο περιγράφουν περιπέτειες<br />άλλων και όχι των συγγραφέων τους. Και τα δυο παραδόθηκαν στους συγγραφείς τους σε<br />μορφή χειρόγραφου όπου γράφονταν οι προσωπικές ιστορίες των πρωταγωνιστών τους.<br />Ο Καπνίζων Θεός, που κυκλοφόρησε το 1908, είναι ένα πολύ συναρπαστικό μικρό βιβλίο<br />που περιγράφει την περιπέτεια ενός Νορβηγού ψαρά και του γιου του Όλαφ Τζάνσεν. Αυτοί<br />τόλμησαν πριν από εκατόν εβδομήντα περίπου χρόνια να τραβήξουν με το μικρό ψαροκάικό<br />τους διά μέσου του πολικού πάγου προς μια «ανοιχτή θάλασσα» πέρα από αυτόν, όπου<br />προχωρώντας μέσα από το άνοιγμα του βορείου πόλου μπήκαν τελικά στο εσωτερικό της γης.<br />Εκεί συνάντησαν μια φιλόξενη φυλή μακρόβιων γιγάντων και έμειναν για δυο χρόνια<br />γυρίζοντας σε διάφορες περιοχές της άγνωστης αυτής εσωτερικής ηπείρου.<br />Η χώρα είναι εύκρατη με μεγάλους ποταμούς, λίμνες, πλούσια και πυκνά δάση, τεράστια<br />δένδρα, τεράστια λαχανικά και καρπούς και τεράστια ζώα. Φαίνεται πως η σχετικά μικρότερη<br />τιμή της βαρύτητας στην εσωτερική αυτή γη έχει επιτρέψει μια γιγαντιαία ανάπτυξη σε όλα<br />τα όντα της. Το περιβάλλον μοιάζει με το βιβλικό παράδεισο: διασχίζεται από τέσσερες<br />ποταμούς που έχουν τα ίδια ονόματα και προσανατολισμό με αυτόν, ενώ η βασική της<br />πρωτεύουσα ονομάζεται Εδέμ. Ας σημειωθεί ότι ο Όλαφ Τζάνσεν δηλώνει οπαδός της παλιάς<br />Νορβηγικής Θρησκείας, τιμώντας κατεξοχήν τους Θεούς Θωρ και Οντίν, κι επομένως δεν<br />έχει κανένα θρησκευτικό φανατισμό για να προβάλλει μια ιδιαίτερη θρησκευτική άποψη.<br />Επιστρέφοντας μετά από δύο χρόνια πίσω, τώρα αναγκαστικά από το άνοιγμα του νοτίου<br />πόλου προς το οποίο φυσούσαν οι άνεμοι, στη προσπάθειά τους να περάσουν μέσα από τα<br />επικίνδυνα παγόβουνα της Ανταρκτικής με τη μικρή βάρκα τους, τελικά σε ένα τρομερό<br /> συμβάν που περιγράφει πολύ δραματικά ο Τζάνσεν, πέθανε ο πατέρας του ενώ ο ίδιος<br />διασώθηκε από ένα φαλαινοθηρικό.<br />Όταν γύρισε στη πατρίδα του και είπε την ιστορία του, θεωρήθηκε σα τρελός και κλείστηκε<br />για αρκετά χρόνια σε φρενοκομείο. Όταν τελικά βγήκε εργάσθηκε σα ψαράς, όπως και ο<br />πατέρας του και όταν γέρασε ήλθε στην Αμερική. Εδώ κάποια στιγμή γνωρίσθηκε με τον<br />Έμερσον στον οποίο και παρέδωσε το χειρόγραφο με την ιστορία του τη στιγμή του<br />θανάτου του. Περιγράφοντας τα τελευταία του λόγια ο Έμερσον αναφέρει:<br />Για πάνω από δυο ώρες φάνηκε να παίρνει μια υπεράνθρωπη δύναμη μιλώντας γρήγορα και<br />όπως φαινόταν λογικά. Τελικά μου έδωσε στα χέρια ορισμένα έγγραφα, σχέδια και χονδροειδείς<br />χάρτες και μου είπε: «Τα αφήνω στα χέρια σου. Εάν μπορώ να έχω την υπόσχεσή σου ότι θα τα<br />δώσεις στο κόσμο, τότε θα πεθάνω ευτυχισμένος, γιατί θέλω οι άνθρωποι να ξέρουν την<br />αλήθεια, γιατί μόνο τότε θα εξηγηθεί το μυστήριο σχετικά με τη παγωμένη Χώρα του Βορά. 0εν<br />υπάρχει περίπτωση να υποφέρεις αυτά που υπέφερα εγώ. 0ε θα σε κλείσουν στα σίδερα, ούτε θα<br />σε περιορίσουν σε κανένα τρελοκομείο, γιατί δε λες τη δική σου ιστορία, αλλά τη δική μου και<br />με τη χάρη των θεών Οντίν και Θωρ θα είμαι στο τάφο μου κι επομένως μακριά από τους<br />όποιους σκεπτικιστές θα με καταδίωκαν».<br />Ο Καπνίζων τώρα Θεός δεν είναι παρά ο κεντρικός εσωτερικός Ήλιος της κούφιας γης, τον<br />οποίο λατρεύουν οι εσωτερικοί της κάτοικοι. Όπως παρατηρεί ο Έμερσον:<br />Η διάμετρος του εσωτερικού χώρου από επιφάνεια σε επιφάνεια είναι περίπου 960 χιλιόμετρα<br />λιγότερο από την αναγνωριζόμενη διάμετρο της γης. Στο ιδανικό κέντρο αυτού του απέραντου<br />κενού είναι η έδρα του ηλεκτρισμού - μια τεράστια σφαίρα αμυδρής κόκκινης φωτιάς - όχι<br />εκπληκτικά λαμπερής, αλλά περιβαλλόμενης από ένα λευκό, ήπιο φωτεινό σύννεφο που<br />εκπέμπει μια ομοιόμορφη θερμότητα και κρατιέται στη θέση της στο κέντρο αυτού του<br />εσωτερικού χώρου από τον αμετάβλητο νόμο της βαρύτητας. Αυτό το ηλεκτρικό σύννεφο είναι<br />γνωστό στους «εσωτερικούς» ανθρώπους σαν η κατοικία του «Καπνίζοντος Θεού». Αυτοί<br />πιστεύουν ότι είναι ο θρόνος του «Ύψιστου».<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp; ς προς τις διαστάσεις τώρα του κελύφους της γης ο Έμερσον παρατηρεί με βάση τους πολύ<br />χονδρικούς υπολογισμούς του Τζάνσεν:<br />Πάρτε το κέλυφος ενός αυγού και από κάθε άκρο σπάστε ένα κομμάτι τόσο μεγάλο όσο η άκρη<br />αυτού του μολυβιού. Αφαιρέστε μετά το περιεχόμενό του και τότε θα έχετε μια πλήρη<br />παρουσίαση της γης του Όλαφ Τζάνσεν. Η απόσταση από την εσωτερική προς την εξωτερική<br />επιφάνεια είναι σύμφωνα με αυτόν περίπου 480 χιλιόμετρα. Το κέντρο βάρους δεν είναι στο<br />κέντρο της γης, αλλά στο κέντρο του φλοιού ή κελύφους. Συνεπώς αν το πάχος του φλοιού τη<br />γης ή κελύφους είναι 480 χιλιόμετρα, το κέντρο βάρος είναι 240 χιλιόμετρα κάτω από την<br />επιφάνεια.<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp; ς προς τώρα το πολικό άνοιγμα, είσοδο ή τρύπα στο βόρειο πόλο, ο Όλαφ Τζάνσεν<br />ισχυρίζεται ότι αυτό έχει διάμετρο περίπου 2240 χιλιόμετρα.</div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-67992106041143245452013-06-22T23:54:00.001-07:002013-06-22T23:54:03.875-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Το 1895 κυκλοφόρησε ένα πραγματικά παράξενο και πλούσιο σε περιεχόμενο βιβλίο για τη<br />κοίλη γη, το Etidorpha, γραμμένο από το Τζων Γιούρι Λόυντ, ο οποίος ήταν ένας φίλος του<br />Llewellyn Drury στον οποίο ο πρωταγωνιστής της ιστορίας είχε παραδώσει το αντίστοιχο<br />χειρόγραφο. Μυστικές Εταιρίες, περιπέτειες, συνωμοσίες, ένας παράξενος οδηγός, μυστικές<br />επιστήμες της γης και ότι θα μπορούσε να περιλαμβάνει ένα σύγχρονο συνωμοσιολογικό<br />βιβλίο για ένα βιβλίο πάνω από 100 χρονών! Το ερώτημα βέβαια είναι αν οι αναγραφόμενες<br />περιπέτειες είναι πραγματικότητα ή φαντασία. Παρουσιάζονται όμως σα πραγματικότητα και<br />δηλώνονται σα τέτοιες. Ο ίδιος ο πρωταγωνιστής και στη πραγματικότητα συγγραφέας του<br />βιβλίου δεν αναφέρει το όνομά του και προτιμά να παρουσιάζεται με το όνομα I-am-the-man,<br />δηλαδή «Εγώ είμαι ο άνθρωπος». Σύμφωνα με την αφήγησή του, οδηγήθηκε μέσα στη<br />κούφια γη από συναδέλφους του, μέλη μιας μυστικής εταιρίας στην οποία είχε ο ίδιος<br /> προσχωρήσει. Ο ερευνητής της κούφιας γης Μπρους Ουάλτον, υποστηρίζει ότι ο I-am-theman<br />ήταν ο Γουίλιαμ Μόργκαν που είχε προσχωρήσει σε μια Μασονική στοά και είχε<br />ακολούθως δημοσιεύσει ένα βιβλίο για τις μυστικές τελετές τους. Γι’ αυτό το λόγο οι<br />Μασόνοι σκηνοθέτησαν τη δολοφονία του, αλλά στη πραγματικότητα τον απήγαγαν και τον<br />καταδίκασαν σε ένα ταξίδι μιας ζωής προς τη Κούφια γη μέσα από μια ορισμένη σπηλιά<br />κοντά στο ποταμό Κούμπερλαντ στο Κεντάκυ.<br />Εν τω μεταξύ η ιστορία του Ιουλίου Βερν Ταξίδι στο Κέντρο της Γης μοιάζει σε πάρα πολλά<br />σημεία με την ιστορία της Etidorpha για να το θεωρήσουμε αυτό σα μια απλή σύμπτωση. Το<br />πιθανότερο ο Ιούλιος Βερν να είχε ακούσει την ιστορία του I-am-the-man και να βάσισε σε<br />αυτή τη περιπέτειά του. Ο Ιούλιος Βερν έγραψε το βιβλίο του το 1864 και η περιπέτεια του Iam-<br />the-man άρχισε στις 12 Αυγούστου 1826, δηλαδή πριν από 38 χρόνια.<br />Οι εξερευνητές του Ιουλίου Βερν πέρασαν μέσα στο φλοιό της γης από το κρατήρα ενός<br />ηφαιστείου στα νησιά της Ισλανδίας. Βρήκαν αυτή την είσοδο από τα γραπτά ενός<br />προηγούμενου εξερευνητή που ανακάλυψαν.<br />Στην αφήγηση του Λόυντ για τα ταξίδια του I-am-the-man, ο οδηγός του τον οδήγησε 240<br />χιλιόμετρα κάτω από τον Ατλαντικό, όπου αυτοί διέσχισαν με μια μικρή βάρκα μια λίμνη<br />9600 χιλιομέτρων. Αντίστοιχα οι εξερευνητές του Ιουλίου Βερν ανακάλυψαν μια μεγάλη<br />λίμνη 120 χιλιόμετρα κάτω από τον Ατλαντικό &nbsp;&nbsp;&nbsp; κεανό, την οποία διέσχισαν με μια σχεδία.<br />Και οι δυο περιέγραψαν τη φυτική ζωή μέσα στο φλοιό της γης σαν τεράστια μανιτάρια και<br />έκαναν την ενδιαφέρουσα ανακάλυψη ότι αυτά όχι μόνο ήσαν φαγώσιμα, αλλά είχαν επίσης<br />τη γεύση φράουλας, ανανά και άλλων εύγεστων φρούτων.<br />Και οι δυο είπαν ότι στη μία άκρη της λίμνης ήταν η αρχή ενός ηφαιστείου το οποίο<br />εκρήγνυται περιοδικά σε ένα νησί της Ιταλίας. Τέλος και οι δυο συμφωνούν ότι τα ηφαίστεια<br />προκαλούνται από την αντίδραση του νερού με πολύ δραστικά μέταλλα, όπως το κάλιο και το<br />νάτριο, τα οποία ανάβουν με την παρουσία αέρα ή νερού.<br />Μια σημαντική διαφορά τους όμως είναι ότι ο Ιούλιος Βερν δεν συμπεραίνει ποτέ ότι η γη<br />είναι μια κούφια σφαίρα. Αντίθετα ο I-am-the-man οδηγήθηκε από τους οδηγούς του στο<br />εσωτερικό της κούφιας γης μέσα από διάφορες κοιλότητες που επικοινωνούσαν μεταξύ τους<br />και οδηγούσαν προς το εσωτερικό της γης. Στη πραγματικότητα ένας από τους οδηγούς μας<br />δίνει τη πυκνότητα του φλοιού της γης στα 1280 χιλιόμετρα με το κέντρο βάρους, όχι στο<br />κέντρο της γης όπως θεωρεί η επιστήμη, αλλά μέσα στο φλοιό της σε μια απόσταση 1120<br />χιλιομέτρων από την επιφάνεια της γης. Στη πραγματικότητα δεν πρόκειται για ένα κέντρο<br />βάρους (δηλαδή ένα σημείο), αλλά μια σφαιρική επιφάνεια όπου μηδενίζεται το βάρος των<br />σωμάτων. Ο I-am-the-man δίνει ένα διάγραμμα της κούφιας γης με την είσοδο της σπηλιάς<br />από την οποία μπήκε, αλλά δεν αναφέρει ούτε συμπεραίνει τίποτα για την ύπαρξη των<br />πολικών ανοιγμάτων.<br /> &nbsp;Και οι δυο, ο Ιούλιος Βερν και ο Λόυντ λένε ότι υπάρχει φως μέσα στο φλοιό της γης. Ο<br />Βερν, μην μπορώντας ίσως να πιστεύσει τις αφηγήσεις του πραγματικού εξερευνητή για αυτό<br />το φως, κατέφυγε σε ένα ισχυρό ηλεκτρικό φως πάνω από τη λίμνη, ενώ ο οδηγός του I-amthe-<br />man έδωσε την εξής εξήγηση για το φως που ανακάλυψαν μέσα στο φλοιό της γης:<br />Θα πω μόνο ότι αυτή η φωτεινή εμφάνιση γύρω μας παράγεται από ένα φυσικό νόμο διά του<br />οποίου το ρεύμα ενέργειας, αόρατο στον άνθρωπο, καλυμμένο τώρα κάτω από το όνομα του<br />σκοταδιού, αφού ρεύσει μέσα στην ύλη του φλοιού της γης, αναζωογονείται σε αυτό το βάθος<br /> &nbsp;(περίπου 16 χιλιόμετρα) και γίνεται μετά εμφανές στο ανθρώπινο μάτι, για να μεταβληθεί ξανά<br />καθώς αυτό αναδύεται από τον απέναντι φλοιό της γης, όχι όμως και να εκμηδενισθεί.<br />Ο I-am-the-man είπε μερικά περισσότερα πράγματα γι’ αυτό το φως:<br />0εν υπήρχε φανερά κανένα κεντρικό σημείο ακτινοβολίας. Το φως ήταν σα να διεισδύει στο<br />περιβάλλοντα χώρο σαν τον ατμό του φωσφόρου που απλώνει μια αυτόφωτη ομίχλη σε όλη την<br />έκταση της φούσκας μέσα στην οποία φυσάται. Ο οπτικός παράγοντας που μας περιβάλλει είχε<br />μια μόνιμη, αυθύπαρκτη φωτεινότητα και ήταν μια διεισδυτική φωτεινή, άφταστη ουσία, η<br />οποία χωρίς καμιά φανερή πηγή προέλευσης διαχεόταν εξίσου προς όλες τις διευθύνσεις.<br />Ο οδηγός του I-am-the-man του λέει ότι κατά το σχηματισμό της γης, η φυσική ύλη<br />ελέγχθηκε και κυβερνήθηκε από τη πνευματική ύλη:<br />Η ύλη δεν έχει δύναμη, η ύλη υπακούει στο πνεύμα και το πνεύμα κυριαρχεί σε όλα τα υλικά<br />πράγματα. Η ενέργεια σε κάποια μορφή συγκρατεί τα σωματίδια ύλης και η ενέργεια σε άλλες<br />μορφές τα χαλαρώνει. Το πνεύμα που διεισδύει σε όλα τα υλικά πράγματα τους δίνει μορφή και<br />ύπαρξη. Πάρε από τη γη σου το ζωτικό της πνεύμα, την ενέργεια που υποτάσσει την ύλη και οι<br />ονομαζόμενοι αδαμάντινοι βράχοι σου θα αποσυντεθούν και θα διαχωρισθούν σα σκόνη μέσα<br />στα κενά του διαστήματος.<br /> <br /> <br /></div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-16303221353807817852013-06-22T23:50:00.000-07:002013-06-22T23:50:14.105-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br />Το 1885 ιδρύθηκε στην Αγγλία από τον Σάμουελ ΜακΓκρέκορ Μάδερς το Ερμητικό Τάγμα<br />της Χρυσαυγής (Golden Dawn), μια μυστική εταιρία μυημένων αποκρυφιστών και<br />ροδοσταύρων. Αυτή περιοριζόταν σε 144 μέλη, που ήσαν διακεκριμένοι συγγραφείς,<br /> καλλιτέχνες και Άγγλοι πολιτικοί ηγέτες. Αρκεί να αναφέρουμε τον Μπραμ Στόκερ, που<br />έγραψε το « ράκουλα», τον αναγνωρισμένο αποκρυφιστή Γουίν Γουέστκουτ (Wynn<br />Westcoot), το γνωστό συγγραφέα πολλών αποκρυφιστικών βιβλίων Άρθουρ Μάχεν, το<br />περιώνυμο «μάγο» Άλιστερ Κρόουλυ και το βραβευμένο με το βραβείο Νόμπελ Άγγλο<br />ποιητή Γουίλιαμ Μ. Γητς. Το τάγμα εκτός των άλλων μελέτησε επισταμένως τη ταλισμανική,<br />επικλητική και τελετουργική μαγεία, την Ενωχική μαγεία, την Καβάλα, την Αστρολογία και<br />το σύστημα του Ταρώ.<br />Ο Μάδερς υποστήριζε ότι είχε έλθει σε επαφή με μια ομάδα «Ανώτερων Όντων» ή<br />«Υπερανθρώπων». Οι επαφές του μάλιστα αυτές γινόντουσαν παρουσία της συζύγου του η<br />οποί ήταν αδελφή του μεγάλου Γάλλου φιλοσόφου Ανρύ Μπερξόν. Ποιοι όμως ήταν αυτοί οι<br />υπεράνθρωποι;<br />Το 1896 ο Μάδερς απευθυνόμενος στα μέλη Β΄ τάξης της οργάνωσης έγραφε:<br />0εν μπορώ να σας πω τίποτα για τους μυστικούς αρχηγούς που μου έδωσαν τη γνώση δευτέρας<br />τάξεως και που με τη σειρά δίδαξα σε σας. 0ε γνωρίζω καν τα γήινα ονόματά τους και δεν τους<br />συνάντησα με τα φυσικά τους σώματα, παρά ελάχιστες φορές και πάντα σε ραντεβού που αυτοί<br />όρισαν. Εγώ προσωπικά πιστεύω πως πρόκειται για ανθρώπους που ζουν στη γη και είναι<br />προικισμένοι με υπερανθρώπινες δυνάμεις. Οι συναντήσεις μας, μου δίδαξαν το πόσο δύσκολο<br />είναι για ένα θνητό, όσο προχωρημένος και αν είναι, να υποφέρει τη παρουσία τους. 0εν εννοώ<br />ότι κατά τις συναντήσεις μας έπασχα από νευρική κατάπτωση σα να είχα χάσει το μαγνητισμό<br />μου. Αντίθετα, αισθανόμουνα να βρίσκομαι σε επαφή με μια τεράστια δύναμη, όπως αισθάνεται<br />κανείς στη καταιγίδα μπροστά στο μεγαλείο της αστραπής. Μου κοβόταν η αναπνοή, είχα κρύο<br />ιδρώτα και αιμορραγία στη μύτη, στο στόμα ή στα αυτιά.<br />Λέγεται ότι οι μυημένοι του Τάγματος της Χρυσαυγής θεωρούσαν αυτά τα υπερανθρώπινα<br />όντα σαν τους πιθανούς απεσταλμένους της κούφιας γης. Τα μέλη της συζήτησαν σε πολλές<br />περιπτώσεις το βιβλίο του Λύττον με τους μυστηριώδεις κατοίκους των υπόγειων σπηλαίων<br />«Βριλ-για» που κατείχαν τη δύναμη του «Βριλ». Πολλοί πίστευσαν ότι ήσαν σε επαφή με<br />αυτά τα όντα και ότι η «Επερχόμενη Φυλή» δεν ήταν ένα μυθιστόρημα, αλλά βασιζόταν σε<br />μια πραγματική εμπειρία. Σε όλη τη διάρκεια της ύπαρξής της η Χρυσαυγή διατηρούσε στενή<br />επαφή με αποκρυφιστικές ομάδες άλλων χωρών, μαζί και της Γερμανίας. Ένα από τα πρώτα<br />μέλη της Γερμανικής «Χρυσαυγής» ήταν ο «μάγος» Καρλ Χαουσχόφερ, Καθηγητής του<br />Πανεπιστημίου του Μονάχου.</div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-10847392831699945562013-03-24T00:13:00.003-07:002013-03-24T00:13:33.919-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Το 1867 ο Γουέντγουερθ Λιτλ ίδρυσε την Αγγλική Ροδοσταυρική Εταιρία. Τα μέχρι 144 μέλη<br />της στρατολογήθηκαν από υψηλόβαθμους τέκτονες. Μαθητής του Λιτλ υπήρξε και ο<br />Μπούλγουερ Λύττον, πασίγνωστος συγγραφέας σε όλο το κόσμο για το μυθιστόρημά του Οι<br />Τελευταίες Ημέρες της Πομπηίας. Το 1871 ο Λύττον δημοσίευσε ένα δεύτερο βιβλίο που<br />έμελλε αργότερα να αποτελέσει την απόκρυφη βίβλο του Ναζισμού και την αιτία για την<br />ίδρυση της ναζιστικής μυστικής Εταιρίας του Βριλ ή Φωτεινής Στοάς. Το βιβλίο αυτό ήταν Η<br />Επερχόμενη Φυλή (Zanoni) και αναφερόταν σε μια φυλή εξελιγμένων όντων που ζουν στο<br />εσωτερικό της γης και τα οποία διαθέτουν πολύ ανώτερες δυνάμεις από εμάς. Στο<br />«μυθιστόρημα» αυτό του Λύτον τα «ανώτερα» όντα ονομάζονταν Βριλ-για και πετούσαν με<br />μηχανικά φτερά που κινιόντουσαν με τη δύναμη Βριλ. Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας<br />φιλοξενήθηκε από έναν παντοδύναμο Βριλ-για και τη κόρη του Ζη. Η Ζη του εξήγησε τι<br />ακριβώς ήταν η δύναμη Βριλ, αλλά αυτός δεν κατάλαβε και πολλά πράγματα:<br />0εν υπάρχει καμιά λέξη σε καμιά γλώσσα του κόσμου που να είναι ακριβώς συνώνυμη με τη<br />λέξη Βριλ. Θα μπορούσα να την ονομάσω ηλεκτρισμό, με τη διαφορά ότι αυτή συμπεριλαμβάνει<br />στη πολυμορφία της και άλλες δυνάμεις στη φύση στις οποίες η επιστήμη μας δίνει διαφορετική<br /> ονοματολογία, όπως μαγνητισμός, γαλβανισμός κ.λ.π.. Αυτοί οι άνθρωποι θεωρούν ότι χάρη<br />στη δύναμη Βριλ έχουν επιτύχει την ενότητα των φυσικών ενεργειακών παραγόντων για τους<br />οποίους έκαναν εικασίες πολλοί φιλόσοφοι του πάνω κόσμου...<br />Αυτοί οι υποχθόνιοι φιλόσοφοι βεβαιώνουν ότι με ένα συγκεκριμένο χειρισμό της δύναμης Βριλ<br />μπορούσαν να επηρεάσουν τις μεταβολές τις θερμοκρασίας, με άλλα λόγια το καιρό. Ότι με<br />άλλους χειρισμούς, ανάλογους με αυτούς που αποδίδονται στον υπνωτισμό, την<br />ηλεκτροβιολογία, τις παράξενες και αλλόκοτες δυνάμεις κ.λ.π., οι οποίες όμως εφαρμόζονται<br />επιστημονικά από αυτούς που κατευθύνουν τη Βριλ, μπορούν να ασκήσουν επιρροή πάνω στο<br />νου και στα σώματα των ζώων και των φυτών, σε μια έκταση που ξεπερνάει και τη φαντασία<br />ακόμα των μυστικιστών μας. Σε όλους αυτούς τους παράγοντες δίνουν το κοινό όνομα Βριλ.<br />0ε μου επέτρεψαν ποτέ να κρατήσω τη ράβδο της Βριλ από το φόβο κάποιου τρομερού<br />ατυχήματος που θα προκαλείτο επειδή αγνοούσα τη χρήση της. Η ράβδος αυτή είναι κούφια και<br />πάνω στο χερούλι της έχει αρκετά κουμπιά, διακόπτες ή εξόδους από όπου η δύναμή της μπορεί<br />να μεταβληθεί, να μετατραπεί ή να διοχετευθεί, έτσι ώστε με ένα ορισμένο χειρισμό να<br />καταστρέφει και με έναν άλλο να θεραπεύει, άλλοτε να σκίζει ένα βράχο και άλλοτε να<br />διασκορπίζει τον ατμό, πότε να επηρεάζει τα σώματα και πότε να ασκεί επιρροή στις σκέψεις.<br />Συνήθως έχει το μέγεθος ενός μπαστουνιού περιπάτου, αλλά διαθέτει εγκοπές χάρη στις οποίες<br />μπορεί να μεγαλώσει ή να μικρύνει κατά βούληση. Όταν χρησιμοποιείται για ειδικούς σκοπούς<br />το πάνω τμήμα της βρίσκεται μέσα στη παλάμη με το δείκτη και τον αντίχειρα να προεξέχουν.<br />Πάντως με διαβεβαίωσαν ότι η δύναμή της δεν ήταν η ίδια σε όλες τις περιπτώσεις, αλλά<br />ρυθμίζονταν ανάλογα με τις ιδιότητες και την αντοχή της Βριλ ή σε σχέση με τους σκοπούς που<br />επεδίωκε. Οι σκοποί αυτοί ήταν άλλοτε καταστρεπτικοί, άλλοτε θεραπευτικοί κ.λ.π. Εξάλλου<br />πολλά εξαρτώνται από την ηρεμία και τη σταθερότητα του χειριστή.<br />Με βεβαίωσαν ότι η πλήρης άσκηση της δύναμης Βριλ μπορεί να αποκτηθεί μόνο μέσω της<br />σωματικής ιδιοσυγκρασίας, δηλαδή με τη κληρονομική μεταβίβαση από οργανισμό σε<br />οργανισμό και ότι ένα κοριτσάκι τεσσάρων ετών που ανήκει στη φυλή Βριλ-για μπορεί να κάνει<br />κατορθώματα, αρκεί να του βάλλουν στο χέρι για πρώτη φορά τη ράβδο, πράγμα που δε θα<br />μπορούσε να κάνει ούτε ο ισχυρότερος και ικανότερος μηχανικός μας, ξοδεύοντας ολόκληρη τη<br />ζωή του στην εξάσκηση, αν δεν ήταν γεννημένος με τα χαρίσματα των Βριλ-για. Αυτές οι ράβδοι<br />δεν είναι όλες το ίδιο πολύπλοκες. Εκείνες που τις εμπιστεύονται σε παιδιά είναι πολύ πιο<br />απλουστευμένες από αυτές που κατασκευάζονται για τη νοημοσύνη των μεγάλων και των δυο<br />φύλων, και όταν τις κατασκευάζουν λαμβάνουν υπό όψη τους το ειδικό αντικείμενο με το οποίο<br />απασχολούνται τα παιδιά...Συνήθως από τις ράβδους των γυναικών και των μητέρων αφαιρούν<br />τη καταστρεπτική δύναμη, ενώ ενισχύουν πλήρως τη θεραπευτική δύναμη.<br /> Θα έλεγα πάντως ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν επινοήσει κάτι σωλήνες μέσω των οποίων η<br />δέσμη της Βριλ μπορεί να κατευθυνθεί προς το αντικείμενο που σκοπεύει να καταστρέψει, από<br />μια απόσταση σχεδόν απεριόριστη (για να το θέσω με τους μετριότερους υπολογισμούς) από<br />800 έως 900 χιλιόμετρα. Η δε μαθηματική επιστήμη που εφαρμόζεται για αυτούς τους σκοπούς<br />είναι τόσο ακριβής, ώστε από την αναφορά ενός παρατηρητή που βρίσκεται μέσα σε ένα<br />αερόπλοιο, οποιοδήποτε μέλος των τομέων της Βριλ μπορεί να υπολογίσει αλάνθαστα τη φύση<br />των παρεμβαλλόμενων εμποδίων, το ύψος στο οποίο θα έπρεπε να ανυψωθεί το βλήμα και την<br />απόσταση στην οποία θα έπρεπε να πέσει ώστε να κάνει στάχτη μια πρωτεύουσα διπλάσια από<br />το Λονδίνο, σε χρονικό διάστημα τόσο μικρό που δεν τολμώ να το προσδιορίσω.<br />Τελικά ο ήρωας του βιβλίου του Λύττον το έσκασε από το κόσμο των σπηλαίων,<br />βοηθούμενος από τη Ζη, που πετώντας τον ξανάφερε πίσω στο πηγάδι μέσα στο ορυχείο απ’<br /> όπου ξεκίνησε. &nbsp;&nbsp;&nbsp; ς προς την προέλευση τώρα της φυλής των Βριλ-για ο ήρωας του<br />«μυθιστορήματος» (αλλά μιας πραγματικότητας για τους Ναζί) ανέφερε τα εξής:<br />...κατάφερα να συγκεντρώσω τις παρακάτω λεπτομέρειες και να κατατάξω τη προέλευση και<br />την ιστορία αυτού του υπόγειου λαού σαν τμήμα μιας μεγάλης οικογένειας φυλών που<br />ονομάζεται Άνα. Σύμφωνα με τις παλαιότερες παραδόσεις οι μακρινοί πρόγονοι της φυλής<br />κατοικούσαν κάποτε στον επάνω κόσμο, στον οποίο έμεναν και οι απόγονοί τους. Οι μύθοι<br />εκείνου του κόσμου διατηρούνται ακόμα στα αρχεία των Βριλ-για, και σε αυτούς τους μύθους<br />υπήρχαν ιστορίες για μια θολωτή κρύπτη, όπου τις λάμπες δεν τις άναβε ποτέ ανθρώπινο χέρι.<br />Αλλά οι περισσότεροι σχολιαστές θεωρούσαν αυτές τις ιστορίες αλληγορικά παραμύθια.<br />Σύμφωνα με αυτές τις παραδόσεις η ίδια η Γη την εποχή στην οποία αναφέρονταν οι<br />παραδόσεις στη πραγματικότητα δε βρισκόταν στη νηπιακή ηλικία, αλλά στην αγωνιώδη και<br />επώδυνη περίοδο της μετάβασης από μια μορφή εξέλιξης σε μια άλλη και ήταν το πεδίο πολλών<br />βίαιων φυσικών ανακατατάξεων. Σε μια από αυτές τις ανακατατάξεις στο τμήμα του πάνω<br />κόσμου στο οποίο κατοικούσαν οι πρόγονοι των Βριλ-για, έγιναν μεγάλες πλημμύρες, όχι<br />απότομα, αλλά βαθμιαία και ανεξέλεγκτα, με αποτέλεσμα να σκεπαστεί όλη η περιοχή από τα<br />νερά εκτός από ελάχιστα τμήματα.<br />Μια ομάδα της κακότυχης φυλής που επλήγη από τον κατακλυσμό, όταν τα νερά άρχισαν να<br />υποχωρούν κατέφυγαν μέσα σε σπηλιές που υπήρχαν ανάμεσα στους πιο υπερυψωμένους<br />βράχους και περιπλανώμενη μέσα σε εκείνες τις κοιλότητες έχασε για πάντα την επαφή της με<br />τον επάνω κόσμο. Πράγματι η όψη της γης είχε αλλάξει εξ’ αιτίας της μεγάλης εκείνης<br />ανακατάταξης και στεριές είχαν μεταβληθεί σε θάλασσες και θάλασσες σε στεριές.<br />Αυθεντική μαρτυρία αυτού του γεγονότος θα μπορούσαν να αποτελέσουν τα λείψανα ενός<br />ανθρώπινου οικισμού, ενός οικισμού που δεν είναι παραπήγματα ή σπηλιές, αλλά μεγάλες<br />πολιτείες, τα ερείπια των οποίων μαρτυρούν τον πολιτισμό των φυλών που άκμασαν πριν από<br />την εποχή του Νώε, και που δεν μπορούν να ταξινομηθούν στην ίδια κατηγορία με εκείνες στις<br />οποίες οι φιλόσοφοί μας αποδίδουν τη χρήση του πυρόλιθου και την άγνοια του σιδήρου.<br />Οι φυγάδες είχαν φέρει μαζί τους τη γνώση των τεχνών που εξασκούσαν στον επάνω κόσμο. Η<br />πρώτη τους φροντίδα ήταν να παράγουν κάτω από τη γη το φως που είχαν χάσει...Στη<br />προηγούμενή τους κατάσταση είχαν συνηθίσει να αγωνίζονται ενάντια στις βίαιες δυνάμεις της<br />φύσης και ο μακροχρόνιος αγώνας τους εναντίον του κατακτητή τους ωκεανού, που είχε<br />παραταθεί για αιώνες, είχε αναζωογονήσει την ικανότητά τους για τη συγκράτηση των νερών<br />μέσα σε κανάλια και αναχώματα. Σε αυτή τους την ικανότητα όφειλαν την επιβίωσή τους στη<br />νέα πατρίδα τους.<br /> Για πολλές γενεές αυτοί οι αρχέγονοι προπάτορες έτρωγαν τις σάρκες των ζώων από τα οποία<br />είχαν πολλές ποικιλίες και τα οποία όπως και εκείνοι είχαν γλυτώσει από το κατακλυσμό και<br />αναζητούσαν καταφύγιο στις κοιλότητες της γης, καθώς και άλλων ζώων που μπορεί να ήσαν<br />άγνωστα στον επάνω κόσμο και τα οποία αναπαράγονταν μέσα στις ίδιες κοιλότητες. Όταν<br />μέσα από το λυκόφως της προϊστορίας ανέτειλε η εποχή που θα ονομάζαμε «ιστορικοί χρόνοι»,<br />οι Άνα είχαν ήδη ιδρύσει διάφορες κοινότητες και είχαν φτάσει σε ένα βαθμό πολιτισμού<br />ανάλογο με εκείνο που απολάμβαναν τα πιο προηγμένα έθνη πάνω στη γη.<br />Ήταν εξοικειωμένοι με τις περισσότερες από τις δικές μας μηχανικές εφευρέσεις, μαζί με τις<br />διάφορες εφαρμογές που βασίζονταν στον ατμό και στα αέρια. Οι κοινότητές τους ήσαν όμως<br /> σε φοβερό ανταγωνισμό μεταξύ τους. Είχαν και πλούτη και φτώχια, είχαν ρήτορες και<br />κατακτητές και έκαναν πολέμους για να κυριαρχήσουν, ή για μια ιδέα.<br />Ήταν η περίοδος του φθόνου και του μίσους, των φοβερών παθών, των διαρκών κοινωνικών<br />αλλαγών, περισσότερο ή λιγότερο βίαιων, της πάλης των τάξεων και των πολέμων ανάμεσα στα<br />κράτη. Οπωσδήποτε αυτή η κοινωνική φάση κράτησε μερικούς αιώνες και τελικά σταμάτησε,<br />τουλάχιστον μεταξύ των πιο εξευγενισμένων και φωτισμένων λαών, με τη βαθμιαία ανακάλυψη<br />των δυνάμεων που ήταν αποθηκευμένες σε λανθάνουσα κατάσταση μέσα στη παντοδύναμη<br />ενέργεια που ονόμασαν Βριλ.<br />Σύμφωνα με τη Ζη, η ενέργεια αυτή μπορεί να αυξομειώνεται σε μεγαλύτερο βαθμό από κάθε<br />άλλο είδος ύλης, έμψυχης ή άψυχης. Μπορεί να καταστρέψει σαν κεραυνός και ακόμα με<br />διαφορετικό χειρισμό μπορεί να αναζωογονήσει ή να επαναφέρει στη ζωή, να θεραπεύσει και<br />να συντηρήσει. Σε αυτή βασίζονταν πρωταρχικά για τη θεραπεία των ασθενειών, ή μάλλον για<br />να καταστήσουν ικανό τον οργανισμό να επανακτήσει την απαιτούμενη ισορροπία των φυσικών<br />δυνάμεων και να θεραπευθεί μόνος του.<br />Με αυτή την ενέργεια βρίσκουν διέξοδο μέσα από τις πιο συμπαγείς ουσίες και ανοίγουν<br />πεδιάδες για καλλιέργεια ανάμεσα στους βράχους της υπόγειας ερημιάς τους. Από αυτή<br />παίρνουν το φως που τροφοδοτεί τις λάμπες τους και το βρίσκουν πιο σταθερό, πιο απαλό και<br />πιο υγιεινό από άλλες φωτιστικές ουσίες που χρησιμοποιούσαν στο παρελθόν.<br />Όμως τα αποτελέσματα της ανακάλυψης των τρόπων χειρισμού της πιο τρομερής δύναμης της<br />Βριλ, είχαν μεγαλύτερη σημασία πάνω στη πολιτική. Από τότε που τα αποτελέσματα αυτά έγιναν<br />ευρέως γνωστά και χρησιμοποιούντο με επιδεξιότητα, σταμάτησε ο πόλεμος ανάμεσα στους<br />εφευρέτες της Βριλ, γιατί αυτοί είχαν φέρει τη τεχνική της καταστροφής σε τέτοια τελειότητα,<br />που είχε αχρηστευθεί κάθε αριθμητική υπεροχή, πειθαρχία ή στρατιωτική ικανότητα. Η φωτιά<br />που παραμόνευε μέσα στη κοιλότητα μιας ράβδου, που χειριζόταν ακόμα και ένα παιδάκι,<br />μπορούσε να συντρίψει και το ισχυρότερο φρούριο ή να πυρπολήσει πλήρως έναν ετοιμοπόλεμο<br />στρατό. Αν συναντιόνταν δυο στρατοί που διέθεταν αυτή την ενέργεια, απλώς θα<br />εκμηδενίζονταν και οι δυο.<br />Αυτός ήταν ο λόγος που παρήλθε η περίοδος του πολέμου. Αλλά με τη παύση του πολέμου<br />εμφανίσθηκαν καινούργια κοινωνικά προβλήματα. Η ζωή του κάθε ανθρώπου εξαρτιόταν τόσο<br />απόλυτα από τον οίκτο του άλλου, αφού ο καθένας μπορούσε να σκοτώσει στη στιγμή<br />οποιονδήποτε ήθελε, που βαθμιαία εξαφανίσθηκε από τη πολιτική κάθε ιδέα δυναμικής<br />διακυβέρνησης. Κάποτε οι μεγάλες κοινότητες που εκτείνονταν σε μεγάλες αποστάσεις<br />μπορούσαν να διατηρήσουν την ενότητά τους μόνο με την επίδειξη της ισχύος. Τώρα όμως δεν<br />υπήρχε ούτε η ανάγκη της αυτοσυντήρησης ούτε το αλαζονικό αίσθημα της επεκτατικότητας που<br />κάνει ένα κράτος να επιθυμεί να υπερισχύσει πληθυσμιακά σε βάρος ενός άλλου.<br /> Έτσι λοιπόν οι εφευρέτες της Βριλ στη πορεία ελάχιστων γενεών χώρισαν ειρηνικά<br />δημιουργώντας κοινότητες μέτριου μεγέθους. Η φυλή μέσα στην οποία είχα πέσει περιορίζονταν<br />σε 12.000 οικογένειες. Η κάθε φυλή κατείχε μια έκταση αρκετή για τις ανάγκες της και σε<br />κανονικά χρονικά διαστήματα ο πλεονάζον πληθυσμός αποχωρούσε για να αναζητήσει το δικό<br />του βασίλειο...<br />Αυτά τα διηρημένα κράτη, τα μικροσκοπικά από άποψη έκτασης και πληθυσμού, ανήκαν όλα σε<br />μια μεγάλη, γενική οικογένεια. Μιλούσαν την ίδια γλώσσα, παρόλο που οι διάλεκτοι μπορεί να<br />διέφεραν λίγο μεταξύ τους. Συνδέονταν μεταξύ τους και διατηρούσαν τους ίδιους γενικούς<br /> νόμους και έθιμα. Η γνώση της Βριλ και η εφαρμογή των ενεργειών της ήταν ένας τόσο<br />σπουδαίος δεσμός ανάμεσα σε αυτές τις πολυάριθμες κοινότητες, ώστε η λέξη Α-Βριλ ήταν<br />συνώνυμη με τον πολιτισμό και η λέξη Βριλ-για, που σήμαινε «τα πολιτισμένα έθνη», ήταν το<br />κοινό όνομα με το οποίο οι κοινότητες που μεταχειρίζονταν τη Βριλ ξεχώριζαν τον εαυτό τους<br />από άλλες κοινότητες που βρίσκονταν ακόμα σε βάρβαρη κατάσταση...<br />Έχουν μια παροιμία, η αξία της οποίας χάνει αρκετά από τη παράφρασή της: «0εν υπάρχει<br />ευτυχία χωρίς τάξη, δεν υπάρχει τάξη χωρίς πειθαρχία και δεν υπάρχει πειθαρχία χωρίς<br />ενότητα». Οι Βριλ-για θεωρούσαν τη δημοκρατία, τους φιλελεύθερους θεσμούς και το<br />δημοκρατικό τύπο διακυβέρνησης «σαν έναν από τους ακατέργαστους και άσχετους<br />πειραματισμούς που ανήκουν στην νηπιακή ηλικία της πολιτικής επιστήμης.<br />Μήπως αυτές οι πεποιθήσεις των Βριλ-για απορροφήθηκαν πλήρως από το Χίτλερ; Ο ίδιος<br />έλεγε ότι η δικτατορία ήταν ο μοναδικός, γνήσιος τρόπος έξυπνης διακυβέρνησης για ένα<br />μοντέρνο έθνος. Στο βιβλίο του Λύτον ο Tυρ, ο Υπέρτατος Άρχοντας, ήταν μια διδακτορική<br />μορφή, αν και χωρίς ιδιαίτερα πλούτη ή αξιώματα.<br />Το Βριλ είναι ουσιαστικά το σύνολο της ενέργειας που διαθέτουμε. Στη καθημερινή μας ζωή<br />χρησιμοποιούμε μόνο ένα απειροελάχιστο μέρος του.. Όποιος κατορθώσει να ελέγξει το<br />Βριλ, θα κυριαρχήσει απόλυτα στον εαυτό του και θα έχει τη δυνατότητα να κυριαρχήσει σε<br />ολόκληρο το κόσμο. Ο έλεγχος αυτός του Βριλ είναι σύμφωνα με τους ηγέτες του<br />εθνικοσοσιαλισμού ο προορισμός μας, η φιλοδοξία μας. Τα υπόλοιπα ηθική, θρησκείες,<br />ιδεολογίες και ψυχολογίες, απλώς μας εξαπατούν και μας ξεστρατίζουν. Οι Κύριοι που<br />κρύβονται στα έγκατα της γης θα βγουν μια μέρα. Αν δεν είμαστε τότε έτοιμοι να γίνουμε και<br />εμείς κύριοι, η μοίρα μας θα είναι μοίρα σκλάβων, υπηρετών του καινούργιου πολιτισμού<br />που θα ανθίσει. Η Εταιρία του Βριλ στρατολογούσε τα μέλη της από τους κύκλους των<br />Ροδόσταυρων και των θεοσόφων.<br /> Η Μαντάμ Μπλαβάτσκυ αναφέρει τα εξής για το Βριλ:<br />Το Βριλ είναι η Αστρική 0ύναμη, που ήταν γνωστή στους Ατλάντειους σα Μας-Μακ και στους<br />Αρίους Ρίσι στην Άσταρ Βίντυα τους με ένα όνομα που δε θέλουμε να δώσουμε...Το όνομα Βριλ<br />μπορεί να είναι ένα μυθιστόρημα, αλλά η 0ύναμη που αντιπροσωπεύει είναι μια<br />πραγματικότητα. Είναι εκείνη η δονητική δύναμη που όταν εστιαστεί πάνω σε οποιοδήποτε<br />στρατό από ένα «Άγνι Ραθ» στερεωμένο πάνω σε ένα ιπτάμενο πλοίο, ένα αερόστατο, σύμφωνα<br />με τις οδηγίες που δίνονται στην «Άστάρ Βίντυα», μετατρέπει σε σκόνη 100.000 ανθρώπους και<br />ελέφαντες.... Αλληγορείται στη Βισνού Πουράνα, στη Ραμαγιάνα και σε άλλα έργα με το μύθο<br />για το σοφό Καπίλα, του οποίου η ματιά έκανε ένα στάκτες τους 60.000 γιους του Βασιλιά<br />Σαγκάρα και το οποίο εξηγείται και αναφέρεται στα εσωτερικά έργα σαν η Καπιλάσα ή «Το<br />μάτι του Καπίλα».<br />Θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε από την εσωτερική παράδοση ότι άλλα ισοδύναμα<br />ονόματα με το Βριλ είναι Φωχάτ, Κοσμικό Πυρ, Κοσμικός ηλεκτρισμός, Πράνα, Τσι και<br />Οργόνη.</div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-37443218785132074792013-03-24T00:11:00.001-07:002013-03-24T00:11:17.115-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Η γη είναι κοίλη και στη πραγματικότητα ζούμε μέσα της! Το κέντρο της δεν είναι κάτω από<br />τα πόδια μας, αλλά ψηλά από πάνω μας. εν μας κρατάει η βαρύτητα πάνω στη γη, αλλά η<br />φυγόκεντρη δύναμη. Ζούμε μέσα σε ένα κοίλο κέλυφος που περιλαμβάνει τα πάντα, το<br />σύμπαν ολόκληρο. Η εσωτερική επιφάνεια αυτής της κοσμικής γιγάντιας κοίλης σφαίρας<br />είναι η επιφάνεια της γης μας πάνω στην οποία ζουν οι άνθρωποι, τα ζώα και τα φυτά. Μια<br />οριζόντια γραμμή πάνω στην επιφάνεια της γης τέμνει τελικά την προς τα πάνω καμπυλότητά<br />της. Η Κίνα δεν είναι κάτω από την Αμερική, αλλά από πάνω της. Τα άστρα είναι<br />ακτινοβολούντα σημεία φωτός που έρχεται από το πρώτο ουράνιο κέλυφος. Οι πλανήτες.<br />είναι μικρές κοίλες σφαίρες, αλλά και γιγαντιαία κύτταρα. Η ζωή είναι πάντα στο εσωτερικό,<br />κάτω από τα πόδια μας είναι ο κάτω κόσμος, το σκοτάδι και η απουσία του Θεού. Οι<br />επιστήμονες έχουν αντιστρέψει τα πάντα και μιλούν για ένα κυρτό κόσμο, ο οποίος στη<br />πραγματικότητα είναι μια οπτική παραίσθηση.<br />Μερικά τέτοια φαινομενικά εξωφρενικά για μας πράγματα υποστήριξε πριν από ένα περίπου<br />αιώνα ο «προφήτης», επιστήμονας και φιλόσοφος Σάιρους Τηντ.<br /> Ένας μακρινός ξάδελφος του ιδρυτή των Μορμόνων Τζόσεφ Σμιθ, ο Σάιρους Τηντ άρχισε τη<br />καριέρα του σαν ένας γιατρός της λεγόμενης «εκλεκτικής» ιατρικής. Νιώθοντας ότι<br />προορίζεται για μεγαλύτερα πράγματα δημιούργησε το 1869 ένα εργαστήριο «ηλεκτρο-<br />αλχημείας», μιας επιστήμης δικής του επινόησης. ιακήρυξε μάλιστα ότι είχε βρει τη<br />«Φιλοσοφική Λίθο», η οποία μετέτρεπε τα αγενή μέταλλα σε χρυσό. Ανακάλυψε όμως και<br />κάτι πολυτιμότερο: Μέσω του ελέγχου των «ζωικών δυνάμεων του ανθρώπου», ισχυρίσθηκε<br />ότι είχε ανακαλύψει το μυστικό της αθανασίας.<br />Παρόλο που χαρακτήρισε την έρευνά του σαν επιστημονική, είχε αρχίσει η σταδιοδρομία του<br />σαν προφήτης. Στο ίδιο εργαστήριο που έκανε τις υποτιθέμενες προηγούμενες ανακαλύψεις<br />του είχε σε ηλικία τριάντα χρονών τη περίφημη «φώτισή» του στην οποία του<br />παρουσιάσθηκε σε ένα όραμα ο θεός ή η «μητέρα του σύμπαντος» στη μορφή μιας ωραίας<br />γυναίκας «η οποία βγήκε από μια σφαίρα πορφυρού και χρυσού φωτός». Η γυναίκα αυτή του<br />αποκάλυψε τα μυστικά της «Κυτταρικής Κοσμογονίας», ότι ο κόσμος μας είναι κοίλος και<br />ότι ζούμε στο εσωτερικό του! Του ανέθεσε επίσης την αποστολή να μοιρασθεί αυτή τη<br />κοσμική αλήθεια με τον υπόλοιπο κόσμο. Ο Τηντ νόμισε τότε ότι ήταν η ενσωμάτωση της<br />δευτέρας παρουσίας του Χριστού.<br />Από εκείνη την ημέρα ο Σάιρους Τηντ ονόμασε τον εαυτό του "Κορές" (το Εβραϊκό<br />αντίστοιχο του Σάιρους) και τη νέα θρησκεία του Κορεσιανισμό. Αμέσως διακήρυξε ότι οι<br />αστρονόμοι έσφαλλαν. Η γη δεν είναι μια μικρή σφαίρα που περιστρέφεται γύρω από ένα<br />τεράστιο άστρο, που το ίδιο είναι μέρος ενός πολύ μεγαλύτερου σύμπαντος. Αντίθετα, αυτή<br />είναι ένα στατικό κοίλο κέλυφος διαμέτρου 12.800 χιλιομέτρων και περιφέρειας 40.000<br />χιλιομέτρων που περιέχει όλο το κόσμο μέσα του. Ο Κορές το ονόμαζε αυτό «Κυτταρική<br />Κοσμολογία» και το παρομοίαζε με το κέλυφος ενός αυγού επιχειρηματολογώντας ότι «όλη η<br />ζωή αναπτύσσεται πάντα σε ένα κέλυφος, ένα αυγό ή μια μήτρα. Ο νόμος της εξέλιξης στη<br />μακροκοσμική τάξη δε διαχωρίζεται από το παγκόσμιο νόμο...Η γη συνεπώς είναι η μεγάλη<br />μήτρα της φυσικής ανάπτυξης και ζούμε επομένως μέσα σε ένα κέλυφος». Το σύμπαν είναι<br />ένα κύτταρο, μια κοίλη σφαίρα, συνεχώς ανανεούμενο και όλη η ζωή υπάρχει πάνω στην<br />εσωτερική του κοίλη επιφάνεια.<br />Το σύστημα του Κοπέρνικου δεν ήταν παρά η «ψευδοεπιστήμη των σύγχρονων καιρών», ενώ<br />ο Κορεσιανισμός βασιζόταν σε γεγονότα κι επικυρωνόταν συγχρόνως από το Θεό: «Το να<br />γνωρίζεις την κοιλότητα της γης και τη σχέση της με τη παγκόσμια μορφή είναι το να<br />γνωρίζεις το Θεό». Αντίθετα: «το να πιστεύεις στην κυρτότητα της γης, είναι το να αρνείσαι<br />το Θεό και όλα τα έργα του», είναι ο ίδιος ο Αντίχριστος.<br /> Η γη λοιπόν είναι κοίλη και ζούμε μέσα της και κάθε τι στο σύμπαν είναι εδώ μαζί μας:<br />πλανήτες, κομήτες, άστρα, τα πάντα είναι στο εσωτερικό της γης μας. Και τι υπάρχει έξω;<br />Τίποτα. Έχουμε μόνο μερικές εικασίες γι’ αυτό. Σύμφωνα με τη συμπεριφορά των σεισμικών<br />κυμάτων μπορεί να υποτεθεί ότι το κέλυφος της γης έχει πάχος 50 - 150 περίπου χιλιόμετρα.<br />Τι βρίσκεται πέρα από αυτό είναι γνωστό μόνο στο ημιουργό και μπορεί να υποτεθεί ότι<br />έξω από τη ζωική σφαίρα μας υπάρχει μια κατάσταση που δεν μπορεί να υποστηρίξει τη<br />ζωή. Η ζωή είναι πάντα στο εσωτερικό, κάτω από τα πόδια μας είναι ο κάτω κόσμος, το<br />σκοτάδι και η απουσία του Θεού. Από το εσωτερικό έρχονται οι δυνάμεις της ζωής και της<br />ανάπτυξης. Το λογικό συμπέρασμα είναι ότι στο εξωτερικό θα πρέπει να υπάρχει ό,τι είναι<br />εχθρικό προς τη ζωή και η ύλη θα πρέπει να διαλύεται εκεί στα βασικά συστατικά της. Η<br />ενέργεια που απελευθερώνεται με αυτό το τρόπο επαναπορροφείται από τον κοίλο κόσμο και<br />χρησιμοποιείται για τη κατασκευή της ύλης και των οργανικών πραγμάτων.<br /> Είναι λογικό η φιλοσοφία ή «θρησκεία» του Τηντ να προσέλκυσε ιδιαίτερα τα εσωστρεφή<br />και θρησκευόμενα άτομα, κάνοντας ξανά σημαντική τη μικρή γης μας, η οποία περιέχει<br />τελικά τα πάντα και αγκαλιάζει σα μια ζεστή, ασφαλής μήτρα όλο το κόσμο.<br />Σε σχέση με το απλό ερώτημα, πώς μπορεί η γη να είναι κοίλη και να ζούμε μέσα της, αφού<br />φαίνεται σα κυρτή, ο Κορές απαντούσε ότι αυτό ήταν μια οπτική παραίσθηση. Το 1896 ο<br />Κορεσιανός Καθηγητής Γιούλυσες Μόρουου εφεύρε μια συσκευή, το Rectilineator, που<br />χρησιμοποιούσε τετράγωνα διπλού-Τ στηριζόμενα σε κατάλληλα υποστηρίγματα και<br />ενωνόμενα μεταξύ τους, έτσι ώστε να αποτελούν τμήματα μιας οριζόντιας γραμμής, την<br />οποία μπορούμε να προεκτείνουμε όσο θέλουμε. Η βασική, απλή σκέψη ήταν ότι άμα<br />ξεκινήσουμε από ένα σημείο της επιφάνειας της γης και φέρουμε μια οριζόντια γραμμή, τότε<br />αυτή προεκτεινόμενη ή θα συναντήσει κάποιο άλλο σημείο της επιφάνειάς της (αν η γη είναι<br />κοίλη), ή θα απομακρυνθεί στο διάστημα (αν η γη είναι κυρτή). Μένει λοιπόν να κάνουμε ένα<br />πείραμα και να δούμε ποιο από τα δυο θα συμβεί.<br />Το πείραμα έγινε τελικά στη Νεάπολη της Φλόριδας, όπου προβλήθηκε με το Rectilineator<br />μια οριζόντια γραμμή μήκους 6,5 περίπου χιλιομέτρων από το σημείο αφετηρίας μέχρι που οι<br />υπολογισμοί έδειξαν ότι αυτή θα βυθιζόταν μέσα στο Κόλπο του Μεξικού. Αυτό ήταν και η<br />επιστημονική απόδειξη του Τηντ ότι η επιφάνεια της γης ήταν πράγματι κοίλη. Τώρα το πού<br />είχαν κάνει λάθος οι Κορεσιανοί Γεωδαίτες Τοπογράφοι που έκαναν τις μετρήσεις μένει να<br />διερευνηθεί. Θα απαντήσουμε σε αυτό αργότερα. Εμείς πάντως δεν υποστηρίζουμε τη<br />«κοιλότητα» της γης με την έννοια του Κορές, ότι δηλαδή ζούμε στο εσωτερικό της, αλλά με<br />την έννοια μιας κούφιας εσωτερικά μπάλας του τένις ή του πινγκ-πονγκ, ενώ ζούμε<br />«κανονικά» στην εξωτερική, κυρτή της επιφάνεια.<br />Ας μη νομίσουμε όμως ότι είναι τόσο εύκολο να απαλλαχθούμε από τις για πολλούς<br />εξωφρενικά παράλογες απόψεις του Τηντ,. Αυτός έχει τη δική του ισχυρή «κοίλη» λογική να<br />αντιπαραθέσει στη «κυρτή» δικιά μας. Ό,τι «κυρτό» έχουμε να του πούμε ή να του<br />αποδείξουμε, πολύ εύκολα μπορεί να μας το μετατρέψει σε «κοίλο», στηριζόμενος, το ξέρει<br />δεν το ξέρει, σε μερικά απλά μαθηματικά που μετατρέπουν το μέσα - έξω. Μιλάμε<br />συγκεκριμένα για το γεωμετρικό μετασχηματισμό της αντιστροφής με τον οποίο μπορούμε<br />από ένα κυρτό σχήμα να πάρουμε ένα αντίστοιχο κοίλο σχήμα και αντιστρόφως. Τελικά<br />ποιος είναι ο μετασχηματισμός ποιανού; Είναι το ίδιο πρόβλημα με το αυγό και τη κότα.<br />Αλλά ας γίνουμε πιο σαφείς.<br />Έστω μια σφαίρα ακτίνας ρ και Κ το κέντρο της. Έστω ακόμα ένα τυχαίο εξωτερικό σημείο<br />Μ αυτής της σφαίρας και ακόμα η απλή μαθηματική σχέση:<br />ΚΜ Χ ΚΜ΄ = ρ^2<br /> Μέσω αυτής της σχέσης μετασχηματισμού κάθε εξωτερικό σημείο Μ μετασχηματίζεται ή<br />αντιστοιχεί σε ένα εσωτερικό σημείο Μ΄ αυτής της σφαίρας και αντιστρόφως. ηλαδή το<br />Μ΄ είναι ο μετασχηματισμός του Μ και το Μ ο μετασχηματισμός του Μ΄. Και τελικά ποιο<br />είναι πρώτο για να πούμε ότι αυτό είναι το «σωστό» ή «αντικειμενικό» και το άλλο η<br />«προβολή» του ή η «ανάκλασή» του, το Μ ή το Μ΄; εν υπάρχει απάντηση - κι εδώ είναι<br />ακριβώς το πρόβλημα του αυγού και της κότας που αναφέραμε προηγουμένως. Με το<br />παραπάνω μετασχηματισμό όλα τα εξωτερικά σημεία της κυρτής σφαίρας γίνονται<br />εσωτερικά σημεία της ίδιας κοίλης σφαίρας. Μόνο τα σημεία της επιφάνειας της σφαίρας<br />είναι κοινά και στο «κυρτό» εξωτερικό και στο «κοίλο» εσωτερικό χώρο και<br />μετασχηματίζονται επομένως στον εαυτό τους. Όσο για το κέντρο της σφαίρας, αυτό είναι ο<br /> μετασχηματισμός του εξωτερικού απείρου και το τόσο τεράστιο και απόμακρο είναι τελικά<br />δίπλα μας. Εδώ υπάρχουν πολλές φιλοσοφικές προεκτάσεις, αλλά σταματάμε τη κουβέντα.<br />Προσθέτουμε μόνο γι΄ αυτούς που ενδιαφέρονται ότι η θέση του σημείου Μ΄ για δεδομένο το<br />εξωτερικό σημείο Μ υπολογίζεται γεωμετρικά απλά ως εξής:<br />Φέρνουμε ένα κύκλο με διάμετρο το ΚΜ και από ένα από τα δυο σημεία στα οποία αυτός<br />τέμνει τη γη (θεωρούμενη σα κύκλο) φέρουμε μια ευθεία κάθετη στη ΚΜ. Το σημείο τομής<br />αυτής της ευθείας με τη ΚΜ είναι η θέση του σημείου Μ΄.<br />Υπάρχει τώρα κανένας τρόπος για να αποδείξουμε ότι δε βρισκόμαστε σε μια κοίλη γη; Η<br />απάντηση είναι όχι. Όποια παρατήρηση και να μπορούμε να κάνουμε στο εξωτερικό της γης<br />αυτή έχει ένα ακριβές αντίγραφο στο εσωτερικό της. ε θα υπήρχε τρόπος να πεις ποια είναι<br />η αλήθεια. Όπως ακριβώς αντιστρέφεται η γεωμετρία του χώρου, το ίδιο κάνουν όλοι οι<br />νόμοι της φυσικής. Αν ο Σάιρους Τηντ προσαρμοζόταν πλήρως στη γεωμετρία της<br />αντιστροφής και δεν το «παρατραβούσε» σε ορισμένα σημεία με τις εξηγήσεις του, η θεωρία<br />του θα ήταν παντελώς αδιάψευστη!<br />Όσο για το πείραμά του με το rectilineator η «οριζόντια» γραμμή του θα πρέπει να ήταν<br />λανθασμένη, γιατί ίσως να μην μπορούμε να φέρουμε μια τέλεια οριζόντια ευθεία, ή ακόμα<br />μια ευθεία γραμμή στο χώρο, γιατί αυτή τελικά θα καμπυλωθεί. Εδώ δε μιλάμε για καμιά<br />πολύπλοκη θεωρία του Αϊνστάιν, αλλά για μια ασυνέπεια της Θεωρίας Βαρύτητας του<br />Νεύτωνα. Για να «οριζοντιώσουμε «επακριβώς» τα τμήματα του rectilineator, θα πρέπει να<br />μπορούμε να ορίσουμε τέλειες κατακορύφους προς τις οποίες αυτά να είναι κάθετα. Όπως<br />όμως θα δείξουμε αργότερα ένα πείραμα τόσο των Γάλλων όσο και των Αμερικάνων<br />γεωδαιτών απέδειξε ότι τα νήματα της στάθμης που υλοποιούν την έννοια της κατακορύφου<br />δε συγκλίνουν προς το κέντρο της γης, όπως προϋποθέτει η κλασσική θεωρία της βαρύτητας<br />του Νεύτωνα, αλλά αντίθετα αποκλίνουν από αυτό! Έτσι τελικά οι κάθετες στα νήματα τις<br />στάθμης σε διάφορες θέσεις των τμημάτων του rectilineator δεν είναι οριζόντια τμήματα,<br />αλλά τμήματα μιας κοίλης καμπύλης η οποία βέβαια θα τμήσει ξανά την επιφάνεια της γης σε<br />κάποιο άλλο σημείο της.<br />Η οικογένειά του και οι στενοί φίλοι του στήριξαν τις πεποιθήσεις του, αλλά συνάντησε<br />μεγάλη παρενόχληση και δίωξη από τη κοινωνία, αναγκαζόμενος συνεχώς να μετακινείται<br />από πόλη σε πόλη. Κάποια στιγμή όμως το 1886, με τη μεσολάβηση της οπαδού του<br />Θένκφουλ Χέιλ, προσεκλήθη να μιλήσει στο συνέδριο της Εθνικής Εταιρίας ιανοητικής<br />Επιστήμης στο Σικάγο. Εκεί είχε μεγάλη επιτυχία και εξελέγη ομόφωνα από το συνέδριο<br />πρόεδρος του οργανισμού. Ξαφνικά ο Κορές απέκτησε τους οπαδούς του.<br /> Σε δέκα περίπου χρόνια υπήρχαν τουλάχιστον 4000 Κορεσιανοί στο Σικάγο, τη<br />Μασαχουσέτη, τη Βαλτιμόρη, το Σαν Φρατζίσκο, το Ντένβερ και το Πόρτλαν του Όρεγκον.<br />Ο μαγνητικός ρήτορας και το ρητό του «Ζούμε στο Εσωτερικό» είχαν προκαλέσει μια εθνική<br />αίσθηση. Τελικά όμως άρχισαν και στο Σικάγο οι παρενοχλήσεις και οι διώξεις, οπότε άρχισε<br />να ψάχνει για μια μόνιμη «πατρική γη» για τη κοινότητά του. Τελικά αγόρασε στη Φλόριδα<br />1200 στρέμματα μιας απόμακρης, ερημικής περιοχής κοντά στις όχθες του ποταμού Έστερο,<br />την οποία προόριζε για τη Νέα Ιερουσαλήμ του. Η κοινότητα του, η Koreshan Unity<br />ιδρύθηκε πάνω στην ιδέα της κοινής ζωής και περιουσίας, τη πίστη στις θρησκευτικές και<br />επιστημονικές ιδέες του και το κομμουνιστικό σκοπό της εργασίας του καθενός για το καλό<br />του όλου.<br /> Μερικές από τις θρησκευτικές απόψεις της κοινότητας ήσαν οι εξής: Ο Θεός σαν τέλειος<br />είναι συγχρόνως άρρεν και θήλυ. Η επανεσάρκωση είναι ο κεντρικός νόμος της ζωής. Ο<br />παράδεισος και η Κόλαση είναι νοητικές καταστάσεις και βρίσκονται μέσα στην<br />ανθρωπότητα. Η Βίβλος είναι γραμμένη συμβολικά και πρέπει να ερμηνεύεται κάθε εποχή<br />από ένα προφήτη. Ο άνθρωπος ζει καλύτερα με τις κοινωτικές αρχές της πρωτοχριστιανικής<br />εκκλησίας. Η δικαιοσύνη και όχι η ισότητα είναι ο φυσικός νόμος για τους ανθρώπους και το<br />να πούμε ότι δυο οποιοιδήποτε άνθρωποι είναι ίσοι, είναι σα να προσπαθούμε να<br />επιβάλλουμε την ομοιομορφία.<br />Ο Κορές περίμενε ότι μια ημέρα η πόλη του Έστερο θα γινότανε «η μεγαλύτερη εμπορική<br />αρτηρία του κόσμου» και η πρωτεύουσα της Κορεσιανής Παγκόσμιας Κυβέρνησης. Η<br />σχεδιαζόμενη πόλη θα περιέβαλε ένα πλέγμα εννέα τετραγώνων που θα περιελάμβανε 15<br />τετραγωνικά χιλιόμετρα και 8 - 10 εκατομμύρια ανθρώπους. Το σχήμα της θα ήταν<br />οκταγωνικό και στο κέντρο της θα υπήρχε ένας μεγαλειώδης ναός. Γύρω από το ναό θα έρεε<br />ένα κανάλι και γύρω από αυτό θα υπήρχε ένα «arcadium», ένα συγκρότημα από σχολεία,<br />γυμναστήρια και άλλες δημόσιες εγκαταστάσεις. Οι κεντρικές λεωφόροι που θα έτεμναν τη<br />πόλη θα είχαν πλάτος 120 μέτρων και θα διασταυρώνονταν με διαγώνιες οδούς πλάτους 60<br />μέτρων. Ολόκληρη η πόλη θα περιβαλλόταν από μια κυκλική λεωφόρο.<br />Μέχρι το 1903 η αποικία αυτή των 200 περίπου Κορεσιανών ήκμαζε, χωρίς να είναι όμως και<br />η πρωτεύουσα της παγκόσμιας κυβέρνησης που ονειρευόταν ο Κορές. Στην είσοδό της<br />υπήρχε η επιγραφή: "WE LIVE ON THE INSIDE», δηλαδή «Ζούμε στο Εσωτερικό».<br /> υστυχώς όμως ο Κορές δε θα έβλεπε να πραγματοποιούνται ποτέ τα όνειρά του. Πέθανε το<br />1908 σε ηλικία 69 ετών. Επειδή όμως είχε προβλέψει ότι θα ανασταινόταν, οι οπαδοί του<br />αρνήθηκαν να τον θάψουν. Υποτίθετο ότι η ανάστασή του θα γινόταν μέσω μιας διαδικασίας<br />«ηλεκτρομαγνητικής καύσης». Κρατούσαν έτσι ολονυκτίες επί μια βδομάδα πάνω από το<br />αποσυντιθέμενο σώμα του, μέχρι που το αντελήφθησαν οι αρχές και απογοητευμένοι οι<br />Κορεσιανοί αναγκάσθηκαν τελικά να θάψουν τον αρχηγό τους. Μετά το θάνατό του η<br />Κορεσιανή κοινότητα άρχισε να παρακμάζει. Το 1961 τα τέσσερα απομένοντα μέλη της<br />αποφάσισαν να παραχωρήσουν προς ανάμνησή του τη γη στη πολιτεία της Φλόριδα.</div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-33424182987015782362013-03-24T00:09:00.001-07:002013-03-24T00:09:20.775-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Η θεωρία της κούφιας γης εμφανίσθηκε στην Αμερική στις αρχές του 19ου αιώνα. Στις 15<br />Απριλίου 1818 όλα τα μέλη της βουλής των ΗΠΑ, οι πρυτάνεις των Πανεπιστημίων και<br />μερικοί γνωστοί επιστήμονες, πήραν το παρακάτω γράμμα:<br />Σεν Λιούις Μισούρι, Βόρεια Αμερική, 10 Απριλίου<br />Προς όλο το κόσμο<br /> ηλώνω ότι η γη είναι κούφια και πως κατοικείται εσωτερικά. Περιλαμβάνει πολλές στέρεες<br />σφαίρες, ομόκεντρες, τοποθετημένες η μια στο εσωτερικό της άλλης και είναι ανοιχτή στη<br />περιοχή του πόλου μεταξύ των 12 και 16 μοιρών. Αναλαμβάνω την υποχρέωση να αποδείξω<br />αυτό που υποστηρίζω και είμαι πρόθυμος, αν ο κόσμος δεχθεί να με βοηθήσει, να<br />εξερευνήσω το εσωτερικό της Γης.<br />Κληβ Σάιμνς<br /> τέως λοχαγός πεζικού από το Οχάιο.<br />Ο Συμς ήταν ήρωας του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Οι μελέτες του τον οδήγησαν στη<br />θεωρία της κούφιας γης, την οποία υποστήριξε με πολύ πάθος. Σύμφωνα με αυτόν, επειδή τα<br />πάντα είναι κούφια, όπως τα οστά, τα μαλλιά, οι μίσχοι των φύλλων κ.λ.π., έτσι είναι κούφιοι<br />και οι πλανήτες. Για τη Γη πίστευε ότι μπορούμε να διακρίνουμε σε αυτή πέντε σφαίρες,<br />τοποθετημένες η μία μέσα στην άλλη, με κενά διαστήματα μεταξύ τους, με μια ατμόσφαιρα<br />που τις περιβάλλει, οι οποίες κατοικούνται τόσο στην εσωτερική όσο και στην εξωτερική<br />επιφάνεια. Στους πόλους υπάρχουν μεγάλα ανοίγματα (πλάτους 6.400 και 9.600 χιλιομέτρων<br />αντίστοιχα), που ονομάζονταν λαϊκά «Η Τρύπα του Συμς», τα οποία επιτρέπουν να μπορεί να<br />περνά κανείς και να κυκλοφορεί ελεύθερα από τη μια σφαίρα στην άλλη. Ο &nbsp;&nbsp;&nbsp; κεανός έρεε<br />μέσα και έξω από αυτά τα ανοίγματα. Επίσης υποτίθετο ότι το εσωτερικό της Γης<br />εκατοικείτο.<br />Ο Συμς έγραφε πολλά άρθρα για τις εφημερίδες και έκανε διάφορες διαλέξεις όπου<br />υποστήριξε με θέρμη τη θεωρία του και άφησε πεθαίνοντας (το 1829 σε ηλικία μόλις 49<br />ετών) πολλές σημειώσεις και μια ξύλινη μακέτα της Γης, όπως ακριβώς τη φανταζόταν. Η<br />μακέτα αυτή βρισκόταν μέχρι πρότινος στην Ακαδημία Φυσικών Επιστημών της<br />Φιλαδέλφειας. Ο γιος τους Αμέρικος Βεσπούκιος Συμς, θερμός οπαδός της θεωρίας του<br />πατέρα του, προσπάθησε να συγκεντρώσει σε ένα βιβλίο όλες τις σημειώσεις του (με τον<br />υπέρμακρο τίτλο «Η θεωρία του Συμς για τις Ομόκεντρες Σφαίρες, που Αποδεικνύει ότι η Γη<br />είναι Κούφια, ότι Κατοικείται στο Εσωτερικό της και ότι έχει Πλατιά Ανοίγματα στους<br />Πόλους», Εκδόσεις Bradley &amp; Gilbert), προσθέτοντας ότι όταν έρθει ο καιρός θα<br />μπορέσουμε ίσως να ανακαλύψουμε στο εσωτερικό της πιο μακρινής εξωτερικής σφαίρας τις<br />δέκα χαμένες φυλές του Ισραήλ.<br />Κατά τον Συμς η ατμόσφαιρα της γης είναι γεμάτη από μια αόρατη ουσία, την οποία ονόμαζε<br />«εναέριο ελαστικό ρευστό». Αυτή αποτελείται από λεπτεπίλεπτες σφαίρες από αιθέρα, οι<br />οποίες είναι κούφιες. Αφού οι αιθερικές σφαίρες του ήταν κοίλες, αυτό σήμαινε ότι μια<br />«νεφελώδης περιστρεφόμενη μάζα όπως ήταν η γη μας κατά τη περίοδο του σχηματισμού<br />της, δε πήρε τη μορφή μιας συμπαγούς σφαίρας, αλλά μάλλον μιας κούφιας σφαίρας».<br />Ο Συμς αφιέρωσε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του στο να προβάλλει τη θεωρία του και να<br />βρει χρήματα για να υποστηρίξει μια αποστολή στο Βόρειο Πόλο για το σκοπό της<br />εξερεύνησης της εσωτερικής γης. Ποτέ δεν το πέτυχε, αλλά μετά το θάνατό του ένας από<br />τους οπαδούς του, ο εκδότης μιας εφημερίδας με το όνομα Ιερεμίας Ρέυνολοντς, βοήθησε στο<br />να επηρεασθεί η κυβέρνηση των ΗΠΑ να στείλει το 1838 μια αποστολή στην Ανταρκτική. Οι<br />επιστήμονες κάθισαν εκεί τέσσερα έτη και παρόλο που δε βρήκαν καμιά τρύπα εκεί, έφεραν<br />εντούτοις μια πειστική απόδειξη ότι η Ανταρκτική δεν ήταν απλά ένας «σκούφος» πολικού<br />πάγου, αλλά η έβδομη ήπειρος της Γης.<br /> Το 1820 κυκλοφόρησε στη Νέα Υόρκη το βιβλίο Συμσονία: Ένα Ταξίδι Ανακάλυψης,<br />γραμμένο από κάποιον «Κάπταιν Άνταμ Σήμπορν» (ψευδώνυμο). Τα βιβλίο υποτίθεται ότι<br />περιέγραφε ένα πραγματικό ταξίδι μέσα στη κούφια Γη. Εκεί ανακαλύφθηκε μια νέα, θερμή<br />και φιλόξενη ήπειρος που ο καπετάνιος και το πλήρωμα του πλοίου την ονόμασαν Συμσονία<br />προς τιμή του Συμς και της θεωρίας του.<br />Επίσης ο ΜακΜπράιντ, επηρεασμένος από τον Συμς, έγραψε το βιβλίο Η Θεωρία των<br />Συγκεντρικών Σφαιρών.<br /> Το 1830 ο Έντγκαρ Άλαν Πόε βάσισε τρεις από τις σύντομες ιστορίες του πάνω στη θεωρία<br />του Συμς. Η ιστορία του «Χειρόγραφου που Βρέθηκε σε Ένα Μπουκάλι», για τη τραγωδία<br />ενός μεγάλου πλοίου που αρπάχθηκε από τα ισχυρά ρεύματα μιας ρουφήχτρας του Νοτίου<br />Πόλου, «Οι Ασύγκριτες Ιστορίες κάποιου Χανς Πφαλ» και «Η Αφήγηση του Άρθουρ<br />Γκόρντον Πυμ».<br />Το 1846 η ανακάλυψη ενός δασύτριχου, παγωμένου στο πάγο της Σιβηρίας μαμούθ<br />χρησιμοποιήθηκε από τον Μάρσαλ Γκάρντνερ σαν απόδειξη της κούφιας Γης. Ο Γκάρντνερ<br />υπέθεσε ότι το μαμούθ ήταν τόσο καλά διατηρημένο γιατί είχε πεθάνει πρόσφατα. Είχε<br />σκεφθεί ότι τα μαμούθ και άλλα εκλιπόντα ζώα περιπλανιόντουσαν ελεύθερα στο εσωτερικό<br />της γης. Αυτό εδώ είχε περιπλανηθεί έξω χρησιμοποιώντας τη τρύπα του Βορείου Πόλου,<br />μετά καταψύχθηκε και μεταφέρθηκε στη Σιβηρία από ένα παγόβουνο.<br />Το 1871 κυκλοφόρησε το βιβλίο Η Κούφια Γη (The Hollow Globe), το οποίο ισχυριζόταν<br />ότι ήταν μια επικοινωνία από τον πνευματικό κόσμο, όπως υπαγορεύθηκε στο μέντιουμ Μ.<br />Λ. Σέρμαν. Το βιβλίο ήταν μια πραγματεία πάνω στη πνευματική κοσμολογία και<br />ισχυριζόταν ότι η περιέργεια της Αμερικανικής ή Αγγλοσαξονικής φυλής θα οδηγούσε<br />εξερευνητές μέσω του «ζεστού &nbsp;&nbsp;&nbsp; κεάνιου ρεύματος από το στενό του Μπέρινγκ μέσα στον<br />«όμορφο εσωτερικό κόσμο» του οποίου οι κάτοικοι ζουν «σε μια πολύ πιο ανεπτυγμένη<br />κατάσταση» από εμάς.<br />Το περιοδικό Harper's New Monthly αναφέρει στην έκδοση Οκτωβρίου 1882 ότι κάποιος<br />Κος Χάουγκεϊτ είχε πάει πρόσφατα στο δελτίο των ειδήσεων προτείνοντας να γίνει μια<br />αποστολή για να ανακαλύψουν τη «Τρύπα του Συμς» Το σχέδιό του ήταν μια ομάδα ανδρών<br />να εγκλιματισθούν σε διαρκώς μεγαλύτερα γεωγραφικά πλάτη, μετακινούμενοι κάθε χρόνο<br />βορειότερα. Αυτοί θα παρατηρούσαν τα ζώα που υποτίθεται ότι ξεχειμώνιαζαν κάθε έτος στο<br />εσωτερικό της γης κι εμφανιζόντουσαν την άνοιξη για να γεννήσουν τους νεοσσούς τους.<br />Τελικά η ομάδα αυτή θα ακολουθούσε αυτά τα ζώα το φθινόπωρο για να ανακαλύψει πού<br />έμπαιναν μέσα σε εκείνη τη θαυμαστή χώρα στο κέντρο της Γης.</div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-50855488691926540282013-03-24T00:08:00.000-07:002013-03-24T00:08:08.806-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Ο Σκώτος μαθηματικός και φυσικός Σερ Τζων Λέσλι, πασίγνωστος για την εργασία του πάνω<br />στις ακτινοβολίες, ήταν ο τελευταίος σημαντικός επιστήμονας που υποστήριξε την ιδέα της<br />κούφιας Γης. Αυτός έκανε μερικές τροποποιήσεις στην αρχική θεωρία, ανάμεσα στις οποίες<br />ήταν και η υπόθεση ότι υπήρχαν στο εσωτερικό της δύο εσωτερικοί ήλιοι που<br />περιστρέφονταν ο ένας γύρω από τον άλλο. Ονόμασε μάλιστα τον έναν από αυτούς<br />Πλούτωνα και τον άλλο Περσεφόνη. Ας σημειωθεί ότι ο μεγάλος συγγραφέας Ιούλιος Βερν<br />εμπνεύσθηκε το κλασικό έργο του Ταξίδι στο Κέντρο της Γη από τις ιδέες του Λέσλι (και<br />εν μέρει του Συμς που θα δούμε παρακάτω).</div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8940897439701965701.post-63194386024516915762013-03-24T00:07:00.005-07:002013-03-24T00:07:44.430-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Ο Ελβετός μαθηματικός Λεονάρδος Όιλερ υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους<br />μαθηματικούς όλων των εποχών και παρόλη την ατυχή μερική απώλεια της όρασής του, η<br />συνεισφορά του στην ανάπτυξη της μαθηματικής επιστήμης αλλά και της φυσικής υπήρξε<br />σημαντικότατη. Όπως φαίνεται από τα γραπτά του, ο Όιλερ διαφωνούσε ως προς την αιτία<br />της βαρύτητας. Λέγεται ότι πίστευε και αυτός στην ιδέα της κούφιας γης, αν και δεν<br />υπάρχουν άμεσα στοιχεία που να το επιβεβαιώνουν. Η κατοπινή πάντως εξέλιξη της θεωρίας<br />της κούφιας γης περιλαμβάνει ειδικά στοιχεία που θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν<br />προέλθει απ’ αυτόν. Λέγεται ότι ο Όιλερ αντικατέστησε τη θεωρία των πολλαπλών σφαιρών<br />με μια μοναδική κούφια σφαίρα που περιείχε έναν ήλιο πλάτους 600 μιλίων, ο οποίος παρείχε<br />θερμότητα και φως σε έναν προχωρημένο πολιτισμό που ζούσε εκεί! Αν όντως τα έχει πει<br />αυτά, ας μου επιτραπεί να αμφιβάλλω ότι ήταν προϊόντα της μαθηματικής του ανάλυσης ή<br />έστω της μεγάλης οξυδέρκειας και έμπνευσής του. Κάποιοι άλλοι «μυημένοι» θα πρέπει να<br />τον πλησίασαν, να του μίλησαν και να τον έπεισαν γι’ αυτή τη δυνατότητα.<br />Στα 1721 ο κληρικός και πολιτική προσωπικότητα της Νέας Αγγλίας Κότον Μάδερ έγραψε<br />στο βιβλίο του Ο Χριστιανός Φιλόσοφος για μια υπόγεια χώρα. Μετά από λίγα χρόνια<br />εμφανίσθηκε ένας ακόμα επιστήμονας υποστηρικτής της θεωρίας της κοίλης γης, ο Σερ Τζων<br />Λέσλι.</div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/11435318472360764436noreply@blogger.com0