ANemos

Η Μικρή Χώρα στο Σκοτάδι

2023-09-20T14:47:00.000+03:00

Δεν ξέρω πως προέκυψε ο παραπάνω τίτλος όταν τα νέα είναι χαρμόσυνα. Σίγουρα θα τα ακούσατε στις τηλεοράσεις και στα μεγάλα ειδησεογραφικά sites: Για τα επόμενα χίλια χρόνια δεν πρόκειται να ξαναδούμε τέτοια κακοκαιρία όπως του Daniel. Ισως και για τα επόμενα 16.000 χρόνια, σύμφωνα με άλλους επιστήμονες.

Για την επόμενη χιλιετία θα ζούμε ανέμελα και θα τρέχουμε με τα μαλλιά ξέπλεκα μαζεύοντας μαργαρίτες στα υπέροχα λιβάδια μας, σαν την οικογένεια Ιγκλς της δημοφιλούς σειράς, της δεκαετίας του ’60.

Οσοι δεν το πιστεύετε ή δεν το είδατε στις ειδήσεις, δεν έχετε παρά να ανατρέξετε στις σχετικές δηλώσεις των ειδικών:

Ευθύμιος Λέκκας, Καθηγητής Δυναμικής Τεκτονικής, Εφαρμοσμένης Γεωλογίας και Διαχείρισης Φυσικών Καταστροφών στο ΕΚΠΑ

«Ο “Ιανός” είχε 400 χιλιοστά βροχής, ενώ στην κακοκαιρία “Daniel” είχαμε σε πολλές περιπτώσεις πάνω από 700, 800, 900 χιλιοστά βροχής. Είναι ένα φαινόμενο το οποίο κάλυψε κατά πολύ, τους γνωστούς χάρτες πλημμύρας, που έχει δώσει το υπουργείο το 2019, με οδηγίες της ΕΕ. Είναι χάρτες των 1.000 χρόνων. Υπάρχουν και αντίστοιχοι χάρτες για τα 50 χρόνια, τα 100 χρόνια και για τα 500 χρόνια. Στα τελευταία 1.000 χρόνια, είναι η ανώτερη πλημμύρα, που μπορεί να συμβεί. Αυτό ζούμε αυτή τη στιγμή».

Δημήτρης Εμμανουλούδης, Καθηγητής Διεθνούς Πανεπιστημίου, Διευθυντής Εργαστηρίου “Ανάλυσης και Διαχείρισης Ανθρωπογενών και Φυσικών Καταστροφών

«Οι ποσότητες των βροχοπτώσεων στη Θεσσαλία τις τελευταίες ημέρες, δηλαδή τα 900 – 1000 χιλιοστά βροχής, είναι το νερό που πέφτει σε δυο χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα μάλιστα με τα στοιχεία των προγνωστικών μοντέλων τέτοιο μέγεθος καταστροφής προβλέπεται ξανά τα επόμενα 16.000 χρόνια. Δεν επρόκειτο μάλιστα για τοπικό φαινόμενο καθώς ενώ στη Ζαγορά Πηλίου μετρήθηκαν 950 χιλιοστά βροχής και στις υπόλοιπες περιοχές της Θεσσαλίας καταγράφηκαν 600 – 700 χιλιοστά. Η βροχόπτωση αυτή ήταν έξω από τα όρια της λογικής, με αυτά τα μεγέθη βροχόπτωσης δεν ήταν δυνατόν να βοηθήσουν οποιαδήποτε αντιπλημμυρικά έργα» (Σ.Σ. πολύ περισσότερο αν αυτά τα αντιπλημμυρικά έργα είναι «χάρτινα»)

Χρήστος Ζερεφός, ακαδημαϊκός

“Τα όσα είδαμε το καλοκαίρι του 2023 με τον καύσωνα και αυτές τις ημέρες με τον κυκλώνα Daniel είναι τόσο σπάνια, ώστε θα τα ξαναδούμε έπειτα από 300-400 χρόνια”

Κώστας Συνολάκης, καθηγητής φυσικών καταστροφών και πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Κλιματικής Κρίσης

«Το ερώτημα είναι πόσο ακραίο είναι αυτό το φαινόμενο. Όταν θα έχουμε στοιχεία για τα 200, 300, 400 χρόνια βροχόπτωσης, θα μπορούμε να πούμε ότι αυτό είναι κάτι που συμβαίνει κάθε 1000 χρόνια. Σίγουρα είναι κάτι που συμβαίνει κάθε 100 χρόνια. Αυτό που με απασχολεί περισσότερο είναι αν θα έχουμε και άλλες τέτοιες εκπλήξεις μπροστά μας», ανέφερε στον ΣΚΑΪ και την εκπομπή «Καλημέρα» με τον Γιώργο Αυτιά, ο καθηγητής φυσικών καταστροφών και πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Κλιματικής Κρίσης, Κώστας Συνολάκης, εκτιμώντας ότι «είναι η μεγαλύτερη βροχόπτωση που έχουμε δει τις τελευταίες δεκαετίες. Μπορεί σε 5, 10 ή 20 χρόνια να έχουμε λόγω της κλιματικής αλλαγής ακόμα πιο ακραία». (Σ.Σ. ναι, οφείλουμε να πούμε ότι είναι πιο συγκρατημένος ο κύριος Συνολάκης)

Με αυτές τις επιστημονικές (;) εκτιμήσεις είναι απολύτως (;;) λογικό (;;;) να δηλώνει ο υπουργός Επικρατείας Μάκης Βορίδης:

«Έχουν φτιαχτεί αντιπλημμυρικά έργα αξίας 140 εκατ. ευρώ. Δεν σχεδιάσαμε αντιπλημμυρικά έργα για να αντιμετωπίσουμε τον Δανιήλ, αλλά για ένα φαινόμενο μικρότερης έντασης όπως ήταν ο Ιανός και κάτι παραπάνω. Όταν εμφανίζεται κάτι το οποίο είναι 4 και 5 φορές πάνω, προφανώς δεν είχαμε σχεδιάσει κάτι τέτοιο».

Ακόμα, ο ίδιος πρόσθεσε: «Το να έχουμε πάρει περισσότερα Super Puma πρέπει να γνωρίζουμε ποιο φαινόμενο καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Ετοιμάζομαι σημαίνει ότι έχω κάποια μέσα σε ποια βάση; Στον Ιανό; Μέχρι στιγμής ο Ιανός ήταν το ακραίο φαινόμενο έως τώρα. Κάναμε αντιπλημμυρικά έργα αλλά δεν έφτασαν γιατί το επόμενο φαινόμενο ήταν επί 5. Έπρεπε να κάνουμε σχεδιασμό για το “φαινόμενο επί 5”; Η γνώμη μου είναι ότι εκεί που έχω βάλει έργα 140 εκατ. ευρώ και ξαφνικά βάζω έργα 700 εκατ. ευρώ θα υπήρχε κριτική, ότι δεν σεβόμαστε τα χρήματα και ότι προετοιμαζόμαστε για κάτι που δεν υπάρχει. Αν έχουμε φαινόμενα τέτοια από εδώ και πέρα, το σκηνικό αλλάζει. Έχουμε βάλει 1,8 δισ. ευρώ έργα στην Πολιτική Προστασία».

Πολύ σωστά θέτει το ερώτημα ο Μάκης Βορίδης, έχοντας “στρωμένο” το αφήγημα από τους επιστήμονες: Για μια αναποδιά που εμφανίζεται κάθε 16.000, άντε 1.000, άντε 100 χρόνια θα καθόμαστε να σπαταλάμε εκατομμύρια;

Πάει! Πέρασε το κακό! Ο,τι έγινε, έγινε! Περασμένα, ξεχασμένα. Μετά από 100 χρόνια πάλι και αν! Τώρα ας ασχοληθούμε με την επενδυτική βαθμίδα διότι αυτός είναι ο ρόλος και η έγνοια της κυβέρνησης, όχι οι αναποδιές όπως οι πυρκαγιές και οι πλημμύρες.

Και επιτέλους ας πάψουμε να ακούμε “παραφωνίες” όπως αυτή του Νίκου Θεοδοσίου, καθηγητή στην Πολυτεχνική Σχολή, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης που λέει:

«Πρέπει να αλλάξουν πολλά και πρέπει να αλλάξουν τώρα. Την επόμενη καταιγίδα τύπου Daniel δεν θα την ξανασυναντήσουμε σε 1000 χρόνια. Θα την ξανασυναντήσουμε, δυστυχώς, πολύ σύντομα».

Και παρακαλώ να αλλάξει ο τίτλος. Η χώρα μας είναι ένας Παράδεισος. Ενα Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι της ανεμελιάς και όχι της αναποδιάς.

Anatropinews : Δεν είναι μόνο ο Boric στη Χιλή

2021-12-22T12:58:00.001+02:00

Δεν είναι μόνο ο Boric στη Χιλή. Είναι η Squad, η αριστερά του Δημοκρατικού Κόμματος που κυβερνά τις ΗΠΑ, είναι η Ardern η πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας. Είναι και μερικοί άλλοι ακόμη.

Όλοι κάτω από πενήντα, ουσιωδώς αντικομφορμιστές, γεμάτοι σφρίγος και πρωτοτυπία στο λόγο τους, μαχόμενοι για έναν καλύτερο κόσμο.

Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουν.

Ξέρω όμως ότι απέναντι στους ανακυκλώσιμους, ξερούς κι ανέραστους πολιτικούς της ΕΕ και την ανέπνευστη καμαρίλα της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, ο πάλαι ποτέ “νέος κόσμος” γεννά ελπίδα.

Έχει μεγάλη σημασία να δούμε τι κυοφορεί αυτό το νέο που ανατρέπει την θλιβερή μονοτονία του μονοδιάστατου there is no alternative που κυβερνά τη Δύση από το ΄90 κι ύστερα.

Έχει μεγάλη σημασία η Αριστερά στην Ευρώπη – σε μεγάλο βαθμό κι αυτή σκουριασμένη από την πολυκαιρία – να επισκεφτεί τους τόπους αυτούς, να μάθει, να γνωρίσει πώς συγκροτούν το λόγο και τις πολιτικές τους αυτά τα νέα πολιτικά υποκείμενα που παλεύουν να κυβερνήσουν τις χώρες τους.

Διότι, σε τελευταία ανάλυση, εκεί κρινόμαστε: στην διακυβέρνηση. Όχι στην καλοπροαίρετη εναπόθεση των ονείρων μας στα χλοερά λειβάδια της ουτοπίας μας.

Ζήτω ο νέος κόσμος λοιπόν!

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ ελληνικού ενδιαφέροντος κι όχι μόνο: νέος στην ηλικία δεν σημαίνει απαραιτήτως νέος στις ιδέες.

Πρώτη δημοσίευση στο Facebook

Politicus.gr : Φήμες και ψευτιές - Fake News

2021-12-22T12:54:00.001+02:00

Σε πρόσφατη (13.12.2001) ανακοίνωσή της η ΕΣΗΕΑ επιχειρεί να θίξει, ίσως για πρώτη φορά, το ακανθώδες θέμα των fake news και την ανάγκη για αξιόπιστο έλεγχο των γεγονότων (fact cheching). Το θέμα βρίσκεται διεθνώς στον πυρήνα των συζητήσεων για τη δημοκρατία, οπότε θεώρησα καλό να αναλύσουμε την ανακοίνωση στα βασικά συστατικά της.

Του Χριστόφορου Κάσδαγλη στο Politicus.gr

Θέση 1η

«Η ΕΣΗΕΑ υποστηρίζει την αναγκαιότητα της επαλήθευσης του περιεχομένου που αναρτάται στο διαδίκτυο, ειδικά σε μια εποχή που η μάστιγα των ψευδών και παραπλανητικών ειδήσεων αλλά και θεωριών συνωμοσίας απειλεί τη δημόσια υγεία και την κοινωνική συνοχή. Εκτιμά τη συμβολή των επαγγελματιών δημοσιογράφων σε αυτή την προσπάθεια. Κανείς ωστόσο δεν είναι αλάνθαστος ή υπεράνω κριτικής.»

Ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει; Κανείς, νομίζω. Ζούμε πράγματι σε μια εποχή που τα fake news ανθούν παγκοσμίως και αναμεταδίδονται ταχύτατα με τη βοήθεια και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Οι αναγνώστες οφείλουν να επαγρυπνούν και να φιλτράρουν τις πληροφορίες, χωρίς αυτό να αμβλύνει την τεράστια ευθύνη των δημοσιογράφων να τηρούν σχολαστικά τις αρχές δεοντολογίας του επαγγέλματος.

Με μια επιφύλαξη, πάντως. Σίγουρα το πρόβλημα με τα fake news δεν εξαντλείται σε ό,τι αναρτάται στο διαδίκτυο, όπως αναφέρει η ανακοίνωση αναπαράγοντας ένα ακόμα (δημοσιογραφικό) στερεότυπο. Φορείς, αναμεταδότες και συχνά κατασκευαστές fake news είναι επίσης τα τηλεοπτικά κανάλια, οι εφημερίδες και τα ραδιόφωνα. Μάλλον το θέμα χρειάζεται πολύ πιο σφαιρική αντιμετώπιση.

Θέση 2η

«Η επαλήθευση ειδήσεων, γεγονότων και στοιχείων είναι διαδικασία δύσκολη, απαιτεί χρόνο, νηφαλιότητα, αμεροληψία και φυσικά τεκμηρίωση. Χρειάζεται, επίσης, θεσμική κατοχύρωση και οικονομική ανεξαρτησία».

Ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει, σ’ αυτά; Κανείς νομίζω, χωρίς επιφυλάξεις.

Θέση 3η

«Το Δ.Σ. υποστηρίζει την αναγκαιότητα για έναν ισχυρό και θωρακισμένο φορέα στη χώρα ως προϋπόθεση για τον έλεγχο γεγονότων (fact checking), με διαφάνεια, αμεροληψία και αξιοπιστία»

Ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει μ’ αυτό το συμπέρασμα; Εγώ! Φαίνεται σωστό, αλλά σαν κάτι να μην κολλάει. Υπό προϋποθέσεις, θα μπορούσε να αποδειχτεί και επικίνδυνο.

Καταρχάς να συμφωνήσουμε ότι ένας ισχυρός και θωρακισμένος φορέας που θα αναλάβει θεσμικά να προβαίνει σε έλεγχο των γεγονότων, θα μπορούσε εύκολα να μεταλλαχθεί ή να διολισθήσει σε μηχανισμό λογοκρισίας. Αν δεν αναγνωρίσεις αυτό τον κίνδυνο, αφήνεις μια μαύρη πόρτα ορθάνοιχτη.

Καλό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση που στάθηκε αφορμή για τη συγκεκριμένη ανακοίνωση. «Η υπερβολική και άδικη αρνητική αξιολόγηση κατά τη διαδικασία ελέγχου γεγονότων (fact checking) που εφαρμόζει το Facebook και οι συνεργάτες του στην Ελλάδα, τα Hellinika hoaxes».

Τα Hellinika hoaxes είχαν δώσει αρκετά καλά δείγματα γραφής όσο έκαναν άτυπα και εθελοντικά fact checking σε επιλεγμένα δημοσιεύματα, στον ομώνυμο ιστότοπο που είχαν δημιουργήσει γι’ αυτό τον σκοπό. Να όμως που, από τη στιγμή που ανέλαβαν να κάνουν επισήμως τη δουλειά επαγγελματικά, για λογαριασμό του Facebook, από τη στιγμή δηλαδή που έγιναν ένας «ισχυρός και θωρακισμένος φορέας», μεταλλάχθηκαν ή διολίσθησαν σε εν δυνάμει μηχανισμό λογοκρισίας. Έκτοτε οι παρεμβάσεις τους απέκτησαν άλλο -μάλλον επίφοβο- ειδικό βάρος, και επιπλέον συχνά κατηγορούνται ότι απέτυχαν στο κομμάτι της δεοντολογίας.

Φυσικά, η ανακοίνωση θέτει ως προϋπόθεση την ύπαρξη «διαφάνειας, αμεροληψίας και αξιοπιστίας». Σωστά μεν, αλλά πρόκειται μόνο για λόγια, από τη στιγμή που δεν ορίζονται ρητά ασφαλιστικές δικλείδες.

Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο μπαίνουμε στον βασικό πυρήνα της διαφωνίας μου:

Ποιος θα μπορούσε να αναλάβει τη δημιουργία ενός φορέα σαν αυτόν που περιγράφεται στην ανακοίνωση, χωρίς τον κίνδυνο να μετατραπεί σε μηχανισμό λογοκρισίας;

Όχι βέβαια το κράτος, σε όλες του τις εκφάνσεις, το οποίο αποδεδειγμένα παράγει πολύ περισσότερα fake news από όσα θα μπορούσε ο πιο αξιόπιστος φορέας του κόσμου να ελέγξει. Ούτε βέβαια οι εκδότες, που κι εκείνοι συχνά μετέχουν στην ίδια βιομηχανία.

Είμαι μέλος της ΕΣΗΕΑ και σέβομαι τις προθέσεις των μελών του ΔΣ που υπέγραψαν την ανακοίνωση. Αλλά διακρίνω στην τελική τους διαπίστωση μια μανιέρα πολύ διαδεδομένη διαχρονικά στο συνδικαλιστικό κίνημα. Διαπιστώσεις, καταγγελίες, κριτική στο σύστημα, αλλά αποφυγή διατύπωσης συγκεκριμένων δεσμευτικών προτάσεων. Πολύ δε περισσότερο, ανάληψης των αντίστοιχων ευθυνών.

-Προτείνεις δηλαδή να αναλάβει η ΕΣΗΕΑ να στήσει το fact checking;

Όχι. Δεν έχει ούτε την αρμοδιότητα, ούτε τα μέσα, ενδεχομένως ούτε το κύρος για κάτι τέτοιο. Σε μια τέτοια περίπτωση δε, μάλλον θα προέκυπταν και σοβαρά ζητήματα σύγκρουσης αρμοδιοτήτων.

Αντιθέτως, η ΕΣΗΕΑ έχει την τεχνογνωσία -αλλά και το συμφέρον- να σχεδιάσει, να οργανώσει, να αναζητήσει τους αναγκαίος πόρους και τελικά να εγγυηθεί τη διαδικασία ίδρυσης και τους όρους λειτουργίας ενός ανεξάρτητου φορέα με τα χαρακτηριστικά που περιγράφει και με τις ασφαλιστικές δικλείδες που θα του προσδώσουν αξιοπιστία, αμεροληψία και διαφάνεια. Άλλοι φορείς που θα μπορούσαν να συνδράμουν σ’ αυτή την προσπάθεια θα ήταν θεσμοί όπως το ΕΣΡ, ο Συνήγορος του Πολίτη, οι πανεπιστημιακές σχολές δημοσιογραφίας κ.λπ. Φυσικά, θα χρειαστεί πολλή δουλειά και κάποιο ρίσκο…

Πηγή: Politicus.gr

Politicus.gr : Αυτοσχεδιάζουν για τις ζωές μας με γνώμονα το πολιτικό κόστος…

2021-12-22T12:50:00.004+02:00

Όλη η υφήλιος ανησυχεί γι αυτό που έρχεται, ένα ακόμα κύμα της πανδημίας με την «’Όμικρον» έχει αρχίσει να σαρώνει πολλές χώρες.

Του Γιάννη Παντελάκη για το Politicus.gr

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ αναβάλλεται, χώρες της Ευρώπης παίρνουν νέα αυστηρά μέτρα περιορισμών, ειδικοί προειδοποιούν ότι ακόμα και τα εύρωστα συστήματα υγείας αναπτυγμένων χωρών θα δυσκολευτούν να αντέξουν, ακόμα και οι επιστήμονες στην Ελλάδα προβλέπουν ότι μετά τις γιορτές η νέα μετάλλαξη θα έχει πολλαπλασιάσει τα θύματά της. Και στη χώρα μας, στη χώρα που στην τεράστια κρίση πανδημίας, υπουργός υγείας έχει διοριστεί ένας ακροδεξιός δικηγόρος, το μόνο που σκέφτεται η κυβέρνηση είναι να επιβάλει τέστ τις ημέρες των γιορτών σε ανεμβολίαστους αλλά και εμβολιασμένους εξισώνοντας τις δυο κατηγορίες, αποτρέποντας ακόμα περισσότερο τους ανεμβολίαστους τουλάχιστον να ξανασκεφτούν τις επιλογές τους και επιβαρύνοντας οικονομικά και τους δυο !

Η πολύμηνη ανερμάτιστη πολιτική της κυβέρνησης οδηγεί σε αλλοπρόσαλλες σκέψεις και αποφάσεις που αφορούν στις ίδιες τις ζωές μας. Κυριολεκτικά. Κάθε μέρα χάνονται σχεδόν 100 άνθρωποι, η χώρα μας ηδη βρίσκεται στις πρώτες θέσεις σε αναλογία απώλειας ζωών και πληθυσμού, οι αρνητικές πρωτιές απλώνονται και σε άλλες παραμέτρους, έχουμε από τα μεγαλύτερα ποσοστά ανεμβολίαστων ανάμεσα σε χώρες της Ευρώπης. Και απέναντι σε αυτή την ζοφερή πραγματικότητα που αποτελεί παράλληλα κυβερνητική αποτυχία, μπροστά στην απίστευτη πρωθυπουργική δήλωση όπου εξίσωνε την περίθαλψη εντός και εκτός ΜΕΘ, λίγες μόνο ημέρες μετά την αποκάλυψη της έκθεσης Τσιόδρα-Λύτρα, η κυβέρνηση παραπαίει, δείχνει απρόθυμη να πάρει γενναίες πολιτικές αποφάσεις, υπολογίζει μόνο το πολιτικό κόστος, προτιμάει την επικοινωνιακή διαχείριση από την παραγωγή πολιτικής.

Η κυβέρνηση συμπεριφέρεται σαν να μην υπάρχει δημόσιος έλεγχος για όσα κάνει, νιώθει πως δεν απειλείται, ένα μεγάλο μέρος της πολιτικής αλαζονείας της συνδέεται με τις καμπύλες των δημοσκοπήσεων, αυτές που μέχρι και χθες έδειχναν πως παρά τις απώλειες και την φθορά επιβεβαιώνεται η κυβερνητική υπεροχή απέναντι στις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις. Και έχοντας και την -δικαιολογημένη- βεβαιότητα πως δεν υπάρχουν πολλά και ικανά Μέσα Ενημέρωσης για να αποκαλύψουν και να ελέγξουν, πορεύεται αυτοσχεδιάζοντας για τις ζωές μας…

Πηγή: Politicus.gr

Άμεση μείωση του χρόνου εργασίας στις 30 ώρες τη βδομάδα

2021-05-03T15:48:00.003+03:00

Το 1933 ο Βρετανός οικονομολόγος Κέυνς προέβλεπε ότι «το 2030 οι άνθρωποι δε θα χρειάζονται να δουλεύουν περισσότερο από 15 ώρες τη βδομάδα», χάρη στην αδιάκοπη άνοδο της παραγωγικότητας στον καπιταλισμό. Ως προς την παραγωγικότητα επιβεβαιώθηκε πλήρως. Σε σχέση με το χρόνο εργασίας τα πράγματα κινήθηκαν διαφορετικά.

To 1870 ο κόσμος δούλευε σχεδόν διπλάσιες ώρες από ότι σήμερα. Στη συνέχεια υπήρξε προοδευτική μείωση των ωρών εργασίας, αλλά με διακυμάνσεις και διαφορές από χώρα σε χώρα.

Στο διάστημα 1870-1913 η μείωση είναι σχετικά μικρή, ωστόσο τέθηκε ο σπόρος του Σικάγου για το οκτάωρο.

Η μεγαλύτερη μείωση συνέβη στο διάστημα 1913-1938 εν μέσω εργατικών επαναστάσεων, επιθετικών πρωτοβουλιών του εργατικού κινήματος, της επίδρασης της μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης του 1929, αλλά και των τεχνολογικών τομών.

Στη συνέχεια, μετά τον Β’ΠΠ, στον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο, παρά την αλματώδη άνοδο της παραγωγικότητας, η μείωση του χρόνου εργασίας επιβραδύνεται.

Η τάση αυτή, ειδικά μετά το 1970, χειροτερεύει μέσω διαρκούς μείωσης της συνδικαλιστικής πυκνότητας αλλά και πολιτικών ηττών του εργατικού κινήματος σε Ανατολή και Δύση.

Στην ουσία, η καμπύλη του χρόνου εργασίας στις ανεπτυγμένες βιομηχανικές καπιταλιστικές χώρες μετά το 1980 «επιπεδώνεται», ενώ στις αναπτυσσόμενες και νέες ανερχόμενες οικονομίες οι διακυμάνσεις είναι τεράστιες και συχνά αυξητικές, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την (ενταγμένη στην καπιταλιστική αγορά) Κίνα.

Ο Μαρξ, μιλώντας για ένα καπιταλισμό που δεν είχε γνωρίσει στην πλήρη ωριμότητά του, είχε αναλύσει με επιστημονική ακρίβεια τους «νόμους» στην εξέλιξή του.

Είχε εξηγήσει ότι ο συνολικός χρόνος εργασίας αποτελεί άθροισμα του «αναγκαίου» για την αναπαραγωγή και επιβίωση της εργατικής δύναμης χρόνου και του «πρόσθετου» χρόνου υπερεργασίας κατά τον οποίο ο πλούτος που παράγεται (υπεραξία), λαφυραγωγείται από το κεφάλαιο.

Ο καπιταλιστής θα ήθελε να αυξάνει απόλυτα το χρόνο εργασίας (απόσπαση απόλυτης υπεραξίας), ωστόσο αυτό έχει ορισμένα φυσικά, βιολογικά όρια. Σίγουρα ωστόσο αυξάνει την αναλογία του χρόνου υπερεργασίας σε σχέση με τον αναγκαίο χρόνο (απόσπαση σχετικής υπεραξίας).

Τα σημερινά δεδομένα τον επιβεβαιώνουν εφιαλτικά.

Η κλοπή της (όλο και πιο) παραγωγικής εργασίας

Ένας μέσος εργαζόμενος στις ΗΠΑ, αρκεί στη δεκαετία μας, να εργάζεται μόλις 11 ώρες την εβδομάδα για την παραγωγή των ίδιων πραγμάτων που μπορούσαν να παραχθούν με 40 ώρες την εβδομάδα το 1950.

Οι συγκρίσεις είναι ανάλογες για όλες τις καπιταλιστικές χώρες, ανεξάρτητα από τις διαφορές στην ανάπτυξή τους.

Η Γερμανία είναι η μοναδική χώρα όπου, παρά τη μεγάλη επιβράδυνση του ρυθμού, ο χρόνος εργασίας συνεχίζει να μειώνεται.

Ωστόσο η κλοπή του κεφαλαίου σε βάρος της εργασίας είναι τεράστια.

Στο διάστημα 1951-2017 οι ετήσιες ώρες εργασίας για ένα εργαζόμενο μειώνονται κατά 44%, ενώ η παραγωγικότητα της εργασίας στο ίδιο διάστημα αυξάνεται κατά 1.242%.

Ελλάδα: Ελάχιστη μείωση του χρόνου εργασίας από το 1950

Στην Ελλάδα, στο διάστημα 1951-2017 οι ετήσιες ώρες εργασίας για ένα εργαζόμενο, έχουν μειωθεί μόλις κατά 14%, ενώ η παραγωγικότητα της εργασίας στο ίδιο διάστημα αυξήθηκε κατά 680%!

Ο ελληνικός καπιταλισμός αναπτύσσεται κόντρα στις θεωρίες της «ψωροκώσταινας», αλλά η εργατική τάξη δε βελτιώνει τη θέση της σημαντικά.

Κόντρα στα γνωστά μυθεύματα των μνημονιακών ευρωκολάκων, οι ώρες εργασίες στην Ελλάδα για ένα εργαζόμενο ετήσια, είναι οι περισσότερες στην ΕΕ και από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Είναι σταθερά πάνω από 2000, όταν στη Γερμανία είναι 1300.

Ο απόλυτα δίκαιος στόχος για μείωση του χρόνου εργασίας σε 30 ώρες τη βδομάδα (5χ6=30), αλλά και η συζήτηση για βδομάδα 4 εργάσιμων ημερών αντί για 5, δεν αποτελεί μόνο συνδικαλιστικό ερώτημα, μαζί με εκατό άλλα σημαντικά και δευτερεύοντα.

Η κομβική σημασία της πάλης για το χρόνο εργασίας

Η μάχη για 30 ώρες εργασία, είναι πολιτικός στόχος και αποτελεί «σημείο συνάντησης» δύο αναγκαίων πολιτικών μετατοπίσεων.

Από τη μια, το εργατικό κίνημα, καλείται να επαναπροσδιορίσει πολιτικά το ρόλο του, διεκδικώντας τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης από την καπιταλιστική εκμετάλλευση και η απελευθέρωση του χρόνου εργασίας είναι κομβικό στοιχείο.

Από την άλλη, η κομμουνιστική αριστερά οφείλει να επανασυνδεθεί με την εργατική τάξη, δίνοντας σύγχρονη υπόσταση σε καθολικές εργατικές διεκδικήσεις.

Ο κομμουνισμός πρέπει να περιγραφεί όχι μόνο ως μια κοινωνία εξισωτικής διανομής του όποιου παραγόμενου πλούτου, αλλά ως ένα σύνολο κοινωνικών σχέσεων που αναφέρονται φυσικά στην κοινοκτημοσύνη του πλούτου, αλλά και στο χρόνο, το χώρο, την ελευθερία και το συνολικό πολιτισμικό «ευ ζην» με όρους αλληλεγγύης και οικολογικής ισορροπίας.

Η μείωση του χρόνου εργασίας δεν είναι απώτερος στόχος του μέλλοντος, αλλά δυνατότητα και αναγκαιότητα του σήμερα.

Τα στοιχεία διαψεύδουν το μύθο ότι ο αυξημένος πλούτος προϋποθέτει αυξημένο χρόνο εργασίας. Αρκεί να δούμε τη σύγκριση Ελλάδας και Γερμανίας.

Η μείωση του εργάσιμου χρόνου που διεκδικούν οι κομμουνιστές δεν έχει σχέση με την «ευλύγιστη εργασία» ή τη μερική απασχόληση.

Αντίθετα, το σταθερό για όλους μειωμένο ωράριο, δημιουργεί θέσεις εργασίας, αλλά και δίνει τη δυνατότητα να μην υπάρχουν part time δουλειές. Η μείωση της διάρκειας της εργάσιμης μέρας σε ώρες ή/και των εργάσιμων ημερών της βδομάδας, πηγαίνει μαζί από τον αγώνα για δουλειά για όλους, με όλα τα δικαιώματα, χωρίς μείωση αλλά αύξηση αποδοχών.

Στον καπιταλισμό ζούμε τον απόλυτο παραλογισμό: επιμένουν σε μεγάλο χρόνο εργασίας, την ίδια ώρα που προβλέπουν διαρκή άνοδο της ανεργίας. Χαρακτηριστικές είναι οι προβλέψεις του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας (ILO).

Ποιος δε θέλει τη μείωση του χρόνου εργασίας;

Το επιχείρημα ότι οι εργαζόμενοι δε θέλουν μειωμένο ωράριο επειδή «θέλουν να βγάλουν χρήματα», αποτελεί αντιστροφή της πραγματικότητας.

Πράγματι πολλοί εργαζόμενοι πιέζονται ακόμη και για δεύτερη δουλειά, εξ αιτίας τόσο των χαμηλών μισθών, όσο και της διαρκούς εργασιακής ανασφάλειας.

Σε όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ το μερίδιο των μισθών της εργασίας πέφτει σε σχέση με το συνολικό ΑΕΠ.

Στην Ελλάδα, αλλά όχι μόνο σε αυτήν, οι εργάτες «παρακαλούν» για λίγες ώρες υπερωρία, έστω χωρίς προσαύξηση πληρωμής, επειδή το μεροκάματο δε φτάνει για τα στοιχειώδη. Έτσι ο εργοδότης, από τη μια καμώνεται πως «κάνει ψυχικό» και από την άλλη κλέβει την πρόσθετη αμοιβή, αλλά και φτηναίνει την εργοδοτική εισφορά, καθώς είτε 8 είτε 10 είναι οι ώρες, πληρώνει μόνο 1 ένσημο.

Ρευστοποίηση του χρόνου εργασίας

Η εργασιακή συμπεριφορά δε διαμορφώνεται ανεξάρτητα από την «ηθική της εργασίας» που ορίζει κάθε φορά η κυρίαρχη τάξη. Έχει παρέλθει (στις περισσότερες χώρες) η εποχή όπου οι εργάτες καλούνταν να ξεκινήσουν το πρωί με τον ύμνο της εταιρείας, τη δήλωση πίστης ότι θα είναι αφοσιωμένοι σε ολόκληρο τον εργασιακό βίο τους σε αυτήν, αναμένοντας την αντίστοιχη «προστασία».

Η νέα κουλτούρα που εισάχθηκε κυρίως μέσω των κλάδων της πληροφορικής και της λεγόμενης Νέας Οικονομίας, προτιμά ένα φαινομενικά free style, με κατάργηση του dress code, αλλά κυρίως του συγκεκριμένου ωραρίου, όπου ο καλός εργαζόμενος είναι αυτός που θα δουλέψει ακόμη και 12ωρο, αλλά θα πρέπει να είναι προετοιμασμένος να αλλάζει εργοδότη κάθε δυο ή τρία χρόνια.

Οι φυσικές, συναισθηματικές και ψυχολογικές ανάγκες στο πλαίσιο της ρευστοποίησης του χρόνου εργασίας, έχουν πάει περίπατο.

Οι εικόνες του έτοιμου φαγητού πάνω στο γραφείο, αλλά και του ύπνου σε αυτό, προβάλλονται για να επαινεθούν, την ίδια στιγμή που οι άνθρωποι είναι εξουθενωμένοι από την εργασία και την πίεση, στην Κίνα εργαζόμενοι αυτοκτονούν σε ψηφιακούς γίγαντες ή στην Ιαπωνία πεθαίνουν 10.000 το χρόνο από υπερβολική εργασία (karoshi).

H Microsoft ήταν αυτή που λάνσαρε το 1970 το περίφημο “churn ‘em and burn ‘em“. Σε ελεύθερη μετάφραση σήμαινε: Να προσλαμβάνεις ένα νεαρό προγραμματιστή αμέσως μετά το πανεπιστήμιο, να τον απομυζείς όσο μπορείς υπερ-απασχολώντας τον μέχρις εξαντλήσεως με 70 ώρες τη βδομάδα και μετά να τον ξεφορτώνεσαι αντικαθιστώντας τον με άλλον. Σταδιακά η νέα αυτή κουλτούρα εισήχθηκε σε όλους τους κλάδους της παραγωγής και των σύγχρονων βιομηχανικού τύπου υπηρεσιών, την ίδια στιγμή που τα παραγωγικά κέντρα της κλασικού τύπου βιομηχανίας μετακομίζουν στην Ασία σε συνθήκες πρωταρχικές συσσώρευσης, που θυμίζουν εργασιακές συνθήκες που περιέγραφε ο Ένγκελς για την πρωτο-βιομηχανική Αγγλία.

Η μείωση του χρόνου εργασίας ως μορφή αστικής πολιτικής (για τους εργάτες)

Σε πλείστες καπιταλιστικές χώρες, πέρα από την όποια (μικρή δυστυχώς) πίεση των συνδικάτων, υπάρχει και μια τάση σε τμήματα της αστικής τάξης να δοκιμάσουν μείωση του χρόνου εργασίας στις 35 ή και 30 ώρες τη βδομάδα.

Σε αυτό οδηγεί και η δική τους γνώση ότι από ένα ορισμένο χρόνο και πέρα, η εργασία είναι αντιπαραγωγική, η πιθανότητα λαθών με κόστος για την επιχείρηση μεγαλύτερη, οι απουσίες με διάφορες δικαιολογίες αυξημένες, το ίδιο και η δυσαρέσκεια και η αίσθηση κούρασης. Ακολουθώντας έτσι το παράδειγμα πειραμάτων των ιδιοκτητών της Αμερικάνικης Kellogg από τη δεκαετία του 1930, δοκιμάζουν «εθελοντική» εφαρμογή μειωμένου ωραρίου, με παράλληλη εντατικοποίηση και αυξημένο έλεγχο της εργασίας, που οδηγεί σε μεγαλύτερα προβλήματα τους εργαζόμενους.

Η μείωση των ωρών εργασίας επομένως, δε μπορεί παρά να είναι αναπόσπαστα δεμένη με στόχους για την αποφασιστική βελτίωση των συνθηκών εργασίας και των όρων Υγιεινής και Ασφάλειας στους εργασιακούς χώρους.

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε σχετική έρευνα στη Βρετανία το 2017, το 46% των βιομηχανικών εργατών δήλωναν πως εργάζονται «σκληρά» (32% το 1991), το 31% κατήγγελλαν ότι πιέζονταν να δουλεύουν υπερβολικά «γρήγορα» (27% το 2013), το 40 % ότι δούλευαν διαρκώς «υπό υψηλή πίεση» και το 25% ότι τελικά αναγκάζονταν να δουλέψουν 10 ώρες παραπάνω τη βδομάδα.

Ρομπότ και χρόνος εργασίας

Συζητώντας για το χρόνο εργασίας, γεννάται το ερώτημα για το αν η αυξημένη εισαγωγή ρομπότ και μάλιστα σε θέσεις εργασίας όχι επαναλαμβανόμενης ρουτίνας, αλλά με διανοητικό ρόλο (πχ οδήγηση αυτοκινήτου), αποτελεί κατάρα ή ευλογία για τους εργαζόμενους.

Η απάντηση είναι απλή, όσο και εξαιρετικά δύσκολη: Εξαρτάται από τον ταξικό συσχετισμό.

Σε συνθήκες καπιταλιστικής παραγωγής και αστικής κυριαρχίας, η πολιτική που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις συνίστανται στο να διαστρέφουν την πρόοδο της τεχνικής και των επιτευγμάτων της επιστήμης και να οικειοποιούνται την άνοδο της παραγωγικότητας με περαιτέρω κατάχτηση χρόνου και πλούτου, αυξάνοντας την κοινωνική ανισότητα σε βάρος των εργαζομένων.

Το ερώτημα επομένως είναι καθαρά πολιτικό και όχι ουδέτερο τεχνικό.

Δεν είναι χωρίς σημασία οι εσωτερικές διαιρέσεις εντός της εργατικής τάξης που σηματοδοτεί ο περαιτέρω αυτοματισμός στην εργασία, με την απειλή να είναι μεγαλύτερη σε όσους θεωρούν ότι μπορούν ευκολότερα να χάσουν τη δουλειά τους στο βαθμό που αυτή έχει κάποια επαναλαμβανόμενη ρουτίνα.

Αυτός είναι ένας ακόμη λόγος που ο αγώνας για μείωση του χρόνου εργασίας πρέπει να συνοδεύεται από αιτήματα που να μην αναπαράγουν αυτή τη διαίρεση, αλλά να μετρούν θετικά για το σύνολο των εργαζομένων (αυξήσεις των μισθών για όλους, προστασία από απολύσεις και άλλα).

Χρόνος εργασίας και ανισότιμη θέση των γυναικών

Είναι γνωστό πως η ανάγκη των εργατικών οικογενειών να φροντίσουν τα παιδιά τους, τους γέροντες ή/και ασθενείς συγγενείς (σε συνθήκες αποπτώχευσης των κοινωνικών υπηρεσιών του αστικού κράτους), μεταφράζεται τεχνηέντως σε «αποδοχή» δουλειών part time, μιας και αυτές «βολεύουν».

Καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι οι γυναίκες είναι σε πολλαπλάσιο βαθμό θύματα αυτής της πολιτικής, καθώς υπάρχει η κοινωνική υποβολή, ηθική πίεση, αλλά και θεσμική συχνά επιβολή, πως όλα αυτά είναι «γυναικεία υπόθεση» και όχι των αντρών. Οι επιπτώσεις είναι τεράστιες. Οι γυναίκες επιβαρύνονται τη φροντίδα αυτή σε πολλαπλάσιο βαθμό, τη στιγμή που κάνουν και το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της απλήρωτης δουλειάς στο σπίτι.

Στην πράξη, έχουν πολλαπλάσιες πιθανότητες να μην εργαστούν εξ αιτίας αυτών των υποχρεώσεων ή να είναι τα θύματα μιας κακοπληρωμένης και ανασφαλούς μερικής απασχόλησης.

Ο στόχος για μείωση του χρόνου εργασίας, ενοποιεί προωθητικά άντρες και γυναίκες. Βοηθά τις εργατικές οικογένειες, καθώς οδηγεί σε αύξηση του διαθέσιμου χρόνου για φροντίδα, χωρίς να εγκαταλείπονται φυσικά οι στόχοι για ενίσχυση των κοινωνικών υπηρεσιών του κράτους και ανάληψη του κόστους της κοινωνικής αναπαραγωγής.

Στο πλαίσιο αυξημένου εξω-εργασιακού χρόνου, χωρίς αυτό να αρκεί, δημιουργούνται καλύτερες δυνατότητες, οι υποχρεώσεις φροντίδας ή οι απλήρωτες δουλειές στο σπίτι (που επίσης απαιτούν πολύ χρόνο!), να αντιμετωπίζονται με ανατροπή της σημερινής άνισης και βαριάς επιβάρυνσης των γυναικών και άρνηση του σημερινού ιδιότυπου καταμερισμού ρόλων μεταξύ των φύλων.

Όταν η υπερβολική εργασία φέρνει την «κακή» στιγμή…

Όλες οι έρευνες έχουν αποδείξει ότι μετά τις 4 ή 5 ώρες δουλειάς, η διάθεση για εργασία και αποτελεσματικότητα πέφτει. Η παραμονή στην εργασία τις επόμενες ώρες συχνά αποτελεί, κατά περίπτωση, άσκηση εξουσίας από τους εργοδότες, περαιτέρω κλοπής υπερεργασίας ή/και εκβιασμένη συμπεριφορά εργασιακού ζήλου από το φόβο της απόλυσης.

Την ίδια στιγμή, τα μακάβρια στοιχεία δείχνουν ότι στις τελευταίες ώρες ή τη νύχτα, είναι που γίνονται τόσο τα περισσότερα εργατικά «ατυχήματα», όσο και λάθη χειρισμών με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Η διάσταση αυτή έχει γίνει γνωστή περισσότερο μέσω των «τρανταχτών» ειδήσεων. Κλασσικά παραδείγματα τα πορίσματα για την καταστροφή του διαστημόπλοιου Challenger ή για τη διαρροή πετρελαίου στην υπόθεση Exxon Valdez. Πλείστες επίσης αναφορές του αμερικανικού στρατού για τα «φίλια πυρά» ή τυφλά φονικά χτυπήματα κουρασμένων στρατιωτών, σχετίζονται ακριβώς με την κούραση αυτών των πρόσθετων ωρών. Το ίδιο δείχνουν και άλλες έρευνες (σε Βρετανία και Σουηδία) για διαγνωστικά λάθη ειδικευόμενων γιατρών που πενταπλασιάζονται σε συνθήκες υπερβολικής εργασίας.

Ωράριο, ποιότητα εργασίας και ζωής

Μια σειρά πιλοτικά προγράμματα μείωσης του χρόνου εργασίες και επιστημονικές έρευνες, ιδίως σε Σκανδιναβικές χώρες, έχουν δείξει ότι το μειωμένο, αλλά πλήρες μισθολογικά, ωράριο, πέρα από αναφαίρετο δικαίωμα, έχει και πολλαπλά ευεργετικά αποτελέσματα στους εργαζόμενους.

Αυτό αφορά την ποιότητα της εργασίας, όπως για παράδειγμα αποδείχτηκε στη Σουηδία σε ότι αφορά τους εκπαιδευτικούς και νοσηλευτικό προσωπικό. Αυτές οι κατηγορίες εργαζομένων δηλώνουν ιδιαίτερα εξουθενωμένοι από τα ωράρια. Αυτό είναι παγκόσμιο φαινόμενο και έχει παρατηρηθεί πριν την πανδημία και σχετίζεται με τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις σε παιδεία και υγεία.

Στην ίδια περίπτωση, διαπιστώθηκε εξαιρετικά σημαντική επίδραση από την μείωση των ωρών εργασίας τη βδομάδα κατά 9 ώρες, στη ζωή των ίδιων εργαζομένων εκτός εργασίας σε σχέση με άλλους που συνέχισαν να δουλεύουν με αυξημένο ωράριο: αυξημένη διάθεση για κοινωνική δραστηριότητα, παιχνίδι με παιδιά, αλληλεπίδραση με φίλους, απώλεια αισθήματος κούρασης, αλλά και βελτίωση προβλημάτων που σχετίζονταν με καρδιοπάθειες ή αναπνευστικά προβλήματα.

Ψυχική υγεία, χρόνος εργασίας και οφέλη μη υποχρεωτικής εργασίας

Αν και είναι δυσκολότερο να «μετρηθούν», οι θετικές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των εργαζομένων στις περιπτώσεις που δουλεύουν όχι πάνω από 30 ώρες εργασίας τη βδομάδα, είναι επίσης αναμφισβήτητες.

Αυτό δεν είναι συνέπεια μόνο της μείωσης της σωματικής κούρασης ή της ελάττωσης του ελέγχου πάνω στις δραστηριότητες των εργαζομένων, αλλά και συνάρτηση του αυξημένου χρόνου για δραστηριότητες και εργασίες που γίνονται όχι από υποχρέωση, αλλά από προσωπικό ενδιαφέρον ή κοινωνική ανάγκη.

Πραγματικά, κάθε άλλο διαπιστώνεται ότι οι άνθρωποι τεμπελιάζουν όταν λείψει η βουκέντρα του εργοδότη. Αντίθετα, υπερ-αναπτύσσουν δημιουργικές δραστηριότητες στα πεδία του πολιτισμού, της αυτο-εκπαίδευσης και άλλα.

Χρόνος εργασίας και άδειες

Οι ατέλειωτες υπερωρίες πέραν του οκτάωρου σύμφωνα με το νόμο Χατζηδάκη, θα ανταμείβονται, λένε, με «πρόσθετη» άδεια. Όταν θέλει ο εργοδότης φυσικά, ανάλογα με τις ανάγκες της επιχείρησης. Το θέμα των κανονικών αδειών είναι πολύ σοβαρό, σχετίζεται με το χρόνο εργασίας και χρειάζονται και εδώ ανάλογες διεκδικήσεις.

Έχει αποδειχθεί από πολλές έρευνες ότι οι ακανόνιστες, σύντομες διακοπές εργασίας (άδειες), ελάχιστα πράγματα προσφέρουν για την ξεκούραση των εργαζομένων. Ώσπου να ξεχάσεις τη δουλειά, τη θυμάσαι…

Η άδεια πρέπει να έχει σχετικά μακρά διάρκεια και να είναι προγραμματισμένη σύμφωνα με την ανάγκη του εργαζόμενου και όχι του εργοδότη. Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με την υφιστάμενη νομοθεσία οι μισές ημέρες άδειας (το πότε) καθορίζονται από τον εργοδότη και οι άλλες μισές (θεωρητικά) από τον εργαζόμενο.

Στο πλαίσιο αυτό το εργατικό κίνημα πρέπει να εντάξει και τα αιτήματα για αυξημένες γονικές άδειες για άντρες και γυναίκες, χωρίς αντικατάσταση, αλλά επιπρόσθετα όσων αδειών έχουν καταχτηθεί για τις γυναίκες, όπως επίσης και εκπαιδευτικές άδειες.

Χρόνος εργασίας για αξιοβίωτη, δημιουργική ζωή

Πολλές φορές καταφεύγουμε στην άντληση επιχειρημάτων υπέρ της μείωσης του χρόνου εργασίας, με βάση τη δυνατότητα που δίνει η παραγωγικότητα της εργασίας και την ανάγκη ανατροπής της κλοπής της εργασίας που κάνει η αστική τάξη.

Όμως αυτό είναι μόνο μια πλευρά του θέματος. Η απαίτηση για μειωμένο χρόνο εργασίας, σχετίζεται με τη διεκδίκηση μιας αξιοβίωτη ζωής, που αν και εδράζεται σε υλικούς οικονομικούς όρους, δε μετριέται μόνο με αυτούς.

Καλή, αξιοβίωτη ζωή, δε σημαίνει μόνο υψηλό ΑΕΠ, ακόμη και αν υπάρξει μικρότερη κοινωνική ανισότητα.

Σημαίνει ποιοτική υγεία και παιδεία και ελεύθερη, δωρεάν καθολική πρόσβαση στις λειτουργίες τους.

Σημαίνει οικολογική ισορροπία με προστασία περιβάλλοντος σε οικιστικές και μη περιοχές.

Σημαίνει πρόσβαση σε καλή εργασία, με καλές συνθήκες εργασίας και πλήρη δικαιώματα.

Σημαίνει θεσμούς που θα κατοχυρώνουν την ελευθερία για όλους και όλες, συλλογικά και ατομικά δικαιώματα, αλλά και ανάπτυξη κοινωνικού πολιτισμού.

Απαιτούμε επομένως μείωση του χρόνου εργασίας, όχι μόνο επειδή υπάρχει δυνατότητα, αλλά επειδή αυτό είναι προϋπόθεση για μια αξιοβίωτη ζωή για την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία.

Ξέρουμε σε ποιο κόσμο ζούμε. Όλα τα προηγούμενα, είναι αδύνατο όλα αυτά στό σύνολό τους, με μόνιμο και σταθερό τρόπο, να πραγματοποιηθούν εντός του καπιταλισμού. Η “ανάγκη” του καπιταλιστικού κέρδους στο πλαίσιο της ”ιερής” ατομικής ιδιοκτησίας, παραβιάζει ακόμη και το οκτάωρο ή την απαγόρευση της παιδικής εργασίας. Το να τεθεί ωστόσο αυτή η ανάγκη και υπαρκτή δυνατότητα, θέτει ένα πήχη, δημιουργεί ένα προσανατολισμό για τον κοινωνικό και πολιτικό εργατικό αγώνα, για καταχτήσεις στη ζωή μας άμεσα.

Ο χρόνος, ο ελεύθερος χρόνος, είναι ο χώρος, το οξυγόνο για προσωπική ανάπτυξη και κοινωνική επικοινωνία.

Όσο περισσότερο χρόνο έχουμε χωρίς τον εργοδοτικό δεσποτισμό,

έξω από τα εργοστάσια με τις γνωστές συνθήκες εργασίας,

μακριά από τα κλειστά κτίρια με τον κλιματισμό της συμφοράς ή με τα έτοιμα πακέτα ενός φαγητού στο πόδι,

μα και όσο περισσότερο έχουμε το χρόνο να πάμε και να αποχωρήσουμε από τη δουλειά με τα πόδια και χωρίς το αυτοκίνητο,

μακριά επίσης από το να περιορίζεται η διεκδίκηση καλής ζωής σε ένα Σαββατοκύριακο ή ένα πακέτο διακοπών,

θα είναι καλύτερα.

Οχι κύριε Κουφοντίνα, ποτέ δεν ήσουν και ποτέ δεν θα είσαι ανάμεσά μας

2021-03-14T11:14:00.006+02:00

Οχι κύριε Κουφοντίνα. Μην αυταπατάσαι και μην ναρκισσεύεσαι ότι είσαι ανάμεσα σε όσους διαμαρτύρονται στις πλατείες και τiς γειτονιές για τον αυταρχισμό της κυβέρνησης και το αστυνομικό όργιο βίας.

Κύριε Κουφοντίνα, ήταν γενναία η απόφασή σου να αγωνιστείς με απεργία πείνας για ένα δικαίωμά σου. Ισως μάλιστα να ήταν και το μόνο γενναίο πράγμα που έχεις κάνει. Αυτό το δικαίωμά σου υπερασπίστηκαν και χιλιάδες πολίτες. Οχι εσένα. Και πολύ περισσότερο όχι τις πράξεις σου για τις οποίες έχει καταδικαστεί. Μόνο για το δικαίωμά σου. Γιατί αυτό το δικαίωμα πρέπει να το έχουν όλοι οι κρατούμενοι. Το δικαίωμα να τηρείται ο νόμος για όλους. Τίποτα παραπάνω. Τίποτα παρακάτω.

Οχι κύριε Κουφοντίνα δεν υπερασπίστηκε κανείς ούτε τις δολοφονίες που έχεις διαπράξει ούτε τις ιδέες που έχεις και που δεν έχουν καμιά σχέση με λαϊκούς αγώνες και διεκδικήσεις.

Οχι κύριε Κουφοντίνα, δεν είναι ήρωας όποιος διεκδικεί ή υπερασπίζεται δικαιώματα. Ούτε θα γινόσουν ήρωας αν πέθαινες από την απεργία πείνας. Ο πρώτος άνθρωπος που θα πέθαινε από απεργία πείνας τα τελευταία 40 χρόνια στην Ευρώπη θα γινόσουν. Κι αυτό δεν θα μπορούσε να το χωνέψει κανείς. Εκτός ίσως από εκείνους που ως ανόητοι θα σε έκαναν "ήρωα".

Οχι κύριε Κουφοντίνα, δεν ήταν η υπεράσπιση του δικαιώματος της μεταγωγής σου αυτή που πυροδότησε τις μεγάλες συγκεντρώσεις στη Νέα Σμύρνη και σε όλες τις γειτονιές της Αθήνας. Ηταν το όργιο βίας της αστυνομίας σε βάρος απλών πολιτών. Ηταν οι ξυλοδαρμοί και οι κακοποιήσεις. Ηταν ο αυταρχισμός μία κυβέρνησης που ποδοπατά κάθε ανθρώπινο δικαίωμα.

Οχι κύριε Κουφοντίνα. Σου ευχόμαστε να ζήσεις μέχρι τα βαθιά σου γεράματα, αλλά μην έχει ψευδαισθήσεις: Ποτέ δεν ήσουν, ποτέ δεν θα είσαι ανάμεσα σε όσους αγωνίζονται στο δρόμο για το δικαίωμα στην ζωή, στην εργασία, στην Παιδεία. Ποτέ! Εσύ ήσουν πάντα στα σκοτάδια με ένα περίστροφο στο χέρι και εκτελούσες ανθρώπους.

Να ξηγιόμαστε, κύριε Κουφοντίνα, για να μην παρεξηγιόμαστε!

ΥΓ1: Αλήθεια κύριε Κουφοντίνα, για να έχουμε και καλό ρώτημα, ΕΣΥ πότε υπερασπίστηκες δικαιώματα άλλων κρατουμένων στα 20 χρόνια που είσαι στη φυλακή; Ή μήπως δεν είδες να παραβιάζονται;

ΥΓ2: Υπερασπίστηκαν το δικαίωμά σου χιλιάδες άνθρωποι με κάθε ειρηνικό τρόπο και με κίνδυνο να προσαχθούν. Κανείς όμως από τους πρώην συντρόφους σου στη φυλακή. Μοναδικό φαινόμενο παγκοσμίως. Γιατί άραγε;

Πηγή: antropinews

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ: Ευθεία επίθεση στα Κοινωνικά Δίκτυα, στους νέους και στη Δημοκρατία με συνταγή Ερντογάν

Ημέρα 111η #QuarantineLife2 : Ενας χρόνος από το πρώτο κρούσμα στην Ελλάδα

2021-02-26T19:47:00.000+02:00

Σήμερα συμπληρώθηκε ένας ολόκληρος χρόνος από τον εντοπισμό του πρώτου κρούσματος στην Ελλάδα. Από εκείνη τη μέρα 6.450 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, έχουμε 1500 κρούσματα την ημέρα και είμαστε ακόμη σε lockdown...

Η κυβέρνηση και η επιστημονική επιτροπή έχουν αποτύχει παταγωδώς...

Ημέρα 99η #QuarantineLife2 : Κακοποιήσεις: Η κορυφή του παγόβουνου – Οταν το lifestyle βίαζε την ελληνική κοινωνία

2021-02-14T09:28:00.007+02:00

Οι μαρτυρίες γυναικών και ανδρών που βιάστηκαν ή κακοποιήθηκαν με βάναυσο τρόπο, έχοντας συχνά υποστεί πραγματικά βασανιστήρια, από τους ισχυρούς του χώρου τους, μισανοίγουν τις ντουλάπες με τους σκελετούς με την αποφορά της σήψης να κατακλύζει τη δημόσια σφαίρα.

Του Αντρέα Παναγόπουλου

Ομως οι αποκαλύψεις για σεξουαλικές κακοποιήσεις που βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας τις τελευταίες εβδομάδες από ανθρώπους της τέχνης και του αθλητισμού είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου μιας βαθιά ριζωμένης και ανεξέλεγκτης διαφθοράς που διαπερνά ολόκληρο το πολιτικό, πολιτιστικό και επιχειρηματικό status quo όπως αυτό έχει διαμορφωθεί τις τρεις τελευταίες δεκαετίες. Από την εποχή των “παχιών αγελάδων” και της χρηματιστηριακής (και τηλεοπτικής) φούσκας της δεκαετίας του ‘90 μέχρι και τις “ισχνές αγελάδες” των μνημονίων και της πανδημίας.

Το θέμα σήμερα δεν είναι να τιμωρηθούν δύο-τρεις ως μεμονωμένες περιπτώσεις “κακών παιδιών” που παρεκτράπηκαν. Να μην μείνει το #MeToo ένα ακόμη hashtag που θα ξεφουσκώσει και θα χαθεί στο πέλαγος της πληροφορίας αλλά να αποκαλυφθεί ολόκληρο το πολυπλόκαμο κύκλωμα της διαφθοράς, της κατάχρησης εξουσίας, των κατ’ επανάληψη βιασμών και βασανισμών, της παιδοφιλίας, της διακίνησης ναρκωτικών, του εμπορίου λευκής σάρκας και όσων όχι απλώς το κάλυπταν αλλά και το επιβράβευαν. Να γίνουν γνωστά όλα αυτά τα παρεάκια που μοιράζουν θέσεις, αξιώματα και επιχορηγήσεις. Που κάποτε βράβευαν σε γκλάμουρους τελετές τους θύτες ως “Ανδρες της Χρονιάς”. Γιατί ήξεραν. Ολοι τους ήξεραν και ξέρουν κι ας υποκρίνονται τους ανήξερους ενώ μέχρι χθες φωτογραφίζονταν μαζί με τα τέρατα.

Ηξεραν εξ αρχής όσοι έχουν πολιτικές θέσεις ευθύνης. Ηξεραν οι καναλάρχες και οι διευθυντές προγράμματος, οι τηλεοπτικοί παραγωγοί, οι σκηνοθέτες. Ηξεραν οι δημοσιογράφοι του πολιτιστικού και του αθλητικού ρεπορτάζ.

Κι ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας ήξερε… Αλλά μέχρι χθες δεν είχαμε τις δημόσιες μαρτυρίες, δεν είχαμε αποδείξεις με ονόματα για να μιλήσουμε, για να γράψουμε… Συχνά πυκνά μαθαίναμε για μία περίεργη αυτοκτονία ή για μία απόπειρα αυτοκτονίας, για κάποιον που βρέθηκε νεκρός με 40 μαχαιριές, για φωνές και κλάματα πίσω από κλειδωμένες πόρτες, για κάποια πρόσωπα που χάνονταν ξαφνικά από το προσκήνιο. Και μετά έπεφτε ένα πέπλο σιωπής. Και οι ιστορίες χάνονταν κι αυτές στη λήθη για να ανασυρθούν πάλι, σε άσχετες στιγμές, και να συζητηθούν σε στενούς φιλικούς κύκλους.

Ξέραμε. Πάντα ξέραμε. Γενεές επι γενεών. Για δημόσια πρόσωπα αλλά και πρόσωπα του παρασκηνίου, λιγότερο γνωστά. Για πολιτικούς, για δικαστές, για ιερωμένους, για ηθοποιούς, για καθηγητές πανεπιστημίων, για λογοτέχνες και ποιητές, για τραγουδιστές, για δημοσιογράφους που εκμεταλλεύονται τη θέση και την εξουσία τους για να ικανοποιήσουν τα πιο σκοτεινά πάθη τους. Λίγοι τόλμησαν να μιλήσουν, όπως ο Δημήτρης Κολλάτος με την περίφημη παράσταση “Ο Αγιος Πρεβέζης” που ξεσκέπασε το έρεβος που έκρυβε στα σπλάχνα της η ελληνική Εκκλησία. Αυτή που τώρα δεν έχει βρει μία λέξη για να καταδικάσει τις κακοποιήσεις “εκλεκτών” τέκνων του “καλού κόσμου”.

Το βαθύ, συντηρητικό (παρα)κράτος επέβαλε τη σιωπή σε μία επίσης συντηρητική κοινωνία είτε με το περίφημο “τα εν οίκω μη εν δήμω” είτε με φοβέρες προς τα θύματα. Ταυτόχρονα, το ίδιο (παρα)κράτος κρατούσε δέσμιους και τους ίδιους τους θύτες εκβιάζοντάς τους έτσι ώστε να είναι πειθήνια όργανά του ες αεί. Ενίοτε δε “θυσίαζαν” ένα-δύο με αποκαλύψεις σε κουτσομπολίστικες φυλλάδες προς γνώση και συμμόρφωση των υπολοίπων. Το ίδιο (παρα)κράτος είχε άλλωστε συγκαλύψει και τελικά αθωώσει τους συνεργάτες των Γερμανών και τους δοσίλογους και αργότερα είχε ξεπλύνει τους επώνυμους συνεργάτες της Χούντας, ηθοποιούς, τραγουδιστές και συνθέτες.

Κι αν έσπαζε ο διάολος το ποδάρι του κι έβγαινε κάτι στη φόρα για κάποιον που “δεν έπρεπε” ρίχνονταν λυτοί και δεμένοι να το καλύψουν συστήνοντας στους εμπλεκόμενους να “μείνουν λίγο πίσω” μέχρι να καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός και να ξεχαστεί αλλά και να παραγραφεί το αδίκημα. Ενα τέτοιο περιστατικό θάφτηκε μάλιστα πριν λίγα χρόνια και στο χώρο της πολιτικής καθώς το αδίκημα είχε παραγραφεί.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και τώρα. Μία θηριώδης επιχείρηση συγκάλυψης είναι σε εξέλιξη. Ξεκίνησε με την τάχα αθώα απορία του “γιατί το θυμήθηκαν τώρα;”. Συνεχίστηκε με το “οι καταγγελίες είναι ανώνυμες”. Μετά ήλθαν τα “μπράβο που τόλμησαν αλλά μην δικάζουμε πριν αποφανθεί η δικαιοσύνη”. Κι όταν αυτά δεν έδειξαν να πιάνουν άρχισε να γίνεται λόγος για “λαϊκά δικαστήρια από τα social” και “ανθρωποφαγία”. Στο τέλος ξεκίνησαν οι παρεμβάσεις όπως αυτή στην ΕΡΤ: “Μην δείξετε φωτογραφίες του Τάδε με άλλους” δημιουργώντας βάσιμες υποψίες όχι απλής στήριξης των θυτών αλλά συνενοχής και έμμεσης ή άμεσης συμμετοχής σε όσα φριχτά καταγγέλλονται.

Και φυσικά καμιά παραίτηση!

Παρόμοια περιστατικά σεξουαλικής και εργασιακής κακοποίησης υπήρχαν βεβαίως πάντοτε, από την αρχή των αιώνων. Κι όσο πιο συντηρητική είναι μια κοινωνία τόσο πιο ακραία, πιο βίαια, πιο διαδεδομένα είναι τέτοια περιστατικά πίσω από την κουρτίνα της αυστηρότητας και της σοβαροφάνειας. Ποτέ όμως δεν είχαν ευρύτερη νομιμοποίηση, ποτέ δεν υπήρχε τόση ανοχή, ακόμη και αποδοχή όσο αυτή που επέβαλε η έλευση του λεγόμενου lifestyle μέσα από περιοδικά και τηλεοράσεις, τη δεκαετία του ΄90 και το οποίο συνετέλεσε σε μία στρεβλή απενοχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας η οποία δεν είχε ζήσει τη σεξουαλική επανάσταση και όπου η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των νέων ανθρώπων ήταν (και παραμένει ακόμη) απαγορευμένη. Στη θέση της υπήρχαν τα περίφημα editorial των αρχιερέων του lifestyle με συμβουλές του τύπου: “η γυναίκα είναι σαν το γραμματόσημο, όσο το φτύνεις, τόσο κολλάει!” και άλλα αηδιαστικά παρεμφερή.

Μπορεί έτσι να έπαψε να διώκεται ποινικά η ομοφυλοφιλία ή η μοιχεία αλλά εξακολούθησε να είναι “φυσιολογικό” δέρνεις τη γυναίκα σου ή το παιδί σου. Να πηγαίνεις κάθε βράδυ με άλλο σύντροφο κι αν δεν σου “κάθεται” να πέφτουν σφαλιάρες, όπως παραδέχτηκε πέρσι παίκτης σε τηλεριάλιτι. Ή να καταστρέφεται η καριέρα σου στο θέατρο αν δεν τον “έπαιρνες στο στόμα”…

Διότι ακριβώς αυτό ήταν το lifestyle: ένας μελετημένος μηχανισμός ανέλιξης και ανάδειξης δημόσιων προσώπων είτε στο starsystem είτε στην πολιτική είτε στην ενημέρωση. Ταυτόχρονα, το lifestyle ήταν το εκσυγχρονισμένο παρακράτος που εκβίαζε, εκτελούσε πληρωμένα συμβόλαια, ξεφτίλιζε θεσμούς, αρχές και ιδέες επιβάλλοντας ως κανόνα επιβίωσης το “όσα έλθουν κι όσα πάνε κι όσα αρπάξει ο κ#λ#ς μας!”, αυτό που αργότερα συνοψίσθηκε ως YOLO (You Only Live Once).

Ετσι δημιούργησαν δύο γενιές τηλεορασόπληκτων πολιτών και εκφυλισμένων προτύπων. Ετσι πείσθηκαν μανάδες από την πόλη ή της επαρχία να στέλνουν τα κορίτσια τους ξεβράκωτα σε κάστινγκ για μοντέλα και “γλάστρες” πρωινάδικων και θεωρούσαν τιμή και καμάρι τους να γίνουν “βιζιτούδες”. Ετσι έκαναν σόου με ανθρώπους που είχαν βαριά ψυχολογικά προβλήματα ξεφτιλίζοντάς τους μέσα σε χαχανητά. Ετσι κάποιες φοιτητικές παρατάξεις διοργάνωναν πάρτυ σε στριπτιζάδικα και κωλάδικα προσφέροντας ναρκωτικά συγγράμματα. Ετσι έκαναν καριέρα δεκάδες ατάλαντα “τίποτα”. Ετσι χιλιάδες πολίτες έμαθαν στην “πρέζα” των καταναλωτικών δανείων για να μοιάσουν στα ινδάλμτά τους έστω και για ένα σαββατοκύριακο. Ετσι η κοινή γνώμη μετατράπηκε σε πολτό μαζί με τη διανόηση. Ετσι!

Ετσι μας ξεβλάχεψαν! Οπως λένε και καμαρώνουν…

Κι όσο το πόπολο “ξεβλάχευε” μία νέα ελίτ αναδυόταν από τους γόνους της μεταπολεμικής (ψευδο)αστικής τάξης, παιδιά μεγάλων πολιτικών οικογενειών, εφοπλιστών, μεγαλοεργολάβων, αστέρων του πενταγράμμου και του θεάτρου,τα κολλεγιόπαιδα, ξενοσπουδαγμένα βλαστάρια που έμαθαν να μπουσουλάνε στα νυφοπάζαρα της Μυκόνου και να κόβουν γραμμές κόκας με χρυσές πιστωτικές. Ολοι αυτοί που σήμερα συνιστούν το “Ακραίο Κέντρο”. Κήνσορες και θεράποντες με λερωμένες φωλιές. Κι από δίπλα τους σταρ και σταρλετίτσες, αθλητές της ντόπας, λαθρέμποροι, παρατρεχάμενοι υπουργών. “Δημοσιογράφοι” που τους απαθανάτιζαν σε κοσμικές στήλες και εξώφυλλα status περιοδικών. Αθλητικοί παράγοντες. Εμποροι ναρκωτικών και πρεζάκια. Ευυπόληπτοι πολίτες που συχνά μας κουνάνε τα δάχτυλο που το μεσημέρι απολάμβαναν τον καφέ τους στα στέκια του Κολωνακίου και το βράδυ αναζητούσαν ανήλικα από τα Βαλκάνια στις πιάτσες του Πεδίου του Αρεως και της πλατείας Καραϊσκάκη ή φόρτωναν στα καγιέν τους φτωχομοντέλες από την Ουκρανία για τις επαύλεις τους στην Εκάλη και την Πολιτεία για να καταλήξουν με φιάλες ακριβής σαμπάνιας σφηνωμένα στα γεννητικά τους όργανα, στα εξωτερικά ιατρεία εφημερευόντων νοσοκομείων. Ενα ελληνικό “Σαλό – 120 μέρες στα Σόδομα”...

Τα ξέραμε όλα αυτά. Τα συζητούσαν όλα αυτά στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στα μεγάλα αστικά κέντρα. Το βλέπαμε το παγόβουνο ολόκληρο ή έστω ένα μεγάλο μέρος του.

Και ζούσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Ξέροντας, κουτσομπολεύοντας, χαζεύοντάς τους στο “κουτί”. Ξεβλαχεμένοι και αποβλακωμένοι΄συνάμα. Για να γυρίσουν κάποια στιγμή, όταν ήλθε η καταστροφή και τα μνημόνια, να μας πουν ότι “μαζί τα φάγαμε!”. Φράση διόλου τυχαία αφού στόχο είχε να καταστήσει συνένοχη ολόκληρη την ελληνική κοινωνία όχι μόνο για την οικονομική αλλά και την ηθική κρίση.

Πάντα ξέραμε γιατί οι κοινωνίες πάντα ξέρουν τα πάντα ή σχεδόν τα πάντα. Ιδιαίτερα οι μικρές κοινωνίες όπως η ελληνική. Κι ας παριστάνουν τώρα τους ανήξερους οι ομοτράπεζοί τους. Διότι έτσι λειτουργούν οι κοινωνίες από την εποχή της αρχαιότητας. Αυτές ανεβάζουν σε βάθρα κι αυτές πετούν στα τάρταρα τα είδωλά τους. Κι έτσι μετριέται και το μπόι τους και η παιδεία τους και οι αντοχές και οι ανοχές τους. Κρίνουν. Κατακρίνουν. Καταδικάζουν. Αποκαθηλώνουν. Άλλοτε κάνουν τα στραβά μάτια κι άλλοτε “λιντσάρουν” τους θύτες. Παράλληλα όμως μιμούνται και αντιγράφουν τα πρότυπά τους. Και το αντίθετο: κοινωνίες σε κρίση παράγουν πρότυπα διεφθαρμένα. Οι σοφοί τότε σιωπούν και αποσύρονται. Μέχρι να γίνει η “στραβή” και να ανοίξουν τα στόματα…

Και τώρα “έτυχαν” όχι μία αλλά δύο “στραβές”: Η πανδημία και τα Κοινωνικά Δίκτυα!

Δεν είναι πρώτη φορά που μία πανδημία δίνει τη χαριστική βολή σε μία κοινωνία ή έναν πολιτισμό σε παρακμή και σήψη. Είχε συμβεί στην αρχαία Ελλάδα αλλά και στη ρωμαϊκή και τη βυζαντινή αυτοκρατορία. Ο εγκλεισμός, ο φόβος τους θανάτου, η δομική κρίση, οι τεκτονικές αλλαγές στην κοινωνική και οικονομική ζωή επιφέρει αλλαγές και στις ψυχές των ανθρώπων.

Η πανδημία του κοροναϊού είναι η έμμεση αλλά ουσιαστική αφορμή για να ανοίξουν στόματα και να ξεκινήσει το ξήλωμα του καρκινώματος καθώς ο εγκλεισμός επί μήνες βοηθάει στον αναστοχασμό και στην οπτική από απόσταση, ανασύρει μνήμες, ξύνει πληγές, λύνει κόμπους. Η αναγκαστική απομάκρυνση από τους χώρους δουλειάς μαζί με όλα τα δεινά που αυτή συνεπάγεται, έχει κι ένα θετικό στοιχείο: διαλύει και τις σχέσεις εξάρτησης από το σινάφι και τους ισχυρούς. Και η σιωπή σπάει. Και γίνεται καταιγίδα που κανένα κύκλωμα, καμιά μιντιακή εξουσία δεν μπορεί να κουκουλώσει.

Από την άλλη πλευρά, τα κοινωνικά δίκτυα τα οποία προσφέρουν τη δυνατότητα να μιλήσεις χωρίς διαμεσολάβηση και η φωνή σου να πολλαπλασιαστεί και να γίνει κεραυνός είναι ο αντικειμενικός λόγος του “γιατί τώρα”. Διότι τώρα όλοι αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να μιλήσουν δημόσια. Διότι τώρα μπορούν να ακουστούν. Πριν δέκα, είκοσι, τριάντα χρόνια δεν μπορούσαν. Δημοσιογραφικά, επιχειρηματικά, δικαστικά κυκλώματα δεν επιτρέπαν να βγει η αλήθεια προς τα έξω επιβάλλοντας εδώ και δεκαετίες το νόμο της “ομερτά”. Και τώρα υπάρχουν αυτά τα κυκλώματα και τώρα λυσσομανούν, όμως δεν τα καταφέρνουν.

Ισα-ισα, κάθε προσπάθεια συγκάλυψης φουσκώνει όλο και περισσότερο το κύμα των αποκαλύψεων, της οργής και της απαίτησης για τιμωρία και συνολική κάθαρση της πολιτικής, της εκκλησίας, του πολιτισμού, του αθλητισμού και του χώρου της δικαιοσύνης.

Με δεδομένο ότι ήδη συζητιούνται πολλά περισσότερα ονόματα από τα μέχρι τώρα γνωστά για κακοποιήσεις αλλά και εμπλοκή σε κυκλώματα παιδοφιλίας και Trafficking, ονόματα από όλους τους χώρους και με πολύ υψηλές θέσεις, το παγόβουνο αργά ή γρήγορα θα αποκαλυφθεί.

Οσοι προσπαθούν να καθυστερήσουν ή ακόμη χειρότερα, να συγκαλύψουν αυτές τις υποθέσεις θα βρεθούν αντιμέτωποι με μία έκρηξη που δεν μπορούν καν να φανταστούν το μέγεθός της καθώς η πίεση που δέχεται η κοινωνία από τις συνέπειες της πανδημίας και αλλά και τη δεκαετία των μνημονίων που προηγήθηκε άρχισε ήδη να ξεπερνάει το σημείο βρασμού.

Μια αφορμή χρειάζεται για να μεταβληθεί σε ηφαίστειο…

Κάποιοι άρχισαν ήδη να ψελλίζουν “συγγνώμες” και άλλοι να παίρνουν αποστάσεις από τους καταγγελλόμενους. Προφανώς δεν αρκεί. Η ελληνική Δικαιοσύνη πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της πριν να είναι πολύ αργά…

(Φωτογραφία από την ταινία “Σαλό – 120 μέρες στα Σόδομα” του Πιέρ Πάολο Παζολίνι)

Ημέρα 94η #QuarantineLife2 : Με διάγγελμα Μητσοτάκη απόψε το καθολικό lockdown στην Αττική

2021-02-09T18:43:00.002+02:00

Με διάγγελμα του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στις 7.30 απόψε (9/2) θα ανακοινωθεί η επιβολή καθολικού lockdown στην Αττική, λόγω της ραγδαίας επιδείνωσης του επιδημιολογικού φορτίου.

Σημειώνεται, ότι στην απόφαση για lockdown τύπου Μαρτίου 2020 στην Αττική, κατέληξε σύμφωνα με πληροφορίες η επιτροπή των λοιμωξιολόγων που συνεδρίασε σήμερα εκτάκτως.

Έτσι αναμένεται να κλείσουν σχολεία, λιανεμπόριο και εκκλησίες για τουλάχιστον δυο εβδομάδες, πιθανότατα από την Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου.

Νωρίτερα, ο υπουργός Υγείας Βασίλης Κικίλιας είχε προαναγγείλει τα νέα, αυστηρότερα μέτρα, δηλώνοντας στο OPEN:

«Την περίοδο 24/1-3/2 είχαμε σημαντική αύξηση στις ηλικίες 0-9 και στα νοσοκομεία της Αττικής, έχουμε 71% κατειλημμένες ΜΕΘ, ενώ την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε 62%. Πλέον έχουμε σύνολο 1.899 νοσηλευόμενους με Covid-19, ενώ την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε 1.594. Δίνουμε μάχη με το χρόνο, μέχρι να εμβολιάσουμε το 70% του πληθυσμού. Η εικόνα η δική μου, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ενδεχομένως αν και σήμερα τα στοιχεία είναι ίδια, ένα πιο σύντομο, πιο σκληρό οριζόντιο μέτρο. Ενα lockdown τύπου Μαρτίου που μπορεί να φέρει σύντομα αποτελέσματα και να μαζέψει την κατάσταση. Αυτό θα εισηγηθώ στην επιτροπή»

Ημέρα 90η #QuarantineLife2 : Οι Απαράδεκτοι

2021-02-05T09:17:00.002+02:00

Ασφυξία. Φόβος. Σύγχυση. Κούραση. Αγωνία. Αυτές κι άλλες τόσες λέξεις απόγνωσης διατρέχουν την ραχοκοκαλιά της ελληνικής κοινωνίας. Κι από την άλλη πλευρά: Φλυαρία, Στόμφος, Υπεροψία, Θριαμβολογίες, Αυταρχισμός, Ανικανότητα, Διάψευση. Οι λέξεις που περιγράφουν τα κυβερνητικά και επιστημονικά στελέχη που έχουν αναλάβει την αντιμετώπιση της πανδημίας.

Θα επρόκειτο για σπαρταριστή κωμωδία, μία παράσταση κλόουν και γελωτοποιών, αν δεν θρηνούσαμε χιλιάδες νεκρούς και εκατομμύρια νεκροζώντανους πολίτες. Πρωταγωνιστές ενός δράματος με ύφος “καρδιναλίων” και θράσος “χιλιάδων πιθήκων” που αδυνατούν να χωρίσουν δύο γαϊδάρων άχυρα, όσοι “διαχειρίζονται” την πανδημία και τις συνέπειές της. Κι από δίπλα επιστήμονες-κομπάρσοι, τηλεμαϊντανοί και καρτούν των πρωινάδικων που αυτοδιαψεύδονται ανά μισάωρο χωρίς να δείχνουν ίχνος ντροπής για τα ήξεις-αφήξεις τους.

Ολοι τους φλυαρούν από τηλεοπτικού άμβωνος χωρίς να βρίσκεται ΕΝΑΣ δημοσιογράφος να τους πει “τι ανοησίες είναι αυτές που ξεστομίζετε, ωρέ λεβέντες;” θυμίζοντάς τους ότι άλλα έλεγαν πριν ένα μήνα, μία εβδομάδα, μία μέρα. Αντίθετα, η παράσταση επαναλαμβάνεται καθημερινά με κορυφαία στιγμή την “ενημέρωση στις 6” από τον ΕΟΔΥ, την Πολιτική Προστασία και εκπροσώπους της πιο αναξιόπιστης επιτροπής από τον καιρό της 7ετίας. Ενα ατελείωτο καρναβάλι από το πρωί ως το βράδυ.

Επί ένα χρόνο σέρνουν τη χώρα από παγίδα σε παγίδα και από καταστροφή σε καταστροφή κάνοντας λόγο για “success stories”, “εξαιρετική πορεία σε σχέση με άλλα κράτη”, “κρίσιμες εβδομάδες” και “κρίσιμα δεκαήμερα” που “αμέσως μετά θα ανασάνουμε” αλλά και για επιχειρήσεις με βαρύγδουπα ονόματα όπως η “Ελευθερία” για τους εμβολιασμούς που κόλλησαν στην άμμο πριν καν ξεκινήσουν.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς και τι να ξεχάσει; Το “σκόιλ ελικίκου”; Τις μάσκες-τεντόπανα για τους μαθητές; Την άρση της πρώτης καραντίνας “για να σωθεί ο τουρισμός” και το πρώτο αεροπλάνο με τουρίστες που το έραιναν δύο πυροσβεστικά; Τα πίσω-μπρος για τις λειτουργίες στις εκκλησίες; Την κοροναδοξολογία του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη;Τα γηροκομεία που μετατράπηκαν σε ομαδικούς τάφους; Τις αναθέσεις προμήθειας μασκών σε συνεργεία αυτοκινήτων; Τις υποσχέσεις για εμβόλια από τέλος Νοεμβρίου; Τη δεύτερη καραντίνα όταν πια η Βόρεια Ελλάδα βούλιαζε στην πανδημία; Τις εξαγγελίες περί επιστροφής στην κανονικότητα από τις αρχές του 2021;

Παπαρολογίες χωρίς όριο… Και επίκληση της “ατομικής ευθύνης”… Ψέματα κατά συρροή και αδιαφάνεια… Business πάνω σε φέρετρα… “Διπλά βιβλία” και διπλές επιτροπές… Αρνηση να κατατεθούν τα πρακτικά… Τσαμπουκάδες αλλά και δάκρυα από τους ανευθυνοϋπεύθυνους διαχειριστές της εθνικής μας συμφοράς;

Γελοιότητες! Ούτε ένας με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, όχι επιστήμονα αλλά απλώς ενηλίκου. Ούτε ένας που να έχει το θάρρος να πει “όχι κύριοι, δεν συμμετέχω σε αυτή την κοροϊδία! Δεν μπορώ να ξεφτιλίζομαι έτσι ως επιστήμων και ως προσωπικότητα”.

Κι ενώ η αποτυχία τους είναι πλήρης τόσο απέναντι στην υγειονομική όσο και στην οικονομική κρίση προωθούν την ορμπανοποίηση της χώρας διαλύοντας κάθε τομέα δραστηριότητας, ψηφίζοντας επαχθείς νόμους για την εργασία, την παιδεία, την ασφάλεια, το ασφαλιστικό, την οικονομία συνολικά με αποκορύφωμα το σχέδιο Πινοσέτ-Πισαρίδη που θα ισοπεδώσει οτιδήποτε είχε μείνει όρθιο στα χρόνια των μνημονίων. Οσο ανίκανοι αποδεικνύονται στη διαχείριση της κρίσης τόσο ικανότατοι και επιτελικοί εμφανίζονται στην ολομέτωπη επίθεση που έχουν εξαπολύσει κατά της κοινωνίας.

Ομως το πραγματικό πρόβλημα δεν αυτό. Οι κυβερνήσεις και οι νόμοι τους έρχονται και παρέρχονται. Οι οικονομίες, και οι πιο σακατεμένες, ξαναχτίζονται από τα ερείπια. Με πόνο, με θύματα αλλά ξαναχτίζονται. Εκείνο που δεν διορθώνεται είναι η καταστροφή των γενεών. Κι αυτή τη στιγμή καταστρέφονται δύο γενιές ανθρώπων. Τα παιδιά μας. Του Δημοτικού, του Γυμνασίου, του Λυκείου. Καταστρέφονται όχι μόνο γιατί δεν θα έχουν τις βάσεις της εκπαίδευσης αλλά και ψυχολογικά. Ούτε οι γενιές της Κατοχής δεν είχαν τέτοια μοίρα όπως οι σημερινές. Ισως ούτε και της Τουρκοκρατίας.

Μαζί τους καταστρέφονται και όλες οι προηγούμενες γενιές, οι λεγόμενες και “δυναμικές” γενιές που χάνουν, πέρα από τις δουλειές τους και κάθε προσδοκία για το μέλλον καθώς και, όπως δείχνουν πολλές έρευνες, την ψυχική ισορροπία τους βουτώντας στα ηρεμιστικά και τα υπνωτικά χάπια. Και όλες οι γενιές μαζί, παλιές και νέες, αισθάνονται ότι υποχωρεί το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, ότι δεν υπάρχουν κάποιοι που να μπορούν να τους εμπιστευτούν, ότι όλοι “παίζουν παιχνίδια” και ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για την τύχη τους, την υγεία τους, τις δουλειές τους. Το χειρότερο είναι ότι μέσα σε αυτή την απόγνωση βρίσκουν έδαφος και όλες οι θεωρίες συνωμοσίας που ξεφυτρώνουν, όχι τυχαία, από παντού…

Μέσα σε όλον αυτόν τον ζόφο οι κυβερνώντες καρναβαλιστές και οι επιστημονικοί τους σύμβουλοι φαντάζουν ακόμη πιο απεχθείς και επικίνδυνοι ένα χρόνο μετά την πρώτη εμφάνιση της πανδημίας και λίγο πριν το τρίτο κύμα της.

ΥΓ: Για όσους θεωρούν “ακραίους” τους χαρακτηρισμούς μου για πολιτικούς και “επιστήμονες” τους συνιστώ να κάνουν, αν τολμούν, μία βόλτα στη γειτονιά τους. Εκεί που δεν επικρατούν οι ευγένειες του δημόσιου γραφιά. Κερδισμένοι θα βγουν. Εστω και με κάποιες κάπως ώριμες ντομάτες…

Ημέρα 87η #QuarantineLife2 : Ξεκίνησε το τρίτο κύμα

2021-02-02T20:11:00.002+02:00

Σε τετραψήφιο αριθμό ημερήσιων κρουσμάτων κορονοϊού μετά από ενάμιση μήνα επέστρεψε σήμερα (2/2) η χώρα μας, με τα 1.261 που ανακοινώθηκαν να αποτελούν υψηλό άνω των 50 ημερών (από τις 12 Δεκεμβρίου που ήταν 1.395). Πρόκειται αναμφίβολα, για πολύ ανησυχητικό στοιχείο, που μαρτυρά αναζωπύρωση της πανδημίας, η οποία βρισκόταν σε ύφεση το τελευταίο διάστημα.

Οι φόβοι εντείνονται από τις μεταλλάξεις του κορονοϊού (βρετανική και νοτιοαφρικανική) που πλέον έχουν διασπαρεί και στην Ελλάδα (;έχουν καταγραφεί 205 μέχρι τώρα). Κύρια εστία του ιού είναι αυτή τη φορά η Αττική στην οποία εντοπίστηκαν σήμερα άνω των μισών (652) από τα συνολικά.

H κατανομή των νέων κρουσμάτων είναι η εξής:

68 κρούσματα στην Π.Ε. Ανατολικής Αττικής
79 κρούσματα στην Π.Ε. Βόρειου Τομέα Αθηνών
105 κρούσματα στην Π.Ε. Δυτικού Τομέα Αθηνών
36 κρούσματα στην Π.Ε. Δυτικής Αττικής
180 κρούσματα στην Π.Ε. Κεντρικού Τομέα Αθηνών
84 κρούσματα στην Π.Ε. Νοτιου Τομέα Αθηνών
97 κρούσματα στην Π.Ε. Πειραιώς
3 κρούσματα στην Π.Ε. Νήσων
126 κρούσματα στην Π.Ε. Θεσσαλονίκης
6 κρούσματα στην Π.Ε. Αιτωλοακαρνανίας
6 κρούσματα στην Π.Ε. Αργολίδας
2 κρούσματα στην Π.Ε. Αρκαδίας
64 κρούσματα στην Π.Ε. Αχαΐας
13 κρούσματα στην Π.Ε. Βοιωτίας
3 κρούσματα στην Π.Ε. Δράμας
7 κρούσματα στην Π.Ε. Έβρου
43 κρούσματα στην Π.Ε. Εύβοιας
5 κρούσματα στην Π.Ε. Ζακύνθου
8 κρούσματα στην Π.Ε. Ηλείας
3 κρούσματα στην Π.Ε. Ημαθίας
12 κρούσματα στην Π.Ε. Ηρακλείου
5 κρούσματα στην Π.Ε. Θήρας
3 κρούσματα στην Π.Ε. Ιωαννίνων
2 κρούσματα στην Π.Ε. Καβάλας
16 κρούσματα στην Π.Ε. Καρδίτσας
1 κρούσμα στην Π.Ε. Καρπάθου
1 κρούσμα στην Π.Ε. Κερκύρας
2 κρούσματα στην Π.Ε Κεφαλληνίας
7 κρούσματα στην Π.Ε. Κιλκίς
19 κρούσματα στην Π.Ε. Κοζάνης
19 κρούσματα στην Π.Ε. Κορινθίας
14 κρούσματα στην Π.Ε. Λακωνίας
39 κρούσματα στην Π.Ε. Λάρισας
22 κρούσματα στην Π.Ε. Λασιθίου
5 κρούσματα στην Π.Ε. Λέσβου
9 κρούσματα στην Π.Ε. Μαγνησίας
3 κρούσματα στην Π.Ε. Μεσσηνίας
4 κρούσματα στην Π.Ε. Μυκόνου
6 κρούσματα στην Π.Ε. Πέλλας
6 κρούσματα στην Π.Ε. Πιερίας
3 κρούσματα στην Π.Ε. Ρεθύμνου
1 κρούσμα στην Π.Ε. Ροδόπης
1 κρούσμα στην Π.Ε. Ρόδου
1 κρούσμα στην Π.Ε. Σάμου
6 κρούσματα στην Π.Ε. Σερρών
1 κρούσμα στην Π.Ε. Σύρου
6 κρούσματα στην Π.Ε. Τρικάλων
7 κρούσματα στην Π.Ε. Φθιώτιδας
38 κρούσματα στην Π.Ε. Χαλκιδικής
4 κρούσματα στην Π.Ε. Χανίων
35 κρούσματα υπό διερεύνηση

Αναλυτικά, σήμερα ο ΕΟΔΥ ανακοίνωσε 1.261 νέα κρούσματα της λοίμωξης του νέου κορονοϊού, εκ των οποίων 18 εντοπίστηκαν κατόπιν ελέγχων στις πύλες εισόδου της χώρας. Ο συνολικός αριθμός των κρουσμάτων ανέρχεται στα 158716, εκ των οποίων 52.0% άνδρες. Κατά την ιχνηλάτιση βρέθηκε ότι 5988 (3.8%) θεωρούνται σχετιζόμενα με ταξίδι από το εξωτερικό και 49885 (63.9%) είναι σχετιζόμενα με ήδη γνωστό κρούσμα.

Παράλληλα, 244 άτομα νοσηλεύονται διασωληνωμένοι. Η διάμεση ηλικία τους είναι 70 έτη. 178 (73.0%) εκ των διασωληνωμένων είναι άνδρες. To 86.5%, των διασωληνωμένων, έχει υποκείμενο νόσημα ή είναι ηλικιωμένοι 70 ετών και άνω.1131 ασθενείς έχουν εξέλθει από τις ΜΕΘ από την αρχή της πανδημίας.

Τέλος, έχουμε 22 νέους θανάτους από τη νόσο COVID-19, φθάνοντας τους 5851 θανάτους συνολικά στη χώρα, εκ των οποίων 3437 (58.7%) άνδρες. Η διάμεση ηλικία των θανόντων συμπολιτών μας ήταν τα 79 έτη και το 95.5% είχε κάποιο υποκείμενο νόσημα ή/και ηλικία 70 ετών και άνω.χ

Ημέρα 82η #QuarantineLife2 : Οι νέοι σπάνε το φόβο και τις απαγορεύσεις

2021-01-28T18:54:00.001+02:00

Τα παιδιά σηκώθηκαν και βγήκαν στους δρόμους... Σπάνε το φόβο!

Μεγάλο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο...

Ημέρα 79η #QuarantineLife2 : Ο Αμλετ εν καιρώ πανδημίας

2021-01-25T16:14:00.001+02:00

«Τι συμφέρει στον άνθρωπο/ Να πάσχει · να αντέχει, σωπαίνοντας τις πληγές/ από μια μοίρα που τον ταπεινώνει χωρίς κανένα έλεος/ Ή να επαναστατεί, να αντισταθεί στην ατελείωτη παλίρροια των λυπημένων κόπων»

Ημέρα 75η #QuarantineLife2 : Η Αριστερά την Επόμενη Ημέρα - Μέρος Β': Προτεραιότητες και Σχέδιο Έκτακτης ανάγκης

2021-01-21T22:06:00.009+02:00

Ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς οφείλουν να επιδιώξει την ανατροπή της νεοφιλελεύθερης/ακροδεξιάς κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και να διεκδικήσει την εξουσία. Μιας κυβέρνησης που με εγκληματικές πράξεις και παραλείψεις οδηγεί τη χώρα στην καταστροφή επιτείνοντας τα προβλήματα που δημιουργεί η πανδημία ενώ ταυτόχρονα προωθεί τα πιο αντικοινωνικά μέτρα σε βάρος των πολιτών.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας σε συνθήκες κατά πολύ δυσμενέστερες από εκείνες του 2014-15 καθώς σήμερα διακυβεύεται η οικονομική αλλά και η φυσική επιβίωση μεγάλου μέρους του πληθυσμού.

Σε αυτές τις συνθήκες, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να έχει απλώς ένα πολιτικό πρόγραμμα αλλά ένα ολοκληρωμένο σχέδιο έκτακτης ανάγκης, κομμάτι ενός ευρύτερου, καλά σχεδιασμένου προγράμματος στήριξης της κοινωνίας, διάσωσης της χώρας, αποκατάστασης της Δημοκρατίας. Κι αυτό είναι ένα μεγάλο, ιστορικό χρέος.

Για να το καταφέρει αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και οι άλλες δυνάμεις της Αριστεράς θα πρέπει να ξεπεράσει εμπόδια και να θέσει προτεραιότητες. Και πρώτα απ όλα να αποκτήσει ένα Σχέδιο Έκτακτης Ανάγκης για να αντιμετωπιστεί η λαίλαπα που έρχεται

Προτεραιότητες

Οικονομική και κοινωνική στήριξη των ασθενέστερων - Επιδότηση εργασίας
Διαγραφή ιδιωτικού χρέους σε ποσοστό της τάξης του 75% - Εξόφληση του 25% σε 120 δόσεις. - Αμεση κατάργηση του νέου πτωχευτικού
Επαναδιαπραγμάτευση χρέους και πλεονασμάτων με την ΕΕ - Απαίτηση διαγραφής χρέους και μετακύλισή της στους ιδιώτες εργαζόμενους και μικρομεσαίους επιχειρηματίες
Εκτακτη φορολόγηση μεγάλων περιουσιών για τη στήριξη υποδομών Υγείας
Μείωση φορολογίας επιχειρήσεων με αντάλλαγμα προσλήψεις ανέργων
Επαναφορά 13ης σύνταξης
Σύνταξη διετούς κρατικού προϋπολογισμού με πρόβλεψη αναθεωρήσεων ανά οικονομικό 6μηνο με επανεκτίμηση συνθηκών, αναγκών και πόρων
Ανατροπή όλων των αντικοινωνικών και αντεργατικών πολιτικών της σημερινής κυβέρνησης
Ενίσχυση του συστήματος Υγείας και κυρίως της Πρωτοβάθμιας - Επίταξη όλων των ιδιωτικών δομών
Επιστροφή στο Κράτος όλων των σημαντικών υποδομών

Δωρεάν ρεύμα σε όλα τα νοικοκυριά με 4+ μέλη και εισοδήματα κάτω των 12.000 ευρώ
Δωρεάν internet σε όλα τα νοικοκυριά με μέλη που τηλε-εργάζονται ή τηλε-εκπαιδεύονται

Πλήρης αποκατάσταση εργασιακών σχέσεων - Αύξηση μισθών - Καθιέρωση 4ήμερης εργασίας
Στέγη για όλους με αξιοποίηση της ανεκμετάλλευτης δημόσιας περιουσίας - Παραχώρηση δημόσιας περιουσίας (κτιρίων, οικοπέδων) έναντι άτοκων δανείων για στέγη
Δημιουργία Δημόσιου Τραπεζικού Πυλώνα και Δημόσιου Ταμιευτηρίου - Δημόσιο σχέδιο για υιοθέτηση κρυπτονομισμάτων
Πλήρης και οριστικός διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας
12ετές σχέδιο αναμόρφωσης του συνόλου της Α’ βάθμιας και Β’ βάθμιας Εκπαίδευσης - Κατάργηση Πανελλαδικών Εξετάσεων
Αδρανοποίηση όλων των ενεργειακών “ονείρων” που αφορούν τους υδρογονάνθρακες - Στροφή στις εναλλακτικές μορφές ενέργειας και την ηλεκτροκίνηση ξεκινώντας από το Δημόσιο.

Σχέδιο ηλεκτροκίνησης για όλα τα ΜΜΜ
Εναλλακτικές μορφές ενέργειας και βιοκλιματική για όλα τα δημόσια (κρατικά και δημοτικά) κτίρια και επιχειρήσεις

Ενίσχυση της αγροτοκτηνοτροφικής παραγωγής προϊόντων που συμβάλλουν στην διατροφική αυτονομία της χώρας
Ενίσχυση της πρωτογενούς παραγωγής και των εξαγωγών - Σχέδιο μεταρρύθμισης του συνόλου των τομέων παραγωγής και υπηρεσιών
Ενίσχυση ήπιων μορφών Τουρισμού αλλά και πολιτιστικού, επιστημονικού τουρισμού
Ενίσχυση και προώθηση της Συμμαχίας του Ευρωπαϊκού Νότου και των Χωρών της Μεσογείου
Ολοκληρωμένο σχέδιο αντιμετώπισης κλιματικής αλλαγής
Ρύθμιση ενημερωτικού τοπίου και κυρίως των δημόσιων ΜΜΕ
Ομαλοποίηση λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών και της δικαιοσύνης

Εμπόδια:

Η απογοήτευση, ο φόβος, η αποστράτευση, ο κυνισμός, η μοιρολατρία μεγάλων στρωμάτων της κοινωνίας.
Ο κατασταλτικός χαρακτήρας των μέτρων προφύλαξης από τον κοροναϊό
Η αδύναμη παρουσία σε τοπική αυτοδιοίκηση και σωματεία
Η συνεχιζόμενη κυριαρχία των καθεστωτικών ΜΜΕ τα οποία εξακολουθούν να διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα και αποπροσανατολίζουν τους πολίτες -κυρίως τους ηλικιωμένους- από τα πραγματικά προβλήματα.
Η διαρκής εσωστρέφεια των κομμάτων και οργανώσεων της Αριστεράς και η προσκόλληση σε σχήματα και δομές του παρελθόντος, πράγμα που εμποδίζει τις επεξεργασίες και τον σχεδιασμό για το μέλλον.
Ο εγκλωβισμός και η εν μέρει αποδοχή του αφηγήματος της "κανονικότητας", του "κεντρώου χώρου" αλλά και του "κυβερνητισμού". Η άλλοτε φοβική και άλλοτε ενοχική στάση απέναντι σε μεγάλα θέματα όπως αυτά των παρεμβάσεων στο τραπεζικό σύστημα αλλά και των σχέσεων Κράτους-Εκκλησίας.
Η ατολμία για ριζοσπαστικές παρεμβάσεις στην Παιδεία.
Η κρίση στην Ευρωπαϊκή Ενωση και η αδυναμία της να πάρει σημαντικές αποφάσεις πέραν της γνωστής συνταγής για λιτότητα.
Την αδυναμία "ανάγνωσης" της ελληνικής κοινωνίας πέρα από γενικότητες περί "μεσαίας τάξης".
Το βαθύ δημογραφικό πρόβλημα

Ημέρα 67η #QuarantineLife2 : Η Αριστερά την Επόμενη Ημέρα - Μέρος Α': Η Πανδημία και ο Κόσμος

2021-01-13T19:46:00.003+02:00

Η οποιαδήποτε συζήτηση και επεξεργασία για την Επόμενη Μέρα θα πρέπει να λαμβάνει ως βάση ότι η κατάσταση που σήμερα βιώνουν οι πολίτες, η χώρα, ο κόσμος ολόκληρος δεν είναι παροδική καθώς τόσο αυτή όσο και οι συνέπειές της θα βαθαίνουν και θα διαρκέσουν για πολλά χρόνια. Σύμφωνα μάλιστα με εκτιμήσεις πολλών επιστημόνων την πανδημία του κοροναϊού θα την διαδεχθουν σύντομα και άλλες πανδημίες αλλά και οι συνέπειες από την κλιματική αλλαγή.

Αρα θα πρέπει να γίνει με κάθε τρόπο συνείδηση ότι η Επόμενη Μέρα δεν θα μοιάζει σε τίποτα με την Προηγούμενη Μέρα, πριν την πανδημία.

Η πανδημία, πέρα από την υγειονομική κρίση η οποία τείνει να γίνει ανθρωπιστική, εντείνει την από δεκαετίας οικονομική κρίση οξύνοντάς την και δίνοντάς της και νέα χαρακτηριστικά ενώ παράλληλα βαθαίνει οι κοινωνικές ανισότητες, η κρίση στην ενημέρωση αλλά και στους δημοκρατικούς θεσμούς. Οπως όλα δείχνουν, σύντομα η πανδημία θα δημιουργήσει και γεωπολιτικές κρίσεις (π.χ. “Πόλεμος εμβολίων”) και θα οξύνει τις ήδη υπάρχουσες. Σε κάθε περίπτωση αναδεικνύει τα όρια και τις αντοχές του πολιτικού συστήματος, της παγκοσμιοποίησης, του καπιταλισμού αλλά και των δυνάμεων που τον αντιμάχονται. Ορια και αντοχές που ήδη δοκιμάζονται με τις αλλεπάλληλες κρίσεις των τελευταίων δέκα χρόνων: την χρηματοπιστωτική κρίση, το προσφυγικό, την περιβαλλοντική αλλά και τη διατροφική κρίση.

Η Αριστερά δεν πρέπει να υποπέσει σε λάθος εκτιμήσεις υποσχόμενη κάποιου είδους “επιστροφής στην κανονικότητα” ή ψευδαισθήσεις για επίλυση και εξομάλυνση των παράλληλων και αλληλοτροφοδοτούμενων κρίσεων, ακόμη και μακροπρόθεσμα. Οσο αναγκαίο είναι ένα συνεκτικό σχέδιο έκτακτης ανάγκης για την αντιμετώπιση των πολλαπλών συνεπειών της πανδημίας άλλο τόσο αναγκαίο είναι να αντιληφθούμε ότι αυτή είναι ένα σύμπτωμα, ένα ακόμη επεισόδιο στην βαθιά κρίση του παγκόσμιου συστήματος και ότι σύντομα θα ακολουθήσουν και άλλα. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι ένα σχέδιο έκτακτης σχεδίου θα πρέπει να είναι κομμάτι ενός ευρύτερου σχεδίου αλλαγών και βαθιών τομών με μόνιμα χαρακτηριστικά.

Η προετοιμασία για έναν διαρκή πόλεμο και όχι η αντιμετώπιση ενός “έκτακτου περιστατικού” στην ανθρώπινη ιστορία.

Η ριζοσπαστική αλλαγή σημαντικών τομέων του κράτους και της οικονομίας παύει να είναι πλέον ιδεολογική θέση και πολιτική διακήρυξη και γίνεται όρος επιβίωσης της ανθρώπινης κοινωνίας. Κι αυτό είναι κάτι που γίνεται, έστω και υποσυνείδητα, κατανοητό από μεγάλο ποσοστό πολιτών παρά το ότι επικαλύπτεται από τον φόβο, την απογοήτευση και τη μοιρολατρία.

Το επόμενο που πρέπει να καταδειχθεί είναι τα νεοφιλελεύθερα καθεστώτα ούτε θέλουν ούτε όμως, κι αν ήθελαν, μπορούν να αντιμετωπίσουν με επιτυχία την πανδημία και τις συνέπειές της καθώς είτε την αντιμετωπίζουν ως ευκαιρία για να υλοποιήσουν τους σχεδιασμούς τους υπέρ των ελίτ είτε δεν διαθέτουν και δεν μπορούν να αποκτήσουν τα κατάλληλα εργαλεία για την αντιμετώπισή της.

Ετσι, οι συντηρητικές, νεοφιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις κατανοούν και εργαλειοποιούν την κρίση. Οχι ως ανάγκη αλλαγής ή έστω αναστοχασμού του κυρίαρχου τρόπου διακυβέρνησης, αλλά ως ευκαιρία για την αποτελεσματικότερη επιβολή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, αφού η πειθάρχηση που επιβάλλει ο εγκλεισμός σχεδόν εξαφανίζει την απειλή της κοινωνικής αντίστασης με παραδοσιακούς τρόπους (διαδηλώσεις, απεργίες, διαμαρτυρίες), Ταυτόχρονα όμως αδυνατούν να αξιοποιήσουν την υποτιθέμενη και πολυδιαφημισμένη υπεροχή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και των δυνάμεων της “ελεύθερης αγοράς” για να αντιμετωπίσουν τις επάλληλες κρίσης.

Η αδυναμία αυτή δεν είναι ούτε πρόσκαιρη ούτε συγκυριακή, αντίθετα αποκαλύπτει την θεμελιώδη αδυναμία του νεοφιλελευθερισμού -του ίδιου του καπιταλισμού- να διαφυλάξει την κοινωνία από θανάσιμους κινδύνους που ο ίδιος δημιουργεί. Οι κυβερνήσεις έχοντας να επιλέξουν ανάμεσα στην υγεία και τη ζωή των πολιτών, από τη μία μεριά, και την οικονομία, από την άλλη, “καταφέρνουν” να θυσιάσουν και τους πολίτες και την οικονομία. Το νεοφιλελεύθερο, θατσερικό δόγμα του “δεν υπάρχει εναλλακτική” (“ΤΙΝΑ”) οδηγεί ολόκληρη τη Δύση σε αδιέξοδο. Ενα αδιέξοδο από το οποίο οι κυβερνήσεις προσπαθούν να απεγκλωβιστούν με τον αυταρχισμό, τον περιορισμό των δημοκρατικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την καταστολή, την μηδενική ανοχή, τα fakenews, την παραπληροφόρηση. Αλλά και το έσχατο όπλο τους: το παρακράτος και την ενίσχυση ψευδο-αντισυστημικών ακροδεξιών ομάδων.

Θυσιάζουν έτσι ακόμη και αυτή την αστική, φιλελεύθερη Δημοκρατία “δυτικού τύπου” που γνωρίσαμε από τον Β’ ΠΠ και μετά (από τη Μεταπολίτευση και μετά, στην Ελλάδα).

Παράλληλα, οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις επιδιώκουν να μεταβιβάσουν τις δικές τους ευθύνες στην “ατομική ευθύνη”, δηλαδή στις πλάτες των πολιτών αλλά και να καλέσουν τις άλλες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις να στηρίξουν τις πολιτικές τους.Πρόκειται για μία ολοφάνερη παγίδα.

Η Αριστερά οφείλει να στηρίξει την κοινωνία υποστηρίζοντας μέτρα που υπαγορεύει η επιστήμη και όχι οι τσαρλατάνοι της εξουσίας, οφείλει όμως να χαράξει και μία βαθιά γραμμή, μια βαθιά τάφρο που θα αποτρέπει κάθε απόπειρα εμπλοκής της σε κυβερνήσεις υποτιθέμενης “εθνικής σωτηρίας”.

Αυτή η βαθιά γραμμή θα πρέπει να χωρίζει ξεκάθαρα τους δύο δρόμους που έχει μπροστά της η ανθρωπότητα: το δρόμο του αυταρχισμού που οδηγεί στην ολική καταστροφή, στα δεξιά ή το δρόμο του ανθρωπισμού, του κοινωνικού κράτους, της ήπιας ανάπτυξης και της προστασίας τους περιβάλλοντος, αριστερά. Δύο δρόμοι που δεν μπορούν και δεν πρέπει να συναντηθούν πουθενά.

Ημέρα 61η #QuarantineLife2 : Η Τραγωδία της Αμερικανικής Δημοκρατίας

2021-01-07T14:23:00.001+02:00

Μόνο εικόνες...

Ημέρα 59η #QuarantineLife2 : Ανασχηματισμός προς τα δεξιά

2021-01-04T14:01:00.002+02:00

Ανασχηματισμός: Στροφή προς την (ακρο-)Δεξιά. Εγκαταλείπουν το Κέντρο (όσο έχει απομείνει). Στηρίζονται μόνο από το Ακραίο Κέντρο. "Τσιμεντώνουν" το 30% τους.

Καραμανλής τέλος. Σαμαράς τέλος.

Ο Βορίδης θα οργανώσει τις διπλές εκλογές έχοντας στο πλευρό του τους Περιφερειάρχες και τους "μεγάλους" Δημάρχους.

Ο Θεοδωρικάκος (με την Palantir) θα οργανώσει τη διπλή προεκλογική εκστρατεία.

Την Ανοιξη είναι νωρίς... Το Φθινόπωρο είναι αργά...

Εκλογές το Καλοκαίρι στις αυλές των σχολείων για να τηρούνται και τα μέτρα προστασίας...

Κάποιοι πρέπει να βάλουν νέφτι και να αρχίσουν να τρέχουν για να προλάβουν...

Είπα και ελάλησα...

Ο Μητσοτάκης έκανε την κίνησή του στην πολιτική σκακιέρα. Αν είναι φιάσκο ή όχι εξαρτάται από τις κινήσεις που θα κάνουν οι αντίπαλοί του. Και πρώτος από όλους ο Τσίπρας. 
Μεταφέροντας τις δυνάμεις του προς τα άκρα δεξιά της σκακιέρας, ο Μητσοτάκης αφήνει ένα κάποιο κενό στο κέντρο, το πιο σημαντικό όμως είναι ότι δυσαρεστεί κάποιους που ήταν "είπαμε να φάμε τον Τσίπρα αλλά όχι να πέσουμε και στα νύχια του Βορίδη. Μπάστα!". Πόσοι είναι αυτοί;
Who knows!
Το θέμα είναι το εξής τώρα: με μία τέτοια τοποθέτηση της ΝΔ οι επόμενες εκλογές -όποτε και να γίνουν- αποκτούν χαρακτήρα ντέρμπι. Κάποιος θα θριαμβεύσει και κάποιος θα συντριβεί...
Κι αυτό γιατί λόγω πανδημίας, ταλαιπωρίας χρόνων, οικονομικής κατάστασης, γενικής απογοήτευσης η αποχή θα αυξηθεί. Ο,τι απομένει θα πολωθεί ακραία...
Ποιόν από του μονομάχους θα βλάψει περισσότερο η αποχή;
Τον ΣΥΡΙΖΑ ή το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο;
Νωρίς να το πούμε ακόμη...
Σίγουρα όμως θα βλάψει όποιον μπει στην αρένα με τα χέρια κατεβασμένα...
Μπορεί η απάντηση να είναι ένα αντι-ακροδεξιό μέτωπο;
Σίγουρα ναι! Αν δεν υπάρχει κάποια καλύτερη απάντηση...
Αρκεί;
Οχι! Δεν αρκεί...
Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατέβει ΤΩΡΑ στις γειτονιές, στα χωριά, στα σπίτια θα αρκεστεί σε ένα μέτωπο με συμφωνίες "κορυφής" αμμόλοφου που θα σκορπίσει πριν τη διεκδίκηση της εξουσίας.
Μέτωπο πολιτών χρειάζεται και όχι μέτωπο σε γραφεία και αίθουσες συσκέψεων...
Μέτωπο με ελάχιστο κοινό παρονομαστή την ανάταξη της κοινωνίας και της οικονομία, την αποκατάσταση της (αστικής έστω) Δημοκρατίας.
Οι εκλογές θα γίνουν ανάμεσα σε ερείπια...
Τα παχιά λόγια δεν θα τα ακούει κανείς από όσους θα προσπαθούν να σώσουν ό,τι σώζεται στα χαλάσματα...
Προλαβαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ να γυρίσει το παιχνίδι;
Δύσκολα! Πολύ δύσκολα...
Η παραμικρή καθυστέρηση. Το παραμικρό λάθος. Η παραμικρή σαχλαμαρίτσα θα το κάνουν πολύ πιο δύσκολο...
Η κλεψύδρα έχει ήδη γυρίσει!

Ημέρα 58η #QuarantineLife2 : Αποκαλύψεις στον γερμανικό τύπο για τη μυστική επικοινωνία Μητσοτάκη-Palantir

2021-01-03T12:26:00.004+02:00

Στην κρυφή επικοινωνία του Μαξίμου με την αμφιλεγόμενη Palantir αναφέρεται άρθρο στον γερμανικό τύπο / Σχεδόν δωρεάν προσφέρει η Palantir τις υπηρεσίες της στις κυβερνήσεις κατά τη διάρκεια της πανδημίας και υπόσχεται να βοηθήσει στην καταπολέμηση του κορωνοϊού αναλύοντας τα δεδομένα των ασθενών. Με την πρόσβαση σε ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, εξορύσσει ταυτόχρονα πρώτες ύλες για μελλοντική αξιοποίηση / «Τα δεδομένα Υγείας των ανθρώπων στη χώρα, είτε διαμένουν σε αυτή είτε ταξίδεψαν εκεί, δεν είναι ασφαλή λόγω της παραδοσιακά ανεπαρκούς προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα της Ελλάδας».

Η Palantir δεν πούλησε (ΔΩΡΕΑΝ) υπηρεσίες στην ελληνική κυβέρνηση. Αγόρασε (ΔΩΡΕΑΝ) τα δεδομένα χιλιάδων πολιτών. Αυτό ήθελε, αυτό έκανε, αυτό κάνει πάντα όπου δραστηριοποιείται!

Δημοσίευμα της Frankfurter Rundschau με τίτλο «Υγεία και Προστασία Δεδομένων – Κυνήγι για τα προσωπικά δεδομένα των ασθενών» και υπότιτλο «Η αμφιλεγόμενη αμερικανική εταιρεία Palantir επεκτείνει τη δράση της στο πλαίσιο της κρίσης του κορωνοϊού».

Το άρθρο του Ferry Batzoglou αναφέρει:

Από τότε που ο Έλληνας Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ανέλαβε τα καθήκοντά του τον Ιούλιο του 2019, η παραμικρή, ακόμα και σύντομη τηλεδιάσκεψη που λαμβάνει χώρα στο τεράστιο γραφείο του στον πρώτο όροφο της επίσημης κατοικίας του στην Αθήνα «Μέγαρο Μαξίμου» με αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων, Διευθυντές εταιρειών και άλλες προσωπικότητες επικοινωνείται στον έξω κόσμο ταχύτατα και ευρύτατα από έναν ολόκληρο στρατό υπαλλήλων υπεύθυνων για θέματα Τύπου, τους οποίους έχει στρατολογήσει. Εκτός από μία: Την τηλεδιάσκεψη της 3ης Δεκεμβρίου.

Στην οθόνη εμφανίστηκε ο Alex Karp, επικεφαλής της αμερικανικής εταιρείας Palantir Technologies, και ο κορυφαίος μάνατζερ της Palantir Josh Harris. Η συνομιλία, στην οποία συμμετείχε και ο Υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης Κυριάκος Πιερρακάκης, περιστράφηκε γύρω από την επέκταση της συνεργασίας μεταξύ του ελληνικού κράτους και της Palantir, όπως ανακοίνωσε η εταιρεία σε σύντομη ανακοίνωσή της στις 7 Δεκεμβρίου.

Στα τέλη Νοεμβρίου, ο Πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα αποκάλυψε μάλλον κατά τύχη ότι υπάρχει συνεργασία μεταξύ της Αθήνας και της Palantir, όταν και επαίνεσε σε υψηλότατους τόνους την ελληνική κυβέρνηση για τη χρήση των υπηρεσιών μίας σειράς αμερικανικών εταιρειών στο πλαίσιο της καταπολέμησης του κορωνοϊού.

Η αμερικανική εταιρία ανάπτυξης λογισμικού που εδρεύει στο Palo Alto της Καλιφόρνια ειδικεύεται στο επονομαζόμενο Data-Mining, την εξόρυξη δεδομένων, καθώς και στην ανάλυση και αποθήκευση μεγάλου όγκου δεδομένων. Λέξη-κλειδί: Big Data. Η επωνυμία της εταιρείας Palantir προέρχεται από την ονομασία «Palantiri», τις «πέτρες που βλέπουν» στο φανταστικό μυθιστόρημα του John Ronald Reuel Tolkien, «Ο Άρχοντας των Δακτυλιδιών». Αυτές οι πέτρες έδιναν τη δυνατότητα να κοιτάξει κανείς στο παρελθόν ή το μέλλον και με αυτόν τον τρόπο προσέφεραν μεγάλη ισχύ.

Ο Αμερικανός επενδυτής και δισεκατομμυριούχος Peter Thiel, ο οποίος συμμετείχε στην δημιουργία της ηλεκτρονικής υπηρεσίας πληρωμών Paypal, ίδρυσε την εταιρεία το 2004 με οικονομική υποστήριξη από την CIA. Στους πελάτες της Palantir συγκαταλέγονται η CIA, το FBI, η Αμερικανική Υπηρεσία Εθνικής Ασφαλείας NSA, το Πεντάγωνο, οι Πεζοναύτες και η αμερικανική Πολεμική Αεροπορία. Όπως διαπιστώνουν παρατηρητές, το επιχειρηματικό μοντέλο της Palantir είναι: Μεγάλος όγκος δεδομένων για τον Μεγάλο Αδελφό.

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας του Covid-19, η Palantir προσέφερε σε κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο τη χρήση του προϊόντος «Foundry» για τη διαχείριση κρίσεων στις υγειονομικές Αρχές. Η Μεγάλη Βρετανία και η Ελλάδα αποδέχτηκαν την προσφορά -και μάλιστα δωρεάν. Η συνεργασία μεταξύ της κυβέρνησης της Αθήνας και της Palantir ξεκίνησε τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους, όταν ξέσπασε και στην Ελλάδα το πρώτο κύμα κρουσμάτων κορωνοϊού.

Η Palantir Technologies έχει αμφιλεγόμενη φήμη. Το γερμανικό Υπουργείο Εσωτερικών δεν αποδέχτηκε τη δωρεάν προσφορά της εταιρείας. Το Chaos Computer Club CCC (η μεγαλύτερη ένωση χάκερ στην Ευρώπη), το οποίο λόγω της τεχνογνωσίας του σε θέματα προστασίας προσωπικών δεδομένων χρησιμοποιείται στη Γερμανία και στο πλαίσιο της νομοθετικής διαδικασίας, απορρίπτει καταρχήν τη χρήση του λογισμικού της Palantir. Το CCC προειδοποιεί: Η Palantir αναπτύσσει τεχνολογίες παρακολούθησης.

Ο κατάλογος των αμφισβητούμενων μεθοδεύσεων, κατηγοριών και υποψιών εναντίον της Palantir είναι μακρύς: Ήδη από νωρίς οι Anonymous κατηγόρησαν την Palantir Technologies ότι υποστήριζε ανοικτά την εκστρατεία σε βάρος της πλατφόρμας αποκαλύψεων Wikileaks.

Η Palantir ενέχεται επίσης στο σκάνδαλο περί τη βρετανική εταιρεία Cambridge Analytica, η οποία φέρεται να έχει συμμετάσχει σε στοχευμένες και αμφιλεγόμενες διαφημιστικές εκστρατείες στις προκριματικές και τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ το 2016. Τον Σεπτέμβριο του 2016, η αμερικανική Υπηρεσία για την Ορθή Εκτέλεση των Ομοσπονδιακών Συνθηκών υπέβαλε αγωγή εναντίον της Palantir για φυλετικές διακρίσεις εναντίον υποψηφίων ασιατικής καταγωγής. Σύμφωνα με την αγωγή, η Palantir απέκλεισε ενδιαφερόμενους για θέσεις εργασίας με καταγωγή από την Ασία, ακόμη και αν είχαν τα ίδια προσόντα με λευκούς υποψηφίους.

Το 2018 γνωστοποιήθηκε ότι η Palantir είχε κρυφά επί χρόνια πρόσβαση σε βάσεις δεδομένων της αστυνομίας στη Νέα Ορλεάνη. Η Palantir χρησιμοποιούσε τα δεδομένα της υπηρεσίας για το σύστημά της με στόχο την πρόβλεψη τέλεσης εγκλημάτων από συγκεκριμένα πρόσωπα. Η Palantir φέρεται να χρησιμοποίησε την αμφιλεγόμενη τεχνολογία για την αναγνώριση προσώπου (Facial recognition). Το Δημοτικό Συμβούλιο της Νέας Ορλεάνης κατά τα φαινόμενα δεν γνώριζε τίποτα σε σχέση με αυτά.

Αυτό δεν ανέκοψε την ανοδική πορεία της Palantir. Στα τέλη Σεπτεμβρίου, η Palantir εισήλθε στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης. Το BBC σημείωσε με έκπληξη σε δημοσίευμα του ότι η κεφαλαιοποίηση της Palantir ανερχόταν στο επιβλητικό ποσόν των 22 δις Δολαρίων ΗΠΑ. Και αυτό παρά το γεγονός ότι η Palantir δεν έχει καταγράψει ποτέ κέρδη στην ιστορία της.

Για τον ιδρυτή του Palantir Peter Thiel, αυτό δεν φαίνεται να αποτελεί αντίφαση. Σε κάθε περίπτωση, ο ίδιος δεν κράτησε κρυφές τις πολιτικές του προτιμήσεις. Ο ιδρυτής της Palantir χρηματοδότησε το 2016 την προεκλογική εκστρατεία του Donald Trump με περισσότερο από 1 εκ. Δολάρια.

Όπως ο Trump, έτσι και η βρετανική κυβέρνηση υπό τον Πρωθυπουργό Boris Johnson δεν είχε κατά τα φαινόμενα καμία ανησυχία σε σχέση με την Palantir. Το βρετανικό Εθνικό Σύστημα Υγείας NHS υπέγραψε την άνοιξη σύμβαση με την Palantir για τη χρήση του λογισμικού Foundry στο πλαίσιο της καταπολέμησης της πανδημίας. Μόνο μετά από πίεση της βρετανικής κοινής γνώμης αναγκάστηκε η κυβέρνηση Johnson να δημοσιεύσει τη σύμβαση με την εταιρεία, η οποία αρχικά είχε κρατηθεί μυστική. Σύμφωνα με αυτήν, η Palantir παρείχε στην NHS το λογισμικό και τις υπηρεσίες της στη σχεδόν δωρεάν τιμή της μίας βρετανικής Λίρας.

Έναντι του αστείου αυτού ποσού, η Palantir συγκέντρωσε τεράστιες ποσότητες δεδομένων από το NHS. Τα δεδομένα αξιολογήθηκαν και αποθηκεύτηκαν από τη βρετανική Start-up Faculty. Πικάντικη λεπτομέρεια αποτελεί το γεγονός ότι ιδρυτής της Start-up είναι ο Marc Warner, αδελφός του Ben Warner, ο οποίος ήταν ήδη υπεύθυνος για τη συλλογή και ανάλυση δεδομένων για την εκστρατεία υπέρ του Brexit.

Ο Palantir συνέλεξε και επεξεργάστηκε πληθώρα ευαίσθητων δεδομένων ασθενών του NHS, όπως ονοματεπώνυμο, ηλικία, φύλο, θρησκευτικές και πολιτικές πεποιθήσεις, ψυχική κατάσταση, ποινικό μητρώο, επάγγελμα, προηγούμενοι εργοδότες, τόπος κατοικίας και τηλεφωνικοί αριθμοί.

Τα ίδια συμβαίνουν και στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κρατά μυστική τη σύμβαση με την Palantir. Κι αυτό, παρόλο που είναι υποχρεωμένη από το νόμο να δημοσιεύει χωρίς καθυστέρηση όλες τις διεθνείς συμβάσεις στις δημόσιες ψηφιακές πλατφόρμες «Διαύγεια» και «Προμηθέας», ακόμη και αν αφορούν δωρεάν υπηρεσίες.

Γι’ αυτό και οι επικριτικές φωνές στην Ελλάδα προειδοποιούν μεγαλόφωνα: Τα δεδομένα Υγείας των ανθρώπων στη χώρα, είτε διαμένουν σε αυτή είτε ταξίδεψαν εκεί, δεν είναι ασφαλή λόγω της παραδοσιακά ανεπαρκούς προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα της Ελλάδας.//

Το άρθρο του Batzoglou συνοδεύεται από το ακόλουθο κείμενο:

Υγεία και Δεδομένα

Σχεδόν δωρεάν προσφέρει η Palantir τις υπηρεσίες της στις κυβερνήσεις κατά τη διάρκεια της πανδημίας και υπόσχεται να βοηθήσει στην καταπολέμηση του κορωνοϊού αναλύοντας τα δεδομένα των ασθενών. Με την πρόσβαση σε ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, εξορύσσει ταυτόχρονα πρώτες ύλες για μελλοντική αξιοποίηση.

Όταν υπάρχουν αρκετά δεδομένα μπορούν να εξαχθούν και σημαντικά συμπεράσματα -αυτή είναι η θεωρία στην οποία βασίζεται η Palantir. Αλλά δεν είναι σαφές το ποιά θα είναι αυτά. Επίσης, δεν είναι γνωστό για πόσο καιρό θα αποθηκεύονται τα δεδομένα και ποια οικονομικά συμφέροντα επιδιώκει η εταιρεία με τα δεδομένα.

ΠΗΓΗ: Frankfurter Rundschau, μετάφραση-επιμέλεια: hellasjournal.com

Ημέρα 57η #QuarantineLife2 : Η απόφαση για τη δράση του ΚΚΕ μετά το ξέσπασμα του δεύτερου κύματος της πανδημίας

2021-01-02T16:07:00.004+02:00

Η δράση του ΚΚΕ με το ξέσπασμα του δεύτερου κύματος της πανδημίας από τον Σεπτέμβρη έως σήμερα, τα καθήκοντα και ο σχεδιασμός του κόμματος για το αμέσως επόμενο διάστημα, αναφέρονται αναλυτικά στην Απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.

Ολόκληρη η Απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ έχει ως εξής:

«Α. ΒΑΣΙΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΔΡΑΣΗΣ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ

1. Πώς προχώρησε ο βασικός μας σχεδιασμός

Η συνεδρίαση της ΚΕ (Σεπτέμβρης του 2020), που προηγήθηκε του νέου κύματος της πανδημίας και των νέων περιοριστικών μέτρων, καθόριζε το πλαίσιο της δουλειάς του Κόμματος. Σύμφωνα με τον προγραμματισμό και τις κατευθύνσεις της ΚΕ, όλον το Σεπτέμβρη και τον Οκτώβρη αναπτύχθηκε μια σημαντική πολύμορφη πολιτική δραστηριότητα του Κόμματος και της ΚΝΕ. Ολοκληρώθηκαν με επιτυχία οι Φεστιβαλικές δραστηριότητες και τα κεντρικά Φεστιβάλ της ΚΝΕ. Στο ίδιο διάστημα έγινε προετοιμασία στα καθοδηγητικά όργανα και σε ΚΟΒ για τα ζητήματα σχεδιασμού και παρέμβασης στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και συνολικότερα στο λαϊκό κίνημα, για τη διακίνηση του "Ριζοσπάστη" και την Οικονομική Εξόρμηση.

Με την πολιτική δραστηριότητα που αναπτύχθηκε ήρθαμε σε επαφή με ένα μεγάλο μέρος των οπαδών του Κόμματος, άλλων ανθρώπων που συμπορεύονται μαζί μας. Ωστόσο, παραμένει ένα σημαντικό τμήμα του ευρύτερου περίγυρου, με το οποίο δεν έχουμε επαφή για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.

Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε ότι πετύχαμε το βασικό μας στόχο, της γρήγορης ανασύνταξης του Κόμματος και της ΚΝΕ. Βρεθήκαμε καλύτερα προετοιμασμένοι.

Ξεχωριστή ευθύνη και φροντίδα πρέπει να υπάρξει από τα καθοδηγητικά όργανα και τις ΚΟΒ για τους συντρόφους μέλη της ΚΝΕ, για τις συνεδριάσεις των ΟΒ. Ιδιαίτερο σχέδιο απαιτείται για τους συντρόφους φοιτητές που έχουν φύγει από τον τόπο σπουδών τους, λόγω της μη λειτουργίας των πανεπιστημίων και της εγκατάστασής τους στον τόπο καταγωγής τους.

Αμέσως μετά την ανακοίνωση από την κυβέρνηση των νέων περιοριστικών μέτρων λόγω της πανδημίας του κορονοϊού, το Κόμμα καλύτερα προετοιμασμένο από την προηγούμενη φορά, αναπροσάρμοσε τη δράση του χωρίς να την αναστέλλει. Με συγκεκριμένη βοήθεια και σχέδιο για το τι κάνει το κάθε στέλεχος και όλα τα κομματικά μέλη. Πάρθηκαν ξανά συγκεκριμένα μέτρα για την προστασία από την πανδημία του κορονοϊού όλου του δυναμικού του Κόμματος και της ΚΝΕ, της εξασφάλισής τους σύμφωνα με τις οδηγίες των ειδικών, υγειονομικών συνθηκών στα γραφεία του Κόμματος, τόσο στη λειτουργία τους όσο και κατά την παραμονή των συντρόφων.

Μέσα σε αυτήν την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, το Κόμμα ανέπτυξε σημαντική παρέμβαση για τα ζητήματα της υγείας και των γενικότερων δικαιωμάτων του λαού: Με το "Ριζοσπάστη" και άλλους πολλούς τρόπους, όπως με ανακοινώσεις, κοινοβουλευτική δράση, οπτική προπαγάνδα και τηλεδιασκέψεις, συνέχισε να ενημερώνει, να διαφωτίζει, να εξοπλίζει. Μπήκε μπροστά και δεν πέρασαν οι αυταρχικές απαγορεύσεις στην επέτειο του Πολυτεχνείου. Μπήκε μπροστά στην οργάνωση της απεργίας της 26ης Νοέμβρη.

Η κατάσταση αυτή του εγκλεισμού και των άλλων περιοριστικών μέτρων, σε συνδυασμό με την όξυνση των λαϊκών προβλημάτων και την ένταση της επίθεσης στο σύνολο των δικαιωμάτων του λαού θα συνεχιστεί. Γι' αυτό πρέπει στη σημερινή συνεδρίαση να εκτιμήσουμε συγκεκριμένα, όσο αυτό είναι δυνατό, να προβλέψουμε τις εξελίξεις για το επόμενο διάστημα και με βάση αυτά να εμπλουτίσουμε και να καθορίσουμε το βασικό μας σχεδιασμό, ώστε καλύτερα να είναι προετοιμασμένο όλο το Κόμμα, πιο ικανό να δράσει στις συνθήκες του επόμενου διαστήματος.

Επιβεβαιώνεται η εκτίμηση της ΚΕ (Σεπτέμβρης 2020) ότι "η συνολική αμφισβήτηση θα δυναμώνει. Τόσο ενάντια στην κυβέρνηση της ΝΔ και συνολικότερα στο αστικό πολιτικό σύστημα, το αστικό κράτος για τη διαχείριση των βασικών προβλημάτων, όσο και απέναντι σε συμμαχίες, όπως το ΝΑΤΟ, η ΕΕ".

Η ΚΕ υπογράμμιζε επίσης:

"Αυτή η αμφισβήτηση όμως θα είναι θολή, φαίνεται ήδη ότι κινείται σε συντηρητική ακόμα και αντιδραστική κατεύθυνση. Ως έναν βαθμό βέβαια, λόγω της ύπαρξης και δράσης του Κόμματος θα συνυπάρχουν αυτά και με αγωνιστικά σκιρτήματα αντίστασης, αφύπνισης, χωρίς να σημαίνει ότι και αυτά θα είναι ολοκληρωμένα, βαθιά. Όσον αφορά στο πολιτικό σύστημα, φαίνεται ότι ήδη δυναμώνει μια δυσαρέσκεια για τη ΝΔ, αρχίζει και χάνει υποστηρικτές. Γεγονός που θα δυναμώνει όσο περνάει ο καιρός με την ανάπτυξη του νέου κύματος πανδημίας, την οικονομική κρίση και τα βάρη που αυτή φέρνει για τη λαϊκή οικογένεια, αλλά και την όξυνση της κατάστασης στην περιοχή, εξαιτίας της προκλητικότητας της τουρκικής αστικής τάξης και των μεγάλων και αξεπέραστων αντιθέσεων και ανταγωνισμών ισχυρών καπιταλιστικών κρατών. Μην υποτιμήσουμε το γεγονός ότι το πιο πιθανό είναι να περάσουμε περίοδο νέων μεγάλων δυσκολιών για την ανάπτυξη της πολιτικής και μαζικής πάλης και εξαιτίας όλων των παραπάνω. Κυρίως λόγω της ίδιας της αβεβαιότητας που προκαλούν οι εξελίξεις, οι οποίες μαζί με την πανδημία και τον εσκεμμένα καλλιεργούμενο φόβο μέσα στο λαό επιτείνουν αυτήν την κατάσταση. Χρειάζεται συνεχής παρακολούθηση των εξελίξεων, πολιτικών, οικονομικών, διεθνών κ.λπ., των διεργασιών που συντελούνται, το τι κάνει ο κρατικός μηχανισμός, αλλά και οι αστικοί θεσμοί, τα πολιτικά κόμματα, όχι μόνο κεντρικά, αλλά σε κάθε χώρο, τουλάχιστον εκεί που διαθέτουμε ΚΟΒ ή ΟΒ, ή εκεί που έχουμε οπαδούς, φίλους, συμπορευόμενους μαζί μας. Επομένως, απαιτείται μέσα σε αυτήν την κατάσταση να είναι πιο ανεβασμένος ο ρόλος της πρωτοπορίας, ο ρόλος του Κόμματος, να είμαστε μπροστά σε όλα τα ζητήματα, σε όσο δυνατόν περισσότερους χώρους. Έχει ιδιαίτερη σημασία η συνεχής ιδεολογικοπολιτική θωράκιση όλου του Κόμματος, της ΚΝΕ, του περίγυρου. Γι' αυτό να δυναμώσει η λειτουργία των οργάνων και των ΚΟΒ, όχι για να περάσουμε σε μια εσωστρέφεια, αλλά σε μια έντονη πολιτική δράση, που να περιλαμβάνει όλες τις μορφές που συμβάλουν στην άνοδο της συμμετοχής και της συσπείρωσης δυνάμεων. Δυναμώνει η ανάγκη να ανέβει η ιδεολογικοπολιτική ικανότητα να απαντάμε σε όλα τα ζητήματα που αφορούν είτε την πανδημία, είτε την οικονομική κρίση, είτε τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τους ανταγωνισμούς των αστικών τάξεων κ.λπ., από τη δική μας σκοπιά, με βάση τη θεωρία μας και την πολιτική μας πρόταση, να τεκμηριώνεται η ανάγκη αλλαγής, ανατροπής στο επίπεδο της εξουσίας".

Στο διάστημα που σήμερα εξετάζουμε έγιναν προσπάθειες να διαπερνούν τη δουλειά του Κόμματος οι παραπάνω εκτιμήσεις και κατευθύνσεις.

2. Για τις εξελίξεις στην Οικονομία

α) Η εκδήλωση της νέας βαθιάς διεθνούς οικονομικής κρίσης και η φανερή αδυναμία των δημόσιων συστημάτων Υγείας στην αντιμετώπιση της πανδημίας στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, δείχνουν τον πραγματικό χαρακτήρα και τα όρια του καπιταλιστικού συστήματος, παρά την κυριαρχία του μετά τη νίκη της αντεπανάστασης του 20ού αιώνα.

Οι συνέπειες, που είναι πολύ μεγάλες για την εργατική τάξη σε όλον τον κόσμο, όπως η αύξηση της μακροχρόνιας ανεργίας και του βαθμού εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, η ενίσχυση της σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης, η αδυναμία αξιοποίησης των σύγχρονων επιστημονικών δυνατοτήτων προστασίας της υγείας των λαϊκών στρωμάτων, αναδεικνύουν την όξυνση της βασικής αντίθεσης ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία και γενικότερα του συνόλου των κοινωνικών αντιθέσεων.

Διαψεύδονται οι αρχικές διαβεβαιώσεις και καθησυχαστικές δηλώσεις αστικών επιτελείων και της κυβέρνησης για σύντομη και γρήγορη ανάκαμψη από την κρίση μέσα στο 2021 μαζί με το ξεπέρασμα της πανδημίας.

Η κρίση αυτή, που εκδηλώθηκε στις αρχές του 2020 είναι σχετικά συγχρονισμένη και διεθνής, παρουσιάζει μεγαλύτερο βάθος από την προηγούμενη του 2008 - 2009, το μεγαλύτερο μεταπολεμικά.

Αναδεικνύεται το βασικό καθήκον αποκάλυψης του χαρακτήρα της κρίσης, απέναντι στις αστικές αναλύσεις που προβάλλουν ως βασική αιτία της κρίσης την πανδημία του κορονοϊού και τα μέτρα που υποχρεώθηκαν να πάρουν (όπως αυτά του γενικού ή περιορισμένου lockdown), η οποία πράγματι οδήγησε σε απότομη περιστολή παραγωγικών, μεταφορικών και άλλων οικονομικών δραστηριοτήτων, με ταυτόχρονη σχετική συρρίκνωση της κατανάλωσης.

β) Ασφαλώς η πανδημία έπαιξε ρόλο στο χρόνο και στο βάθος εκδήλωσης της κρίσης, όμως δεν είναι η αιτία της. Λειτούργησε ως καταλύτης στην επιδείνωση της διεθνούς οικονομίας, που είχε ήδη επιβαρυνθεί.

Η συγκεκριμένη αντιμετώπιση της πανδημίας, παρά τις επιμέρους διαφορές μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών, έχει παντού αντιλαϊκό, ταξικό πρόσημο. Τα συγκεκριμένα περιοριστικά μέτρα αντιμετώπισης της πανδημίας (πλήρους ή μερικού lockdown), οι αρνητικές κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες δεν οφείλονται σε έναν "εξωγενή παράγοντα", ανεξάρτητο απ' τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.

Η θλιβερή κατάσταση των δημόσιων συστημάτων Υγείας (υποδομές, αριθμός ΜΕΘ, ελλείψεις προσωπικού κ.λπ.), τα μεγάλα προβλήματα στον τομέα της πρόληψης της υγείας και ασφάλειας των εργαζομένων, ο χαμηλός βαθμός προστασίας του ίδιου του νοσηλευτικού προσωπικού δεν αποτελούν αναπόφευκτα φυσικά φαινόμενα, αλλά αποτέλεσμα της αστικής πολιτικής στήριξης της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Η εμπορευματοποίηση της Υγείας και του Φαρμάκου χαρακτηρίζει το σύνολο των καπιταλιστικών κρατών. Η αστική πολιτική προσπαθεί μάταια να βρει τη "χρυσή τομή" ανάμεσα στη λήψη αυστηρών υγειονομικών μέτρων και στη στήριξη της ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας. Παράλληλα, αντί για τη διεθνή συνεργασία, οξύνεται ο ανταγωνισμός ομίλων και ιμπεριαλιστικών κέντρων σχετικά με τα κατάλληλα εμβόλια και φάρμακα.

Οι αντιθέσεις των κρατών-μελών της ΕΕ, που γεννά ο ανταγωνισμός του μονοπωλιακών ομίλων των αστικών τους τάξεων, οξύνονται παραπέρα. Αιτίες είναι η ενίσχυση της θέσης της Γερμανίας έναντι της Γαλλίας και της Ιταλίας που αυξάνεται στη φάση εκδήλωσης της νέας οικονομικής κρίσης. Λόγω της αντικειμενικής διαφοράς στη δημοσιονομική κατάσταση και στα προβλήματα διαχείρισης του κρατικού χρέους και του ελλείμματος, που οξύνουν τις διαφορές και τις αντιπαραθέσεις για το ποιος θα επωμιστεί το μεγαλύτερο βάρος του κοινού δανεισμού της ΕΕ.

Στο πλαίσιο αυτό έχουν σημασία οι πρόσφατες αποφάσεις της Κομισιόν. Η ΕΕ αποφάσισε, για πρώτη φορά, να προχωρήσει σε κοινό δανεισμό για να στηρίξει σχέδια μεγάλης κρατικής παρέμβασης για την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας σε όλα τα κράτη-μέλη μέσω της συγκρότησης του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης. Η ΕΕ αποφάσισε να αναστείλει την εφαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας την περίοδο 2020 - 2021 και να διαθέσει όχι μόνο δάνεια, αλλά και επιχορηγήσεις στα κράτη-μέλη.

Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ακολουθεί χαλαρή πολιτική και στηρίζει τους τραπεζικούς ομίλους με ένα γιγαντιαίο πρόγραμμα "ποσοτικής χαλάρωσης".

Η συμφωνία για τη συγκρότηση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης εντάσσεται μέσα σε αυτό το πλαίσιο.

Η Γαλλία και η "Συμμαχία των κρατών του Νότου" το προβάλουν ήδη ως ένα ιστορικό βήμα προόδου, απέναντι στις αντιδραστικές θέσεις της "Συμμαχίας των φειδωλών του Βορρά". Η Γερμανία προβάλει το συμβιβασμό ως μια προσωρινή προσαρμογή για την αντιμετώπιση μιας μεγάλης έκτακτης ανάγκης, που δεν συνιστά ριζική αλλαγή γραμμής πλεύσης.

Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για πορεία σε αντιδραστική κατεύθυνση. Κάθε βήμα που ενισχύει τη συνοχή της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας της ΕΕ ενισχύει τον πραγματικό αντίπαλο των εργαζομένων, τη δικτατορία του κεφαλαίου.

Εμβάθυνση της ενοποίησης της ΕΕ σημαίνει ενίσχυση των ενιαίων μηχανισμών για την εφαρμογή ενιαίων αντιδραστικών κατευθύνσεων σε βάρος των λαών.

Η εποπτεία για υπερχρεωμένα κράτη-μέλη, όπως η Ελλάδα, θα γίνει πολλαπλή. Δίπλα στο "ευρωπαϊκό εξάμηνο" θα προστεθεί ένας μηχανισμός διαρκούς αξιολόγησης του προγράμματος μεταρρυθμίσεων και δεσμεύσεων. Αυτός θα αποφασίζει αν θα αποδεσμεύονται ή θα παγώνουν τα κονδύλια των περιβόητων επιδοτήσεων.

Για να στηρίξουν την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας, τα αστικά επιτελεία σε ΗΠΑ, ΕΕ, Ιαπωνία προχωρούν σε μεγάλη κρατική παρέμβαση, αξιοποιώντας προτάσεις του κεϋνσιανισμού.

γ) Οι προσαρμογές στη διαχείριση της αστικής οικονομικής πολιτικής στις συνθήκες της νέας διεθνούς κρίσης.

Η εκδήλωση της νέας διεθνούς κρίσης και η αντίστοιχη πτώση των νέων ιδιωτικών επενδύσεων οδήγησαν σε αλλαγές και προσαρμογές της αστικής οικονομικής πολιτικής, με στόχο την ενθάρρυνσή τους.

Στην Ελλάδα, όπως και στην ΕΕ και διεθνώς, οι κυβερνήσεις και γενικότερα το αστικό πολιτικό σύστημα συγκλίνουν στην υιοθέτηση μεγαλύτερης κρατικής παρέμβασης, επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής και νομισματικής χαλάρωσης, για να στηριχτεί η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας.

Από φιλελεύθερες συντηρητικές δυνάμεις, η επιλογή αυτή εμφανίζεται ως η κατάλληλη για την "έκτακτη κατάσταση" της απότομης συρρίκνωσης της παραγωγής και της έλλειψης ιδιωτικών επενδύσεων. Από σοσιαλδημοκρατικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις προβάλλεται ως "προοδευτική στροφή, μετά την αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού". Στη χώρα, τα αστικά κόμματα ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ κρίνουν την κυβερνητική πολιτική της ΝΔ ως μη συνεπή προσαρμογή στην αντίστοιχη ευρωενωσιακή, ενώ τα ίδια παρουσιάζονται ως πιο αυθεντικοί εκφραστές μιας ανάλογης πιο επεκτατικής κρατικής πολιτικής, χωρίς πειστικότητα, αφού βαρύνονται ως διαχειριστές της μνημονιακής διαχείρισης της οικονομικής κρίσης.

Η δυνατότητα της μεγαλύτερης κρατικής παρέμβασης να αμβλύνει τις αρνητικές συνέπειες για το λαό από το μεγάλο βάθος της κρίσης είναι περιορισμένη. Η όξυνση του ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών κέντρων στη διεθνή καπιταλιστική αγορά θέτει αντικειμενικούς περιορισμούς στην επεκτατική δημοσιονομική πολιτική που ακολουθείται σήμερα στην ΕΕ και την Ελλάδα. Η μεγάλη απόκλιση από τους δημοσιονομικούς "στόχους" θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα σε νέα σκληρά μέτρα, που θα κληθούν να πληρώσουν η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Ήδη αυξάνεται η γερμανική πίεση για επαναφορά της εφαρμογής των όρων του Συμφώνου Σταθερότητας μετά το 2021 σχετικά με τον περιορισμό των κρατικών χρεών και των ετήσιων ελλειμμάτων. Το κρατικό χρέος της Ελλάδας ξεπερνά πλέον το 200% του ΑΕΠ και οι δαπάνες εξυπηρέτησής του θα αυξηθούν το επόμενο διάστημα.

Έτσι, αναπαράγεται ο φαύλος κύκλος της άμεσης κρατικής επεκτατικής παρέμβασης για την υποβοήθηση της καπιταλιστικής αναπαραγωγής και τον εκ νέου περιορισμό της προς όφελος της καπιταλιστικής κερδοφορίας, φάση στην οποία πάλι τις συνέπειες πληρώνουν οι εργαζόμενοι.

Η κυβέρνηση της ΝΔ, προκειμένου να αντιμετωπίσει τα προβλήματα, που συνδυαστικά πλήττουν την εγχώρια οικονομία, έλαβε μια σειρά από βραχυπρόθεσμα μέτρα που στηρίχτηκαν σε νέο κρατικό δανεισμό, ο οποίος ξεπέρασε τα 12 δισ. ευρώ, και στην αξιοποίηση των "ματωμένων πλεονασμάτων" της προηγούμενης περιόδου, προετοιμάζοντας παράλληλα ένα μεγάλο "πακέτο" χρηματοδότησης της καπιταλιστικής οικονομίας, με τη μερίδα του λέοντος "των μέτρων στήριξης" να κατευθύνεται στην ενίσχυση των επιχειρηματικών ομίλων.

Η μεσοπρόθεσμη πολιτική της κυβέρνησης, που κοστολογείται σε 70 δισ. ευρώ περίπου αποτελεί την ελληνική εκδοχή της ευρωενωσιακής "απάντησης" στη νέα κρίση που αφορά πλέον όλες τις οικονομίες της ΕΕ. Στοχεύει κυρίως στη στήριξη των επενδύσεων στην "πράσινη" και ψηφιακή μετάβαση, αποδεικνύοντας ότι το πρόβλημα αναπαραγωγής στην Ελλάδα αλλά και στην ΕΕ είναι πολύ βαθύτερο από τις συνέπειες της πανδημίας, αφού ως κύρια λύση αναγορεύεται ο "πράσινος και ψηφιακός μετασχηματισμός της ευρωενωσιακής οικονομίας".

Το πακέτο χρηματοδότησης της ΕΕ και η συμμετοχή της Ελλάδας στο Ταμείο Ανάκαμψης είναι συνδεδεμένο με ένα εθνικό αναπτυξιακό σχέδιο, που θα καθορίζει τις μεταρρυθμιστικές και επενδυτικές προτεραιότητες έως το 2026, το οποίο θα πρέπει να υποβάλει κάθε κράτος-μέλος και αποτελεί προϋπόθεση για να προχωρήσει η εκταμίευση της χρηματοδότησης. Το σχέδιο ευθυγραμμίζεται τόσο με το σχεδίασμα και τις προτεραιότητες της ΕΕ όσο και με τις απαιτήσεις του εγχώριου κεφαλαίου. Το μεγαλύτερο μέρος της χρηματοδότησης θα αξιοποιηθεί για την υλοποίηση μεγάλων επενδυτικών έργων "πράσινης" ανάπτυξης (τουλάχιστον 37%) και προώθησης νέων ψηφιακών λύσεων (τουλάχιστον 20%). Ήδη το επόμενο διάστημα αναμένεται η δημοπράτηση για το φάσμα του 5G, ενώ έχει ανακοινωθεί η επένδυση της "Microsoft" στην Αττική.

Η αστική πολιτική της "εξωστρέφειας" της εγχώριας οικονομίας, δηλαδή της πιο άμεσης οργανικής σύνδεσης της αγροτικής και βιομηχανικής παραγωγής με τη διεθνή καπιταλιστική αγορά, θα την καταστήσει ακόμα πιο ευάλωτη σε μια νέα διεθνή κρίση.

Η "εξωστρέφεια" του εγχώριου κεφαλαίου εναρμονίζεται με το βαθμό διεθνοποίησης της παγκόσμιας καπιταλιστικής αγοράς, τις αυξανόμενες αλληλεξαρτήσεις, τον ιστορικό προσανατολισμό που έχει στις διεθνείς Μεταφορές, στο διεθνή Τουρισμό και σε ανάλογους μεταποιητικούς κλάδους (Τρόφιμα, Ποτά, Μεταλλουργία κ.ά.).

δ) Η επιδοματική πολιτική της κυβέρνησης σε συνθήκες lockdown.

Η κυβέρνηση, στις συνθήκες lockdown, πήρε και ορισμένα μέτρα έκτακτης επιδότησης των μακροχρόνιων ανέργων, παράτασης του χρόνου καταβολής του επιδόματος ανεργίας, συγκράτησης του εργατικού - λαϊκού εισοδήματος μπροστά στο ενδεχόμενο απότομης - μεγάλης συρρίκνωσής του και ανέλεγκτης αύξησης της ανεργίας.

Ωστόσο, ένα τμήμα των μέτρων αυτών (επιδόματα, αναστολές πληρωμών και εισφορών χωρίς τη διαγραφή μέρους τους κ.λπ.) έχουν καθαρά προσωρινό χαρακτήρα, αφού μετατοπίζουν το βασικό όγκο των οφειλών αυτών στο μέλλον, καθιστώντας τες ουσιαστικά μη διαχειρίσιμες.

Ένα άλλο τμήμα αυτών, π.χ. οι "αποζημιώσεις ειδικού σκοπού", η επιδότηση ασφαλιστικών εισφορών ήταν στην πραγματικότητα στήριξη των επιχειρηματικών ομίλων, με το κράτος να αναλαμβάνει μεγάλο μέρος της μισθολογικής δαπάνης κατά την περίοδο περιορισμού ή της διακοπής της λειτουργίας τους. Επίσης, η χρηματοδότηση των δόσεων των στεγαστικών δανείων μέχρι και 80% συνέβαλε στην προστασία της ρευστότητας των τραπεζών και στην αποφυγή της δημιουργίας νέων "κόκκινων" δανείων.

Αντίστοιχα, ορισμένα μέτρα στήριξης των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων -π.χ. προγράμματα επιστρεπτέας προκαταβολής- υπηρετούν διπλό σκοπό. Επιδιώκουν να στηρίζουν ένα πιο δυναμικό τμήμα μικρομεσαίων που έχει πληγεί αυτήν την περίοδο, προσφέροντας ορισμένη ρευστότητα και, από την άλλη, να περιορίσουν σε έναν βαθμό τα εκτεταμένα αδιέξοδα και το ενδεχόμενο άμεσων μαζικών λουκέτων στις μικρές επιχειρήσεις που απασχολούν περιστασιακά ή και καθόλου προσωπικό.

ε) Η επιτάχυνση του ψηφιακού μετασχηματισμού.

Η εκδήλωση της πανδημίας αξιοποιήθηκε από την κυβέρνηση ως ευκαιρία για να επιταχυνθεί το σχέδιο ψηφιακού μετασχηματισμού της οικονομίας. Στην κατεύθυνση αυτή προχώρησε ο ψηφιακός μετασχηματισμός λειτουργιών της κρατικής διοίκησης, απορροφήθηκαν ευρωενωσιακά κονδύλια για την προώθηση επενδύσεων σε ψηφιακές υποδομές, έγινε υποχρεωτική ψηφιοποίηση σε σειρά από πτυχές της οικονομικής και κοινωνικής ζωής, ενώ το φθηνό και εκπαιδευμένο εργατικό δυναμικό στις νέες τεχνολογίες έχει καταστήσει τη χώρα και πεδίο κάποιων επενδύσεων παραγωγής σχετικών τεχνολογικών εμπορευμάτων και υπηρεσιών. Ταυτόχρονα, ο ψηφιακός εκσυγχρονισμός στο πλαίσιο της καπιταλιστικής οικονομίας και ο ψηφιακός μετασχηματισμός των κρατικών λειτουργών αξιοποιούνται για την προώθηση της εντατικοποίησης της εργασίας και την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης (π.χ. τηλεργασία) και αυξάνουν τις δυνατότητες παρακολούθησης και καταστολής του λαού.

3. Ορισμένες εξελίξεις στην περιοχή Αν. Μεσογείου, Μ. Ανατολής, Β. Αφρικής

Στο έδαφος της νέας διεθνούς κρίσης δυναμώνει ο ανταγωνισμός μεταξύ ιμπεριαλιστικών συμμαχιών, αλλά και μεταξύ καπιταλιστικών κρατών στο εσωτερικό των συμμαχιών για τον έλεγχο των αγορών, ενεργειακών πηγών και δρόμων μεταφοράς, αναδεικνύοντας εστίες κινδύνου πολεμικής αναμέτρησης από την Ανατολική Μεσόγειο έως την Αρκτική.

Στην Ολομέλεια της ΚΕ του Σεπτέμβρη και τη σχετική Ανακοίνωση - Κάλεσμα αναλύονται οι εξελίξεις στην περιοχή μας, επισημαίνονται οι τάσεις που τις διαπερνούν και τίθενται η κατεύθυνση και το πλαίσιο πάλης του Κόμματος. Το κείμενο αυτό αποτελεί εφόδιο για τη δουλειά μας και την επόμενη περίοδο.

Στο πλαίσιο της όξυνσης του ανταγωνισμού των αστικών τάξεων της Τουρκίας και της Ελλάδας συνεχίζεται η τουρκική επιθετικότητα και απαιτείται συνεχής παρακολούθηση της κατάστασης στην Α. Μεσόγειο και το Αιγαίο.

Η αποχώρηση του "Ορούτς Ρέις" από την περιοχή του Καστελόριζου στις 29 Νοέμβρη συνιστά ελιγμό μπροστά στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, στην οποία η ελληνική και η κυπριακή κυβέρνηση προτίθενται να θέσουν ζήτημα επιβολής κυρώσεων στην Τουρκία. Σχετίζεται με τα παζάρια μεταξύ ΕΕ - Τουρκίας για την αναθεώρηση της τελωνειακής ένωσης και τη συμφωνία για το Μεταναστευτικό - Προσφυγικό, την ενδυνάμωση των οικονομικών σχέσεων μεταξύ των δύο πλευρών και αφορά προσαρμογές της πολιτικής της τουρκικής ηγεσίας ενόψει της προεδρίας Μπάιντεν στις ΗΠΑ.

Σε κάθε περίπτωση, είναι υπαρκτός ο κίνδυνος συνέχισης των ερευνών τόσο στην περιοχή του Καστελόριζου όσο και δυτικά του 28ου μεσημβρινού, δυτικά της Ρόδου και σε θαλάσσιες περιοχές που καλύπτουν η συμφωνία Ελλάδας - Αιγύπτου και το αποκαλούμενο Τουρκολιβυκό Σύμφωνο. Είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο αποστολής τουρκικού γεωτρύπανου στην περιοχή, που θα τροφοδοτήσει την ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Σε συνθήκες συνέχισης των τουρκικών γεωτρήσεων στην Κυπριακή ΑΟΖ, ανοίγματος της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου και της προβολής της θέσης περί "δύο κρατών", που θέτουν η τουρκική και τουρκοκυπριακή ηγεσία, εντείνονται οι κινήσεις για επανέναρξη των συνομιλιών για το κυπριακό πρόβλημα και ετοιμάζεται το έδαφος για συμβιβασμούς ανάμεσα σε λύση που κινείται γύρω από τη Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία και τα "δύο κράτη", σε διχοτομική κατεύθυνση.

Οι παραπάνω εξελίξεις συνδέονται με τους γενικότερους στόχους των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ και ΕΕ για την υλοποίηση σχεδίου συνεκμετάλλευσης θαλάσσιων ζωνών στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο, που θα περιπλέξει παραπέρα την κατάσταση.

Η κυβέρνηση της ΝΔ συνεχίζει και κλιμακώνει τις κινήσεις βαθύτερης εμπλοκής της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Προετοιμάζει την ενίσχυση και την επέκταση της συμφωνίας με τις ΗΠΑ για τις αμερικανικές βάσεις και υποδομές στην Ελλάδα και έχει αποφασίσει τη συμμετοχή σε ευρωατλαντικές στρατιωτικές αποστολές στο εξωτερικό, π.χ. στο Μάλι, στο πλευρό των γαλλικών δυνάμεων στην περιοχή της Αφρικής.

Η πρόσφατη συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ως συνέχεια αυτών με την Αίγυπτο, το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία (π.χ. για την αποστολή "Πάτριοτ"), εμπλέκει παραπέρα τη χώρα στους αμερικανοΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς στην περιοχή του Περσικού Κόλπου κατά του Ιράν και επιδρά στην όξυνση του ανταγωνισμού με την τουρκική κυβέρνηση, που ενισχύει τις σχέσεις της με το Κατάρ.

Παρακολουθούμε επίσης τις εξελίξεις:

• Στη Συρία, στη Λιβύη και το Παλαιστινιακό όπου προωθούνται γενικότερες ιμπεριαλιστικές διευθετήσεις.

• Στα Βαλκάνια, τη συμφωνία Ελλάδας - Αλβανίας για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών στο Ιόνιο και την προσφυγή στη Χάγη.

• Στον Καύκασο, μετά τη συμφωνία Αρμενίας - Αζερμπαϊτζάν με την παρέμβαση της Ρωσίας και την εμπλοκή της Τουρκίας.

4. Οι τρέχουσες εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις

Μπορούμε να πούμε ότι η αμφισβήτηση έχει βαθύνει με όλα τα αντιφατικά στοιχεία που τη χαρακτηρίζουν, ιδιαίτερα μετά το ξέσπασμα του δευτέρου κύματος της πανδημίας. Η ΝΔ φαίνεται πιο φανερά πλέον να έχει μια πιο αξιοσημείωτη φθορά. Ωστόσο, αντέχει ακόμη. Ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τώρα δεν φαίνεται να κερδίζει κάτι πιο αξιοπρόσεκτο απ' τη φθορά της ΝΔ. Σήμερα, όπως και στο πρώτο κύμα, συνυπάρχουν περισσότερο ο φόβος από την πανδημία και η αβεβαιότητα για το μέλλον μαζί με αγανάκτηση. Παγιδεύεται όμως αυτή η αγανάκτηση μέσα στη λανθασμένη άποψη που καλλιεργείται σκόπιμα και συστηματικά ότι για την κατάσταση φταίει η πανδημία και εκτονώνεται με την προσδοκία ότι όταν ξεπεραστεί θα επανέλθει στην προηγούμενη κατάσταση.

Ωστόσο, ένας κόσμος προβληματίζεται πιο ριζοσπαστικά και φαίνεται ότι ψάχνει να βρει στήριγμα στο Κόμμα. Αυτό φάνηκε κατά κάποιον τρόπο στις πρωτοβουλίες και κινητοποιήσεις για τη δίκη της ΧΑ, σε άλλες δραστηριότητες, στο κείμενο του Κόμματος για το μάζεμα υπογραφών για τα λαϊκά προβλήματα, αλλά και για την άρση της απαγόρευσης της συγκέντρωσης για το Πολυτεχνείο. Επίσης, φάνηκε σε ορισμένες αρχαιρεσίες σωματείων και σε πρωτοβουλίες που ανέπτυξαν οι δυνάμεις μας στο πλαίσιο του κινήματος.

Η ΝΔ αναπτύσσει δραστηριότητα, αξιοποιώντας τον κρατικό μηχανισμό, τις Περιφέρειες και τους δήμους, τους βουλευτές μέσα κυρίως από διάφορα κρατικά και ευρωενωσιακά προγράμματα όπως: Για τη διαχείριση των συνεπειών της πανδημίας, για τη στήριξη των επιχειρήσεων, των μικρομεσαίων, της προώθησης μεταρρυθμίσεων σε διάφορους τομείς της οικονομίας. Είναι σε άμεση συνεργασία με την εργοδοσία, κάνει ειδική δουλειά σε ΕΒΕ και σ' άλλα μεσαία στρώματα, σε αγρότες. Στις γραμμές των οπαδών της υπάρχει έντονος προβληματισμός, αλλά ταυτόχρονα είναι πιο εμφανής η επίδραση διάφορων συντηρητικών αντιλήψεων για όλα τα ζητήματα. Επίδραση ασκούν και τα ακροδεξιά στοιχεία που υπάρχουν και δρουν στις γραμμές της ή δρουν παράπλευρα. Ωστόσο, πρέπει να πούμε ότι υπάρχει ένας κόσμος, κυρίως εργαζόμενοι που παρακολουθούν τη δραστηριότητα του Κόμματος και δηλώνουν ότι εκτιμούν τη συνέπεια και τη δράση του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, το τελευταίο ιδιαίτερα διάστημα, σε κεντρικό επίπεδο και κυρίως με τον Αλ. Τσίπρα έχει εντείνει τη δράση του. Μια κινητικότητα εμφανίζουν οι βουλευτές του. Έχει διευρυνθεί αντικειμενικά, λόγω της πολιτικής της ΝΔ, το έδαφος για να δουλεύουν οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, με άξονα μια άλλη πολιτική διαχείρισης, δήθεν πιο φιλολαϊκή και να καλλιεργούν αυταπάτες. Παρ' όλα αυτά, υπάρχει ένας κόσμος που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ και τώρα εκδηλώνει και δηλώνει ότι εκτιμά τις πρωτοβουλίες και τη δράση του Κόμματος για τα λαϊκά προβλήματα, για τη ΧΑ, για το Πολυτεχνείο κ.ά. Έχει μεγάλη σημασία η προσέγγιση αυτών των ανθρώπων.

Η όξυνση της αντιπαράθεσης με τον ΣΥΡΙΖΑ και την πολιτική του είναι προϋπόθεση, για να ξεκολλάει ένα υγιές τμήμα από τον σοσιαλδημοκρατικό βούρκο και να έρχεται προς τις θέσεις του Κόμματός μας. Αυτό απαιτεί η αντιπαράθεση να διεξάγεται εύστοχα, τεκμηριωμένα και αποδεικτικά. Απαιτεί ετοιμότητα και ιδεολογική και πολιτική επαγρύπνηση στην επιδίωξη του ΣΥΡΙΖΑ να καλλιεργήσει το έδαφος και τη συζήτηση και με αφορμή τις υπογραφές για την απαγόρευση, για σύναψη δημοκρατικών, αντιδεξιών ή προοδευτικών μετώπων απέναντι στη ΝΔ. Άλλωστε, η πολιτική του και ο ρόλος που έχει αναλάβει στην εξυπηρέτηση των επιδιώξεων της αστικής τάξης είναι αυτά που τον οδηγούν να ζητάει υπουργούς κοινής αποδοχής με τη ΝΔ και πεδίο εθνικής συνεννόησης, για να μην απειληθούν τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων. Υπάρχει, επίσης, κόσμος που προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ - ΚΙΝΑΛ και δεν βλέπει με καλό μάτι τη συναίνεση της ηγεσίας του στην κυβέρνηση, ενώ ένα συνδικαλιστικό κομμάτι διαφωνεί με τη στάση που κρατάει η ΓΣΕΕ. Δυνατότητες υπάρχουν για ορισμένες περιπτώσεις που επηρεάζονται από τον χώρο του οπορτουνισμού.

Τα Όργανα και οι ΚΟΒ πρέπει συστηματικά να αντιμετωπίζουν τη δράση των φασιστικών και ακροδεξιών ομάδων και οργανώσεων.

Ξεχωρίζουμε ορισμένα κύρια ζητήματα όπου πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας περισσότερο.

Το Κόμμα έδειξε ετοιμότητα και πρωτοβουλία. Οι ΚΟ έδρασαν πρωτοπόρα για λαϊκά προβλήματα που οξύνθηκαν:

‣ Για τα ζητήματα της Υγείας, στα οποία δώσαμε προτεραιότητα.

‣ Για τα θέματα της Εκπαίδευσης με τις μεγάλες μαθητικές κινητοποιήσεις και το συντονισμό της δράσης τους και με εκπαιδευτικούς και γονείς σε όλη τη χώρα.

‣ Για τα ζητήματα του Πολιτισμού με μαζικές δράσεις και συσπείρωση καλλιτεχνών.

‣ Για το Προσφυγικό, εκεί που οξύνθηκαν απότομα τα προβλήματα στη Λέσβο, με το κάψιμο της δομής στη Μόρια.

‣ Για τις πλημμύρες στην Καρδίτσα.

‣ Για τους σεισμούς στη Σάμο κ.ά.

Ήταν σε όλα αυτά εμφανής η ευρύτερη αποδοχή των πρωτοβουλιών του Κόμματος, τόσο στη σύσκεψη στην Καρδίτσα με την παρουσία φορέων όσο και στη Λέσβο και τη Σάμο στα κλιμάκια των στελεχών και βουλευτών του Κόμματος που περιόδευσαν.

Σημαντικές ήταν οι δραστηριότητες για τη δίκη της ΧΑ: Με τη συμμετοχή στην κινητοποίηση στο Εφετείο, με την εκδήλωση στο Κερατσίνι για την παρουσίαση της έκδοσης της ΣΕ για τη δίκη της ΧΑ. Υπήρξε γενικότερη αναγνώριση της συμβολής και του ρόλου του Κόμματος, με ενδεικτική τη συμμετοχή όλων των δικηγόρων της Πολιτικής Αγωγής. Είχε προηγηθεί η καταδικαστική απόφαση του Δικαστηρίου που δικαιολογημένα έδωσε ικανοποίηση σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Ταυτόχρονα, έφερε μούδιασμα σε οπαδούς της ΧΑ και άλλα φασιστικά και ακροδεξιά στοιχεία.

Ήταν σωστή η πρωτοβουλία του Κόμματος και η προσπάθεια που συνεχίζεται για το μάζεμα υπογραφών. Φαίνεται ότι όπου απευθυνόμαστε, πέρα από τους κοντινούς οπαδούς και σε αυτούς που συμπορεύονται με το Κόμμα, αλλά και σε ευρύτερο κόσμο, πρέπει να συνεχίσουμε πιο τολμηρά.

Β. ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2020

Όλο το προηγούμενο διάστημα, η κυβέρνηση της ΝΔ έδειξε τις προθέσεις της, να εκφράσει την ανάγκη της αστικής τάξης στις σημερινές συνθήκες για ενίσχυση και θωράκιση του κατασταλτικού μηχανισμού του αστικού κράτους, τον περιορισμό της λαϊκής κινητοποίησης και της δράσης του κινήματος. Βεβαίως και σε αυτήν την περίπτωση συνεχίζει το έργο όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, όμως είναι φανερό ότι γίνεται μια προσπάθεια να πάει ένα βήμα παραπέρα. Αυτό φάνηκε από τον νόμο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, από τους σχεδιασμούς και τα νομοσχέδια για τη συνδικαλιστική δράση. Ήταν καθαρό ότι στις προθέσεις της ήταν και είναι να αξιοποιήσει τις συνθήκες της πανδημίας, τους περιορισμούς που υπάρχουν στις μετακινήσεις, τις συναθροίσεις κ.λπ., ενάντια στο κίνημα.

Μέτρα έντασης της κρατικής καταστολής και του αυταρχισμού παίρνονται σε όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ, όπως στη Γαλλία ή την Ιταλία, με στόχο την προληπτική θωράκιση του συστήματος από την αυξανόμενη κοινωνική δυσαρέσκεια.

Άνοιξε από την πρώτη περίοδο της καραντίνας η συζήτηση, αν οι περιορισμοί αφορούν ή όχι την πολιτική και συνδικαλιστική δράση. Δόθηκε με την παρέμβασή μας το στίγμα ότι παρά τις ιδιαίτερες συνθήκες και τις αναγκαίες προσαρμογές, το κίνημα δεν μπαίνει στον γύψο, συνεχίζει και αναπτύσσει τη δράση του. Η κινητοποίηση της Πρωτομαγιάς αιφνιδίασε την κυβέρνηση, παρά τις προσπάθειες να αποτρέψει την πραγματοποίησή της, επίσης συνέπεσε με μια περίοδο που προσανατολιζόταν στο "άνοιγμα" του Τουρισμού μπροστά στο καλοκαίρι, αυτό τη δυσκόλεψε παρά τις επιθέσεις που υπήρχαν και τότε από μερίδα του κυβερνητικού Τύπου.

Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση, αξιοποιώντας και τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων αστικών κομμάτων, προσπάθησε και προσπαθεί να διαμορφώσει ένα κλίμα "εθνικής συνεννόησης απέναντι στις μεγάλες έκτακτες συνθήκες", εστιάζοντας στα ζητήματα της πανδημίας, των εξελίξεων στα Ελληνοτουρκικά και της ενεργού συμμετοχής στα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια στην περιοχή.

Εδώ υπάρχει αντικειμενικά και μια αντιφατικότητα στην κυβερνητική πολιτική, που εκφράζεται και από διαφοροποιήσεις που υπάρχουν σε στελέχη της ΝΔ και σε σχετική αρθρογραφία. Είναι αντιφατικός και δύσκολος ο συνδυασμός της πολιτικής ενίσχυσης της καταστολής και ταυτόχρονα της εξασφάλισης της "κοινωνικής και πολιτικής συναίνεσης".

Στις συνθήκες του δεύτερου κύματος της πανδημίας, η κυβέρνηση είναι σαφώς σε πολύ πιο δύσκολη θέση απ' ό,τι την περίοδο της άνοιξης, γεγονός που φαίνεται ακόμα και σε δημοσκοπικά στοιχεία. Η κατάσταση στα σχολεία, στα ΜΜΜ, στα νοσοκομεία και τους χώρους δουλειάς, σε συνδυασμό με τη δυσκολία της κυβέρνησης να διαχειριστεί την κατάσταση μετά το άνοιγμα του Τουρισμού έχει δυναμώσει τη δυσαρέσκεια και την αμφισβήτηση της κυβερνητικής πολιτικής.

Από την αρχή του φθινοπώρου έγινε προσπάθεια να συκοφαντηθούν αγωνιστικές κινητοποιήσεις πρώτα απ' όλα των μαθητών, έγινε "σκληρή" αντιμετώπιση λαϊκών κινητοποιήσεων, εφαρμόζοντας το νόμο για τις διαδηλώσεις, ενώ ξεκίνησε, στην αρχή πιο δειλά και πιο περιθωριακά με αφορμή και τη μεγάλη κινητοποίηση για τη δίκη της ΧΑ, να διατυπώνονται απόψεις για το αν είναι δυνατόν σε τέτοιες συνθήκες να πραγματοποιούνται διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις. H προσπάθεια, η αγανάκτηση και η δυσαρέσκεια να διοχετευθούν μαζικά σε "κίνημα αρνητών του κορονοϊού", όπως έχει γίνει σε άλλες χώρες όπου κυριαρχούν ακροδεξιά στοιχεία και που θα διευκόλυναν την κυβέρνηση και το κράτος, δεν περπάτησε.

Από ένα τμήμα των αστικών αναλύσεων τίθεται το ζήτημα ότι τώρα μετά από τη φυλάκιση της ΧΑ πρέπει να καλυφθεί πολιτικά ο ακροδεξιός χώρος που έχει μείνει άστεγος πολιτικά. Τίθεται ο προβληματισμός αν μπορεί η ΝΔ να απορροφήσει αυτόν το χώρο, ή η Ελληνική Λύση του Βελόπουλου, αλλά ανοίγουν και οι προβληματισμοί για νέα σχήματα στο χώρο.

Ταυτόχρονα, ενισχύονται και αστικοί προβληματισμοί για το κέρδισμα του "κέντρου" από τη ΝΔ, ώστε να εξασφαλίσει την επόμενη κυβερνητική αυτοδυναμία.

Μετά την ολοκλήρωση της δίκης της Χρυσής Αυγής, ξεκίνησε η συζήτηση από διάφορες αστικές φωνές ότι τώρα ήρθε η ώρα να ξεμπερδέψουμε με το "άλλο άκρο" με τις "εγκληματικές οργανώσεις της αριστεράς". Η προβοκάτσια στην ΑΣΟΕΕ, με την επίθεση αναρχοαυτόνομων στον πρύτανη και τα γνωστά επακόλουθα, έδωσε μια καλή αφορμή να δυναμώσει η συζήτηση περί δύο άκρων όχι μόνο στην ιστορική του πλευρά -που και αυτή συνεχίστηκε με αφορμή και την επέτειο από την πτώση του τείχους του Βερολίνου-, αλλά και στη σύγχρονη διάστασή του.

Με αφορμή αυτό το γεγονός, άνοιξε από νωρίς η συζήτηση για το τι θα γίνει μπροστά στο Πολυτεχνείο.

Ξεδιπλώθηκε προληπτικά η κυβερνητική προπαγάνδα, εστιάζοντας στο ζήτημα των υγειονομικών μέτρων, της προστασίας της υγείας, των εξελίξεων με την πανδημία και έγινε προσπάθεια να εμφανιστεί ως δεδομένο ότι δεν θα υπάρξει εορτασμός. Όσο πέρναγαν οι μέρες και φαινόταν ότι το Κόμμα και το εργατικό - λαϊκό κίνημα προσανατολίζονταν στην πραγματοποίηση εκδηλώσεων για το Πολυτεχνείο δυνάμωνε και η προπαγάνδα που βεβαίως άρχισε να παίρνει και άλλα χαρακτηριστικά. Άρχισε να αναπτύσσεται μια αρθρογραφία σχετικά με το "τι νόημα μπορεί να έχει σήμερα μια πορεία στην αμερικάνικη πρεσβεία", το ότι "σήμερα δεν έχουμε χούντα", "δεν υπάρχει επικαιρότητα του νοήματος" κ.λπ. Επαναφέροντας, δηλαδή, τα γνωστά επιχειρήματα με τα οποία εδώ και χρόνια επιτίθενται στις εκδηλώσεις του Πολυτεχνείου. Ταυτόχρονα, δεν έλειψαν και τοποθετήσεις από αστικές εφημερίδες που θυμήθηκαν την "Πανσπουδαστική Νο8" και αναρωτιόνταν "τι δουλειά έχει το ΚΚΕ με το Πολυτεχνείο, αφού το είχε καταδικάσει και στη συνέχεια το καπηλεύτηκε" κ.λπ.

Οι απειλές και οι προειδοποιήσεις από την πλευρά της κυβέρνησης κορυφώθηκαν μια βδομάδα πριν από τις 17 Νοέμβρη και εκδηλώθηκαν και μέσα στη Βουλή κατά τη διάρκεια της συζήτησης σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών με τη γνωστή τοποθέτηση του Μητσοτάκη, που ουσιαστικά καλούσε το Κόμμα να δηλώσει ότι δεν πρόκειται να πραγματοποιήσει εκδηλώσεις τη 17η Νοέμβρη.

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι ήταν χαρακτηριστική η αφωνία του ΣΥΡΙΖΑ εκείνη την περίοδο, αλλά και μέσα στη Βουλή γι' αυτό το ζήτημα. Στην ίδια συζήτηση, μάλιστα, ο ΣΥΡΙΖΑ προχώρησε και σε συγκεκριμένη πρόταση για κοινής αποδοχής υπουργό Υγείας, προτείνοντας την Αθηνά Λινού καθηγήτρια Ιατρικής.

Ως Κόμμα σωστά δώσαμε την ιδεολογικοπολιτική διαπάλη γύρω από τον άξονα ότι:

‣ Οι λαϊκές κινητοποιήσεις δεν μπαίνουν σε καραντίνα, δεν πρόκειται και δεν μπορούν να σταματήσουν, αλλά ότι μπορούν και πρέπει να πραγματοποιούνται με τις κατάλληλες προσαρμογές, παίρνοντας όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας, αποστάσεις, μάσκες, έλεγχος στη συμμετοχή κ.λπ.

‣ Αναδείξαμε ότι υπάρχει πείρα από τέτοιες κινητοποιήσεις, όπως αυτή της Πρωτομαγιάς, αλλά και άλλες.

‣ Επισημάναμε ότι το ζήτημα για την κυβέρνηση δεν είναι η προστασία της υγείας, αυτό είναι πρόσχημα, στόχος είναι ο περιορισμός των εργατικών - λαϊκών κινητοποιήσεων, να βάλει στο "γύψο" το κίνημα και την πολιτική δράση σε συνθήκες όπου αναδεικνύονται τα αδιέξοδα στη διαχείριση της πανδημίας ως αποτέλεσμα της πολιτικής που έχει ως κριτήριο τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων και όχι την υγεία του λαού, αλλά και συνθήκες όπου προωθούνται νέες αντεργατικές μεταρρυθμίσεις και δυναμώνει η εμπλοκή σε αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια στην περιοχή και τα σενάρια ιμπεριαλιστικών διευθετήσεων με την Τουρκία υπό ΝΑΤΟική αιγίδα.

‣ Ότι οι εκδηλώσεις για το Πολυτεχνείο έχουν και συμβολικό αλλά και ουσιαστικό χαρακτήρα, αποτελούν σταθμό του αγώνα για τις σύγχρονες λαϊκές διεκδικήσεις.

‣ Ταυτόχρονα, έγκαιρα αναδείξαμε τον πολύμορφο χαρακτήρα που μπορούν να πάρουν οι εκδηλώσεις.

Το επόμενο βήμα της κυβέρνησης ήταν η γνωστή απόφαση για τη γενική απαγόρευση των συναθροίσεων πέραν των 3 ατόμων. Στην απόφαση αυτή αντιδράσαμε αμέσως ως Κόμμα και πήραμε πρωτοβουλίες για τη μαζική καταδίκη από φορείς, σωματεία κ.λπ. Ταυτόχρονα, πήραμε και πρωτοβουλία συλλογής υπογραφών για την καταδίκη αυτής της απόφασης. Η κίνηση αυτή ήταν σωστή, διευκόλυνε την προσπάθεια που κάναμε να γίνει μαζική καταδίκη της κυβερνητικής απόφασης και ουσιαστικά αχρήστευε την κυβερνητική επιχειρηματολογία περί υγειονομικών μέτρων. Σε αυτήν την πρωτοβουλία καταδίκης της απόφασης γενικής απαγόρευσης των συναθροίσεων συντάχθηκαν άνθρωποι από όλο το πολιτικό φάσμα, καθώς και με απόφασή τους ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΜέΡΑ25, ενώ αρνήθηκε να συνταχθεί το ΚΙΝΑΛ.

Οπωσδήποτε δεν είναι πρώτη ή μοναδική φορά, που σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα μπορεί να υπάρξει κοινή στάση του ΚΚΕ με άλλα κόμματα είτε στη Βουλή, είτε σε όργανα της Τοπικής Διοίκησης, είτε στο κίνημα.

Η προσπάθεια που έγινε και γίνεται από δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και του οπορτουνισμού και τη σχετική αρθρογραφία να δώσουν σε αυτήν την κίνηση άλλες διαστάσεις είναι καθαρό ότι δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Η όποια σύμπτωση δυνάμεων του ΚΚΕ με άλλες δυνάμεις στο κίνημα, στα σωματεία, στους συλλόγους γύρω από στόχους, αιτήματα, διεκδικήσεις και κινητοποιήσεις δεν συνιστά κανενός είδους "ενιαίο μέτωπο", δεν αφήνει στην άκρη τη διαπάλη για τον προσανατολισμό του κινήματος. Πολύ περισσότερο, οι εκκλήσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για κοινή δράση "πολιτικών δυνάμεων της αριστεράς" με μια ατζέντα θεμάτων που περιλαμβάνει τα δημοκρατικά δικαιώματα, την υγεία κ.λπ., στην ουσία αποσκοπεί στο να ξεπλυθούν οι δικές τους ευθύνες σε σχέση με αυτά τα ζητήματα.

Αντίθετα, αποδεικνύεται η ανάγκη να συνεχίσουμε και να ενισχύσουμε το μέτωπο απέναντι σε αυτές τις δυνάμεις και στη βασική επιδίωξή τους με όλες τις παραλλαγές η όποια λαϊκή διαμαρτυρία και αγωνιστική διάθεση να μεταφραστούν σε μια "αντιδεξιά κατεύθυνση", που θα καλλιεργήσουν το έδαφος για μια κυβερνητική εναλλαγή είτε στο όνομα της αριστερής ή προοδευτικής διακυβέρνησης. Αλλά και ειδικότερα, το μέτωπό μας πρέπει να εστιάζει και σε προτάσεις και θέσεις αυτών των δυνάμεων -ειδικότερα του ΣΥΡΙΖΑ και του Μέρα25- κεϋνσιανού ή νεοκεϋνσιανού χαρακτήρα όσον αφορά την οικονομική πολιτική ιδιαίτερα με αφορμή το "Σχέδιο Πισσαρίδη" κ.λπ. Ταυτόχρονα, ενισχύοντας τη δουλειά μας και την παρέμβασή μας σε έναν κόσμο που βρίσκεται στην εκλογική βάση ή στη συνδικαλιστική επιρροή τέτοιων δυνάμεων και έχει θετική γνώμη για το Κόμμα και τη δράση του.

Μεγάλες αντιδράσεις υπήρξαν και από το χώρο των νομικών με μεγάλο μέρος τους να καταδικάζει την απόφαση, ακόμα και στους κόλπους δικαστών και εισαγγελέων. Ταυτόχρονα, η νομική διαπάλη που αναπτύχθηκε γύρω από αυτό το ζήτημα ανέδειξε ορισμένα χρήσιμα συμπεράσματα για το πώς συνταγματικά άρθρα και διατάξεις γίνονται "λάστιχο" ανάλογα με τις επιδιώξεις του αστικού κράτους και τα συμφέροντα της αστικής τάξης.

Η κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια ελιγμού, κάλεσε τους αρχηγούς όλων των πολιτικών κομμάτων σε μια κοινή παρουσία στο Πολυτεχνείο για κατάθεση στεφάνων στο μνημείο μαζί με την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, προσπαθώντας να διαμορφώσει μια εικόνα συναίνεσης, κίνηση που "δεν της βγήκε".

Τα γεγονότα της 17ης Νοέμβρη επιβεβαίωσαν την πολιτική μας τοποθέτηση και ουσιαστικά ξεσκέπασαν την προσχηματική επίκληση από πλευράς της κυβέρνησης των μέτρων υγειονομικής προστασίας και κυρίως έσπασαν στην πράξη την απαγόρευση.

Η απάντηση στο ερώτημα γιατί η κυβέρνηση επέλεξε αυτήν την επίδειξη δύναμης και πυγμής, πρέπει να συνυπολογίσει τα εξής ζητήματα:

• Ήταν απόφαση που στηριζόταν στη γενική επιδίωξή της να "κόψει τον αέρα" σε αγώνες, διεκδικήσεις και κινητοποιήσεις για το επόμενο διάστημα στο έδαφος της όξυνσης της κατάστασης με την πανδημία και την οικονομική κρίση.

• Ήταν ζήτημα πυγμής και γοήτρου για τις δυνάμεις καταστολής.

• Συνδέεται σίγουρα με την προσπάθεια να απευθυνθεί σε ένα πιο ακροδεξιό ακροατήριο.

• Σχετίζεται, επίσης, με πιέσεις της πρεσβείας των ΗΠΑ.

Η συνέντευξη, που έδωσε ο Χρυσοχοΐδης ανήμερα της 17ης Νοέμβρη το βράδυ στον "ΣΚΑΪ", έδειξε μια αμηχανία και μια αρχική δυσκολία από την κυβέρνηση στη διαχείριση της όλης εξέλιξης. Προσπάθησε να εμφανίσει ότι οι πρωινές παρεμβάσεις ήταν πολιτικές παρεμβάσεις και εκδηλώσεις που δεν απαγορεύονται και για τις οποίες υπήρξε "συνεννόηση", ενώ αντίθετα οι απογευματινές όχι.

Την "επόμενη μέρα" ξεδιπλώθηκε η συζήτηση αποτίμησης ουσιαστικά των γεγονότων. Σε έναν βαθμό εκφράστηκαν προβληματισμοί και επιφυλάξεις από τμήματα του φιλοκυβερνητικού Τύπου για το πώς χειρίστηκε η κυβέρνηση το ζήτημα. Υπήρξαν, για παράδειγμα, τοποθετήσεις που έλεγαν ότι η απόφαση απαγόρευσης ήταν μεν σωστή όμως έγιναν λάθος χειρισμοί.

Η επίθεση στο Κόμμα ήταν αναμενόμενη.

Γρήγορα αναπροσανατολίστηκε λιγότερο σε ζητήματα που αφορούσαν την υγειονομική διάσταση του ζητήματος και ανέδειξε κυρίως το ζήτημα της στάσης του ΚΚΕ απέναντι στη "νομιμότητα". Όπως:

‣ Ότι την "αξιοποιεί και τη χειρίζεται όπως αυτό τη συμφέρει". Ότι "έχει τη δυνατότητα να αξιοποιεί τη θέση του ως θεσμικό συστημικό κόμμα, αλλά να παίζει και στο αντισυστημικό γήπεδο".

‣ Ότι "πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε με το πρόβλημα που λέγεται ΚΚΕ", "δεν μπορεί να μένει στο απυρόβλητο ούτε της ιδεολογικής, ούτε της κατασταλτικής επίθεσης".

‣ Είναι χαρακτηριστική η προσπάθεια να εμφανιστεί ότι η απειθαρχία του ΚΚΕ γίνεται με θεσμικές πλάτες, "αξιοποιώντας τις επαφές του με υπουργούς, στελέχη της κυβέρνησης" κ.λπ.

‣ Εκφράστηκε ακόμα και το ερώτημα "αν σωστά νομιμοποιήθηκε το ΚΚΕ μετά το 1974".

‣ Επαναλήφθηκαν οι θεωρίες ότι "το ΚΚΕ και η αριστερά απολαμβάνουν μια ιδιότυπη ασυλία στην οποία πρέπει να μπει τέλος".

Είναι σίγουρο ότι ο αντικομουνισμός το επόμενο διάστημα θα ενισχυθεί και με αφορμή όλες αυτές τις εξελίξεις. Επίσης, το ίδιο προπαγανδιστικό οπλοστάσιο ενισχυμένο και με τα επιχειρήματα περί "ανευθυνότητας και αντικοινωνικής στάσης" επαναλήφθηκαν και παραμονές της απεργίας στις 26 Νοέμβρη.

Συνολικά, όμως, είναι σημαντική αυτήν την περίοδο η αλληλεγγύη που εκφράστηκε από δεκάδες Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα προς το Κόμμα μας ενάντια στην καταστολή και τον αυταρχισμό.

Συμπερασματικά:

Η γραμμή και η στάση του Κόμματος συνέβαλαν στο να ξεσκεπαστούν η κυβερνητική προσπάθεια και προπαγάνδα, να αποκαλυφθεί ότι οι υγειονομικοί λόγοι είναι το πρόσχημα, ότι στο στόχαστρο βρίσκονται οι αγωνιστικές διεργασίες. Ο συνδυασμός, δηλαδή, της επιμονής στο να υπάρξουν πολύμορφες εκδηλώσεις, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα αυτό που περιγράψαμε ως "οργανωμένη απειθαρχία" με όλα τα μέτρα προστασίας.

Η στάση αυτή συνδέθηκε με διαθέσεις ενός ριζοσπαστικού τμήματος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, άσκησε πίεση και στην πολιτική βάση άλλων δυνάμεων και κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ που εκφράστηκε και στο γεγονός ότι τελικά στήριξε το κείμενο υπογραφών. Βρήκε όμως καλή ανταπόκριση και σε έναν ευρύτερο κόσμο που αγανακτεί με την κυβέρνηση και τη στάση της στην πανδημία. Εκτιμήθηκαν η συνέπεια λόγων και έργων και η δύναμη της οργάνωσής του.

Η κυβέρνηση θα συνεχίζει να κινείται μέσα από αντιφάσεις σε αυτήν τη γραμμή. Δηλαδή του καρότου και του μαστίγιου. Προσπαθεί να εμφανιστεί μετριοπαθής και κεντρώα, παίζοντας το χαρτί της συναίνεσης και της συνεννόησης και ταυτόχρονα της έντασης της καταστολής. Οι εξελίξεις με την πανδημία, το "Σχέδιο Πισσαρίδη", η νέα αντιλαϊκή ατζέντα, οι εξελίξεις με την οικονομική κρίση αντικειμενικά συμβάλλουν στο να πηγαίνουν και οι δύο πλευρές μαζί.

Ταυτόχρονα, από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ και του οπορτουνιστικού χώρου θα γίνεται προσπάθεια η όποια λαϊκή κινητοποίηση να εγκλωβίζεται σε στενή αντιδεξιά - αντικυβερνητική κατεύθυνση, παίζοντας το παιχνίδι της κυβερνητικής εναλλαγής και της ανανέωσης μιας "εναλλακτικής" σοσιαλδημοκρατικής διακυβέρνησης. Και εδώ μπορούμε να σημειώσουμε τις αντιφάσεις της αντιπολιτευτικής τακτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Από την μια πλευρά, προσπαθεί να εμφανιστεί ως δύναμη ικανή να αναλάβει εκ νέου τη διακυβέρνηση, εξασφαλίζοντας με καλύτερους όρους κοινωνική συνοχή και συναίνεση σε σχέση με τη ΝΔ και, από την άλλη, να συνδεθεί και να αξιοποιήσει τη δυσαρέσκεια από την πολιτική της κυβέρνησης. Δεν πρέπει να υποτιμηθεί η άποψη που διαδίδουν δυνάμεις του ότι "αν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση τα πράγματα δεν θα ήταν έτσι", επικεντρώνοντας στα ζητήματα του αυταρχισμού αλλά και του "ακραίου νεοφιλελευθερισμού".

Όλες αυτές οι συνθήκες πιστοποιούν την ανάγκη για αναβάθμιση της ιδεολογικοπολιτικής ικανότητας των δυνάμεων του Κόμματος και της ΚΝΕ και πρώτα απ’ όλα του πρώτου στελεχικού δυναμικού να δίνουν τη μάχη ολοκληρωμένα σε σύνθετες συνθήκες. Να συνδυάζουν τον ιδεολογικό - πολιτικό αγώνα με τις μαζικές πρωτοβουλίες, να οργανώνουν, να έχουν σταθερότητα στον πολιτικό στόχο, ταυτόχρονα με ικανότητα ελιγμών, να επιδεικνύουν αποφασιστικότητα, υψηλό αίσθημα περιφρούρησης, πειθαρχίας. Όλα τα στοιχεία που αφορούν την ικανότητα δράσης σε όλες τις συνθήκες και μάλιστα συνθήκες που μεταβάλλονται κ.λπ. Τα ζητήματα αυτά χρειάζεται το επόμενο διάστημα να βρεθούν στο κέντρο της προσοχής των ΚΟΒ και των Κομματικών Οργάνων.

Γ. ΕΙΔΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 26ης ΝΟΕΜΒΡΗ 2020

Η απεργία στις 26 Νοέμβρη αποτέλεσε μια σκληρή και σημαντική μάχη σε πρωτόγνωρες συνθήκες. Ήταν αποτέλεσμα και βήμα κλιμάκωσης του σχεδιασμού αγωνιστικών παρεμβάσεων στις οποίες πρωτοστάτησαν οι δυνάμεις του Κόμματος στο εργατικό - συνδικαλιστικό κίνημα και περιλάμβανε μέρες δράσης για την προστασία των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς και την ενίσχυση του δημόσιου Συστήματος Υγείας στις 10/11 και 12/11, αποφάσεις Εργατικών Κέντρων, Ομοσπονδιών και Συνδικάτων για το γιορτασμό του Πολυτεχνείου και του αντιιμπεριαλιστικού του μηνύματος, για τις διεκδικήσεις του εργατικού - λαϊκού κινήματος για τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς στις 19/11.

Ο αγωνιστικός σχεδιασμός των Συνδικάτων υλοποιήθηκε με την εκδήλωση του δεύτερου, φονικότερου κύματος της πανδημίας (ξεπέρασαν οι νεκροί τους 2.000, η συντριπτική πλειοψηφία τον μήνα Νοέμβρη) και σε συνθήκες περιοριστικών μέτρων, σχεδόν ολικού lockdown, αλλά και σε συνθήκες όπου οξύνθηκε το κλίμα αυταρχισμού και καταστολής από την πλευρά της κυβέρνησης και των επιχειρηματικών ομίλων. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση και τα αστικά ΜΜΕ βομβάρδιζαν στην κυριολεξία τον λαό με τη γραμμή της "ατομικής ευθύνης", ότι υπάρχει "εθνικός κίνδυνος", με εκβιαστικά διλήμματα και απειλές και ενορχηστρωμένη επιχείρηση να φορτωθούν οι ευθύνες της κυβέρνησης και της μεγαλοεργοδοσίας στο λαό και τη νεολαία, στις διεκδικήσεις και τους αγώνες.

Πραγματοποιήθηκε κόντρα στη στάση της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ που όχι μόνο δεν πήρε κάποια απόφαση αλλά στην πράξη έβγαλε "χολή" για τον αγώνα και τη διεκδίκηση, αποτέλεσε δύναμη "καταστολής" του απεργιακού αγώνα. Η ανακοίνωσή της μπροστά στις αυταρχικές και τρομοκρατικές απαγορεύσεις του Πολυτεχνείου είναι αληθινό μνημείο υποταγής, ούτε καν στεφάνι δεν κατέθεσε για τα μάτια του κόσμου. Διαμορφώνεται μια σημαντική πείρα με την απεργία που δείχνει και στοιχεία από το μέλλον.

Το περιεχόμενο της πάλης αποκάλυψε τις τεράστιες ευθύνες των αστικών κομμάτων για την κατάσταση στο σύστημα Υγείας, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, στην Εκπαίδευση, στους χώρους δουλειάς. Τα αιτήματα έδειχναν ως υπεύθυνο τη στρατηγική του κεφαλαίου, "τα πρωτόκολλα του κεφαλαίου" και ότι δεν είναι απλά λάθη χειρισμών ή διαχείρισης, δυνάμωσαν τη σύγκρουση με την κυβέρνηση και με τη λογική της συναίνεσης στην οποία έβαλε πλάτη ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι στόχοι πάλης είχαν πλατιά απήχηση, συζητήθηκαν πολύ στους εργαζόμενους, ανεξάρτητα από το βαθμό συμμετοχής τους σε όλες τις δράσεις και την απεργία. Μπήκαν σε κίνηση Σωματεία σε αυτές τις συνθήκες. Το εύρος των αποφάσεων που πάρθηκαν για απεργία και τις μέρες δράσης είναι πολύ σημαντικό σε αντιπαράθεση με την ηγεσία της ΓΣΕΕ.

Η υλοποίηση του συνθήματος της "πειθαρχημένης απειθαρχίας" που βγήκε την 1η Μάη ανέβηκε ένα σκαλί παραπάνω. Ήταν η πρώτη απεργιακή κινητοποίηση με χαρακτηριστικά γενικής απεργίας σε ευρωπαϊκή χώρα μέσα στην πανδημία και με περιεχόμενο την προστασία της ζωής και των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Δεν είναι τυχαία η λύσσα και το μίσος που συγκέντρωσε από τα αστικά προπαγανδιστικά επιτελεία. Η παρέμβαση του Κόμματος για το Πολυτεχνείο βοήθησε πολύ, δημιούργησε μαχητικό κλίμα και ενθουσιασμό. Είναι κατανοητό, ότι χωρίς αγωνιστικό κλίμα δεν δίνονται εύκολα τέτοιες αναμετρήσεις.

Σ' αυτές τις δύσκολες και σύνθετες συνθήκες μπορούμε να εκτιμήσουμε την απεργία ως πετυχημένη. Απήργησε ένα μεγάλο κομμάτι των Μεταφορών που στοίχισε στην κυβέρνηση, το λιμάνι του Πειραιά, η ακτοπλοΐα, η Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, ο ΗΣΑΠ και το Μετρό, εργαζόμενοι στην ΕΘΕΛ και στον ΗΛΠΑΠ παρά την απεργοσπαστική στάση των Σωματείων τους. Παρά τη δικαστική απόφαση που έβγαλε παράνομη την απεργία της ΟΣΥΠΑ (αεροδρόμια), τελικά και με τις αποφάσεις των άλλων συνδικαλιστικών οργανώσεων στα αεροδρόμια μειώθηκαν οι πτήσεις κατά 75%. Σημαντική ήταν η απεργία στις ταχυμεταφορές, ίσως η μεγαλύτερη τα τελευταία χρόνια σε συνθήκες όπου το ηλεκτρονικό εμπόριο είναι το μόνο που λειτουργεί -με εξαίρεση το εμπόριο τροφίμων- και οι εργαζόμενοι δουλεύουν εξαντλητικά, με τη συμμετοχή επιχειρησιακών Σωματείων στις ταχυμεταφορές και με υψηλά ποσοστά. Καθολική ήταν η απεργία στη ΛΑΡΚΟ, 100%.

Επίσης, καλά πήγε η απεργία στο χώρο του Φυσικού Αερίου, στους σταθμούς μεταφόρτωσης που είναι σημεία στρατηγικής σημασίας, με τα Σωματεία του κλάδου να παίζουν σημαντικό ρόλο. Καθολική ήταν η συμμετοχή στα μεγάλα εργοτάξια της Αττικής και άλλων περιοχών, αλλά και σε μια σειρά από εργοστάσια και εταιρείες όπου υπάρχουν επιχειρησιακά Σωματεία και Σωματειακές Επιτροπές.

Παρά το κλίμα αυταρχισμού της κυβέρνησης και της αστυνομίας με διαταγμένες δυνάμεις στο κέντρο των πόλεων, πραγματοποιήθηκαν αγωνιστικές παρεμβάσεις που είχαν σχεδιάσει τα σωματεία. Στους δρόμους των πόλεων, έξω από Συνδικάτα και έξω από χώρους δουλειάς όπου υπήρχε περιφρούρηση ήταν γεμάτο αστυνομία και ασφαλίτες, κλούβες και αύρες στα κεντρικά σημεία της Αθήνας. Αντίστοιχα, πολλοί εργοδότες και άνθρωποί τους μέσα στους εργάτες επιδίωξαν να τα βάλουν με τις απεργιακές φρουρές, "αν είναι νόμιμο αυτό που κάνουν", ότι τους "ασκούν ψυχολογική βία" και άλλα τέτοια που "προβλέπονται" στον νέο συνδικαλιστικό νόμο. Προβλήματα με πρόστιμα και προστριβές με την αστυνομία είχαμε σε Γιάννενα, Πρέβεζα, Κω.

Γενικά η δράση των κομμουνιστών στο συνδικαλιστικό κίνημα ήταν στο μικροσκόπιο από εργοδότες, κράτος, αστικά κόμματα, μηχανισμούς καταστολής. Όμως έγιναν όλες οι προγραμματισμένες συμβολικές παραστάσεις στα νοσοκομεία και άλλες παρεμβάσεις των Συνδικάτων σε υπουργεία, στο Εργασίας, στο Ναυτιλίας, στο Υγείας, στο Μακεδονίας - Θράκης, στα αεροδρόμια, στο λιμάνι του Πειραιά, μοτοπορείες, κ.ά.

Η κυβέρνηση και μετά το Πολυτεχνείο συνέχισε να καλλιεργεί κλίμα περιορισμού της πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης στο όνομα της πανδημίας με προσαγωγές συνδικαλιστών που προπαγάνδιζαν την απεργία την Κυριακή 22/11 και γυναικών που οργάνωσαν δρώμενο ενάντια στη βία και την καταπίεση των γυναικών την παραμονή της απεργίας στο Σύνταγμα.

Η πρωτοβουλία για την απεργία στις 26 Νοέμβρη ήταν ένα βήμα κλιμάκωσης, που ξεκίνησε από την παρέμβαση του ΠΑΜΕ και των Συνδικάτων στη ΔΕΘ στις αρχές Σεπτέμβρη, συνεχίστηκε με δεκάδες κλαδικές και τοπικές παρεμβάσεις, με την εύστοχη προσαρμογή της τακτικής και των συνθημάτων μας, τον εμπλουτισμό του πλαισίου πάλης και την προβολή των κατάλληλων αιχμών που να αντιστοιχεί σε κάθε φάση της πανδημίας και των πολιτικών εξελίξεων, την επιλογή των κατάλληλων μορφών παρέμβασης.

Η απόφαση της κυβέρνησης για lockdown στις αρχές Νοέμβρη, με αφορμή την αντιμετώπιση της πανδημίας και την οριακή κατάσταση στο δημόσιο σύστημα Υγείας, βρήκε τις δυνάμεις του Κόμματος και τα Συνδικάτα, στα οποία πρωτοστατούμε, "εν κινήσει", πάντα με τις απαιτούμενες προσαρμογές, με σχέδιο δράσης και επεξεργασμένη γραμμή.

Επεξεργαστήκαμε καλύτερα τα πλαίσια πάλης, τις αιχμές με επίκεντρο την επίταξη των ιδιωτικών δομών Υγείας και την προστασία της υγείας, της ζωής, του εισοδήματος και των δικαιωμάτων του λαού. Ιδιαίτερα το ζήτημα της επίταξης του ιδιωτικού τομέα Υγείας μπήκε στο επίκεντρο, όχι μόνο μέσα στους υγειονομικούς αλλά και σε απλό κόσμο, που βλέπει τα ιδιωτικά μεγαθήρια στον χώρο της Υγείας να θησαυρίζουν από τον πόνο και την αρρώστια του λαού. Επίσης, τα ζητήματα της προστασίας του εισοδήματος, την προστασία από τις απολύσεις και άλλα. Σε πολλούς κλάδους δέθηκαν με αντικειμενικά προβλήματα όπως στις συγκοινωνίες και με το γεγονός ότι μετατρέπονται σε κινητές "βόμβες" διασποράς του κορονοϊού, αλλά και αξιοποιώντας τις διατάξεις για το προσωπικό ασφαλείας, που ουσιαστικά θα καταργήσει το απεργιακό δικαίωμα σε αυτόν τον κλάδο.

Σταθερά επιδιώξαμε να ανοίγουμε τη συζήτηση, προβάλλοντας αυτά μαζί με ό,τι άλλο σχεδιάζει η κυβέρνηση, ιδιαίτερα το νομοσχέδιο που ετοιμάζει, για την επιβολή του 10ωρου, την κατάργηση των υπερωριών, την πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, την κατάργηση άλλων δικαιωμάτων. Αναδείξαμε απ' αυτήν τη σκοπιά, γιατί η κυβέρνηση φέρνει νέο συνδικαλιστικό νόμο ως συνέχεια του νόμου για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, σε συνθήκες όπου, από τη μια, φέρνει νέα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, ώστε να πληρώσει πάλι ο λαός το "μάρμαρο" της κρίσης και, από την άλλη, για να δώσει καίριο και διαχρονικό χτύπημα στα Συνδικάτα.

Το θέμα της τηλεργασίας είναι πολύ σοβαρό, αποτελεί σημαντικό εμπόδιο στη δουλειά μας, πρέπει να σκεφτούμε πολύ περισσότερο πώς θα φτάνουμε σε τέτοιους εργαζόμενους, αφού είναι μεγάλη μάζα και από πολλούς κλάδους όπως Τηλεπικοινωνίες, Πληροφορική, Χρηματοπιστωτικό, Λογιστές, Εκπαιδευτικοί, Δημόσιο κ.ά. Υπάρχουν θετικά παραδείγματα σωματείων που κατάφεραν να μετρήσουν αρκετούς απεργούς με τηλεργασία. Όπως επίσης και τα προπαγανδιστικά υλικά και ορισμένες πρωτοβουλίες του ΣΕΤΗΠ (Αττικής και Θεσσαλονίκης).

Τον Νοέμβρη διαμορφώθηκε μια πολύμορφη και μεθοδική δραστηριότητα λόγω της πανδημίας που αγκάλιασε δεκάδες Σωματεία και μαζικούς φορείς, έγιναν πολλές συζητήσεις σε χώρους δουλειάς, σε νοσοκομεία, έξω από τα σχολεία. Όλη αυτή η δράση είχε ως αποτέλεσμα να αντιμετωπιστεί σε έναν βαθμό η προπαγάνδα της κυβέρνησης και τα αποπροσανατολιστικά διλήμματα του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι δυνάμεις του Κόμματος στα νοσοκομεία έπαιξαν ξανά σπουδαίο ρόλο στην αποκάλυψη, πρωτοπόρα στάση για την υπεράσπιση του λαού, στην αντιπαράθεση με την κυβέρνηση και τα αστικά επιτελεία στα ΜΜΕ. Η δράση μας έφερε πολύ θετικά αποτελέσματα σε αρχαιρεσίες μεγάλων Σωματείων ("Αττικόν", "Θριάσιο" κ.ά.), στα οποία ψηφίζουν εκατοντάδες υγειονομικοί. Συντρόφους, αλλά και υγειονομικούς που συμπορεύτηκαν μαζί μας τους έχουν βάλει στο στόχο η κυβέρνηση και κρατικοί μηχανισμοί. Δεν είναι μεμονωμένο, ότι παραμονές του Πολυτεχνείου τους προέδρους των Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών (Θεσσαλονίκη και Καρδίτσα) τους κάλεσε η κρατική Ασφάλεια για εξηγήσεις για τις ανακοινώσεις των Συλλόγων για το Πολυτεχνείο. Άλλους συντρόφους τους καλούν σε ΕΔΕ για τις καταγγελίες που κάνουν στις συνεντεύξεις και στα άρθρα τους ("Ευαγγελισμός", ΠΑΓΝΗ Κρήτης).

Σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι αποφάσεις στα Εργατικά Κέντρα της Αττικής για τη συμμετοχή εργατικών συνδικαλιστικών οργανώσεων στις οποίες δεν πρωτοστατούν οι δυνάμεις του Κόμματος σε απεργιακό μέτωπο απέναντι στην κυβέρνηση και τους επιχειρηματικούς ομίλους. Παράλληλα, συνεχίσαμε τη μεθοδική δουλειά σε Ομοσπονδίες και Σωματεία. Δεκάδες αποφάσεις που ήδη υπήρχαν ασκούσαν σημαντική πίεση. Το κυβερνητικό συμβούλιο στις αρχές Νοέμβρη και οι εξαγγελίες των Μητσοτάκη - Βρούτση για το περιεχόμενο του νομοσχεδίου ενίσχυσαν μια αναστάτωση μέσα στα Συνδικάτα, ήταν η θρυαλλίδα. Με δεδομένη την επέκταση της πανδημίας, τους εκατοντάδες νεκρούς και το lockdown διαμορφώθηκε ανησυχία στο οργανωμένο τμήμα των εργαζομένων για όσα ετοιμάζεται να φέρει η κυβέρνηση, μεγάλωσε η δυσαρέσκεια. Πολύ περισσότεροι και στους χώρους δουλειάς άρχισαν να καταλαβαίνουν καλύτερα τι τους λέγαμε εδώ και μήνες.

Στα Εργατικά Κέντρα Αθήνας και Πειραιά οι αποφάσεις ήταν ομόφωνες. Στην ΑΔΕΔΥ η απόφαση πάρθηκε με "κατά" της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ και μεγάλη αντιπαράθεση.

ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ μετέθεταν τον αγώνα για μετά την πανδημία στη γραμμή της κυβέρνησης. Στήριζαν τη βασική επιλογή της ηγετικής ομάδας της ΓΣΕΕ να μην υπάρξει καμία αντίδραση απέναντι στο νέο νομοσχέδιο, η οποία άσκησε τρομερές πιέσεις και εκβιασμούς σε Συνδικάτα και συνδικαλιστές να μην αποφασίσουν απεργία ή να αλλάξουν την αρχική τους απόφαση.

Η απεργία αγκάλιασε ένα σχετικά μεγαλύτερο εύρος συνδικαλιστικών οργανώσεων από την προηγούμενη απεργία στις 24 Σεπτέμβρη του 2019 στην οποία δεν συμμετείχε πάλι η ΓΣΕΕ. Η διαπάλη στα Συνδικάτα ήταν πολύ οξυμένη. Πήραν απόφαση να συμμετάσχουν Ομοσπονδίες και ΕΚ (π.χ. ΟΣΝΙΕ, ΠΟΕ, ΟΣΥΠΑ, ΕΚ Εύβοιας, ΕΚ Σαλαμίνας κ.ά.) όπου πλειοψηφούν οι δυνάμεις της ΔΑΚΕ και της ΠΑΣΚΕ, όπως και σε πολλά Σωματεία, με κυρίαρχο παράδειγμα τα Σωματεία της ΣΤΑΣΥ (συγκοινωνίες σταθερή τροχιάς) όπου πλειοψηφούν σχεδόν σε όλα οι δυνάμεις της ΔΑΚΕ. Σε πολλά Σωματεία της Αττικής όπου οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ είναι μειοψηφία, στο ΔΣ ψήφιζαν υπέρ της απεργίας. Σε πολλές περιπτώσεις έπαιξαν ρόλο και τα πολύ οξυμένα προβλήματα σε κάθε κλάδο. Η εικόνα από τις περιοχές δείχνει καθαρά ότι χαρακτήρα γενικής απεργίας είχε η συμμετοχή στην Αττική. Συνολικά, στην Αττική πήραν απόφαση συμμετοχής 4 ΕΚ, 136 Σωματεία του ιδιωτικού τομέα και 50 Σωματεία του Δημοσίου.

Ασκήθηκαν πιέσεις να αναιρεθούν αποφάσεις, όπως στα Σωματεία της ΣΤΑΣΥ (ΜΕΤΡΟ, ΗΣΑΠ, ΤΡΑΜ), στα Εργατικά Κέντρα Λασιθίου και Κορίνθου (τα οποία έκαναν πίσω) και αλλού να μην πάρουν καθόλου όπως στο ΕΚΕΔΑ (Ελευσίνας), στην ΕΘΕΛ (οδηγοί λεωφορείων), στον ΗΛΠΑΠ, στον ΟΤΕ, στην ΟΤΟΕ. Η ΔΑΚΕ στο ΕΚΑ αναγκάστηκε να βγει στις 23 Νοέμβρη πριν από την απεργία με δήλωση ότι αλλάζει την ψήφο της και καταψηφίζει την απεργία. Η ΕΝΟΤΗΤΑ (διάσπαση της ΔΑΚΕ) στις 24 Νοέμβρη κυκλοφόρησε επίσης ανακοίνωση ότι τελικά δεν συμμετέχει στην απεργία, γιατί "δεν συμμετέχουν οι μεγάλες Ομοσπονδίες" που αναγκάστηκε να την πάρει πίσω μετά από λίγες ώρες.

Η πίεση, δηλαδή, των επιχειρηματικών ομίλων, της κυβέρνησης, του ΚΙΝΑΛ και της ηγετικής ομάδας της ΓΣΕΕ να μην "κουνηθεί φύλλο" ήταν πολύ μεγάλη, όμως είχε και πολλές ρωγμές. Είναι χαρακτηριστικό ότι συνηθισμένα επιχειρήματα για "κομματικές κινητοποιήσεις" και "σχεδιασμούς του ΠΑΜΕ", που ήταν το αρχικό επιχείρημα του Βρούτση στην παρουσίαση του νομοσχεδίου ότι "... οι κοινωνικοί εταίροι και τα συνδικάτα συμφωνούν, αντιδρούν μόνο κάτι κομματικές μειοψηφίες", αναπαράχθηκαν από την πλειοψηφία των ΜΜΕ και την εργοδοσία. Πολλοί συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ έλεγαν ότι έχουμε δίκιο, αλλά ότι δεσμεύονται από την παράταξή τους, άλλοι προσπαθούσαν να κερδίσουν χρόνο για "όταν θα έρθει το νομοσχέδιο".

Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν ενιαίες, ένα τμήμα, εκείνο που συνδέεται με την ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ, υπονόμευσε ανοιχτά από την αρχή την απεργία. Υπήρξαν Σωματεία όπου πλειοψηφούν σε κρίσιμους κλάδους (σούπερ μάρκετ, ΟΤΕ, Τράπεζα Πειραιώς, ΔΕΗ) που δεν πήραν απόφαση για απεργία, "κρύφτηκαν" πίσω από τη στάση των Ομοσπονδιών τους. Στον ΟΣΕ (Σιδηρόδρομος) δεν ψήφισαν ούτε στάση εργασίας που πρότεινε η ΠΑΣΚΕ. Αλλού έβγαλαν μια ανακοίνωση για τα μάτια του κόσμου παραμονή της απεργίας, όπως η ΟΣΜΕ (Μεταφορών), η ΠΟΘΑ, ο ΠΑΣΕΝΤ, αλλού η δράση τους ήταν υποτονική όπως στο Δημόσιο, στις αστικές συγκοινωνίες.

Η κυρίαρχη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ για "υπεύθυνη αντιπολίτευση" και "θα λογαριαστούμε μετά", η αφωνία του μπροστά στο κρεσέντο αυταρχισμού της κυβέρνησης στο Πολυτεχνείο, η σταθερή στήριξή του στη στρατηγική του κεφαλαίου δημιουργεί προβληματισμούς και δυσαρέσκεια σε δυνάμεις του.

Φυσικά, η "αντιδεξιά" γραμμή πάλης που θέλουν να οικοδομήσουν οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, με δήθεν αγωνιστικό πόλο την ΑΔΕΔΥ και το ΕΚΑ, δεν πρέπει να υποτιμηθεί. Δουλεύουν σε αυτήν την κατεύθυνση παρά τις αντιφάσεις τους.

Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε αυτήν τη φάση δεν κατάφεραν ούτε στα χαρτιά να παρουσιάσουν την περιβόητη "Πρωτοβουλία Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων".

Επιβεβαιώνεται η εκτίμησή μας ότι στον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, σε εργατικές δυνάμεις και σε συνδικαλιστές που ακολουθούν την ΠΑΣΚΕ και την ΕΑΚ/ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει ρευστότητα. Ακόμα και σε ορισμένες περιπτώσεις συνδικαλισμένων εργαζομένων που προέρχονται από τη ΔΑΚΕ και ορισμένων που προέρχονται από το χώρο των ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Περισσότερα Σωματεία και με μεγαλύτερη συχνότητα ακολουθούν πρωτοβουλίες των κλαδικών Συνδικάτων ή τις γενικές πρωτοβουλίες του ΠΑΜΕ. Απαιτείται ολοκληρωμένη παρέμβαση με την πολιτική και τις θέσεις του ΚΚΕ, για να σπάσουν προκαταλήψεις, για να δυναμώσει το ρεύμα συμπόρευσης με το Κόμμα.

Όλα τα παραπάνω δεν αναιρούν τις αντικειμενικές δυσκολίες που υπάρχουν, την επίδραση της κυβερνητικής προπαγάνδας που παραμένει κυρίαρχη, τον φόβο και την ανασφάλεια που κυριαρχούν, εξαιτίας της ορατής πλέον εκτίναξης της ανεργίας, φαινόμενα μεγάλης φτώχειας που ξαναεμφανίζονται. Πολύς κόσμος έλεγε "δίκιο έχετε αλλά γιατί μες στην πανδημία;". Στους χώρους που δεν υπάρχουν κομμουνιστές και ριζωμένα Συνδικάτα είναι δύσκολο να σπάσει αυτό το κλίμα και να γίνει ένα πιο μαζικό βήμα συμμετοχής στην απεργία. Αντίστοιχα και σε άλλους χώρους όπου κυριαρχεί ο εργοδοτικός συνδικαλισμός, η λογική του κοινωνικού εταιρισμού π.χ. σούπερ μάρκετ, ΟΤΕ, ΕΘΕΛ, Τράπεζες, παρά την πολύ οξυμένη διαπάλη, τα μέτωπα που ανοίξαμε και την προσπάθεια των δυνάμεών μας. Όμως δεν μπορεί η εκτίμηση να μείνει σε αυτό το στοιχείο.

Να αναλογιστούμε σε μεγαλύτερο βάθος τι έχουμε καταφέρει, το κλίμα που έχουμε διαμορφώσει σε πολλούς χώρους με λίγες δυνάμεις ή έστω και "από τα έξω", την επίδραση της παρέμβασής μας αλλά και των πρωτοβουλιών μας, όπως η συνέντευξη Τύπου του Συλλόγου των Εμποροϋπαλλήλων της Αθήνας για τα κρούσματα στα σούπερ μάρκετ που βρήκε πολύ πλατιά απήχηση. Σίγουρα το κλίμα είναι καλύτερο για το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ, ανοίχτηκαν νέες δυνατότητες.

Δ. ΒΑΣΙΚΟΙ ΑΞΟΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Με βάση την παραπάνω συνολική εκτίμηση θεωρούμε ότι πρέπει να καθορίσουμε τους βασικούς γενικούς άξονες και τον προγραμματισμό της δουλειάς μας για το επόμενο διάστημα, το οποίο ουσιαστικά αφορά μέχρι την έγκριση και τη δημοσίευση από την ΚΕ των Θέσεων για το 21ο Συνέδριο και την έναρξη της προσυνεδριακής περιόδου.

Συνοπτικά επικεντρώνουμε στα εξής:

Το επόμενο διάστημα θα χρειαστεί να δώσουμε μια πλατιά πολιτική μάχη για τα συμπεράσματα που προκύπτουν από την παρέμβαση αυτού του διαστήματος. Αυτή η δουλειά να συνδυαστεί με ορισμένα κρίσιμα καθήκοντα που έχουμε ως Κόμμα μπροστά μας.

1] Το κύριο καθήκον αυτού του διαστήματος είναι ως Κομματική Οργάνωση να γίνουμε πιο διεισδυτικοί σε ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις που σε αυτήν τη φάση έχουν αυτιά ανοιχτά απέναντι στο Κόμμα μας. Να επιδιώξουμε τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση γύρω από το Κόμμα. Βασικό εργαλείο και δείκτης γι’ αυτήν τη δουλειά είναι το κείμενο υπογραφών του Κόμματος που απαντάει στο τι χρειάζεται να γίνει για την υπεράσπιση της υγείας και των δικαιωμάτων του λαού και ενισχύει τη γραμμή που έχουμε θέσει: "Καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση και το κράτος. Όχι άλλες ελπίδες και νέες αυταπάτες κυβερνητικών εναλλαγών. Εμπιστοσύνη στη δύναμη της εργατικής - λαϊκής οργάνωσης και πάλης". Από αυτήν τη σκοπιά χρειάζεται να δουλεύουμε όλοι με αυτό καθώς και οι οπαδοί μας, να το αξιοποιούμε πλατιά, μαζικά για συλλογή υπογραφών παντού και πιο στοχευμένα σε εργαζόμενους που επηρεάζονται από άλλες πολιτικές δυνάμεις. Απαιτείται να συνεχίσουμε συστηματικά την πολιτική δράση σ’ όλες τις ΚΟ. Για την προστασία της υγείας και των δικαιωμάτων του λαού. Αξιοποιούμε με πρόγραμμα τα στελέχη, τους βουλευτές, ευρωβουλευτές, τους εκλεγμένους στην Περιφερειακή και Τοπική Διοίκηση. Όλο το Κόμμα και η ΚΝΕ γίνονται προπαγανδιστές, διαφωτιστές και μεταφέρουν παντού τη φωνή, τις θέσεις, τις ανακοινώσεις και την πολιτική πρόταση του Κόμματος.

Με ευθύνη φροντίζουμε να έχουμε εύστοχη και πρωτότυπη προπαγάνδα σε χώρους δουλειάς και γειτονιές. "Στολίζουμε" τους χώρους ευθύνης μας με πανό και συνθήματα, προβάλλοντας την ανάγκη να κάνουμε lockdown στην πολιτική τους που θυσιάζει την υγεία και τα δικαιώματα του λαού, προβάλλοντας τις διεκδικήσεις μας σε αντιπαράθεση με το σύστημά τους. Είναι κρίσιμο ζήτημα να φτάνουν πλατιά οι ανακοινώσεις του Κόμματος, άρθρα στελεχών και ρεπορτάζ του "Ριζοσπάστη" και του "902.gr". Γι' αυτόν το λόγο αξιοποιούμε και το διαδίκτυο.

2] Δεν παραιτούμαστε από την προσπάθεια αύξησης της διακίνησης του "Ριζοσπάστη" με ιδιαίτερους στόχους καθώς διανύουμε τις τελευταίες βδομάδες του 2020. Η πείρα των Κομματικών Οργανώσεων από τις τελευταίες βδομάδες, που έκαναν προσπάθεια για αυξημένη διακίνηση με βάση και τις εξελίξεις και την αντιπαράθεση που σηκώθηκε, δείχνει ότι η επιτυχία κρίνεται κατά πολύ στην προετοιμασία που κάνουμε στο επίπεδο των ΚΟΒ τις προηγούμενες μέρες της εξόρμησης. Αυτό χρειάζεται να διασφαλίζεται αποκεντρωμένα από τα ΤΓ προς τα Γραφεία των ΚΟΒ, τα κομματικά μέλη, τους οπαδούς, δηλαδή με όλα τα απαραίτητα μέτρα που εφαρμόζουμε και μπορούμε και άλλο να εξελίξουμε σε σχέση με τη χρέωση της εφημερίδας αλλά και σε σχέση με τα "κλεισίματα", αναπτύσσοντας το δίκτυο διακίνησης, των συνδρομητών που κι αυτοί μαχητικά συμμετέχουν στη διακίνηση.

3] Δίνουμε τη μάχη ώστε όλοι μαζί, όλα τα κομματικά μέλη και οι οπαδοί μας, να συμβάλουμε ακόμα πιο αποφασιστικά σε έναν κρίσιμο στόχο που έχουμε και είναι να ανταποκριθούμε με επιτυχία σε αυτές τις ιδιαίτερες συνθήκες στη μάχη της Οικονομικής Εξόρμησης, να υπερκαλύψουν όλες οι ΚΟΒ και οι ΚΟ το πλάνο τους. Με βάση την ανακοίνωση της Γραμματείας της ΚΕ να προκηρυχτεί άμιλλα μεταξύ των Τομεακών Οργανώσεων και των ΚΟΒ για την υπερκάλυψη των στόχων. Είναι θετικό ότι συνεχίζονται οι προσφορές από τις Οργανώσεις ενάντια στο πρόστιμο που επιβλήθηκε στο Κόμμα, αλλά και αντιδρώντας στον αυταρχισμό και την καταστολή της κυβέρνησης. Είναι επίσης θετικό ότι πολλοί ενδιαφέρθηκαν, ρώτησαν αν επιβλήθηκαν πρόστιμα σε συντρόφους για να συμβάλουν οικονομικά και αυτοί σε αυτήν την υπόθεση. Μεγάλο τμήμα του περίγυρου αντιλαμβάνεται ότι το Κόμμα σε αυτές τις συνθήκες έχει μεγαλύτερη ανάγκη υλικής και οικονομικής στήριξης, για να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της πάλης. Το ζητούμενο είναι πώς εμείς το έχουμε σταθερά στον προσανατολισμό μας, πώς το ενισχύουμε. Παρόλο που εκτιμάμε ότι το κλίμα σε οπαδούς και σε έναν ευρύτερο κόσμο είναι καλό απέναντι στο Κόμμα και μαχητικό, εντούτοις σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι από το πόσους αξιοποιούμε για να δώσουν μαζί μας τη μάχη.

4] Σε όλες τις Κομματικές Οργανώσεις να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες αυτού του διαστήματος, για να διευρύνεται ένας περίγυρος γύρω από τις ΚΟΒ που μας ενδιαφέρει πιο πολύ κοινωνικοταξικά και ηλικιακά. Δημιουργούνται παντού δυνατότητες για την οργανωτική ανάπτυξη του Κόμματος, που όμως πρέπει να τις συγκεκριμενοποιήσουμε και να τις αξιοποιήσουμε.

5] Να στηρίξουμε τις Οργανώσεις της ΚΝΕ, που αντικειμενικά έχουν μεγαλύτερες δυσκολίες να προσαρμόζουν τη δουλειά τους, όντας οι χώροι νεολαίας κλειστοί. Οι μαθητικές κινητοποιήσεις που αναπτύχθηκαν από την αρχή της χρονιάς έδωσαν μια σοβαρή πείρα στις Οργανώσεις της ΚΝΕ στην οργανωτική της ανάπτυξη. Επίσης, η ΚΝΕ στηρίζει τη συνολική προπαγάνδα του Κόμματος με τα podcast, τις διαδικτυακές συναυλίες, πρωτοβουλίες που μπορούν να αξιοποιούνται σε όλον τον περίγυρο της κάθε ΚΟΒ. Επισημαίνουμε όμως τον κίνδυνο να χαλαρώσουν οι ρυθμοί μπροστά στις επιπρόσθετες δυσκολίες που αντικειμενικά έχει το lockdown. Είναι κρίσιμο να δυναμώσει η έγνοια σε όλο το κομματικό δυναμικό για την πορεία της ΚΝΕ, για την επίτευξη των στόχων που θέτει. Τα Κομματικά Όργανα και οι ΚΟΒ έχουμε την πρωταρχική ευθύνη για την καθοδήγηση και τη βοήθεια στην ΚΝΕ. Όπου την έχουμε αναλάβει έχουμε καλά αποτελέσματα στη μαχητικότητα των ΚΝίτικων δυνάμεων και στην οικοδόμηση.

6] Φροντίζουμε για την αυτομόρφωσή μας. Αυτό το διάστημα είναι σημαντικό να αξιοποιηθεί για την προετοιμασία των μαθημάτων στις Κομματικές Οργανώσεις και τα Όργανα με θέμα την καπιταλιστική εκμετάλλευση και την καπιταλιστική κρίση. Να διαβαστεί η βιβλιογραφία, να συγκεντρωθούν απορίες, ζητήματα διαπάλης με τις άλλες δυνάμεις, ώστε να είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε όταν αυτό θα είναι δυνατό. Αξιοποιούμε τον ελεύθερο χρόνο και τις γιορτές για να διακινηθούν και να μελετηθούν εκδόσεις της "Σύγχρονης Εποχής". Για παράδειγμα, μπορούμε να δούμε την αξιοποίηση της έκδοσης "Σοσιαλισμός: Η απάντηση στον 21ο αιώνα" της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ και το "Μια πρώτη γνωριμία με την επαναστατική θεωρία" της Ιδεολογικής Επιτροπής του ΚΣ. Μπορούν να γίνουν παραγγελίες από τις Οργανώσεις για οργανωμένη διακίνηση και αξιοποίηση.

7] Συνεχίζουμε την παρέμβασή μας στο κίνημα προβάλλοντας τις διεκδικήσεις μας και οργανώνοντας την πάλη.

‣ Συνεχίζουμε με το ζήτημα της Υγείας με επίκεντρο την επίταξη των ιδιωτικών δομών, τη θωράκιση του δημόσιου συστήματος Υγείας με μόνιμες προσλήψεις, δωρεάν τεστ και εξοπλισμό, χωρίς πληρωμή στους ιδιώτες. Παίρνουμε υπόψη ότι το δεύτερο κύμα της πανδημίας ήδη έχει προκαλέσει ασφυκτική πίεση έως και κατάρρευση του δημόσιου συστήματος Υγείας και βέβαια το ενδεχόμενο να έχουμε νέα επιδείνωση στους διασωληνωμένους και αύξηση νεκρών.

‣ Κλιμάκωση με κατάλληλες μορφές πάλης για τα εργασιακά ζητήματα και το εισόδημα, σε συνδυασμό με τα νέα μέτρα που θα φέρει η κυβέρνηση.

‣ Να επιμείνουμε για μέτρα προστασίας στους χώρους δουλειάς με συγκρότηση επιτροπών Υγείας και Ασφάλειας.

‣ Να επιμείνουμε σε κλάδους που υπάρχει εντατικοποίηση της δουλειάς, όπως σε μεγάλους χώρους του Εμπορίου, αλλά και σε χώρους και κλάδους όπου σε αυτές τις συνθήκες έχει γενικευτεί το καθεστώς της τηλεργασίας.

‣ Μέσα Μαζικής Μεταφοράς: Τώρα ασφαλώς λόγω καραντίνας δεν υπάρχει ο συνωστισμός που υπήρχε, αλλά δεν παίρνεται κανένα μέτρο για τη διαμόρφωση υποδομής που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί σε επόμενη φάση.

‣ Η προσπάθεια που έχει ξεκινήσει σε ορισμένους κλάδους ή περιοχές με διαμόρφωση αγωνιστικών πλαισίων πάλης, με αγωνιστικές πρωτοβουλίες σωματείων και φορέων μπορεί να συνεχιστεί και να κλιμακωθεί με κατάλληλους όρους. Τα σωματεία και οι φορείς που έχουν πάρει αποφάσεις να κάνουν προσπάθεια ζύμωσης με τα μέλη από τα μητρώα τους και στους χώρους ευθύνης τους. Ταυτόχρονα, να επιδιώξουμε να υπάρξει συζήτηση και να παρθούν νέες αποφάσεις στη βάση αυτών των πλαισίων από ΔΣ σωματείων και φορέων που δεν το έχουν κάνει ήδη. Κινούμαστε στη γραμμή υλοποίησης της κατεύθυνσης συγκρότησης Συντονιστικών Επιτροπών, άρα διαμορφώνουμε όρους κοινού βηματισμού και δράσης, ανεξάρτητα από το εάν προκύπτει άμεσα αυτή η δυνατότητα.

‣ Ιδιαίτερα, να επιμείνουμε στην επικοινωνία των μελών των ΔΣ όλων των μαζικών οργανώσεων.

‣ Ειδικό, ξεχωριστό μέτωπο, επίσης, αποτελεί το άνοιγμα των σχολείων, οι όροι και προϋποθέσεις που αυτά θα λειτουργήσουν καθώς και τα μέτρα που συνεχίζει να προωθεί η κυβέρνηση σε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης.

‣ Στηρίζουμε τους ανθρώπους του Πολιτισμού που υποφέρουν εν μέσω πανδημίας, οργανώνουμε με κάθε τρόπο πολιτιστικές δραστηριότητες.

8] Βρισκόμαστε σε έναν μήνα "γιορτινό" λόγω Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, που θα βρει πολύ κόσμο σε άσχημες συνθήκες. Να φροντίσουμε να εκφραστεί η αλληλεγγύη σε όλους τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Να φροντίσουν για αυτό οι ΚΟΒ και τα Σωματεία, μαζικοί φορείς - επιτροπές κ.λπ. Με πρακτικές δράσεις αλληλεγγύης και εθελοντικής προσφοράς.

Έχουμε τις προϋποθέσεις, δημιουργούμε συνεχώς νέες για να τα καταφέρουμε. Προφυλάσσουμε την υγεία μας, υλοποιούμε τα καθήκοντα που έχουμε μπροστά μας, προχωράμε σταθερά».

Ημέρα 55η #QuarantineLife2 : Μια κατάδυση στα γραπτά του εγκλεισμού

2020-12-31T12:20:00.009+02:00

Ανάλυση της Eλένης Γεωργίου, MSc Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο – Το κείμενο περιλαμβάνεται στην έκδοση «Ας μιλήσουμε για τα ΜΜΕ #3» που δημοσιεύει η ομάδα Media Jokers σε συνεργασία με το ΕΝΑ.

πηγή: enainstitute.org

Το 2020 ήταν χωρίς αμφιβολία η χρονιά της πανδημίας. Και αν σήμερα, οδεύοντας προς τη λήξη της χρονιάς αυτής, οι αλλαγές που επήλθαν στη ζωή μας τείνουν να λάβουν διαστάσεις «νοσηρής κανονικότητας», κανείς δεν περίμενε έναν χρόνο πριν ότι ο πλανήτης μας θα μπορούσε να βιώσει τέτοιες πρωτόγνωρες καταστάσεις. Ίσως επειδή ο άνθρωπος, ιδιαίτερα στον δυτικό κόσμο, θεωρεί ότι η ευαλωτότητα είναι μία άγνωστη πτυχή της ζωής και ότι έχει καταφέρει να καθυποτάξει οτιδήποτε μπορεί να του εναντιωθεί.

Με αυτή την παραδοχή ως δεδομένο συνεπώς, είναι δικαιολογημένη και κατά έναν τρόπο φυσιολογική η έκπληκτη αντίδραση της πλειονότητας του πληθυσμού μπροστά στο άγνωστο και στο αναπάντεχο. Επόμενο ήταν πως οι πρώτοι που θα σήκωναν το βάρος της ενημέρωσης και της ανάλυσης του φαινομένου να είναι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αλλά και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στα πρώτα, τόσο έντυπα όσο και ηλεκτρονικά, παρακολουθήσαμε μια σειρά έγκριτων επιστημονικών αναλύσεων, άρθρων γνώμης και συνεντεύξεων που ανέλυαν, συνέθεταν και προέβλεπαν την εξέλιξη της πανδημίας. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από την άλλη, παρουσιάστηκε ένα «κύμα» γραπτού αναβρασμού, σε μία προσπάθεια των χρηστών να αφουγκραστούν, να αποδεχτούν και στη συνέχεια να ξορκίσουν την πρωτόγνωρη αυτή κατάσταση. Μέσα από αυτή την έκρηξη του γραπτού λόγου, που σε συνθήκες κοινωνικής απομόνωσης έγινε πεδίο έκφρασης για κάθε άτομο, αναδύθηκε μια νέα μορφή, τόσο οικεία στους αναγνώστες της λογοτεχνίας και τόσο αναγκαία -όπως φάνηκε- σε περίοδο εγκλεισμού. Το διήγημα. Αυτό το είδος γραπτού λόγου που αποδίδει συμπυκνωμένα συναισθήματα, σκέψεις και επιθυμίες. Πολλές και πολλοί γραφιάδες γεννήθηκαν σε μια δύσκολη συνθήκη και μόνο ως ανάσα ελευθερίας μπορούμε να τους υποδεχτούμε.

Στο παρόν κείμενο θα αναλύσουμε δύο από τα πολλά αξιόλογα κείμενα που πέρασαν από τις οθόνες μας κατά τη διάρκεια της πανδημίας.

Σπουδή στον χώρο και τον χρόνο

Το πρώτο που μπορούμε να αντλήσουμε από τα διηγήματα αυτά είναι η παρατήρηση του χώρου. Ίσως είναι η πρώτη φορά που είμαστε αναγκασμένοι να μείνουμε για ένα τέτοιο διάστημα σε έναν συγκεκριμένο χώρο, κατά συνέπεια το μέγεθος του κρεβατιού, η ένταση του φωτισμού ή μία ρωγμή στον τοίχο, πέραν του ότι ακτινογραφούνται κατά μία έννοια, αρχίζουν να λαμβάνουν συναισθηματικές υποδηλώσεις για κάθε άτομο ξεχωριστά. Επιπλέον, η σύντομη και υπό προϋποθέσεις μετακίνηση, μόνο για τα αναγκαία, μας εξοικείωσε με τον χώρο της γειτονιάς. Μια βόλτα στο super market, η ανταλλαγή μιας κουβέντας με τους υπαλλήλους που σε άλλες συνθήκες ήταν «αόρατοι», οι καρποί ενός δέντρου που πέφτουν στον κήπο του σπιτιού. Υπό κανονικές συνθήκες, όλες αυτές οι λεπτομέρειες λειτουργούν ως σκηνικό της ταινίας της ζωής μας, αλλά σε περιόδους εγκλεισμού ανάγονται σε πρωταγωνιστές. Οι διηγηματογράφοι της καραντίνας φαίνεται να το έχουν λάβει υπόψη από πολύ νωρίς και εξυμνούν τον περιβάλλοντα χώρο, του δίνουν μια διάσταση σχεδόν μαγική. Αντιλαμβάνονται τον χώρο ως εκείνο το πεδίο έκφρασης συναισθημάτων που συχνά υποτιμάται σε περιόδους κανονικότητας. Ο χώρος είναι ιερός. Και μέσα από τον χώρο εξυψώνεται και ο χρόνος. Χρόνος για ενδοσκόπηση, χρόνος για αργές, νωχελικές κινήσεις που τα διηγήματα δείχνουν να αντιλαμβάνονται και να του δίνουν τον χώρο που του αξίζει. Οι συγγραφείς γοητευμένοι ίσως από τον Προυστ και το «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» και αναγκαστικά εγκλεισμένοι, γεμίζουν τα χαρτιά ή τις σελίδες του υπολογιστή τους με νοσταλγικές λέξεις και σκέψεις.

Ωδή στον έρωτα και τη μοναξιά

Έρωτας και εγκλεισμός. Πώς μπορούν αυτές οι δύο έννοιες να συνδυαστούν όταν ο έρωτας υπαγορεύει τη συναναστροφή; Κι όμως. Μέσα από τα διηγήματα του εγκλεισμού παίρνουμε μια απάντηση. Ίσως δεν είναι η απάντηση που θέλουμε, αλλά σίγουρα ταιριάζει με την περίοδο που ζούμε. Εδώ, η σωματική διάσταση του έρωτα περιγράφεται με όμορφες, αέρινες λέξεις, στις λέξεις μπερδεύονται ήχοι, χρώματα και μυρωδιές. Ο έρωτας είναι ταυτόχρονα ένα παιχνίδι και μία πνοή ζωής. Κι έπειτα η αναμενόμενη ερώτηση: υπάρχει έρωτας χωρίς άγγιγμα; Να κάτι που φαίνεται να απασχολεί πολύ τους διηγηματογράφους. Προσπαθούν να βρουν την απάντηση σε τούτη τη ρητορική ερώτηση. Σίγουρα δεν το πετυχαίνουν πάντα, όμως καταφέρνουν κάτι πρωτόγνωρο. Να συνδέσουν τον έρωτα με τη μοναξιά. Φαίνεται να παραδέχονται την πολυπλοκότητα αυτής της σύνδεσης, παρ’ όλα αυτά, μέσα από τη μοναξιά του χώρου τους περιγράφουν με μεγάλη διαύγεια το συναίσθημα που απορρέει από τον έρωτα. Υπάρχουν βέβαια και οι πιο απαισιόδοξοι που βλέπουν ότι ο εγκλεισμός έχει την υπογραφή της μοναξιάς. Θυμούνται τις στιγμές που βίωσαν το συναίσθημα του έρωτα στην ολότητά του και τώρα αισθάνονται αδύναμοι και μόνοι. Αυτές οι περιγραφές είναι τόσο ρεαλιστικές και τόσο ανθρώπινες που λειτουργούν ως καθρέφτης στην ψυχή των αναγνωστών.

Τα διηγήματα του εγκλεισμού είναι μια πρωτόλεια μορφή τέχνης που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα υπόλοιπα λογοτεχνικά είδη. Λειτουργούν αναμφίβολα ως κατάθεση των πιο μύχιων συναισθημάτων του συγγραφέα, αλλά και ως δίαυλος επικοινωνίας με τον αναγνώστη. Σε αυτή τη δύσκολη στιγμή για την ανθρωπότητα, η Τέχνη σε όλες της τις μορφές λειτουργεί ξανά ως καταλύτης υπενθυμίζοντας την αναγκαιότητά της. Και επειδή έχουν χυθεί τόνοι μελανιού για τη διάψευση αυτής της αναγκαιότητας, η ανάδειξη και η ανάλυση για την Τέχνη είναι το όπλο μας απέναντι στους αμφισβητίες της.

Διηγήματα

Μέχρι να προσφέρουμε ξανά όλα τα λουλούδια αυτού του κόσμου, Κωνσταντίνα Γκασδράνη, https://bit.ly/34tURs4

Το φως μέσα στο σπίτι, Δημήτρης Βαρδαβάς, https://bit.ly/2WyPCmB

Ημέρα 50η #QuarantineLife2 : Ξαναζούμε με κορονοϊό: Ένα σχόλιο για τα πρωτοσέλιδα του λοκντάουν

2020-12-26T12:13:00.008+02:00

Ανάλυση της Έλενας Ψυλλάκου, Μεταδιδακτορικής ερευνήτριας, ΕΚΚΕ – Το κείμενο περιλαμβάνεται στην έκδοση «Ας μιλήσουμε για τα ΜΜΕ #3» που δημοσιεύει η ομάδα Media Jokers σε συνεργασία με το ΕΝΑ →

πηγή: enainstitute.org

Στην αρχή ήταν ένας ιός. Μετά έγινε πανδημία, με κύματα από αυτά που σε βουτάνε και σε γυρνάνε ανάποδα αλλά για λίγο μόνο σου κόβουν την ανάσα. Στην αρχή μείναμε σπίτι αλλάζοντας κανάλια, σταθμούς και ιστοσελίδες που μας έδειχναν -μεταξύ άλλων- πώς να μείνουμε σπίτι. Μετά ξαναμείναμε σπίτι, ξαναλλάζοντας κανάλια, σταθμούς και ιστοσελίδες που τώρα μας λένε ότι θα αργήσουμε να ξαναβγούμε από το σπίτι. Στην αρχή, σημαντική μερίδα των ελληνικών ΜΜΕ μας τροφοδότησε με «οδηγούς επιβίωσης στην καραντίνα». Τώρα μας τροφοδοτούν με τους «κανόνες» μιας καθημερινότητας που μετριέται μόνο σε νούμερα -ιατρικής, οικονομίας, sms. Όχι ότι μας λείπουν τα διδακτικά μηνύματα της ατομικής ευθύνης, του κοκούνιγκ και της αισιόδοξης καραντίνας που συνάρθρωναν την καθημερινότητα της πανδημίας, ούτε η στερεοτυπική απεικόνιση της οικογενειακής ζωής και των συναισθημάτων, ούτε η κοινωνική σύγκριση μεταξύ υπεύθυνων και ανεύθυνων (βλ. εδώ). Μας λείπει όμως ό,τι έλειπε και πριν -ένας κριτικός (ή/και αντιπολιτευτικός) λόγος, σε μια όλο και περισσότερο συρρικνωμένη συνάρθρωση του καθημερινού βίου και των κοινωνικών σχέσεων.

Για την καταγραφή της «ζωής με κορονοϊό» αυτή τη φορά ανατρέχουμε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων τις ημέρες που προηγήθηκαν και ακολούθησαν την ανακοίνωση των δύο καθολικών λοκντάουν (Μάρτιος και Νοέμβριος 2020). Η επιλογή και επεξεργασία αυτού του υλικού ξεκινά με δύο παραδοχές: πρώτον τα πρωτοσέλιδα δεν αντιπροσωπεύουν το σύνολο του περιεχομένου της κάθε εφημερίδας, αλλά στοχεύουν στη διατύπωση κεντρικών μηνυμάτων με δημιουργικούς τρόπους που μεταφέρονται και στις υπόλοιπες σελίδες, αλλά και στην προσέλκυση της προσοχής του αναγνώστη (π.χ. βλ. Franklin, 2008· Held, 2005). Δεύτερον, στην εποχή της ψηφιακής μετάβασης της δημοσιογραφίας, η καθοριστική θέση των εφημερίδων στο μιντιακό τοπίο έχει διαταραχθεί, με πολλούς/ές να συζητούν ακόμα και για το τέλος τους. Ωστόσο, εντοπίζοντας τη δυναμική (και την όποια εξουσία) των ΜΜΕ στους διαλογικούς συσχετισμούς τους και τα δίκτυα λόγων που παράγουν, υποστηρίζεται εδώ πως τα πρωτοσέλιδα παραμένουν πεδία λόγου που διαχέονται στα τηλεοπτικά, ψηφιακά και άλλα πεδία και έτσι ενημερώνουν τους όρους της δημόσιας συζήτησης. Επιπλέον, το πιθανό «τέλος» του έντυπου Τύπου δεν σημαίνει και το τέλος των εφημερίδων που, παρόλες τις δυσκολίες, αναπτύσσονται και στο διαδίκτυο, προσαρμόζοντας το περιεχόμενό τους σε διαφορετικές φόρμες και ταχύτητες. Μέχρι να δούμε πώς θα εξελιχθεί αυτή η μετάβαση, ο έντυπος Τύπος φαίνεται να επενδύει περισσότερο στην ανάπτυξη της θεματολογίας και τον σχολιασμό της επικαιρότητας. Υπάρχει και ένα στοιχείο που μένει απαράλλακτο: η πολιτική ταυτότητα των εφημερίδων και οι σχέσεις τους με επιχειρηματικά και άλλα συμφέροντα.

Η επιλογή των πρωτοσέλιδων έγινε με το κριτήριο του πολιτικού -όχι με τη στενή έννοια- πλουραλισμού: Αυγή, Βήμα, Δρόμος της Αριστεράς, Documento, Εποχή, Εφημερίδα των Συντακτών, Ελεύθερος Τύπος, Espresso, Καθημερινή, Νέα, Παραπολιτικά, Ποντίκι, Πρώτο Θέμα, Ριζοσπάστης και Real News. Το βασικό ερώτημα είναι αν και πώς τα πρωτοσέλιδα συναρθρώνουν με το περιεχόμενό τους τον καθημερινό βίο της πανδημίας.

Οδηγοί επιβίωσης ή διαφορετικοί τρόποι οργάνωσης της ζωής

Ξεκινώντας την ανάλυση με τα πρωτοσέλιδα του Μαρτίου, παρατηρήθηκαν δύο τάσεις που φέρνουν στο προσκήνιο και την πολιτική ταυτότητα των εφημερίδων. Έτσι, μερίδα εφημερίδων που τείνει να στηρίζει την πολιτική της ΝΔ στη διαχείριση της πανδημίας -θέτοντας στην πιο ακραία περίπτωση μόνο διαχειριστικά ερωτήματα- δίνει συστηματικά περιεχόμενο στο σύνθημα «μένουμε σπίτι». Τα πρωτοσέλιδα γεμίζουν με οδηγούς οργάνωσης της διατροφής, της δραστηριότητας και των συναισθημάτων, ακόμα και της σεξουαλικής ζωής, συχνά με το πρόσχημα της «προστασίας». Ωστόσο, η πλαισίωσή τους μπορεί να είναι διαφορετική. Για παράδειγμα, η Καθημερινή περιλαμβάνει στα πρωτοσέλιδά της την κατηγορία «μένουμε σπίτι» με λιγότερες ή περισσότερες προτάσεις (για ταινίες, αναζήτηση μουσικής στο διαδίκτυο, απασχόληση παιδιών και άλλες δραστηριότητες), ενώ οι προτάσεις αυτές περιβάλλονται από έναν λόγο «κοινών στόχων και ψυχικών αντοχών», «αλληλεγγύης», «σεβασμού», «προσφοράς», «καλλιέργειας ελεύθερων και ενημερωμένων ανθρώπων», «σωφροσύνης», «σθένους», «υπομονής» και «ψυχραιμίας», αλλά και «ατομικών εορτασμών» (Καθημερινή, 19-22&26/03). Τις ίδιες ημέρες, Tα Νέα προσφέρουν προτάσεις για «ψυχαγωγία», για μια «ευχάριστη καραντίνα», αλλά και «χρήσιμες συμβουλές» για το άτομο, τα παιδιά, τους ευάλωτους, τους εκτός που εργάζονται και τους εντός που καθαρίζουν (Τα Νέα, 19-26/03/2020). Παράλληλα, η «ζωή με κορονοϊό» διαφημίζεται ως συλλογικός τόπος μέσα από την προσωπική αφήγηση των συντακτών της εφημερίδας (24/03/2020), ενώ η διαβεβαίωση της κοινής αντοχής («Θα αντέξουμε») περιβάλλεται από τους λόγους των «στρατηγών» Τσιόδρα και Χαρδαλιά και τα υπόλοιπα θέματα διαχείρισης της πανδημίας, με οπτικά κυρίαρχο το εθνικό σύμβολο της Καρυάτιδας που φοράει μάσκα (21-22/03/2020).

Με μια αντίστοιχη θεματολογία για την καθημερινή ζωή, ο Ελεύθερος Τύπος προτείνει με ύφος θεϊκής προσταγής τις «Δέκα Εντολές» για την προφύλαξη από τον κορονοϊό, ταξινομώντας τον πληθυσμό σε ομάδες ευαλωτότητας -καρδιοπαθείς, εγκυμονούσες, παιδιά με χρόνια νοσήματα (Ελεύθερος Τύπος, 20/03/2020). Σε επόμενο τεύχος επανανοηματοδοτεί τον στίχο-σύμβολο των αντιστάσεων κατά της κρατικής καταστολής και των νεοναζιστικών πρακτικών «Σιγά μη φοβηθώ» ως συναισθηματική απόκριση στο «μένουμε σπίτι» (Ελεύθερος Τύπος, 22/03/2020). Το εμπλουτίζει δε με την «ευκαιρία να ξαναγνωριστούμε και να χαρούμε τα παιδιά μας» και άλλες προτάσεις (μαγειρική, γυμναστική, ταινίες, παραστάσεις, μουσική) που στο σύνολό τους απαρτίζουν τον «οδηγό αισιοδοξίας». Στο ίδιο τεύχος, κεντρική θέση λαμβάνει ο «οδηγός επιβίωσης στην καραντίνα» που όμως αφορά τον διαχειριστικό σχεδιασμό και όχι την καθημερινότητα. Στην ίδια γραμμή, η Real News (21/03/2020) περιέχει χρήσιμες συμβουλές προστασίας για όλους «στη μάχη της καθημερινότητας με την πανδημία» και η εφημερίδα Espresso προσφέρει αναγνωστικά δώρα για να «μείνουμε στο σπίτι με την καλύτερη συντροφιά» (19-24/03/2020). Τέλος, στα Παραπολιτικά βλέπουμε συνταγές αντισηπτικού και παρότρυνση για συνέχιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας (21/03/2020).

Με αυτούς τους υπερπλήρεις οδηγούς δεν υπάρχει στιγμή της καθημερινότητας που να μην υπηρετεί το αίτημα για άμεση προσαρμογή και θετικότητα, όταν τα διαχειριστικά ζητήματα της πανδημίας αρθρώνονται από το σύνολο των εφημερίδων, στους κεντρικούς τίτλους τους, με εκρηκτικούς όρους μάχης, αγωνίας, τρόμου και απειλής. Από διαφορετική θέση, μερίδα των εφημερίδων που ασκεί κριτική στην πολιτική της ΝΔ στη διαχείριση της πανδημίας, συμπληρώνει το «μένουμε σπίτι» με διαφορετικούς τρόπους οργάνωσης της καθημερινότητας και βασικούς άξονες την αλληλεγγύη, την πολιτικοποίηση, την ενημέρωση και την προστασία των ευάλωτων πληθυσμών. Ανάμεσά τους, η Εφημερίδα των Συντακτών αμφισβητεί τον πυρήνα του συνθήματος «μένουμε σπίτι», φέρνοντας στο προσκήνιο τους άστεγους και στρέφοντας την προσοχή ιδιαιτέρως στις πληθυσμιακές ομάδες των προσφύγων, αλλά και των φυλακισμένων που μένουν απροστάτευτοι μέσα στην πανδημία (20&23-24/03/2020). Παράλληλα, στον απόηχο της ανακοίνωσης των μέτρων περιορισμού της κυκλοφορίας, μεταφέρει τη γλώσσα της πανδημίας σε πρακτικές αλληλοβοήθειας κάνοντας λόγο για «διασπορά αλληλεγγύης σε γειτονιές και πόλεις» (24/03/2020).

Με ανάλογο ρεπερτόριο, η Αυγή ανασυγκροτεί τον καθημερινό βίο με όρους αναστοχαστικότητας στο «Ημερολόγιο της Καραντίνας» που υπογράφουν οι συντάκτες της, προκρίνει την ανάγνωση της ποίησης ως μέρος του γενικότερου αιτήματος για τη στήριξη του πολιτισμού και εισάγει στο περιεχόμενό της τη μη αισιόδοξη πλευρά της παραμονής στο σπίτι, όπως η γυναικοκτονία σε συνθήκες εγκλεισμού (19-21&24/03/2020). Την ίδια στιγμή, με ένα πρωτοσέλιδο-εξαίρεση που είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στην ανθρώπινη και κοινωνική πλευρά της πανδημίας (με κεντρικό τίτλο «Μένουμε Άνθρωποι», 22/03/2020) αποτυπώνει με σειρά αναφορών την πολυπλοκότητα του καθημερινού βίου, δείχνοντας πως υπάρχουν και άλλοι τρόποι διαβίωσης πέρα από το θατσερικό άτομο και την οικογένειά του. Αντίστοιχα, η Εποχή κάνει λόγο για «χαραμάδες αλληλεγγύης» και «άνθηση του κριτικού προβληματισμού». Από τη δική του πλευρά, ο Ριζοσπάστης, έχοντας πάντα στο επίκεντρο την ταυτότητα του αγωνιζόμενου εργάτη/εργαζόμενου, ανασυναρθρώνει την καθημερινότητα των αιτημάτων με όρους «πάλης» και «διεκδικήσεων» και βασικό μέσο την αντίστιξη παραμονής στο σπίτι και «σιωπής» («Μένουμε δυνατοί – Όχι σιωπηλοί» 24/03/2020). Μια σπάνια αναφορά στη σωματικότητα του καθημερινού βίου παρατηρείται στον Δρόμο της Αριστεράς, με ερωτήματα για το πώς θα είναι ο άνθρωπος στο εξής, οι κινήσεις, τα βλέμματα, οι αγκαλιές (21/03/2020).

Αφήνοντας την έννοια του «σπιτιού» και της «ζωής» ανοιχτή στις πολλαπλές σημασιοδοτήσεις τους, αυτά τα τελευταία πρωτοσέλιδα αρθρώνουν μια καθημερινότητα θέσεων, σχέσεων και τρόπων κοινωνικής οργάνωσης που ενώνονται από το νήμα της «ανθρωπιάς» και της «αλληλεγγύης». Ωστόσο, παρατηρείται και ένα κοινό νήμα που συνδέει τις δύο ομάδες εφημερίδων παρόλες τις πολιτικές τους διαφορές: τα θέματα του καθημερινού βίου σε μια συνθήκη πανδημίας παραμένουν δευτερεύοντα σχεδόν στο σύνολο των πρωτοσέλιδων, ενώ για κάποιες εφημερίδες δεν αποτέλεσαν καν θέμα συζήτησης πέρα από το γενικό αίτημα για ατομική και συλλογική πειθαρχία (βλ. Ποντίκι, 24/03/2020 & Documento, 22/03/2020). Τους κεντρικούς τίτλους καταλάμβαναν τα στοιχεία της πανδημίας, ο κλιμακούμενος περιορισμός των μετακινήσεων, οι αλλαγές στους τρόπους εργασίας και κατανάλωσης, η οικονομία. Επίσης, σε εναρμόνιση με τις γενικότερες τάσεις στη δημόσια συζήτηση, οι θεματικές του καθημερινού βίου έχουν πια πλήρως εγκαταλειφθεί όταν ξεκινάει η συζήτηση για το δεύτερο λοκντάουν.

Ο καθημερινός βίος εκτός

Τις ημέρες του δεύτερου καθολικού λοκντάουν, το ίδιο το γεγονός της πανδημίας ανακαταλαμβάνει την κεντρική του θέση στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, όμως τα ίχνη της καθημερινής ζωής -όταν δεν αφορούν την εργασία- είτε εξαφανίζονται είτε δηλώνονται με επανάληψη (Η ζωή στην καραντίνα Νο2, Ελεύθερος Τύπος, 08/11/2020 & Μένουμε σπίτι και πάλι, Βήμα, 08/11/2020). Σε μια δε χαρακτηριστική περίπτωση, συνδέονται πιο οργανικά με τα ερωτήματα για την οικονομία και την εργασία: το πρωτοσέλιδο των Νέων (07/11/2020) έχοντας ως κεντρικό θέμα μια «εναλλακτική ματιά [του Χρήστου Χωμενίδη] για τον πόλεμο φθοράς με τον κορονοϊό» και με έναν τίτλο που αναφέρεται στον Νίκο Ζαχαριάδη και συγκρίνει τον εγκλεισμό της φυλακής με τον εγκλεισμό του λοκντάουν («Αγάπα το κελί σου»), συμπληρώνει αυτήν την αφήγηση με υπότιτλους που μετράνε τη «φθορά» με οικονομικούς όρους («ο λογαριασμός του εγκλεισμού»). Την ίδια στιγμή, η μερίδα των εφημερίδων που στέκεται κριτικά απέναντι στην κυβερνητική πολιτική υψώνει τους τόνους της πολιτικής αντιπαράθεσης ανασυναρθώνοντας -με διαφορετικούς τρόπους- τα αντιπολιτευτικά επιχειρήματα για το Εθνικό Σύστημα Υγείας και τη στήριξη της οικονομίας, των επιχειρήσεων και της εργασίας. Όμως, μαζί με τους οδηγούς διαβίωσης, χάθηκαν από τον χάρτη και οι όποιες, έστω δευτερεύουσες αναφορές, στις διαφορετικές σημασιοδοτήσεις και τους διαφορετικούς τρόπους οργάνωσης του καθημερινού βίου. Πολύ περισσότερο, χάθηκαν πεδία κριτικής πολιτικής αντιπαράθεσης εκτός των διαχειριστικών θεμάτων της πανδημίας σε θέματα που είναι ταυτοτικά και βαθιά πολιτικά -με κάθε έννοια. Έτσι, μείναμε με τους οδηγούς επιβίωσης Νο2, η ζωή ξαναχώρεσε σε έξι νούμερα και όλοι ετοιμαστήκαμε για το γιορτινό τραπέζι με τα εννέα μέλη από τις δύο «οικογένειες». Τα υπόλοιπα βυθίζονται στη σιωπή της οικονομικής διαχείρισης και εύκολα διαπιστώνει κανείς πως αυτό δεν συμβαίνει μόνο στα πρωτοσέλιδα.

Ημέρα 49η #QuarantineLife2 : Χριστούγεννα φόβου...

2020-12-25T11:58:00.003+02:00

Χριστούγεννα Φόβου...

Χριστούγεννα Θανάτου...

Χριστούγεννα Φασισμού...

Ημέρα 48η #QuarantineLife2 : Η βαριά κληρονομιά ενός πένθιμου χρόνου

2020-12-24T12:23:00.012+02:00

Απλό κατά βάση το πρόσφατο εξώφυλλο του αμερικανικού περιοδικού Time, ένα μελανογράμματο 2020 διαγραμμένο από ένα κόκκινο χι, απέσπασε πάντως πολλούς επαίνους.

Του Παντελή Μπουκάλα

Ισως επειδή εξεικόνισε στη λιτότερη δυνατή μορφή έναν διαχρονικό πανανθρώπινο πόθο, συνώνυμο εντούτοις της πλήρους αδυναμίας και της ματαιότητας. Τον πόθο να είμαστε οι χειριστές του χρόνου, όχι τα υποχείριά του. Και παιδιά ακόμα, λαχταράμε να αντιστρέψουμε τη μοιραία σύνταξη των πραγμάτων. Να γίνουμε εμείς το υποκείμενο του ρήματος «διαγράφω» (τον χρόνο ή τον θάνατο), παρότι το πεπρωμένο, όπως επιβάλλεται από τα θεϊκά σχέδια ή τον ρυθμό της φύσης, μας έχει καταδικάσει στη θέση του αντικειμένου. Και, παρά να μας διαγράφει ο χρόνος, να μας σβήνει, μέρα τη μέρα, στιγμή τη στιγμή, να τον διαγράφουμε εμείς, αν δεν ευτυχήσαμε στη διάρκειά του. Να τον θεωρούμε «ως μη γενόμενον», όπως μια φάση στο βόλεϊ που δεν την πρόλαβε ο διαιτητής και δυσκολεύεται να αποφασίσει ποια ομάδα έχει το δίκιο.

Ειδικά τώρα, όλοι θα θέλαμε το ανέφικτο: να διαγράψουμε το πένθιμο 2020, που έκλεψε εκατοντάδες χιλιάδες ζωές – κι όχι πάντα «επειδή δεν γινόταν αλλιώς». Δεν χωράει συζήτηση ότι σε πάμπολλες περιπτώσεις, παγκοσμίως, γινόταν και παραγινόταν αλλιώς, καλύτερα, αποτελεσματικότερα. Οσο πανούργα κι αν αποδεικνύεται η επιβιωτική στρατηγική του κορωνοϊού, οι απώλειες θα ήταν οπωσδήποτε μικρότερες αν η επίσης δεδομένη πανουργία του ανθρώπινου όντος, η πολυμηχανία του, δεν ήταν διχασμένη: η μισή, αγαθή και δοτική, επιμένει να δρα για το καλό, για το καλό όλων.

Η άλλη μισή όμως τάσσεται υπηρέτρια της προχειρότητας και της νωθρότητας όσον αφορά τους πολιτικούς, που εξαντλούν την ευφυΐα τους στην κατασκευή δικαιολογιών, της απληστίας και του αμοραλισμού όσον αφορά τους κάθε λογής επιχειρηματίες. Των φαρμακοβιομηχάνων συμπεριλαμβανομένων. Επιτάχυναν τα ερευνητικά τους προγράμματα χάρη στις γενναιόδωρες επιδοτήσεις από κράτη και υπερεθνικούς σχηματισμούς, όπως η Ευρωπαϊκή Ενωση, κι όμως, η έγνοια τους, όπως και με το AIDS, παραμένει το κέρδος.

Ενόσω οι άνθρωποι πεθαίνουν μαζικά, άλλοι άνθρωποι, μια ασήμαντη μειονότητα, θησαυρίζουν θησαυρούς επί της γης, παρότι γνωρίζουν ότι στον άλλο κόσμο την ίδια τιποτένια περιουσία μεταφέρουν όλοι, είτε Δαρείοι είναι είτε Μάνητες, δούλοι των Δαρείων δηλαδή. Σύμφωνα με έκθεση της οργάνωσης «Αμερικανοί για Φορολογική Δικαιοσύνη», στη διάρκεια της πανδημίας, οπότε πολλαπλασιάστηκαν οι άνεργοι, οι άστεγοι κι όσοι ψευτοζούν χάρη στα συσσίτια, οι 651 Αμερικανοί δισεκατομμυριούχοι αύξησαν κατά 1,1 τρισ. δολάρια τον συνολικό τους πλούτο.

Τι σημαίνει αυτό; Οτι θα μπορούσαν –για την ψυχή της μάνας τους, για τη χρυσόσκονη της δημοσιότητας ή, έστω, για ν’ αβγατίσουν τις μετοχές τους στο χρηματιστήριο του μελλοντικού παραδείσου– να προσφέρουν 3.000 δολάρια σε κάθε Αμερικανό και παρ’ όλ’ αυτά η περιουσία τους να συνεχίσει να υπερβαίνει το προ κορωνοϊού ύψος της. Δεν το έπραξαν. Αν η συνείδησή τους είχε λείψανα ποιότητας, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα είχαν γίνει ποτέ δισεκατομμυριούχοι. Κι ύστερα, δεν μπορεί να δογμάτιζε λαϊκιστικά ο παντογνώστης Ιησούς όταν έλεγε το εξής «ταξικό»: «Ευκολώτερόν εστιν κάμηλον διά τρυπήματος ραφίδος διελθείν ή πλούσιον εις την βασιλείαν του Θεού εισελθείν». Η καμήλα και η βελονότρυπα, στη γραφή του Ματθαίου.

Το έχουμε δει άπειρες φορές το τρισάθλιο έργο. Και θα συνεχίσουμε να το βλέπουμε εσαεί. Το αίσθημα ή το πνεύμα οικουμενικότητας είναι εξαιρετικά αδύναμο. Η πανδημία το αποκάλυψε αυτό πειστικότερα και από την κλιματική κρίση. Ο ΟΗΕ και ο ΠΟΥ «ομιλούν μη ακουόμενοι», όπως γράφουν επί θορυβωδών εξάρσεων οι πρακτικογράφοι της Βουλής. Και μοχθηροί εξωγήινοι αν μας επιτεθούν κάποια στιγμή, επιβεβαιώνοντας τον φόβο του Στίβεν Χόκινγκ, και πάλι θα βρεθούν γήινοι πρόθυμοι να μηδίσουν· να αρειανίσουν δηλαδή, να ανδρομεδίσουν ή να προξιμοκενταυρίσουν, αν υποθέσουμε ότι το «ενδιαφέρον σήμα» που εντόπισαν οι αστρονόμοι προερχόμενο από το Proxima Centauri, το πλησιέστερο αστρικό σύστημα στον ήλιο, είναι η προειδοποίησή τους ότι καταφτάνουν.

Οποια ζύγια κι αν χρησιμοποιήσουμε πάντως, δύσκολα θα κρίναμε ιστορικά ορθό τον τίτλο που αφιέρωσε το Time στο απερχόμενο 2020: «The worst year ever», η χειρότερη χρονιά όλων των εποχών. Σύμφυτο γνώρισμα των ανθρώπων είναι βέβαια να σπεύδουν στον υπερθετικό βαθμό όταν αξιολογούν τα πράγματα που έχουν τους ίδιους στο επίκεντρό τους, ως άτομα, ως μέλη κοινοτήτων, ως «κατοίκους εποχών». Και σίγουρα οι περίπου 2.000.000 νεκροί της πανδημίας σε δέκα μήνες είναι τρομακτικό μέγεθος, ανυπόφορο. Δεν είναι αριθμοί σ’ έναν ατέλειωτο κατάλογο ημιανωνύμων. Είναι πλήρεις μικρόκοσμοι, με τις πολλές συναισθηματικές και πνευματικές διασυνδέσεις του ο καθένας.

Πηγή: Καθημερινή

Ημέρα 47η #QuarantineLife2 : Η «μακρά δεκαετία» του 2010: Σκέψεις για τους κύκλους του χρόνου

2020-12-23T17:29:00.007+02:00

Η περιοδολόγηση της ιστορίας και της προσωπικής ζωής μας (ο «σκοτεινός» Μεσαίωνας, ο «σύντομος» 20ός αιώνας, τα «είκοσι» ή τα «πενήντα» μου) είναι στρατηγικές για να μπει ερμηνευτικό πλαίσιο σε μια εποχή. Ονοματίζουμε, συχνά αυθαίρετα, τις δεκαετίες και χρησιμοποιούμε τα ονόματα σαν τίτλους πίνακα που αποδίδουν μονολεκτικά την πολύμορφη «ουσία» ή το «νόημα» μιας περιόδου

Του Κώστα Δουζίνα

Φτάνουμε στο τέλος του χρόνου και ανοίγει μια νέα δεκαετία. Το 2020 ήταν μια χαμένη χρονιά, παράτεινε την δεκαετία των 2010, το 2021 ελπίζουμε θα είναι μια χρονιά που το συνηθισμένο «κάθε πέρσυ και καλύτερα» δεν θα ισχύσει. Η περιοδολόγηση της ιστορίας και της προσωπικής ζωής μας (ο «σκοτεινός» Μεσαίωνας, ο «σύντομος» 20ός αιώνας, τα «είκοσι» ή τα «πενήντα» μου) είναι στρατηγικές για να μπει ερμηνευτικό πλαίσιο σε μια εποχή. Ονοματίζουμε, συχνά αυθαίρετα, τις δεκαετίες και χρησιμοποιούμε τα ονόματα σαν τίτλους πίνακα που αποδίδουν μονολεκτικά την πολύμορφη «ουσία» ή το «νόημα» μιας περιόδου: Η «βρυχώμενη» δεκαετία των '20 (η αισθησιακή έκρηξη που ακολούθησε την πανδημία της γρίπης και τον πόλεμο), η «χαμηλή, άτιμη δεκαετία» του '30 (κατά τον W. H. Auden, η συνθηκολόγηση με τον ολοκληρωτισμό), τα Sixties (η μόνη για την οποία η αρίθμηση αρκεί), η δεκαετία του «Εγώ» (1970), της «απληστίας» (1980), η δεκαετία του «τέλους» της ιστορίας (1990).

Ακολουθώντας αυτή τη βαφτιστήρια λογική θα ονομάσουμε τη δεκαετία του 2010 «μακρά δεκαετία της ελπίδας και της ματαίωσης». «Μακρά» γιατί κράτησε δεκατρία χρόνια. Ξεκίνησε το 2008, με τη χρηματοπιστωτική κρίση και τη νεανική έκρηξη του Δεκέμβρη μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Τελείωσε δύο φορές: το 2019 με την εκλογή της Νέας Δημοκρατίας και το 2020 με την πανδημία. Δεκαετία «ελπίδας» γιατί ο λαός πήρε τις τύχες στα χέρια του, είπε «όχι» στην εξαθλίωση και δημιούργησε προσδοκίες για μια νέα Ελλάδα. Δεκαετία της «ματαίωσης»: Η ελπίδα σταδιακά χλόμιασε, ανεστάλη το 2019 και αναχώρησε το 2020. Θα μπορούσαμε βέβαια να τη χαρακτηρίσουμε «δεκαετία των κρίσεων»: της οικονομίας και των μνημονίων, της δημοκρατίας και των κομμάτων, της ανόδου της ακροδεξιάς και της παρακμής της Δύσης, του κλίματος, των ανισοτήτων και της πανδημίας. Αλλά η κρίση έγινε μόνιμη, έχασε τον εξαιρετικό της χαρακτήρα, δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα. Η «κατάσταση εξαίρεσης» των κυβερνητικών μέτρων το 2020, με την αναστολή και εγκατάλειψη προσωπικών ελευθεριών και κοινωνικών δικαιωμάτων, δεν είναι παρά μονιμοποίηση και γιγάντωση του «εξαιρετικού»: «κατ’ εξαίρεση» ήταν τα μνημόνια, «κατ’ εξαίρεση» η αντιμετώπιση των προσφύγων, «κατ’ εξαίρεση» η καταστροφή του κλίματος. Η κανονικότητα έγινε «εξαιρετική».

Θα χρησιμοποιήσουμε λοιπόν μια διαφορετική στρατηγική διαίρεσης του χρόνου και της ιστορίας. Ο χρόνος, πολιτικός και προσωπικός, δεν είναι ούτε ενιαίος ούτε ομοιόμορφος. Ζούμε ταυτόχρονα σε χρονικούς κύκλους που αλλεπικαλύπτονται, άλλοι μικροί και πυκνοί, άλλοι μακριοί και αργόσυρτοι. Αλλά και η ιστορία δεν προχωράει ευθύγραμμα και προοδευτικά. Αντίθετα χαρακτηρίζεται από χρονικές κυκλικότητες, κάτι σαν τις εποχές του χρόνου ή σαν τα κύματα που διαδοχικά απομακρύνονται από εκεί όπου έπεσε η πετρούλα στη λίμνη. Κάθε ιστορικός κύκλος αποτελεί μια διαδρομή μέσα στην οποία εξελίσσεται μια ενιαία λογική ή μια καθοριστική αντίθεση. Αυτή είναι η διαφορά των κύκλων από τις δεκαετίες ή τις άλλες αυθαίρετες περιόδους που δημιουργεί το δεκαδικό σύστημα. Οι δεκαετίες μας επιβάλλονται όπως οι συγγενείς. Τους χρονικούς κύκλους τους επιλέγουμε όπως και τους φίλους, το όνομα που δίνουμε είναι και περιγραφικό και κανονιστικό. Ο κύκλος τελειώνει προσωρινά όταν η αρχή της κίνησης του εξαντληθεί και μια άλλη κινητήρια δύναμη παίρνει τη θέση της ή καμία. Ο Έρικ Χόμπσμπαουμ ονόμασε τον εικοστό αιώνα «σύντομο», για παράδειγμα, γιατί πίστευε ότι κινούταν από την αρχή και τη δύναμη της εργατικής εξουσίας που εισέβαλε στην ιστορία το 1917 και τελείωσε το 1989 με την πτώση του υπαρκτού.

Έτσι λοιπόν μπορούμε να χωρίσουμε την μακρά δεκαετία του 2010 σε τρεις υπο-περιόδους: 2008-2015, εποχή των αντιστάσεων και της «επιστροφής» της ιστορίας. 2015-Ιούλιο 2019, τα χρόνια της ελπίδας. Ιούλιος 2019 και 2020, ματαίωση της ελπίδας. Αλλά η επιφανειακή αυτή περιοδοποίηση αποκτά τη βαθύτερη της δυναμική, όταν αντιστοιχηθεί και εισαχθεί σε ιστορικούς κύκλους μεγαλύτερης διάρκειας που χαρακτηρίζουν το «πνεύμα» μιας εποχής. Ας βάλουμε τον πολιτικό χρόνο στα σπιράλ της ιστορίας.

1. 2008-2015: Ο κύκλος του 1989

Το «τέλος της ιστορίας» και η έλευση της «νέας παγκόσμιας τάξης» διακηρύχτηκαν μετά την πτώση του τοίχους του Βερολίνου. Ήταν πρόωροι κομπασμοί μιας παγκόσμιας ελίτ που επεδίωκε την τελική και ανεπίστρεπτη επιβολή της καπιταλιστικής ηγεμονίας. Στην Ελλάδα, η ιστορία θα τελείωνε με την εισαγωγή του εκσυγχρονιστικού ευδαιμονισμού. Αλλά η «νέα» αυτή τάξη ήταν η συντομότερη στην ιστορία. Τέλειωσε με το ξεφούσκωμα της χρηματοπιστωτικής φούσκας, κεντρικής στρατηγικής του εκσυγχρονισμού, και τις παγκόσμιες αντιστάσεις που ξέσπασαν μετά την τραπεζική κατάρρευση του 2008 και συνεχίζονται σήμερα. Ξεκίνησαν με την Αραβική άνοιξη το 2010 και πέρασαν στην Ισπανία, την Ελλάδα, την Τουρκία, τη Βραζιλία, το Λονδίνο, το Occupy Wall Street και το Ferguson. Σήμερα στη Γαλλία, το Χονγκ Κονγκ, τον Λίβανο, τη Χιλή, το Black Lives Matter και Rhodes Must Fall, το Extinction Rebellion παντού. Δεν μπορούμε να προβλέψουμε πού θα γίνει η επόμενη έκρηξη, αλλά η αντίσταση έγινε μόνιμη, κάθε εμφάνισή της οδηγεί στην επόμενη. Μετά από ένα διάλειμμα 40 ετών, μπήκαμε στην παγκόσμια εποχή των αντιστάσεων που έχει παρομοιασθεί με το 1848 ή την περίοδο που προηγήθηκε του 1917.

Κάθε μορφή αντίστασης αντιδρά στα χαρακτηριστικά της κρίσης και στους κυρίαρχους τρόπους της καπιταλιστικής συγκρότησης του υποκείμενου. Πρώτοι, οι αναλώσιμοι άνθρωποι: οι πρόσφυγες, οι μετανάστες, οι άνεργοι, τα «κίτρινα γιλέκα», το πρεκαριάτο και αυτοί που αντιστέκονται στα χρόνια της πανδημίας αντιδρούν στον οικονομικό αποκλεισμό και τη βιοπολιτική εξουσία, την πειθάρχηση του κοινωνικού σώματος και της ανθρώπινης συμπεριφοράς μέσω του ελέγχου της ίδιας της ζωής. Ο ντελιβεράς σύμβολο της νέας εργατικής τάξης. Μετά, η δήθεν «απολιτική» νεολαία, που δεν σταματάει να εξεγείρεται, απαντάει στον συνδυασμό καταναλωτικής επιθυμίας και αστυνομικής καταπίεσης. Οι νέοι στην Αθήνα του 2008, στη Χιλή ή το Χονγκ Κονγκ εξεγείρονται γιατί τα συμφέροντά τους δεν ακούγονται, δεν εκπροσωπούνται πολιτικά. Υπάρχουν κοινωνικά αλλά όχι πολιτικά και πρέπει να εκδραματίσουν την ύπαρξή τους μέσα από την άρνηση της εξέγερσης. Εγκλωβισμένοι ανάμεσα στις απαιτήσεις της ανικανοποίητης επιθυμίας και την καταπίεση της βάναυσης καταστολής διεκδικούν «το δικαίωμα να έχουν δικαιώματα» ενάντια σε μια κοινωνία που αναγνωρίζει όλο και περισσότερα δικαιώματα, αλλά υλοποιεί ελάχιστα. Τέλος, οι καταληψίες, τα κινήματα αλληλεγγύης και κοινωνικής οικονομίας, οι αλληλέγγυοι στους πρόσφυγες και τους ευάλωτους αποτελούν την απάντηση των πολιτών στο δημοκρατικό έλλειμμα και την αποπολιτικοποίηση του ύστερου καπιταλισμού. Ζητούν όχι μόνο οικονομικά δικαιώματα αλλά περισσότερη και καλύτερη δημοκρατία.

Η αλληλουχία των αντιστάσεων διακόπηκε προσωρινά το 2015 με την νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Όταν μια αριστερή κυβέρνηση υποστηρίζει τα αιτήματα των κινημάτων οι πλατείες αδειάζουν. Αλλά ο κύκλος των αντιστάσεων δεν έκλεισε, μια και καμία από τις αιτίες τους δεν αντιμετωπίστηκε. Η αριστερή «παρένθεση» απέτυχε, το κινηματικό διάλειμμα διάρκεσε περισσότερο. Τώρα βρίσκει νέες αιτίες και αφορμές. Καθώς οι πολιτικές του 1989 γυρίζουν ο κύκλος της αντίστασης ξεκινάει πάλι. Οι αντιστάσεις θα δυναμώνουν παντού όσο γιγαντώνεται η καπιταλιστική απληστία, η κλιματική καταστροφή και η ακροδεξιά αντεπανάσταση.

2. 2015-19: Ο κύκλος του 1949

Για πολλούς, το 2015 ήταν ο πιο μακρύς, γοητευτικός αλλά και δύσκολος χρόνος της ζωής μας, ένας χρόνος που μέτρησε για δέκα. Η χρονιά της «πρώτης φοράς Αριστερά» έβαλε οριστικό τέλος στην μετεμφυλιακή Ελλάδα. Έκλεισε ο κύκλος του 1949, μια πολιτικά ανώμαλη περίοδος που κορυφώθηκε στη χούντα. Έσπασε η γραμμή που διαχώριζε δεξιούς από αριστερούς, νικητές από νικημένους. Στις αντιστάσεις κατά των μνημονίων και στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ συναντήθηκε κόσμος όλων των ιδεολογιών και τάξεων, αριστεροί και δεξιοί, άνεργοι και μικρομεσαίοι, νέοι και γέροι, γκέι και στρέιτ, ξένοι και Έλληνες. Στις καταλήψεις, στα κινήματα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες, στα εκλογικά τμήματα, άνθρωποι που δεν είχαν βρεθεί ποτέ σε κοινούς αγώνες έμαθαν να συνδιαλέγονται, να αποφασίζουν, να δρουν μαζί. Ο κόσμος κατάλαβε ότι το κοινό καλό και το ταξικό συμφέρον είναι σημαντικότερα από ιδεολογικές ή ιστορικές καταβολές και το «γυάλινο ταβάνι» που καθήλωνε την αριστερά ράγισε.

Η φράση «ο πολιτικός χρόνος είναι πυκνός» αποτέλεσε το μεγάλο κλισέ της δεκαετίας. Ο χρόνος, γρήγορος ή αργός, μακρύς ή πυκνός, ήταν η διάσταση που θα αποφάσιζε το στοίχημα της Αριστεράς. Τρεις ομόκεντροι χρονικοί κύκλοι καθόρισαν τις τύχες της. Πρώτος, ο χρόνος της κυβέρνησης: το δύσκολο συνεχές και αδυσώπητο παρόν στο οποίο έπρεπε να νομοθετεί και να εφαρμόζει υφεσιακά και άδικα μέτρα με τα οποία διαφωνούσε. Ο δεύτερος ήταν μεσοπρόθεσμος, ο χρόνος του «παράλληλου» προγράμματος, της προστασίας των αδυνάμων, του δειλού ξεκινήματος του κοινωνικού μετασχηματισμού. Τέλος, ο τρίτος είναι ο ορίζοντας του οράματος. Συνθέτει τη μείωση των ανισοτήτων με την επέκταση και βάθεμα της δημοκρατίας. Ξεκίνησε τον Γενάρη του ‘15, αλλά απλώνεται στον ορίζοντα, δεν έχει ορατό ή προβλέψιμο τέλος. Διακόπηκε το 2019 που έλυσε την αντίφαση μεταξύ ιδεολογίας και διακυβέρνησης. Είναι ο μακρύτερος και αργότερος χρόνος. Για να επανενεργοποιηθεί χρειάζεται τον συνδυασμό της ριζοσπαστικής πράξης και του επιστημονικού προγραμματισμού με την λαϊκή επιθυμία. Τα δύο πρώτα είναι το «υποκειμενικό» στοιχείο και εμφανέστατα υπολείπονται. Για το τρίτο, η πανδημία είναι ο καταλύτης. Θα συναντηθούν κάποτε; Αν υπάρχει η ιστορική συνθήκη αλλά λείπει το υποκείμενο, η ιστορία σε αφήνει πίσω.

3. 2019/2020: Ο κύκλος του 1968/1969

Ο Μάης ‘68 συμβόλισε την πολιτισμική και ηθική επανάσταση των νέων στην Ευρώπη και την Αμερική. Αλλά το αντιδραστικό 1969 έσβησε τα όνειρα, ο Ντε Γκωλ σταθεροποίησε την εξουσία, εκλέχτηκε ο Νίξον. Το δικό μας ΄68 έγινε το ’73. Ένα κομμάτι της γενιάς αυτής κέρδισε τις εκλογές το 2015. Η μετάβαση στην κυβέρνηση υπήρξε δύσκολη. Πώς γίνονται οι λαθροκυνηγοί φύλακες του δάσους, πώς οι απ’ έξω μπαίνουν μέσα, από τα αλώνια στα σαλόνια, όπου όλα είναι ηθικά επικίνδυνα, αισθητικά έωλα, επιφανειακά επικαλύμματα μιας εξουσίας που είναι αλλού, πέρα από την όραση και αφή του νεόφυτου; Πώς μια συνείδηση, που παρέμεινε για δεκαετίες αμετακίνητη στις αξίες της, διαπραγματεύεται τη νέα της θέση ως υποκείμενο εξουσίας και πόρων και αντικείμενο επίθεσης; Η εξουσία – η διακυβέρνηση - σαγηνεύει και αποπλανάει. Το έκανε εν μέρει και σε αυτούς που είχαν παραμείνει αξιακά αταλάντευτοι, έχοντας για μόνη ανταμοιβή την ήσυχη συνείδηση, την απεριόριστη σκέψη, την παραμυθία της συντροφικής συνύπαρξης. Μας έλειψαν αυτά, αλλά δεν τα χάσαμε ελπίζω.

Μετά τις εκλογές του 2019 έχουμε κι εμείς την παλινόρθωση, την επιστροφή της πολιτικής μνησικακίας, της ανθρώπινης σκληρότητας, της οικονομικής βουλιμίας. Όλα όσα διέκοψε το 2015. Γυρίζουμε στην «κανονικότητα» πριν το 2008, στον εφησυχασμό της συνείδησης, στην ανομία της εξουσίας, στην ανεξέλεγκτη αυθαιρεσία. Κανονικότητα για τους λίγους, αποκλεισμός για τους πολλούς. Ο Σαρκοζί υποσχόταν να τελειώσει τον Μάη, ο Σαμαράς και ο Βορίδης λένε το ίδιο για την μεταπολίτευση και την αριστερά. Θέλουν το τέλος του πολιτικού φιλελευθερισμού και την πλήρη κυριαρχία του οικονομικού. Θα μπορέσουν να το πετύχουν μόνο αν αποτύχουν οι άλλοι.

Η πανδημία, η αρρώστια της παγκοσμιοποίησης, ανέστειλε προσωρινά την παλινόρθωση. Ο κορονοϊός και οι χρηματοπιστωτικές συναλλαγές είναι δράσεις και σύμβολα της παγκοσμιοποίησης, εκφράζουν τον απόλυτο μηδενισμό του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Ο κορονοϊός δεν χρειάζεται διαβατήριο, δεν τον σταματούν οι συνοριακοί φρουροί, δεν έχει άλλο σκοπό πέρα από το να εισβάλλει σε σώματα, να σκοτώσει. Οι συναλλαγές δεν έχουν άλλη αξία από την ανταλλακτική, τον αδιάκοπο πολλαπλασιασμό, την άπληστη κερδοφορία, είναι μηδενιστικές. Ο κορονοϊός μολύνει και σκοτώνει, ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός αυξάνει τις ανισότητες και σκοτώνει.

Η φιλοσοφία δεν μπορεί να προβλέψει την κίνηση της ιστορίας αλλά μπορεί να μας πει πού βρισκόμαστε και πώς φτάσαμε εδώ, ποιο το κινητήριο πνεύμα ενός ιστορικού κύκλου. Από αυτή την σκοπιά, ο κύκλος του 1949 έκλεισε, ο κύκλος του 1968 και του 2015 παραμένει ανεκπλήρωτος, αυτοί του 1969 και του 1989 επιστρέφουν. Ο αγώνας μεταξύ του ’68 της φαντασίας και του ΄69 της αντεπανάστασης επαναλαμβάνεται. Το 2015 αντιπαλεύει το 2019 και το 2020, η ελπίδα τον φόβο, οι προσδοκίες την παλινόρθωση. Εμείς φτιάχνουμε πρακτικά και περιοδολογούμε θεωρητικά τους κύκλους της ιστορίας. Είναι στο χέρι μας να ξαναπιάσουμε το νήμα των ενάρετων κύκλων που παραμένουν ατελείς ανοικτοί.

Ημέρα 43η #QuarantineLife2 : Όταν η «Ευτυχία» νικά το «Μπάτσελορ» και το «Μπιγκ Μπράδερ»

2020-12-19T14:21:00.016+02:00

Όταν η «Ευτυχία» νικά στην τηλεθέαση το «Μπάτσελορ» και το «Μπιγκ Μπράδερ», αυτό σημαίνει πως μπορούμε να ελπίζουμε. Η προβολή του καλού και διαφορετικού βρίσκει ανταπόκριση ακόμα και στο πιο χειραγωγημένο και αποχαυνωμένο κοινό.

Του Τάκη Ψαρίδη (στο facebook)

Αν δηλαδή και στον τομέα της ενημέρωσης προβληθεί και η διαφορετική άποψη χωρίς να παρουσιάζεται υποβαθμισμένα και απαξιωτικά, τότε και στις δημοσκοπήσεις δεν θάναι δεδομένο ότι πάντα θα νικάει ο «Μωυσής».

Βεβαίως θα πει κανείς, λογικό δεν είναι ένα ριάλιτι που υποβαθμίζει την ανθρώπινη ύπαρξη σε επίπεδο εμετού να μην νικάει στην τηλεθέαση; Όχι δεν είναι λογικό διότι εδώ δεν μετράει η λογική αλλά το πόσο εντυπωσιακό είναι το θέαμα. Τα δάκρυα, οι συγκρούσεις, ο εξευτελισμός των παιχτών και μαζί τους των τηλεθεατών που παρακολουθούν μετρούν περισσότερο.

Το ίδιο ισχύει και για την ενημέρωση. Για παράδειγμα η χυδαιότητα με το σπίτι του Τσίπρα, οι ύβρεις οι χαρακτηρισμοί, οι ατάκες του Πολάκη έχουν πολύ μεγαλύτερη τηλεθέαση, από την σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες που αποφασίζει για τα προβλήματα μας.

Αυτό το ξέρουν πολύ καλά εκεί στο επιτελικό κράτος του Μαξίμου διότι έτσι κερδίζουν τις εκλογές και έτσι κυβερνούν την χώρα. Ελέγχοντας την ενημέρωση, μετατρέποντας το ασήμαντο σε σημαντικό και απαξιώνοντας τον πολιτικό τους αντίπαλο. Και όταν ο αντίπαλος τους θεωρεί περιττό να απαντήσει, είτε από ανικανότητα, είτε διότι θεωρεί πως «ο λαός ξέρει και καταλαβαίνει», τότε τόσο το καλύτερο για αυτούς να «παίζουν» χωρίς αντίπαλο.

Γιαυτό η «Ευτυχία» μας δίνει μια ελπίδα. Αν δηλαδή τα μίντια της χώρας πρόβαλαν ως οφείλουν και τον αντιπολιτευτικό λόγο ισότιμα, με επιχειρήματα και σεβασμό σε όλες τις απόψεις και χωρίς από την μια να απαξιώνουν τον πολιτικό αντίπαλο και από την άλλη να υμνολογούν τον «Μωυσή» και την «υπέρκομψη», τότε είναι απολύτως βέβαιο πως αυτό θα επιδρούσε και στις δημοσκοπήσεις.

Αυτό δηλαδή που μετρούν οι δημοσκοπήσεις δεν είναι οι τάσεις μιας κοινής γνώμης που δεν επηρεάζεται από την ενημέρωση, αλλά μετρούν την επίδραση της ενημέρωσης στην λεγόμενη κοινή γνώμη. Όταν δηλαδή η ενημέρωση είναι ολοκληρωτική, όπως σήμερα που για πρώτη φορά στην μεταπολιτευτική ιστορία του τόπου, το σύνολο σχεδόν των μίντια της χώρας ελέγχονται από το επιτελικό κράτος του Μαξίμου, τότε είναι επόμενο ότι αυτός που πάντα να νικάει θα είναι ο «Μωυσής» και η «υπέρκομψη», όπως πάντα θα νικάει και ο Κιμ Γιονγκ.

Από αυτήν την άποψη λοιπόν οι κύριοι δημοσκόποι, κάθε φορά που αναλύουν περισπούδαστα τις μετρήσεις τους, θα πρέπει να ντρέπονται αν θέλουν να λέγονται επιστήμονες. Αλήθεια, πιστεύουν στα σοβαρά πως αν η ενημέρωση ήταν πραγματικά πολυφωνική και πλουραλιστική οι μετρήσεις τους θα ήταν οι ίδιες;