Ang Aking Likhang Sining

Wag Kang Magmamahal sa Isang Sugatang Puso

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Thu, 05 Oct 2017 12:54:00 +0000

Apat na taon
Apat na taon mo siyang minahal...
Inalagaan, iningatan at pinaglingkuran.

Apat na taon...
Apat na taon ka na rin niyang nililinlang
Ang akala'y ikaw lang pero may iba rin syang mahal.

Apat na taon...
Apat na taon akong naghintay...
Nag-abang, umasa kahit tila walang saysay.

Subalit sa ikaapat na taon...
Nahuli mo siya, may kasama syang iba...
Lumabas sa isang inn habang naglalakad ka sa may Ermita.

Sa ikaapat na taon...
Inamin niyang may iba siya at sabi nya,
"Maghanap ka na rin ng iba".

Sa ikaapat na taon...
Nalugmok ka at nalumbay
Ninais mo na lamang mamatay.

Sa ikaapat na taon...
Natapos na ang aking paghihintay
Sa iyong kalungkutan, ako ang 'yong karamay.

Isang taon...
Isang taon akong nagtiis...
Madama ko lamang ang pag-ibig mong walang kasintamis.

Isang taon...
Isang taon akong umasa
Nagpakagaga para lang makapiling ka

Palagi kitang kasama
Maghapon, magdamag laging kapiling ka
Isang araw sabi mo'y, "Gusto kita"

Tinanong ko kung tayo na
Umiling at yumuko ka
Sabay sabing,"Hindi ko pa kaya".

Isang taon...
Sa loob ng isang taon, pinagtiisan ko
Dahil ang tanging nais ko'y pag-ibig mo.

Pero nasasaktan na'ko
Dahil sa loob ng isang taon
Siya pa rin ang mahal mo.

Kaya napagtanto ko...
Wag kang magmamahal sa isang sugatang puso
Dahil di mo malalaman kung totoo ang pagsuyo

Paano ba Mag-move on Kung Hindi Naging Mag-ON?

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Sun, 27 Nov 2016 02:30:00 +0000

INTRODUCTION

Si Lea ay isang simpleng dalaga lamang. Walang arte sa katawan, walang arte sa damit at minsan ay asal-kanto pa magsalita. Isa siyang babaeng maton. Akala ng iba, wala syang pangarap sa buhay, at ayaw nyang mag-asawa dahil sa kanyang "sense of style". Ang hindi nila alam, marami syang pangarap sa buhay. Madalas makikita mo si Lea na nangangarap ng gising: nakatulala at minsa'y nakanga-nga lang habang nagi-imagine ng mga gusto niyang mangyari sa buhay niya.

Dahil sa kanyang pananamit, pananalita at pagkilos, si Lea ay hindi siniseryoso. Minsang napagkatuwaan at nasaktan. Inakala niyang merong "sila", pag-aari na pala ng iba. Sa sinapit na pagkabigo, si Lea ay lumuwas ng Maynila upang magtapos ng pag-aaral sa kursong BSCA (Bachelor of Science in Customs Administration). Ipinangako ni Lea na hindi na siya kailan man mahuhulog sa isang malabong usapan. Sa ikalawang pagkakataon, tumibok ang pusong minsang nasaktan.

Siya na kaya ang dahilan upang makapag-move on si Lea?

Ang Teyara

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Wed, 20 Jan 2016 11:44:00 +0000

Introduction

Noon, ang mundo ay karugtong lamang ng Magnus - mahiwagang paraiso. Ang Magnus ay pinamamahalaan ng pinakamakapangyarihang nilalang, ang Teyara. Ang Teyara ay magiliw na nilalang; mapagmahal at mapagkumbaba. Bagaman siya ang pinakamakapangharihan sa lahat, hindi niya solong inangkin ang lahat sapagkat sa puso niya, ang Magnus at ang iba pang apat na mundo ( Earth, Charion, Chrysalis, at Elverum) ay para sa lahat. Ngunit iba ang pananaw ng mga Alinyo (mga mamamayan ng Charion). Para sa kanilang pinunong si Harum, ang lahat na may buhay at may kapakikinabangan ay pag-aari ng kanilang angkan. Nang dahil sa sa kagustuhan nilang mamuno sa lahat, binalak nilang patayin ang Teyara. Siya man ay makapangyarihan, ang Teyara ay hindi kailanman gagawa ng paraan upang ikapahamak ng ibang nilalang kaya't hindi ito lalaban. Ngunit ito ay hindi mapapahintulutan ng mga Xenus, ang magigiting na mandirigma ng Magnus at tagabantay ng Teyara.

Subalit ang lakas nila, kahit pa ipagsama-sama ay hindi mapapantayan ang lakas ni Harum. Kaya, sa kanilang pinagsamang kapangyarihan, nagawa nilang itago ang Teyara ngunit kasabay din nito ang pagkawala ng alaala ng Teyara at ang lagusan patungo sa Magnus. Ang tanging susi ay mahahanap lamang sa nagkaisang diwa ng mga piniling nilalang. Tatlong sanggol na may marka ang susi upang muling magkaugnay ang mga mundong minsang naging isa.

Pocahontas and Me

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Sat, 06 Jul 2013 10:06:00 +0000

I met a man who's full of charm, a man who could capture even the most playful heart and mind. He introduced me to Pocahontas. He said, he could remember me in her. This notion is not new to me. When I sing the song, "Colors of the Wind", I always hear people say, "that song suits you well". I do not understand what they meant by then. I am a curious person. So to satisfy my curiosity, I researched this princess's life. I've watched her movies produced by Disney (part I and II) and researched about her life story in the web.

Pocahontas, an Indian native who was strong, playful, loving and wise as what was characterized in the Disney movie. She fell in love with, John Smith, an Englishman who loves exploring the seas and the lands across. This beautiful young princess loves the abundance of the Earth, its creatures and its people. The princess who believes in equality. She risked her life for John Smith, saving him from the punishment of her father, death. She loves him so much and he loved her, too. But Pocahontas needs to choose between need and want. She wants to be with Smith, but her people need her. Though it was tough, she let him go. Smith then sailed back to London. Another Englishman came in the order of King James, Mr. John Rofle. Unlike Smith, Rofle was a bit arrogant at first, he wasn't a gentleman when they first met. They both never expected that they would soon fall deeply in love with each other. Everybody thought that Smith was out of the picture, everybody including Pocahontas thought he was dead. It was difficult for her, but she decided to move on and leave what they had in the past behind. When Pocahontas was captured in London, Rofle and Smith rescued her. Just then, Smith was found to still be alive. Pocahontas didn't know what to react and what to do. Because both men she loves came to her rescue. Then the truth was revealed about Governor Ratcliffe's treachery and that Jamestown didn't have gold, Smith was rewarded a new boat by King James and Rofle became the King's adviser. To fulfill his dream, Smith asked Pocahontas to journey the world with him but she declined. She decided to go back to her people, and Rofle accompanied her. This is how Disney pictured her story.

I can see now how Pocahontas can be compared to me. We are alike, a bit stubborn, a girl who loves adventure, a girl like no other. We're not typical, we're unique. We both had our John Smith, a love story we both could not forget and barely could let go. And just like Pocahontas's John Smith, my John Smith loves the sea. But we both decided to be with our John Rofle. A descent man who's gentle and with great skills. Just like Pocahontas, I have decided to choose the need over the want. But I hope I will end up this story like hers, a happy ever after.

I'm a Living Dead

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Mon, 25 Feb 2013 13:55:00 +0000

I walk, I talk, I cry, I smile
But no one knew, I'm dying inside
My brains go crazy, it's no longer thinking
My heart is pumping but is no longer beating.

Though I listen to everyone
I could no longer understand
And no matter what I hear
I could no longer comprehend.

I still live, but I'm not alive
I still eat, but could no longer survive.
I'm not alone, but I still feel lonely.
I still laugh, but I am not happy.

I still smell, but is no longer breathing
I still touch, but is no longer feeling
I have eyes that is no longer seeing.
I have a heart that is no longer loving.

I lost dreams, I lost hopes
There are so many changes I can't cope.
I don't care what life could bring ahead.
Because now, I am just a living dead.

Sugatan Pa Rin

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Mon, 25 Feb 2013 13:29:00 +0000

Masakit pa pala. Ang akala ko'y naghilom na. Ngunit sa tuwing nararamdaman kong andyan ka, biglang naaalala ko ang kung anong naging meron sa ating dalawa. Hindi ko naman akalain, na sasaktan mo lang ang aking damdamin. Ang lubos akalain ko'y, ako'y iyong mahal, sa pag-iisip niyon, ako'y isang hangal. Alam nating hindi puwede pero pinilit ang hindi tama. Mahal n mahal kita, walang biro. Hindi ko ipinagkaila, sa'yo o sa kanino man. Ipinaglaban kita, at di ko alintana kung sino man ang masaktan. Meron kang iba, ganun din naman ako. Pero bago pa nagsimula ang lahat, alam na natin to. Sinabi mo pa, ayaw mo silang saktan. Ngunit sana inisip mo na yan, bago mo pa sinimulan. Binalaan naman kita, ngunit di ka nakinig. Kalandian pa rin na'tin ang lubos na nanaig. Ang dami kong sinaktan, makasama ka lamang. Ngunit wala kang ibang ginawa kundi ako'y iwan. Labis labis na sakit ang aking naramdaman. At pag naaalala ko'y, lumuluha pa rin ang mga mata. Sinasabi kong limot na kita at sinabi ko ring meron na akong iba. Ngunit kahit anong gawin, hindi ko kayang lokohin ang sarili. Pagkat hanggang ngayo'y, ikaw pa rin ang hinahanap. Hanggang ngayo'y nagtitiis, naghihirap at nasasaktan. Kahit ang nangyari saglit lang, tila di ko makalimutan. Sana'y sinabi mong lahat ng iyon para sa iyo'y laro lamang. Nang di na ako umasang ako ay iyong mahal. Hindi ko man naisin ay naiisip ka pa rin. Hindi ko na alam ang mga dapat kong gawin. Kaya ngayo'y lilisan kasabay ng 'sang pag-asa. Na sa aking paglayo ay malimutan na kita. Ngayon ako'y ganito, 'wag mo akong sisihin. Sapagkat ang aking puso, hanggang ngayon, ay sugatan pa rin.

The Sinful Angel

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Mon, 25 Feb 2013 03:24:00 +0000

She is an angel who walks among the mortals, the sinners, the devils and some other angels. They were all brought in the place called Earth. They live together to keep the balance between good and evil. They live among us discreetly and disguises as one of our friends, peers or even enemies. You could never recognize them.
She was the nicest among the rest. Very righteous, very rational, very composed and very clever. She was, and she still is. She doesn't choose her friends and peers. May it be a slut, a bitch, a nerd, a weirdo, or the most sinful ones. She believes that you will never be influenced, unless you wanted to be influenced. Man's decisions are his freewill. No one can dictate what he is or who he should be. Same applies with angels and even devils.
She was with a group of narrow-minded mortals who needed her guidance. She keeps them righteous through her wisdom and advises. They, on the other hand, wants her to commit a sin. She was like a saint, they used to say. She only responds with a smile on their remark.
One unfortunate day, she met someone that will change her life forever. He was equally clever as her which turned her on. She likes his wisdom. She saw the goodness in him despite of what other creatures have said. But she knows her limits. Unlike the devils, she could never love any creature other than another angel. She's sure that he is far being an angel. He could be an intellectual mortal, she thought. He has a mortal partner who happens to be so weak and vulnerable. But he kept wooing her. Expressing his love and affection. She never imagined herself choosing the wrong path. It is against her wisdom and beliefs. She kept herself composed. Her friends kept telling her to give him a chance. They were compatible, they thought. For the first time, the angel felt something she never felt before. Something she could not explain. So when he invited her, she immediately said yes with no second thoughts or mere hesitations. That moment, he knew she liked him.
To make it short there was something special between them. The angel does not know what to do. For an instance, she could not think on what is righteous and what is not. All she thought was her happiness. She did not listen to HIS calling. She learned to bend the rules and she broke her limits. She was not herself anymore. All these she knew, but she could not stop herself. She thought they were into what mortals call love. She thought they will find happiness together, that they will never leave each other's side. She thought that together, they will conquer all. But she was wrong.
It was too late when she came to her senses. She was used. She was used by an unworthy devil who was intentionally sent on Earth to make her sinned. She was condemned. Funny thing is, she was condemned by the mortals who wished her to be sinned. The other angels understood her. She was so down. She is the first angel who was sinned. She asked HIM for forgiveness, to give her another chance. She promised not to bend rules anymore or break her limits. What she did was unforgivable. But HE was rational so He gave it to her. They both learned their lesson. Never did HE realize that this could happen to one of HIS greatest angels or to any angel at all. He was too complacent that HE never monitored their every action. Now HE know that even angels need guidance.
And for her, HE erased her memory of being an angel. She remained on Earth as a mortal. A mortal who could no longer hear HIS calls. A mortal who could no longer directly speak to HIM to ask for favor, wisdom or forgiveness. This is a consequence she has to bear for being a sinful angel.

The Fickle Minded Bee

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Mon, 31 Dec 2012 08:19:00 +0000

In my garden, there I see

One confused little bee

He could not decide what to pick

Between a lovely red rose and a tulips.

I then asked this little fella

What kind of flower would he want?

“I am not sure my dearest friend,

As they both look lovely in my eyes

But I have to pick, oh, which is which?

Shall I choose the rose or this lovely tulips?”

To help him out, I asked again

I need to help this little friend.

What makes him happy, what makes him glad;

He needs to pick which one to have.

“I’m still confused, I could not say”

Says this little fickle minded bee

“Can I have both of these lovely flowers?

Surely, we’ll all be happy together”

Oh, no my friend you have to pick one

Choose the one you really want

You can’t have all, you have to share

As other bees still need a pair.

“If you were me which would you choose?

This lovely tulips or that simple rose?

It’s really hard, I want them both

And I don’t want anything to lose”.

Dear, oh, dear, I know it’s hard

But you have to pick which one to have.

Having both would be unfair

Both flowers can’t have one bee to share.

Which do you want more,

You have to gauge

Since this will be permanent,

You could not change

Decide wisely now or be alone

The other bees are yet to come.

Still undecided, he pondered again

Which would he let go and which would remain.

He wants the tulips but still holds the rose

It seemed he really does not want to choose.

My dearest friend please tell me why

Why is it hard for you to decide?

It’s plain and simple which do you want?

Which among them would make you glad?

“I’ve had this rose for a little while

I took care of it for quite some time

Until I found this lovely tulips

And I am sure it’s what I want.”

Then what’s stopping you from picking it?

If it is what you really want.

Decide now, which is which?

This simple rose or the lovely tulips?

And there was silence, between us two

He’s still confused which to let go

Until the tulips broke her silence

And said to the bee with confidence.

“For quite a while we’ve known each other

I’ve already wished we could be together

I have learned to live each day with you

It will be so hard if you let me go.

But I know you have the lovely rose

That you could not afford to lose

I’ve always wanted you to be my bee

But I know you can’t choose me.

Those words from the tulips struck his heart

He could not imagine them being apart

But she was right, he can’t lose the rose

For its buds now slowly grows.

The rose needs him more, thought the bee;

And for this reason, he can’t leave thee

Picking the rose may not make him happy

But it’s what’s right, thought the bee.

And this is how the story ends

He kept the rose and let go of the tulips

But in his mind his thoughts still plays

What could have happened if he had chosen thee?

Wishing it was you

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Sat, 04 Aug 2012 15:31:00 +0000

The most awaited day of everyone has come. I put on my wedding dress and put on my make up which would cover unwanted sorrows and pain. The longings, the regrets and the hesitations shall be covered of the colorful combination of my eye shadows, blush on and lipstick. Everybody was very excited and I have no choice but smile. As I was marching down the aisle, I saw you in front. Staring at me, smiling. I smiled back to you and to everybody else. And then I remembered the things we used to do.

You were my bestfriend. Ever since we were young, I had always secretly admired you. You who had helped me in times of trouble. You who had protected me in times of danger. You who had always been the man of my dreams. I went to a distant place to forget you. Because I thought, for you I'm just a friend. Few years gone by and you called me up, saying that you'll be marrying a Girl named Linda. I choked when I said, "Congratulations, I'm happy for you". You knew I was hurt and you were waiting for me to say no. But I hung up the phone when I said, "I gotta go".

My tears began to fall. Everybody thought of it as tears of joy. But we both knew it wasn't. As I approached the altar and when he held my hand, I looked back at you with crying eyes. Because that day, was the saddest day of my life. And deep in my heart, I was wishing it was you standing next to me.

M. U.

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Tue, 19 Jun 2012 09:30:00 +0000

Galing akong probinsya. Napadpad sa Maynila upang maghanap ng mas magandang bukas at para din makalimutan ang dating bigong pag ibig na mahigit isang taon ko ding iniyakan. Nang matanto ko nang, "tama nang maging tanga" ay napagpasyahan kong magpakalayo-layo at tanggapin ang job offer ng isang BPO company sa Makati. Hindi ko alam kung ano ang buhay na mararanasan sa bagong lugar na aking magiging pansamantalang tirahan ngunit excited akong maranasan ang mabuhay na mag-isa. Ako ay nag-iisang ampon ng aking ama't ina. Oo, ampon ako. Hindi ko iyon ikinakahiya. Dahil sa tingin ko, mas maswerte pa ako sa mga tunay na anak ng kanilang mga magulang. Maraming biological children ang hindi nagawang igapang ng kanilang mga magulang. Pero ako, hirap man sila ay nagsumikap silang maitaguyod ang aking pag-aaral.

Maibalik ko lang, hindi ko inaasahan ang magiging kahihinatnan ng pakikipagsapalaran kong iyon. Ang sinabi ko kina nanay at tatay na gusto kong maranasan ang mamuhay na mag-isa. Pero ang totoo, nais ko lang din na makalimutan ang ikalawang lalaking labis kong minahal. Sa aking pag-alis, pinalangin ko sa Diyos na sana'y patnubayan nya ako sa lahat ng panahon at sa lahat ng pagkakataon upang mailayo nya ako sa tiyak na kapahamakan. At sana'y makatagpo ako ng taong maghihilom ng sugat na naidulot ng nakaraan.

Labis akong nasiyahan sa aking pagdating. Ako kasi ang taong mahilig sa adventure kaya't naenjoy ko ang adventure ng paglalakbay mag-isa sa isang lugar na hindi ko pa napuntahan, walang kakilala, gabing-gabi at ang tanging baon ay kaunting pera at lakas ng loob. Sa Centennial Terminal, nakasunod lang ako sa mga taong papalabas na ng airport dahil hindi ko naman kasi alam kung saan palabas. Sa isip ko, kung susundan ko ang mga tao sa kanilang paroroonan ay siguradong makakarating ako sa hintayan ng taxi. Sa kasamaang palad ay may sundo pala ang aking sinusundan. Nang dahil doon ay mas lalo pa akong naligaw. Pero hindi ako natinag. Sa loob loob ko ay kasama ko ang Diyos at alam kong hindi nya ako pababayaan. Naglakas loob akong magtanong sa isang mabuting ale na sa tingin ko'y nagtatrabaho sa paliparan. "Ale, san po dito ang taxi?", tanong ko. "Hay naku, nene. Nasa departure. Hindi ka dapat dito nag aabang ng taxi. Eh, kung maholdap ka? Halika't sumunod ka dito". Agad-agad, ako'y sumunod sa ale. Nagkakwentuhan kami sa maikling panahong sinamahan nya ako. Pagkatapos kong magpasalamat at ako'y matagumpay na nakasakay na ng taxi, panibagong adventure na naman ang aking naranasan.

"Kuya, sa Sta. Cruz Church po". Bagaman hindi ko talaga alam kung saan ako patungo, tumango ako sa tinanong ng driver, "doon ba sa may Rotonda?". Tinext ko ang aking kamag-anak na dating nakatira sa Maynila. Tinawagan nya ako at hiniling nyang sya ang kumausap sa driver. At doon ay naihatid naman ako ng maayos ng mamang taxi driver. Ang saya nya na binigyan ko sya ng Php450 habang ang metro ko lang ay nasa Php280. Dumating na ang isa naming malayong kamag-anak upang ihatid ako sa aking magiging pansamantalang tirahan habang wala pa akong matutuluyan. Paano kasi ay pabigla-bigla na lang akong nagdedecide. Biglaan lamang nilang nalaman na ako'y pupuntang Maynila at hindi ko alam kung saan talaga ako tutungo.

Kinabukasan. Ang dami ko pang requirements na dapat i-comply. Kelangan ko pa ng 2x2 picture with white background. Dahil hindi ko naman alam kung saan ako pupunta, tinanong ko ang aming landlady. "Saan po ako pwedeng magpakuha ng litrato dito? Kulang pa po kasi ang requirements ko." Binigay sa akin ng landlady ang direksyon. Kaya lamang ay hindi ko na mahanap ang kantong sinasabi nya. Ang sabi nya kasi, "baybayin ko itong Soler street. Dire-diretso ka lang at mahahanap mo ang National Bookstore. Sa tapat noon, may photo studio". Hindi ko na mahanap ang National Bookstore. Dire-diretso ko namang binaybay ang Soler Street. Nakita ko ang isang kalesa. Sa isip-isip ko ay sasakay na lang ako sa kalesa. Malamang ay magkasing mahal lang sila ng jeep. Hindi naman kasi ito gumagamit ng gasolina. Walang anu-ano't sumakay nga ako ng kalesa. Sabi ng isip ko, "ang sarap pala ng pakiramdam ng sumakay sa kalesa. Para akong prinsesa." Ang saya ng pakiramdam kong iyon. Hindi ko mawari kung bakit nilibot pa namin ang CM Recto. Sa naaalala ko kasi, sabi ng aming landlady, malapit na malapit lang iyon. Sa wakas ay narating namin National Bookstore. Naiabot ko na ang Php8 kong bayad sa kutsero sabay sabing, "maraming salamat po". Nakangiti pa ako ng sinabi ko iyon dahil sa sobrang galak ng pagsakay ko sa kanyang kalesa. Gentleman naman ang mamang kutsero at ako'y tinulungang makababa ng kanyang kalesa.

Pagkatapos kong kunin ang aking litrato ay dali-dali na akong umuwi sa aking tinutuluyang bahay. Oh, kamusta? Nakapag pakuha ka ba ng litrato?" pambungad na tanong ng aking landlady. Naikwento ko sa kanya ang aking pagbaybay sa Soler street hanggang sa pagsakay ko ng kalesa. "Ano? Sumakay ka ng kalesa? Eh, isang kanto na lang ang babaybayin mo't andun kana. Magkano naman ang ibinayad mo sa mamang kutsero?" tanong nya. Hindi magkamayaw sa katatawa ang aming landlady nang sinabi kong " eight pesos po". Hindi ko naintindiha kung ano o sino ang kanyang pinagtatawanan. "Buti naman at hindi nagalit yung kutsero." Mas lalo pa akong nagtaka at tinanong ko kung bakit. "Dahil ang minimum fare ng kalesa ay Php65. Mas mura pa nga ang taxi kesa doon,eh".

Salamat!

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Tue, 19 Jun 2012 08:44:00 +0000

Magandang Araw! Pagkalipas ng halos isang taong pananahimik, andito na naman ako. Mangungulit na naman. Gagawa ng estoryang maaring maging inspirasyon at kapupulutan ng araw. Masaya ako, dahil bagaman matagal ang aking pananahimik, paminsan minsan ay may mga tao pa ring dumadalaw sa aking blog. Sa ngayon, wala pa akong ibang masasabi kundi salamat. At sana ay abangan ninyo ang mga kwento at tula na akin pang gagawin. Maraming salamat sa masugid na sumusubaybay sa aking blog. Sa ating lahat, nawa'y parati tayong biyayaan ng Maykapal ng masagana at masayang buhay! Salamat, salamat!

Pera pera muna!

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Wed, 14 Sep 2011 03:55:00 +0000

Data entry workers required urgently. No upfront fees required.
Earn $4000.00USD per month from home No marketing / No MLM . We are offering a rare Job opportunity where you can earn from home using your computer and the Internet part-time or full-time. Qualifications required are Typing on the Computer only. Working part time for 2-5 hours daily can easily fetch you $4000.00USD per month. Online jobs, Part time jobs. Work at home jobs. Dedicated workers make much more as the earning potential is unlimited. No previous experience is required, Full training provided. Anyone can apply.

Please Visit: HERE! .

Love of my Life 10

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Mon, 04 Apr 2011 03:33:00 +0000

Kinagabihan. Pagkauwi ni Lawrence sa bahay ay nagtataka ito kung bakit may kaunting handaan sa kanilang bahay. Nakita nya kung gaano nag-ayos si Erica at Lucy.

" May okasyon ba?", tanong nito.

" Oo, mahalaga ang okasyon na ito at mahahalaga ang ating mga bisita", sagot ni Lucy.

" Bakit hindi nyo agad sinabi nang maaga sana ako nakauwi. Mag-aayos lang muna ako. Teka, sino bang magiging bisita natin?"

" Basta. Sige na, mag-ayos ka na"

Pumanhik na lamang si Lawrence at nag-ayos. Ilang sandali lamang ay tumunog ang doorbell nina Erica.

" Magandang gabi po", bati ni Ryan sa ina ni Erica. Agad namang lumapit si Erica sa kasintahan at niyakap ito.

" Miss na miss kita", ani Erica.

Nakita ni Lucy kung gaano kasaya ang pinakamamahal nyang anak.

" Tama na yan. Pumasok na muna kayo dito't kumain na muna tayo." ani Lucy.

" Magandang gabi", bati ni Joseph.

Ilang sandali lamang ay bumaba na si Lawrence. Laking gulat nya nang makita ang mga taong nasa dining room nila.

" Kayo?"

" Oo, dad. Sila. Bakit?"

" Inimbitahan ko sila dito para mapag-usapan na ang plano nilang pagpapakasal.", ani Lucy.

" Lucy, nahihibang ka na ba?"

" Nakapagdesisyon na ako. Si Ryan ang lalaking mahal ng anak ko at sya ang lalaking gusto nyang makasama. Wala tayong karapatang agawin ang kaligayahang iyon sa kanya. Lalong lalo na kung nang dahil lang sa naging kasalanan nyo."

Yumuko na lamang si Mitch.

" Naparito kami Lawrence para tuluyan nang maayos ang gusot sa ating pamilya. At dahil gusto na ng anak kong hingin ang kamay ng inyong anak", paliwanag ni Joseph.

Napatingin silang lahat kay Lawrence. Hinihintay nila ang magiging reaksyon nito.

" Permiso ko lang ba ang hinihintay nyo?"

" Opo sana. Mahal na mahal ko po ang inyong anak at malinis po ang hangarin ko sa kanya."

" Ngunit hindi ka pa nakapagtapos ng pag-aaral. Mabibigyan mo kaya ng magandang buhay ang anak ko?"

" Lawrence, bibigyan ko naman sila ng bagong negosyo. Alam ko namang masipag na bata itong si Ryan. I'm sure naman hindi nya pababayaan ang ating anak"

" Desidido na ba talaga kayong dalawa?"

" Opo!" sabay na sagot ng magkasintahan.

" OK lang ba talaga sa'yo mahal?"

" Nasabi ko na sa iyo. Kung ito ang makakapagpaligaya sa anak ko, then so be it".

" Kung ganoon pala'y wala na akong magagagawa kundi ang pumayag"

Labis ang tuwa nina Ryan at Erica. Sa wakas ay pumayag na rin ang ama ng dalaga.

" So paano? Kumain na tayo. Pagkatapos ay pag-uusapan na natin ang lahat tungkol sa kanilang magiging kasal"

Masayang nagsalo-salo ang lahat. Ito na ang matagal na nilang hinihintay. Para kay Mitch, labis ang kanyang tuwa na napatawad na rin sya ng tuluyan ni Lucy.

" Maraming salamat.", aniya kay Lucy.

" Pabayaan mo na ang nakaraan. Ika nga nila, 'past is past'. Ang mahalaga ngayon ay masaya ang ating mga anak."

December 8, 2011. Naghihintay na sa simbahan si Ryan. Nanginginig. Excited. Hindi nya maipaliwanag kung gaano sya kasabik sa araw na ito. Ang araw na ikakasal sya sa babaeng pinakamamahal nya. Ilang sandali lamang ay dumating na sina Erica. Larawan sya ng isang masayang bride. Napakaganda nya sa kanyang traheng gawa pa ni Lino Brocka. Kakikitaan ng ngiti ang lahat ng tao. Maaliwalas ang panahon. Tamang tama lamang dahil ang reception ng kanilang kasal ay sa tabing dagat sa Zambales.

Nagsimula na ang seremonyas. Masaya ang lahat ng tao at inaabangan nila ang bawat sandali. Lalong lalo na nang sinabi nila sa isa't isa ang "I will always be yours, forever. You're the only love of my life"

Love of my Life 9

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Mon, 04 Apr 2011 02:33:00 +0000

Nabigla si Lucy sa narinig. Hindi nya alam kung ano ang magiging reaksyon nya. Mangiyak ngiyak sya noong sinabi nyang," makakaalis ka na"

" Mom", tinangkang pigilan ni Erica ang kasintahan sa pag alis. Ngunit niyakap na lamang sya nito at ang sabi'y," bigyan na muna natin ng panahong makapag isip ang mommy mo. Hindi madali ang ating sitwasyon. Basta tatandaan mo na lamang na mahal na mahal kita. At ikaw ang muling bumuhay sa minsan nang patay kong puso".

Pagkasabi'y umalis na si Ryan. Napaiyak si Erica.

" Mom, akala ko ba gusto mo sya para sa akin? Bakit nyo po sya pinalayas?"

Hindi lamang sumagot si Lucy. Ang tanging tugon nito ay ang mga luhang unti-unting tumutulo sa kanyang mga mata.

" Go to your room Erica. At hinding-hindi ka na makikipagkita sa lalaking iyon", ani Lawrence.

" You both are so unfair! Hindi namin kasalanan ang mga nangyari noon. Hindi kami ang dapat ninyong parusahan ng ganito! Hindi kami!", tumakbo si Erica sa kanyang kwarto at umiiyak.

Napaiyak din si Lucy. Agad namang hinimas ni Lawrence ang likod ng asawa at inutusan ang katulong na kunin ang gamot ni Lucy.

Hindi pa rin kumikibo si Lucy. Labis syang nabigla sa kanyang mga nalaman. Gusto nya si Ryan para sa kanyang anak. Ngunit hindi nya gusto ang ina nito. Tama din ang kanyang anak. Kung ano man ang naging pagkakasala ng ina ni Ryan ay labas na sila dito. Wala silang kasalanan, wala silang kasalanan, wala silang kasalanan. Paulit-ulit itong iniisip ni Lucy. Ngunit tila ba pinagaagawan sya ng galit at paguunawa. May hinagpis din sya sa kanyang asawa na nilihim sa kanya ito. Ang kanyang asawa na syang may kasalanan ng lahat. Ang kanyang asawang minsan na rin syang sinaktan.

" Papasok na ako sa kwarto.", ani Lucy.

" Sasamahan na kita", akma nyang aalalayan ang asawa.

"' Wag na. Kaya ko ang sarili ko"

" Baka kung mapano ka...ayokong may masamang mangyari sa iyo"

" Kung totoo mang ayaw mong may masamang mangyari sa akin, e di sana ay sinabi mo na sa akin ang buong katotohanan. Nilinlang mo na naman ako. Ang this time, hindi lang ako ang nasaktan. Because of your selfishness, marami kaming sinaktan mo"

Marahang umakyat si Lucy. Nagpaiwan si Lawrence sa living room. Nagmukmok. Ngayon ay galit na naman ang kanyang asawa sa kanya.

Ilang araw din ang lumipas ay hindi na lumalabas ng kanyang kwarto si Erica. Umiiyak at hindi na kumakain. Wala naman syang makausap o makatext dahil nasa labas ang kanyang cellphone at ayaw nyang lumabas. Ayaw nyang makita ang mga taong nanakit sa kanya. Ang mga taong pilit silang pinaglalayo.

Samantalang si Ryan ay parati na lamang tulala. Natatakot na si Mitch na maaring bumalik ito sa pagkukulong sa kwarto tulad ng nangyari noon. At kahit anong pilit nyang kausapin ang anak ay hindi ito sumasagot. Tanging sa kanyang ama at kanyang kapatid lamang kumikibo si Ryan. Ngunit si Mitch ay tila multo sa buhay ni Ryan.

Masakit ito para sa isang inang labis na nagmamahal sa anak. Ngunit alam nyang malaki din ang naging kasalanan nya. Nang dahil sa kanyang nagawa noon ay malaking kalungkutan ang naidulot nya sa kanyang anak ngayon. Kaya umisip si Mitch ng paraan upang magkaayos na ng tuluyan ang kani-kanilang pamilya at matupad na ang pangarap ng anak. Ang mapangasawa si Erica.

Tandang tanda pa ni Mitch ang telepono ng bahay nina Erica. Agad nyang tinawagan ito.

" Ring!Ring!" tumutunog ang telepono nina Lucy.

Sinagot agad ito ng katulong. Tinanong ng babae kung nasaan si Lucy.

" Ma'am Lucy, kayo po ang hinahanap"

" Akin na. Hello?"

" Hello, Lucy. Kamusta?"

" Mabuti naman ako. Sino po ba ito?"

" Alam kong malaki ang naging kasalanan ko sa inyo. Lalong lalo na sa iyo. Pero sana patawarin mo na ako ng tuluyan. Mahal na mahal ni Ryan ang anak mo. Kung ano man ang aking nagawa noon, kung maaari lamang sana ay kalimutan na lamang natin iyon."

" Mitch?"

" Ako nga."

Agad na binaba ni Lucy ang telepono. Nanghihina na naman si Lucy. Narinig na naman nya ang boses ng babaeng minsang sumira sa pagsasama nilang dalawa ng kanyang asawa. Pero napaisip ulit sya. Tama ang mga sinabi ni Mitch. Matagal na ang kasalanang iyon at dapat nang kalimutan. Muli ay tumunog ang kanyang telepono. Pagkakuha'y hindi agad sumagot si Lucy. Hanggang narinig nya ang boses sa kabilang linya. Umiiyak.

" Lucy, parang awa mo na. Patawarin mo na ako. Kung gusto mo akong parusahan, ako lang ang parusahan mo, 'wag ang mga bata"

" Kung magsalita ka'y parang ako pa ang masama."

" Hindi ganoon ang ibig kong maramdaman mo"

" Kung gusto mo, magkita tayo. Pumunta ka dito at isama mo ang asawa mo at si Ryan".

" Talaga? Kailan?"

" Mamayang gabi. May pag-uusapan tayo"

" Asahan mong darating kami"

Samantala. Nakadungaw si Erica sa bintana. Dalawang araw na silang hindi nagkakausap ni Ryan. Dalawang malungkot na araw na rin syang nakakulong, umiiyak at hindi kumakain.

" Erica, anak!"

Hindi sumasagot si Erica.

" Anak tulungan mo naman akong maghanda ng pagkain."

Wala pa ring naririnig si Lucy sa kwarto.

" Anak, patawarin mo na ako. May bisita tayo mamaya na siguradong ikatutuwa mo"

Ilang sandali lamang ay may mga yabag na papalapit sa pintuan. Binuksan ni Erica ang pinto.

" Sino mommy?"

Mailalarawan kay Erica ang pagnanais. Pagnanais na sana ang isagot ng kanyang ina ay ang sagot na gusto nyang marinig.

" Mag-ayos ka. Kailangan maganda ka mamaya kapag dumating na sina Ryan at mga magulang nya".

Napaiyak si Erica. At sa pagkakataong ito, dahil sa labis na tuwa.

" Salamat mommy."

" Patawarin mo ako anak. Tama ka. Hindi kayo ang dapat na magdusa sa nagawang kasalanan sa akin ng iyong ama at ang ina ni Ryan. At isa pa, matagal na naman iyon."

" Ito na po ang pinakamaligayang araw ng buhay ko. Sandali lang mommy at magaayos lang ako ng kwarto. Susunod po ako sa inyo sa baba. Tutulungan ko po kayo sa paghahanda."

Sa kabilang dako naman. Dahan dahang lumapit si Mitch sa kanyang anak na noo'y naglilinis ng kanyang kwarto.

" Maaari ba kitang makausap?" tanong ni Mitch.

Hindi lamang kumibo ang binata.

" Naiintindihan kita. Alam ko kung bakit ganyan na lamang ang pagkamuhi mo sa akin. Hindi naman kita masisisi. Alam ko naman kung gaano mo kamahal si Erica."

Tila walang naririnig si Ryan. Tila hangin lamang ang kanyang ina na noo'y katabi lamang nya ngunit hindi nya pinapansin.

" Sana samahan mo ako mamaya. Inimbitahan kasi ako ng mommy ni Erica, si Lucy. Nabanggit din nya kasing isama ko kayo ng iyong ama."

Natigilan si Ryan sa kanyang ginagawa. Napatingin na lamang sya sa kanyang ina.

" 'Yan ay kung gusto mong sumama", ani Mitch.

Napangiti si Ryan. Hindi man ito sumagot ay alam ni Mitch na masaya ang kanyang anak. Alam nyang nagpapasalamat ito ng husto sa kanya.

Love of my Life 8

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Mon, 14 Mar 2011 03:34:00 +0000

Pagkatapos ng madamdaming pag-uusap nila ng kanyang ama ay inisip ni Ryan ang magandang hakbang upang mapalapit sa mga magulang ni Erica. Iniisip niya kung papaano kaya sya matatanggap ng mga magulang ni Erica gayong anak sya ng taong malaki ang pagkakasala sa kanilang pamilya. Ngunit isa lamang ang alam nya. Mahal nya si Erica at ipagalaban nya ito.

Ilang araw ang lumipas ay hindi pa rin nagpaparamdam si Ryan sa dalaga. Kaya't nilalason ng kanyang ama ang kanyang isip.

" Tigilan mo na ang pagchecheck ng cellphone mo. Hindi na tatawag 'yon. Hindi ka naman talaga nya mahal,eh. Tingnan mo ngayon, hindi man lang sya nagpakita sa'yo sa panahong kailangan mo sya"

Napaluha si Erica.

" 'Wag mo nang sayangin ang luha mo sa isang walang kwentang lalaki. Ginamit ka lamang nya. Nagmana kasi sya sa kanyang ina, manggagamit"

Napaisip si Erica. Ginagamit nga lang kaya sya ng kasintahan? Hindi nya naman ito masyadong nakikila ng lubusan pero ang alam nya ay mabuti itong tao kaya't hindi maaaring manggamit ng kapwa.

" Anak, ang intindihin na lamang natin ngayon ay ang iyong ina. Mahina pa sya't kailangan nya tayong dalawa. 'Wag kang mag-alala't ililipat kita ng skwelahan para mailayo ka sa taong nanakit sa'yo"

Nakatitig si Erica sa ama.

" Kung nais mo akong ilayo sa taong nanakit sa akin, ibig sabihin lang noon ay gusto mo akong lumayo sa iyo. Dahil ikaw lang ang taong nanakit sa akin ng ganito dad. Dahil sa ginawa mong pagpapahiya sa kanya sa aking harapan, hindi na sya nagpaparamdam sa akin! Ikaw ang nanakit sa akin dad!"

" Kung tunay mang mahal ka nya naipaglaban ka na sana nya. Pero nasaan sya ngayon? Mas inuuna pa nya ang kanyang pride. Mas mahalaga sa kanya ang kanyang pride kaysa sa iyo! Hindi ka nya mahal"

Humagulgol na si Erica. Mga ilang sandali pa'y gumalaw ang kanang kamay ni Lucy. Unti-unti na itong bumabalik ang kanyang ulirat. Dahan-dahang bumubuka ang mga mata nito. Sinusubukan nitong magsalita ngunit halos walang lumalabas sa kanyang bibig.

" Masyado ka pang mahina mahal. Magpahinga ka muna"

Ngunit hindi pa rin tumitigil si Lucy. Sinusubukan pa nyang tumayo. Nakatitig sya sa kanyang anak na umiiyak sa mga panahong iyon.

" Erica, lapitan mo ang iyong ina."

Dahan-dahang pinahid ni Erica ang mga luha at nakayakap sa ina. May kaunting luha na namuo sa mga mata ni Lucy. Tila ba nakikidalamhati sya sa anak.

" Erica, 'wag ka nang umiyak. Nasasaktan din ang iyong ina kapag nakikita kang umiiyak"

Napilitang tumahan si Erica.

" Ma, mahal na mahal ko po si Ryan at ayoko syang mawala sa akin. 'Wag nyo pong papayagang mawala sya sa akin"

Dahan-dahang tumango ang ina. Hinihimas ni Erica ang noo ng ina.

" Magpagaling po kayo kaagad Mom. Namimiss ko na po kayo"

Kakikitaan ng ngiti si Lucy. Niyakap naman sya ng anak.

Nang mga sandaling iyon ay kinakabahan na si Lawrence. Paano kapag nalaman ni Lucy ang totoong pagkatao ni Ryan? Baka ito na ang maging dahilan ng pagkasawi ng asawa at iyon ang iniiwasan nyang mangyari.

Ilang araw ding nasa ospital sina Erica at ilang araw na ding hindi sya pumapasok. Nagaalala man ay hindi magawang dalawin ni Ryan ang kasintahan sa ospital dahil alam nyang maselan pa rin ang kalagayan ng ina nito. Hindi din nya magawang tawagan o itext man lang si Erica dahil hindi pa nya alam kung ano ang sasabihin sa dalaga.

Pagkalipas ng dalawang linggo ay nakalabas na ng ospital si Lucy. Medyo nanghihina pa ito pero ang sabi ng doktor ay kaya na nya ang kanyang sarili. Bagama't kailangan ng dobleng ingat dahil anumang oras ay maari itong maulit kapag nakadama ito ng sobrang kalungkutan o pagkabigla. Nakapgdesisyon na rin si Ryan na puntahan si Erica sa kanilang bahay. Baka kasi pag lalo pa nyang pinatagal ang hindi nila pagkakausap `y tuluyan na syang makalimutan ng kasintahan.

Sa bahay nina Erica.

" Mom, dahan-dahan ka lang po sa lahat ng gagawin nyo,ha."

" OK lang ako. 'Wag nga kayong mag-alala "

" Paanong hindi kami mag-aalala. Mahina ka pa", ani Lawrence.

" Honey, OK lang ako. 'Wag nyo akong alalahanin. Malakas pa ako sa kalabaw "

" Basta mom, be extra careful. Baka kung ano pang mangyari sa'yo"

Ilang sandali pa'y tumunog ang door bell. Agad naman itong pinuntahan ng katulong. Maya-maya'y pumasok si Ryan sa bahay na ikinabigla ni Lawrence.

" Lawrence ,hijo! Where have you been? Namiss talaga kita. Bakit hindi mo naman ako dinalaw. Magtatampo ako sa'yo nyan" ani Lucy.

" Sorry po tita. I had to think things over"

" What things?" tanong ni Lucy.

" Paupuin nyo muna't bigyan ng makakain. Kamusta ka na nga pala,hijo?" agad na nilihis ni Lawrence and usapan.

" Ok lang po ako tito. I've already decided na po."

Kinabahan si Erica sa mga susunod na salitang lalabas sa bibig ni Ryan. Baka iwan na sya ng binata. Ito ang labis nyang kinatatakutan. Naisip nyang baka dahil sa pagpapahiya ng ama ay nawalan na ng gana ang binata sa kanya.

" Gusto ko po sanang ma-engage kay Erica. I want to marry her next year kapag natapos ko na ang aking pag-aaral"

Nagulat si Lawrence sa narinig. " Baka naman masyado ka lang nagmamadali, hijo. Masyado pa kayong bata at hindi nyo pa masyadong kilala ang isa't-isa", aniya.

" Nakapagdesisyon na po ako tito. Sa simula pa lamang ay alam kong si Erica ang babaeng gugustuhin kong makasama habambuhay. Hindi ko po alintana ang nakaraan. Wala po akong pakialam sa kung sinong gustong humadlang. Mahal ko sya at handa ko syang pakasalan. Pero 'yon ay kung papayag sya."

Napaluha si Erica. Sobrang saya nya sa narinig.

" Of course Ryan. Pakakasalan kita at ipaglalaban kita kahit kanino man" sabay yakap sa nobyo.

Nakangiti lamang si Lucy habang pinagmamasdan ang dalawa. Kung anong tuwa naman ni Lucy sa nakikita ay ganoon din ang pangamba ni Lawrence.

" Kung ganoon ay papuntahin mo dito ang iyong mga magulang upang mapag-usapan na natin ang kasal", ani Lucy.

" Hindi! 'Wag muna. Masyado pang maaga. Ayokong magpakasal ka Erica. Lalo na sa lalaking ito. Hindi ko sya gusto para sa'yo!"

Napatingin si Erica sa ina. Tila ba naghahanap ito ng kakampi.

" Honey, mabuting tao si Ryan. At wala naman akong nakikitang mali kung sila na ang magkakatuluyan".

Nagyakapan lamang ang dalawang nagmamahalan. Alam nila parehong hindi magiging madali ang lahat. Parang langit at lupa ang kanilang pagitan at maging tadhana ay pilit silang pinaghihiwalay.

" Dad, mahal na mahal ko po si Ryan at hindi ko kakayanin kung mawawala sya sa akin", ani Erica.

" Hindi! Hindi ako makakapayag!"

" Bakit ba tutol na tutol ka sa kanilang dalawa. Buong akala ko'y gusto mo si Ryan", tanong ni Lucy.

Natahimik si Lawrence. Nagtinginan na lamang sina Ryan at Lawrence. Sa isip ni Lucy, masyadong nakapagtataka ang reaksyon ng lahat. Tila ba meron silang sekretong tinatago.

" May dapat ba akong malaman?", tanong ni Lucy.

" Wala. Wala kang dapat malaman."

Umiyak si Lucy. Agad namang lumapit si Lawrence sa kanya.

" Pakiramdam ko ginagawa nyo akong tanga. Alam kong may tinatago kayo sa akin. Bakit hindi nyo pwedeng sabihin? Bakit ayaw mo kay Ryan? Sya ang gusto ng anak natin. Gusto ko rin sya para sa ating anak. Bakit Lawrence? Bakit? Nakikiusap ako sa'yo"

" Tahan na. Baka kung ano pang mangyari sa iyo. Kagagaling mo pa lang".

" Sabihin mo kasi sa akin ang totoo. Pakiusap, 'wag nyo naman akong gawing tanga."

Naaawa si Ryan sa ina ng kasintahan. Tama nga naman kasi. Mahirap sabihin kay Lucy kung ano ang totoo. Pero mahirap din kung patuloy nilang itatago ang katotohanan sa kanya.

" 'Wag na po kayong umiyak Tita. Sasabihin ko po sa inyo", ani Ryan.

" 'Wag kang makialam dito! Wala kang karapatan! Lumayas ka sa pamamahay ko!", galit na sigaw ni Lawrence.

" Please Lawrence. Tama na. Hayaan mo na sila at hayaan mong sabihin sa akin ni Ryan ang lahat".

" Hindi maaari. Pakiusap mahal. Ayokong may mangyaring masama sa iyo. Hindi ko kakayanin".

" Mas pinahihirapan mo ako sa ginagawa mo. Pakiusap"

Nagbuntong hininga na lamang si Lawrence. Mapilit si Lucy at sa tingin nya'y wala na syang magagawa kundi ipagtapat ang lahat. Nakatingin sya kay Ryan. Hudyat na ito na pinahihintulutan nya ang binatang ipagtapat ang lahat.

" Ihanda nyo po ang inyong sarili. At isipin nyo po na kung ano man ang mga nagyari noon ay nakalipas na. At sana napatawad nyo na ang mga taong minsang nanakit sa inyo", paalala ni Ryan.

" Anong ibig mong sabihin?" taka ni Lucy.

Umupo si Ryan sa tabi ni Lucy.

" Naaalala nyo po ba si Mitch Santiago?", tanong ni Ryan.

" Bakit hindi ko maaalala ang babaeng 'yon?", maririnig sa boses ni Lucy ang galit.

Yumuko si Ryan sabay sabing," sya po ang aking ina".

Love of my Life 7

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Sun, 06 Mar 2011 21:59:00 +0000

Sabay na dumalaw sina Ryan at Erica ang mga magulang ng dalaga.

" Magandang hapon po dad", nagmano si Erica sa ama.

Nakatitig si Lawrence kay Ryan.

" Anak, hayaan mo muna kaming makapag-usap ni Ryan "

Napatingin si Erica kay Ryan. " Bakit po dad? May problema ba?"

" May sasabihin lang ako sa kanya. Sandali lang ito"

" Hindi. Ayokong kausapin mo sya na wala ako. Gusto kong marinig lahat ng sasabihin mo "

Hindi inakala ni Lawrence na masasabi iyon ng kanyang anak. Hindi man ganoon kabait si Erica ay hindi rin naman ito sumusuway sa kanya.

" Kailan mo pa natutunan 'yan, ha? Iyan ba ang natutunan mo sa lalaking ito?" itinuro pa ni Lawrence ang binata.

" Erica, sundin mo na lang ang daddy mo para walang gulo. Puntahan mo na muna ang iyong ina", ani Ryan.

" Ayoko. Sinabi ko na sa'yong ipaglalaban kita kahit kanino....Dad, kung tungkol ito sa inyo ni Tita Mitch, labas na kami doon"

Hindi iyon inaasahan ni Lawrence.

" Sinabi nya na ba sa inyo?"

" Opo. At wala kaming pakialam sa inyong nakaraan! We love each other, dad. And I can't let you ruin our relationship! "

" Kahit ang ina ng lalaking ito ang dahilan kung bakit ako nagkasala sa iyong ina?! At kung ang ina ng lalaking ito ang naging dahilan kung bakit muntik nang mawala ang iyong ina?! "

" Anong ibig nyong sabihin?" tanong ni Ryan. nagtataka ang dalawa sa sinabi ng ama ni Erica. Hindi nila lubusang maintindihan ang mga katagang iyon ni Lawrence.

" Akala ko sinabi na ni Mitch sa inyo?"

" Dad, ipaliwanag mo sa amin ang sinabi nyo."

" Nagkaroon kami ng relasyon ng ina ni Ryan habang dalawang buwang gulang ka pa lamang. Nagtungo ako sa Korea para sa isang business trip sakay ang isang luxury ship. Doon ko nakilala ang iyong ina Ryan (sabay tingin sa binata). Isa syang magandang dalaga at mapang akit. Nalunod ang barko. Napunta kami sa isang isla. Ilang araw din kaming nanirahan sa isalang iyon. Doon nya sinabi sa akin kung gaano nya ako kamahal. Dahil na rin sa pananabik ko sa aking asawa, hindi na ako nakatanggi sa kanya. Pumayag ako sa kanyang gusto. Hanggang nahanap kami ng kanyang kasintahan na si Joseph. Pinagutos kasi ng iyong ina (sabay tingin kay Erica) na hanapin ako at nakisabay si Joseph sa kanila upang hanapin si Mitch. Akala ko iyon na ang magiging katapusan ng aming relasyon. But I was wrong. Naulit pa ang aming pagkikita. Pumunta kami ng Subic. We made love. We were happy. I did not realize that I have hurt your mother so much, Erica."

Umiiyak si Erica habang naririnig ang kwento ng ama. Hindi sya makapaniwala. Sino ba naman kasi ang magaakalang sila pa ang magmamahalan. Sila pa ng anak ng babae ng kanyang ama noon. Hindi nya alam kung ano ang sasabihin. Ang nais na lamang nya ngayon ay umiyak. Ang nais nya lamang ay ipaglaban ang pagmamahal kay Ryan, ngunit hindi alam kung paano at bakit. Hindi nya alam kung papaano ipaglalaban ang isang bagay na sa tingin nya'y talo na.

Sa sobrang hiya ni Ryan, dali-dali naman syang lumabas sa kwarto. Hindi nya lubos maisip na nagawa iyon ng kanyang ina. At ngayo'y nangangamba syang hindi na matutupad ang kanyang pangarap na makasama ang pinakamamahal na si Erica. Umuwi sya sa kanila upang kompirmahin sa ina kung tama ba ang kwentong narinig. Nang dumating sya ay dali-dali nya itong tinanong.

" Totoo ba?" nakatitig si Mitch sa kanya. Animo'y nagtatanong. " Totoo bang naging kerida ka ng ama ni Erica?" patuloy ni Ryan.

Napaiyak si Mitch. Hindi nya alam kung papaano ipapaliwanag sa anak ang mga nangyari.

" Ipapaliwanang ko sa'yo lahat, anak"

" Para ano pa? Bakit mo nagawa iyon? Inidolo pa naman kita. Sinabi ko pa naman sa sarili ko na kung maghahanap man ako ng babaeng mamahalin at dadalhin sa dambana, hahanapin ko ang katulad mo. But tell me Mom, karapat dapat ka bang tularan? Karapat dapat ka bang maging idolo? Ha?"

Labis na umiyak si Mitch. Maya-maya pa'y dumating si Joseph.

" Anong nangyayari dito? Bakit umiiyak ang iyong ina?"

" Hindi nyo po alam ang kanyang nagawa Dad. Niloko nya tayo"

" Bakit nga? Bakit kailangan mong paiyakin ang ina mo ng ganito?"

" Nalaman ko po kasi na naging kerida pala sya ng ama ni Erica"

Hindi makapaniwala si Ryan sa reaksyon ng ama. Hindi ito nagulat at walang bahid ng pagkalito si Joseph.

" Ang ama ni Erica ay si Lawrence?"

" Opo. Bakit nyo po sya kilala?"

" Totoong minsang nagkamali ang iyong ina. Pero naudyok lang syang gawin iyon dahil natrap sila sa isang isla. Nalunod kasi ang barkong sinasakyan nito. Hindi pa kami kasal noon. "

" Bakit nyo agad natanggap?"

" Mahal ko ang iyong ina. at nakita nya ang pagmamahal na iyon. Sapat na sa akin ang magsisi sya sa kanyang nagawang pagkakamali. Ngayon ay matagal na kaming nagsasama't matibay pa rin ang aming relasyon. Kung ano man ang nangyari noon ay kalimutan mo na. Ang mahalaga'y nagbago sya. "

" Pero Dad, paano na kami ni Erica ngayon? Dahil sa nalaman namin, hindi ko alam kung paano pa kami magpapatuloy?"

" Mahal mo?"

" Opo"

" So what's the reason to stop everything? Ang pagkakamali noon ay hindi na muli pang mangyayari. Kung talagang nagmamahalan kayo, dapat nyong ipaglaban ang inyong pag-ibig. Hindi naman kayo dapat magpaapekto sa mga nangyari dahil wala naman kayong kinalaman doon"

Nahimasmasan si Ryan. Napagisip-isip nyang tama ang kanyang ama. Kung si Mitch nga ay nakaya nyang patawarin sa laki ng kasalanan nito sa kanilang pagmamahalan, sya pa kaya?

Love of my Life 6

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Sat, 05 Mar 2011 19:01:00 +0000

Nagkasundo na sina Mitch at Erica na pansamantalang babantayan ng ginang ang ama't ina ng dalaga. Ngunit ano kaya ang magiging reaksyon nilang pareho kapag nagkita na sila?

Umuwi na si Erica sa kanila. Si Mitch naman ay naghahanda na ng mga dadalhin kinabukasan sa ospital. Bumili din sya ng mga prutas para dalhin sa mga ito.

Kinabukasan. Nakaalis na si Ryan upang pumatungo sa skwelahan. Bagama't maaga pa'y lumakad na sya dahil alam nyang traffic sa Buendia kapag naabutan sya ng 7 am. Si Mitch naman ay dala-dala na ang mga prutas na ibibigay sa mga magulang ni Erica. Lumakad na sya patungong Makati Med. Iniisip ni Mitch kung ano kaya ang magiging reaksyon ng mga magulang ni Erica kapag nakita sya at nalamang sya ang ina ng kasintahan ng dalaga. Iniisip nya kung magiging magkasundo kaya sila o baka maliitin lang sya ng mga ito. Pero dahil mabait ang pagkakakilala nya kay Erica, malamang ay mababait din ang mga magulang nito.

Nasa lobby na ng ospital si Mitch. Namangha sya sa ganda ng ospital. Bagama't matagal tagal na sila sa Makati ay ngayon lamang sya nakatungtong dito. Papaano kasi'y sa PGH lang sila nagpapaospital kapag nagkakasakit.

Sa sobrang laki ng ospital ay hindi na alam kung saan sya pupunta. Tinext nya si Erica kung anong room naroon ang mga magulang.

"Si daddy ay nasa room 203 at si mommy ay nasa room 204."

Nagtanong agad si Mitch sa information desk kung saan papunta ang room 203 at 204. Inisa isa ni Mitch ang mga kwarto hangga't narating nya nga ang room 203. Kumatok sya ngunit wala namang naririnig na sagot. Sinilip nya ang maliit na clear glass sa pinto. Walang tao. Pumasok na lamang sya at kinatok ang banyo upang malaman kung nandoon ba ang hinahanap.

" Hello, may tao ba dyan?"

" Nurse ikaw ba yan?"

" Ay hindi po. Pinapunta po ako ni Erica dito para pansamantala munang magbantay sa inyo."

" Ah, ok. Umupo ka muna at matatapos na akong maligo."

" Ok. Dinalhan nga pala kita ng mga prutas. Ilalagay ko na lang sa mesa,ha"

" Salamat"

Lumipas ang ilang sandali ay natapos na si Lawrence sa paliligo. Lumabas sya at nakita ang isang babaeng nagbabasa ng magazine. Alam nyang kilala nya ito.

" Mitch?"

Nagulat si Mitch sa nakita. Si Lawrence. Ang lalaking minsan nyang minahal ng lubusan. Matagal na rin syang walang balita dito. At ngayo'y nagkita na sila. Hindi nya alam kung ano ang magiging reaksyon. Ilang sandali din silang nagkatitigan. Tahimik lamang ang paligid. Pareho silang kinakabahan.

" Kamusta ka na?" tanong ni Mitch.

Hindi lamang sumagot si Lawrence. Ayaw nyang may mapagusapan sila.

" Hindi ko akalaing ikaw ang madadatnan ko dito. Ikaw...ikaw ba ang ama ni Erica?"

" Oo. At hindi ko gusto 'to. Ayokong magkaroon pa ng ugnayan sa'yo"

Nasaktan si Mitch sa narinig. Para bang nandidiri pa si Lawrence sa kanya.

" Kung makapagsalita ka'y parang nandidiri ka pa sa akin. Hindi ko naman alam na ikaw ang ama ni Erica. At anong magagawa ko kung sya pala ang kasintahan ng anak ko!"

" May magagawa ka! Ayoko ang anak mo para sa anak ko! Minsan mo nang muntikang masira ang pamilya ko. Layuan mo na ako!"

" Hindi ko 'to ginusto at hindi ko naman sinasadyang mainvolve ulit sa'yo. Hindi ko naman mapipilit ang mga bata sa kung anong gusto nila "

" Kung ayaw mong gumawa ng paraan, ako na ang gagawa ng paraan para paglayuin sila"

" Ano bang problema? Wala naman silang kinalaman sa kasalanan natin noon!"

" Natin? Ha! Nagpapatawa ka ba? Kasalanan mo lang 'yon. Dinamay mo lang ako!"

" Ha! Ngayo'y nagmamalinis ka? Pagkatapos ng nangyari sa atin sa isla, hindi na kita ginambala pa hanggang ikaw na ang lumapit sa akin. Kung may naging kasalanan man ako, 'yon lang ay dahil minahal kita. Naging kahati kita sa kasalanang iyon Lawrence. 'Wag kang magmalinis. Hindi bagay sa'yo."

Nagtangkang umalis si Mitch. Hindi nya matanggap ang sinabi ni Lawrence. Pinapalabas kasi nito na naging kasalanan lang ni Mitch ang lahat ng nangyari. Hinawakan ni Lawrence ang kanyang braso.

" Tulungan mo akong paglayuin ang mga bata. Bibigyan kita ng malaking halaga "

" Hindi lahat ng bagay nabibili ng pera mo!"

Pumakawala si Mitch sa mahigpit na pagkakahawak ni Lawrence. Lumabas sya sa kwarto nito. Sumilip lamang sya sa Room 204. Kinukurot ang kanyang damdamin sa nakita. Naka oxygen pa ang walang malay na si Lucy. Napaiyak si Mitch. Naalala nya ang nagawang kasalanan sa ginang. Alam nyang malaki ang pagkakamaling nagawa nya sa pamilya nito. Paano kaya magrereact si Lucy kapag nalaman nyang ang taong minsang nagkamali sa kanya ay sya pang magulang ng kasintahan ng kanyang anak? Marami ang naglalaro sa isip ni Mitch. Ilang sandali pa'y lumabas din si Lawrence sa kwarto dala-dala pa ang dextrose nito.

" Look at her. Nakakaawa sya"

Tahimik lamang si Mitch.

" Minsan na rin syang muntik nang mawala sa amin. Nang dahil sa ginawa natin sa kanya noon. Ayokong mangyari ulit sa kanya ngayon 'yon. Naisip mo ba kung anong magiging reaksyon nya kapag nalaman nyang ikaw ang ina ni Ryan? Pakiusap, kung may kaunti ka pang konsensya sa katawan, tulungan mo akong paglayuin ang mga bata "

" Mahirap ang hinihiling mo. Dahil baka ang anak ko naman ang mawala sa akin. Hindi ko kaya. Sorry!"

Nakayuko si Mitch habang papalayo kay Lawrence. Umiiyak. Lumabas na lamang sya ng ospital na iyon.

Kinahapunan. Pagkatapos ng kanilang klase'y dumiretso sa bahay nina Ryan ang magkasintahan.

" Hi mom. Kamusta ang araw mo?" bati Ryan

Nakatitig si Mitch kay Erica.

" Ma?" pansin ni Ryan na tila ba tuliro ang ina.

" OK lang ako anak. Pumunta ako kanina sa ospital"

" Nagkita na ba kayo ni daddy? Siguradong natuwa iyon. Magkakilala daw kasi kayo. May larawan pa nga sya sa'yo tita,eh. Parang sa Subic yata 'yun"

Hindi makapaniwala si Mitch sa narinig. Hanggang ngayon pala ay tinatago pa rin ni Lawrence ang larawan nila.

" Totoo ba 'yon ma?" tanong ni Ryan.

" Ha? Ah, oo. Nagkamustahan lang kami ng sandali kanina. Umuwi naman kasi ako agad kasi sabi nya kaya naman daw nya"

" Baka nahiya lang si daddy. Teka nga pala tita, paano kayo nagkakilala ni daddy?"

" Ha? Ammmmm....hindi ko na masyadong maalala. Masyado nang matagal ang panahon na iyon"

Napilitan na lamang si Mitch na magsinungaling. Hindi nya alam kung papaano ipapaliwanag sa dalawa ang madilim nilang kahapon. O kung dapat pa bang sabihin ito sa kanila. Ang madilim na kahapong maglalayo sa kanilang dalawa. ngunit hindi maikakaila ng mga kilos ni Mitch ang kaba sa dibdib sa tuwing napaguusapan ito.

" May nakaraan ba kayo ng ama ni Erica?" nabigla si Mitch sa tanong ng anak.

" Ha? Bakit mo naman naitanong iyon? Magkaibigan lamang kami ni Lawrence. Naging sobrang malapit na magkaibigan na muntik nang ikamatay ni Lucy sa selos "

" Kung ano man ang naging pagkakamali ninyo, labas kami doon. Hindi po ako makakapayag na maapektuhan ang aming relasyon nang dahil lamang sa inyong nakaraan ", pahayag ni Ryan.

Napatitig lamang si Mitch sa dalawa sabay tumalikod. Nagkatinginan sina Erica at Ryan. Niyakap ng binata ang kasintahan.

" Ipaglalaban natin ang ating pag-big. Pangako, hindi kita pababayaan" ani Ryan.

" Ipaglalaban din kita Ryan. Kahit sino man ang humadlang "

King Cobra

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Fri, 04 Mar 2011 20:05:00 +0000

Malupit.

Mabangis.

Ganyan ang aking paglalarawan sa'yo

pumapatay ka ng walang puso

Katok, katok.

Tumutunog ang pintuan.

Natatakot ako baka ikaw na naman 'yan.

Nakakatakot.

May nabiktima ka na naman

Sa kabilang baryo ng aming bayan

" Anak!"

Tawag ng aking ama.

Binuksan ko ang pinto't nakita ka.

Nanlamig.

Walang kibo.

Sa aking kinatatayuan ako'y napako.

Kawaawa ang aking ama.

Tinuklaw mo sya.

Ako'y humingi ng tulong

At sama-sama ka naming pinatay.

Sana wala nang katulad mo.

Sana wala nang mamatay.

Nagluluksa.

Kami na naman ay nagluluksa,

Pumanaw ang aking ama.

Pinatay mo sya!

King Cobra!

Love of my Life 5

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Fri, 04 Mar 2011 15:15:00 +0000

Kinuha ni Lawrence kay Erica ang larawan ni Mitch.

" Lalakad na ako anak. Akin na yang picture ni Mitch"

" Ipapakita ko po kay Mommy"

" 'Wag na!" bigla nitong sigaw.

Nagtaka si Erica. " Bakit parang balisa ka Dad? Bakit ayaw mong ipakita kay mommy ang larawan ni Tita Mitch?"

" 'Wag mo na lang banggitin sa mommy mo ito,ha"

" Bakit nga dad?"

" Baby, alalahanin mong mag butas sa puso ang mommy mo. Minsan na syang muntikan nang mawala sa atin. Minsan na syang nagkaroon ng taning sa buhay. Ayokong ito pa ang dahilan upang matuluyan sya. Akin na"

Mag pagaalangan man ay ibinigay ni Erica ang larawan. Subalit takang-taka talaga sya sa sinabi ng ama. Totoong muntik nang mamatay si Lucy. Dati pa ma'y tinaningan na ng doktor ang kanyang buhay. Inakala ng lahat na mamamatay si Lucy labing limang taon na ang nakaraan. Ngunit may milagrong nagsalba sa kanyang buhay. Naging deboto na si Lucy ng Black Nazarene sa Quiapo. Simula noon ay unti-unting lumiliit ang butas sa puso ni Lucy na syang ikinatuwa ng kanyang pamilya. Ngunit ang sabi ng doktor ay maaring bumalik pa sa kritikal na kalagayan si Lucy kaya natatakot si Lawrence na Makagawa ng isang bagay na makakasakit sa kalooban ng asawa.

Pumatungo na si Lawrence sa opisina. Doon ay naghihintay ang lalaking binayaran nya upang manmanan si Mitch. Pagkadating ni Lawrence.

" Magandang araw po Sir"

" Magandang araw naman. Nagawa mo na ba ang ipinag-uutos ko?"

" Opo. Hindi na po nakatira sa Pangasinan si Mitch. Nabalitaan kong lumipat sila sa Washington, Makati. Nasundan ko ang kanilang anak mula sa skwela. At doon nakita ko ang babaeng si Mitch. Ito ang mga larawang nakuha ko"

Ipinakita ng mama ang mga larawan na nakuha nya mula pa sa paaralan ni Ryan hanggang sa bahay nila. Nakita ni Lawrence ang kanyang anak na kasama ang binata. Nakita nya sina Joseph at Mitch. Nagpatuloy ang lalaki sa pagbanggit sa mga impormasyong nakalap. Ngunit tila hindi na nakikinig si Lawrence. Malalim ang iniisip nito.

" Maraming salamat sa mga impormasyon mo. Heto ang pera, makakaalis ka na", ani Lawrence.

" Salamat po Sir", sabi ng lalaki pagkatapos makuha ang isang puting sobre na naglalaman ng limampung libong piso.

Nalilito si Lawrence. Hindi nya alam kung ano kaya ang gagawin nya. Pagnalaman ito ni Lucy, ano kaya ang magiging reaksyon nito?

Lumipas na ang buong araw, walang ibang ginawa si Lawrence kundi ang magmukmok. Magmunimuni. Ni hindi na nya napansin ang oras. Ni hindi nya napansin na magaalas-otso na. Kanina pa pala tumutunog ang kanyang cellphone. Nakalimang tawag na si Lucy na nagaalala kung bakit gabi na'y hindi pa umuuwi ang asawa.

" Hello", sa wakas ay nakasagot na si Lawrence.

" Bakit ngayon ka lang sumagot? Kanina pa ako tumatawag sa'yo ah! Pinag-aalala mo kami" ani Lucy.

" Pasensya ka na hon. Hindi ko napansin ang oras sa dami ng ginawa ko sa araw na ito"

" Uuwi ka na ba?"

" Oo, aayusin ko lang tong opisina ko"

" O sige. Maghihintay kami. Hindi kami magdidinner hangga't di ka pa dumarating"

Pagkatapos nyang ayusin ang opisina ay dali-dali si Lawrence na umuwi. Maging sa sasakyan ay hindi pa rin nya mapigilang isipin ang mga pangyayari. Tila ba pinaglalaruan sila ng pagkakataon. Masyadong occupied ang isip ni Lawrence na para na lamang syang nakalutang sa hangin. Physically present but mentally absent ika nga. Hindi napansin ni Lawrence ang rumaragasang bus na tumatakbo sa intersection ng buendia.

" Alas dyes na wala pa rin ang daddy mo", ani Lucy.

" Kumain na tayo mom. Gutom na gutom na ako"

" Pero sabi kasi ng daddy mo uuwi sya agad,eh. Sinabi ko sa kanya na hindi tayo kakain hangga't hindi sya dumarating"

" Mom, anong oras na oh! 10 minutes past 10 in the evening na't wala pa rin si daddy. Alas otso pa noong tumawag ka,ah"

" Nagaalala na nga ako,eh"

Ilang sandi pa'y tumunog ang cellphone ni Lucy.

" Hello?"

" Magandang dabi po. Si Lucy Augusto po ba ito?"

" Ako nga. Bakit? Sino ba 'to?"

" Ako po si Inspector Montero ng MPD. Nabangga po kasi ang sasakyan ng asawa nyo dito sa may Buendia. Kasalukuyan po syang nasa Emergency Room ng Makati Medical Center."

" Ano? Kamusta na po sya? Ano po ang kalagayan nya?" humihingal na si Lucy.

" Sa ngayon po ay hindi pa po namin matukoy. Ang mabuti po ay kayo na lamang ang dumalaw sa kanya."

" O sige po, salamat"

Pagkababa ng telepono ay humagulgol na ng husto si Lucy. Nakahawak sya sa kanyang dibdib. Natakot naman ang kanyang anak sa posibleng mangyari sa ina.

" Mom, what's wrong?"

" Ang daddy mo. Nasa Makati Med. Nabangga ang kanyang kotse nang papauwi na".

" Ha? Don't worry mom, dad will be OK. Pupuntahan natin sya after we eat our dinner"

" Gusto ko na syang puntahan ngayon"

" Mom, kumain na muna tayo. We will not be helping dad if tayo ay maoospital din dahil sa gutom. Don't worry, the doctors will take care of him. At manalig po tayo sa Dyos"

Nagmadaling kumain ang mag-ina at dumiretso na sa ospital.

Kinabukasan. Hindi nakapasok si Erica sa skwela dahil sa nangyari sa ama. Matagal na naghintay sa labas ng silid nina Erica. Maya-maya'y lumabas si Clarrice.

" Clarrice, si Erica ba nandyan?"

" Wala. Hindi sya pumasok ngayon,eh"

" Bakit daw?"

" Hindi ko alam. Hindi ba nya nasabi sa'yo?"

" Hindi,eh. Kanina pa ako tumatawag sa kanya, hindi rin naman sya sumasagot"

" Sorry, di kita matutulungan. Hindi na rin nya kami nakakausap nitong mga nakaraang araw,eh"

" Ganoon ba? Sige salamat"

Maaninag sa mga mata ni Ryan ang kalungkutan. Maging sa kanya ay hindi pa tumatawag o nagtext man lang ang kasintahan. Nang umuwi na ito sa hapon ay dumiretso sya sa bahay nina Erica para usisain kung ano na ang nangyari sa dalaga. Ngunit puro katulong lamang ang nasa loob. At nang tanjungin nya'y hindi naman makapagbigay ng sagot dahil hindi naman nila alam.

" Umalis kasi sila gabing gabi na. Hindi naman sinabi kung saan pupunta o kung kelan uuwi." anang katulong.

" Ganoon po ba? Salamat po"

Malungkot si Ryan nang papauwi na sya sa kanila. Malapit na sya sa kanilang bahay nang napansin ang kotse nina Erica kaya dali dali syang pumasok.

" Kuya! Andito si ate Erica" sigaw ni Mikaela.

" Ryan...huhuhuhu" niyakap ni Erica ang binata.

" Bakit hindi ka man lang tumawag? O kaya'y nagtext? Nagalala ako ng husto sa iyo"

" Pasensya ka na. Emergency kasi. Hindi pa nga ako nakakauwi sa amin mula pa kagabi,eh."

" Ano bang nangyari?" tanong ni Mitch.

" Naaksidente po kasi ang aking ama. Akala po namin ni mommy na grabe ang kanyang kalagayan kasi nasa ER sya ng Makati Med. Hindi pa man kami nakakarating sa ospital hinimatay na si Mommy kasi naninikip yung dibdib nya. Nang dinalaw ko si daddy, sugat lang pala sa kaliwa nyang braso ang natamo. Hayon, huli na nang nalaman ko. Hinimatay na si mommy at di pa sya nagigising. Nakaoxygen pa nga sya ngayon,eh. Sabi naman ng doktor, stable naman ang vital signs nya", kwento ni Erica.

"Kawawa naman ang mommy mo Erica", ani Mitch.

" Kaya nga po,eh. At hindi ako nakapasok kanina kasi walang ibang magbabantay sa kanila. Hindi ko alam kung kailan ako makakapasok nito"

" Kung gusto mo ako na lang muna ang magbabantay sa kanila. Tutal wala naman akong masyadong ginagawa dito sa bahay tapos ang lapit pa ng Makati Med."

" Talaga po Tita?"

" Oo, nga. 'Wag kang magalala, akong bahala sa kanila"

Love of my Life 4

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Thu, 03 Mar 2011 18:59:00 +0000

Pagkatapos ng hearing ay naging magkasundo na sina Ginang Dela Cruz at Erica. Ngunit ayaw na ni Erica na bumalik pa sa klase ni Ginang Dela Cruz dahil mas gusto nyang malapit lang kay Ryan ang kanilang silid kaya patuloy pa rin syang papasok sa klase ni Miss Smithson.

" Mabuti't napatawad mo si Ginang Dela Cruz", ani Ryan.

" Naiintindihan ko kasi sya Ryan. Alam ko kung ano ang pakiramdam ng magmahal".

" I'm glad. May pagbabago ka na Erica", ani Ginoong Miranda nang sumabay papalabas ng opisina nya.

" Tama ka Rafael. Marami na ngang pagbabago sa anak ko. And I'm proud." pagsang-ayon ni Lucy.

Breaktime. Hinintay ni Ryan si Erica sa labas ng silid aralan nito.

" Ryan!" tawag ni Erica.

" Hi Erica! Hi Clarrice!"

" Are you waiting for me?" excited si Erica.

" Yeah, I was hoping that we could eat together". anyaya ni Ryan.

" Sure!" sabay lingon kay Clarrice.

" Alone. May sasabihin kasi sana ako sa'yo", ani Ryan.

" Kasi....may..." palingon lingon si Erica kay Clarrice.

" Sige na girl. Ayaw naming kami pa ang maging dahilan kung bakit hindi kayo maging close ng boyfriend mo. Ako na ang bahalang magsabi sa kanila"

" Salamat girl", makikita ang saya sa mukha ni Erica.

Naglakad na sina Erica at Ryan patungo sa canteen nila..

" Ano namang sasabihin mo at kailangan pa talagang tayong dalawa lang?", tanong ni Erica.

" I would like to introduce you to my parents kasi. Siguradong matutuwa ang mga iyon kapag nakilala ka nila."

" Ha? Ang bilis naman yata"

" Ang bilis mo nga akong sinagot,eh. Ganoon talaga siguro ang relasyon natin, mabilis ang takbo" Nagkaroon ng sandaling katahimikan. Maya-maya pa'y madamdamin ang pahayag ni Ryan sa dalaga.

" Ang bilis ng mga pangyayari. Bigla ka na lang dumating sa buhay ko. Bigla na lang naging tayo. Natatakot lang ako"

" Na ano?"

Nakatitig pa si Ryan kay Erica, " na bigla ka ring mawala sa buhay ko".

Napaluha si Erica. " Hindi mangyayari iyon. Pangako", si Erica.

Samantala. Hindi mawala sa isip ni Lawrence ang apelyido ni Ryan. Santiago. Kilala nya kaya ito? O baka kapangalan lang talaga sila. Kailangan nyang malaman ang lahat ng tungkol kay Ryan. Maya maya pa'y may taong pumasok sa opisina nya.

" Magandang umaga po Sir. Ako po yung tinawagan ni Temyo", anang lalaki.

" Magaling ka ba?", tanong ni Lawrence.

" Opo. Sa katunayan po ay maganda ang record ko sa mga naging customer ko."

May kinuhang larawan si Lawrence sa ilalim ng mesa. Larawan ng isang babaeng nakasuot ng puting damit. Makikita pa ang magagandang tanawin ng Subic. At ang babae ay larawan ng kagandahan at kasiyahan.

" Nais kong hanapin mo ang babaeng ito. Ang pangalan nya'y Mitch Santiago. Ang huli kong balita sa kanya ay nasa Pangasinan sila ng kanyang asawang si Joseph."

" Anong impormasyon ang kailangan nyo Sir?"

" Lahat. Lahat ng tungkol sa kanya. Sa bago nyang buhay. Nais kong malaman kung may anak ba sya at gusto kong makita kung meron man."

" Masusunod po"

Pagkatapos ay umalis na ang lalaki.

Dumating na si Erica. Hinatid sya ni Ryan. Ilang sandali pa'y dumating din si Lawrence.

" Magandang hapon po", bati ni Ryan sa mga magulang ni Erica.

" Mukhang napapadalas ang dalaw mo dito, hijo. Hindi ka ba hinahanap ng mga magulang mo sa inyo?" tanong ni Lawrence.

" Hindi po. Alam naman po nilang dito ang punta ko parati. Sa katunayan nga po ay ipapakilala ko na sya sa mga magulang ko bukas. Yan po ay kung papayag po kayo."

" Aba'y bakit hindi? Hindi ba honey?" tugon ni Lucy.

" Ammmm. Pagiisipan ko na muna." ani Lawrence. Medyo disappointed si Erica.

" O sya sige na nga. Pinagtutulungan nyo na ako,eh", ani Lawrence.

" Talaga dad?! Payag ka? Yes!" ani Erica.

" Erica...", panay senyas ang ina ni Erica sa dalaga na nagpapahiwatig na hindi sya dapat umasta ng ganoon. Dapat ay maging mahinhin ito. Yan ang parating itinuturo sa kanya ng kanyang ina.

" Ay, sorry"

" Sige po, mauna na po ako." ani Ryan.

" OK. Magiingat ka,ha!", ani Lucy.

" Sige po. Salamat".

" Ihahatid ko lang po sya sa labas", ani Erica.

Kinabukasan. Pagkauwi mula sa eskwela ay dumiretso sina Ryan at Erica sa bahay ng binata.

" Kuya!" bati ni Mikaela.

" Mahal! si Mommy nasa loob ba?" si Ryan.

" Ay, opo. Sinong kasama mo kuya?" usisa ni Mikaela.

" Hindi mo ba sya naaalala? Si Erica. Ang bago kong kasintahan", pakilala ni Ryan sabay hila sa kasintahan.

" Ah, namumukhaan ko lang po sya kuya. Ikinagagalak kitang makilala ate Erica."

" Ganoon din ako"

Ilang sandali pa'y pumasok na sila. Nandoon nga ang kanyang ina na noo'y naglilinis sa salas.

" Mano po. Mom, si Erica po. Kasintahan ko", pakilala ni Ryan.

" Magandang hapon po", namangha si Erica sa ganda ng ina ni Ryan. Walang kaduda-duda kung bakit ito'y gwapo. Maganda din ang kanyang ina.

" Ikinagagalak kitang makilala, hija. Sa wakas ay nagkaroon na ulit ng kasintahan itong aming Ryan."

" Nay naman. Baka isipin nyang hindi ako marunong manligaw."

Nagtawanan ang lahat. Masayang nagkwentuhan ang mag-iina at si Erica. Naging palagay ang loob ng mga ito sa dalaga maging si Erica ay palagay din ang loob sa mga ito. Maya maya'y dumating si Joseph.

" Dad!" tawag ng dalawang anak nito. Sabay nagmano sila.

" Magandang gabi po", bati ni Erica.

" Wala nang mas gaganda pa sa gabi dahil may maganda kaming bisita. Sino sya anak? Kasintahan mo?" tanong ni Joseph.

" Opo Dad"

" Magaling ka talaga pumili. Teka nga pala. May namataan akong aaligid aligid sa bahay na ito na isang lalaki. May inaasahan pa ba kayong ibang bisita?"

" Wala naman po", ani Ryan.

" Erica hija, kung maaari lamang ay dito ka na magpalipas ng gabi. Delikado. May nag aabang yatang panganib sa labas. Ayaw na naming maulit pa ang nangyari dati"

" Pero hindi po kasi ako nakapag paalam ng maayos. Baka po pagalitan ako ng aking ama. OK lang si Mommy kasi sigurado naman akong sasang-ayon lang iyon"

" Kung ganoon ay tatawagan namin ang iyong ama at kami na bahalang magpaalam sa kanya"

" O sige po. Kung yan talaga ang gusto nyo". Agad ibinigay ni Erica ang numero ng ama. Agad naman itong tinawagan ng ina ni Ryan.

" Ring...Ring!!!" tunog ng cellphone ni Lawrence.

" Sino kaya itong tumatawag" hindi nakaregister sa phonebook ni Lawrence ang numerong tumatawag.

" Hello, sino to?"

" Hi, ito po si Michelle Castillo, ina ni Ryan. Ipagpapaalam sana namin si Erica na kung maaaring dito na muna sya magpalipas ng gabi. Mangyari kasing may namataan ang aking asawang umaaligid sa amin. Baka mas maging delikado kung pauuwiin pa namin si Erica".

" Ah, o sige. Basta maaga lang syang umuwi bukas."

" O sige salamat po."

Natapos na ang kanilang usapan. Nabunutan ng tinik si Lawrence. Michelle Castillo ang ina ni Ryan. Hindi maaaring sya ang babaeng minsan nang sumira sa masaya nilang pagsasama ni Lucy. Bago umuwi si Lawrence ay inilagay nya sa bulsa ng kanyang jacket ang larawan ni Mitch.

Sumapit na ang umaga. Dali-daling umalis si Erica sa bahay nina Ryan. Ayaw nyang umalis ang ama nang hindi pa sya dumadating sa kanilang bahay dahil siguradong sasabunin sya nito.

Pagkadating sa bahay.

" Good morning dad!" sabay halik sa noo ng ama. " Si mommy?" tanong ni Erica.

" Nasa kwarto pa. Buti nama't maaga ka".

" Alam ko kasi kung anong kahahantungan ko kapag hindi kita naabutan dito"

Napangiti si Lawrence.

" Mauna na muna ako, hija. Hindi ko na mahihintay ang iyong ina. Alam mo naman iyon tila mantika kung matulog"

Pagkatayo ng ama ay may nahulog mula sa bulsa nito.

" Dad, ano ito?" agad pinulot ni Erica ang larawan ng isang babae.

Napatingin si Lawrence sa kanya. Namumutla.

" Dad, bakit may larawan ka ng ina ni Ryan?"

Nabigla si Lawrence sa narinig. Hindi sya makapaniwalang si Ryan nga ang anak ng babaeng iyon. Ang babaeng minsan nang sumira sa kanila.

" Dad, tatahimik ka lang ba?"

" Ha? Ammm...hindi ko akalaing ina ni Ryan ang kaibigan ko sa high school. Matagal na rin kaming hindi nagkikita nyan."

" Talaga po? WOW! Biruin nyo, magkakilala na pala kayo ni Tita Mitch. Hindi na kami mahihirapan pa"

Nanlamig ang buong katawan ni Lawrence. Nangyari nga ang kinatatakutan nito. Ngayon ay kailangan nyang gumawa ng paraan upang paglayuin ang dalawang nagmamahalan.

Love of my Life 3

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Sun, 20 Feb 2011 18:58:00 +0000

Natapos na ang gabi. Ito na ang pinakamahalaga at pinakamasayang bagay na nangyari kay Erica. Sa wakas ay natagpuan nya na ang tunay na pag-ibig. Hanggang sa bahay ay panay ngiti si Erica. Nabago na ang dating supladang dalaga.

Parati na lamang nakatutok si Erica sa kanyang cellphone. Naghihintay na naman sya sa tawag ni Ryan. Nangako kasi itong tatawag ulit dahil yayayain ang dalagang kumain sa labas. Ito ang magiging unang date nila.

"Ring...ring...ring!!!" sa wakas ay tumunog na ang cellphone ni Erica.

" Hello", agad nya itong sinagot.

" Erica, si Ryan 'to"

" Ryan. Tuloy ba tayo mamaya?"

" Tumawag nga ako para sabihing hindi tayo matutuloy sa ating pupuntahan. May importante kasi akong sasadyain mamaya, eh"

Nang marinig ito'y nanlumo si Erica. Malungkot man sya'y kailangan nyang tanggapin. Baka naman kasi ganoon kaimportante ang pupuntahan ni Ryan kaya't hindi na sila matutuloy sa kanilang dinner date.

" OK lang. Naiintindihan kita"

" O sige. See you when I see you! Bye! "

" Bye!"

Hindi man lang narinig ni Erica ang I love you. Ito sana ang gusto nyang marinig mula sa bago nyang nobyo. Hindi nya masyadong naramdaman na may nobyo na sya ngayon. Parang "wala lang". Naging sila nga pero parang wala hindi naman. Naguguluhan si Erica. Akala nya'y magiging masaya sya. Pero lahat naman ay may tamang panahon. Baka hindi pa ngayon ang tamang panahon.

Hapunan na. Bumaba na si Erica mula sa kanyang kwarto. Nagdinner sya kasama ang kanyang mga magulang.

" Is there something wrong dear?", tanong ng kanyang ina.

Pansin ng mga magulang ni Erica ang pananamlay nya.

" Wala naman po"

" Ah..kaya ka pala matamlay"

Tumahimik na lamang si Erica. Ilang sandali pa'y tumunog ang doorbell na agad namang nilapitan ng katulong. Pumasok ang katulong upang itanong sa mga amo kung kilala ba ang bisita.

" Ma'am may Ryan Santiago po sa labas. Hinahanap po so ma'am Erica"

Nabigla si Erica. " Papasukin mo", ani Erica

Agad nyang inayos ang pagkakaupo. Halatang di mapakali ang dalaga.

" Are you OK?" tanong ng kanyang ama.

" Yeah. I'm fine" batid ng mga magulang na nagiba ang aura ni Erica.

" Ma'am, Sir heto na po sya" pagkatapos ay umalis na ang katulong.

May dalang bouquet si Ryan.

" Magandang gabi po Mr. and Mrs. Augusto. Narito po ako para kay Erica" bati nya sa mga magulang ng dalaga.

" Umupo ka hijo", anang ama ng dalaga.

" Salamat po"

" Kumain ka muna. Sabayan mo muna kami" anyaya ng ina. As a sign of respect sa mga magulang ng dalaga ay kumain ng kaunti si Ryan. Pagkatapos ng hapunan, nagtungo ang apat sa living room para mag-usap.

" Ano ang pinagparito mo hijo?" tanong ng ama.

" Andito po sana ako para pormal na ipagpaalam sa inyo ang inyong anak. Mangyari po kasi'y naging magnobyo na kami kagabi pero hindi ko man lang kayo natanong kung papayag ba kayo", diretsahang sagot ng binata. Naimpress ang ina ni Erica. Nagkatinginan sina Ryan at Erica ng sandali.

" Sinagot ka na naman ng anak ko, di ba? Eh, ano pang magagawa ko?" Napangiti si Ryan.

" Natutuwa ako sa'yo hijo. Ano ang totoo mong pangalan?" tanong ng ina ni Erica.

" Ryan po. Ryan Santiago"

Biglang kinabahan si Ginoong Augusto. Pamilyar ang apelyido ng binata.

" Nagagalak akong makilala ka Ryan. Ako si Mrs. Lucy Augusto. Ito naman ang asawa kong si Lawrence Augusto" nakipagkamay si Ryan sa ama ng dalaga.

Unti-unti nang bumalik sa ala-ala ni Lawrence kung bakit pamilyar sa kanya ang apelyido ni Ryan. Kinakabahan sya at kitang-kita ito sa kanyang mukha.

" OK ka lang dad?" tanong ni Erica.

" Ah, wala. Kinakabahan lang kasi ako baka isa sa mga araw na ito iba ang ipapaalam mo" nagtawanan ang lahat.

Nagkaroon ng pagkakataon na sina Erica at Ryan ay magkasarilinan. Doon ay masinsin ang kanilang pag-uusap.

" Masaya ka ba?" tanong ng binata.

" Oo naman (natahimik bigla ang dalawa) Akala ko hindi tayo matutuloy"

" Ayoko kasing lumabas tayo na hindi pa alam ng mga magulang mo ang tungkol sa atin. At gusto ko rin kasi maakyat din kita ng dalaw dito sa inyo. Para maging pormal ang lahat. Baka kung ano pa kasing sabihin ng mga magulang mo tungkol sa bago mong nobyo"

Niyakap ni Erica ang nobyo.

" Salamat, ha", ani Erica

" Para saan?"

" Dahil pinasaya mo ako"

Nakita ni Lawrence ang mga pangyayari na noo'y nakadungaw lamang sa kanila. Naglalaro pa rin sa kanyang isipan kung ano ang koneksyon ng binata sa Santiagong kilala nya.

" Honey, hayaan mo na muna sila. Nakita mo naman kung gaano kagalang ng lalaki, di ba?" ani Lucy.

" Nag-aalala lang kasi ako. Mga bata pa sila. Baka maisipan agad ni Erica na mag-asawa. Nakita mo naman ang kanyang reaksyon sa lalaking ito. She was never like this before."

" Baby masyado ka lang over protective kay Erica. Don't worry. She's smart and I know that she can handle herself well. Alam nya kung hanggang saan ang kanilang hangganan. And don't worry, may tiwala ako sa kanyang nobyo. Matutuwa pa nga ako kung sya nga ang magiging asawa ng ating anak. And mind you, hindi na po sila mga bata. C'mon matulog na tayo."

Pinatay na nila ang ilaw ng kwarto.

" Mauna na ako Erica. Matulog ka na. Maaga pa tayo bukas. Hindi nga pala kita masusundo kasi wala akong sasakyan" ani Ryan. Natawa si Erica.

" Ano ka ba? Kung gusto mo, ako na lang ang susundo sa'yo"

" 'Wag na. Ang pangit naman kung babae pa ang susundo sa akin. Kaya ko naman ang sarili ko,eh."

" Teka nga pala, paano mong nakuha ang number ko at nalaman ang bahay namin?"

" Tinanong ko 'yong ex mo. Si John. Magkaibigan kasi kami."

" Hahahaha! Talaga? Ang mokong na 'yon. Kamusta na nga pala sya?"

" May asawa't anak na sya. Nasa America na sila ngayon."

" Paano mo naman sya nakilala? At bakit nya alam na magkakilala tayo?"

" O, isa-isa lang muna. Mahina ang kalaban. Sa Star Bucks. Ako kasi ang waiter nila noong kumain sila doon. Tapos naiwan ang kanyang wallet na may lamang pera at mahahalagang IDs. Isinauli ko sa kanilang bahay. Tinanong nya ako kung nag-aaral pa ba ako at saan. Sinabi ko nga na sa La Salle. Tinanong nya kung kilala kita. Umuo naman ako. Doon nya nabanggit na naging magkasintahan kayo. Sinabi ko rin sa kanya na gusto kita. Tinanong ko kung may contact number pa ba sya or address kung saan ka nakatira. Binigay naman nya"

" Talaga? I didn't know that he still has my contact information. We broke up a year ago kasi. Noong nalaman kong he's engaged. Ikinasal pala talaga sila."

" Mahal mo pa?"

" Heto naman. Seloso ka rin pala? Hahahaha!"

" Feeling mo lang 'yon. O sya sige na. Uuwi na ako. Bye!" sabay halik sa pisngi ng kasintahan.

" Bye! Ingat ka ha!"

Kinaumagahan. Papasok na sana sa school si Erica. Naihanda na lahat. Pati ang kotse ay nakaparada na sa labas. Pero naalala ni Erica na ngayon ang araw ng hearing nila ni Ginang Dela Cruz.

Bumalik muna sya sa loob ng bahay para tawagin ang kanyang ina. Alam nyang ipagtatanggol sya nito kaya isasama nya ang kanyang ina.

" Mom, naalala nyo po ba yung sinabi kong teacher na nagpahiya sa akin sa klase?"

" Oo, bakit?"

" Ngayon kasi yung hearing namin. Samahan nyo naman ako."

Pumayag naman si Lucy. Agad silang nagtungo sa paaralan at dumiretso sa opisina ng Prefect of Discipline.

Samantala. Nagtataka si Ryan kung bakit hindi pa pumapasok si Erica. Naghanda sya ng bulaklak para sa dalaga. Inaabangan nya ito sa room nila. Pero nang ilang sandali pa'y hindi pa rin mahagilap ang kasintahan kaya nagtanong na sya sa mga kaklase nito.

" Si Erica?"

" Nasa opisina siguro ng Prefect of Discipline. Ngayon kasi yata yung hearing nila." sabi ng kaklase ni Erica.

Maya-maya pa'y papalabas na si Clarrice.

" Clarrice, alam mo ba kung nasaan si Erica.?"

" Nasa opisina ni Ginoong Miranda. Pupuntahan ko nga,eh. Gusto mong sumama?" si Clarrice.

" Sige."

Habang naglalakad sila.

" Ano namang drama yan?" tinutukoy ni Clarrice ang bulaklak na hawak ng binata.

" Ah, ito ba? hehehe... Ibibigay ko sana kay Erica. "

" Ang sweet mo naman. Kung bakit kasi si Erica pa ang nagustuhan mo. Ako na lang sana." bulong ni Clarrice.

" May sinasabi ka ba?"

" Wala".

Papalapit na sila sa opisina. Naririnig na nila ang malakas na boses ni Ginang Dela Cruz na galit na galit.

" Ang batang ito ay parati na lamang nagbibigay ng sakit sa ulo sa mga guro sa paaralang ito. Ilan na ba kaming guro na kanyang naperwisyo?" pahayag ni Ginang Dela Cruz.

" Mawalang galang na po Ginang Dela Cruz pero sa pagkakaalam ko ay walang katuturan ang mga reklamo nila sa aking anak. Ang mga gurong iyon ay mga magulang ng mga babaeng iniwan ng kasintahan nila nang dahil sa aking anak. At sa pagkakaalam ko ang anak mo ay si Rebecca hindi po ba? Kilala ko si Rebecca. Minsan na syang naipakilala sa akin ni Erica. Sya ang estudyanteng dito nagaaral dati ngunit huminto dahil hiniwalayan ni Marc na dati'iy nanliligaw sa aking anak. Sa pagkakaalam ko, hiniwalayan sya ni Marc dahil gusto nyang ligawan si Erica, hindi po ba? Kamusta na nga pala si Rebecca madam?"

Hindi nakasagot si Ginang Dela Cruz. Totoo namang ito ang dahilan kung bakit may hinagpis sya kay Erica. Mahal na mahal kasi nito ang kanyang kaisa-isang anak sa na si Rebecca. Ang kanyang anak sa dati nitong kasintahan na hiniwalayan din sya pagkalamang buntis ito.

Ilang sandali pa'y pumasok na sina Clarrice at Ryan sa opisina.

" Wala kang pakialam sa anak ko. Problemahin mo ang anak mong malandi!"

Hindi matanggap ni Ryan ang narinig mula sa ginang. Bagaman ngayon lang sila nagkakilala ay alam nyang hindi ito ang klase ng babaeng tinutukoy ni Ginang Dela Cruz.

" Ipagpaumanhin nyo pero hindi po tama ang sinabi ninyo." ani Ryan

" At sino ka naman hijo?" tanong ni Ginoong Miranda.

" Ako po si Ryan. Kasintahan ni Erica"

" Nakita nyo na? May kasintahan na naman ang maldita." ani Ginang Dela Cruz

" Eh, ano ngayon sa'yo? Naiinggit ka?" si Erica

" Mga wala talaga kayong galang!" sigaw ni Ginang Dela Cruz na ng mga panahong iyon ay umiiyak na.

" Dapat po ba kayong igalang sa inaasta nyong iyan?" si Lucy.

Humagulgol si Ginang Dela Cruz.

" Muntikan nang magpakamatay ang anak ko. muntik na syang nawala sa akin. At yan ay dahil sa'yo Erica! Sana nalaman mo kung gaano nya kamahal si Marc. Naging magkaibigan kayo. Pero inagaw mo sa kanya ang lalaking mahal nya", ani Ginang Dela Cruz.

" Kaya po ba ganoon na lang ang galit nyo sa akin? Kahit po gustong gusto kong sagutin si Marc noon ay hindi ko sya sinagot dahil sa pagkakaibigan namin ni Rebecca. Alam ko rin kung gaano nya kamahal si Marc kaya kahit anong suyo ni Marc sa akin ay hindi ko talaga siya sinagot. Iginalang ko si Rebecca. Pero kayo po, kayo po ang walang galang."

Humagulgol na naman si Ginang Dela Cruz.

" Ito lang ba ay dahil dyan? Hindi ako makapaniwalang ganyan lang pala kababaw ang pinagmulan ng alitang ito. Ginang Dela Cruz, aasahan ko na ang resignation paper mo bukas. This hearing is over" pahayag ni Ginoong Miranda.

Umiiyak pa si Ginang Dela Cruz. Ngayon kasi'y mawawalan na sya ng trabaho at maaring hindi na makapagtrabaho ulit.

" Ginoong Miranda!" si Erica.

" Kung maari po sana'y 'wag nyo na lang pong patalsikin si Ginang Dela Cruz. OK na naman po sa akin na sa klase na lang nina Clarrice ako pumasok,eh."

Nabigla ang lahat lalo na sina Lucy at Clarrice. Alam nya kasing hindi ito karaniwang ginagawa ni Erica. Kahit kailan ay hindi pa sya nagpatawad. Nagkatinginan sila.

" Sigurado ka ba Erica?" tanong ni Ginoong Dela Cruz.

" Papayagan mong magpatuloy si Ginang Dela Cruz kahit naipahiya ka nya sa inyong klase? Sigurado ka ba anak?" ani Lucy

" Opo. Alam kong nagawa lang ni Ginang Dela Cruz iyon dahil sa pagmamahal nya sa kanyang anak. Kung maaalis sya dito, baka wala nang tumanggap sa kanya. Paano pa sila mabubuhay?"

" Salamat Erica. At sana tanggapin mo ang paumanhin ko." ani Ginang Dela Cruz.

Sulat

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Sat, 19 Feb 2011 20:19:00 +0000

Rodrigo mahal ko, ako ay pakinggan.
Ang ating mga pangako, 'wag mong kalilimutan
Tayo ay mananatili pa ring nagmamahalan
Kahit tayo'y magkalayo, ito pa rin ay aasahan.

Irog kong Conchita ako sana'y patawarin
Kung aking nasasaktan ang puso mo't damdamin
Ika'y minamahal ito lagi'y iisipin.
Ang makasama ka ang tangi kong dalangin.

Conchita mahal ko pakakatandaan lang
Hindi na magmamaliw ang aking pagmamahal
Ilang taon man at bagyo ang dumaan
Pag-ibig ko'y sa'yo lang wag mong kalilimutan.

Hirap man ako dito sa ibang bansa
Larawan mo lang ang nagbibigay sigla
Nais na kitang muli kong makasama
Nais kong malaman mong minamahal kita.

Ayaw ko man ay walang magagawa
Kailangang lumayo upang buhayin ka
Alam kong nahihirapan ka aking sinta
Ngunit sandali na lama't muling magkakasama.

Rodrigo kong mahal ako'y maghihintay
Kahit umabot pa sa kabilang buhay
Nais ko ngayon ay mahawakan ang 'yong kamay
At makasama ka sa'yong paglalakbay.

'Di ko alintana ang ating kahirapan
Basta ang mahalaga'y ang ating samahan
Basta ang importante'y ating kaligayahan
'Di kita ipagpapalit sa kahit kanino man.

Love of my Life 2

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Sat, 19 Feb 2011 18:52:00 +0000

Papalapit na ang Valentine's ball. Sobrang naeexcite na ang lahat. Kanya kanya nang pili ng makakapareha. Ito ang pinakakaabangan nilang event ng taon. Lahat ng kaibigan ni Erica ay may Kapareha na maliban na lamang sa kanya. Sapagkat wala syang ibang gustong makapareha kundi si Ryan. Dalawang araw na lang mula ngayon ay malalaman na nya ang iniibig ng binata.

Sa paaralan. Muling nagkasama ang magkakaibigan. Pinag-uusapan nila ang magiging date nila ngayong Valentine's ball.

" Sino bang makakadate mo Ronna?", tanong ni Melanie.

" Si Rex. 'Yong medyo pogi din sa 4th year"

" Ikaw naman Clarrice?" tanong ulit ng dalaga.

" Si Sam ang magiging kadate ko. Gusto ko sana si Ryan kaya lang hindi naman nya ako niyayaya. Baka kasi hindi ako 'yong babaeng iniibig nya. Sabi nya kasi sa amin ang magiging kadate nya ngayong valendtine's ball ay ang babaeng kanyang minamahal".

" Ah, ganon ba? Eh, ikaw Erica? May kadate ka na ba? Sino ba ang sinagot mo?" si Melanie.

" Wala. Ayoko kasing may magkasamaan pa ng loob kaya wala akong sinagot. Wala akong magiging kadate sa ball".

" Malungkot ka yata, girl", taka ni Clarrice.

" Masama lang kasi ang pakiramdam ko. Next week na kasi 'yong magiging hatol sa amin ni Ginang Dela Cruz"

" 'Wag kang mag-alala. Ikaw naman ang nasa tama,eh. Kapag nagimbestiga sila, tutulungan ka naman namin,eh", ani Ronna.

" Salamat girls"

Pero ang totoo, hindi iyon ang ikinababahala ni Erica. Nababahala sya sa kung sino ang babaeng minamahal ng lalaking napupusuan.

Papunta na sina Clarrice at Erica sa silid aralan. Nakita nila sina Nadine at Ryan na magkasama sa lobby. Ngumingiti si Ryan. Masayang masaya si Nadine. " Baka sya ang mahal ni Ryan. Baka sya ang yayayain nya sa ball" ito ang mga naglalaro sa utak ni Erica. Nanghihina sya kapag naiisip nyang may mahal nang iba si Ryan. Hindi naman sya dating ganito. Isa syang taong matibay ang loob. Walang pakialam sa loob ng iba. Walang nais gawin kundi makuha lahat ng gusto. Pero kay Ryan iba sya. Nanghihina sya sa binata.

" Erica!" ani Clarrice na napapansin nang tulala ang kaibigan.

" Ha? bakit?"

" Anong bakit? Bakit ka ba tulala? Hindi ka naman dating ganyan, ah. Kung dahil yan sa problema mo kay Ginang Dela Cruz, wag ka na kasing mag-alala. At saka alam mo naman na ikaw talaga ang parating kinakampihan ng mga staff at namamahala dito, di ba?"

" Ah, oo. Bilis na. Pumasok na tayo"

Nag iba na talaga ang kilos ni Erica. Masyado na syang sensitibo sa mga bagay.

Pagkatapos ng kanilang klase ay dali dali nang umuwi si Erica. Ni hindi na nagpaalam sa mga kaibigan. At isang araw bago ang Valentine's ball, hindi pumasok ang dalaga na pinagtakhan ng kanyang mga kaibigan at ng mga taong nakakakilala sa kanya. Ang mga kaibigan nya ay tumatawag sa kanila ngunit hindi naman ito sumasagot. Wala naman syang kinukontak na kahit na sino. Nag alala na ang lahat. Pero nang araw na iyon ay nasa bahay lamang si Erica. Nag-iisip. Nagmumuni-muni. She can't believe that this is actually happening to her.

" Hindi ko gusto ang nangyayari sa akin pero hindi ko naman mapigilan ang sarili ko. I can't imagine na ang katulad lang nya ang magpapagulo sa isip ko. Aghhhhh...Nakakainis!"

"Ring...ring...ring!!!" tumutunog na naman ang cellphone ni Erica. Nang tingnan nya, si Clarrice na naman. Pang ilang tawag na ito ni Clarrice ngunit ayaw pa rin nyang sagutin.

" Ayokong tanungin nila ako kung bakit hindi ako pumasok. Mahirap magpaliwanag. Hindi ko alam kung ano ang magiging palusot ko. mas mabuti na ang ganito. Hindi na lang siguro ako dadalo sa ball. Wala naman akong makakadate. At maiinggit lang ako. Maiinis lang sa date ni Ryan. Hay" sabi ni Erica sa sarili.

Maghapon ngang nagkulong si Erica sa kwarto. Ang palusot nya sa kanyang yaya ay masama ang kanyang pakiramdam at nais nyang magpahinga. Nang tanungin naman sya kung gusto nyang ipatawag ang doctor, ayaw naman nya. Natutulog na noon si Erica nang biglang...

"Ring...ring...ring!!" tumutunog na naman ang kanyang cellphone.

" Gabing-gabi na. Sino na naman kaya ito"

Nang tingnan ni Erica ang screen, hindi nakaphonebook ang number. Takang-taka talaga sya kung sino kaya ang tumatawag sa kanya sa dis oras na ng gabi. Hindi nya sinagot. Ngunit ilang sandali pa'y tumunog na naman ang cellphone ni Erica. Sa isip nya ay hindi sya titigilan nito hangga't hindi nya sinasagot kaya sinagot na lamang nya ang tawag.

" Hello, sino 'to?"

" Hi, Erica. Kamusta ka na? Hindi ka kasi pumasok kanina. Hindi mo rin sinasagot ang tawag nina Clarrice kaya nag aalala ako sa'yo"

" OK lang ako. Sino nga 'to?" medyo naiinis na si Erica.

" Ah, sorry. Si Ryan 'to" pagkarinig ni Erica'y parang lumulutang sya sa hangin. Kausap nya ngayon sa telepono ang lalaking mahal nya. Ang lalaking naging dahilan ng pagliban nya sa klase. Tulala pa si Erica. Hindi pa sya makapaniwala.

" Hello? Erica, andyan ka pa ba?"

" Ahmm, oo. Bakit ka nga pala napatawag?"

" Para mangamusta" medyo nadisappoint si Erica sa naging sagot. She was hoping for something more.

" At gusto kasi sana kitang yayain sa ball. Yan ay kung wala ka pang date"

Hindi agad nakapagsalita si Erica. Tila ba may naririnig syang bells. Ang gaan ng kanyang pakiramdam.

" Ayaw mo ba?"

" Gusto! " excited na sagot ng dalaga.

" I mean, oo pwde mo akong magiging date bukas" medyo nahihiya pa si Erica. Naipakita nya yatang excited sya. Puno talaga ng saya ang dalaga. tila ba may naririnig syang love song.

" Nice. Salamat, ha. Wag ka sanang mahuhuli bukas"

" Maaasahan mo yan"

" OK bye. Goodnight!"

" Bye, sweet dreams!" pagkababa ng telepono ay nagtatatalon sa tuwa si Erica.

"Wahahaha!! Ako ang mahal nya! Ako ang mahal nya! Oh my God! Ano kaya ang magandang susuotin sa ball? Dapat maaga akong magising tomorrow. Dapat maganda ako. Ito na talaga ang pinakamasayang araw ko sa mundo! Wohoo!". Dahil sa lakas ng hiyaw ni Erica ay nagising ang kanyang Mommy.

" Erica, are you OK there?" tanong ng ina.

" OK na OK po ako Mommy. Goodnight po! Sige na Mom, maaga pa tayong gigising tomorrow!" Nagtaka si Ginang Augusto sa kinikilos ng anak. Kani kanina lamang ay matamlay ito. Pero ngayon ay sobrang sigla.

Kinaumagahan. Maagang gumising si Erica. Naligo ng maaga. Sumabay pa sya sa kanyang mga magulang mag agahan.

" Maganda yata ang gising mo ngayon anak", puna ng ama.

" Opo. Kasi po Valentine's ball na po ngayon. Magsa shopping po ako."

" Would you like me to go with you anak? Wala naman akong gagawin ngayon,eh " tanong ng ina.

" Oh that would be great! Sige Mommy. Pumunta tayo sa Greenbelt. Bibili ako ng bagong gown"

" OK"

Sa mall. Tuwang tuwa ang mag-ina sa pamimili ng mga gowns.

" Gusto ko yong elegante ako. I should stand out this evening. Kasi ito ang pinakamemorable na pangyayari sa buhay ko." sabi ni Erica sa sales agent

" Oh, mukha yatang espesyal ang gabing ito. Ngayon lang kita nakitang ganyan kaexcited. Ang mga nakaraang ball ay paranag pangkaraniwang araw lamang para sa'yo. Ano bang espesyal sa ball na ito?"

" Hindi ano Mom. Sino"

" Ah, ok. So who's the lucky guy?"

" Hindi nyo pa po siya kilala Mom. But one of these days, ipapakilala ko po sya sa inyo"

" Bagong boyfriend?"

" Nope. Not yet" Napangiti si Erica.

Pagkatapos mamili ay nagtungo sila sa parlor. Nagpaayos pa si Erica. Nakauwi sila nang bandang alas sais na ng gabi.

Sa bahay. Naghahanda na si Erica para sa ball. Ilang sandali lamang ay kumakatok ang kanyang yaya sa labas ng kwarto.

" Andyan na yaya. Papalabas na po ako"

" Bilisan mo dyan kasi may naghihintay sa'yo sa baba"

Napaisip si Erica kung sino kaya ang naghihintay sa kanya. Hindi naman posibleng ang kanyang mga kaibigan dahil alam nyang didiretso na ang mga iyon sa hotel na pagdarausan ng kanilang ball. Ilang sandali pa'y bumaba na si Erica. At laking gulat na lamang nya na malaman kung sino ang naghihintay sa kanya.

" Ang ganda mo, Erica" bati ni Ryan.

" Salamat."

Papalabas na ng bahay sina Ryan at Erica nang dumating ang Daddy ng dalaga kaya't hindi na sila nabigyan ng pagkakataong magkakilala pa.

Pagkadating nila sa hotel. Nagmukhang prinsipe at prinsesa sina Ryan at Erica nang dumating. Gulat na gulat ang lahat lalo na ang mga kaibigan ni Erica.

" Oh, my God! Girl, ang ganda mo!" bati ni Clarrice.

" Salamat", tugon ni Erica.

" You mean, sya ang babaeng mahal mo Ryan? I was expecting you'd like someone like me. Hindi ko alam na mababaw lang pala ang taste mo", asar ni Nadine.

" Nadine. Give us a break. It's none of your business kung may magustuhan man akong iba. Hindi ko gusto ang mga kagaya mo".

Sa inis ni Nadine ay lumipat sya ng upuan.

" So, sya ba ang gusto mong babae Ryan?" tanong ni Melanie.

Ngiti lamang ang tanging naisagot ng binata.

" Hindi ako makapaniwala. Alam mo bang..." pinatid ni Erica si Ronna. "Aray!"

" Ano naman ang naging drama mo Erica at bakit ka naman lumiban sa klase?" tanong ni Melanie.

" Kasi masama ang pakiramdam ko"

" Asus! If I know. Dinamdam mo yung sinabi ni Ryan na may mahal na sya." asar ni Clarrice.

" Talaga? So anong nararamdaman mo ngayong ikaw pala ang date ko?" tanong ni Ryan sa dalaga. Namula ng husto si Erica. Hindi sya handa sa confrontation ni Ryan.

" Loko lang. Hindi mo naman kailangang sagutin, eh"

Ilang sandali pa'y nagsimula na ang sayawan. Niyaya ni Ryan si Erica na sumayaw sa love song na kinanta ng kanilang schoolmate. "Destiny"

Habang nasa dance floor.

" Erica, I know I've known you for a short period of time. Bago lang din ako sa paaralan nyo. Alam ko din namang marami ang nanliligaw sa'yo"

" Pwde ba 'wag ka nang magpaligoy ligoy pa. Ano ba talagang gusto mong sabihin?"

" Mahal na yata kita. Will you be my girl?"

Naluha si Erica sa sobrang saya. Niyakap nya si Ryan sabay sabing..." Of course!"

Nainggit ang lahat na nakasaksi sa mga tagpong iyon. Naghiyawan ang lahat. May nagtaas ng kanilang kilay. Masaya ang mga kaibigan ni Erica para sa kanya. Mabilis man ang mga pangyayari, alam nilang mahal ni Erica si Ryan. Pero hanggang kailan kaya ang kaligayahang ito? Maaari kayang magustuhan si Ryan ng pamilya ni Erica gayong ito'y hindi mayaman?

My Songs, My Life 1

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Fri, 18 Feb 2011 22:52:00 +0000

" Pakisabi Na Lang "

" Narinig mo na ba ang balita?" ito ang pambungad na tanong ni Cristine kay Kris sa pagpasok nila sa skwela.

" Ano naman?", si Kris.

" May nakatirang gwapong guy kina Mariver. Parati nga kaming nandon para dalawin sya. Matagal tagal na rin sya dyan. Hindi mo ba sya napapansin?" usisa ulit ni Cristine.

" Hay, naku! Baka kung ano na namang hitsura ng gwapo nyong yan, ha.", ani Kris.

" Itanong mo kay Marjorie. Hindi ba Marjorie gwapo si Philip"

" Ah, oo", ani Marjorie.

" Ewan ko na lang. Kailangan ko munang makita iyang ipinagmamalaki nyo. Kasi iba ang taste ko sa taste nyo. Baka kung pangit para sa akin yang gwapo nyo."

Ito ang pinag-uusapan ng tatlong magkaklase. Usap-usapan na kasi sa kanilang lugar ang pagdating ng isang hearthrob na pinagkakaguluhan sa kalye ng mga dalaga't dalagita. Nasa ikalawang taon pa lamang sa Mataas na Paaralan ng Carmen sina Kris, Cristine at Marjorie. Hindi sila ganoon ka close pero magkakapitbahay at magkaklase sila.

" Abangan mo mamayang hapon. Dumadaan kasi sya pagka alas tres na ng hapon." ani Cristine.

" Ok, baka madisappoint lang ako,ha", ani Kris.

" I'm sure magugustuhan mo rin sya. Promise!" si Cristine.

Kinahapunan, pagkauwi ni Kris sa bahay. Ginawa nya ang mga usual na nyang ginagawa. Naghugas ng plato pagkatapos ay binuksan ang TV para panoorin na naman ang paborito nyang palabas sa hapon. Bigla nyang naalala ang sinabi ng kaklase. Ilang sandali pa'y lumabas sya ng bahay para abangan ang sinasabi nilang "hearthrob". Sa isip ni Kris, malamang ito 'yong lalaking crush ni May Flor na nakatira din kina Mariver na hindi naman nya type. Medyo nagtagal na si Kris sa labas at wala pa syang nakitang gwapong lalaki na dumadaan sa kanila kaya pumasok na lamang sya.

Sa paaralan.

" Akala ko ba dadaan 'yong ipinagmamalaki nyong gwapo. maghapon na yata akong nakaabang sa labas kahapon pero wala naman akong nakita", ani Kris.

" Hindi ko nga rin sya napansing lumabas kahapon,eh", si Cristine.

" Pansinin mo, parati syang nakabike. Red ang kulay ng bike nya. One length ang buhok. Kutis porselana. Flawless ang mukha", paglalarawan ni Cristine.

" Hindi naman kaya bakla 'yan? Mas maganda pa yata sa akin 'yan,eh"

" Tange! Lalaking lalaki ito ano. Basta ganoon lang talaga sya kagwapo. Abangan mo ulit mamayang hapon."

Muli ay nag abang si Kris kay Philip kinahapunan. Makaraan ang ilang sandali ay may dumaan kina Kris na binatang naka bisikleta. Tulad nga ng paglalarawan ni Cristine, pula ang kulay ng bisikleta, one length ang buhok at maputi. At tunay ngang may angking kagwapuhan ang lalaki. Kinilig si Kris sa kanyang nakita.

Sa school. Agad ibinalita ni Kris sa kanyang mga kaklase na nakita na nya ang sinasabi nilang lalaking nakatira kina Mariver.

" Gwapo pala talaga sya ano?", ani Kris.

" Sabi ko sa'yo, eh. Gwapo talaga sya", ani Cristine.

" Kelan pa sya dyan?", tanong ni Kris.

" Pitong buwan na kaya sya dyan.", ani Marjorie.

" Talaga? Bakit hindi ko man lang sya nakita?", si Kris.

" Puro ka lang kasi TV,eh. Hindi ka lumalabas ng bahay. Wala kang social life", ani Marjorie.

" Kung gusto mo, sumama ka sa amin. Every afternoon kasi pumupunta kami sa bahay nina Mariver. Kami nina Jessa, Marjorie, Felly.", ani Cristine.

" Ano namang ginagawa nyo sa kanila?"

" "Dumadalaw lang."

" Ayoko. Nakakahiya naman kung ako pa dumalaw sa kanya. Gusto ko, sya ang dumalaw sa akin""

" At feeling mo naman maganda ka para dalawin nya?"

" Hindi nga ako ganoon kaganda pero di hamak naman na mas maganda ako sa'yo, noh! "

Ilang araw din ang lumipas ay medyo naging mailap na si Kris kay Cristine. Dahil sa sinabi nito sa kanya ay tila ba nawalan sya ng kompyansa sa kanyang sarili. Ngunit kahit ganoon na lang ang pagkutya ng ibang tao sa kanya ay hindi sya nawalan ng pag-asang mapapansin din sya ng hinahangaan.

Isang araw, nagkita sila ng kaibigan nyang si Jennifer nang papauwi na sya sa kanila. Si Jennifer ay nagkaton namang nakatira rin sa bahay na tinutuluyan ni Philip.

" Kamusta ka na Kris? ", bati ni Jennifer.

" Ok lang naman ako. Ikaw?"

" May assignment kami sa Science. May Periodic table of Elements ka ba? "

" Ah, meron. Nasa bahay. Kunin mo na lang mamaya."

Bigla na lamang nyang naisip si Philip.

" Kilala mo si Philip?" tanong ni Kris.

" Oo naman. Magkasama kami sa bahay,eh. Bakit? Isa ka ba sa mga babaeng nagkakagusto sa kanya?"

" Medyo. Mabait ba sya?"

" Sobra! Sobrang bait ng taong iyon. Masarap nga syang kasama,eh"

Ikalawang Lalaki

kirstynphilips@gmail.com (adliserc) — Wed, 16 Feb 2011 04:08:00 +0000

Mahal nya ako't mahal ko rin sya
Malalim na ang pagsasama naming dalawa
Mahirap paghiwalayin kahit ng tadhana
Unos sa aming pag-ibig ay balewala.

Ngunit nang dumating ang isa pang lalaki
Ang aking pag-ibig sa asawa ko'y napawi
Mahal ko man sya'y mas matimbang ang isa
Matinding pagmamahal ang sa ngayo'y nadarama.

Hindi ko alam kung paano sasabihin
Itong tinatago kong damdamin
Alam kong magdaramdam ang aking asawa
Sapagkat ngayo'y may mahal na akong iba.

Ngunit hindi ko mapigil ang aking damdamin
'Pag nakikita ko sya at sya'y naglalambing
Namimiss ko sya kapag ako'y napalayo
'Pag sya'y nagtatampo, agad ko syang sinusuyo.

Pero sa tingin ko dapat malaman ng aking asawa
Itong damdamin ko sa isa pa.
Hindi naman mali ang mahalin aming anak.
Tiyak ko asawa ko ri'y magagalak.