Mga Sulat ni Basit

The Story Circle Magic Workshop

2013-07-31T11:24:00.000+08:00

Do you want to know how they do it?

Do want to learn the basic and advance move in sleight of hand?

Do you want to do magic using Science?

Do you want to know the secret?

Here is your chance.

The Story Circle will conduct workshop on how to do magic using science and sleight of hand, on August 17, 2013 Saturday at 7Pm on ward, Rotary Club Center, Mother Ignacia Street cor. Roces Avenue, Quezon City.

LIMITED SLOT ONLY

Registration is only Php.200.00

(Materials for the workshop and Snack included)

For more details please visit www.thestorycircle.ph

Thy Womb

2013-01-10T11:10:00.002+08:00

Ang galing... isa na naman pong makabuluhang pelikula ang nilikha ng mga magagaling nating derektor, isang pelikulang hindi mo naisip na maaari palang gawin, Salamat, yan ang aking unang bati sa mga taong gumawa ng pelikulang ito, lubus at taos puso ang aking pasasalamat sa lahat ng taong nasa likod ng pelikulang Thy Womb, sa wakas napanood ko na rin ang pelikulang gumawa ng ingay sa mundo ng Indie Film (Although hindi ako sure kung indi film nga ba ito o partly indie film lang) binigyan ng ibat-ibang parangal at 5 minutes standing ovation sa ibang bansa at maging sa sinehan sa SM North, matapos naming panoorin naghiyawan ang mga tao at nagsipalakpakan dahil sa sobrang paghanga nila(namin) sa pelikula, ito ay isang kwento na hinugot mula sa kultura ng mga Muslim sa Tawi-Tawi (The Southernmost frontier) na kung tawagin natin ay Badjao, isang kultura na puno ng kritisismo, isang probisya na malayo at halos di na naririnig ng gobyerno, isang kwento na magbibigay liwanag sa isang madilim na pagkakakilala natin sa kanila.

Ibang-iba ito sa inaasahan kong takbo ng pelikula, dahil hindi ito tungkol sa kung gaano kakumplikado ang mga kaguluhan sa Mindanao bagkos ito ay isang kwento tungkul kay Shalelah isang Badjao o Siamal at ng kanyang inaalagaang pamilya, isang kwento tungkul sa payak na pamumuhay ng mga badjao, tungkul ito sa makulay na kultura ng mga kapatid nating namumuhay ng payapa malayo sa kinagisnan natin, at kung papaano nila naitatawid ang kanilang pang araw-araw na pamumuhay.

Kung ang hinahanap niyo ay isang pelikulang magbibigay sa inyo ng excitement, mananakot, gugulatin kayo o di kaya naman ay magbibigay saya at ngiti sa inyo, pangungunahan ko na kayo, hindi para sa inyo ang pelkulang ito, pero kung ang hanap niyo ay isang pelikulang kapupulutan niyo ng aral at siyang magbubukas ng inyong isipan, isa na siguro ito sa mga pelikulang masasabi kong dapat nating alagaan at mahalin.

Bilang isang Muslim, natutuwa akong ipakilala sa inyo ang aking kultura sa pamamagitan ng pelikulang ito, payak at simple lang ang pagkakagawa, mabagal ang bawat eksena na siyang naging dahilan upang mabilis mong maintindihan ang gustong ipahiwatig ng derektor, tahimik at wala masyadong sound effect liban sa mga alon at tinig ng karagatan, mahinahon ang bawat dialogue na siyang naging dahilan upang mabilis nating maunawan ang bawat katagang kanilang ginagamit, bukud dito natutuwa rin ako sa magkahalong lengguahe na kanilang ginamit, ito ang Tagalog, Sinama (salita ng mga Tawi-Tawian at mga Badjao) at Sinug (salita ng mga Tausug) “take note: with matching subtitle pa”.

Nakatutuwang pakinggan na ang isang Bimbol Rocco ay magsasalita ng Sinama, at masasabi kong hindi matatawaran ang kanyang husay, at siyempre si Shelelha (Miss Nora Aunor) dito ipinakita ni Miss Nora Aunor kung bakit siya tinawag na Super Star, kasama rin sina Miss Lovi Poe at ang aking crush na si Miss Mercedez Cabral.

Dowry (Ungsud) – isa ito sa pinaka importanteng parte ng pagpapakasal, kung wala ka nito, hindi mo mapapakasalan ang iyong minamahal, ang laki at halaga ng Dowry ay ibinabatay ito sa antas ng pamumuhay ng pamilya ng babae, halimbawa sa eksena na kung saan ay namanhikan sina Shalelah at kanyang asawa na si Bangas-an (Bimbol Rocco), hiningan sila ng 200k dahil nakatapos daw ang kanilang kapatid sa pag-aaral, sa kultura kasi ng mga Muslim, dapat mong igalang at erespeto ang pagkatao ng babaeng mapapangasawa mo, dapat ikaw mismo (bilang mapapangasawa ng babaeng minahal mo) ang unang taong mag-aangat sa kanyang dangal, dapat pahalagahan mo ang kanilang pamilya, ang babae sa amin ay hindi ito parang prutas na pinipitas lang, hindi paninda na bibilhin mo lang, hindi ito bagay na babayaran mo lang, ito ay parang isang prensesa na dapat mong hanapan ng paraan para mapangasawa mo, at sa pamamagitan ng ungsud maipapakita mo sa pamilya ng babae na kaya mong buhayin ang anak nila.

Natutuwa rin akong mapanood ang kagandahan mismo ng Tawi-Tawi, dahil kung may Blue Lagoon ang Hollywood, meron naman tayong Green Lagoon, at kung merong Floating Market ang Thailand, meron rin tayong sariling bersyon nito sa Sitangkai Tawi-Tawi. Mapapanood rin natin dito ang sayaw ng mga muslim na kung tawagin ay Pangalay na sinasabayan ng tugtug gamit at gabbang o kulintang, at syempre maririnig natin ang orihinal na bersion ng kantang sumikat sa buong Pilipinas na Dayang-Dayang o maskilala sa title na Pakiring.

Thailand Floating Market

Sitangkai Floating Market

Marami akong nakitang pamilyar na mukha, tulad na lang ng lalakeng namagitan kela Shalelah at Bangas-an nang mamanhikan sila sa bahay nina Miss Lovi Poe, napanood ko rin ang anak ni Governor Sadikul Sahali na si Nurjay sahali, siya ang napangasawa ni Miss Mercedez Cabral sa Pelikula, natuwa ako nang makita ko silang sumayaw ng Pangalay, makikita niyo rin ang tradisyonal na dami ng mga muslim na kung tawagin ay Sablay at Batawi, ito ang suot ni Nurjay Sahali at Miss Mercedez Cabral ng sila’y ikasal sa pelikula.

Masarap panoorin ang pelikula, marahil kaya naging ganon ang aking pakiramdam ay dahil sa naranasan ko ang payak at simpleng pamumuhay dito, bagamat hindi kami orihinal na taga Tawi-Tawi, halos kalahati naman ng pamilya namin kung wala man sila sa Jolo Sulu ay nasa Tawi-Tawi ang mga ito, naging Election Officer din ang aking ama sa probinsyang ito ng mahigit sampung taon, at ako naman, naranasan kong magtrabaho sa Kapitulyo ng Tawi-Tawi sa pamumuno ni Governor Sadikul Sahali ng mahigit apat na taon, may labin-isang munisipyo ang Tawi-Tawi: namely Bongao (Main Capital), Panglimah Sugala, Simunul (where the oldest Mosque in the Philippines is located), Sitangkai ( the Seaweeds Capital of the Philippines), Sibutu (Formerly part of Sitangkai but separated early 2000), Mapun (Cagayan de Tawi-Tawi), Turtle Island (better known as Taganak to the native of Tawi-Tawi), Sapa-Sapa (Where my father used to be the Comelec Officer for more than 10 years before he retired), South Ubian, Tanduh Bas and Languyan. Sa loob ng labin-isang munisipalitidad, dalawa lang sa mga ito ang hindi ko napuntahan ito ay ang Turtle Island at Languyan.

Kaya naman masasabi kong may kakaibang excitement akong naramdaman ng mapanood ko ang pelikula at aaminin ko na sobra ko palang namiss ang lugar na ito, dahil kung gaano ka simple ang pamumuhay dito ganun din kasimple ang ang mga tao dito.

Para sa mga Tawi-Tawian

Salamat sa pagbabasa.

Glamorosa (Pinoy Screenplay)

2012-11-22T14:44:00.000+08:00

Mukhang naging malumanay ang pagdalaw ko sa aking blog at sa blog ng may blog ng ibang blogger, ngunit hindi po iyon nangangahulugang tumigil na tayo sa pagsusulat at pagbabasa, sa katunayan, pansamantala kong iniwan ang pagsusulat at pagbabsa sa blog upang mabigyan ng mahaba-habang pagkakataon ang pagsusulat at pagbabasa, hmmm… gulo no?

May mga ibang bagay kasi akong inaaral ngayopn tungkol sa pagsusulat, alam niyo naman po, hindi po tayo magaling salarangang ito, kaya kailangan kong pagtuunan ng pansin ang ginagawa kong pagses-self studies dito, sa katunayan isa sa mga inaaral ko ngayon ay ang pagsulat ng script o screenplay.

Wala lang… makasulat lang at masabihang magaling…

Isa po ito sa mga naisulat ko noon na ginawan ko nang script, alam ko pong maraming mali sa ginawa ko, pero pilit ko paring pinoste sa aking blog para may pang update lang ako, kasi kahit papaano ayaw ko itong mabulok at anayin.

Meron po akong free software na nadownload sa internet na ginagamit sa pagsulat ng pinoy script o screen play, ang kaso nga lang kapag nililipat ko na dito sa blog ko e nasisira na ang format nito. ehehehehe.

Sana po e maintindihan niyo na hindi po ako propesyonal at walang pormal na na ensayo at pagsasanay sa larangang ito, wala din akong maalalang araw nagkaroon kami ng ganitong subject noong nag-aaral pa ako, kung meron man marahil absent ako.

Nga pala naalala ko gumawa nga pala ako ng Term Paper tungkol sa Drama noong 4th years High school ako.

Kayo na po sana ang bahalang umintindi sa kwento ng ginawa ko, medyo magulo pero kung pagtyatyagaan niyong basahin, e maiitindihan namanniyo siguro, sana huwag niyo rin po akong husgahan bagkos e turuan na lang.

Yahoo….

----------------------------------------- Script Start Here -----------------------------------------

Glamorosa

Al Diwallay

Based on blog "Diana ang Glamorosa"

http://www.musingan.com/2012/01/diana-ang-glamorosa.html

This screenplay may not be

used or reproduced without the

express written permission of

the author.

Email: musingan@gmail.com

FADE IN.

INT. MANSION. ARAW.

Sa loob ng isang magarang na tahanan ng isang ekslusibong Subdivision, mauupo sa sofa si Diana (19), maganda, maputi, halatang may breeding, daig pa ang isang prinsesa sa pagiging glamorosa.

Bubuksan niya ang tv, di niya magugustuhan ang palabas,makalipas ang sampung sigundo, ililipat niya ang channel ng flat screen TV sa harap niya.

Maiinis dahil wala namang magandang palabas, kukuha ng isang stick ng isang kilalang blue seal cigarette na nakapatong sa lamesitang yari sa steel brush na nasa harap niya.

Hahanapin niya ang lighter, lilinga-linga siya, iisipin kung saan niya huling nailagay ang lighter, haharap ulit siya sa TV, makikita niyang nakapatong ang lighter sa TV Stand,tatayo siya para kunin ito, sisindihan niya ang sigarilyo saka niya ipapatong ulit ang lighter sa ibabaw ng TV Stand.

Maglalakad papunta sa pintuan ng terrace ng bahay, pagmamasdan niya ang paligid gamit ang isang napakatalim na tingin, gugumuhit sa kanyang pisngi ang isang mapangutyang ngiti, maaalala niya ang mga panahong nagdaan.

DIANA (V.O.)

Hindi ko na hahayaang babuyin niyo

ulit ang aking pagkatao.

Hihithitin niya ang sigarilyong hawak, saka ibubuga ang usok sa napakasakastikong pamamaraan, babalik siya sa sofa, mauupo, ipapatong sa ash tray ang sigarilyo na kanyang hawak, kukunin niya ang remote control ng tv na nasa tabi ng ash tray, ililipat ulit ang channel.

Sasandal sa sofa, ididikwatro ang paa, ililipat ulit ang channel, maiinis, bubuntong hininga saka iiling sabay pikit ng mata, pagkadilat ipapatong ang remote control sa ibabaw ng lamesitang nasa harap.

Tatayo at tutungo sa kusina.

CUT TO.

INT.KETCHEN.CONT

Kukuha siya ng pitcher sa fridge na may lamang orange juice, kukuha ng isang baso saka magsalin, ilalapag ang pitcher malapit sa lababo.

Dala ang isang baso ng orange juice, babalik ulit siya sa living-room.

CUT TO.

INT.LIVING ROOM.CONT

Hihigop muna siya ng orange juice saka niya ipapatong ang baso sa lamesitang nasa harap saka siya mauupo ulit sa sofa, Manonood ng palabas.

Ilang sandali pa, tutunog ang kanyang cellphone.

Dadamputin niya ang kanyang cellphone na nakapatong sa lamesitang nasa harap niya saka niya ito sasagutin.

DIANA.

(Sarkastiko)

Yes?

ANGELINA (O.S.)

(Excited)

Diana! Ikaw ba yan?

DIANA.

Yes! Speaking?

ANGELINA (O.S.)

Si Angelina ito, kamusta kana.

DIANA.

Angelina? who’s that?

ANGELINA (O.S.)

Angelina Perez, yung kababata mo,

ano ka ba, hindi mo na ako maaalala?

Matitigilan siya, hindi siya agad makakasagot.

ANGELINA (O.S.)

Uy! Diana andyan ka pa ba?

DIANA.

Wala akong kilalang Angelina.

(matigas niyang sagot sa kausap)

Huwag ka nang tumawag ulit.

ANGELINA (O.S.)

Ahh!!! Diana ano ka ba? si Angelina

ito, yung kababata mo.

Ibababa niya ang kanyang cellphone, hindi na hihintayin ang susunod pang sasabihin ng kanyang kausap.

Ipapatong niya ang kanyang cellphone sa lamesitang nasa harap saka niya kukunin ang kanyang sigarilyo, tatayo siya saka tutungo sa Terrace.

CUT TO.

EXT.TERRACE.CONT.

Mauupo siya sa upuan na nakalagay sa labas ng terrace,ipapatong niya sa ibabaw ng lamesitang nasa harap niya ang kanyang mga paa, isasandal ng bahagyan ang ulo, saka hihithitin ang sigarilyo.

DIANA (V.O.)

(Kalmado)

Papaano kaya niya nalaman ang

cellphone number ko? Ano ang

kailangan niya? bakit siya tumawag?

Hihithit ulit ng sigarilyo.

DIANA (V.O.)

Ah! basta, hindi na importante

yon, basta ang alam ko, kailangan

kong maging matigas, kailangan kong

maging pusong bato, dahil isa akong

glamorosa.

Hihithit ulit ng sigarilyo saka niya ito papatayin sa ash tray na nakalagay sa ibabaw ng lamesitang nasa kanyang harapan.

Tatayo, pupunta sa dulo ng terrace, pagmasdan ang paligid.

DIANA (V.O.)

Hinding-hindi ko na hahayaang

hamakin niyo ulit ang pagkatao ko,

hinding-hindi ko na ulit hahayaang

tratuhin niyo ako na parang aso.

(Matalim ang mga tingin)

DIANA (V.O.)

(Titingin sa kanan bahagi

ng hardin)

Inalipusta niyo kaming magkakapatid,

pinandirihan.

DIANA (V.O.)

(Pipikit saka bubuntung hininga,

bubuksan ang mga mata sabay haharap)

Tinuring na parang hayop,pinagtawanan,

inalipusta, ngayon hinding-hindi ko na

kayo hahayaang gawin yun ulit sa akin, sa amin,lalabanan ko na kayo, dahil isa na akong glamorosa.

Lilingon, babalik ulit siya sa loob ng living room.

INT.LIVING ROOM.CONT

Maupo siya sa sofa saka manonood ulit ng palabas, pero halatang hindi nakatuon sa ppinapanood ang kanyang isipan.

DIANA (V.O.)

Alam kong darating ang araw na

titingalain niyo ako, at heto,

unti-unti ng nangyayari.

DIANA (V.O.)

(Ngingiti)

Unti-unti na akong umaangat,nakatira

na ako sa bahay na bato,hindi tulad

niyong, hindi parin nakakaalis sa putikan.

(Bubuntong hininga)

Dahil wala rin namang mapanood na maganda, isasara na niya ang telebisyon gamit ang remote control nito, uubusin and orange juice, tatayo at tutungo sa bathroom.

CUT TO.

INT.BATHROOM.CONT

Pagmamasdan niya ng mabuti ang loob bathroom.

DIANA (V.O.)

Napakaganda.

DIANA

Alam kaya nilang ganito ang banyong

ginagamit ko dito.

DIANA (V.O.)

Marahil Hindi

(Sarkastikong ngiti)

Alam kong hindi.

Matutukso siyang maligo.

Isasara niya ang pinto, magtanggal ng damit, bubuksan ang

faucet ng shower. lulusub sa tubig saka maliligo.

Habang mag-isang nagpapakasasa sa marangya buhay sa loob ng

bathroom, biglang may kakatok sa pinto ng banyo.

MRS. CHUA (O.S.)

Diana, naliligo ka na naman ba,

sino ang tumawag kanina? parang

narinig kong tumunog ang cellphone?

DIANA

(Magugulat)

Ho! Mrs. Chua ay este Ma’am!!

Ahh... ahh... wala pu ma’am, di ko

po kilala ma’am.

MRS. CHUA (O.S.)

Ah! ano daw kailangan?

DIANA

(Magpupunas at halatang nagmamadali

para makalabas na ng banyo)

Wala po ma’am, nagkamali lang ng tawag.

MRS. CHUA (O.S.)

Ganun ba, tapos kana ba maglaba,

mukhang tumigil na ang ingay ng

washing machine sa likod ng kusina.

DIANA

(Magsasalita in a bisaya accent

and bisaya dialect)

Ayyy Oo, nakalimtan naku ang atung

washing machine.

DIANA

(tatawa)

Sige ma’am, humanun na naku ang

akong gilabhan.

MRS. CHUA (O.S.)

Hay naku, ikaw talaga, kung ano-ano

na namang kalokohan ang ginagawa mo

dyan, bilisan mo na, maglaba ka na,

ambisyosa.

DIANA

Dili ku ambisyosa ma’am, Glamurusa lang ku.

MRS. CHUA (O.S.)

Ay ambot.

DIANA

(Titingin sa camera)

Epic Fail.

(Ngingisi)

FADE OUT.

----------------------------------------- Script Ends Here -----------------------------------------

Naks pume-fade out na…

Hayst hirap palang magself-study para gumawa ng Pinoy Script... anyway alam ko pong marami pa akong kakaining damo para matutunan ang tamang pagsusulat ng script.

salamat sa pagbabasa

Ako si Musingan, Laking Zamboanga City

2012-10-06T16:51:00.001+08:00

Magulo, nakakatakot, madaming rebelde, madalas may barilan, kidnapan at kung ano-ano pang mga kaguluhan, marahil iyan ang maiisip mo kapag narinig mo ang salitang Zamboanga City, pero mali, walang katotohanan ang mga bagay na yan, hindi po ganun ang aking lalawigan, hindi po ganun ang pagkakakilala ko sa kanya, para sa akin, ito na po ang isa sa pinamagandang lugar na maipapakilala ko sa iyo, masaya at masarap mamuhay dito, binubuo ng isang makalumang kalinangan sa modernong panahon, napapalibutan ng ibat-ibang kultura at pananaw sa buhay, bilang tao at mamamayan nito, isa ako sa libo-libong Muslim na ipinanganak at lumaki sa bayang ito, dito hinubog ng aking mga magulang ang aking pagkatao, inaruga at sinuportahan sa lahat ng aking pangangailangan, ipinakilala sa akin ang katotohanan at ipanakita sa akin ang kaibahan namin sa karamihan, masasabi ko na ako’y lumaki sa isang kulturang punong-puno ng kasaysayan at nabigyan ng isang prinsipyong kailan ma’y hinding-hindi matatawaran, ito ang aking kultura, ang kultura ng isang Tausug.

Sa totoo lang, galing ang mga magulang ko sa Jolo Sulu, pero mula pa noong 1970’s pinili na nilang manirahan sa Zamboanga City, dito na sila namalagi, dito na kaming lahat ipinganak at nakapagtapos ng pag-aaral, sa katuyan, nakapag-aral ako sa isang Jehovah School, kaya sanay akong makisalamuha sa mga hindi Muslim, isa sa mga itinuturing kong matalik na kaibigan ay isang Katoliko, at isa sa mga naging karelasyon ko ay isa ring deboto, tumagal kami ng halos siyam na taon, bago namin napagpasyahang maghiwalay na, masasabi kong masmarami akong kaibigan na hindi Muslim kaysa sa mga Muslim, ganyan kami sa Zamboanga, iisa ang ligw ng mga bituka namin, nagmamahalan kami, at nagtutulungan.

Simple lang ang aking lalawigan, simple lang ang Zambonga City, sentro ito ng lahat ng kalakalan mula sa Basilan, Sulu at Tawi-Tawi o maskilala sa tawag na BASULTA, tinatawag din itong International Backdoor Entry, dahil meron kaming International Airport dito para sa mga eroplano at International Port Area naman para sa mga barko, meron din kaming Economic and Free Port Zone, para naman ito sa mga negosyante na gustong magnegosyo sa aming lalawigan, kilala rin ang Zamboanga sa makukulay nitong Vinta, ito yung mga bangkang may makukulay na layag, tinatawag din itong Sakayan sa salita naming mga tausug, bukod dito marami rin kaming mga pasyalan, tulad ng Abong-Abong (nasa paanan yun ng bundok), Pasonanca Park (parang little Baguio namin sa Zamboanga City), at syempre... higit sa lahat, marami kaming paliguan dito, mula sa Swimming Pool at Beach Resort, kami rin ang may pinakamalaki at maraming pagawaan ng Sardinas, ilan sa kanila ay ang Family Brand Sardines, Mega Sardines, Ligo Sardines at Hakone Sardines, dito rin galing si Mayor Cesar Climaco, naging pelikula pa nga ito na ginampanan ni Eddie Garcia.

Marami rin kaming mga pinagmamalaking mga pagkain, tulad ng Tausug Satti (Satey), Jah (Lukot-Lukot), Tiyula Itom (Tinolang baka ito na itim ang sabaw at maanghang), Piyanggang Manok (Tulad ng Tiyula Itum, maitim din ito, pero walang sabaw), mura ang mga bilihin dito, lalo na kapag galing sa Malaysia, mura ang mga Prutas at Isda, masasabi kong napaka swerte ko dahil wala akong naging problema pagdating sa kainan, dahil, halos ordinaryo na lang para sa amin ang mga pagkaing tulad ng Lapu-Lapu, Blue Marlin, Alimango, Pusit, Hipon at kung ano-ano pang mga pagkain na galing sa dagat na karaniwan sa mamahaling restawran mo lang ito makakain dito sa Manila, pagdating naman sa Prutas, tulad ng nasabi ko, napaka mura ng mga ito at meron kang mabibiling prutas sa halos lahat ng sulok ng kanto.

Banana-Q – iba ang Banana-Q sa amin, ito yung matigas na saging na iihawin at papahiran mo ng margarine pagkatapos isasawsaw sa asukal, hmmm, sarap, yung Banana-Q naman na tinatawag sa Manila ang tawag namin doon ay REBOSAW, hindi ko alam kung bakit, basta yan ang tawag namin dyan, o hah.. saan ka pa.

BANKO – sinasabi nila, matatawag mo raw na maunlad ang isang bayan kapag marami ito banko, sa Zamboanga City, hindi lang isa o dalawang banko ang meron dito, kundi halos lahat ng banko sa Pilipinas meron na sa Zamboanga, isa itong patunay na maraming tao ang nagdedeposito ng kanilang mga pera, marami ring pwedeng itayong negosyo rito, isa na rito ang tinatawag naming Barter Trade, isa ito sa pinaka epektibong paraan ng paghahanap buhay, kahit sino pwede itong pasukin, basta umayos ka lang at huwag kang mandaya ng kapwa mo.

Isa sa mga ipinagmamalaki namin sa Zamboanga City ay ang tinatawag naming Pueblo, ito ang pinaka sentro ng Zamboanga City, nandito ang mga Mall, Department Store, mga restawran, sinehan, pelengke, mga opisina at iba pang mga establisyemento, kaya kadalas halos isang sakay lang lahat ng lakad dito, tatlo ang unibersidad namin, ito ay ang Ateneo De Zamboanga University, Western Mindanao State University at Unibersidad De Zamboanga, meron din kaming AMA Computer College at STI Collage, pagdating naman sa Hospital, hindi rin magpapahuli ang Ciudad Medical na kung saan e halos kumpleto sila sa lahat ng kagamitan, lima ang malalaking Hospital dito sa amin, meron rin kaming museyo, ito ay ang Fort Pilar Museum, isa rin ito sa mga makasaysayang lugar sa bansa natin, katabi naman nito ang Paseo del Mar, parang mini Baywalk namin sa Zamboanga, sa mga Hotel naman, tiyak mapapagod ka sa kakapili kung anong Hotel ang papasukin mo, dahil marami kami niyan.

At syempre ang pinaka importante sa lahat, ang WIKANG aming ginagamit, ito ang CHAVACANO, isang wika na kung pakikinggan mo e parang Espanyol ang dating, kapag nasa Pueblo ka tapos ipinikit mo ang mga mata mo tapos taimtim mong pakikinggan ang mga taong nag-uusap, malamang maiisip mo na “nasa mexico kana”, dahil kung pakikinggan mong mabuti, ang bawat salitang ginagamit sa Chavacano e parabagang salita na hinango sa Maxico, Broken Spanish ang tawag namin dito, katunayan tinagurian ang Zamboanga na “The only Asia’s Latin City”, dahil sa kakaibang wika na ginagamit namin, hindi lang chavacano ang maririnig mong salitang ginagamit dito, dahil kung nasa Pueblo ka, malamang may makakasalubong ka ring dalawang tao na nag-uusap gamit ang wikang tausug, bisaya, iyakan, paminsan-minsan maranao, at iba pang wika tulad ng mga wika na ginagamit ng Chinese, Taiwanese at iba pang lipi, ibat-ibang lahi ang naninirahan dito at iba-iba ang relihiyon namin, pero iisa lang ang tawag namin sa isat-isa “Bagay” ibig sabihin nun “Kaibigan” kung napanood niyo ang pelikulang "Bagong Buwan" ni Cesar Montano, ginamit nila ang salitang ito.

Huwag po sana nating paniwalaan ang isang balita na napapanood lang natin sa telebisyon o nababasa sa dyaryo, kadalasan, nadadagdagan po ang mga pangyayaring kanilang binabalita, wala pong gulo sa Zamboanga City at maayos po kaming namumuhay dito, sampung beses ko pong pipiliing manirahan rito kumpara sa ibang lugar.

Ako po si Musingan, at ito po ang aking lugar na kinalakihan.

Maraming salamat po sa pagbabasa.

Opisyal na lahok para sa Saranggola Blog Awards 2012.

Salamat sa mga sponsors

Crash Night (The Story Circle Magic Show)

2012-09-09T17:48:00.001+08:00

Do you wanna see a Mentalist performing live? How about cardician? Do you love coin Magic? Wanna see a lady magician performing her great act? Do you love close-up magic, how about illusions?

The Story Circle is proud to present its first major Magic Show and Event

Crash Night

Living the Magic

Sharing the Smile

Happening on

September 22, 2012

8pm

4^th Floor Rotary Club

Roces Avenue corner Mother Ignacia Street

Quezon City, Philippines.

When we say Magic it must be a showcase of different talent and performances, TSC is perhaps one of the most popular underground magic groups in the Philippines, and it is composed of group of youngster who shares the same interest.

Tickets are sold for 150 Pesos only.

Don't miss the fun.

File your leaves early

Letter from a loving husband

2012-09-09T14:03:00.003+08:00

An entry written by my father Jay Diwallay for my Mom when she passed away last July 19, 2012, perhaps this is also the reason why I can't focus on writing any entry to my blog because of what happened to her... I miss her so much...

Mr. and Mrs Diwallay

I loved her from the onset of our marriage on March 22, 1975 up to the last breath of her life on July 19, 2012, I was holding her forehead with my left hand, my right hand on her breast and sob my entire face unto her neck to determine her condition, but Allah was so kind and generous that she expired without me noticing any kind of struggle on her entire self, a second later I raise my head and told her elder sister that she has gone forever, tears from my eyes flow down my chick unnoticed although, I had vowed not to cry when she passed away, as her doctors told me to prepare everything for her but, then loved that binds us together for the last 37 years overwhelmed my faith in Allah..... and.... I began to cry silently, tears of love continually flow down, although it is unusual for a faithful men to do so, but upon returning to my perfect senses I said... Ya Allah I regret not of her passing, and to you I submit my wife for your forgiveness and a full blessing in your kingdom and send her to the highest of paradise that befit her as she is a woman pure in words and deeds...

From loving husband.

Jay Diwallay

Thank yo for Reading....

The Classic Pass

2012-07-14T03:04:00.035+08:00

The Classic Pass – it is one of the oldest card sleights ever invented, and considered to be one of the most important techniques, the classic pass is older than any man alive today, it was first describe in the mid-18^th century, then in 1876 it illustrated in Hoffman‘s Modern Magic, since then the classic pass has become an essential to card sleights, it has many variation, some of these are called, jiggle pass, riffle pass, brick pass and so on and so forth.

In my video, I used a little of jiggle pass and my personal touch to the pass, I first learned this technique way back 2005, but I only begun practicing it last November 2011, I was looking for new staff when I remember this move, so I immediately grab my deck and begun practicing.

The Classic Pass – once done correctly is considered to be one of the most invisible card sleights, it is also an effective card controls, manipulations, and sometime can also be used as color change, the classic pass is an angle prone, so you must know your right angle, and is done without notice.

After several months of practicing... I finally got the guts to upload it... I know it’s not yet polished and smooth... but still I uploaded it... because I know this is the only way for me to know if I improved or not, your comment really mean a lot.

So here it is. (Sorry for the poor quality)...

The Classic Pass

Thank you for watching.

D"N.

KM3: TINIG (MINSAN MAY ISANG HURADO)

2012-06-06T18:29:00.002+08:00

Mula pagkabata, matayog na ang aking pangarap, mataas na ang aking lipad, parating pasado ang marka sa aking grado, paborito ako ng aking mga guro, laging inilalaban sa lahat ng paligsahan, sabi nila magiging maayos daw ang aking buhay, magtatagumpay daw ako balang araw, Oo! masasabi kong tama sila, dahil lahat ay gagawin ko maging maayos lang ang aking kinabukasan.

Tuloy-tuloy ang agos ng ilog, tuluy-tuluy ang daloy ng panahon, bumuhas man ang ulan sumikat din ang araw, lumiwanag ang kalangitan, bago ko napagtanto, nakatapos na pala ako sa aking pag-aaral, sa lahat ng gabing ako’y nagsunog ng kilay, sa lahat ng aking pasakit upang makapag-aral, narito ako ngayon, nakaupo sa harap ng isang lamesang nasa gitna ng isang malaking bulwagan, napapalibutan ng maraming tao na nag-aabang sa aking sasabihin.

Naaalala ko ang sabi ni ina, “Mag-ingat ka anak, baka mapapahamak ka”, sadyang nagbabago ang lahat ng bagay, ang dating simpleng pagkatao ko, unti-unti nang nilalamon ng sistemang ginagawalan ko, dahil sa totoong buhay, tanging matatapang lang ang nagwawagi, tanging mga matatalino lang ang nagtatagumpay, isa ako sa kanila, kabilang ako sa mga taong kampeon ng bayan, ngunit sadyang ako’y nakalimot, may limitasyon pala ang lahat, may sukdulan ang paglalakbay at higit sa lahat may katapusan ang lahat ng pamamayagpag at pagpupugay.

Bago ko namalayan, tumigil na pala ang ikot ng mundo ko, narito ako ngayon sa gitna pinagmamasdan ng maraming tao, lahat ay tahimik, naghihintay sa susunod na mangyayari, naghihintay sa aking isasalaysay, “Kagalang-galang na hukom, hindi ko po pag-aari ang na nasabing Bank Account”, papaano ko kaya malulusutan ang gulong ito, papaano ko kaya sila mapapaniwalang wala akong kinalaman dito.

Ako ang batas, ako ang katarungan, ako ang hukom, ako ang punong tagasakdal, ako ang maestro hurado, pero sa pagkakataong ito ako ang inaakusahan, sino ang aking tatakbuhan, sino ang aking kakapitan, kanino ako magsusumbong, kanino ako hihingi ng tulong? may boses ba ang katulad ko?

“Biktima rin ako” nais kong isigaw, pero wala na akong tinig at di na nila ako naririnig, dahil sa mga paratang sa akin, lahat sila’y nabingi.

Maraming salamat.

Salamin, Salamin

2012-05-12T01:43:00.000+08:00

Salamin, salamin… ipakita mo sa akin… ang sagot sa aking mga tanong… nyehehehe…. Sabi ko naman sa inyo inggitero ako… habang abala kayo sa mga buhay-buhay niyo, ako naman ay abala sa pagmamasid sa tabi-tabi… mga ilang araw na rin ang lumipas.. ng magtrending ang 20 something nila Iya_khin. Bino at Leah… kaya naman gumawa rin ako ng ganun.. wala lang… inggit kasi ako e, ngayon naman itong mahiwagang salamin naman ang mukhang napagtitripan ng ilan sa mga blogger ni pinapalo ko… kaya naman makikigaya na naman ako ulit… bweeheheheheh…

Nabasa ko na ang post ni Bino, tapos kahapon kay Iya naman ang nabasa ko… habang binabasa ko ang post niya… naisip ko na parang magandang idea nga ito upang maiparating mo sa iyong sarili ang iyong mga saloobin, kahit papaano sa tingin ko kailangan rin nating kausapin paminsan-minsan ang ating sarili… upang maslalo nating maitindihan ang ating mga pinagdadaanan.

Kaya naman… kumuha ako ng salamin dito sa bahay ko.. ay!!! Wala nga pala akong salamin dito… yung sa toilet lang kasi ang ginagamit naming salamin e… kaya kinuha ko na lang ang aking phone at ginamit ang camera nito na nasa harap, saka ko sinimulang pagmasdan ang aking sarili…. Paksyet… nasabi ko sa aking sarili “Poge ko talaga”… grabe…..

Maya-maya parang may narinig akong sumigaw ng ULOL, SINUNGALING, PANGIT…. PANGIT… PANGIT…. Hmmmp… maspangit ka… paksyet…

Toinks…

Ok kung halimbawang kakausapin ko ang sarili ko… ito siguro ang sasabihin ko.

1. Kamusta naman ang buhay OFW? Naging tama ba ang desisyon mo na umalis ng Pinas o hindi.

2. Kaya mo pa ba? Dapat kayanin mo… kasi nagmumukha ka nang tanga…

3. Sadali na lang makakalaya ka na rin at matatanggal mo na ang betlog mo sa dalawang taong pagkakatali sa kumpanya mo… konting tiis na lang.

4. Saan ka kaya pupulutin kung hindi ka lumayo noon? Malamang sa kangkungan.

5. Sigurado ka bang nakamoved-on ka na? o baka naman sinasabi lang yan ng utak mo pero ang puso mo nasa kanya pa rin?

6. Siguro kailangan mo nang mag-Gym… tumataba ka na at lumalaki na ang tiyan mo ah.

7. Huwag mo na silang isipin… di ka naman nila iniisip e.

8. Gusto mong maging mabuting anak di ba? Now is the best time for you to do it?

9. Hindi masama ang maging galante.. ilagay mo lang sa tamang lugar.

10. Huwag kang masyadong maging mabait sa kapwa mo.. minsan dapat karing maging masamang nilalang.

11. Uu tama ka… tanga ka nga… naniwala ka sa sinabi niya e.

12. Don’t expect from anybody…. Para hindi ka masaktan ng sobra.

13. Live your way… away from anybody… aim for the highest star but always keep your feet on the ground…

14. Ang dami mo kasing gustong gawin… magfocus ka muna sa isa.. saka mo na laktawan ang isa kapag may natapos ka na.

15. Matuto kang tapusin ang sinimulan mo.

16. Matuto kang magtipid… yan ang sumisira sa iyo… ang masyadong galante.

17. Huwag kang matakot magmahal bagkus matuto ka lang.

18. Ito na lang isipin mo.. hindi man naging kayo… ikaw parin ang first love niya… McDO?

19. Mabubuhay ka naman kahit wala sila e… ilang taon ka na ring nabubuhay mag-isa… makakaya mo yan…. Kaw pa… e sira ulo ka e no…

20. Akala mo lang tama ka.. subukan mo kayang pakinggan ang mga sinasabi nila… baka sakaling maintindihan mo sila…

21. Minsan ang pinakakumplikadong tanong mo… simple lang pala ang kasagutan… matuto ka kasing magtanong at makinig.

22. Huwag kang duwag… matuto kang humarap at lumaban… hindi ka pababayaan ni ALLAH.

23. Hindi bawal ang mangarap.. pero masmainam siguro kung papangarapin mo lang ang simple at malapit sa katotohanan.

24. Wala kang ibang maaasahan kundi ang sarili mo… kaya magtiwala ka lang sa kakayahan mo..

25. Huwag kang masaydong nega… di ka mapapahamak.

26. Sigurado ka bang kailangan mong lumayo? O baka naduduwag ka lang harapin sila?

27. Ito na lang isipin mo… kung di ka nagabroad.. di ka makakabili ng bago mong phone… kung makakabili ka.. baka aabutin ka lang ng siyam-siyam di ba?

28. HINDI KA TALENTED… nagpapakaTALENTED LANG… di mo sila masasabayan.. kaya huwag kang assuming, ni sa blog mo nga… wala ka masyadong followers at walang nagbabasa!!! Kaya medyo babaan mo lang ang lipad mo… para kung bumagsak ka e di ka masyadong masaktan.

29. Huwag kang mag-alala hindi ka pababayaan ni ALLAH… huwag kang matakot… di ka nila maipapahamak.

30. Basta alam mong tama ka at wala kang natatapakan… it’s fine… pero ang problema.. lagi mong iniisip na ikaw ang tama at sila ang mali… tama ba naman yun.

31. Matuto kang maging Masaya… leave everything behind… masarap mabuhay lalo na kung alam mo kung paano.

32. You have all the chances in life.. huwag mong aksayahin ito… lumingalinga ka nga.. makikita mo ang ibig kung sabihin… despite all the failures you’ve been through, you’re still inside the Kingdom. Hindi lahat ng naghangad na makapunta dito e nakapunta… pero ikaw… andito ka… please… huwag mo itong aksayahin…

33. Nandito ka na… uuwi ka pa ba??? Wala ka namang gagawin doon di ba? Siguro bakasyon… pwede pa.. pero ang pagreresign… dapat siguro pag-isipan mo ng mabuti…

34. Pag-isipan mabuti ang bawat gagawin… huwag padalus-dalus…

35. Uulitin ko… matuto kang lumaban… huwag kang matakot… huwag kang duwag…

36. Lumaban ka para sa karapatan mo.. hindi yung lagi kang nagpaparaya.

37. Kaya ka niya iniwan… dahil hindi ka niya mahal… huwag ka na mag-ilusyon.

38. Hahahaha.. hindi mo siya crush… tibok sa puson lang yan… ilabas mo kaya yan sa banyo.. makikita mo mawawala rin yan.

39. Hanggat kaya mo pa… kayanin mo… at kahit hindi mo na kaya.. kailangan mong kayanin.

40. Hindi lahat ng tao e nabibigyan nang tulad ng pagkakataong ibinigay sa iyo… kaya huwag mong aksayahin ang pagkakataon.

41. Matuto kang magpahalaga sa kung ano ang meron ka.

42. Huwag kang paimportansya… masama yan…

43. Napakataas ng confident level mo… medyo bawasan ng konti.

44. Kaya magulo ang utak mo dahil marami kang iniisip… bawas-bawasan.

45. Hindi bagay sa iyo ang pahumble effect… kaya huwag mo nang itry.

Teka paksyet naman… kung di ko pipigilan ang sarili ko e.. baka hanggang bukas hindi pa ako tapos kausapin ang sarili ko.

O yeah… siya… till here na lang muna… eheheh….

Salamat…

Bente

2012-05-07T16:51:00.004+08:00

Maka 20 Something to 20 Someone na nga rin, pak… una ko itong nabasa kay Bino ng Damuhan… then nabanggit niya na ginawa rin daw ito ni Leah, tapos nakita ko rin ito kay Superjaid, then si Iya_Khin tapos kay Jhengpot… ayun sunod-sunod na, dami na nila e no… kaya naman dahil sa inggitero ako… gumawa na rin ako ng aking sariling bersyon… ayaw ko kasi magpahuli no…

Hmmm…. Teka… paano nga ba ito umpisahan… ay ewan… basta ramdom thoughts na lang gagawin ko…

1. Salamat sa iyo na-inspired akong magpursige sa pagboblog… di mo lang alam..isa ka sa naging dahilan kaya ko sineseryoso ang pagboblog ko.

2. Kamusta kana… sana maayos ka na ngayon.. huwag ka mag-alala hindi ako galit sa iyo.. nagtatampo lang… echuchera ka kasi.

3. O ikaw naman.. it’s been 5 years na a… kamusta ka na… katulad niya… huwag ka rin mag-alala hindi rin ako galit sa iyo… naiinis lang ng konti, ganito lang… yan… kita mo???

4. Marahil nagtataka ka.. bakit bigla akong nanahimik sa blog mo ano.. ikaw ba naman.. makailang dalaw ako sa blog mo at kumento.. tapos ni isang matinong kumento sa sulat ko e hindi mo magawa.. kahit na yung simpleng “nice post” lang.

5. Sinabihan mo akong paksyet noon… sensya na.. di ko kasi nasabing toksyet ka naman… actually kayo.. kayo kasi ang nanggugulo e.. nananahimik ako.. bigla kayong magtetext.. kunwari na wrong sent… puwet mo.

6. Being an asshole is cool man… pero huwag mo pairalin sa akin ang pagiging asshole mo… hindi ako ang mga chikas mo na chachaka nila…

7. Oo.. hindi ako pogi.. pero hindi naman ako siguro sobrang pangit.. tulad ng akala mo… kahit papaano.. nagbibilang din ako ng nakarelasyon ko no…

8. Nakakatawa ka teh… feeling mo talaga no… hayst.. bagamat sinabi kong crush kita e di ko naman sinabing liligawan kita… no ka ba.. huwag kang feeling…

9. Sinabihan mo akong mamamatay na lang ako.. di mo ako papatulan… naitanong mo ba sa sarili mo kung papatulan ba kita? Kahit papaano.. pinipili ko ang babaeng nakakaniig ko no… choosy kaya ako….

10. Hi po sa iyo… kamusta na po ikaw… nais ko lang batiin kayo… yun lang… happy mother’s day pala sa inyo.. natandaan niyo po ba kung papaano niyo husgahan ang pagkatao ko… matapos ang lahat ng kabutihang ginawad ko sa inyo… kung hamakin niyo ako e ganun lang… naman…

11. Kailangan ko ba talagang magkumento sa bawat post mo… para masabi mo na lagi kitang dinadalaw… di ba pwedeng basahin ko na lang… tapos bigyan ng kumento ang mga issuing naisulat mo na nagandahan ako…?

12. Don't worry nagtampo lang ako sa iyo ng isang kilo at kalahati noong hindi mo ako natulungan sa problema ko… I badly needed your help... tapos hmmmp.

13. Uyyy… alam mo mukhang crush kita… the way kasi ng pakikipagchat mo sa akin… sa mga pics mo.. at mga kakulitan mo… mukhang magkakasundo tayo.. like ko yan… ehehehe…

14. Ikaw naman… parati akong dumadayo sa Blog mo no.. hindi na nga lang ako masyadong nagbibigay ng kumento… kahit nga sa Blog Group sa FB… di na rin ako masyadong nagpopost… wololong… ayaw ko lang maging obligasyon natin ang dalawin ang isat-isa… in an open-relationship lang kumbaga

15. Ito kapag nabasa niya ito.. alam kong malalaman niya na siya ang tinutukoy ko… pssst.. Oo ikaw.. ikaw nga ang tinutukoy ko… saan ba pinaglihi yang kamay mo.. at sobrang galing mo humawak ng baraha… baka naman may mabiling kamay na katulad ng kamay mo.. bibili ako… IDOL kasi kita… at alam kong alam mo na yan.. dahil ilang beses ko nang sinabi sa iyo… yahoo… sobra ko na kayong miss… huwaaaa… yung mga korning knock-knock natin… yung mga kulitan natin sa SB… at mga jamming session natin… huwaaa… can’t wait… miss ko na talaga… wait lang kayo sa pagbabalik ko at jamming na tayo ulit…

16. Ehem… nasent ko na sa iyo di ba??? asan na??? naghihintay parin ako…

17. Alam mo bang sobra akong nagtatampo sa iyo… dahil pinaasa mo ako… sobra akong naging tanga para maniwala sa iyo… sa mga sinabi mo… may pa future-future ka pang nalalaman… puweee… dahil sa iyo… natakot na tuloy akong magmahal muli…

18. Ikaw naman… ano ang nangyari sa iyo… bakit bigla kang naglaho… saan ka ba talaga napunta.. bakit ka biglang nagpalit ng numero… nagpalit ka ba.. o sadyang nawala ka na.. basta sabi mo… punta ka na ng Australia… pero pati ba naman sa FB… nawala ka na rin… abay… last 2009 pa ang huling update mo sa status mo a…

19. Noon… umiyak ako sa nangyari sa ating relasyon… ngayon naman… natatawa na lang ako sa tuwing naaalala ko na minahal kita… peksman… mamatay ka man…

20. I’m here…. Sana mahanap mo na ako… narito lang naman ako e… naghihintay sa pagdating mo…

O di ba inggitero lang…

Talamat

Payong Toksyet

2012-05-04T21:14:00.000+08:00

Paksyet siya… talagang walang hiya siya… siya na ang nagmamay-ari ng lahat ng pagmumura mo sa buong mundo… tang-ina niya… gago siya…. PUTANG-INA niya…. Wala siyang kwenta e no… iniwan ka niya… sinaktan ka niya.. niloko ka niya… hindi ba niya alam na mahal na mahal mo siya… hindi ba niya inisip na kaya mong makipagpatayan para sa kanya… hindi niya ba naisip na ikaw ang karapatdapat para sa kanya… pakyu siya e… pakyu talaga siya… hindi ka niya binigyan ng halaga…. Hindi niya iniisip ang nakaraan niyong dalawa… wala talaga siyang kwentang tao…

Pero kung paksyet siya… toksyet ka naman… ano pa ba ang hinihintay mo… himala??? Walang himala no… nasa tao ang himala… hindi ka na niya babalikan… hindi na magiging kayo ulit… nawala na ang salitang “Kayo”, “Walang iwanan”, “Tayo forever” tapos na ang lahat sa inyo.. kaya huwag ka na magmukmuk dyan… tama na ang kakaiyak… makakaya mo yan… well.. alam kong mahirap… pero makakaya mo yan… balang araw mawawala rin ang sakit… wala nga lang makakapagsabi kung kailan… pwedeng bukas, pwede rin sa makalawa, pwede rin sa isang linggo… o di kaya’y sa isang buwan, sa isang taon… ewan… walang nakakaalam… pwede rin naman na akala mo nasasaktan ka pa… akala mo nariyan parin ang sakit… pero wala na pala… matagal ka na pala nakamove on… marahil… nasanay na lang ang puso mo sa ganoong pakiramdam… kaya hanggang ngayon e nararamdaman mo parin ang sakit.

Hindi ko alam kung paano ako nakapagmove-on, basta kusa na lang nawala ang sakit… nakalimutan ko na rin na mahal ko siya at minahal ko pala siya noon, kusang natuyo ang luha… ang mga ala-ala namin noon? Ngayon parang isang kahapon na lang… wala ng halaga… minsan naikukwento ko pa rin siya… lalo na dito sa aking blog, pero minsan sinasadya ko na lang paglaruan ang aking damdamin, para makapagsulat ng mga bagay-bagay tungkol sa ka-emohan… di naman ako katulad ni Iyah na magaling sa ganitong bagay… kahit na masaya e kayang magpakalungkot… hindi rin ako si Meiz Ster na forever emo, kaya kailangan kong balikan ang mga masakit na ala-ala namin upang makapagsulat ng mga masasakit na karanasan, pero alam niyo bang hanggang ngayon hindi ko parin lubus maisip kung papaano ako nakasurvived sa sinapit ko sa kanya… basta kusa na lang nawala… basta isang araw… narealized ko apat na taon na pala akong masaya nang wala siya, kusang tinanggap ng puso ko ang pagpanaw niya e este pagtalikod niya sa akin, basta kusa na lang siyang naglahong mag-isa sa aking puso’t diwa.

Pero paano nga ba magmoved-on? Well sa akin… marami akong ginawang mga kaek-ekan para makalimutan ko siya… andyan na ang tumbling ako habang nakanganga.. tumuwad ako habang nakalabas ang dila, nadyan din na nagdrugs ako… tumungga ng na alak… nambabae… nanlalaki… nangbakla… nagaudition sa PBB, sa Survivor Philippines… LOL… ehehhehe… basta marami akong ginawang mga kaechusan… pero ewan ko kung nakatulong ba iyon sa akin… ang pinaka-malaking hakbang na ginawa ko e yung umalis ako sa aking bansang sinilangan… nag-abroad at nagpakalayo-layo… minsan kasi.. kailangan mo ring magpakalayo-layo upang makapag-isip ng tama… kailangan mong mapag-isa upang mahanap mo ang iyong sarili… marahil kung hindi ako umalis noon papuntang abroad… marahil nalulong na ako sa alak.. sa babae…. Isang malaking hakbang ang pag-alis ko noon upang makalimutan ko siya… at hindi ko iniisip na magagawa kong tanggalin siya sa aking ala-ala.

Kaya nga masasabi ko na kapag sa tingin mo e hindi mo siya kayang kalimutan… aba e mag-isip isip ka… ano’t ano pa man ang dahilan ng inyong paghihiwalay… kailangan mo pa ring mag-move on… Oo.. masakit at mahirap.. walang nagsabi na madali.. pero kailangan mong kayanin.. dahil kailangan mong mabuhay… hindi lang para sa sarili mo… kundi para na rin sa ibang taong nagmamahal sa iyo... kung nakaya ka niyang iwanan… makakaya mo rin siyang talikuran… basta parati mong isipin kung talagang mahal ka niya… kahit meron pa siyang isang libong dahilan para kamuhian ka.. hahanap at hahanap yan ng isang dahilan para mahalin ka… maiksi lang ang buhay… ganyan lang kaiksi… o kita mo… Oo ganyan lang siya kaiksi … kaya huwag mong hayaang maging malungkot ka dahil sa isang bangungot… paksyet ang buhay kung gusto mo itong maging paksyet.. toksyet ang bukas kung gusto mo itong maging toksyet… “Life is what we made”… kaya tama na yang kaemohan na yan… ayusin mo na ang buhay mo… huwag mong hayaang masayang lang ito… minsan lang tayo mabubuhay sa mundong ito… make the most out of it… tama ba ako??? Huwag mong hayaang pagtawanan ka niya… at huwag mong hintaying kaawaan ka niya.. hindi ka na niya kailangan… kaya bumangon ka na dyan sa pagkakadapa mo… mabuhay ka na muli… kaya mo yan… makakaya mo yan… at kailangan mong kayanin…

Hala siya… hanggang dito na lang muna ako… at di ko alam kung sino ang pinagsasabihan ko sa post kong ito… ehehehe… joke… basta isang kaibigan… na may pinagdadaanan lang… kaya ko naisulat ito… para sa kanya…

Salamat…

Mobile Blogging

2012-05-02T13:27:00.001+08:00

Masubukan ngang magblog gamit ang mobile... siguro ang hirap... bukod sa madaling madrain ang bat mo... eh mahirap pa ang pagkukwentype... pano naman kasi ang liit ng keypad... tapos nangangapa pa sa istilo ng blogger app sa aking mobile.. maraming kulang.. o di kaya'y hirap lang akong hanapin ang ibang feature ng blogger... hmmm I wonder ano kaya ang magiging itsura nito kapag magbrowse na ako sa web browser na talaga... eksaytes much.... pwede kaya akong magadd ng image dito... hirap hanapin e... saan kaya ang buttons nun... yikes... gaano kaya kahaba ang makakaya kong isulat dito...

Minsan nakakatuwang isipin... ang layo na kasi ng narating ng teknolohiya ngayon... pwede ka nang magblog... anytime... tulad nito... habang nasa biyahe kami e nagboblog naman ako... walang kamalay-malay ang Yeman Driver ko... habang abala siya sa pagmamaneho ng pick up na sinasakyan namin... abala naman ako sa pagkukwento dito... yahoo lang di ba... ako na... o siya... sinubukan ko lang magblog gamit ang mobile ko...

salamat sa pagbabasa...

Ligpit

2012-04-23T05:30:00.001+08:00

Hi everyone… I’m back… but not yet for good.. I am still busy… I am preparing my things… kasi by Thursday… finally babalik na ako ng Dammam City… I will be leaving Riyadh… I don’t know if this is for good… but as of now I think it is… babalik na ako sa main office ng aming contractor… hoping that they will release my as soon as I get there…. But I doubt, kasi sa June 21 pa ma- end ang aking kontrata sa kanila… so hawak pa nila ako sa aking betlog hanggang sa petsang iyon… pwede pa nila akong isupply sa kahit na anong kumpanyang gustong kumuha ng aking serbisyo…

Ahhh… marahil nagtataka kayo kung ano ang ibig kong sabihin no… ganito kasi yun… hindi ako derektang nagtatrabaho sa kumpanyang pinapasukan ko ngayon… bale may isang ahensya na humahawak sa amin… katulad ng mga sekyurity gward natin dyan… may isang ahensya rin na humahawak sa kanila… so ganun… ang sweldo namin ay nanggagaling sa ahensya at hindi sa kumpanya.. kaya kapag hindi pa natapos ang aming kontrata sa ahensya… pwede pa nila akong ibugaw sa mga Arabong makukulit. Paksyet lang di ba...

Kaya ito pauwi na ako ng Dammam, sa Dammam kasi ang opisina ng ahensyang humahawak sa aking betlog e, kaya kailangan ko ng bumalik doon, kasi narelease na ako sa kumpanyang pinapasukan ko dito sa Riyadh… malungkot dahil napamahal na sa akin ang Riyadh… malungkot dahil di ko ito inaasahan na magiging ganito ang pagtatapos ng aking karir sa kumpanyang pinapasukan ko ngayon, ang inaasahan ko e sa June pa ako matatanggal dahil sa June naman talaga ako magreresign dito e… pero minalas tayo… well ayaw ko na pagusapan ang punot dulo ng pagkatanggal ko doon… basta last day ko na sa opis noong April 14…. so ayun…

Well… siguro… masaya na rin ako… dahil sa pagbalik ko sa Dammam… makikipag usap sa akin ang pinaka may-ari ng ahensya namin… so maaari ko siyang sabihan na gusto kong magpasupply bilang Graphics Designer o di kaya AutoCad Operator, pwede na rin sigurong Web Developer no… pero di pa ako pwede sa web development… kasi kulang pa at hilaw na hilaw pa ang pagkakaluto sa akin… need more practice pa… need more and more… di ko pa masyadong kabisado ang .PHP at .CSS ahahahah… onti pa… onti pang insayo matututunan ko rin yan… nakaya ko ngang mag self-study dyan… ano pa kaya kung kumuha na ako ng short course sa informatics di ba… paksyet… baka makagawa na ako ng sarili kong Facebook o kaya Twitter… tatawagin ko itong Twitface+… isang app na pinagsama ang mga matitinding social networking site sa mundo sa henerasyon natin ngayon… ah yeah… ako na di ba… chos…

Kahit papaano eksyated din akong bumalik sa Dammam… kasi balita ko… isusupply daw nila ako sa Jubail City… isang industrial city ng Saudi… naroon ang mga malalaking planta ng Saudi tulad ng ARAMCO (pinaka malaking Oil Company sa mundo), SABIC (Pinakamalaking Petro Chemical sa mundo), marami pang iba… di ko na kabisado kung ano-ano pa ang mga kumpanya doon… basta malalaki lahat… yun bang tinatawag na Multi-Million Dollar Company… na parang tanging si Bill Gate lang ang may kakayahang magpatayo nun… sa SABIC nga lang (sa SABIC nga pala ako nagtatrabaho bago ako natanggal….) mahigit 450 Billion ang income nila sa taong 2011… saan ka pa… kaya nga ang mga charity at mga sponsorship na binibigay ng SABIC sa mga proyekto ng mga ilang ahensya ng Arabo e kaliwat-kanan e… kasi nga dahil sa laki ng kanilang kinikita kada taon… take note… bilibitornat… sabi nila limang million daw ang income ng SABIC sa kada limang minutong lumilipas… toksyet lang di ba… pero di ako sure doon…

Kaya nga kahit papaano… e nanghihinayang ako… dahil tatalikuran ko na ang isang kumpanyang tanging sa panaginip mo lang maiisip na makakapagtrabaho ka… isang kumpanya na nakatayo na ng mahigit tatlong dekada… isang kumpanyang kakaiingitan ng lahat ng kumpanya… pero ok lang… may kagandahan naman ang naidulot sa akin ngayon… dahil alam niyo bang para akong isang artistang nanalo ng best actor sa FAMAS Award o di kaya ng ACADEMY Award ng Hollywood… dahil ngayon kahit saang kumpanya pa ako mag-apply… e tanggap na agad ako… kaliwat-kanan ang alok sa akin na magTV Guesting… dahil astig na daw ako… dahil nakagawa ako ng Pelikula sa SABIC sa loob ng dalawang taon… ano pang hinihintay niuo… sakay na…. Hindi ko lang matanggap-tanggap ang mga project na binibigay ng mga producer sa akin at ng mga derektor sa akin… dahil nga hawak pa ng ahensya ang aking betlog… pero ok lang dalawang buwan na rin lang kasi ang hihintayin ko… at tuwalala… uwian na… uwian na… yahoooo

So pano ba yan mga pards… hanggang dito na lang muna ako… mwahhahahaha… magliligpit na ako muli ng aking mga gamit…. Yahoooo….. papaano ko kaya ililigpit ang cabinet ko at kama ko… hmmmm….

Ok siya…. Paalam na mo na sa ngayon… baboos….

Music and Lyrics 006: Can't Cry Hard Enough

2012-04-10T20:13:00.003+08:00

3^rd floor, Phase I, room 309, III Mercury ng Zamboanga City West High, tanda ko pa, nasa pasilyo ako, nakadungaw pababa, kitang kita ko sila, paksyet, magkasama na naman sila, kung nakakamatay lang ang pagmumura, siguradong kalansay na ang lalakeng yun ngayon, dahil sa tuwing nakikita kong magksama sila, di ko siya tinitigilan hanggat di siya natatadtad ng mga mura ko.

II Graphite, 2^nd year high school ako ng maging syota ko “Si“, maganda, matalino, at kamukha ni Joyce Jemenez, one length ang buhok, kaliwete at higit sa lahat morena, malakas ang kanyang sex appeal, sa love letter ko siya unang nilagawan sa love letter din niya ako sinagot at sa love letter din niya ako binasted, yahoo, ako na ang hari ng love letter, kasi bukod sa pagbasted niya sa akin sa love letter, sa kanya ko rin kinukuha ang mga stationeries na ginagamit ko sa pinapadala kong mga sulat sa kanya, ako na di ba?

Nakalimutan ko na kung ano ang pinag-awayan namin, basta ang naaalala ko, kinabukasan may pinaabot siyang sulat sa akin, masaya naman akong nagbasa, kasi akala ko makikipagbati na siya sa akin, yun pala, nakikipag hiwalay na ang lola mo, tae, putakte, umiyak ang ilong ko ng mabasa ko ang sulat niya, packing tape, for the first time in my life, nakatikim ako ng pambabasted ng isang bakla e este babae pala, siya aking unang nakarelasyon, bagamat matatawag na puppy love e naging masaya naman kaming dalawa, naging maharot at marupok ang aming pagsasama, siya rin ang unang nambasted sa akin, huhuhuhu….

Nang dumating ang summer, sobra ko siyang hinanap-hanap, namiss ko ang mga kulitan namin, namiss ko ang paghaharutan namin, namiss ko ang habulan namin, namiss ko ang kanyang nguso habang kumakain ng puding sa canteen na sinasabayan pa niya ng pamaya-mayang pagsinghot sa tumutulo niyang sipon, yahoo, gandang-ganda ako sa kanya, tapos ngingisi-ngisi siya sa akin at sasabihin niyang pakagat naman ng banana-Q mo, ako naman bilang isang nagbibinatilyo, masaya na ako sa ganoong sestema, ibibigay ko naman sa kanya ang banana-Q ko at pakakagatin siya.

Unang araw ng pasukan ng 3^rd year, masayang-masaya akong pumasok sa eskwelahan namin, bagamat alam kong magkaiba na ang sekyon namin, ok na rin sa akin, kasi alam kong makikita ko rin naman siya pagsapit ng uwian, pwede ko siyang sabayan sa paguwi, pwede ko siyang pasakayin ng jeep, pwede ko na siyang ilibre ulit ng puding, pero nagkamali pala ako, dahil ito nga, toksyet, magkasama na naman ang dalawa, saan ba sila nagkakilala, paano sila naging magnobyo’t nobya, tae talaga, napaka sakla nito, sa loob ng isang taon, noong 3^rd year high school ako, di ko masasabing lubusan ang kasiyahan ko, dahil sa sakit na nararamdaman ko sa tuwing nakikita ko silang magkasama, napapailing na lang ako at napapatanaw sa dalampasigan na nasa harap lang ng aming paaralan, nag-iisip, nagtatanong, saan ba ako nagkamali, Katapusan na ng mundo ko, LORD BAKIT AKO PA???? ANO ANG NAGAWA KONG KASALANAN, gusto kong magwala, gusto kong sumigaw, gusto kong umiyak, but I can’t cry hard enough. NAKSSSSS….

Kinailangan ko magtransfer ng paaralan noong 4^th year high school na ako, para makalimutan ko lang siya, kinailangan kong iwanan ang aking mga naging katropa sa West-High, para mahanap ko ang aking katahimikan, syet-toksyet, kinailangan ko pang gawin ito, para matagpuan ko ang aking sarili. Yahoo ako na….

Can’t cry hard enough, It was 1992, halos kasabayan ng kantang ito ang kantang Heaven Knows ni Rick Price, isa rin ito sa mga paborito kong kanta, paksyet, na hanggang ngayon e talaga namang napakasarap paring pakinggan, ito ay kantang nagmula sa William Brothers, Can’t cry hard enough, sa tuwing naririnig ko ang kantang iyan, ang mga bagay na pumapasok sa isipan ko ay ang mga unang karanasan ko noong High School pa lang ako, I-Bravo sa MEIN College High School, at sa West High noong 2^nd and 3^rd year ako tapos balik sa MEIN College ng mag 4^th year na ako, mula noon, hanggang ngayon naging paborito ko na ang kantang iyan, paboritong kantahin sa tuwing nalulungkot ako, sa tuwing masaya ako, sa tuwing nagiisa ako, at higit sa lahat sa tuwing nasa loob ako ng aming kubeta. Masarap din yan kantahin lalo na kapag sintonado kang katulad ko, nyehehehe.

Anyway here is the song, like what I’ve said it is originally from William brother’s but I can’t find the original in Videokeman.com so I will just give you Jed Madela’s version of Can’t cry hard enough.

Can’t cry hard enough.

Jed Madela

I’m gonna live my life

Like everyday’s the last

Without a simple goodbye

It all goes by so fast

And now that you’re gone

I can’t cry hard enough

No I can’t cry hard enough

For you to hear me now

Can I open my eyes

And see for the first time

I’ve let go of you like

A child letting go of his kite

There it goes

Up in the sky

There it goes

Beyond the clouds

For no reason why

I can’t cry hard enough

No I can’t cry hard enough

For you to hear me now

Can I look back in vain

And see you standing there

With all that remains

Its just an empty chair

And now that you’re gone

I can’t cry hard enough

No I can’t cry hard enough

For you to hear me now

There it goes

Up in the sky

There it goes

Beyond the clouds

For no reason why

I can’t cry hard enough

No I can’t cry hard enough

For you to hear me now

here is a video of song from William Brothers

Can't cry hard enough

enjoy

Shukran

Round About

2012-04-03T16:43:00.003+08:00

Here I am again with my Survey-Survey Series… it’s all about me and will always be…. Since no body is asking me to be in their guest list (maybe because I am not that popular to attract readers…..) … well who cares… I can make one of my own… ehehehehe… I decided again to put myself in the hot seat of my own blog… hyehehehe…

Ok let’s do this…

Round About
Eye Color:  Pure Black…
Hair Color:  It’s black but if it grows longer it become between black and brown….
Height:  I have a cute height.
Favorite Color:  Black and Orange.
Screen Name:  musingan
Favorite Band:  Too many to mention…. RHCP, EHEADS
Favorite Movie: Too many to mentions…. To named few (Armageddon, Spiderman, She’s All that, Scar Face).
Favorite Show: I am addicted with Walking Dead right now…
Your Car:  My Car???? Why how about your car?
Your Hometown:  Zamboanga City.
Your Present Town:  as of now I am in Riyadh City, KSA.
Your Crushes First Name:  Anne.
Your Style:  I am just an artist who can appreciate the Hip-hop and Thrasher…

Have You Ever
Sat on your rooftop?  Hahahahaha.. My room is on the roof top now…
Kissed someone in the rain?  YES… oh yeah…
Danced in a public place?  Ahahhaha… of course I did…
Smiled for no reason?  Hahahahahaha… I am guilty…
Laughed so hard you cried?  Hahahha.. oh men… I sure I did…
Peed your pants after age 8?  Hahahha… this is something… yes yes yes….
Written a song?  I even recorded it… my own song…..
Sang to someone for no reason?  Yes…. It was horrible…
Performed on a stage?  “YSM: One Magical Night… yes… I did…”
Talked to someone you don't know?  Mostly inside a bus..
Made out in a theatre?  What do you mean.. as in sex??? It was just an intimate dating…
Gone roller skating since 8th grade?  I used to… but I was freshmen in collage then…
Been in love?  YES!!!! Long time ago….

Who was the last person to
Say HI to you?  Our Tea boy here in the office… just awhile ago.
Tell you, I love you?  My niece… she tell me that she loves me.. last night.. in chat room then asked me to buy PSP for her…
Kiss you?  My Mom…. Two years ago…
Hug you?  My friend.. who is in Dammam now…
Tell you BYE?  I think yesterday… one of the scientist here in our department.
Write you a note?  Hahahha… my supervisor… asking for something…
Call your cell phone?  Dexter.. just awhile ago…
Buy you something?  Sad to say… none… as of these days….
Go with you to the movies?  Chelle and her boyfriend….. last two years ago….
Sing to you?  None…
Write a poem about you?  Ahahhahha… we call each other TOL… because she is one of my bestfriend…
Text message you?  My father who is in the Philippines writher now. It was yesterday.

What's the last
Time you laughed?  Just now… when I read this questions.. It made me laugh…
Time you cried?  That was two months ago.. when I heard a bad news … it made my tears fall… just a few tears…
Movie you watched?  Can’t remember.. I am more into series now… I’m watching “No Ordinary Family” now….
Joke you told? I do joke every now and then…
Song you've sang?  On our way here… I sing skyline pigeon…
Time you've looked at the clock?  Just now.. 11:01am
Drink you've had? Water…
Book you've read?  “Eros: huwag lang di makaraos”
Food you've eaten?  “Hopia… I am eating right now”
Shoes you've worn?  My old wacky Diesel Shoes…
Store you've been in?  can’t remember the name… but it was in Batha…

Can You
Write with both hands?  Yes… but not in good pattern…
Whistle?  Yes again…
Blow a bubble?  Yes….
Roll your tongue in a circle? Yes….
Cross your eyes?  Ahahahah.. of course…
Touch your tongue to your nose?  Nope.. I can.. But I know someone who can do that…
Dance?  Nope….
Stay up a whole night without sleep?  Yes… I am a former Call Center Agent in the Philippines…
Speak a different language?  Yes… I can speak a little Malay and Arabic…
Impersonate someone?  I haven’t tried it yet.. but I think I can….
Prank call people?  Nope…. Never did….
Make a card pyramid?  I tried before… but I failed
Cook anything?  I always cook….

Finish The Line
If i were a... “Superhero… it would be cool”
I wish ...  “I could be.. every little thing you want….”
So many people don't know that ...  “I am fun to be with… easy to be loved… I am cool and has a nice attitude….”
I am ...  “Just I am… nothing more and nothing els…”
My heart ...  “Goes shalalalala… Shalala in the morning… goes shalalalala… Shalala in the sunshine…”

And there you go…. My never ending survey about myself… ehehehehe

Thanks

Dahas

2012-04-01T19:20:00.000+08:00

Habang nag-iisang nagpapahinga si Elina sa ilalim ng puno ng mangga sa likod bahay nina Tata Temyo, tahimik naman siyang pinagmamasdan ni Lando ang kanyang amahin, simula’t sapol pa lang inaabangan na niya ang paglaki ni Elena, walang sino mang lalake ang pupuwedeng lumapit dito kundi siguradong uuwing bugbug sarado, alam ito ni Elena, pero wala siyang magagawa, dahil sa kanilang baryo si Lando na ang pinaka-tandang, siga ng lipunan, salot ng bayan, walang sino man ang nangahas na labanan siya, kaya wala siyang magawa sa pagpoprotekta sa kanya ni Lando ang kanyang amahin, total na-isip niya na mukhang nakakabuti naman sa kanya ito, dahil hindi siya natulad sa iba niyang mga kaibigan at kakilala na maagang nabuntis dahil sa kakalandi, total ika niya, hindi naman siya ginugulo ni Lando, yun nga lang minsan e naaasiwa siya kapag alam niyang nasa paligid niya ang lalakeng iniiwasan.

Sa araw ngang ito, dumating ang kanyang kinatatakutan, habang tahimik siyang nagpapahinga sa ilalim ng punong mangga, hindi niya napansin ang paglapit naman ng panganib sa kanya, si Lando na mukhang nababaliw na, nagulat siya ng makitang nasa kanyang likuran na ito, “Lando?” sambit niya, “Elena” sagot naman sa kanya ni Lando, “Kamusta ka na, matagal na akong naghihintay na maangkin ka, at ngayon ito na ang pagkakataon, mapapasakin ka na”, pagpapatuluy ng lalake sa kanyang sinasabi, “Huh? Anong ibig mong sabihin”, may halong kaba ang kanyang boses, alam niya na lahat ay pupuwedeng gawin ni Lando dahil alam niyang walang papalag dito, lalo na’t wala ang kanyang Amo, alam niyang siya’y nasa piligro, ngumiti lang ang lalaki at lumapit sa kanya, lumayo naman siya at akmang aalis para humanap ng saklolo, pero huli na, umikot sa kanya ang lalake saka siya hinawakan sa ulo, “Saan ka pupunta Elena?” , “Lando kung ano man ang iniisip mo, maawa ka, huwag mo ng ituluy”.

Pero wala na rin siyang nagawa, tuluyan ng nakuha ni Lando ang kanyang pagkababae, pumaibabaw agad ito sa kanya, habang hawak-hawak siya nito sa kanyang ulo, kitang-kita naman ito ni Emilio, ang lalakeng kanyang hinahangaan, pero wala rin itong nagawa, takot ito kay Lando, pumikit na lang ito habang tinatawag ni Elena ang kanyang pangalan, tiniis niya ang babaeng minamahal na ginagahasa ni Lando sa likod bahay nina Tata Temyo, nagmamakaawa si Elena habang nagpupumiglas, “Lando maawa ka”, pero huli na, dahil nairaos na ni Lando ang kanyang init sa dalaga ng walang nakikialam, nailabas na ni Lando ang lahat ng kanyang kinikimkim na init sa katawan, nanlulumong iniwan ni Lando si Elena habang umiiyak, walang nagawa dahil sa kanilang bayan, si Lando ang batas, gustuhin man niyang magreklamo, wala rin siyang magagawa, dahil habang papalayo si Lando, nakita niya ang kanyang Amo at mukhang natuwa pa sa ginawa sa kanya ni Lando.

Nagtatago si Elena, marahil nahihiya sa nangyari sa kanya, makalipas ang ilang araw, sa wakas napisa na ang mga Itlog ni Elena, tuwang-tuwa si Tata Temyo, dahil nakabuo na naman ang kanyang Tandang na si Lando, ang kawawang si Elena, ngayon ay inahin na.

Tiktilaooookkkkk…. Happy April Fools Days.

Bumabanner rin

2012-03-27T18:25:00.002+08:00

Hephephep… ngumanga ka na nga muna… ehehehe… mahuhulaan mo kaya kung sino ang Prinsesang iyan??? “♫♫♫ Siya’y kilala niyo, siya’y kilala niyo, siya’y isa sa kapit-bahay, kapit-bahay ninyo…. ♫♫♫”

Sinadya kong alisin ang kanyang pangalan sa Wallpaper para malaman ko kung mahuhulaan

niyo ba kung sino siya... click niyo na lang ang imahe para lumaki siya at mapagmasdang

mabuti ang kanyang taglay na kagandahan... sana sa ginawa kong ito... nakabawi na ako sa blogsary niya.

Guys and Gals, kamusta kayong lahat, namiss ko kayo, well ako naman e ok lang ako, ito at lalong pumupugeeee… nyehehehehe… nga pala nais ko lang kayong bigyan ng isang simpleng palaisipan kaya ako nagblog ngayon, sa huling update ko, pinakita ko sa inyo ang bagong banner ng blog ko na gawa ng kaibigan kong Graphic Artist, isang simple pero rock na gawa, sobra ko siyang nagustuhan, dahil since Friendster days pa ata e gustong-gusto ko ng gawan ng caricature ang mukha ko, ang kaso nga lang di ako marunong.

Kaya naman ng malaman ko na marunong pala si Frederick gumawa ng ganito, eh agad ko siyang pinakiusapan na kung maaari e papagawa sana ako sa kanya, dahil sa siya ay may busilak na kalooban at larawan ng isang mabuting mamamayan at lalakeng di makabasag pinggan e sumang-ayon naman agad siya, at tuwalalala, makalipas ang isang araw, meron na akong sariling banner na matatawag at may bonus pa, ginawan pa niya ako ng sarili kong logo, yahoo, ako na ang meron.

Pero alam niyo ba na ako ay isang model dyan sa Ermita, gabi-gabi nasa disco at nagpapabongga, e este inggitero nga pala, nang makita ko ang kanyang gawa, e inasam ko na agad na sana matutu rin akong gumawa ng katulad ng gawa niya, tulad nga ng sinabi ko, pangarap ko ito, pangarap ko ang maging isang magaling na Desktop Publisher o Graphic Designer, kaya naman ang ginawa ko, e pinag-aralan ko agad ang paggawa ng ganito.

Pero ang kaso wala akong materyales para makagawa ng cartonized pictures o caricature, hmmm, teka, magamit nga ang tinatawag nilang ABILIDAD, kung wala akong ADOBE ILLUSTRATOR, meron naman akong MS Power Point, nyehehehehe… opo mga kapatid, kaibigan at mga kabalitaktakan, MS POWER POINT po ang ginamit ko sa pagbuo ng banner na yan, nagsimula akong gawin ang korte ng kanyang ulo, tapos ang kanyang buhok, tapos ang kanyang mata, bago ko namalayan, natapos ko nang gawin ang kanyang pagmumukha (ahahahahaha), siya ang napili kong modelo dahil minsan na akong nabigo na iguhit siya ng isang magandang caricature, kaya naman hindi ko tinigilan hanggat hindi ko nakukuha ang tamang timpla ng aking mood, nag-ipon ako ng lakas ng loob upang sumabak muli.

Kahapon nga ng hapon, dahil sa wala akong magawa at ginagawa sa opisina ko, naisip ko na ito na ang tamang pagkakataon upang gawan siya ng isang magandang caricature kung caricature nga yan matatawag, at bago ko pa namalayan, ito sinusulat ko na ang aking naging karanasan sa pagguhit dyan, katakot-takot na sakripisyo ang ibinuhus ko dyan, pananakit ng likod, balakang, tuhod, siko, ulo, buti na lang may Alaxan FR, yahoo…. Nakakangawit din yan ng panga at kamay… tapos di pa siya ganun kaganda, pero ok lang, isipin mo naman, unang sabak ko palang yan at Power Point lang ang gamit ko, magtataka ka pa kaya kung bakit ganyan lang ang nagawa ko, hayst…

Anyway nais ko lang naman pahulaan sa inyo kung sino ang napakagandang binibini sa larawang iginuhit ko? Ang makakakuha ng tamang sagod ay dapat nakanganga buong araw, para malaman ng buong sambayanan na nahulaan mo kung sino ang babaeng nasa larawan.

Yung background nga pala…. Ninakaw ko na lang yan sa Internet.

Yahooo… salamat….

Banner forever

2012-03-22T22:38:00.007+08:00

Caricature + Cartoonized + logo = good and pleasant banner, nganga, saan ka pa, isa sa matagal ko nang gusto magkaroon ay ang sarili kong logo na matatawag, sariling banner, sariling identity, gusto ko kasing maging unique at may originality ang blog ko, ang unang banner na kinainggitan ko noon ay ang unang banner ng blog ni Sey na 14th Street, gandang-ganda ako sa kanya at sa blog banner niya, lalo na ng makita ko ang isa pa niyang blog na Ride with Judy, gusto ko rin ang trade mark niya na babaeng nagbibesekleta, kaya naman, dahil sa kagustuhan kong makagawa ng sarili kong banner at logo, e talagang naghanap ako ng resources ko para makagawa ng sarili kong banner.

Una nagtanong muna ako sa kanya kung saan niya kinukuha ang banner niya, sabi naman ni Sey kaibigan daw niyang Graphic Designer ang gumawa nun, kaya naman naghanap ako ng mga materyales na ginagamit ng mga Graphic Artist, Adobe Photoshop daw o di kaya’y Adobe Illustrator, tae, putakte, matagal ko ng alam ang mga ito pero hindi ako nangangahas na pag-aralan ito.

Kaya naman, gamit ang kaunting alam sa pagtatampisaw sa net, e naghanap ako ng mga tutorials tungkol dito, buti na lang andyan si Diamond, siya ang unang nagbigay sa akin ng reading materials para matutunan ang Adobe na yan, yahoo at yehey, may reference na ako, pero teka, wala pa pala akong Adobe, so download naman ako ngayon… salamat kay pareng torrents dahil makalipas ang ilang araw, tuwalalala.. DOWNLOAD COMPLETE, yahoo ka day…. Patay kang bata ka sa akin.

Binasa ko ang ibinigay sa akin ni Diamond na reading materials, at nanood ng mga video tutorials dito at ginamit sa tunay na buhay ang mga natutunang mga self defends, eiiiiyyyyaaaa!!!! tusmok lahat ng mga kalaban ko, parang Hotshot lang.. ang papalag giba, walang pwedeng umistorbo sa akin kapag nagsasanay ako, walang dapat makialam, babasagin ko ang betlog kapag may nanggulo sa akin habang taimtim akong nagbabasa at nagsasanay na maging graphic designer.

At tuwala… makalipas ang mahabang panahon, nakarating na ang tao sa buwan ng maraming ulit, napatunayan na ng scientist na hindi atom ang pinakamaliit na particles sa mundo, inalisan na ng karapatang maging planeta si pluto, namatay na si Superman at si Captain Amerika, habang ako naman ay abala parin sa pag-iinsayo… at matapos nga ng pagkahaba-habang paglalakbay, ito na siya.. ang aking bagong Banner… yessss… may banner na po tayo… hindi ko talaga tinigilan hanggat hindi ako nagkakaroon… weow!!!! buti na lang may kaibigan akong graphic designer.. kung hindi hanggang ngayon siguro nag-aaral parin ako ng Adobe…

Opo… kaibigan ko po… kaibigan ko pong si Frederick Garcia ang gumawa niyan… ehehehhe… habang nag-aaral kasi ako kung paano maging graphic designer eh nalaman ko na magaling pala siya at isa pala ito sa kanyang mga expertise, kaya na man nagpagawa na agad ako sa kanya, tinakot ko siya na chuchupain ko siya kapag hindi niya ako ginawan ng banner, ayun natakot naman ang lolo niyo, kasi sa totoo lang talagang nahihirapan akong mag practice mag-isa.. ehehehhe… so ayun… to make the story short, ginawan ako ni Frederick Garcia… ehehehe.. take note… isang araw lang niya ginawa yan.. mga halos isa at kalahating araw lang… joke… dalawang oras lang pala… eheheh… artist talaga ang taong ito, bukod sa magaling na siyang Graphic Designer… magaling din siyang Magikero… try niyo basahin ang blog ko about sa kanya dito.

So yun lang…

Ito ang bago kong banner ngayon.

Ito naman ang logo ko.

Ito naman ang bersyon ko na ginawa ko.... kala niyo hah...

Yahoooo…..

Salamat.. salamat… bOOm… Boom… BooM...

Weirdo

2012-03-17T19:14:00.002+08:00

Kanya-kaya ang trip ng tao, kanya-kanyang ugali, kanya-kanyang gusto, sabihin na nating pareho tayong mahilig sa pula, pero pakatandaan mo na maraming klase ng pula, may pulang matingkad, may pulang maputla, may pulang katamtaman lang, alin sa tatlo ang gusto mo? May mga tao na kakaiba ang ugali at mahilig sa mga di pangkaraniwang gawain, mula sa pananamit, mananalita at higit sa lahat kilos o gawa, ito ang tinawag nating mannerisms, hindi na ako magbigay pa ng mga karagdagang impormasyon ukul dyan, pero kung gusto niyong malaman kung ano ang ibig sabihin niyan, kayo na ang bahalang maghanap ng iyong mga kasagutan.

Tulad nga ng sinabi ko, kanya-kanya ang ugali ng tao, ako aaminin ko may mga kakaiba akong ugali na talaga namang sa akin niyo lang ata makikita at mapapansin, kung bago lang tayo nagkakilala, masasabi niyo talagang weirdong tao talaga ako, ok lang, kasi ganun naman talaga ang ugali ko, ako man din naweweirduhan din sa sarili ko.

Kaya ko lang naisulat ito dahil kagabi may nakita akong isang lalakeng may kakaibang ugali, every weekends kasi, madala sa Pinoy Restaurant ako kumakain ng dinner ko, pero kagabi, napagtripan kong kumain sa Jollibee-Riyadh, hmmm.. sarap, namiss ko rin kasi ang Chicken Joy nila at Burger Steak, kaya naman, doon na ako nagpasyang magdinner, pagkapasok ko sa loob, wapak… daming tao, punuan ang silya, wala ng bakante, pero ok lang, sa haba ba naman ng pila sa counter, tiyak may mababakante mamaya.

Tama nga ang hinala ko, sa haba ng pila, may nabakanteng upuan nga sa sulok, pero may nakaupo, siya lang mag-isa, kaya nilapitan ko na, tumayo ako sa harap niya na hawak ang tray ng pagkaing inorder ko, tinitigan ko siya, napansin niyang nakatayo ako sa harap niya, tumingala siya ng bahagyan para mapagmasdan niya ako ng mabuti, at sa kauna-unahang pagkakataon, nasabi ko sa sarili ko, “paksyet ang POGE-POGE niya… napaka macho pa”, nahulog agad ang damdamin ko sa kanya, “YES! Can I help you?” sambit niya, “Toksyet, ang lamig ng boses niya”, bulong ko sa sarili ko, “ahhh!!! Ehhh!!! Pwedeng makishare?”, naks, parang pelikula lang ahhh, ehehehe… joke lang po… pero peksman, nakishare nalang ako sa kanya since walang ibang bakanteng upuan, pumayag naman ang mokong.

Habang kumakain, may napansin akong kakaiba sa ugali niya, nang simulan na niyang papakin ang kanyang desserts na sundae ice cream, pak, nakita kong hinahaluan niya ng KETCHUP, huwaaaaa…. Ice cream na may ketchup, ano naman daw kaya ang lasa nun, although may napanood na akong ganito sa telebisyon noon, pero never in my life na may nakita akong ganitong tao… ehehehehe… oks lang naman, tulad nga ng sinabi ko, kanya-kanya ang trip ng tao.

Marami pa akong kilalang mga taong may kaweirduhan sa paguugali, tulad ng ATE KO, hindi yun mapakali kapag hindi niya malagyan ng baby oil ang talampakan niya, kahit na bigyan mo yan ng lotions, pagpapawisan daw ang paa niya kapag hindi baby oil ang gagamitin niya, kaya naman, kaming magkakapatid, todo tago na ng mga tsenelas namin, dahil kapag ginamit niyan, siguradong mapupuno yan ng baby oil.

Auntie ko naman na kapatid ng tatay ko na isang Malaysian, sa tuwing kakain siya, ang pinakaunang subo niya ng pagkain ay ngunguyain niya lang ng mabuti, saka niya ilalagay sa kaliwang bahagi ng kanyang bibig, yun bang sa pagitan ng ngipin niya at ng kanyang pisngi, kaya naman lumolobo ang mukha niya tuwing kumakain siya, at lulunukin niya lang yun kapag natapos na siyang kumain.

Mama ko naman, hindi umiinom ng tubig, juice, tea kapag hindi sa tasa nakalagay, naging ugali na niya ang ganun, nakikita ko lang siyang gumagamit ng baso kapag nasa isang handaan siya o sa ibang bahay.

Ang mga sumusunod naman ay mga kakaibang ugali na taglay ko, hindi ko hinihingi ang inyong panghuhusga, ang tanging hiling ko lang ay sana maunawaan niyo.

Ok.. simulan na natin…

Mahilig ako sa maaanghang, sa sobrang hilig ko, pati mga junk food tulad ng V-Cut at Lays nilalagyan ko yan ng chilli powder, kung pwede nga pati chocolate lagyan ko na rin.

Gamit ang aking middle finger, madalas kong pinapalo-palo ang pusod ko, upang makagawa ako ng sound mula dito, parang bubble sound na pumuputok (ugali rin ito ni SHE WHO MUST NOT BE NAMED).

Mababa ang toleration ko kapag kinikiliti ako, maaring pagmulan ito ng away natin, baka nga mapatay kita e (may ganito ugali rin sin AKONI).

Di ako mapakali sa pagtulog kapag may sapin ang kama ko, dapat wala, kapag may katabi ako, dapat kalahati lang ang sapin, yung area lang kung saan siya nakahiga.

Kung milo ang ipapainom mo sa akin, dapat dalawang sachet at walang asukal.

Kapag instant coffee naman, dapat dalawang sachet rin, kapag hindi siya instant coffee, 4 tbps ng coffee, 4 tbps ng coffeemate at 1 tbps ng asukal lang, in short dapat matapang na kape ang ipapaimom mo sa akin, kung hindi baka hindi ko yan ubusin.

Hindi ako naninigarilyo, pero madalas hindi ako nawawalan ng lighter o kaya posporo.

Mabilis akong matuto, lalo na kapag gustong-guto ko siya pag-aralan, pero kapag alam ko na, mabilis rin akong mawalan ng gana.

French Fries hmmm… sinasawsaw ko sa ice cream… sarap niyan…

Iilan lang yan sa mga kakaibang ugali ko… kung iisa-isahin ko ang mga kaweirduhan ko sa buhay, baka mapuno ko ang sampung pahina, di pa ako natatapos, ewan ko ba, basta naging ugali ko ng gawin ang mga bagay na yan, may mga ilang bagay rin ako na sadyang napalitan ko na, pero may mga bagay parin akong patuloy ko pa ring nagiging mannerisms.

Salamat sa pagbabasa.

Ang SAP

2012-03-14T15:55:00.002+08:00

Eeeeeyehheyyyy… I’m back… matagal din akong nanahimik no… marahil mga tatlong linggo rin… at sa loob ng tatlong linggong ito… isang beses lang ako nakapag update ng blog ko… drama pa… nyehehehehe… anyways… the only reason behind was… I have no permanent desk in our office…. And I don’t have permanent computers right now…. Kung kanikano lang ako nakikigamit e no… tapos kung kanikanino lang ako nakikitawag din… nyeheheheh…. Wala na kasi ako sa dati kong pwesto e… tinanggal na nila ako doon, kaya naman lumipat na ako sa ibang departamento… ehehehhe… so ayun… temporary lang ako dito sa bagong depertamentong pinapasukan ko, may nagbakasyon lang kasing isang empleyado kaya kailangan nila ng tagapangasiwa habang wala ang nakatoka doon, so kinailangan ko ng dalawang linggong training para matutunan ko ang dapat kong matutunan, ganun kabilis, dapat mong maabsorb lahat ng trabaho niya sa loob ng dalawang linggo, nyehehehehe… pero oks lang… dahil hindi naman nalalayo ang trabaho ko sa trabaho niya… kaya madali kong natutunan ang mga iportanteng bagay na dapat kong matutunan at gawin habang wala siya.

Ngayong araw ngang ito ang unang sabak ko sa trabaho na wala siya sa aking tabi, yahoooo… magkahalong kaba at tuwa ang aking nararamdaman dahil matagal ng nangangati ang kamay ko para magsulat ng blog, neyeyeyeye…. Sa bahay kasi… pagkauwi ko… lately parang masgusto ko na lang matulog kesa sa ang magsulat at magbasa e no… sinusulit ko na kasi ngayon ang pagpapahinga ko sa bahay, hindi na ako nagpupuyat masyado, kasi kailangan ko ng magbeauty rest kasi para naman hindi ako magmukhang haggard pag uwi ko ng Pinas… nga pala… Uu… malapit na pala akong umuwi… yahoooo…. sa ngayon wala pa akong matibay na plano,…. Pero ang tumatakbo sa isipan ko ngayon ay ang pagreresign sa kumpanyang ito at maghanap ng bagong malilipatan na may mataas na pasahod, parang gusto ko rin ang magtayo ng negosyo pag uwi ko ng Pinas…. Pero ano pa man ang maging disisyon ko e sana ito ay nagmula kay GOD ALLAH.

So hayun na nga… kanina pumunta lang dito ang empleyadong papalitan ko sa pwesto, nagbigay ng mga ilang instructions sa akin… sinigurado rin niyang wala na siyang nakalimutang mga gamit sa office, nagpaalaman kaming dalawa, nagpaalam na siya sa aming amo at ibang mga kasama sa departamentong ito, sinigurado niya sa akin na maayos na ang lahat… isang buwan siyang mawawala, so isang buwan akong mangangasiwa dito… konting ukrayan at echos-echosan, konting ek-ek, tapos taasan ng kilay, mga eow-eow at iilang jejemon words, samapalan at sabunutan… tapos nun nagpalaam na siya, pero… PERO HAH!!!! PERO… bago siya umalis.. sinabi niya sa akin, “uyyy!!! AL!!! pagbutihin mo dito hah!!! Huwag kang gagawa ng hindi maganda!!!”, sagot ko naman ay “Opo Master”, MASTER!!! Yup Master nga.. kasi siya ang pinaka master naming lahat…. Bukod sa may Master’s Degree siya at PHD e siya rin ang isa sa pinakamatagal ng Pinoy na nagtatrabaho dito sa aming kumpanya, at marami na siyang naging karanasan sa lahat ng mga gawain at transaksyon dito e no, kaya Master ang tawag naming lahat sa kanya, kaya naman kailangan kong pagbutihin talaga ang aking trabaho dahil ayaw kong mapahiya siya sa pagrekumenda sa akin sa amo namin.

Lumabas na siya ng opisina, kumaway pa sa akin, sabay sabi na “Uyyy yung SAP… close mo… gagamitin ni Joven sa baba, hindi siya makalog-in kapag naka log-in ka dyan”, “Opo Master”, isa-isa kong mini-minimized ang windows apps na naka-cascade sa aking desktop para makita ko ang SAP System, ilang sandali pa, nakita ko na siya, akmang hahawakan ko na ang mouse ng PC na gamit ko upang isara ang SAP, at ayun… may error akong nakita… pak!!! Booom!!!!… meron akong accidentally na napindot… HUWAAAAAAA…. May nadelete akong isang function ng SAP… ang FANAR: Production… na siyang isa sa pinaka importante sa lahat at siyang pinaka ginagamit namin ni Master, urggghhhh… namutla agad ako… waaaa… “Bakit ka” tanong ni Master sa akin, “ahhh… wala.. ehehhehe” pretending na lang akong ok ang lahat, kahit na ang totoo hindi… ehehehe…. Anak ng … kapag minamalas ka nga naman… alam ko namang maaayos ng IT ang issue na ito, kaso hindi pa man nakaka alis si Master eh nakagawa na agad ako ng pagkakamali… saan ka pa… ke ALDO na… ehehhehe… sensya naman, tao lang….

Pagkaalis na pagkaalis ni Master, gumawa agad akong ng system request para ipaayos sa IT namin ang problemang napasukan ko, yahoo… ilang minuto pa e tumawag na agad ang IT sa akin, sinabi ko kung ano ang nangyari, at naintindihan naman nila ang problema ko, inayos na nila ito…. Ayun balik na ulit sa system ang nabura ko kanina…. Napangiti ako ng maayos ng IT ang problema ko’t nasambit sa sarili “Tuloy ang ligaya”, unti-unting lumabas ang buntot ko at sungay, pasimpleng nagbukas ng Chrome, type Blogger url, hit enter, at nagblog na.

10:55 am na dito, araw ng Miyerkules, taong 2012. Sa Office ni Master sa SABIC, Riyadh City, Saudi Arabia.

Bleh….

Buti na lang nauso ang BLOG

2012-03-09T22:33:00.000+08:00

Sa dami na ng bagay na pinagdaanan ko, dumarating parin ang pagkakataon na sadyang wala kang maikukuwento, hindi ito nangangahulugang wala kang gana kundi ito ay dahil hindi mo makuha ang totoong kahulugan kung bakit mo ito ikinikwento, kung mahilig kang magsulat, naitanong mo na ba sa iyong sarili kung bakit mo ito ginagawa, natanong mo na ba sa sarili mo kung may natutuwa ba sa mga ibinabahagi mo? Hanggang kailan ka magsasalaysay ng iyong mga karanasan? Hanggang kalian mo ito gagawin?

Isang taon na rin akong nagsusulat at ngayon masasabi ko na marami-rami na rin akong natutunan sa pagsusulat, masnaging mapagmatyag na ako at masditalyado na, naging dahan-dahan na rin ako sa aking mga pananalita at mga ginagawa, masnaging maayos at masnaging deretsahan na, ang pagsusulat para sa akin ay isa nang libangan, isang libangan na sadyang kay sakit sa ulo, basagan ng utak, sunugan ng kilay at higit sa lahat pagaaksaya ng panahon.

Teka mukhang mali, dahil kahit kailan hindi nasayang ang aking panahon sa pagsusulat, dito sa mundo kong ito, nakatagpo ako ng mga kaibigan, mga kakulitan, mga kaasaran, hindi na ako magbabanggit ng mga pangalan, basta alam na nila kung sino sila, basta alam na nila kung sino ang mga tinutukoy ko, kahit na itago ko sila sa mga pangalan tulad ng “Ang babaeng mahilig magbisikleta sa ika-labing apat na kalye na siyang alipores naman ng prinsesa ng Mayan na katipan ni pareng jed na kaibigan ng higanteng may ari ng diamante na mahilig magbasa sa mga slumbook na nakalagay sa isang Pot” hayst dami nila no.

Maaring hindi mo makukuha ang siping iyan pero para sa kanila alam na nila na sila ang tinutukoy ko, kaya naman kahit na minsan ay talagang wala nang lumalabas sa utak ko na kahit isang katiting na idea ay sige pa rin ako sa pagpiga ng utak ko, dahil alam kong may pananagutan na ako sa kanila, at dahil ayaw ko ring magpahuli sa laban nila, at gusto kong makisabay sa kanila sa pagpapaunlad ng Pilipinas e este pagpapaunlad ng kanilang sariling kakayahan, sa buhay natin, kailangan rin nating lumaban kahit na alam nating matatalo rin lang tayo, dahil masmahalaga ang lumaban ka kesa sa matalo ka, di nga ba’t masmainam ang “matalo ka na lumalaban kesa sa matalo ka na wala kang ginagawa”?

Dumadating ang panahon na sadyang kay hirap na para sa iyo ang umpisahan ang isang kwento pero sige ka lang ng sige na parang walang iniitindi, sa pagsusulat naibubuhus ko lahat ng sama ng loob ko sa mundo at sa mga nangyari sa akin, sa pagsusulat naibabahagi ko ang mga bagay na hindi ko kayang ikwento, sa pagsusulat unti-unti kong naiintindihan ang aking sarili, unti-unti kong naitatama ang mga bagay na sa tingin ko ay mali, unti-unti kong nakikita ang kaibahan ng pagkatao ko noon at pagkatao ko ngayon.

Buti na lang nauso na ang blog, dahil kung hindi, hindi ko rin alam kung ano ang magiging libangan ko sa tuwing nalulungkot ako, nagpapasalamat ako at may taong nakaimbento nito, laki ng utang na loobnatin sa kanya, dahil may nagagamit tayo para maipagsigawan natin ang ating damdamin sa buong mundo, salamat sa kanya, kahit papaano may nagagawa tayo sa sadaling wala na tayong magawang iba.

Salamat sa pagbabasa.

D"N

Isang taon na

2012-02-25T18:58:00.006+08:00

Ako: Tao ba to?

Oo!

Ako: Bagay?

Hindi!

Ako: Hayop!

Hindi!

Ako: So tao nga?

Oo sabi?

Ako: Ibang tao?

Pwede!

Ako: Kamaganak ko?

Pwede!

Ako: Kaibigan ko?

Pwede!

Ako: Related sa akin?

Pwede!

Ako: Ako?

Oo at Pwede rin!

Ako: Pangyayari ba ito sa akin?

Pwede!

Ako: Ginagawa ko?

Oo!

Ako: Hobby ko ba ito?

Oo! Oo! Oo!

Ako: MAGIC?

Hindi!

Ako: Ginagawa ko araw-araw?

Oo!, Pwede!

Ako: Games?

Hindi! Isa pa!

Ako: Matulog hanggang tanghaling tapat?

Tanga Hindi yung isa mong hobby!

Ako: Isa kong hobby? Ano yun?

TOKSYET

Sagot: “BLOGGER!”

Hay naku AL…. naubus lang ang oras mo… di mo nasagot… kala ko ba blogger ka?

Nganga, laglag ang panga, hindi ako nakapagsalita, bigla ko kasing naisip na hindi pa pala ako blogger, o kaya mastamang sabihing hindi ko pa pala maituturing na ako ay isa ng blogger, matapos ang isang taong seryosohang pagboblog, pagsusulat ng mga kung anong kaek-ekan at anik-anik, hindi ko pa pala lubusang nararamdamang na isa na akong ganap na blogger. Agusto 2009 ng ginawa ko ang account kong ito, pero noong nakaraang taon ko lang seneryoso ang pagboblog, February 6,2011 to be exact, at ngayon lumipas na ang petsang iyon ng hindi ko halos namalayan, isang taon na pala akong nakikibaka at nakikipagsabayan sa inyo.

“Hindi ko pa kasi kinukunsidira ang sarili ko na isang blogger, kumpara sa pagiging majikero”, “Charot” sagot ng aking mga kasama, hindi sila makapaniwala na hindi ko nahulaan iyon, halos nabanggit ko na kasi lahat ng aking mga nakaugaliang gawin, kahit ako man mismo sa sarili ko ay hindi ko naisip ang salitang “Blogger”, ni hindi nga sumagi ang unang letra niya sa isipan ko, marahil hindi pa nga talaga ako blogger.

Bagamat madalas akong magsulat ng mga salaysayin ukol sa aking mga saloobin at mga hinaing, bagamat madalas akong magbasa ng mga akda ng iba, bagamat madalas akong magbahagi ng mga meron at walang kabuluhang bagay, hindi ko pa pala maituturing na isa na akong ganap na manunulat ng blog, masbinibigyan ko ng pansin ang aking unang hilig “ANG MAHIKA”, masmasasabi ko na isa akong ganap na majikero kumpara sa isang mananalaysay gamit ang mga katinig at patinig, masnabibigyan ko ng buhay ang pagpapasaya sa tao gamit ang aking munting kaalaman sa baraha kumpara sa aking natutunan sa pagboblog.

Kaya naman, bago ako umuwi sa bahay naming galing sa birthday ng kaibigan ko, nag-iwan talaga malalim na katanungan ang nangyari sa akin kanina, kelan ko kaya mararamdaman na isa na akong blogger, bakit hindi ko iyon naisip ng maglaro kami ng Pinoy Henyo noong kaarawan ng kaibigan ko (February 8, 2012) kelan ko kaya masasabing isa na akong ganap na blogger, may batayan kaya dito para matawag ka o mapabilang kana sa mga certified blogger? Kung meron ano kaya ito?

Sumalang ulit ako sa hot seat.

Ako: Tao ba to?

Hindi!

Ako: Bagay?

Oo!

Ako: Hayop!

Hindi!

Ako: So bagay nga?

Uu sabi?

Ako: Ginagamit ng tao?

Oo!

May nagsalita, “Diyos ko, mamatay na lang si AL, hindi niya yan masasagot, Blogger nga lang hindi niya nasagot, yan pa kaya”

Sumagot ang isa, “Mukahang ayaw mo ata pahulaan e no, kahit ako ngayon ko lang yan narinig ang salitang iyan”

Ako: Bakit ano ba yun?

Naku kahit bigyan kita ng clue, di mu yan masasagot!

Ako: Ok game, bigyan mo ako?

Bigyan kita ng sampung oras, sagutin mo yan, ito ang clue, kilala mo si Jose Rizal?

Ako: Oo?

Eh ang Mi Ultimo Adios?

Ako: Oo?

Ginamit niya yan ng isulat niya iyon!

Ako: Hah! Papel?

Hindi!

Ako: English ba ito?

Hindi!

Ako: Tagalog?

Tagolog ba iyan o Spanyol?

Ang lalim kasi eh, kahit ako ngayon ko lang din yan narinig?

Ako: Lapis?

Oo!, Pwede!

Ako: Lapis? (Inulit ko)

Oo nga! Pwede!

Oh ayan na… hulaan mo na.. panulat yan… pero ano ang tamang tawag dyan?

Ako: Ay tae ano ba ito?

Kinuha ko na ang papel na nakadikit sa noo ko.

PAKSYET

Sagot: “PLUMA!”

Salamat sa pagbabasa.

Shukran…..

Car Addict

2012-02-22T02:43:00.002+08:00

Parang pinaglalaruan ako ng tadhana, kanina habang papauwi kami, hindi lang isa, dalawa o tatlo ang nakasalubong naming mga magagarang sasakyan, actually normal na pala ito dito sa Riyadh, lupet talaga, yun isa e nakahalera pa namin sa stop light, cool talaga ang dating ng driver nito, isang binatang Arabo, simple lang siya, bagamat di tumingin sa amin, mapapansin mo na siya’y may mababang kalooban.

Habang pinagmamasadan ko ang kanyang sasakyan na isang Dodge Charger SRT8, paksyet.. di ko maiwasang hindi mag-isip, “Kelan kaya ako makakabili ng mga ganitong sasakyan?”, sana kung dumating man araw na iyon, sana yung medyo bata-bata pa tayo… nyehehehe… yun bang pupwede pa akong mapagkamalang illegible bachelor, yun babagay pa sa akin ang magmaneho ng mga ganong klaseng sasakyan.

Napakasarap sigurong sumakay sa mga ganong kagarang kotse no, although hindi naman ako uhaw sa mga sasakyan, dahil mula pagkabata ko e meron na talaga kaming kotse saka meron rin kaming motor circle na Honda Wave, tatlo kaming lalake, tatlong motor din kami meron, pero kamakailan lang binenta na yung motor ko kasi wala naman daw ako doon e… pero ganun pa man talagang uhaw ako sa mga magagarang sasakyan, bago lang ako naging uhaw at matakam sa mga ganito, noong nakapunta lang ako ng Saudi, paano naman kasi, ang mga sasakyan na sa larawan at pelikula lang natin nakikita, dito sa Saudi halos ginagawang laruan lang ng mga Batang Arabo, ginagawang pang drifting, pang drag racing, pinapatakbu sa mga mabubuhanging desyerto para makagawa ng dust, walang pakialam kahit marumihan at magasgasan, masmarumi masmalupet.

Simple lang talaga ang mga Arabo kung may magagarang sasakyan, sobrang simple nila, sobrang nagpapaka-humble sila sa iyo kung nagpakita ka na ina-appreciate mo ang kanilang sasakyan, kung pinapakita mong nagagandahan ka at pinupuri mo ang kanilang sasakyan asahan mong magpapasalamat talaga ang mga iyan, hindi katulad ng mga ilang kababayan natin na nakapagdrive lang ng kotseng hindi pa naman kanila e kala mo kung sino nang pumorma, taas na ang noo at mukhang ayaw nang sumayad sa lupa ang tingin, napakayabang ng tingin, KSP at talagang SHOWIE… tulad na lang ng isang nakilala ko dito, nakabili siya ng isang Old Model na Honda VTec, bumaba na siya ng kanyang sasakyan, press-remote, auto lock, “klok-klok”, tumalikod siya at tumawid sa daanan, boom nakita niya akong paparating, hindi ako nagpahalatang nakatingin ako sa kanya, bigla ba naman siyang tumigil, lumingun sa kanyang kotse, kinuha ang remote ng autolock niya, at pinindot ito, “klok-klok” at pinindot ulit “klok-klok” at pinindot-pindot pa “klok-klok”, para makagawa lang ng ingay, na umanoy chinicheck niya kung naka lock na ba talaga ito o hindi pa? hanu naman daw yun, ng mapansin niyang hindi ko siya pinapansin, saka lang siya tumingil sa kanyang ginagawa.

Hindi Showie ang mga Arabo, talagang ganun lang talaga ang mga pag-uugali nila, akala mo mayabang pero hindi sila nagpapapansin, talagang pinagkakatuwaan lang nila ang kanila mga sasakyan, pinankakarera, ginagawang laruan, walang silang pakialam sa kakalabasan ng kanilang sasakyan, basta makapag enjoy lang sila.

Kung magkakaroon ka ng isang Chavey Camaro? Mangangahas ka kayang ipaparada yan sa isang public parking lot?, yun bang walang security, walang ticket-ticket, mga ganong bagay? marahil hindi? Dito sa Saudi, walang pakialam ang mga Saudi’s sa parking lot, kahit private pa ito o public, sige lang, kasi nga safe dito, di tulad sa atin, HONDA CRV lang… nakuh… tiyak… pinagpepestahan na yan ng mga bukas kotse… ehehehhe..

Anyway.. pagdating namin sa parking area, tyempo namang natapat kami sa “Huwaaaaaa” isa sa mga gusto kong KOTSE, ang CHAVEY CAMARO, yun pinaka gusto ko pa talagang kulay, ITIM, gusto ko ang itim kasi parang siya ang dark side ni BumbleBee ng Transformers... isa kasing kulay dilaw Camaro si BumbleBee e no... kaya naman ng makita ko ang kotseng iyan na katapat lang namin sa parking area bigla akong napabulong... “paksyet” sabi ko kay Kuya Amir, “pipicturan ko talaga”, at buti na lang talagang mabait si Kuya Amir, siya na mismo ang nagvolunteer na kuhaan niya ako ng picture sa tabi ng kotseng inaasam-asam.

Ito naman ang kotse ko... e este.. kotse pala ni Kuya Amir, Toyota Echo ehehehe

Sa loob ng kotse ni Kuya Amir.. eheheheh... feeling pogi lang...

Last January 17 naman.. may nagpark sa baba ng flat namin ng kotseng ito (Ford Mustang).

Nakapagblog na pala ako noon ng tungkol sa kotse, ito ang link...

Wakas.

Shukran.

Eleven questions

2012-02-18T03:34:00.008+08:00

Hayayay… na-tag na naman ako sa isang Survey Survey Question… at ang may kagagawan ay si Jhengpot… ahahahah…. Pero oks lang… mahilig naman talaga akong sumagot ng mga ganitong pakwela e.. kaya walang problema sa akin… kahit ano pa yang itatanong niyo… sige banat lang… nakahanda akong sagutin lahat… anyway.. may konting alituntunin ang pakwelang ito.. madali lang naman.. kaya walang problema.. ito ay ang mga sumusunod…

1. Post 11 random things about yourself.

2. Answer the tagged questions.

3. Create 11 questions for the people you tag to answer.

MADALI LANG DI BA… EHEHEHEH….

Para sa unang alituntunin.. narito ang aking mga kasagutan… mga random things daw about myself… 11 random things… ok.. petiks lang pala… nyeheheh.. kaya heto na..

1.Hindi ako nagsusuot ng brief.. boxer short lang talaga.. ewan.. pinagpapawisan kasi si pag-asa kapag nakabrief ako… hindi ako kumportable e no…

2. Maanghang… mahilig ako sa mga maaanghang… kahit simpleng putahe lang yan… masasarapan na ako…. Basta’t maanghang siya… kahit junkfood such as V-Cut, Chippy and many more.. nilalagyan ko yan ng Chilli Powder.

3. Nagseself studies ako sa Script Writing ngayon… plano ko kasi matutunan rin ito.. pag uwi ko… may alam na akong nagbibigay ng serbisyo para turuan ka kung paano maging isang magaling na Script Writer… nyehehehe…

4. Hindi ako makatulog kung may bed sheet ang kama ko.. dapat wala… kung may katabi ako sa kama.. dapat kalahati lang ang lagyan ng bed sheet…

5. I love Arts… pag uwi ko galing Saudi.. pag-aaralan ko muli ang paintings… promise.. magiging painter ako… gusto ko rin matutunan ang wood carving pero pinag iisipan ko pa ang bagay na iyan…

6. Watching Movies ang past time ko… from Pinoy, Indians, Malaysian, Korean, Hollywood.. kahit ano pa yan… Horror, Drama, Romance, Comedy… walang problema… pero masnag-eenjoy ako sa mga pelikulang about Vampires and Zombies.. pinupuna ko ang bawat detalye ng napapanood ko.. pero hindi ako critics…

7. Gusto ko rin matutunan ang Martial Arts… isa rin yan sa mga plano ko… ang mag-sanay ng Taekwondo o Yaw-Yan (Sayaw ng Kamatayan), pwede rin sigurong Boxing.. basta any means of self defends… gusto kong matutunan…

8. I love cars.. nang makapunta lang ako ng Saudi Arabia saka ako nagkahilig dito.. grabe kasi ang kotse dito.. parang laruan lang ng mga anak ng arabo e no… marami akong gusto.. Nissan GT-R (pareho kami ni Jhengpot), Chevrolet Corvette GS, Chevrolet Camaro, Ford Mustang, Chrysler, Audi R8… hayst.. kelan ko kaya mabibili ang mga bagay na yan.. pero kung may una akong bibilhing kotse.. it got to be Honda Accord or Rav 4… wala lang.. mukhang malapit kasi sa katotohanan yan e… no….

9. Applications… mahilig ako sa mga ibat-ibang desktop applications.. such as Adobe Photoshop, Corel Draw, AutoCad, 3D-Max, mahilig din ako sa mga video editing…

10. Gusto kong matutunan kung paano tumugtug ng guitar… may konti na akong alam dito, alam ko na kung paano gawin ang D, G, A, G#.. neyehehehe…

11.I am so much eager to become a millionaire, sobrang nakafocus ang mind ko dyan, sobrang determinado akong yumaman, hindi ako takot sa mga risk maitayo ko lang ang nigosyong pinaplano ko… alam kong kaya ko to… makakaya ko ito at kakayanin ko ito.

First round survive… ahahaha…

2^nd round na tayo…. Sagutin ang mga tagged questions na binato sa iyo ng taong walang magawa sa buhay kundi ang ngumanga buong araw… labin-isang katanungan na ginawa ng may akda…. Syempre pa ang logic ng larong ito.. sagutin ang patlang… ahahahaha…. Kapag may tanong…. May sagot… so heto na ang aking mga kasagutan…

Letsdodis….

Mga Tanong mula kay Jhengpot.

1. Anong ibig sabihin ng pangalan mo?

Wala namang ibigsabihin ang pangalan ko… pero kung hahayaan niyo akong bigyan ito ng kahulugan.. sige.. gagawin ko… ALDISHER J.SAMPANG DIWALLAY ang buo kung pangalan… ALDISHER ang pangalang ibinigay sa akin ng ermats ko, gusto kong makilala bilang isang simpleng tao, na may matayog na pangarap, ang gusto kong maging kahulugan ng aking pangalan ay “MABUTING KAIBIGAN” dahil gusto kong makilala ang pangalan ko bilang isang mabuting kaibigan na handang tumulong sa lahat sa abot ng aking makakaya.

2. Kung bibigyan kang pagkakataon pumili ng magiging presidente ng Pilipinas other than PNoy, sino ito at bakit?

Pipiliin ko ang sarili ko… sa isang simpleng dahilan lamang… naniniwala ako sa aking kakayahan, naniniwala ako na ako’y magiging isang mabuti at epektibong Presidente, naks.. pero syempre alam kong hinding-hindi yun mangyayari, dahil wala naman akong planong tumakbo mula Laguna hanggang Batangas, kaya paniguradong si Chiz Escodero ang aking pipiliin bilang pangulo… siya lang ang nakikita kong may mataas na kwalipikasyon sa posisyong ito…

3. Wagas experience mo about love?

Simple lang ang aking karanasan pagdating sa bagay na iyan, nanggaling na ako sa isang serious long term relationship, 8 years to be exact, ginahasa at niluray-luray ng babaeng pinakamamahal ko, pero matapos niya akong pagsawaan, matapos niyang matikman ang aking alindog… iniwan na lang niya ako na para bagang basahan, pinagpalit sa isang lalakeng kelan lamang niya nakilala, kawawa naman ang puso ko. Actually nablog ko na ito dito at dito.

4. Anong kulay ng puso mo ngayon, seryoso, bakit?

PULA… isang MATINGKAD NA PULA… Bagamat dumugo ng bonggang-bonga ang puso ko ng makipag hiwalay sa akin si “MOKONG a.k.a She Who Must Not Be Named” e nakarecover na ito, nakahanda na itong magmahal muli, naghihintay lang ito na makilala ang babaeng muling magpapatibok sa kanya, MATINGKAD NA PULA simisimbolo ng pagkasabik na kiligin muli, maging masaya muli, magmahal at higit sa lahat umibig muli.

5. Sa anong bagay mo maihahalintulad ang sarili mo at bakit?

Diary, Oo Diary.. dahil pwede kang magsumbong sa akin ng lahat ng sama ng loob mo sa buhay, pwede kang magsabi sa akin ng mga sekreto mo at makakaasa ka na walang ibang makakaalam niyan kundi ikaw at ako lamang, I may not be a good adviser but I am definitely a good listener, kaya DIARY ang napili ko.

6. Sinong karass mo, maliban sakin (lol)?

Wala siguro… ewan.. pwedeng Ikaw na lang (Jhengpot).. peksman.. ikaw na lang talaga.. kasi marami tayong pagkakapareho.. pareho tayong mahilig sa ART, nag-eenjoy ako tingnan ang guhit ng ibang tao, masaya na ako kahit na ang gagawin ko lang ay titingnan ang mga yun… may konting alam din ako sa Guitara, kaya kong tugtugin ang intro ng ilang paborito kong kanta, neyehehehehe.. sabi mo gusto mo rin matutunan ang MAJIKA.. na siyang ehem.. weakness ko… you think I can be your good friend, I think you can be my good friend too, you think I am nice, I think you are nice too, you think I can be trusted, I think you can be trusted too, you think I am cute and I THINK YOU ARE RIGHT… nyehehehe… yan ang dahilan kaya ikaw na lang ang karass ko…

7. Kung papalitan mo ang pangalan mo, ano ito at bakit?

Di na siguro, ok na ok na ako sa pangalan ko, pero gusto kong palitan ang nickname ko, from AL, gusto kong gawing ALI… wala lang… nagagandahan lang ako… pero ok rin sa akin ang AL… ayos lang… mula pagkabata ko yan na ang tawag sa akin ng lahat ng taong kakilala ko… pero minsan Dith… as in taken from Diether Ocampo.

8. Anong ginagawa mo pag malungkot ka?

Tinitingnan ko ang sarili ko sa salamin, tinititigan ko ito’t pinagmamasdan, kinakapa, kinakabisa, hinahanap kung saan ang mali at bakit ako malungkot, maya-maya ngingiti ako kahit hindi naman ako nangingiti, tatawa ako kahit di naman ako natatawa, pinipilit ko ang sarili ko na maging masaya, maya-maya matatawa na talaga ako sa aking ginagawa, kasi maiisip ko na heto na naman ako para na naman akong loka-loka, ahahahaha… umaarte na naman ako.. frustrated kasi akong maging ARTISTA e no…

9. Paanong gagawin mo pag nakita mo yung katapat mo sa jeep may nakalabas na ~~kulangot~~ sa ilong?

Nangyari na sa akin ang ganito, yun katapat ko, may kulangot na naka-usli sa ilong, ayun, sinabihan ko siyang.. KUYA MAY KULANGOT KA SA LABAS NG ILONG MO… natawa lang siya… sabay sabing.. kanin yan… ahahahha.. joke… madalas talaga zipper ng pantalon na nakabukas..

10. Gaano ka kasarap magmahal (wagas na wagas)?

MAHIRAP NG MAGSALITA.. pero sige. PAKAPALAN NA ITO…. Minsan sinabi ng isang kaibigan sa akin… astig daw akong magmahal… binibigay ko daw lahat.. tama… kasi kahit buhay ko.. kaya kong ialay para sa babaeng pinakamamahal ko… sweet ako at malambing.. makulit pero thoughtful… mahilig akong idisplay ang iniirog ko sa aking mga kaibigan, kamag-anakan at pamilya… mahilig akong magyabang na ako’y may magandang katipan, mahilig akong mag-appreciate ng mga suot niya, gamit niya at mga ginagawa niya, in short parati ko siyang pinupuri, parati ko siyang sinasabihan na siya’y maganda at sexy… mahilig rin akong bumili ng mga regalo.. mga simpleng regalo lang naman… mahilig rin akong manorpresa.. mga ganong bagay ba… hindi ako istrikto at parati ko siyang sinusupurtahan sa lahat ng kanyang gagawin sa buhay… musingan@gmail.com pakipasa nalang sa akin ang resume niyo kung gusto niyong mag-apply bilang babaeng iibigin ko habang buhay.

11. Ano ang gusto mong itanong sayo ng mga tao?

Lahat ng tanong na pwede niyong itanong sa isang matinong lalake… mga tanong na mahirap at madaling sagutin… kahit anong tanong pa yan… wala naman akong problema e no.. kaya magtanong lang kayo sa akin kung may gusto kayong malaman tungkol sa akin.

(Wagas)…. 3^rd round na tayo…

Para naman sa mga tagged question na dapat kung gawin para sa taong pagpapasahan ko ng agimat ni Enteng e este.. pakulong ito… narito ang mga sumusunod..

Wait muna… eheheheh…I’ll try to write this in English because two of my good friends here in Blogsphere are Englesera (you know?)… hmmmp…. Magnonose bleed na naman ako.. pero oks lang… gusto ko kasi silang pasahan nito e… ehehehehe…

Ok here we go.

1. What is your favorite and hated food and why?

2. If you were to sing in front of many people what song would you sing and why?

3. (Fill in the blank) If I could just _________, and why? ....

4. Except from the one you truly love is there’s somebody that makes you feel special?

5. (Fill in the blank again) This 2012 I promise I will ____ and I will not _____, and why?

6. 3 things you regret you did in 2011?

7. 3 things you regret of not doing in 2011?

8. If you could make things right what would it be and why?

9. In your own words… why do you think GOD HAS CREATED YOU?

10. What is love for you?

11. If given a chance to talk to your ex(s), what would say to them and why?

Natapos din… so heto naman ang aking pagpapasahan ng aking mga anting-anting… SEY, PRINCESS MAYEN, MOMMY RAZZ, ESTER YAJE, DIAMOND R (ACRE)… magtatampo ako kapag hindi kayo tumugon sa aking panawagan… hmmmp….

So ayan na po ang aking Eleven Questions…

Salamat sa pagdalaw….

Music and Lyrics 005: Heaven Knows – Rick Price

2012-02-14T16:28:00.001+08:00

A Valentines Entry

This is one of my favorite song ever written, I think I was 1^st year high-school when it hits the radio stations, it is indeed one of the most meaningful song for me and it really mean a lot to me, I was having this last song syndrome (LSS) with this song, I been singing the chorus part of it for 3 days now, I don’t know why, I just love too.

I was 1^st year High School when I met this girl, she is one of the most beautiful girls in our campus, and she was my classmates, a lot of guys turn on to her every time they saw her, I really like her eyes and her voice, we easily became friends, we had a good days, but just after sometime, she wasn’t able to attend our class, from days it turn to weeks, from weeks it turn to months, then just before we lose hope we heard that she’s in the hospital, she is sick, by that time, I am not yet allowed to go out alone, so I wasn’t able to visit her, it was a month or two after we heard about her conditions when we learned that she already passed away, I was depress, nobody knows that, I had a feelings for her but eventually never had the chance to tell her.

Many years had passed I met another girl again, a girl that would play one of the biggest role in my life, a girl who would occupied a big space in my heart, I was a collage-freshmen in a very known I.T School when I met her, we easily became friends, classmates and seatmates, I told her I like her, she told me she likes me too, we became lovers and partners in crime since then, we had a great relationship, until she met this one handsome man, she easily fall for this guy, after almost 9-10 years, from being friends to lovers she would tell me she’s dumping me, I cried out loud, I was in my most darkest hour, “My friends keep telling me, that if you really love her, you've gotta set her free and if she returns in time, I'll know she's mine”, “But tell me, where do I start, 'Coz it's breakin' my heart, I don't wanna let her go”.

What else could we do, if someone wanna say good bye to us, there is nothing we can do but to let them go, I admit I was scared and everything, frighten and traumatized, I don’t wanna feel that kind of pain again, it’s hard, its miserable, it’s the kind of feeling that you don’t wanna feel, I was praying and hoping that she would comeback, everyday’s and every night I waited for her wishing you would return, I longed for her kisses and hugs, I am slowly melting down, burning like a candle, bleeding inside and out, I felt so lost, all the melancholies and heartaches I suffered it all, I wanted to run and hide into my most comfortable zone and that is her arm, I wanna tell her I was scared, that every time I act so brave I’m shakin’ inside but I know she wouldn’t mind, she’s no longer mine, somebody owns her heart, she could never be mine and all I can do is hope & pray 'Coz heaven knows.

And then I realized, I am falling back, all my dreams are fading, I had to do something before its too late, then I started to fix my self, I started to pick up the pieces, I build my life again, and Alhamdullillah (Praise to God) I am slowly learning to stand up again, I am slowly regaining the missing piece, I am learning to smile again, you see ladies and gentlemen, the secret of letting go is acceptance, the secret to happiness is contentment, jealousy usually comes after you compare, I had lived in despair, that I almost forgot how to smile and almost lose my faith in GOD ALLAH, but eventually GOD ALLAH has plan for me, he molded me into something I am not, he(ALLAH) brought me to life again, he(ALLAH) showed me the way, now here I am smiling at last…. Happy and contented, still single but ready to mingle… nyeheheheheh…. Happy Valentines Every-One…..

Here a song from Rick Price

Heaven Knows

She’s always on my mind,

From the time i wake up

’till I close my eyes

She’s everywhere i go

She’s all I know

Though she’s so far away

it’s just keeps getting stronger

every day

and even now she’s gone

I’m still holding on

so tell me where do Istart

’cause it’s breaking my heart

don’t wanna let her go

chorus:

Maybe my love will come back some day

Only heaven knows

and maybe our hearts will find their way

Only heaven knows

and all I can do is hope and pray

’cause heaven knows

My friends keep telling me

that if you really love her

You’ve gotta set her free

and if she returns in kind

I’ll know she’s mine

So tell me where do i start

’cause it’s breaking my heart

Don’t wanna let her go

chorus

Why I live in despair

’cause wide awake or dreaming

I know she’s never there

and all these time i act so brave

I’m shaking inside

why does it hurt me so…

chorus

Heaven knows

Shukran…..