Angeli Hairstyling nieuws

Nieuws: Knipmarathon met Angeli Hairstyling

Wed, 22 Feb 2012 12:00:00 +0100

'Leven toevoegen aan dagen, waar geen dagen meer kunnen toegevoegd aan het leven'. Dat is het motto van Run4Care. Deze organisatie trekt zich het lot van kankerpatiënten aan. Run4Care doet ook dit jaar mee aan Roparun. de 530 kilometer lange estafetteloop van Parijs naar Amsterdam. Angeli Hairstyling ondersteunt Run4Care met haar eigen estafette: Angeli's Knipmarathon.

Op 20 en 21 april is het motto van Run4Care ook dat van de knipmarathon van Angeli Hairstyling. 24 uur lang zullen de stylisten van Angeli knippen, kleuren, föhnen en stylen. In ploegendienst, zodat er voor elke klant een fris team klaarstaat. Astrid de Jager, eigenaresse van Angeli Hairstyling: 'Het zal moeilijk zijn het succes van vorig jaar te overtreffen. Het waren twee ontzettend leuke dagen. Vooral de nachtelijke uren waren bijzonder. Veel mensen bleven hangen vanwege de gezelligheid. En de opbrengst was gigantisch. Daar doen we het uiteindelijk voor.'

Het team van Angeli kijkt ook dit jaar uit naar het evenement op 20 en 21 april. Voor boekingen of informatie kunt u bellen naar 0318 613183 De opbrengst komt 100 procent ten goede aan Run4Care.

Column: Een man voor Miranda

Mon, 13 Feb 2012 12:00:00 +0100

Heb ik het vandaag al gezegd? Een kapper heeft een fantastisch beroep. Wij hebben het voorrecht allerlei soorten mannen en vrouwen echt te leren kennen. Wij raken hen aan en praten met hen, zij vertrouwen ons hun zorgen en smart toe. Dat maakt ervaringsdeskundigen van ons. De taal van het lichaam, hangende schouders of juist een krachtige rug, voor ons kappers heeft het allemaal nog maar weinig geheimen.

Wij zien heel veel individuen van alle denkbare kanten, en zo bouwen wij mensenkennis op. In ruil daarvoor mogen wij mensen nog mooier maken dan ze al zijn. Want volgens mij is iedereen op zijn of haar manier prachtig. Er is iets opmerkelijks aan die kennis. Veel personen ken ik echt, terwijl ik maar weinig van hen weet. Hoe zij wonen, hoe hun kinderen heten, de naam van hun man of vrouw: ik weet het vaak niet. Details ken ik niet, diepe wensen en verlangens meestal wel. En die komen eigenlijk altijd op hetzelfde neer. Allemaal willen we gezond zijn. En allemaal willen we voor iemand de aller-, aller-, allerliefste zijn. Gezondheid en Grote Liefde staat voor ieder mens op een gedeelde nummer één.

Wat is dat eigenlijk, Grote Liefde? Ook daar heb ik, dankzij al die gesprekken, een antwoord op. Grote Liefde is in de eerste plaats de onvoorwaardelijke liefde die je voelt voor je kind. In de tweede plaats is dat de rotsvaste liefde voor je partner. Onvoorwaardelijk is die niet, en daarom zijn zowel mannen als vrouwen voorzichtig in het aangaan van relaties. Want een liefde onder voorwaarden brengt enorme risico's met zich mee. Je kunt je daaraan namelijk lelijk bezeren. En wie zit er nou te wachten op nog een pijnlijke wond?

Miranda is zo'n beetje de aardigste vrouw die ik ken. Ze is knap, verzorgd en trouw. Valsheid is haar vreemd, nooit zou ze iemand kwaad doen. Als Miranda in de buurt is, dan kom je niets te kort. Want zij ziet als eerste waar anderen behoefte aan hebben. Heb je het koud, dan draait zij de verwarming open. Ben je hongerig, dan smeert ze een broodje. En verdriet troost ze woordeloos. Een groots en meeslepend leven is niets voor onze Miranda. Voor haar geen opsmuk en poespas, geen dure juwelen. Geen megagrote auto en een rietgedekt huis. Geen flitsende carrière en verre vakanties. Miranda is gelukkig met het kleine. Met een kopje thee op zondagmorgen, een lange wandeling in het bos. Zelfgemaakte erwtensoep en een stevige schouder om op te leunen. Eigenlijk is Miranda gewoon een supermeid. Daarom is het zo vreemd dat zij de grote liefde maar niet vindt.

Is dat eigenlijk wel zo vreemd? Miranda is voorzichtig, want ze wil zichzelf niet bezeren. Dus vindt ze dat geen enkele man in de buurt komt van haar Ideale Man. Terwijl ze eigenlijk niet zo vreselijk veel wensen heeft. Wij weten allebei dat haar Ideale Man al lang bestaat. Misschien heet hij Peter of Marcel, wie zal het zeggen. What's in a name? In ieder geval is het een knappe man met een overwegend goed figuur, een piepklein buikje mag best. Hij is verzorgd, net als zij, en maximaal 45 jaar. Met haar 38 wil Miranda geen groter leeftijdsverschil. Een kroegtijger is hij niet, maar je kunt geweldig met hem lachen. De man van Miranda is positief ingesteld en stevig als een rots. Hij is betrouwbaar en biedt haar veiligheid. Hij maakt Miranda gelukkig met het kleine.

Alle mensen hebben dezelfde wensen. Gezondheid en Grote Liefde. Om de Grote Liefde te ontmoeten ontkom je niet aan het nemen van risico's. Wie zich bloot geeft, kan bezeerd worden. Miranda is voorzichtig in het aangaan van relaties, en daar moet je als man doorheen breken. Meer dan een beetje volharding en een brede schouder is daarvoor niet nodig.

Miranda's collega's van Angeli Hairstyling en haar vriendinnen zoeken naar de Ideale Man voor Miranda. Zin in een etentje met haar? Angeli trakteert. Stuur een e-mail waarin je jezelf beschrijft naar astrid@angelihairstyling.nl. Een foto wordt op prijs gesteld.

See you next time!

In de pers: Angeli Hairstyling sluit zich aan bij Haarwensen

Tue, 31 Jan 2012 12:00:00 +0100

EDE - Kapsalon Angeli Hairstyling is aangesloten bij Stichting haarwensen. Deze stichting laat natuurgetrouwe kinderpruiken maken van gedoneerd haar. De pruiken zijn bedoeld voor zieke en herstellende kinderen. Via Angeli Hairstyling kan iedereen zijn of haar lange lokken doneren.

Astrid de Jager, eigenaresse van Angeli Hairstyling, is blij met de contacten met de Stichting Haarwensen. "Zieke en herstellende kinderen zijn kwetsbaar. Een hoofd zonder haar maakt hun kwetsbaarheid groter. Hoofddoekjes en petjes bieden geen goede oplossing. Gelukkig is de kaalheid van tijdelijke duur. In de tussentijd zijn kale kinderen enorm geholpen met een op maat gemaakte pruik. Een pruik van mensenhaar is niet van echt te onderscheiden."

Stichting Haarwensen is opgericht door Yvonne de Boer, kapster in het AMC in Amsterdam. Dankzij sponsors uit het bedrijfsleven kan de stichting jaarlijks 150 tot 200 kinderen een pruik geven. Astrid de Jager: "Zieke kinderen leveren al zoveel in. Sporten, buiten spelen en naar school gaan; niet is meer hetzelfde. Daar slaan zij zich meestal moedig doorheen. Wat hen echt verdrietig maakt, is het verlies van hun haar. Geen kind wil kaal door het leven. Het is fijn om op deze manier een bijdrage te kunnen leveren aan hun zware bestaan."

Wil jij je haar doneren aan een ziek kind? De lokken moeten minstens 25 centimeter lang zijn. De stylistes van Angeli geven de donateur kosteloos een prachtige nieuwe coupe.

Voor meer informatie: www.haarwensen.nl

Bron: Ede Stad

Column: Haarwensen

Mon, 30 Jan 2012 12:00:00 +0100

Sommige vrouwen doen het om aan te geven dat ze hun leven hebben omgegooid. Anderen omdat het nu eenmaal veel gemakkelijker is. En ik ken vrouwen die daarmee hun gebroken hart hebben gelijmd. Vrijwel nooit gebeurt het in een opwelling, en altijd is het een dapper besluit. Want de reacties vanuit de omgeving zijn meestal heftig. Je moet het maar durven; je lange haren afknippen. Gelukkig maar dat haar weer aangroeit.

Dat vrolijke roodharige meisje, de dromerige vrouw met die lange vlecht, die oma met de grijze knot. Blonde vrouwen zijn lief en verlegen, brunettes zakelijk en verleidelijk. Een advocate met pittig kort haar wordt serieuzer genomen dan haar vrouwelijke collega met engelachtige krullen. En een agressief punkkapsel is voor een arts niet handig. We kunnen er niet omheen: ons haar bepaalt voor een groot deel onze identiteit. We drukken er ons karakter en onze stemming mee uit. Heel vaak gaat dat ongemerkt. Het schijnt zelfs zo te zijn dat wij vrouwen in de vruchtbare periode meer ons best doen om aantrekkelijk te zijn. We maken ons mooier, en het mooi zijn kost ons ook nog eens minder moeite. Bad hair days en ovulatie gaan zelden samen. Moeder Natuur maakt ons tijdens de eisprong zo aantrekkelijk mogelijk. Opdat wij nageslacht produceren, zo veel en zo vaak mogelijk. Sinds de tijd van de Neanderthaler is er weinig veranderd.

Ons haar maakt ons ook 'aaibaar'. In gezin en familie, tussen mensen die van elkaar houden, bevordert het haar het lichamelijk contact. Dat geldt voor mannen, voor vrouwen en voor kinderen. Een belangrijke uitzondering is de kale man. Voor veel vrouwen zijn kale mannen razend aantrekkelijk. Dat zit zo: het mannelijke hormoon testosteron is verantwoordelijk voor kaalheid bij mannen. Kale mannen zijn dus potent. Ik weet niet of het waar is, als je het mij vraagt zal ik het ontkennen. Het limbische systeem van mijn hersenen denkt in ieder geval dat het zo is, want daar zitten mijn oerinstincten. Het maakt dus veel uit wat we op ons hoofd hebben. En het maakt veel uit wie niets op zijn hoofd heeft. Hoe zit dat dan met kinderen?

Ronde kinderkopjes zijn altijd lief, de aaibaarheid zit hem niet in de haartjes van de baby of peuter. De schattigheid van kinderen zorgt ervoor dat wij hen willen aanraken. Vanaf het tweede levensjaar heeft trouwens vrijwel ieder kind haar. Vrijwel ieder kind, want een enkel pechvogeltje heeft geen aandoenlijke, warme en aaibare haartjes op het hoofd. Soms was er ooit haar, een volle bos zelfs. Het ging ten onder aan een ziekte. Of aan een gemene, levensreddende behandeling van bijvoorbeeld kinderkanker. Verbazend is het, hoe flexibel ernstig zieke kinderen blijken te zijn. Waar zieke volwassenen soms in somberheid wegzakken, gaan kinderen met kanker door met leven. Zo goed en zo kwaad als het kan, op weg naar het herstel. En tussendoor wordt er gewoon gespeeld.

Zieke kinderen verliezen meer dan zieke volwassenen. Sporten, buiten spelen en naar school gaan, niets is meer hetzelfde. Vreemd dat zieke kinderen deze verliezen meestal zonder tranen accepteren. Wat hen intens verdrietig maakt, vrijwel zonder uitzondering, is het verlies van hun haar. Laten we eerlijk zijn; haar beschermd, kaal stoot af. Kaal schept afstand. Natuurlijk, wij volwassenen hebben daar geen last van. Als we het al zielig vinden, dan laten we het niet merken. Wij doen heel gewoon bij het zien van een kaal, kwetsbaar kind.

Yvonne de Boer werkt al jaren in de kapsalon van het Academisch Medisch Centrum in Amsterdam. Veel, heel veel zieke kindertjes zag zij. De meesten hadden petjes of doekjes om hun kwetsbaarheid te verbergen, een enkeling droeg een synthetische pruik. Net als wij allemaal was Yvonne diep begaan met de patiënten. Yvonne zette haar medelijden om in daden. Zij richtte de Stichting Haarwensen op. De Stichting Haarwensen laat prachtige, natuurgetrouwe kinderpruiken maken van gedoneerd haar. De pruiken zijn loeiduur, de kinderen krijgen hem gratis. Om het te bekostigen wordt de stichting gesponsord door het bedrijfsleven. De stichting krijgt het voor elkaar om jaarlijks voor 150 tot 200 kinderen een pruik naar wens en op maat te maken. De lange lokken zijn geschonken door medemensen. Vrouwen, soms mannen, die besluiten hun haren af te knippen. Omdat zij hun leven omgooiden of omdat een kort kapsel gewoon gemakkelijker is. Een enkeling laat het haar speciaal groeien om te kunnen doneren. Gelukkig maar dat haar weer aangroeit. Dat geldt ook voor het haar van de meeste zieke kinderen.

Angeli sloot zich bij de Stichting Haarwensen aan. Wil jij je lange haar doneren? Wij knippen het kosteloos en geven je een prachtige nieuwe coupe. En daarmee geef jij een ziek kind zijn bescherming terug.

See you next time!

Column: Vriendinnenmeisje

Wed, 18 Jan 2012 12:00:00 +0100

Lisanne, Marieke, Robin, Carla, Julia. Sproetjes, wipneus, lang haar, krullenkopje. Met ezelsbruggetjes lukt het mij de meisjes van elkaar te onderscheiden, maar heel vaak sla ik de plank compleet mis. Dat is niet mijn schuld, ik ben een kei in het onthouden van namen en gezichten. Het komt door mijn dochter. Mijn dochter is een 'vriendinnenmeisje'.

Tientallen leuke, lieve en schattige meisjes wonen kort, lang of langer in haar hart.
En daarmee een beetje in ons huis. Soms verdwijnt een hartsvriendinnetje een tijdje uit beeld. Om daarna opnieuw op te duiken in haar en ons leven. In een enkel geval is zo'n kind dan compleet veranderd, en dat maakt de zaak er niet eenvoudiger op. 'Dat blonde meisje met die lange vlecht en dat aanstekelijke lachje, dat moet Nina zijn', schiet het paniekerig door mijn hoofd. 'Nora', fluistert mijn dochter mij snel in het oor. Ze is tenslotte elf jaar. De schande van een stuntelende moeder is dodelijk voor haar reputatie.

Mijn dochter heeft het niet van mij. Zelf was ik zeker geen 'vriendinnenmeisje'. In vriendschappen was ik stukken selectiever. Mijn vriendinnetjes gingen een poëzie-album mee. Ze zaten in mijn klas of woonden in mijn straat. Met een handjevol heb je het dan wel gehad. Het maakte mijn sociale leven trouwens een stuk overzichtelijker. Een klein groepje vriendinnetjes is niet per definitie beter voor een kind, denk ik. Omdat mijn dochter zoveel vriendinnetjes heeft, kijkt ze mee in heel veel kinderlevens. En al zijn de vriendschappen dan serieel, stuk voor stuk zijn ze hecht en oprecht. De meisjes leren delen, verliezen en vergeven. Ze zijn te jong om te weten hoe enorm belangrijk ze zijn voor elkaars vorming.

Vriendinnen zijn niet alleen belangrijk voor de vorming van de kinderziel. Mijn leven zou een stuk ongezelliger zijn zonder Nathalie en Kristel.
Kristel ken ik al bijna mijn hele leven. Ze was mijn buurmeisje. Van tijd tot tijd was er iets dat vriendschap heette. Echte vriendinnen werden we later, toen we groot waren. Van Kristel hou ik omdat ze zo lekker anders is dan ik. Ze is heerlijk springerig en nonchalant, en tegelijkertijd vol vertrouwen. Met Kristel is het leven nooit saai. Daarmee maakt ze bij mij een luchtigheid los die ik van mijzelf niet heb. Ze laat mij zien dat het altijd weer goed komt. Nathalie leert mij ook iets. Ik ken niemand die attenter, opmerkzamer en alerter is dan Naat. Ze is altijd aardig en hartelijk, maar zeker geen doetje. Nooit zou ze mij of anderen naar de mond praten. Als Nathalie iets zegt, dan kun je maar beter luisteren. Want ze heeft meestal gelijk. Dat maakt haar zo lief. Overdrijf ik als ik zeg dat ik zonder Kristel en Nathalie niet zou zijn wie ik nu ben?

Voorzichtig probeer ik mijn dochter het belang van een langdurige vriendschap bij te brengen. Met zachte hand leer ik haar niet te stoppen met investeren in relaties.
Ik vertel haar dat ze haar vriendinnen van nu in haar verdere leven tegen blijft komen. En soms hard nodig zal hebben. Wij, volwassenen, weten dat inmiddels. Mannen, echtgenoten, komen en gaan. Vriendinnen zijn er. Vriendinnen houden je een spiegel voor of moedigen je aan. Vriendinnen vertellen je de waarheid, ook al hoor je die soms liever niet. Vriendinnen zijn vergevingsgezind. Bij je vriendinnen kun je schuilen als het oorlog wordt. En andersom ben je blij dat je er voor je vriendin kunt zijn als je weet; ze heeft het nu moeilijk. Het is heerlijk om vriendinnen te hebben, en het is nog fijner om een vriendin te zijn.

In deze fase van ons leven vliegen de jaren voorbij. Ik zie Nathalie en Kristel minder vaak dan ik zou willen. Gelukkig heb ik een kapsalon. Voor Naat en Kristel schuif ik met mijn pauze, of ik neem hem niet. In dat uurtje blijven we op de hoogte van elkaars wel en wee. Op de andere momenten gaan we de diepte in. 'Hoe gaat het nu écht met je'.
We praten over vroeger, totdat we ons realiseren dat wíj dat ook al doen. Dan praten we snel over later. Later, als we groot zijn en nog steeds vriendinnen. Oud, gebrekkig en der dagen zat. Wij overleven onze echtgenoten. De kinderen brengen we nu zelfstandigheid bij, dus leven ze straks aan de andere kant van de wereld. Gelukkig hebben we elkaar. We gaan wonen in hetzelfde bejaardencentrum, in verschillende vleugels. De afstand moet klein genoeg zijn om elkaars rolstoel te duwen en groot genoeg om te Skypen, te bellen of ons over te beamen. Want de vernieuwingen staan niet stil. Nathalie zei het pas nog: 'Al zijn wij straks bejaard, wij blijven meedoen met de maatschappij'. En als Nathalie iets zegt, dan kun je maar beter luisteren. 'Wie dan leeft, die dan zorgt', zei Kristel. En dat is ook helemaal waar.

See you next time!

Column: Mode en ambities

Mon, 02 Jan 2012 12:00:00 +0100

De ballen en de lichtslingers zijn opgeruimd. De vuurwerkresten aangeveegd. Een nieuw jaar voelt alsof je een kans krijgt om het allemaal nog een keer te doen. Maar dan beter. Dat hoeft nog niet direct. Januari is een maand om langzaam aan het idee te wennen. Don't worry, ook in februari mag je nog kalm aan doen. Dit is de maand waarin de plannen langzaam, heel langzaam, toegepast worden. In maart moet het gebeurd zijn. Zo is het elk jaar, maar 2012 lijkt meer dan ooit het jaar van ambities.

In het begin zijn ze is nog spannend, die ambities en voornemens. 'In 2012 heb ik een topbaan.' 'In het voorjaar tien kilo eraf.' 'Stoppen met de pil en in de zomer zwanger zijn'. Van mij mag het. Maar ambities zijn soms niet realistisch. Waarom niet vijf kilo in plaats van tien, denk ik dan. En waarom niet "gewoon een betere baan", of voorzichtige plannen maken voor een toekomstig gezinnetje in plaats van zo'n babyproject? Drie keer per week naar de sportschool? Fietsen op een fiets zonder banden is supersaai, dus begin maar met één keer per week. Dat lijkt mij eerlijk gezegd een stuk gezonder voor jezelf.

Zoals ik al zei, van mij mag het. En het is ook helemaal niet verkeerd om onszelf van tijd tot tijd te verbeteren. Want daar komen ze natuurlijk vandaan, die ambities. Ze zijn bedoeld om ons verder te brengen op de maatschappelijke ladder. Heb jij er ook zo'n last van? Ben jij ook besmet met ambities? Troost je, je kunt er niets aan doen. In 2012 zijn we er allemaal extra gevoelig voor. Het lijkt alsof we collectief vinden dat we gefaald hebben, en dat alleen ambities ons nog kunnen redden. Maar er bestaan ambities en er bestaan teleurstellingen. Volgens mij gaan die hand in hand. Zoals je soms een ongelukkige tweeling ziet worstelen. Hoe hoger de één vliegt, hoe dieper de ander valt. En het resultaat is voor niemand leuk. Ambities kunnen je dus behoorlijk tot last zijn. Als je ze niet haalt, bijvoorbeeld.

Ambitieus en vernieuwend. Die woorden kwamen bij mij op toen ik de foto's en filmpjes van de haartrend voor 2012 zag. Vernieuwend omdat eigenlijk alles kan en mag, als het maar minimalistisch is. Een paardenstaart is minimalistisch en dus hot. Net als de knot en de vlecht. Perfect hoeft het allemaal niet te zijn, een zogenaamde rommelvlecht is het dit jaar helemaal. Lang sluik haar is ook minimalistisch, en hoe mooi kan dat niet zijn? Vooral als het verzorgd en gezond is. Ook de kleuren zijn basic. Je ziet het, maar het valt niet op. Het minimalisme vind je trouwens terug in alle haarlengtes. Lang, halflang en kort: de toverwoorden zijn "I don't care". Of eigenlijk: "I do care, but I pretend that I don't."

Basic en minimalistisch is natuurlijk prachtig, net als de koele kleuren en de pretentieloze coupes. Zolang het maar niet lijkt alsof je uren voor de spiegel stond is het goed. Voor mij is deze haartrend ook ambitieus vanwege de boodschap die erachter zit. Het is een boodschap die momenteel het hele modebeeld bepaalt, en die weinig ruimte laat voor iets anders. De boodschap is dat we ons in deze moeilijke tijden ingetogen moeten gedragen. Dat het nu even niet gaat om hoe we eruit zien, omdat we serieuzere zaken te doen hebben. Streven naar persoonlijke verbetering, namelijk. En die persoonlijke verbetering zal uiteindelijk leiden tot een betere wereld. Basic en minimalistisch hoort daarbij. Maar wat mij betreft is het ook allemaal een beetje misleidend. Zolang we nog volop consumeren zijn we helemaal niet minimalistisch en basic. Minimalisme kost tijd. Een basic uiterlijk red je niet in twee minuten. We doen alleen alsof. En met 'doen alsof' verbeteren we de wereld niet.

We leven niet in de meest rooskeurigste tijden ooit. En zoals dat altijd gaat, sluit de mode daar bij aan. Maar hoe mooi ik de ingetogenheid van dit modebeeld ook vind, ik knap er niet van op. Zelfs word ik er wat droevig van. Veel liever leg ik het accent op individualistisch. Soms is dat inderdaad een ingetogen kapsel, omdat de persoonlijkheid van man of vrouw voor de spiegel daar helemaal bij past. Minder is dan meer, en dat kan schitterend zijn. Maar ik ken zoveel extraverte, sprankelende mannen en vrouwen die het helemaal niet moeten hebben van een minimalistisch kapsel. Gedurfde kleuren, speelse lange lokken en haarstukjes staan hen super, en dat dragen zij uit met vrolijkheid. Mode en ambities lijken op elkaar. Nooit mag het opgelegd of aangepraat worden, dus laat los wat niet bij je past. Als het matcht met wie je bent maakt het van jou een blij mens. En van blije mensen knappen we allemaal op.

See you next time!

Column: Decemberblues

Mon, 19 Dec 2011 12:00:00 +0100

Zo nu en dan verlang ik naar 'vroeger'. Vroeger in de zin van 'de tijd die achter mij ligt.' Dat verlangen heb ik maar een enkele keer per jaar, veel overlast geeft het niet. Om preciezer te zijn is december mijn 'maand van verlangen'. Een beetje komt dat ook door de sprankeling van de feestmaand. Buiten is het koud en donker, binnen gezellig en warm. Alsof dat nog niet genoeg is hangen we fonkelende lichtjes in een kerstboom. Van dit alles word ik melancholiek en soft. Een tikje sentimenteel zelfs.

Laat ik 'vroeger' een milde vorm van decemberblues noemen. Het begint zo rond het moment waarop wij Sinterklaas in Ede onthalen. Opeens wil ik ook weer geloven in de goedheid van de kindervriend die geen schoentje overslaat. In mijn kleutergeloof beoordeelde Sint elk kind zonder aanzien des persoons. Desondanks wist ik zeker dat vooral de zieligste kinderen overladen werden met cadeautjes. Overigens met mijn volledige instemming. Al kende ik zelf geen enkel echt zielig kind, het leek mij logisch dat de Sint extra zou uitpakken bij klein en groot kinderleed. Toen ik mijn geloof verloor kreeg ik met terugwerkende kracht medelijden met pechkinderen. Ik snapte opeens dat oneerlijkheid in het kinderleven nooit duidelijker zichtbaar is dan met Sinterklaas. Niet alleen in december ben ik daar gevoelig voor.

Voor we het weten is het 6 december. De pepernoten zijn opgeveegd, het overbodig geworden speelgoed opgeruimd en de overtollige Sintkadootjes geruild of -helemaal van deze tijd- op Marktplaats gezet. Nog even geniet ik van een zalige december-ledigheid. Dat duurt niet lang. Met het inzetten van de kerstsfeer nestelt zich een nieuwe melancholie in mijn bestaan. Het verlangen naar de glamour van weleer. Authentieke glamour die verder gaat dan de perfect gestileerde boom en subtiel verlichte twijgjes in een kolossale designvaas. De glamour die voor mij bij een echt kerstfeest hoort, en die ik al jaren niet meer zie, is de glamour van Mooi Zijn.

Mooi Zijn is voor mij hetzelfde als recht doen aan jezelf. Vooral vrouwen zijn uitstekend in staat zichzelf onder te waarderen. Tijdens het winkelen hebben de rekken met kinderkleding haar aandacht. Zijdelings loert zij begeerlijk naar het Chanelpakje -afgeprijsd, ook dat nog - op de etalagepop. O, dat prachtige rokje. Niet te lang en niet te kort. Jaloersmakend zouden haar enkels tot hun recht komen. De diepe kleur is exact zoals haar ogen, het getailleerde jasje maakt van elke vrouw een koningin. Maar liever geeft zij honderden euro's uit aan jongensjeans en haar tienerdochter krijgt een kek nieuw winterjackje. Het vorige zat niet lekker genoeg. Zonder wroeging kijkt zij toe hoe haar man de nieuwste Samsung Galaxy afrekent. Een kerstcadeautje voor hemzelf. 'Ach, hij werkt er immers hard voor'. Het Chanelpakje blijft een droom, hoe haalbaar het ook was. Voor de prijs van een Samsung Galaxy, immers.

Vroeger was niet alles beter. Maar vlak voor kerst kwamen de vrouwen één voor één langs voor een glamorous kapsel. In een tasje namen zij een paar kledingsetjes voor de kerstdagen mee. Het kapsel moest passen bij alle outfits, zodat zij op het laatste moment nog konden switchen. Ik genoot van het meedenken. 'Wat zal ik dragen, Astrid? De cocktailjurk met de stola en de pumps? De mooie strakke pantalon met het glittertruitje? Of dit sexy rokje met de blouse? En wat zal ik met mijn haar doen? Ingevlochten? Opgestoken? Een eenvoudige knot? De chignon, een Grace-Kellyrol of toch een French twist? Je hebt gelijk, een waterval van krullen en dan half opgestoken staat mij super. Met kerst wil ik de allermooiste zijn'.

Tieners en twintigers zijn altijd mooi. Een leuk kapsel, een vleugje make-up en lekker zittende kleding is genoeg om hen te laten stralen. Vanaf een bepaalde leeftijd kom je daar niet meer mee weg. Aandacht is het toverwoord. Aandacht in de vorm van een beetje tijd, een beetje geld en soms een beetje hulp van anderen. Geen zorgen, het hoeft niet overvloedig. Wij vrouwen beschikken allemaal over unieke uiterlijke kenmerken die wij prachtig kunnen uitbuiten. De mooiste boezem ever, geboetseerde wenkbrauwen of een hartvormend gezicht en parelwitte tanden. Lange benen en een slanke taille of de stralendste tint en blauwste ogen die je ooit eerder bij een vrouw zag. Amandelvormige ogen voor de één, ruimvallend koperrood haar voor de ander. Iedere vrouw is uniek. Wie verzorgd is, die is knap. Dat geldt trouwens ook voor mannen.

Mijn decemberblues heeft te maken met mijn voorliefde voor alles wat mooi is. Het leven is ongelijk verdeeld, daar kan ik maar weinig aan veranderen. Wat ik wel kan is schoonheid laten zien. Laten wij met zijn allen tonen hoe mooi de wereld nog is. En omdat wij een stukje van de wereld zijn, mogen we trots zijn op het allermooiste van onszelf.

See you next time!

Column: Opstandig puberhaar

Thu, 24 Nov 2011 12:00:00 +0100

Vraag een willekeurig persoon eens naar de minst feestelijke tijd van zijn leven. Tien tegen één dat het antwoord ook mijn antwoord zal zijn. De puberteit. De puberteit is, zoals wij allemaal weten, die ongezellige wachtkamer waarin we allemaal ooit opgesloten zaten. Het kinderleven lag achter ons, volwassen waren we nog lang niet. De tussentijd moesten we zo goed mogelijk zien door te komen. Voor een enkele sprankelende mazzelaar was het verblijf in de wachtkamer relatief kort en ook nog best leuk. Maar voor de meesten van ons was het een periode van eenzame kwelling waar maar geen einde aan kwam.

De puberteit is bedacht door De Grote Schepper die kennelijk vond dat aan de lanterfanterende kinderblijheid maar eens een einde moest komen. De haargroei op onverwachte plaatsen is nog maar het begin. Want daarna start de grote, grote verandering van het vertrouwde kinderlichaam. De hormoonbestorming doet ook nog iets geks met huid en haar. Bijna niemand ontkomt aan de gruwel van puistjes, mee-eters en supervet haar. Bijna niemand, inderdaad. Want vooral hier onderscheidt zich de beklagenswaardige doorsnee-puber van de sprankelende mazzelaar.

Zelf stond ik in mijn puberteit ontelbare wanhopige uren met krultang, föhn en een pot felblauw drillend haargel voor de spiegel. Onder mijn onkundige handen transformeerde het blonde engelenhaar uit mijn kleine-meisjestijd in een sprietige bos hooi. Dat kwam natuurlijk door mij, door de krultang en de föhn. De krultang was precies zoals het woord klinkt: een ijzeren tang. Het loeihete ding schoeide kurkdroge krullen in mijn lange lokken, ik rook exact wanneer de tang te heet werd en ik de stekker uit het stopcontact moest rukken. Met de föhn en een plastic borstel dwong ik mijn haar in een model dat ik voor ogen had, maar dat ik nooit bereikte. Ik vond dat mijn haar alleen maar acceptabel zat als ik het net geborsteld had, dus borstelde ik de hele dag. Met mijn plastic borstel. Het was altijd vet, ik kon niets anders dan elke dag opnieuw wassen. Meer dan een paar gulden mocht de shampoo niet kosten, dus gebruikte ik die knalgele fles supermarktshampoo. De volgende ochtend stond ik weer wanhopig voor de spiegel met krultang, föhn en haargel. Totdat ik eindelijk naar de kappersopleiding mocht.

In de salon zie ik ze vaak; de puberende haarmishandelaars. De haren zijn onherstelbaar beschadigd door verkeerd gebruik van de krultang en de föhn, meestal veel te heet, en door drogisterijverpakkingen haarverf in uiteenlopende blekingen. In de veronderstelling dat puberhaar toch altijd raar zit, kopen hun moeders discount-shampoo en felblauw drillend haargel. Omdat pubers vinden dat hun haar alleen maar goed zit als het net geborsteld is, borstelen ze het de hele dag. Met een plastic borstel. Als het echt niet meer kan, komen ze bij Angeli Hairstyling. "Een klein beetje eraf. Niet teveel, hoor".

Moeilijk puberhaar bestaat niet. Al met al is puberhaar makkelijker onder controle te houden dan de puber zelf. Alles wat zich verkeerd behandeld voelt gedraagt zich opstandig. Opstandig puberhaar bestaat dus wel. Om het haar opnieuw gehoorzaam te maken heeft het rust nodig. De hormonenstorm moet niet aangemoedigd worden, dus moet de puber een PH-neutrale shampoo gebruiken die past bij de structuur van het haar. Shampoo voor kwetsbaar haar, en voor kwetsbare zieltjes, moet maatwerk zijn. Elke dag wassen is dan ook helemaal niet erg, maar het water mag niet te heet zijn. Shampooresten doen de styling geen goed, dus moet het uitspoelen meer tijd kosten dan het wassen. Stylingsproducten moeten alcoholvrij en vriendelijk voor het haar zijn. Elke dag föhnen is geen ramp, de stijltang en de krultang ook niet. Maar doe het voorzichtig. Het is niet aan te bevelen om de krullen in het haar te schroeien, zoals ik deed. Haar is kwetsbaar. Behandel het alsof het een kostbaar wollen truitje is.

De onzekere puber friemelt, plukt en prutst voortdurend aan het haar, en dat is niet goed. Vooral niet als hij of zij daarna met de handen het gezicht aanraakt. Het haar en de puistjes in het gezicht moeten met rust gelaten worden. Dat betekent dat het haar 's ochtends goed gestyled kan worden, en dan 's middags misschien nog een keer. Vooruit, in de weekenden voor het uitgaan. Voor de rest: afblijven. Borstelen mag, maar met mate. En de plastic haarborstel is een gruwel. Kwetsbaar haar verdient een borstel van natuurlijk materiaal. En o ja; haarkleuringen doe je bij de kapper. Punt.

Dan het lastigste onderdeel van het puberbestaan. Mooi haar komt voor het overgrote deel van binnenuit. Dat betekent dat er gezond gegeten en gedronken moet worden. Helaas, het is waar. Geen chips, patat en cola. Wel groenten, fruit, volkorenbrood en water. Het is natuurlijk niet waar dat het elimineren van de haarwanhoop van de ongelukkige puber een stralend wezen maakt. Welnee. Maar een puber met mooi haar is knap. En een knappe puber trekt leuke mensen aan. Gelukkig gaat het ook weer allemaal voorbij. De volwassenheid lonkt, langer dan zeven of acht jaar duurt zo'n puberteit echt niet.

See you next time!

Column: Mevrouw A

Mon, 31 Oct 2011 12:00:00 +0100

Bij de deur pak ik zo langzaam mogelijk haar mantel. Langzaam, want haar bewegingen zijn traag en behoedzaam. Ver in de tachtig is mevrouw A, vandaag lijkt ze ouder en breekbaarder. Ik pak haar dunne hand, de huid is koel en zacht als ragfijn satijn. De wit lederen bank is design en te laag voor meisjes van tachtigplus. Tussen de aandoenlijke tieners, de bruisende twintigers, de haastige dertigers en de gesettelde veertigers schittert zij als allerlaatste van haar generatie. Wassen en watergolven, elke week.

Als ik bij de wasbak haar schouders aanraak weet ik dat ze niet in orde is. Ze voelt anders. Gespannen misschien, of verdrietig. Deze stemming past niet bij haar. Mevrouw A is een opgewekte vrouw. Haar man leeft al heel lang niet meer, ik weet hoezeer ze hem mist. "Zoveel tranen toen hij overleed, maar ik kijk terug op een prachtig leven met hem." Haar dochter woont in een ver buitenland, "de kleinkinderen spreken geen Nederlands meer", haar zoon is een geslaagd zakenman. Zelf was ze in haar jonge jaren pianolerares. Het combineren van werk en gezin ging haar niet gemakkelijk af. "Ik miste wel eens mijn tram. De kinderen stonden dan moederziel alleen op het schoolplein. De buurt had er geen goed woord voor over. Ja, meisje, ik weet hoe lastig het is."

Thank God, het is 2011. Ik tel mijn zegeningen.

Mensen mooi maken is mijn passie. Nog steeds geeft een blije klant mij een goed gevoel. Elke man, vrouw of kind is speciaal voor mij, nooit betrapte ik mijzelf op weerstand tegen een bepaald persoon. En dat is maar goed ook, want wij zien de man of vrouw van alle denkbare kanten. Dat schept een band, of je dat nu wilt of niet. En met enkelen is die band best diep. Het zien en aanraken van inmiddels honderden verschillende mensen heeft mijn waarneming en intuïtie superscherp gemaakt. Verdrietig, teleurgesteld, gelukkig of ziek? Razendsnel zie ik het, mij zet je niet op het verkeerde been.

Ze zit voor de spiegel, Mevrouw A. Nog steeds is zij prachtig. Statig, scherp van geest, de vriendelijkheid zelve. Haar schoenen zijn elegant, de kleding is nooit morsig, geen dag loopt ze rond met een nonchalant kapsel. Ze is geïnteresseerd in het wel en wee van jonge mensen en praat mee over trends en mode. Aan klagen en mopperen doet ze niet. Haar goedhartigheid levert haar de sympathie en respect van de omgeving op. Jonge en oude mensen, iedereen is graag in haar nabijheid. Mevrouw A heeft het altijd geweten: "Niet mooi zijn doe je zelf".

Het beroep van kapster is mij op het lijf geschreven. Net als mevrouw A weet ik hoe belangrijk het is om verzorgd voor de dag te komen. Want wie verzorgd is, is mooi. Een goed uiterlijk geeft zelfvertrouwen en opent deuren. De weg naar succes is makkelijker als je er aantrekkelijk uitziet. Andersom moet je over nogal wat capaciteiten beschikken om een slordig uiterlijk goed te maken. Wat is mooi zijn eigenlijk? Mooi zijn is iets anders dan een perfect lichaam hebben. Persoonlijk ken ik geen perfecte mensen. Mooie mensen zie ik dagelijks. Een aantrekkelijk voorkomen is voor iedereen bereikbaar. Het vraagt niet meer van ons dan een beetje tijd, aandacht en geld.

Ik kijk naar haar. Vandaag is alles anders. Haar ogen staan troebel, haar handen trillen. De trekken rond haar mond zijn zelfs wat onzeker. In het lichaam is de spanning voelbaar. Ze begint te praten. Over het lieve, gegroefde gezicht rolt een traan. Een geborduurd zakdoekje verschijnt uit de handtas. Ik schrik van haar onvaste stem als ze vertelt over haar hartsvriendin. Hand in hand door de puberteit, ook al bestond dat woord toen nog niet. Samen naar dansles, en allebei een vriendje van de dansvloer. Daarna volgden de verlovingen, de trouwerijen en de geboortes. Mevrouw A werd als eerste weduwe, haar vriendin haalde haar uit het verdriet. Wat een geluk als je zo?n hartsvriendin mag hebben. Deze week werd mevrouw A opnieuw een beetje weduwe. Na een samenzijn van meer dan zeventig jaar heeft ze haar vriendin moeten begraven. Zachtjes huil ik met haar mee.

In de salon is het deze ochtend razend druk. Het is een wonder dat het mij toch lukt voldoende tijd voor mevrouw A te nemen. Samen met haar wacht ik op de witte bank tot de taxi verschijnt. Door de ramen van de etalage zie ik hoe ze moeizaam plaats neemt naast de chauffeur. Ze zwaait nog even, ik zwaai terug: tot volgende week. Nog even denk ik aan haar, dan legt de dag beslag op mij. En zoals altijd vliegt de week voorbij. Het is opnieuw vrijdag, de dag waarop ik mevrouw A verwacht. Haar dochter belt vanuit het ouderlijk huis naar de salon. Haar moeder is in haar slaap overleden. De wereld is een stukje killer.

See you next time!

Column: Nooit meer dertig

Thu, 06 Oct 2011 12:00:00 +0200

Acht jaar was ik, mijn lievelingstante werd die dag veertig. Er was visite, de woonkamer zat vol mevrouwen. Buurvrouwen, zussen en wat vriendinnen van mijn tante. Op de bank, tussen de brede ruggen, bekeek ik hen van top tot teen. Ik zag rokken en blouses, maat 40, met keurige damesschoenen, stevige stappers en spijkerbroeken. Sommige vrouwen hadden een baantje, dat wist ik. De vrouwen die in een modezaak stonden kleedden zich iets modieuzer, maar op vrolijke kleuren kon ik niemand betrappen. Vrijwel alle vrouwen op de verjaardag van mijn tante hadden kinderen. Dat kon ik zien aan hun haren. Zogenaamd "lekker fris", eigenlijk gewoon: "Hé, nu ik getrouwd ben kan het er best af." De vrouwen dronken sherry en bessenjenever en drukten één voor één halfopgerookte Belinda's in de glazen asbak. Met de geur van Belinda in hun haren spraken ze over kwaaltjes, kinderen en de keukenkastjes. En ik wist; op een dag ben ik één van hen.

Twaalf november zal voor mij geen gewone werkdag zijn, want het is de dag waarop ik jarig ben. Waarschijnlijk denk ik, zoals elk jaar op twaalf november, terug aan het jaar dat achter mij ligt. Een bewogen jaar was het, en een prachtige tijd. Dit keer zal ik zelfs terugkijken op een decennium. Mijn leven veranderde de afgelopen tien jaar ingrijpend. Ik verhuisde naar een klein paleisje, en daarna naar mijn droomhuis. Op de Britse Maagdeneilanden trouwde ik met mijn grote liefde Gerdo. Twee keer mocht ik moeder worden, van beide soorten kreeg ik er één. Een prachtige dochter en een heerlijke zoon. Allebei slim, creatief en voor rede vatbaar. Met zulke leuke kinderen is het opvoeden "a piece of cake".

Rampen, ziektes, woningbranden, ondenkbaar ongeluk bleef mij bespaard. Het leven heeft duidelijk het beste met mij voor. Toch maakte de afgelopen jaren indruk op mij. In deze tien jaar transformeerde ik van onbezorgde dertiger in een bijna-veertiger. Dat zou je op het oog niet zeggen. De generatie van mijn tante staat mijlenver van mij en mijn leeftijdsgenoten. In de spiegel zie ik de vrouw die ik altijd ben geweest. Net als de meesten van mijn leeftijdgenoten let ik op mijn gezondheid. Dat gaat min of meer vanzelf. Aan roken heb ik nooit kunnen wennen, dus stopte ik nog voordat ik er werkelijk aan begon. Alcohol nip ik met mate, en dan nog alleen feestelijke bubbelwijn op zonnige tuinfeestjes. Dankzij mijn natuurlijke weerstand tegen frikadellen en bamischijven pas ik nog moeiteloos in maat 38. Wellicht wat ijdel veronderstel ik dat ik mijn benen nog in mijn nek kan leggen. In ieder geval zal één been nog wel gaan. De radslag kan ik nog net zo prachtig als dertig jaar geleden en ik ben zelfverklaard kampioen trampoline springen. Weet je trouwens dat je daar ontzettend van afvalt?

Voor altijd blijf ik leeftijdloos, als het aan mij ligt, maar nooit meer wil ik dertig zijn. Op je dertigste moet je nog zoveel afleren. Nagelbijten, bijvoorbeeld. "U" zeggen tegen meisjes van achttien. Toeteren als een auto bij het verkeerslicht drie seconden te lang op groen blijft wachten. Gedwongen losjes in de kroeg staan terwijl je liever in pyjama op de bank hangt met een beker kaneelthee. Bang zijn om voor je mening uit te komen in gezelschap, zelfs al is het een verjaardagskring. Denken dat iedereen overal beter in is, en zeker weten dat mensen zien hoe onvast je je voelt in een groot gezelschap. Op je dertigste denk je dat de wereld op je zit te wachten. En o help, wat een angstaanjagend idee is dat.

In de salon herken ik ze direct, de meisjes en de jongens van dertig. Er is geen trouwere klantenkring dan deze mannen en vrouwen in de bloei van het dynamische bestaan. De schijn van zelfvertrouwen en lef staat hen goed. Doorgaans durven ze te experimenteren met styling en kleuren, en vrijwel alles staat hen subliem. Dat kan ook niet anders, ze zijn prachtig. De huid is gaaf, het gewicht onder controle, de kleding kek en modieus. Deze jonge dertigers werken aan hun carrière, en dat vertaalt zich in een ruim inkomen. Nog niet gehinderd door kleine kinderen reizen ze veel en ver. En hebben ze wel kindjes, dan gaan ze vaak met vakantie. Naast hun werk studeren ze soms, vinden tijd voor sport en bioscoop en hebben massa's vrienden. De wereld wacht op hen.

Ik gun het hen van harte, deze dertigers, daar niet van. Maar nooit meer wil ik terug in de tijd. Voor mij geen jachtige jaren meer waarin het ging om zien en gezien worden. Het streven naar perfectionisme kent geen einde, dus doe ik er niet meer aan mee. De behoefte aan waardering en erkenning ben ik voorbij, ik bekijk mijzelf niet langer door de ogen van anderen. Ik moest veertig worden om te weten dat de wereld helemaal niet op mij zit te wachten. En wát een opluchting is dat.

See you next time!