Angelis and the Istanbul

ο αρραβωνιαστικός χτύπησε την πόρτα

2012-01-16T23:48:00.000+02:00

Η πιο ψυχρή περίοδος του χειμώνα στην Πόλη αρχίζει συνήθως μέσα Γενάρη και πάει μέχρι τέλη Φλεβάρη, χωρίς βέβαια να κάνει καύσωνες ένα μήνα τουλάχιστον πριν ή μετά απ' αυτό το διάστημα. Έτσι και φέτος, το Σαββατοκύριακο έπεσε το πρώτο χιόνι, το οποίο δυστυχώς μας έκανε και σήμερα την τιμή:( Μπλιαξ, μπλιάξ, μπλιαξ, δεν το γουστάρω μία σας το έχω ξαναπεί! Πέρα από τη δεδηλωμένη απέχθειά μου για τα αναμενόμενα προβλήματα που δημιουργεί, αυτήν τη φορά διατάραξε ακόμα περισσότερο την εύθραυστη ψυχική μου ισορροπία με το γενικό μπλακ άουτ που επέφερε σε ένα τεράστιο τμήμα της Πόλης. Από το Εμίνονου & το Φατίχ, το Τσουκούρτζουμα & το Τζιχάνγκιρ, μέχρι ακόμα και το Μπακίρκιοϊ, το Μακροχώρι της Λωξάντρας, μείναμε έρμαιοι του σκοταδιού και του ψύχους! Πριν αρχίσετε την υπεράσπιση της χιονοδιάρροιας, μπείτε στην θέση κάποιου που έχει κανονίσει ρομαντικό διήμερο στο σπίτι με το πρόσωπο και θέλει ζεστούλα για να κυκλοφορεί νεγκλιζέ με το έταιρο ήμισυ, να πάρει ένα καυτό αφρόλουτρο, να βάλει στο πικάπ λίγη τζαζ και άλλα σεξουλιάρικα βρε αδερφέ, τα οποία δυστυχώς απαιτούν...ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΡΕΥΜΑ ρε γαμώτο!

Το μόνο ρομαντίκ αντιστάθμισμα ήταν δεκάδες κεράκια παντού, ακόμα και πάνω στο καζανάκι, λίγες παραπάνω γουλιές κονιάκ για να ζεσταθείς, άντε και έξτρα αγκαλιές κάτω από τα παπλώματα ΙΚΕΑ για να αποφύγεις τον κίνδυνο να σας βρουν παγωμένους στο κρεβάτι με τις μύξες να κρέμονται σαν σταλακτίτες. Εδώ που τα λέμε, είναι κι αυτή η ανάμνηση από τα Κουδούνια, που η κουτσομπόλα του χωριού, η κυρά Στέλλα του Λάμπου ρωτούσε τη γειτονοπούλα που σπούδαζε στη Φλώρινα, ρίχνοντας άδεια για να πιάσει γεμάτα:

- Τι έγινε Βαρβαρίτσα; Σου χτύπησε την πόρτα ή όχι ακόμα ο αρραβωνιαστικός;, εννοώντας τον χιονιά. Σύξυλη η Βαρβαρίτσα που φοβόταν τη βαριά χερούκλα της μάνας της (η κυρά Δέσπω έφερνε λιγάκι στη Βερούλη!), μιας και μάλλον είχε τη φωλιά της λερωμένη ή ακόμα χειρότερα...χιονισμένη.

Μαραθώνιος Φαγοποσίας / Αττάλεια (2ο μέρος)

2012-01-13T01:20:00.001+02:00

Μετά την πανδαισία των πρωινών γευμάτων που τσιμπολογήσαμε στην προηγούμενη ανάρτηση, ήρθε η ώρα των κυρίως. Όπως και σας ξαναείπα, τι κι αν φίλοι και γνωστοί με ξενέρωναν ότι στην Αττάλεια δεν πρέπει να περιμένω σούπερ φαγητό. Εμένα μ' έπιασε το γινάτι μιας και πιστεύω πως όποιος γυρίζει μυρίζει. Μπορεί συχνά να τρως τις μπακατέλες σου, ειδικά σε έναν τόπο που δε γνωρίζεις, εμείς όμως φανήκαμε τυχεροί. Ξεκινήσαμε με το στανταράκι, το μοναδικό ενδημικό έδεσμα της Αττάλειας, που ίσως να σου προτείνει κάποιος: Κιοφτέ και φασόλια πιαζ. Σε ποιόν όμως κιοφτετζί θα μπορούσες να ποντάρεις όλες σου τις μάρκες, όταν ο χρόνος είναι πιεστικός και δεν έχεις ευκαιρία να μείνεις ρέστος; Ένα είναι το όνομα: Şişçi Ramazan!

Μάλλον εντοπίσατε την πρώτη διαφορά από τις άλλες ψησταριές της κατηγορίας, δεν αυτοαποκαλούνται "Κιοφτετζί", αλλά "Σιστσί", δηλαδή οι κιοφτέδες περνιούνται σε σις (καλαμάκι / σουβλάκι) πριν αρχίσουν τα αναστενάρια στα κάρβουνα. Ο κιμάς φτιάχνεται στην κουζίνα του μαγαζιού από αρνίσιο σε συνδυασμό με λίγο τραγίσιο κρέας και είναι λίγο μακρουλότεροι από τους συνηθισμένους.

Συνοδεύονται με ένα ολόκληρο κρεμμύδι κομμένο στη μέση, δυο πιπεριές, ελαφρώς περασμένα από τη σχάρα και μπόλικο μαϊντανό. Ωραίοι, αφράτοι και ελάχιστα ελαστικοί, αναδύουν ένα ευχάριστο άρωμα, χωρίς βαρύ μακιγιάζ μιας και πέρα από αλάτι δεν έχουν κανένα άλλο μπαχαρικό.

Όσο κι αν το βασικό ατού του Ραμαζάν είναι οι κρεάτινες ρουκέτες, το συνοδευτικό πιαζ κάνει ακόμα μεγαλύτερο κρότο! Βραστά φασόλια μικρούτσικα και γλυκούλια, ανάκατα με κρεμμύδι, ντομάτα, φετούλες βρασμένου αυγού, λαδάκι και...ταχίνι!!!! Ναι, το ταχίνι είναι η κηροζίνη που στέλνει το πιάτο στην στρατόσφαιρα! Μην φοβηθείς ότι γλυκίζει, άλλωστε αν δεν προσθέσεις πεκμέζ ή μέλι ο πολτός του σουσαμιού εχει μια βαθιά γήινη επίγευση. Πάρε την κουτάλα, όρμα και να δεις που θα φωνάξεις Μπιρ Αλλάχ! Μιαμμμμ, μιαμμμμ, μιαμμμμ!!

Κι εκεί που κάποιος νορμάλ άνθρωπος θα έλεγε πάμε για κανένα ποτάκι να ξεπλυθεί ο οισοφάγος από τα γρέζια, ένας διπλωματούχος λιγούρης δεν καταθέτει το πιρούνι πριν του βγει το φαΐ απ' το ρουθούνι, θέλει και επιδόρπιο! Γλυκιά κολοκύθα λουσμένη σε σιρόπι μαντέψτε από τι. Μα φυσικά και πάλι από ταχίνι! Αυτήν τη φορά όμως ντοπαρισμένο με ζαχαρόνερο για σε στείλει αδιάβαστο. Στα περισσότερα εστιατόρια, μετά το χαμάμ (βλ. βράσιμο), η πορτοκαλιά Σπεράντζα Βρανά κάνει κι ένα ελαφρύ σολάριουμ (βλ. φούρνο), στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως, προτιμά μόνο την πρώτη περιποίηση. Λιγάκι έξτρα πίλινγκ μόνο, με χοντροκομμένο φουντούκι για να είναι κρατσανιστή. Παιδιά να σας πω κάτι; Από την πρώτη κουταλιά, άρχισα να ρωτάω αν το συγκεκριμένο γλυκό σερβίρεται και σε μέγεθος μαξιλαριού. Το τι γλυκά όνειρα θα βλέπω σαν ακουμπώ απάνω του, αφήστε! Άσε που τα περισσότερα θα είναι και σίγουρα πονηρά! Αχχ, μη με ξυπνάτε πάνω στο καλό...

Την επόμενη μέρα έβρεχε καταρρακτωδώς, αλλά εγώ συνέχισα να τρέχω με την ομπρέλα μου σαν την γκαστρωμένη που της μυρίζουν συνεχώς φαγητά. Στα όρια της παλιάς πόλης βρίσκεται το τσαρσί (αγορά) των ντονερτζήδων (γυράδων). Μέσα έξω, πάνω κάτω, να μου φαίνονται όλα ωραία, αλλά και ίδια μεταξύ τους. Να με τραβούν οι κράχτες, να μου γυρίζει ο αγέρας το παρασόλι, μια εικόνα όμως ήταν αρκετή να στρώσω την κωλάρα μου (λέμε τώρα) στο συγκεκριμένο κεμπαμπτσίδικο.

Ένας ουστάς (μάστορας) ως σύγχρονος Ήφαιστος, αργοέψηνε το σάρκινο του ρόπαλο σε αληθινή φωτιά από κούτσουρα. Κάθε τόσο το στριφογύριζε σμιλεύοντάς το με το σπαθί του. Θα μπορούσα να το απολαύσω σε μια σκέτη μερίδα ντονέρ, αλλά μην ξεχνάτε το ποιόν μου. Είχα καιρό να φάω άλλωστε ισκεντέρ κεμπάπ και το είχα πεθυμήσει. Πρώτα το ζυγίζει στο καντάρι, για να μη τον μπατσίσει το αφεντικό αλλά και για να μην αδικήσει τον πελάτη, μετά το περιχύνει με κόκκινη σαλτσούλα και τέλος με λιωμένο βούτυρο για να κάνει πλούσιους διαιτολόγους και αγγειοχειρουργούς. Βουαλά μεσιέ!

Για να ξεφύγουμε λιγάκι από τα βαριά ναρκωτικά, είπαμε τουλάχιστον να κάνουμε ένα δείπνο μεθαδόνης ή αλλιώς με κοτόπουλο, στο διάσημο Parlak Restaurant. Μια σειρά από πουλάδες περασμένες σε σούβλα να γυροβολάνε πάνω στη θράκα.

Καλό χρυσό το κοτοπουλάκι, τρυφερό κι ευγενικό, μισό ανά μερίδα συνοδευόμενο από πληγούρι, αλλά έχω φάει και καλύτερα.

Την κατάσταση έσωσαν ευτυχώς, τα συκωτάκια πουλερικών που αν και στην αρχή τα αντιμετώπισα με δυσπιστία, ο ενθουσιασμός της Σταυριανής για την αίσθηση αλά πατέ που σου άφηναν, με παρέσυρε κι εμένα!

Η τελευταία μέρα δεν μπορούσε να μην περιλαμβάνει κάτι τρανταχτό. Θέλαμε βρε παιδί μου να βάλουμε μια γερή στάμπα στο διαβατήριο της γεύσης μας. Δεν φανταζόμασταν καλύτερη ευκαιρία από ένα ψητό αρνίσιο κεφαλάκι.

Αν και, ακόμα και ο ιατροδικαστής Φίλιππος Κουτσάφτης θα ζήλευε το διαμελισμό του μπεεεε κρανίου, το σκαλπ έφτασε λιγότερο ζεστό απ' όσο θα έπρεπε, χάνοντας πόντους νοστιμιάς.

Το αρνάκι στον ειδικό φούρνο ταντίρ, ήταν λίγο καλύτερο, αλλά και η δική του σφραγίδα (που λέγαμε πιο πάνω), θα ξεθωριάσει μάλλον σύντομα.

Αντίθετα, το γιανίκ ντοντουμά θα μείνει για πάντα στο πασαπόρτι του ουρανίσκου μας. Θα μπορούσε να αποδοθεί εύλογα ως καμμένο παγωτό, χωρίς να χάνεται η κυριολεξία. Πρόκειται για παγωτό που φτιάχνεται από γάλα (κάποιες εποχές κατσικίσιο, τον χειμώνα μου ομολόγησαν με κάθε ειλικρίνεια και μπράβο τους γ' αυτό, μόνο αγελαδινό) που το βράζουν ή μάλλον το παραβράζουν ανακατεύοντας συνεχώς με την κουτάλα μέχρι να αρχίζει να αρπάζει στον πάτο του τεντζερέ. Κι αν εσείς σιχτιρίζετε όποτε συμβαίνει αυτό όταν εσείς κουτσομπολεύετε στο τελέφωνο, οι μάγειρες του Akdeniz Dondurmaci το έχουν και το παινεύονται! Αφού κρυώσει, αρχίζουν τη διαδικασία της παγωτοποίησης. Φυσικά η κάπνα του γάλατος είναι πανταχού παρούσα και ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ γεμίζει κάθε κύτταρο σου.

Για την ανωτάτου επιπέδου αυτή γεύση, έρχεται να βάλει πλάτη το αληθινό σαλέπι. Ξέρετε, την σκόνη από αποξηραμένες ρίζες άγριας ορχιδέας, που πάντοτε μου θύμιζαν κεχριμπαρένιο κολιέ.

Πόσα κιλά θα βάζατε εσείς αν τρώγατε όλα τα παραπάνω (μην ξεχνάτε και τα πρωινά!) μέσα σε τρεις ημέρες; Μην αρχίσετε, ξέρω. Εγώ δυστυχώς, ούτε δράμι δεν πήρα ο καταραμένος! Τελικά μάλλον πρέπει να σκέφτομαι σοβαρά ότι έχω ταινία στο έντερο. Όπως και να 'χει πάντως, στο επόμενο ταξίδι σας στην Αττάλεια (ή όπου αλλού), μην ακούτε τους ξερόλες, συμπεριλαμβανομένου και εμού. Παντού υπάρχουν νοστιμιές πρωτόγνωρες, αυθεντικές που θα σας βάλουν πρώτα στο στομάχι και κατόπιν στην ψυχή του τόπου!

Μαραθώνιος Φαγοποσίας / Αττάλεια (1ο μέρος)

2012-01-06T00:47:00.000+02:00

Επειδή οι υποσχέσεις δίνονται για να κρατούνται, ακονίστε μάγκες τις μασέλες σας, αρπάχτε ιντερνετικό πιρούνι και εμπρός μαρς στο Μαραθώνιο Φαγοποσίας - Αττάλεια, Πρωτοχρονιά 2012! Ξεκινάμε με πρωινά για να πάρουμε δυνάμεις και συνεχίζουμε με τα κυρίως πιάτα στην επόμενη ανάρτηση. Αν και όταν ρωτούσα φίλους για σπέσιαλ γεύσεις της πόλης του Νότου, με προσγείωναν απότομα με ένα αφοριστικό ΤΙΠΟΤΑ, δεν πτοήθηκα. Πήρα τα πράματα στα χέρια μου και ύστερα από πολυήμερη αναζήτηση στο διαδίκτυο, ξετρύπωσα διευθύνσεις που υπόσχονταν ιδιαίτερες ντόπιες νοστιμιές. Έμενε να επαληθεύσω αν επρόκειτο για μύθο ή πραγματικότητα. Όπως σας συμβουλεύω συνεχώς, μην σκέφτεστε οικονομίστικα και καλύπτεστε με το (κατά 98% των περιπτώσεων ανέμπνευστο) πρωινό του ξενοδοχείου. Η Τουρκία έχει παράδοση στο πρώτο γεύμα της ημέρας, την οποία συντηρεί (δυστυχώς όχι και η Ελλαδίτσα) μέχρι και σήμερα, πόσες φορές να σας το πω ακόμα πια! Έτσι κι εγώ, άφησα την κυρά Παλόμα σύξυλη και έψαξα το μπορεκτσίδικο του Τεβφίκ. Χάθηκα, ρώτησα, το βρήκα τελικά!

Μόνο την κρυμμένη θέση του, μέσα σε μια στοά, να βλέπατε θα καταλαβαίνατε ότι πρόκειται για κάτι πολλά υποσχόμενο. Τρία ναβοπάν τραπεζάκια με σκαμπό έξω, άλλα τρία μέσα από τη τζαμαρία. Ο βετεράνος γκαρσόν να παίρνει παραγγελίες, η Αυτού Μεγαλειότης Τεβφίκ Ουστά να ανοίγει με τα χέρια του το φύλλο του μπορέκ. Τόσο απλά και απέριττα.

Όλα κι όλα, δυο τα είδη: κιιμαλί μπορέκ και πεϊνιρλί, τουτέστιν με κιμά και με τυρί. Τί; Δε σας γεμίζει το μάτι; Καλά, φάτε πρώτα και μετά μου λέτε. Καταρχάς, η πρώτη διαφορά με τα μπορεκτσίδικα της Πόλης (αλλά και της υπόλοιπης Τουρκίας) είναι ότι όλα φτιάχνονται και ψήνονται κατόπιν της παραγγελίας. Δεν είναι τίποτα ετοιματζίδικο. Περιμένεις κανά 20λεπτο τουλάχιστον να έρθει η σειρά σου. Η διαδικασία γίνεται μπροστά στα μάτια σου, με συνταγή και μαστοριά άνω του μισού αιώνα. Το μπορέκι με τον κιμά, είναι φουλ στο κρεμμύδι, τον μαϊντανό και το πιπέρι. Εκρηκτική γεύση!

Για το τυρένιο, ο Τεβφίκ χρησιμοποιεί λόρ πεϊνιρί, που του δίνει μια ντελικάτη γεύση που σε υπνωτίζει. Το μισό το πήραμε ατόφιο, το άλλο μισό ζητήσαμε πασπαλισμένο με ζάχαρη άχνη.

Πώς να σας μεταφέρω την παραδείσια μυρωδιά των μπορεκιών; Το φύλλο τραγανό και μυρωδάτο, κερδίζει Όσκαρ στα σίγουρα. Άστε δε, την καλοσυνάτη φυσιογνωμία του μάστορα που χωρίς να μας σνομπάρει ή να βαρεθεί, μας περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια όλα τα στάδια της παρασκευής. Στην παρότρυνση της Σταυριανής "μήπως να το περιλούζατε αντί για άχνη με μέλι;", ταπεινά και καταδεχτικά, όπως μόνο ένας πραγματικός Εργάτης της Γεύσης θα μπορούσε να κάνει, υποσχέθηκε ότι θα το δοκιμάσει!

Μας συμπάθησε τόσο, που αφού μας κέρασε τούρκικο καφέ, μας αποκάλυψε και το μυστικό του παμπάλαιου φούρνου του. Ο σύρτης χάλασε εδώ και 40 χρόνια και αντικαταστάθηκε με το πιρούνι της φωτογραφίας. Το ίδιο από τότε!

Οι ελπίδες για καλό φαΐ, μετά το πρώτο λαβράκι, αναπτερώθηκαν! Η επόμενη μέρα ξεκίνησε με αγκρικάλτουρ πρωινό, μετά από ιδέα της Σταυριανής, η οποία ένα μήνα πριν ήταν πάλι στην Αττάλεια και φίλοι την πήγαν για πρωινό σε ένα δασάκι στα περίχωρα. Ο καλός μας ο Αχμέτ, ανέλαβε να μας συνοδεύσει στην Kουμπάρα την Κεζμπάν (κανονικά yenge σημαίνει νύφη, η γυναίκα π.χ. του αδερφού σου).

Το σκηνικό έχει ως εξής: Παρκάρεις το αμάξι κάτω από τα πεύκα και παρακαλάς τον Αλλάχ να βρεις ελεύθερο ένα τσαντίρι για την παρέα σου.

Βγάζεις τα παπούτσια σου, ξαπλάρεις στα στρώματα και δίνεις την παραγγελία σου σαν Οθωμανή οδαλίσκη. Βασικά, σκέτο γυφταριό είναι η φάση, αλλά βαρεθήκαμε συνεχώς στα σικ και τα μινιμάλ, η τσιγγάνα ψυχή πετάρισε!

Αν και γινόταν της κακομοίρας, η παραγγελία δεν άργησε να σερβιριστεί. Πρώτο έφτασε το σαμοβάρι με το τσάι, που παραμένει καυτό πάνω σε τενεκέ με αναμμένα κάρβουνα.

Όπως κάθε πρωινό που σέβεται τον εαυτό του, ξεκίνησε με έναν δίσκο με καϊμάκι, μέλι, ρετσέλι σύκο, καρύδια, ατζίκα, ελιές, ντομάτα, αγγούρια και ρόκα.

Προχωρήσαμε με το αγαπημένο της Σταυριανής, μπασλαμά με κασέρι. Ένα καλοψημένο (στο σατς) μεν, αφράτο δε ζυμαροειδές, με μια τούφα βουτύρου να αργολιώνει στο κέντρο.

Και μετά ήρθε ο γκιοζλεμές! Γεμιστός με κιμά, κασέρι και πατάτα, ακόμα τον θυμάμαι! Χωρίς υπερβολή, ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΤΕΡΟΣ που είχα εδώ και πολύ πολύ καιρό!

Ευχαριστούμε πολύ Κεσμπάν Γενγκετζίμ!

Την τελευταία μέρα πετούσαμε αργά το απόγευμα οπότε είχαμε όλον τον καιρό για τσάρκες και μάσες! Είχα διαβάσει για έναν ξυλόφουρνο στο παλιό λιμάνι της πόλης που εδώ και 4 γενιές είναι ξακουστός για το σιμίτ του. Πόσο διαφορετικό πια να είναι, λέγαμε. Έλα ντε όμως που είναι άλλο πράμα!

Πέρα από τον παραδοσιακό φούρνο που με περίσσεια προθυμία μου επέτρεψαν να δω, είναι και η ορίτζιναλ συνταγή που θέλει το σιμίτ να αλείβεται με πεκμέζι πριν καλυφτεί με σουσάμι και μεταμορφώνει το κουλούρι σε χρυσό βραχιόλι της αυτοκράτειρας Θεοδώρας. Βέβαια, αν σ' ένα βυζαντινό τραπέζι έφερναν βουτυράκι και μαρμελάδες σε πλαστικό, ο μάγειρας θα κατέληγε στο λάκκο με τα λιοντάρια. Αφού θα τον είχανε τυφλώσει πρώτα!

Ευτυχώς οι παπάρες σιμιτιού στο μελάτο αυγό, μας έκαναν να ξεχαστούμε.

Σας αφήνω όλο το Σαββατοκύριακο να χωνέψετε τα πρωινά κι από βδομάδα θα περάσουμε στα κυρίως γεύματα. Ως τότε να μου είστε καλά, προτείνω σουρωτές , περπάτημα και μην ντραπείτε καθόλου να ρεύεστε ελεύθερα. Αυτά τα πράματα είναι ανθρώπινα. Γκρρρρρρουυυυκκκ!

πώς σας μπήκε εσάς...το '12;

2012-01-03T23:10:00.000+02:00

Καλή Χρονιά φίλοι μου, καλοί μου φίλοι! Αρχίσατε να χωνεύετε τις γαλοπούλες και τα μελομακάρονα ή μήπως θα το πάτε σερί μέχρι του Αϊγιανιού; Πώς τα περάσατε; Αγκαλιαστήκατε χορταστικά με φίλους, φιλήσατε μαμάδες, αγαπηθήκατε με εραστές; Πήγατε στο χωριό ή μείνατε στο άστυ; Παραχώσατε τα αγκάθια του '11 για να ανθίσουν ελεύθερα τα ρόδα του νέου έτους; Το καλό που σας θέλω κακομοίρηδές μου! Όπως και να 'χει, όσο συμβατική κι αν είναι μια ανούσια προγραμματισμένη αναγέννηση, κάθε Πρωτοχρονιά, πάντα προσπαθώ να επαναπροσδιορίσω την πορεία μου προς την ευτυχία. Ναι, ναι την ευτυχία. Δεν είναι δα και ακατόρθωτο, μην αφήνετε ξινούς και μίζερους να σας την σπάνε. Ξέρω ότι μια σχετική τρέλα την κουβαλάτε άλλωστε, γι' αυτό και ταιριάξαμε. Να σας πω όμως πώς μου μπήκε εμένα (και πού) το 2012;

Πρώτη χρονιά που απαρνήθηκα τα ρεβεγιόν της Πόλης για να πετάξω σε πιο θερμά κλίματα. Με την ευκαιρία της special εμφάνισης της Σταυριανής στον πολυχώρο Art Cafe στην Αττάλεια, σκέφτηκα ότι μια αλλαγή που και που δεν έβλαψε ποτέ κανέναν και την έκανα την κουτσουκέλα. Ίσως γι' αυτό να με καταράστηκε η Πόλη και ενώ πήγα με λαχτάρα να λανσάρω το καινούριο τιγρέ μου τάνκα στην ηλιόλουστη Αττάλεια, αυτή με υποδέχθηκε με καρεκλοπόδαρα! Πάνω όμως που κόντεψα να πάθω πνευμονία από το κρύο και τις νεροποντές, ο ήλιος μας έκανε ευτυχώς την χάρη! Πόσο ωραία είναι η παλιά της πόλη, το λεγόμενο Kaleiçi (που σημαίνει μέσα στο κάστρο), όπου μείναμε στην πανσιόν La Paloma.

Τι χαρά να επισκέπτεσαι ένα καινούριο μέρος! Να χάνεσαι στην προσπάθεια σου να χαρτογραφήσεις το άγνωστο. Πάλι καλά που είχαμε τον κολοβό τον μιναρέ (αρχικά Ρωμαϊκός ναός, μετά Βυζαντινή εκκλησία, μετά Σελτζούκικο τζαμί, ξανά εκκλησία, ξαναματά τζαμί κοκ), για ορόσημο, μιας και όλα τα δρομάκια έμοιαζαν ίδια.

Πλάκα έχει να βλέπεις καινούριες φάτσες, να μπαίνεις σε δίλημμα στο να καθίσεις στο τάδε καφέ ή στο διπλανό, να μην έχεις τη σιγουριά του τόπου σου, της γειτονιάς σου, όπου γνωρίζεις πλέον σαν την τσέπη σου. Καλή η γνώση, καλή όμως και τουριστίλα που και που:)

Μια από τις εντυπωσιακότερες πύλες της παλιάς πόλης είναι αυτή του Αδριανού...σαν ταξιδιάρης πολύ μας να βγήκε ο συγκεκριμένος αυτοκρατορούλης.

Το ιστορικό κομμάτι διατηρείται συμπαθητικά, συνεχώς πετυχαίνεις αναστηλωμένα αρχοντόσπιτα, ξέρετε όμως τι ανωμαλάρα είμαι εγώ και εστιάζω στα σκοροφαγωμένα απ' τον χρόνο. Σε πολλά από αυτά βλέπεις ελληνικές επιγραφές, σε άλλα αραβουργήματα, να σου θυμίζουν εποχές με πολύβουα παζάρια, χρωματιστά καφτάνια και λαλιές απ' όλο το Λεβάντε.

Και μετά τα φιδωτά καλντερίμια και τα σουβενιρατζίδικα, έχει κι αυτήν την έξοδο στη θάλασσα!

Νοτιοανατολική Μεσόγειος στις ομορφιές της, σχεδόν πάνω από την Κύπρο. Πότε μουντή να την σκίζουνε κουρσάρικα καράβια

και άλλοτε αστραφτερή και ασημένια.

Σαν να διαβάζω το μυαλό σας όμως. Θα αναρωτιέστε αν την έβγαλα με κονσέρβες και σαντουιτσάκια, μιας και δεν σας λέω τίποτα για φαγητάκια. Αμ δε! Καταδρόμιασα σα να μην υπήρχε αύριο! Αλλά μην είστε ανυπόμονοι, ακολουθούν δυο αναρτήσεις φουλ στα τριγλυκερίδια, με γεύσεις της Αττάλειας καραθεϊκές. Ως τότε, Καλή Χρονιά και πάλι αγαπημένοι. Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σας!

πάει ο παλιός ο έντεκας

2011-12-30T09:16:00.001+02:00

Όσο κι αν αγαπώ την Ιστάνμπουλ, μια άγκυρα είναι αυτό που θα θυμάμαι από τη ζωή μου εδώ, το σωτήριο έτος 2011. Και δε μιλώ για την πρωτεύουσα της Τουρκίας, την οποία δεν έχω αξιωθεί να επισκεφτώ ακόμα. Για την άλλη άγκυρα λέω, που έριξα δειλά εφέτος στο βυθό της Πόλης, κι έδειξε κάπου να σκαλώνει. Για να δούμε πόσο θα κρατήσει, είναι κι αυτές οι τρικυμίες βλέπεις!

Καλή Χρονιά αγαπημένοι!

τρία χρονάκια κάθουνταν

2011-12-23T01:23:00.000+02:00

Μια του μπλόγκερ (ήμουν αθώος τότε)
Δυο του μπλόγκερ (ήμουν ερωτευμένος τότε)
Τρεις και η καλή του Πόλη! (τι καλά που είμαι ακόμα εδώ!)

Σήμερα κλείνουμε τα τρία χρόνια. Τα κλείνει το μπλογκ βασικά, και μαζί τα κλείνω εγώ που πασπατεύω το πληκτρολόγιο, τα κλείνετε κι εσείς που η Πόλη είναι η αγάπη σας, η μανία σας, το απωθημένο σας, υπήρξε η πατρίδα σας ή θα γίνει στο μέλλον. Όλοι μαζί σαν ξερόφυλλα στα σκονισμένα χάνια Της, έρμαιοι των αέρηδών Της. Για να δούμε που θα μας σύρει και φέτος η Τρελή...

το μπακλαβαδάκι του βρικόλακα

2011-12-18T21:56:00.000+02:00

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στον Εξώστη, ο οποίος κυκλοφορεί κάθε Πέμπτη σε 500 σημεία της Θεσσαλονίκης, στο φύλλο της 8ης Δεκεμβρίου 2011. Δυο φορές το μήνα, θα διαβάζετε τις "ανταποκρίσεις" του Αγγελή στο φύλλο της εφημερίδας, οι οποίες εκ των υστέρων θα δημοσιεύονται και στο μπλογκ.

Πριν μου πείτε εσείς τι κουβαλήσατε από την Πόλη στο τελευταίο σας ταξίδι, θα σας πω εγώ: λοκούμια, μπακλαβάδες, ναργιλέδες και πασμίνες, άντε και κανά πέτσινο παλτό. Τι θα λέγατε την επόμενη φορά να προμηθευτείτε κι ένα βαζάκι βδέλλες; Μιλάω γι' αυτά τα μίνι τερατάκια που τα βάζεις πάνω σου και σου ρουφούν το αίμα. Σε πολλά σημεία της Πόλης θα δείτε πωλητές βδέλλας, δίπλα σε πάγκους με σπόρους λουλουδιών, φυτοφάρμακα και λοιπά ματζούνια. Αυτά τα υδρόβια σκουλήκια που κολυμπούν σε πλαστικά διάφανα βαρέλια έξω από την Αιγυπτιακή Αγορά του Εμίνονου και σε άλλα παζάρια, δεν είναι άλλο από αιμοβόρες βδέλλες, που πωλούνται για 1,5 λίρα έκαστη.

Αν και από τα αρχαία χρόνια η θεραπεία της αφαίμαξης ήταν γνωστή τόσο στην Ελλάδα όσο και σε διεθνές επίπεδο για τα ευεργετικά της αποτελέσματα, τις τελευταίες δεκαετίες λόγω της προόδου της ιατρικής και της φαρμακολογίας η χρήση της περιορίστηκε δραστικά. Μόνο που στις μέρες μας, αρχίζει να επανακάμπτει δυναμικά με ιατρικά κέντρα σε όλον τον κόσμο να ξανά-ανακαλύπτουν τις ωφέλειες της ποταπής βδέλλας.

Όσο γκραν γκινιόλ κι αν ακούγεται, στη σύγχρονη ιατρική οι βδέλλες χρησιμοποιούνται* για την αντιμετώπιση ενός ευρέος φάσματος παθήσεων, όπως της υπέρτασης και ορισμένων αγγειακών και καρδιαγγειακών παθήσεων. Επίσης για παθήσεις των οφθαλμών, όπως φλεγμονές του κερατοειδούς και του αμφιβληστροειδούς, αιματώματα στα μάτια, γλαύκωμα και καταρράκτη, αλλά και για ωτορινολαρυγγολογικές παθήσεις, για φλεγμονές του δέρματος, για αιμορροΐδες, έλκη, έκζεμα, αποστήματα δοντιών, φλεγμονές αρθρώσεων και για πόνους από φθορά αρθρώσεων, για την αποκατάσταση της κυκλοφορίας του αίματος έπειτα από συγκόλληση άκρων που έχουν αποκοπεί, για την αντιμετώπιση οιδημάτων, φλεγμονών και αιματωμάτων που οφείλονται σε τραυματισμούς.

Η Τουρκία μάλιστα κατέχει σημαντική θέση στις εξαγωγές βδέλλας σε χώρες της Ευρώπης και ιδίως στη Γερμανία, όπου υπάρχουν 300 ιατρικά κέντρα, που χρησιμοποιούν αυτό το ζωικό είδος για θεραπευτικούς σκοπούς. Σύμφωνα με στοιχεία του τουρκικού Υπουργείου Γεωργίας και Αγροτικών Υποθέσεων, οι εξαγωγές βδέλλας από την Τουρκία, κατά την τελευταία τετραετία, ανήλθαν στους 8.344 τόνους. Μάλιστα, στην Τουρκία εφαρμόζεται ποσόστωση στις εξαγωγές βδέλλας, η οποία θεωρείται προστατευόμενο είδος, βάσει συμφωνίας για το διεθνές εμπόριο αγρίων ζώων και φυτικών ειδών, που κινδυνεύουν να εξαφανιστούν.

Αν και το τελευταίο διάστημα, πολλοί ίσως να σκέφτεστε ότι ήδη σας ρουφούν το αίμα από χίλιες δυο άλλες μεριές, δεν έχετε να χάσετε και τίποτα αν το κάνετε μια ακόμα, για καλό σκοπό! Μια παραφουσκωμένη από αίμα βδέλλα άλλωστε, μπορεί να θεωρηθεί και ως ένα μεταμοντέρνο ζουμερό μπακλαβαδάκι. Το μπακλαβαδάκι του βρικόλακα.

*Χρήση στοιχείων από το www.webdaily.gr

κάνε ένα χεντιγιέ* στον εαυτό σου

2011-12-11T11:24:00.000+02:00

Το ποστ πρωτοδημοσιεύτηκε στις 23/06/2010, αλλά το ξαναθυμήθηκα μετά την απολαυστική συναυλία της Χεντιγιέ την περασμένη Παρασκευή στο Hayal Kahvesi (Beyoglu). Το αηδόνι της Πόλης με την ατίθαση φωνή, τραγούδησε από Amy Winehouse μέχρι τουρκική τζαζ και μας μάγεψε, παρόλο που ψηνόταν στον πυρετό:)

Μου πήρε καιρό να ακούσω τις μουσικές της Χεντιγιέ (Χεντί Κεντί το καλλιτεχνικό της), από το βράδυ που την πρωτογνώρισα. Ένα ξημέρωμα δε μ' έπιανε ύπνος και τη θυμήθηκα, ελπίζοντας πως η μουσική της θα είναι ιδιότροπα ωραία, όπως μου φάνηκε και η ίδια. Το YouTube με επαλήθευσε:

Την επόμενη κιόλας μέρα έψαξα τα τραγούδια της, ξέθαψα φωτογραφίες και περασμένες συναυλίες σε στέκια της Πόλης, διάβασα συνεντεύξεις της σε περιοδικά. Με τζαζ μοιάζει πιο πολύ η μουσική της, αγγλικοί ή τουρκικοί οι στίχοι που γράφει, μόλις μπήκε στο στούντιο για τον πρώτο δίσκο της. Με κάθε τι που διάβαζα, ήθελα να τη γνωρίσω ακόμα πιο πολύ, ακόμα πιο καλά, ήθελα να την ρωτήσω ακόμα πιο πολλά. Κλείσαμε συνέντευξη-ραντεβού για "αύριο το απόγευμα".

Όχι σε γραφείο με τζαμένιο τραπέζι, στο παρκάκι του Τζιχάνγκιρ, πάνω σε ασπρόμαυρη ποπ-κουρελού και αντί για δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι, ένα πορτοκαλί ράδιο FM/AM. Σαν να ήξερα, πως η συνέντευξη θα ήταν μόνον η πρόφαση.

Τα παιδικά της χρόνια στη Μελβούρνη τις δεκαετίες του '70 και 80', ως η μεγαλύτερη κόρη οικογένειας Τούρκων μεταναστών από τη Σαμσούν (-ντα για εμάς), τη σημάδεψαν καλλιτεχνικά. Ο μπαμπάς, τραγουδιστής στη γνωστότερη Τουρκική μπάντα, ξεσήκωνε σε γάμους και μπαϊράμια Μελβούρνης και περιχώρων, φύλακας του ομφάλιου λώρου του μετανάστη, με τη μήτρα της μάνας-πατρίδας. Όλο και μέχρι το Σίδνεϋ θα είχε φτάσει η φήμη του, είμαι σίγουρος! Κι η Χεντιγιέ εκεί. Στο τραπέζι της κομπανίας να ρουφάει σα σφουγγάρι, παρέα με τη μάνα, να περιμένουν τον μπαμπά να στείλει ακόμα και τους πιο επίμονους χορευταράδες για ύπνο. Ή πρώτα για ξαλάφρωμα και μετά για ύπνο.

Δεν έμεινε όμως, μόνο στην εμπειρική μουσικολογία, το μεράκι της στη μουσική έπρεπε απλωθεί για να ξασπρίσει, πάνω στο πεντάγραμμο. Τα μουσικά σχολεία της Αυστραλίας, ανέλαβαν αυτόν τον ρόλο - τα καλά του να είσαι μετανάστης. Κι από κει και πέρα, σιγά-σιγά την οδηγεί μεθοδικά το Ποντιακό τσαγανό της, άλλωστε μου θυμίζει ότι και οι Αμαζόνες, κατοικούσαν σ' εκείνες τις όχθες.

Το τέταρτο εζάν μας βρήκε ακόμα αραγμένους στην κουρελού να πίνουμε μπύρες και να τρώμε εκλέρ, πρώτα τραγουδώντας μου και μετά αναλύοντας στίχο στίχο το Armies on Hold. Η πέμπτη και τελευταία, στην τουαλέτα του τζαμιού, για να αποδώσουμε πίσω στη φύση τις μπύρες.

Εδώ, στο Morning Theft του Jeff Buckley:

*Χεντιγιέ (Hediye) σημαίνει δώρο στα τουρκικά.

με γκουρμεδιές αυγά δε βάφονται

2011-12-04T18:59:00.001+02:00

Για το Maya Lokantasi στο Καράκιοϊ έχουμε ξαναμιλήσει. Μετά από την καλή εντύπωση που μας άφησε εκείνο το δείπνο, είπαμε να δοκιμάσουμε και το Κυριακάτικο brunch που ξεκίνησε να σερβίρεται από την αρχή του φθινοπώρου και μάλλον θα συνεχιστεί. Βέβαια, καλό θα ήταν πριν περάσετε το κατώφλι ορεξάτοι, να κάνετε ένα τηλέφωνο για επαλήθευση. Το μενού του brunch όπως και των κυρίων γευμάτων: μονοσέλιδο.

Προσπεράσαμε την ποικιλία με τυριά, ρετσέλια και ψωμοειδή, μιας και αυτά τα τρώμε και στα κλασικά πρωινάδικα. Για τον ίδιο λόγο αποφύγαμε και τα τηγανητά αυγά σε σαχάν, άλλα πλουμιστά με κιμά, άλλα με σουτζούκι και άλλα με παστουρμά. Σας έχω πει την άποψη μου για το τελευταίο διαβολικό (για πολλούς εκλεκτό) έδεσμα, ε; Όπως και να 'χει άλλωστε, θέλαμε κάτι πιο γκουρμέ, πώς να το κάνουμε; Μας γυάλισε λοιπόν το πατέ από συκωτάκια κότας με μαρμελάδα ροδάκινο.

Η ιδέα έξυπνη, ίσως και λίγο τολμηρή (για καλό το λέω αυτό), το αποτέλεσμα όμως υπολείπεται σε γεύση, άσε που σε μπουχτίζει. Όσο και να γλυκαίνει την μπουκιά του σχεδόν δεντελένιου παξιμαδιού το φρούτο, ο πολτός δεν σε ιντριγκάρει να τον αποτελειώσεις.

Από την άλλη, ο καπνιστός σολομός, ξαπλωμένος σε παχύ στρώμα τυριού τύπου labne (έχε στο μυαλό σου Φιλαδέλφεια) και μια ζεστή -τραγανή απέξω, αφράτη στο εσωτερικό- πιτούλα, είναι κάτι που το φτιάχνεις και μόνος σου. Καλός ο άνηθος και το φρεσκοτριμμένο μαυροπίπερο, αλλά δεν του εξασφαλίζουν και βραβείο ευρεσιτεχνίας.

Πιο έξυπνη βρήκαμε την ιδέα της κρεποειδούς ομελέτας, που ήρθε γεμιστή με καραμελωμένα κρεμμύδια. Πράγματι, είναι κάτι που δεν το είχα σκεφτεί πιο πριν, και μπορεί να δώσει ένα γευστικό σκούντημα στην κατά τα άλλα ωραία αλλά αναμενόμενη αυγουλίλα, όταν τη μαγειρεύετε στο σπίτι. Μπορείς να προσθέσεις κι άλλα λαχανικά, όπως τσιγαρισμένο σπανάκι & πράσο, ή ακόμα και ζεματισμένες φουντίτσες μπρόκολο. Φαντασία να έχεις! Αλλά επειδή το στομάχι δεν γεμίζει με φαντασίες, κι επειδή δεν χορτάσαμε με όλα τα παραπάνω, ούτε καν το μάτι μας δηλαδή, παραδεχθήκαμε την ήττα της ξιπασιάς μας και παραγγείλαμε τελικά και το κλασικό πρωινό!

Η γενική εντύπωση που μας άφησε το brunch είναι ντεμί. Χωρίς συζήτηση είναι πολύ σημαντική η ποιότητα των υλικών, θεμιτός κι ο εκμοντερνισμός παραδοσιακών πιάτων, αλλά δε βρίσκω καμιά θέση για μινιμαλισμούς όταν μιλάμε για Τουρκικό πρωινό! Η "χαρά του φαταούλα", δεν μπορεί να μετατραπεί έτσι για πλάκα σε "συσσίτιο ανορεκτικών μοντέλων"! Φέρε τυράκια, ρετσελάκια, ντοματούλα, καϊμάκια με μέλια μάστορα, φέρε και δεύτερο καλάθι με ψωμούγκα μπας και την κάνουμε ταράτσα!

Πάμε σαν άλλοτε

2011-11-30T20:31:00.001+02:00

Αν έχεις όρεξη για κάθε είδους εκδηλώσεις, στην Πόλη θα ήσουν ευτυχισμένος. Για να ακριβολογήσω, ίσως και λίγο χαμένος, μιας και γίνονται καθημερινά χίλια δύο νταβαντούρια, τι εκθέσεις ζωγραφικής, τι θεατρικές παραστάσεις, τι κονσέρτα και πάει λέγοντας, το να τα προλάβεις όλα όμως, είναι μάλλον αδύνατον. Μόλις ενημερώθηκα για δύο συναυλίες με παλιό ρεπερτόριο που θα λάβουν χώρα την επόμενη εβδομάδα, με την Ήβη Ντερμαντζή στο τραγούδι, τον Ανδρέα Τσεκούρα (Οπισθοδρομική Κομπανία) στο πιάνο, τον Κυριάκο Γκουβέντα στο βιολί και τον Muammer Ketencoğlu στο ακορντεόν. Η πρώτη λαμβάνει χώρα την Τρίτη 6/12 στις 21:00, στον συναυλιακό χώρο Gitar Cafe (τιμή εισιτηρίου 25TL) του Καντίκιοϊ/Χαλκηδόνα της Ασιατικής πλευράς, με τίτλο "Τραγούδια της Μικράς Ασίας, από τη Σμύρνη στη Θεσσαλονίκη".

Η δεύτερη στην αίθουσα εκδηλώσεων της Ζαππείου Σχολής την Τετάρτη 7/12 στις 18:00, με τίτλο "Πάμε σαν άλλοτε", προς τιμήν της συμπλήρωσης της εικοσαετούς Πατριαρχικής ποιμαντορίας της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ Βαρθολομαίου. Στην εκδήλωση θα παραστεί και ο ίδιος ο Πατριάρχης και η είσοδος θα είναι ελεύθερη.

η φωτό ανήκει στον χρήστη του flickr nevil5

Θα προσπαθήσω να παρευρεθώ και στις δύο συναυλίες, για να απολαύσω τους εκλεκτούς μουσικούς και φυσικά να χειροκροτήσω την καλή μου φίλη Ήβη! Όσοι από εσάς ζείτε στην Πόλη, ευκαιρία είναι να τα πούμε λιγάκι, ενώ για εσάς που τυχαίνει να ταξιδέψετε στα μέρη μας, θα έχετε την ευκαιρία να δείτε πως και 'δω πετάμε τη σκούφια μας για φιέστες. Καλή μας διασκέδαση!

αμάν Βαγγελίστα μου!

2011-11-27T16:24:00.001+02:00

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στον Εξώστη, ο οποίος κυκλοφορεί κάθε Πέμπτη σε 500 σημεία της Θεσσαλονίκης, στο φύλλο της 10ης Νοεμβρίου 2011. Ήταν η πρώτη φορά μάλιστα που έπιασα την εφημερίδα στα χέρια μου, μιας και ήμουν στη Θεσσαλονίκη και δεν σας κρύβω ότι...μου άρεσε! Αφήστε που το πήγα και στη μαμά μου! Δυο φορές το μήνα, θα διαβάζετε τις "ανταποκρίσεις" του Αγγελή στο φύλλο της εφημερίδας, οι οποίες εκ των υστέρων θα δημοσιεύονται και στο μπλογκ.

Κάθε φορά που περπατώ στα στενοσόκακα της Παλιάς Πόλης μου 'ρχεται στο μυαλό η Λίντα. Ποια Λίντα, θα μου πείτε. Μα η Λίντα Ευαγγελίστα. Και γιατί σου 'ρχεται στο μυαλό η Λίντα Ευαγγελίστα, θα μου πείτε. Να σας θυμίσω την υπερφίαλη ατάκα που ξεστόμισε, τη δεκαετία του '90, το πανέμορφο τοπ μόντελ και έχει μείνει στην ιστορία με γκλίτερ γράμματα; Το Λιντάκι λοιπόν, αφού πρώτα λίγδωσε το εντεράκι του με παχυλές αμοιβές για το θεάρεστο λειτούργημα να σουλατσάρει ημίγυμνη στις διεθνείς πασαρέλες και να φωτογραφίζεται εντελώς τσιτσίδι με διαμάντια στα απόκρυφα, δήλωσε όλο μαγκιά: “δεν σηκώνομαι από το κρεβάτι μου, για λιγότερα από 10.000 δολάρια!”. Όλοι έχουμε θα μου πείτε την ταρίφα μας, αλλά το θέμα είναι ότι ποιος μας την πληρώνει..

Εεε λοιπόν, στα στενά του Εντιρνεκαπί και του Μπαλάτ, ο κόσμος όχι μόνο δεν σου ζητά 10.000 τουρκικές λίρες για να δεχθεί να τον φωτογραφίσεις, αλλά μαλώνουν και μεταξύ τους ποιος θα σου γεμίσει την κάρτα μνήμης με τα πορτραίτα του. Άμα σε δουν να περιδιαβαίνεις σαν την κοκκινοσκουφίτσα με την Canon περασμένη στον βραχίονα, σε εκλιπαρούν για μια: foto! foto! Αν πέσεις δε και σε καμιά υπερήφανη μάνα ή (ακόμα πιο) υπερήφανη γιαγιά, για το μια ή δυο φορές παιδί τους, την έβαψες κακομοίρη μου! Άμα δεν αλληθωρίσει το μούλικο από χιλιάδες φλας δεν θα σ' αφήσουν να πας παρακάτω.

Μια από τις τελευταίες φωτο-παρα-κρούσεις που μου έλαχε, απεικονίζεται στη φωτό. Αμέριμνος κι αθώος (λέμε τώρα) κατηφόριζα από τα Θεοδοσιανά Τείχη, όταν τράκαρα την Οζλέμ νινέ που έβγαζε τσάρκα το εγγόνι της με το μαλλί γεγέ! “Μέρχαμπα τζανίμ, χος γκελντίν”, με καλωσορίζει και συνεχίζει πάραυτα: “Καλέ τράβα μια φωτογραφία το αγγελούδι μου. Δεν είναι κουκλί ζωγραφιστό;” Εεε τι να πω κι εγώ, “Καλαααααά θείτσα, αυτό δεν είναι μωρό! Είναι φοντανάκι από σοκολάτα Βαλρονά!”. Δεν καταλαβαίνει, αλλά έχει καταφέρει ήδη τον σκοπό της. Με το πρώτο κλικ, ενεργοποιείται μια σειρήνα – ήταν η φωνή της τελικά – και ένα άλλο εγγόνι εμφανίζεται από το πουθενά και το καρέ συμπληρώνεται με τον παππού. Κάποιον μου θυμίζει, κάποιον μου θυμίζει, δεν μπορώ να προσδιορίσω, έχετε καμιά ιδέα; Και δώστου πάρτου να μου ποζάρουν ναζιάρικα οικογενειακώς!

Υπάρχουν βέβαια και περιπτώσεις που οι παρακλήσεις για φωτογράφιση γίνονται και υστερόβουλα, αλλά ο γενικός κανόνας είναι ότι οι Τούρκοι διασκεδάζουν με τους ξένους που θέλουν να τους απαθανατίσουν, αισθάνονται σπουδαίοι. Όπως άλλωστε έλεγε και το άλλο ποπ είδωλο, ο Γουόρχολ, όλοι δικαιούνται δεκαπέντε λεπτά διασημότητας. Κάποιες φορές τζάμπα, κάποιες επί πληρωμή. Μία όμως είναι η ουσία...Κλικ!

καρδιά, όχι παπούτσια

2011-11-24T01:27:00.001+02:00

HEART, NOT SHOES

[Ανήλικοι μετανάστες ‘δίχως παπούτσια’ γράφουν ζωηρά κείμενα για τις λάθος προσδοκίες, την αϋπνία, τη ζωή αλλού, τον έρωτα και τις τηγανητές πατάτες στο Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής]

Εδώ ο κόσμος καίγεται κι ο Αγγελής σας μοστράρει γκουρμεδιές και κεμπάπια. Γι' αυτό ίσως μερικοί κάνουν δικαιολογημένα "χασμουρήθηκα" στις αναρτήσεις. Δεν είμαι όμως τόσο αναίσθητος όσο νομίζετε. Γνωρίζω πως υπάρχουν άνθρωποι, κυρίως νέοι, που ξεπατρίζονται ΧΩΡΙΣ τη θέλησή τους αναζητώντας όχι απλώς ένα καλύτερο αύριο, αλλά ΣΥΧΝΑ μόνο και μόνο για να σώσουν τη ζωή τους. Πολλές φορές είναι νηστικοί και ξυπόλυτοι, αλλά αυτό που τους καίει βαθιά είναι όχι η έλλειψη παπουτσιών, αλλά η έλλειψη του δικαιώματος να ακουστεί η φωνή τους. Η αδυναμία ακόμα και να ψιθυρίσουν τα όνειρα τους, η δυσκολία να επικοινωνήσουν με τη μάνα και τα αδέρφια που άφησαν πίσω στην πατρίδα, το άπιαστο τις περισσότερες φορές όνειρο να βρουν μια αξιοπρεπή εργασία, ακόμα και της πιο δύσκολης, απλώς, για να πατήσουν στα πόδια τους. Πόσο χρειάζονται ένα χέρι βοήθειας!

Για μια τέτοια πρωτοβουλία θα ήθελα να σας μιλήσω σήμερα (τα ντονέρ μπορούν να περιμένουν) που λαμβάνει χώρα αυτές τις ημέρες. Ο άνθρωπος που την ξεκίνησε είναι η συγγραφέας Εύη Λαμπροπούλου. ΟΚ, είναι φίλη μου, αλλά δεν της κάνω ρουσφετάκι επειδή είναι κοντοχωριανή (Καβαλιώτισσα), αν δεν άξιζε τον κόπο θα τη βοηθούσα χωρίς να σας το αναφέρω. Το 2009 η Εύη δημιούργησε "Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής" στο "Κέντρο Φιλοξενίας Ανήλικων Ασυνόδευτων Προσφύγων" στην Αγιάσο Λέσβου, με εξαιρετικό αποτέλεσμα: συγγράφηκαν πολλά ολοζώντανα, σπαρταριστά, αστεία ή μελαγχολικά κείμενα, κυρίως στα αγγλικά, αρκετά μάλιστα ώστε να μαζευτούν σε ένα βιβλιαράκι που δεν εκδόθηκε ακόμα.

Στόχος είναι να να γίνει τελική έκδοση βιβλίου και να βρεθεί χώρος και το κατάλληλο δίκτυο ώστε να οργανωθούν καινούρια μαθήματα. Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε; Είναι πολύ απλό, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να ψηφίσουμε το ΗΕΑRT, NOT SHOES, ακολουθώντας αυτό το λινκ. Για όσους δεν κατάλαβαν, κάντε κλικ πάνω στη λέξη λινκ και θα βρεθείτε στη σελίδα της πρότασης Heart No Shoes, όπου υπάρχει η παρότρυνση "Ψήφισέ την!". Αν κάποιοι κλικάρατε στο HEART, NOT SHOES στην αρχή της ανάρτησης και ήδη ψηφίσατε, δεν πρέπει να το κάνετε και πάλι. Μια φορά αρκεί.

Μπορείτε να ρίξετε μια ματιά και στο μπλογκ με ιστορίες των παιδιών. Πλάκα έχει αυτή με τίτλο: Αλί, Αλί και τρεις Αλί. Συγκινήθηκα λιγάκι με τη συνωνυμία βλέπετε! Κι εμένα στα παζάρια της Πόλης Αλί με φωνάζουν:)

«Γράψαμε για αϋπνία, έρωτα, πόνο, τσάι, σύννεφα, διαβατήρια και τηγανητές πατάτες. Γράψαμε τελικά όλοι γύρω από το στρογγυλό τραπέζι, με τσάι (με τρεις κουταλιές ζάχαρη) ή χωρίς. Ακόμα και η δασκάλα. Τα φρέσκα κείμενά μας, μετά από πολλή δουλειά, έγιναν αυτοσχέδιο φωτοτυπημένο βιβλιαράκι που κυκλοφόρησε σε εφτά αντίτυπα. Όσοι το διαβάζουν το τελειώνουν με τη μία. Μερικά κείμενα είναι σούπερ, άλλα απλά διαβάζονται. Αλλά είναι όλα αληθινά.»

Δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει το σύνθημα "είμαστε όλοι μετανάστες" που γράφεται στους τοίχους, αλλά εγώ τουλάχιστον είμαι. Πρώτα απ' όλα όμως, έγινα μετανάστης επειδή το ήθελα, σε μια μαγική Πόλη που λατρεύω. Ίσως να έχω επίσης πολλά ζευγάρια παπούτσια, σίγουρα έχω γεμάτη και την κοιλιά μου. Η καρδιά μου από την άλλη, πότε είναι ανάλαφρη και πότε έχει ντέρτια, αλλά δεν της φταίει κανένας γι' αυτό, εκτός από την ξερή μου την κεφάλα. Σ' αυτά τα παιδιά όμως δεν μπορείς να καταλογίσεις καμία ευθύνη για την αβεβαιότητα της ζωής τους. Όποιος πειστεί ότι πρόκειται για καλό σκοπό, ας βοηθήσει. Παρακαλώ όμως, αν είναι να ψηφίσετε, κάντε το ΤΩΡΑ. Η ψηφοφορία λήγει την Παρασκευή 25 Νοεμβρίου, δηλαδή αύριο το βράδυ. Να μου είστε καλά:)

9 τραπέζια θα σου πω

2011-11-15T22:34:00.001+02:00

Πέρασε ήδη μια εβδομάδα από την επιστροφή μου από την Ελλάδα. Έπρεπε να έρθω πρώτον για να τακτοποιήσω υποθέσεις και δεύτερον επειδή πεθύμησα τους φίλους μου. Η σειρά δεν έχει να κάνει με τη βαρύτητα που έχουν τα 2 παραπάνω στη ζωή μου. Σαφώς και οι φίλοι μου ζυγίζουν περισσότερο - κάποιοι μάλιστα και κυριολεκτικά:) Η δεκαήμερη τουρνέ στην πατρίδα ξεκίνησε από την Αθήνα. Πρωί δημόσιες υπηρεσίες, εφορίες, τράπεζες και από μεσημεράκι ποιος μας πιάνει, δώστου συναντήσεις και τραπεζώματα με αγαπημένους! Συμφωνείτε φαντάζομαι ότι δεν υπάρχει πιο όμορφο και ζεστό από το να μοιράζεσαι με τον άλλον τα νέα, τα άγχη και τα όνειρά σου, καθώς σπας το φραντζολάκι στη μέση και του το δίνεις στην χούφτα.

Πρώτος ο Μανωλάκης μου, έτσι τον λέω εγώ κι ας ντρέπεται λιγάκι ο Κρητίκαρος! Ένα από τα 254 διαφορετικά του ταλέντα είναι και η μαγειρική. Και όταν λέμε ότι μαγειρεύει, δεν εννοούμε ομελέτες και μακαρονάδες. Έλα ντε όμως που επιχειρεί τον τελευταίο καιρό ξάνοιγμα στις Απωανατολίτικες κουζίνες και μου 'φτιαξε νουντλς! Όχι βέβαια πριν κάνουμε τα ψώνια μας σε ένα Ασιατικό μπακάλικο της Απόλλωνος, για να επιστρέψουμε ντογρού στο σπίτι για μαγείρεμα. Αυγονούντλς λοιπόν με κοτόπουλο, μανιτάρια σιτάκε και πιπέρι σετσουάν. Καθώς πάλευα με τα τσόπστικς άκουγα τις περιπέτειες του στην ολοένα και πιο μπερδεμένη ελληνική πραγματικότητα. Εγώ όμως, πιστεύω στο κολλητό μου και είμαι σίγουρος ότι οι δυσκολίες είναι πρόσκαιρες κι αυτός είναι ικανός πολύ και θα τις ξεπεράσει μια χαρά. Ελπίζω να του πέρασα ότι θα είμαι πάντοτε κοντά του, μόλις 55 λεπτά πτήση. Άλλωστε είναι η σειρά μου να τον στηρίξω.

Πάμε παρακάτω. Έχει πάνω από χρόνο που ανακάλυψα το pandespani.com και δεν έχασα από τότε καμία νέα ανάρτησή του. Πάντα μου ανοίγει την όρεξη το μπαγάσικο, πληρώνω με το ίδιο νόμισμα θα μου πείτε που κι εγώ σας κάνω που και που να λιγουρεύεστε. Όπως συμβαίνει συνήθως, πίσω από ένα νόστιμο μπλογκ κρύβεται κι ένας νόστιμος άνθρωπος. Στην προκειμένη περίπτωση, η νοστιμιά είναι τριπλή: η pandespani, η fyllosophie και ο greekadman! Δεν κρατήθηκα και μόλις φίξαρα το ταξίδι, τους ζήτησα αν έχουν χρόνο να συναντηθούμε. Πολύ με χαροποίησε που δε με πήραν με τις ντομάτες (που έχουν στην αρχική σελίδα του site τους) για την αυτοπρόσκληση, αντίθετα δε, πρότειναν να δειπνήσουμε παρέα! Η τυφλή εμπιστοσύνη που τους είχα/έχω δικαιώθηκε πανηγυρικά, με την επιλογή των παιδιών να συναντηθούμε στο εστιατόριο του Αγοραστού στο Γέρακα. Φυσικά πριν πάω έκανα και μια επανάληψή σε παλαιότερο ποστ του pandespani για να πάω διαβασμένος. Από τα πρώτα πιάτα κιόλας άρχισα να μουγκρίζω από την απόλαυση: σούπα κίτρινης κολοκύθας, γιουβετσάκι με γαρίδες, λαβράκι καρπάτσιο με φακές και λάδι τρούφας, σαλάτα με ice herb, κρατσανιστό -λόγω κρυστάλλων στο εσωτερικό του- σαλατικό, που ούτε καν γνωρίζαμε την ύπαρξή του, λολαθήκαμε! Για κύριο τσαλαβούτησα σε μια εντρεκότ Black Angus που έσταζε αίμα και μπορούσε να ξαναδώσει ζωή με τη γεύση και το μαέστρικο ψήσιμό της ακόμα και σε βρικόλακα. Όταν έφυγαν και οι τελευταίοι πελάτες, ο Αγοραστός βγήκε από την κουζίνα και κάθησε μαζί μας. Πόσο θαυμαστοί είναι οι άνθρωποι που σε ταΐζουν τόσο καλά. Μου 'ρχεται να τους φιλήσω τα χρυσά τους χέρια! Κι οι 4 μαζί πέσαμε πάνω του να τον ρωτάμε για συνταγές, υλικά και μυστικά, όπως κάνεις όταν γνωρίζεις ένα γιατρό και τον βομβαρδίζεις με χιλιάδες "γιατρέ μου έχω έναν πόνο εδωνά..". Άλλωστε κι αυτοί γιατροί της κοιλιάς και της ψυχής μας είναι. Το δείπνο που κράτησε από τις 9 το βράδυ έως τις 3 το ξημέρωμα, τελείωσε με γλυκάκια και λικέρ, από τα οποία η αφράτη ξινούτσικη και λίγο πικρή μους λεμόνι κέρδισε στα σημεία. Δέσποινα, Σόφι, Δημήτρη σας ευχαριστώ για όλα, όταν με κάποιον που πρωτογνωρίζεις περνάς ώρες πολλές γύρω από ένα τραπέζι σα να είσαι με παλιούς φίλους, ε αυτό είναι χαράς ευαγγέλιο!

Σειρά είχε η Μαριάνα, μία από τους πρώτους φίλους που έκανα μέσω του μπλογκ. Το History of Greek Food είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα site για την μακραίωνη ιστορία της Ελληνικής Διατροφής. Κάθε νέα ανάρτηση της έρχεται να αποκαλύψει μια άγνωστη πτυχή της περιπέτειας της γεύσης, αλλά δε μένει μόνο στη θεωρία. Το περασμένο καλοκαίρι η Μαριάνα διοργάνωσε με απόλυτη επιτυχία το 1ο Συμπόσιο Ελληνικής Γαστρονομίας στα Χανιά και έγραψε μία σωστή βίβλο για την Ελληνική Κουζίνα, τα υλικά και τις συνταγές της: Η γλώσσα της γεύσης, (η Σταυριανή το διαβάζει ξανά και ξανά σα λογοτεχνία!). Κάθε φορά που βρίσκομαι στην Αθήνα, η Μαριάνα με προσκαλεί στο σπίτι της και φυσικά όλο και μου ετοιμάζει κάτι σπέσιαλ. Αν και όλα τα παραπάνω που σας είπα σας προϊδέασαν για κανένα ξεχασμένο πατροπαράδοτο φαγάκι, η ιστορικός μας την έσκασε, ετοιμάζοντάς μου "το γουρουνάκι του επαίτη", ένα παραδοσιακό Κινέζικο πιάτο! Ο μύθος θέλει ένα φτωχαδάκι να κλέβει έναν χοίρο (μπορεί να ήταν και κοτούλα) και για να το κρύψει το θάβει σε έναν λάκκο που τον σκεπάζει με πηλό. Η συνταγή θέλει τα κομματάκια του κρέατος να θάβονται σε κόκκους ρυζιού με πιπερίτσα και κρεμμύδι και όλα μαζί να καλύπτονται με ζυμάρι πριν μπουν στον φούρνο. Κρατς! σπας το κέλυφος και αρχίζουν να βγαίνουν οι ατμοί και να μοσχοβολάει το σπίτι! Μπράβο βρε Μαριάνα μου, αυτό που μ' αρέσει σε σένα είναι που όσο κι αν γνωρίζεις σε βάθος κι εκτιμάς τους θησαυρούς της Ελληνικής Γεύσης, άλλο τόσο ανοιχτή σε άλλες κουζίνας είσαι.

Κι αφού τελείωσαν οι δουλειές στην Αθήνα, τσουπ στη Θεσσαλονίκη για βόλτες με τους άλλους κολλητούς. Παναγιώτης και Τζένη, Νενάκι, Νάνσυ και Άγγελο άρτι αφιχθέντα από Ντουμπάι για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Με περίμεναν στη Μάντολα, το εστιατόριο με το Κεφαλονίτικο όνομα στα Λαδάδικα. Σε καμία περίπτωση η γειτονιά δε θυμίζει το κιτσαριό που άφησα τα χρόνια που σπούδαζα στην πόλη, με τα ντιριντάχτα στυλ Very Koko. Τα πιάτα της Μάντολας είχαν όλα τσαχπινιές! Τί ριζότι με λουκάνικο Βόλου ή με άνιθο και αμπελόφυλλα, τί κουνελάκι με πατάτες και καρότα, τί τορτίγιας με καβουρμά! Το λευκό κρασάκι έρρεε άφθονο κι εμείς να πειραζόμαστε ανελέητα, όπως κάνουμε από το 1996! Όσα σκαμπανεβάσματα κι αν κάνει η σχέση μου με τη Θεσσαλονίκη, αυτοί οι άνθρωποι είναι η άγκυρά μου στην "ερωτική" πόλη.

Το ίδιο βράδυ κάναμε και Thessaloniki by night. Όταν έχεις καλή παρέα δεν πτοήσε από τις συνεχείς βροχοπτώσεις της Σαλονίκης. Ποτά, κουβεντολόι με πληθωρικούς ανθρώπους να σε περικυκλώνουν και στριπτήζ λόγω μεθυσιού. Το ξημέρωμα μας βρήκε στον Τσαρούχα για πατσά. Εγώ ψιλό, οι δυο Νεάτερνταλ χονδροκομμένο, η σικ Άννα βραστό μοσχαράκι. Οι προηγούμενες μαργαρίτες όμως τσίνησαν για τη λαϊκή κατάντια μου και αναγκάστηκα να ταΐσω τα παπάκια στο δέντρο της εισόδου. Πάλι καλά που τα κατάφερα να γυρίσω σπίτι σώος και αβλαβής, όχι όμως και χωρίς μαυρίλες στο στήθος από τα σφιχταγγάλιασματα σε κάδους απορριμάτων και στύλους της ΔΕΗ.

Το πρωινό για να πάρω πίσω τις δυνάμεις έγινε στα Goody's. Αμέ, γαλλικός καφές με βούτημα ένα τσίζμπεργκερ. Παρέα δεν θα μπορούσα να βρω καλύτερη από τον Χρηστάρα (3 ετών) και τη Σοφία (5 ετών) σε κατάστημα της αλυσίδας με παιδότοπο για να γυμναστούμε κιόλας. Ήταν κι οι γονείς μαζί, δεν ήμασταν μόνα μας. Με την Εύη και τον Θάνο γνωριστήκαμε στην Πόλη και από τότε συναντιόμαστε με την πρώτη ευκαιρία. Ακόμα θυμάμαι με νοσταλγία το χρυσό ελαιόλαδο που μου φέρανε πεσκέσι τα γλυκά μου φιλαράκια! Μιας και δεν προβλέπεται (τουλάχιστον με τον παραδοσιακό τρόπο) να κάνω σύντομα οικογένεια, χαίρομαι να κάνω παρέα με καλούς ανθρώπους που κάνουν υπέροχες φαμίλιες, με γεμίζουν με παρηγοριά ότι η ζωή συνεχίζεται παρ' όλες τις ανατροπές της.

Μεσημεριανό (στις 5 το απόγευμα) κάναμε με το ζευγαράκι-πρότυπο Παναγιώτη και Τζένη. Με πήγαν στη Φωλιά, πάνω από την Κασσάνδρου. Τα πιάτα ευφάνταστα, δεν ξέραμε τι να πρωτοδιαλέξουμε και ως συνήθως υπερβάλαμε. Το τραπέζι έγκωσε από τα πιάτα, πόσο μάλλον, με έξτρα μια γιγαντιαία σπαλομπριζόλα και ένα τηγανητό μαστέλο Χίου, που κατά λάθος αντί για τους διπλανούς που το παρήγγειλαν, ήρθε σε μας! Απ' όλα μου άρεσαν καλύτερα τα σουτζουκάκια από βουβαλίσιο κιμά, τρυφερά και ευωδιαστά. Ήρθε μετά κι ο Στέφανος με το ποδήλατο και τη γλώσσα έξω, μου 'ρθε να του την τσιμπήσω έτσι κατακόκκινη από την ανάβαση στις ανηφόρες. Αν και δεν το ανακοινώνουν τα παιδιά, ας βγάλω και μια είδηση: ετοιμάζονται για το μεγάλο βήμα. Κουμπάρος μη ρωτήσετε ποιός θα είναι. Πρέπει ν' αρχίσω να ράβομαι ξανά!

Σαββατοκύριακο πήγα στη Δράμα. Στο σπίτι με περίμεναν ήδη μαμάκα-μπαμπάκας-αδερφούλης-νυφούλα κι ανηψιός! Παραγγελιά δική μου ήταν ο ξαλμυρισμένος μπακαλιάρος, τηγανητός με κουρκούτι, συνοδευόμενος με βραστά λαχανικά και ζωχούς μαζεμένους από αγρούς. Όσα μέρη κι αν γυρίσω, όσα γκουρμέ πιάτα κι αν δοκιμάσω, η θαλπωρή του πατρικού και η γλύκα του μαμαδίστικου φαγητού δεν ξεγράφεται από το DNA. Πόσες φορές ακόμα να το πω; Θα με περάσετε για μαμμόθρεφτο, αλλά ναι. Δεν θα είχα καταφέρει τίποτα στη ζωή χωρίς την αγάπη που με μεγάλωσαν κι ακόμα μου δίνουν απλόχερα αυτοί οι άνθρωποι.

Το τελευταίο βράδυ στην Ελλάδα έφασε, δεν μπορούσα να φύγω με άδειο στομάχι. Το αποχαιρετιστήριο δείπνο στην ταβέρνα Ροδόσταμο, στις πηγές της Αγίας Βαρβάρας στο κέντρο της Δράμας. Η Άννα, η πρόσχαρη μαγείρισσα και ιδιοκτήτρια, με προσκάλεσε να δοκιμάσω τις σπεσιαλιτέ της. Ο κατάλογος τεράστιος, συνταγές και ονόματα εμπνευσμένα από την Πόλη. Τί σουτζουκάκια του Σουλτάνου, τί μουτζβέρ, τί τσουλαμά. Το τελευταίο είναι ένα πιλάφι που μαγειρεύεται σε πήλινο με κοτόπουλο, σταφίδες και λοιπά μυρωδικά, καλυμμένο με φύλλο κρούστας. Μου θύμισε λίγο το κούρδικο Περντέ Πιλάφ. Έκανα και μια παρασπονδία όμως και καταβρόχθισα μια χοιρινή τηγανιά με κόκκινες πιπεριές, φέτα και ζελέ μπίρας. Ποιός ξέρει άλλωστε πότε θα ξαναφάω το αμαρτωλό κρέας εδώ στην Πόλη. Παρέα είχα την καλύτερη. Η ίδια η μαγείρισσα, που ενώ είχε επιστρέψει στο σπίτι μετά από μια εξαντλητική μέρα στην κουζίνα, γύρισε μόνο και μόνο για να γνωριστούμε, η σούπερ ομάδα των οδοντογιατρών και οι φιλενάδες Νεκταρία κι Έλσα που με ξέρουν και από την καλή και από την ανάποδη τα τελευταία 20 χρόνια. Ειδική ευχαριστία στη Ματίνα, που δέχθηκε να μου σφραγίσει το δόντι βράδυ Κυριακής για να να συνεχίσω να απολαμβάνω όλα αυτά τα καλούδια!

Μπορεί τα τραπέζια που έκανα στην Ελλάδα να μην ήταν μόνο εννιά, όπως και οι φίλοι που συνάντησα δεν ήταν μόνο αυτοί που παρουσίασα, απλώς προσπάθησα να σας δώσω μια εικόνα του ταξιδιού. Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει η μαυρίλα στην χώρα, αλλά όλοι μαζί μπορούμε να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό. Δεν θα πω μπαρούφες του στυλ ότι "οι Έλληνες στα δύσκολα ενεργοποιούνται" κτλ, αλλά είδα πλέον ανθρώπους συνειδητοποιημένους για τη σοβαρότητα της κατάστασης να αναλαμβάνουν όποιες ευθύνες τους αναλογούν (και λίγο περισσότερες καλό θα ήταν αν θέλουμε να τα καταφέρουμε). Στο επόμενο τραπέζι με φίλους σας τι θα λέγατε να συζητήσετε μόνο όσο κρατάει ο πρώτος μεζές το οικονομικό-πολιτικό μπέρδεμα και μετά να προχωράτε στα πιο σημαντικά; Ένα αστείο, ένα εναλλακτικό σχέδιο πλεύσης, ένα σαγανάκι με φέτα και μπούκοβο είναι το μυστικό...

μες στης Πόλης το χαμάμ #indeed

2011-11-06T23:21:00.000+02:00

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στον Εξώστη, ο οποίος κυκλοφορεί κάθε Πέμπτη σε 500 σημεία της Θεσσαλονίκης, στο φύλλο της 27ης Οκτωβρίου 2011. Δυο φορές το μήνα, θα διαβάζετε τις "ανταποκρίσεις" του Αγγελή στο φύλλο της εφημερίδας, οι οποίες εκ των υστέρων θα δημοσιεύονται και στο μπλογκ.

Το κυνήγι του επιούσιου είναι σκληρό αγαπητοί, το γνωρίζετε φαντάζομαι. Πολύ συχνά σε ρίχνει στο ρινγκ σαν άδειο σακί μεν, με τα νεύρα τσίτα δε. Σ' αυτές τις περιπτώσεις να σας πω εγώ τι κάνω; Όχι, όχι δεν τρέχω στον ψυχολόγο μου, αντίθετα τρυπώνω σε ένα χαμάμ. Το ερώτημα είναι τώρα, σε ποιο από τα δεκάδες της Πόλης; Τα περισσότερα είναι της Οθωμανικής περιόδου, με τέσσερα από αυτά να είναι τα πιο φημισμένα: Τσεμπερλίτας, Σουλεϊμανιγιέ, Χιουρέμ, Τσαάλογλου, και τα τρία πρώτα έχει σχεδιάσει ο σταρ-άρχιτεκτ Σινάν. Έλα ντε όμως που πρώτον είναι ακριβά και δεύτερον και κυριότερο γίνεται της μουρλής από κόσμο, με αποτέλεσμα εκεί που αράζεις στην καυτή μαρμάρινη πλάκα, να σου χαϊδεύει ο αποπάνω το μαλλί με την πατούσα του.

Για να βρω την ησυχία μου λοιπόν, τραβάω προς τα συνοικιακά τα οποία μπορεί να μην έχουν λεπτοδουλεμένες κρήνες, ο διάτρητος τρούλος να είναι καλυμμένος με λινάτσα, ίσως να ψιλομυρίζουν και ιδρωτίλα, αλλά μόνο εκεί μπορείς να βυθιστείς στο ανατολίτικο ζεν. Οι θαμώνες αυτών των χαμάμ απαρτίζονται από αχθοφόρους των διπλανών παζαριών, τον μπακάλη και το μανάβη της γειτονιάς, που όλοι έρχονται για να ξεκουράσουν κορμί και πνεύμα.

Ένα από αυτά είναι το Κοτζαμουσταφαπασά (πώς λέμε σκουληκομυρμηγκότρυπα;) Χαμαμί στην ομώνυμη περιοχή. Ακόμα και μετά την πρόσφατη ανατίμηση, το πακέτο: είσοδος - κεσέ - μασάζ, κοστίζει μόλις: 10TL + 5TL + 5TL = 20TL, συγκρινόμενο με τις 60 λίρες των ιστορικών είναι σωστό κελεπούρι! Πληρώνω το αντίτιμο και ανεβαίνω στο δωμάτιο 11, το γωνιακό του πρώτου ορόφου. Μην περιμένετε πολλές ανέσεις. Ένα ντιβάνι τύπου φυσιοθεραπευτή στρωμένο με λινή πετσέτα, ένα πλαστικό τραπεζάκι, βερνικωμένη κρεμάστρα, λάμπα-γλόμπος.

Ξετσιτσίδωμα, τύλιγμα γοφών με το καρώ πεστεμάλ, μπλε πλαστικές σαγιονάρες και φλάτσα φλούτσα στο ισόγειο για τη μεγάλη είσοδο. Πρώτα ο χώρος με τις τουαλέτες, μετά το τιρασλίκ, τουτέστιν δυο μισάνοιχτα κουβούκλια για το απαραίτητο για τους μουσουλμάνους ξύρισμα των απόκρυφών τους. Θέλει κανά εικοσάλεπτο με βρεξιματάκια στις γούρνες, ίσως κι ένα γρήγορο πέρασμα από την καυτή σάουνα για ν' ανοίξουν οι πόροι.

Ο κεσετζής μου ο Χουσεΐν, μού γνέφει να τον ακολουθήσω, υπακούω πειθήνια και μ' ανταμείβει με ένα ξελέπισμα από τα λίγα! Ίσα με πέντε κιλά μακαρόνι νούμερο 6 έβγαλε από πάνω μου. Τί; Με λες βρωμιάρη; Νεκρά κύτταρα αγαπητέ! Συνεχίζουμε με μασάζ, που λέει ο λόγος δηλαδή, μιας και πρόκειται περισσότερο για λιάνισμα. Πού σε πονά και πού σε σφάζει! Όχι ότι είχε κάτι ενάντια στον γκιαούρη πελάτη, απλώς το αντρικό μασάζ είναι βίαιο του κερατά. Κόκαλα κάνουν κρακ, νεύρα τεντώνονται σαν τόξα, μύες τρώνε σφαλιάρες τσουχτερές. Όλην αυτήν την επιθετικότητα βέβαια, την απέκτησε αφού του 'ταξα μπαχσίς ένα έξτρα τάλιρο. Το σακάτεμα που μου κανε ο μπαγάσας, άξιζε σίγουρα τα λεφτά του!

Για το επόμενο δίωρο, αυτομπανιαρίζομαι, κόβω νύχια και κάνω ξουυυυυυυ στην καταραμένη την ένταση! Μπουζάτος και μυρωδιαστός πλέον, ζώνομαι τα τσουμπλέκια μου και βηματίζω προς την έξοδο. Με το εσωτερικό κοντέρ μηδενισμένο, φέρτε μου το στρες της καθημερινότητας να το λιανίσω το ρημάδι!

τσιλημπούρδισμα αλά Ελληνικά

2011-11-02T22:22:00.000+02:00

Έ-έ-έρχομαι στην πατρίδα ξανά. Ευκαιρία οι μέρες αργίας του Κουρμπάν Μπαϊράμ που φέτος αρχίζει στις 6 Νοέμβρη. Αυτήν τη φορά θα τσιλημπουρδίσω μεταξύ Αθηνών, Θεσσαλονίκης & Δράμας. Το παρόν ποστ έχει ρόλο απλώς ενημερωτικό, τουτέστιν επειδή δεν μπορώ να ειδοποιήσω προσωπικά τους πάντες για την επίσκεψη μου, το γράφω εδώ για να ξεμπερδεύω. Γκουκ-μουκ του στυλ: γιατί δε μας είπες ότι έρχεσαι, θα τ' ακούω βερεσέ. Όποιος το διαβάσει το διάβασε. Γνωστοί και φίλοι μπορείτε να επικοινωνήσετε με όποιον τρόπο σας βολεύει για να κανονίσουμε συναντησούλες και φαγοπότια.

Η φωτό είναι δική μου, τραβηγμένη στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών τον Οκτώβριο

του 2004. Χρόνια αναρωτιέμαι τί δυσκολεύεται να συλλάβει η εικονιζόμενη κυρία.

Ελπίζω να μη μου κάνει μήνυση αν ανακαλύψει τυχαία το μπλογκ.

τ' απομεινάρια ενός brunch

2011-10-30T22:36:00.000+02:00

Έχω πολλά χρόνια που ξεπέρασα το σύνδρομο της "Κυριακάτικης Μελαγχολίας". Από τότε δηλαδή που άρχισα να εργάζομαι και είχα μόλις 2,5 μέρες για την πάρτη μου - Παρασκευή απόγευμα με Κυριακή βράδυ - οπότε αγκυλώσεις του τύπου "~~έφτασε μεσημέρι Κυριακής και αύριο ποιός πάει στη δουλειά~~", δεν έχουν καμιά θέση στην παλέτα των συναισθημάτων μου. Ειδικά δε, τις περιόδους σκληρής εργασίας που η μόνη ελεύθερη μέρα είναι η Κυριακή! Το ίδιο συμβουλεύω και σε σας. Σηκωθείτε αργούτσικα (όχι μετά τις 13:00 όμως), ρίχτε νερό στη μούρη, πλύντε δόντι, τυλίχτε στο λαιμό ένα κασκόλ και ξεχυθείτε στο δρόμο. Καλές οι χειμωνιάτικες βόλτες δε λέω, αλλά όπως έλεγε κι ο Νεύτωνας (απ' το μυαλό μου το έβγαλα αυτό), ποτέ με άδειο στομάχι. Η αξία του πρωινού γεύματος, του οποίου ως γνωστόν είμαι δηλωμένος θιασώτης, τους κρύους μήνες είναι ακόμα πιο ανεκτίμητη! Πολύ το παπάρησα όμως για να φτάσω στο παρασύνθημα, που δεν είναι άλλο από το μπραντς που κάναμε με την Ιπέκ (την έτερη συγκάτοικο) στον 5ο Όροφο (τουρκιστί 5. Kat), που βρίσκεται 5 λεπτάκια από το σπίτι μας.

Παρεμπιπτόντως, κάθε φορά που ακούω brunch μου 'ρχεται στο μυαλό ένα γλυκό παιδάκι που εξηγούσε στους φίλους του με περισσή αυτοπεποίθηση: ρε 'σεις, το μπραντς είναι ένα απεριτίφ. Τί γλυκό! To 5. Kat είναι ένα από τα πρώτα μπαρ-εστιατόρια που άρχισαν τη μόδα του ρουφ γκάρντεν στην Πόλη. Στεγάζεται σε ένα από τα παλιά απαρτιμάν του Τζιχάνγκιρ, στον τελευταίο όροφο και στην ταράτσα του.

Χειμώνα καλοκαίρι μπορείς να φας, να πιεις και να λικνιστείς με μουσικές, θαυμάζοντας απρόσκοπτα τη θέα προς την πρώτη γέφυρα του Βοσπόρου, την Ασιατική πλευρά και την Ιστορική Χερσόνησο (όχι τόσο απρόσκοπτα βέβαια προς την τελευταία).

Πρωινό σερβίρεται καθημερινώς, τις Κυριακές όμως (από τις 11:00 έως τις 15:00) στρώνεται επιπλέον ανοιχτός μπουφές με όλα τα καλά του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Προφήτη Μωάμεθ μαζί. Πράγματι, η ποικιλία των νοστιμιών είναι υπερπλήρης, χωρίς όμως εξτρίμ υπερβολές. Πώς να σας το εξηγήσω αυτό καλύτερα δεν ξέρω, αλλά έτσι αισθάνεσαι. Οι φωτό μπορεί να μη μεταφέρουν τη νοστιμιά των φαγητών και τον όμορφο, απλό και λειτουργικό τρόπο που όλα είναι αραδιασμένα μιας και τραβήχτηκαν κατά το τέλος του γεύματος, αφού ως αληθινός ρεπόρτερ πρώτα ζω (εν προκειμένω χλαπακιάζω) και μετά φωτογραφίζω. Τί ομελέτες - με κολοκύθι, με μανιτάρια, με πατάτα (η καλύτερη!), μενεμένη - τί μπορέκια, τί σουτζούκια/λουκάνικα με σαλτσούλα, κρέπες με κοτόπουλο, κρέμα και τυρί, διάφορα τυράκια και αλλαντικά, σαλατούλες πράσινες, με φακές ή άλλα όσπρια και μυρωδικά και πολλά πολλά ακόμα που ξεχνώ.

Και γι' αυτούς που είναι περισσότερο του ελαφρού ρεπερτορίου, δεν θα μείνουν παραπονεμένοι. Μούσλι και κορνφλέικς με γάλα, φρούτα εποχής ή αποξηραμένα, καρύδια, μαρμελάδες, μέλι, βουτυράκι, γιαούρτι και δεν το συζητώ για το τσάι και το χυμό πορτοκαλιού που ρέει άφθονο! Όσο για τους γλυκατζήδες, οι πεντέξι επιλογές όπως σεκέρ παρέ, μωσαϊκό (ή κορμός αν προτιμάτε), μηλόπιτα και κάτι άλλο μαλακό σαν λευκός αφρός πασπαλισμένος με ινδοκάρυδο, που ενώ είχα ήδη σκάσει, έβαλα ακόμα ένα κομμάτι στο πιάτο, τόσο πολύ που μ' άρεσε!

Αν και είχα διαβάσει από πριν στο site του εστιατορίου την τιμή του μπραντς (30 λίρες το άτομο), μετά από την επιτόπια δοκιμή που μας εντυπωσίασε με την ποικιλία και την ποιότητα και φυσικά την απίθανη θέα, αρχίσαμε να φοβόμαστε για καμιά άσχημη έκπληξη στο λογαριασμό, αναλογιζόμενοι ειδικά τις τσουχτερές τιμές των κυρίως μενού. Ευτυχώς οι φόβοι μας αποδείχθηκαν αναίτιοι και ήρθε ολοστρόγγυλος 60TL, όσο περίπου θα πληρώναμε και σε οποιοδήποτε άλλο πρωινατζίδικο της Πόλης. Ελπίζω να κρατηθούν σ' αυτά τα επίπεδα τόσο η ποιότητα όσο και η τιμή, και με βλέπω να ξεχειμωνιάζω στον 5ο Όροφο, παρακαλώντας τους φίλους να μου βαράνε μαλακά την πλάτη για να ρευτώ και να πάω για ακόμα ένα γέμισμα στον μπουφέ. Δεν θ' απομείνει τίποτα την επόμενη φορά, σας το λέω!

μ' έχει πιάσει μια σπαρίλα / ρέκλα

2011-10-16T19:19:00.000+03:00

κλεμμένα από το slang.gr

σπαρίλα

Ορισμός:		6
Λήμμα:		6

Η απόλυτη ανία, βαρεμάρα, έλλειψη κινήτρου και όρεξης για οποιαδήποτε κίνηση ή μετακίνηση. Πιθανώς προέρχεται από τον σπάρο, κατά τα λεγόμενα, το πιο βαρεμένο ψάρι της θάλασσας. Πρωινή / κυριακάτικη σπαρίλα, μ' έχει πιάσει σπαρίλα, τον έφαγε η σπαρίλα κτλ.

Κατηγορίες: Κλασικά Χαρακτηρισμοί καταστάσεων

Από: kiro την: 12/02/08

Σχόλια

(12/07/09)

Ο ΑΛΛΟΣ

Όντως, βγαίνει από το σπάρο. Δεν ξέρω για τις συνήθειές του (αν και είναι από τα ελάχιστα ψάρια που ξέρω να αναγνωρίσω η άχρηστη πληροφορία της ημέρας), αλλά η λέξη σπάρος χρησιμοποιόταν με την έννοια τεμπέλης παλιότερα. Θυμάμαι ότι το είχα δει σ' ένα βιβλίο, όχι πιο πρόσφατο από τη δεκαετία '50. Η αλήθεια είναι ότι το βιβλίο αναφερόταν σε μία κατασκήνωση, και οι κατασκηνώσεις (τουλάχιστον η συγκεκριμένη, από την οποία πέρασα κι εγώ πολλές δεκαετίες αργότερα) έχουν τη δική τους αργκό. Αλλά δε νομίζω ο σπάρος να λεγόταν μόνο από κατασκηνωτές και η σπαρίλα να απέκτησε πανελλήνια διάδοση.

ρέκλα, ρέχλα

Ορισμός:		6
Λήμμα:		6

Κατάσταση κατά την οποία παρουσιάζεται έντονα η τάση για τεμπελιά και απραγία.

Η κατάσταση αυτή μπορεί να παρουσιαστεί όπου και όποτε, με απαραίτητη όμως προϋπόθεση την απουσία οποιασδήποτε υποχρέωσης.

Κατά συντριπτική πλειοψηφία, τυχαίνει να παρουσιάζεται μετά από κατανάλωση ποσοτήτων φαγητού (και δη μεσημεριανές ώρες με ηλιοφάνεια) ή διαφόρων ουσιών (οινοπνεύματος, μαριχουάνας κ.α., ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών), ακόμα και σε συνδυασμό των παραπάνω.

Βασικό συστατικό της κατάστασης αυτής είναι, τις περισσότερες φορές, ~~ο ήλιος και η γενικότερη καλοκαιρία~~ ενώ ~~το παγκάκι~~ μαζί με το κρεβάτι είναι τα συνηθέστερα σημεία στα οποία μπορεί να συμβεί.

Συνώνυμα: βαράω ντάγκλες, φιδιάζω (λιάζομαι δηλ. σαν το φίδι) κ.α.

Παράδειγμα

Σόρυ αλλά δεν είμαι για να κουνηθώ. Άδειασα δυο μακαρονάδες και με έχει πιάσει μια ρέκλα... είναι και ο ήλιος που μου φιλάει το κούτελο...

σήμερα είσαι, αύριο γιοκ!

2011-10-09T20:55:00.000+03:00

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στον Εξώστη, ο οποίος κυκλοφορεί κάθε Πέμπτη σε 500 σημεία της Θεσσαλονίκης, στο φύλλο της 6ης Οκτωβρίου 2011. Δυο φορές το μήνα, θα διαβάζετε τις "ανταποκρίσεις" του Αγγελή στο φύλλο της εφημερίδας, οι οποίες εκ των υστέρων θα δημοσιεύονται και στο μπλογκ.

- τί είναι ο άνθρωπος; (δις)
- αμάν ρε Αγγελή το πες μια φορά δε σ' αντέχω, μην το ξαναπείς!
- αμ θα το ξαναπώ αγαπητοί μου, θα το ξαναπώ!
- τί είναι ο άνθρωπος; (δις), ένα τίποτα!

Όλοι μας έχουμε ξεστομίσει την παραπάνω κοινοτοπία, όπως επίσης κάθε που πετυχαίνουμε στο δρόμο μια νεκροφόρα, φτύνουμε στον κόρφο μας και ξύνουμε τ' απόκρυφά μας! Φυσικά, όλα αυτά τα θεατράλε, αν ο νεκρός δεν είναι φίλος ή κοντινός συγγενής μας, γιατί τότε τα πράματα είναι ζόρικα.

Ήξερα ότι οι μουσουλμανικές κηδείες, έχουν διαφορετικό διαδικαστικό από τις χριστιανικές, αλλά δεν είχα παρευρεθεί έως τώρα σε καμία. Το τελευταίο διάστημα όμως, σα να 'πεσε περονόσπορος και "προσκλήθηκα" σε 3 απανωτές, ώσπου εμπέδωσα τις διαφορές. Πρώτη και κύρια, το φέρετρο δεν εισέρχεται στο τζαμί και η νεκρώσιμος ακολουθία λαμβάνει χώρα στο προαύλιο. Δεύτερη, ο νεκρός θάβεται χωρίς το φέρετρο, καλυμμένος σε λευκό σάβανο. Τρίτη και σίγουρα ΠΙΟ κύρια, δικαίωμα να προσευχηθούν μπρος στο νεκρό έχουν μόνο οι άντρες, με τις γυναίκες να καλύπτουν το κεφάλι και να παρακολουθούν από απόσταση, κάνοντας απλώς δεήσεις με κλειστές τις παλάμες! Ούτε θέλω να φανταστώ την περίπτωση μάνας που έχασε το μονάκριβο παιδί της και δεν της επιτρέπετε να αγκαλιάσει το άψυχο κορμί του. Επειδή όμως πιάνεται η καρδιά μου και μόνο που το σκέφτομαι, ας επιστρέψουμε στο χωροθετικό κομμάτι της κηδείας.

Τις περισσότερες φορές, η μαρμάρινη βάση που τοποθετείται το κιβούρι βρίσκεται στο προαύλιο του τζαμιού, το οποίο με τη σειρά του συνήθως περιφράσσεται. Όχι πάντα όμως. Κι εδώ ερχόμαστε στο θέμα μας! Στην περίπτωση του Φιρούζ Αγά, του τζαμιού της ενορίας μας δηλαδή, τον προαύλιο χώρο καταλαμβάνουν 4 καφέ/εστιατόρια και το μάρμαρο έχει ολόγυρά του τραπεζοκαθίσματα. Τις περισσότερες ώρες, πεινασμένες μασέλες ανοιγοκλείνουν θορυβωδώς, καλαμάκια στουμπώνουν από παχύρρευστο αϊράν, ακούς συνεχώς πνιχτά ρεψίματα! Όταν όμως γίνει το κακό και κάποιος φύγει για το μεγάλο ταξίδι (ενίοτε από τις φραγμένες αρτηρίες λόγω των βουνών κεμπάπ) το σκηνικό αλλάζει. Όχι και πολύ βασικά, απλώς τα τριγύρω τραπέζια μαζεύονται, το γκαρσόν αφήνει το δίσκο σερβιρίσματος και πιάνει τη σκούπα, βρέχει και με λίγο νεράκι για να μην κολλάνε τα χυμένα τσάγια.

Η νεκροφόρα έρχεται, η εγκιβωτισμένη σωρός αποτίθεται στο μαρμάρινο θρόνο της, ο ιμάμης ξεκινά τις προσευχές για το καλό κατευόδιο, οι άρρενες συγγενείς / φίλοι κοντεύουν, οι θήλεις αλάργα και αυτό είναι όλο. Υπόθεση 15 λεπτών.

Η ζωή γυρίζει στους συνήθεις ρυθμούς. Τα τραπεζάκια επιστρέφουν, τα μάγουλα ξαναμπουκώνουν, το ίδιο και τα ρεψίδια. Παρόλες τις ενστάσεις, η απλότητα της τελετής και η βραχεία διάρκειά της είναι ανακουφιστικές. Μια ψυχή που 'ναι να βγει, ας βγει μια ώρα αρχύτερα δε λένε; Και πόσο μάλλον δε, αν η ψυχή ήδη έχει βγει. Σόρρυ για το μακάβριο του θέματος, αλλά να μην τα ξαναλέμε:
- τί είναι ο άνθρωπος; (δις)
Başınız sağolsun, ζωή σε λόγου σας..

Το σάουντρακ της ανάρτησης επιλέχθηκε από τον αγαπητό φίλο Τένσι που θα γεράσουμε στο ίδιο σπίτι, μαζί με ακόμα 2-3 παράξενους τύπους & μπόλικες γάτες να μας περιτριγυρίζουν. Όπως σχολιάζει κάτω από την αναδημοσίευση στο FB: "Όσο σκέφτομαι ότι τρώγαμε, πίναμε και γελούσαμε εκεί όπου σε κάποια άλλη στιγμή ήταν ένα φέρετρο ανατριχιάζω!". Ευχαριστούμε για την Diamanda, Τένσι!

μάγια στο Καράκιοϊ

2011-10-02T23:00:00.001+03:00

Συμφωνούμε όλοι φαντάζομαι ότι όταν επισκεπτόμαστε μια χώρα, καλό είναι να εισχωρούμε στην κουλτούρα της μέσω (και) του γαστριμαργικού της πολιτισμού. Στην Ιστάνμπουλ, μπορεί η πλειοψηφία των αυθεντικών γεύσεων να μαγειρεύεται σε μικρούλια φαγάδικα όπου συνωστίζονται ντόπιοι και είναι και φτηνά, αλλά υπάρχουν και άλλα που προσεγγίζουν την παραδοσιακή κουζίνα με μια φρέσκια ματιά, σε πιο εκλεπτυσμένο περιβάλλον, αλλά με τσιμπημένες τιμές. Δεν θα μπατάρεις βεβαίως οικονομικά, αν ξοδέψεις μια φορά λίγα παραπάνω για να φας κάτι ιδιαίτερο. Αρκεί βέβαια να το αξίζει. Ελάτε να βάλουμε στο καντάρι ποιότητας/τιμής το Maya Lokantasi στο Καράκιοϊ. Βρίσκεται πολύ κοντά στη γέφυρα του Γαλατά, καμιά πενηνταριά μέτρα από τον διάσημο μπακλαβατζή Güllüoglu.

Η Didem, η νεαρή σεφ και ιδιοκτήτρια του εστιατορίου, μετά την αποφοίτησή της από το Γαλλικό Ινστιτούτο Μαγειρικής της Νέας Υόρκης, δούλεψε σε εστιατόρια του εξωτερικού και της Πόλης, πριν ανοίξει το Maya την Άνοιξη του 2010. Από τους πρώτους μήνες κιόλας, οι κατσαρόλες, τα τηγάνια και τα κοφτερά μαχαίρια της, άρχισαν να απασχολούν τα διεθνή και εγχώρια μέσα, αφού έδειχνε ότι έχει κάτι νέο να πει. Ακούστηκε στην πιάτσα, πως η σφριγηλότητα των πιάτων της δεν οφειλόταν σε μπότοξ, αλλά μάλλον σε ολικό λίφτινγκ...μαζί και με λιποαναρρόφηση.

Πολλές φορές ξεκίνησα να πάω, αλλά πότε με μούδιαζε η νεωτερίστικη προσέγγιση, πότε η παρέα ξινιζόταν για τις τιμές εκτός μπάτζετ, μια Δευτέρα βράδυ το πήρα απόφαση, έλα ντε που είναι η μοναδική εβδομαδιαία σταλιά ξεκούρασης της κουζίνας! Να μην τα πολυλογώ, οι συνεχείς αναβολές μου έσπασαν μεν τα νεύρα, μου βγήκαν δε σε καλό. Δυο αγαπητοί φίλοι μου έκαναν δώρο γενεθλίων ένα δείπνο για δύο. Να είναι καλά τα παιδιά! Ρομαντικό δείπνο για δύο, αλλά μόλις το προηγούμενο απόγευμα είχαν γκρεμιστεί τα πάντα στη ζωή μου, αφήνοντάς με μετέωρο και τσακισμένο... Το κενό ήρθε να καλύψει η καλή μου η Σταυριανή. Δεν τη χάλασε εδώ που τα λέμε! Ούτε που λυτρώθηκα από το δεσμό που ούτως ή άλλως δεν ενέκρινε, ούτε για το δείπνο φυσικά! Ντυθήκαμε, στολιστήκαμε και κατηφορίσαμε (με ταξί) για το Maya. Ο κατάλογος μικρός - μια σελίδα όλα μαζί: Ορεκτικά / Κυρίως / Γλυκά - μας κάνει καλή εντύπωση. Οι εποχές των δωδεκάτομων εγκυκλοπαιδιών με της Παναγιάς τα μάτια, είναι ξεπερασμένες, δε συμφωνείτε;

Για πρώτα, παραγγέλνουμε κολοκυθοκεφτέδες με μια σως γιαουρτιού, σαν αραιό τζατζίκι (10TL).

Μου θύμισαν στη γεύση, αυτούς της γιαγιάς μου της Χρυσάνθης. Ελαφρύ τηγάνι, κριτσανιστοί απ' έξω μελάτοι από μέσα, νόστιμοι πολύ. Κάτι παπάρες που έκανα, άλλο πράμα!

Ψητό χταπόδι με κόκκινο κρεμμύδι και ελαιόλαδο (20 TL), ξαπλωμένο σε φετούλα φρυγανισμένου ψωμιού.

Η Σταυριανή λέει ότι ήταν το πιο γευστικό και καλοψημένο χταπόδι που έφαγε ποτέ στην Τουρκία. Φυσικά, δεν ήταν σαν αυτά που απολαμβάνει στις ψαροταβέρνες του Γερολιμένα, αλλά πώς να το κάνουμε τώρα;

Αρναούτ τζιερί με τριμμένο κρεμμύδι και ξύσμα λεμονιού (15TL). Μπορείτε να μου εξηγήσετε παρακαλώ, πώς μια τόση δα κίτρινη κουτσουλίτσα, αλλάζει τη γεύση ενός πιάτου;

Περνώντας τώρα στα κύρια, η Σταυριανή προτίμησε να κολυμπήσει, επιλέγοντας καραμελιζέ λαβράκι με φρέσκο βερίκοκο και πράσινη σαλάτα (29 TL). Μπορεί να ξενίζει κάποιους ο συνδυασμός ψάρι - φρούτο, αλλά εμάς δε μας πείραξε αυτό. Αν και ήταν νόστιμο, δεν βρήκαμε την ένταση που περιμέναμε για να συγκλονιστούμε. Όπως λέει και η ίδια, ούτε θαλασσίλα, ούτε φρουτίλα.

Εγώ πάλι, πήγα για βοσκή, διαλέγοντας αρνάκι ψημένο για πολύ πολύ πολύ ώρα καλυμμένο στο φούρνο, συνοδεία ιτς πιλάφ (συκωτάκι, κουκουνάρι, σταφίδες, κανέλα) (33 TL) - και τα δυο λουσμένα με κόκκινο κρασάκι. Δεδομένου ότι τρελαίνομαι για γλυκές γεύσεις, μου άρεσε πολύ. Το αρνάκι έλιωνε στο στόμα!

Ήρθε κι η ώρα του επιδορπίου, με παγωτό βανίλια και σος φράουλας (10 TL) πάνω σε κιαΐτ χελβασί (κάτι σαν χαλβαδόπιτα Σύρου) για τη Σταυριανή. Απλώς ευχάριστο..

Εγώ προτίμησα κάτι πιο κοντά στη Γαλλική - Δραμινή μου καταγωγή, μια κρεμ μπριλέ (12 TL). Πριν προλάβετε να με κράξετε, μ(ουχ)αλεμπί με σπόρια κόλιανδρου ήταν, με καμένη ζάχαρη. Πραγματικά ιδιαίτερο!

Αν στην ώρα των μαθηματικών δεν κάνατε κοπάνες για να γκομενίζετε, η σούμα ως τώρα βγαίνει γύρω στις 130 λίρες. Προσθέστε και 50 - 70 ακόμα για ένα μπουκάλι κρασί και έχουμε μια ολοστρόγγυλη διακοσάρα στο λογαριασμό. Με την τρέχουσα ισοτιμία, το ποσό ισοδυναμεί με 80 ευρουλάκια. Νομίζω ότι στην Αθήνα, σε ένα αντίστοιχο εστιατόριο, το δείπνο θα κόστιζε παραπάνω, όχι;

Το πόρισμα τώρα: Το Maya Lokantasi αποτελεί ένα προσεγμένο εστιατόριο, με γεύσεις που πιο ταιριαστά περιγράφονται ως μεσογειακές παρά αμιγώς τουρκικές, αν και σε κάθε σχεδόν πιάτο αυτό επιδιώκεται. Οι μερίδες (κυρίως το λαβράκι) είναι μικρές, αλλά μάλλον έτσι προτάσσει το ύφος αυτής της κατηγορίας εστιατορίων. Χωρίς να είναι πολύ ακριβό, σου δίνει μια ευχάριστη αίσθηση διακριτικής πολυτέλειας, (ευτυχώς) με κάζουαλ αέρα. Ειδικά το μεσημεριανό μενού, είναι αρκετά πιο οικονομικό. Κάπου κάπου, δεν είναι κι άσχημο ν' απαρνιόμαστε τα λούμπεν κολήμματά μας και να χαρίζουμε στιγμές χλιδής και κορδέλες στον εαυτό μας. Αρκεί βέβαια, να μην πρόκειται για φύκια. Αλλά στο Maya μάλλον, οι κορδέλες είναι από καθαρό μετάξι..

ένας τουρκ καχβεσί για καλωσόρισμα

2011-09-28T23:40:00.000+03:00

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στον Εξώστη, ο οποίος κυκλοφορεί κάθε Πέμπτη σε 500 σημεία της Θεσσαλονίκης, στο φύλλο της 22ας Σεπτεμβρίου 2011 εγκαινιάζοντας τη συνεργασία μας. Δυο φορές το μήνα, θα διαβάζετε τις "ανταποκρίσεις" του Αγγελή στο φύλλο της εφημερίδας, οι οποίες θα δημοσιεύονται εκ των υστέρων (μια εβδομάδα μετά) και στο μπλογκ.

Έτσι που παν τα πράματα, σε λίγο θα επισκεπτόμαστε τη γιαγιά μας στο χωριό κι αυτή θα μας τρατάρει εσπρέσο στρέτο και πανακότα. Κρίμα που ένας αχνιστός “πολλά βαρύς και όχι” θεωρείται πλέον οπισθοδρομικός, ειδικά σερβιρισμένος σε επάργυρο δίσκο στρωμένο με δαντελίτσα, συνοδεία ενός ιδρωμένου ποτηριού παγωμένο νεράκι.

Τι θα γίνει όμως με μας τους παραδοσιακούς τύπους που επιμένουμε να προϋπαντάμε έτσι τους μουσαφίρηδες μας; Πως θα τους δείχνουμε πια την φιλοξενία μας; Ότι έχουμε καλές προθέσεις βρε παιδί μου; Ότι θα μοιραστούμε μαζί τους μοναχά αλήθειες; Γιατί πώς να το κάνουμε, μονό με κάτι τέτοια πολυχρονισμένα τερτίπια ανοίγουν οι ψυχές και τα στόματα αρχίζουν να αραδιάζουν υποσχέσεις αγάπης, λόγια συμπαράστασης, συμβουλές και ιστορίες. Κι αυτή είναι και η μόνη δέσμευση που αυτόβουλα ανέλαβα: να γράφω αληθινές ιστορίες της Πόλης.

Αλλά πριν λογοδοθούμε και επίσημα, επιτρέψτε μου πρώτα να σας συστηθώ. Με λένε Αγγελή (πήρα το όνομα του παππού μου) και τα τελευταία χρόνια ζω στην Πόλη. Ναι, ναι! Αυτήν με το “π” το κεφάλαιο! Μου πήρε πολύ να προσανατολιστώ σ' αυτήν την παραδεισένια ζούγκλα μέχρι να την χαρτογραφήσω στην ψυχή μου. Κι ακόμα δηλαδή, για να είμαι ειλικρινής, δεν την παίζω και στα δάχτυλα. Όλο τρέχω για να Την προλάβω, κι όλο Αυτή μου ξεγλιστράει ωσάν το χέλι. Όποτε ανακαλύπτω κάτι καινούριο, δεν κρατιέμαι να μην το μοιραστώ ευθύς αμέσως με τους φίλους που με ακολουθούν από το μπλογκ Angelis and the Istanbul (www.angelisandtheistanbul.blogspot.com). Πότε ένα λαχταριστό φαγάκι, πότε ένα Οθωμανικό τζαμί, πότε μια εκκλησιά...πότε ένα τούρκικο μέταλ γκρουπ. Απ' όλα έχει ο μπαχτσές!

Πόσο χαίρομαι που η ομάδα του νέου Εξώστη, μου παραχώρησε μια μόνιμη στήλη στο φύλλο του! Θα βάζουν δίπλα και φωτό της αφεντιάς μου...έτσι μου υποσχέθηκαν τουλάχιστον! Θα τα λέμε τακτικά λοιπόν από εδώ, βασικά εγώ θα τα λέω και θα εκτονώνομαι, αλλά κι εσείς θα μπορείτε να αφήνετε τα σχόλιά σας, αρχικά στο προσωπικό μου email (anannos@gmail.com) και αργότερα και μέσα από την ηλεκτρονική σελίδα της εφημερίδας.

Μα, σαν να μ' έπιασε η φλυαρία μου και δεν πρέπει από την πρώτη κιόλας μέρα, σας αφήνω για να επιστρέψω στην κουζίνα μου. Το γκαζάκι έχει ήδη πυρώσει, θα μου χυθούν τα καφεδάκια που σας ψήνω και μετά με τί θα σας τρατάρω; Άλλα θα είναι σαντέ*, άλλα ορτά* κι άλλα σεκερλί*. Κανένα όμως σίγουρα δεν θα είναι νερομπλούκι κι όλα φυσικά θα 'χουν και τις φουσκαλίτσες τους. Το μόνο που θέλω από εσάς είναι να ξεπλύνετε τον ουρανίσκο σας με δροσερό νεράκι, να 'ναι έτοιμο για τον δυναμωτικό ζωμό.

Καλώς σας βρήκα, καλή επιτυχία και στο νέο Εξώστη. Να τα χιλιάσει...τα φύλλα και τους αναγνώστες του. Ίφτασιιιιιι!

* σαντέ / ορτά / σεκερλί τουρκ καχβεσί: σκέτος / μέτριος / γλυκός τούρκικος καφές

Ευχαριστώ τον Τζεμίλ ουστά για την έμπνευση και το καφεδάκι που με κέρασε στον καφενέ Mandabatmaz (διεύθυνση: Olivia Geçidi, απέναντι από την Καθολική εκκλησία του St. Antoine στην Ιστικλάλ).

η μετενσάρκωση του θείου Σινάν

2011-09-25T19:30:00.002+03:00

Πιστεύετε εσείς στην μετενσάρκωση; Ή μήπως στη μετεμψύχωση; Εγώ πάντως, όχι ότι τις πολυξεχωρίζω κιόλας, απαντώ αρνητικά. Αλλά αν τελικά υπάρχουν, λέτε να πληρώσω τη δυσπιστία μου, με επιστροφή σε τούτη τη γη ως θηριοδαμαστής στο Circo Medrano, να παίζω το κεφάλι μου κορώνα-γράμμα στο κλουβί με τα λιοντάρια ή ως τελωνειακός υπάλληλος στα σύνορα της Β. Κορέας, να κόβω φλέβες που περνά ένας τουρίστας τη δεκαετία ή ακόμα χειρότερα να ξαναγυρίσω ως Πολιτικός Μηχανικός και να παλεύω με Autocad, τεχνικές μελέτες και διευθετήσεις χειμάρρων; Μπρρρ, με πιάνει σύγκρυο, μόνο που το σκέφτομαι και μεταξύ μας προτιμώ το σενάριο νούμερο 1!

Για να πούμε όμως και τα καλά της μετεν-τέτοιας, για φανταστείτε να επέστρεφαν στον κόσμο οι αγαπημένοι μας άνθρωποι που έφυγαν είτε από βαθιά γηρατειά, είτε από ανίατες αρρώστιες, είτε από ατυχήματα; Ίσως να μην έρθουν όπως τους γνωρίζαμε, τα φυσικά ή τα ψυχικά τους χαρακτηριστικά θα είναι τελείως διαφορετικά από αυτά που είχαν στην προηγούμενη ζωή τους. Ίσως δηλαδή να έχουν ίδια όψη αλλά διαφορετική προσωπικότητα, ίσως αντίθετο φύλο, ίσως κόντρα σουλούπι και μάλλον δεν θα μιλούν την ίδια γλώσσα! Πριν αρχίσετε να λέτε ότι ο Αγγελής φλίπαρε, για κοιτάξτε την παρακάτω φωτογραφία, σας θυμίζει κάποιον; Όχι; Κι όμως, η γιαγιά των φίλων μου Ντενίζ και Ονούρ (που είναι δίδυμοι), με το που με είδε με πέρασε για τον εικονιζόμενο, αποθανόντα γιόκα της!

Μιλάμε ότι η γυναίκα υπέστη σοκ! Πάλι καλά που δε με είδε λάιβ, αλλά σε φωτογραφία που βγάλαμε με τα παιδιά, γιατί μπορεί να έμενε και στον τόπο η καημενούλα. Έχασε τον ακριβό της γιο από μια σπάνια ασθένεια στο αίμα. Ο Σινάν, έτσι έλεγαν το μακαρίτη, γνωρίζοντας από μικρός το δυσοίωνό του μέλλον αποφάσισε να μην κάνει οικογένεια και να ζήσει μια μάλλον μοναχική ζωή, για να αφήσει όσο το δυνατόν λιγότερους ανθρώπους να τον θρηνούν. Τα ανίψια του, μου τον περιγράφουν ως έναν ευγενικό, ήρεμο και καλοσυνάτο τύπο, αλλά και λίγο μελαγχολικό. Ο Σινάν τελικά δεν ξέφυγε του ριζικού του και πέθανε σε σχετικά νεαρή ηλικία, πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια. Ως γνωστόν, ο χρόνος μαλακώνει την οδύνη του χαμού, όχι φυσικά της μανούλας του, αλλά τουλάχιστον των ανιψιών, με τα οποία σκεφτήκαμε να κάνουμε κάτι λιγουλάκι μακάβριο. Η Σταυριανή δάνεισε το καρό της πουκάμισο, ο Ντενίζ το τζελ μαλλιών και ο Ονούρ ανέλαβε τη φωτογράφιση!

Το αποτέλεσμα ίσως να μην εντυπωσιάζει με την ομοιότητά του, η οποία έχασε μετά το τελευταίο κούρεμα. Πάντως, αν βάλουμε τις δυο φωτογραφίες τη μία πάνω στην άλλη, θα καταλάβετε ότι η γιαγιάκα δεν υπερβάλλει καθόλου.

Συνέχεια μάλιστα με προσκαλεί για φαγητό στο σπίτι, αλλά προς το παρόν το αποφεύγω ευγενικά. Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, ίσως να εφαρμόσω στην πράξη τις απειλές προς τα δίδυμα και να παίξω τη μετενσάρκωση του Σινάν στη γιαγιά μπας και μου γράψει όλη την περιουσία. Για δυο-τρία σπιτάκια στην Πόλη, αλλάζω και το όνομα. Τί Αγγελής, τί Σινάν, σιγά τη διαφορά. Άσε που θα επιβάλω στα παλιόπαιδα να με φωνάζουν και νταγί*!

*νταγί (τουρκ. dayı) σημαίνει θείος (μόνο όμως, ο αδερφός της μάνας σου)

ούτε ο βούβαλος δε βουλιάζει

2011-09-22T00:04:00.000+03:00

Από σήμερα 22 Σεπτεμβρίου, εγκαινιάζεται η συνεργασία μου με τον Εξώστη, το πρώτο free press της Ελλάδας, που πρωτοεκδόθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1987. Εύχομαι ό,τι καλύτερο στην προσπάθεια της ομάδας που αναβιώνει το ιστορικό έντυπο. Πλέον ο Εξώστης, κυκλοφορεί και πάλι κάθε Πέμπτη σε 500 σημεία της Θεσσαλονίκης. Δυο φορές το μήνα, θα διαβάζετε τις "ανταποκρίσεις" του Αγγελή στο φύλλο της εφημερίδας, οι οποίες θα δημοσιεύονται εκ των υστέρων (μια εβδομάδα αργότερα) και στο μπλογκ. Τι χαρά, θα τα λέμε και από εκεί!

Όλοι οι επισκέπτες της Πόλης, από όποια γωνιά του πλανήτη κι αν έρχονται, χωρίς να ξέρουν πολλά για την Τουρκική κουλτούρα, σίγουρα έχουν ακούσει για τον Τουρκικό καφέ. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην τον δοκιμάσουν με την πρώτη ευκαιρία. Έχει πλάκα δε, που νομίζουν ότι αν προσθέσουν μπόλικη ζάχαρη, θα τον κάνουν κι ελαφρύ. Αμ, δε! Βέβαια, οι Έλληνες είναι πλήρως εξοικειωμένοι με το μέλανα ζωμό και δεν τρέφουν light αυταπάτες. Για εμάς βλέπεις, ανακαλεί θύμησες από τα παιδικά μας χρόνια, που ένας τουρκικός - ελληνοποιημένος φυσικά την τελευταία δεκαετία - αποτελούσε πάντοτε το απαραίτητο καλωσόρισμα στα σπίτια συγγενών και φίλων.

Για να μην απαντώ στον καθένα ξεχωριστά, πού μπορείτε να πιείτε έναν εξαιρετικό καφέ στην Πόλη, πάρτε μπλοκάκι & χάρτη και σημειώστε: Κατεβαίνοντας την Ιστικλάλ από την πλατεία Τάξιμ, προσπερνάς το ανοίχτωμα του Γκαλατάσαραϊ Λισεσί, και σε λιγότερα από 100 βήματα συναντάς αριστερά την Καθολική εκκλησία του Σαν Αντουάν. Γυρίζεις το κεφάλι σου απέναντι και βλέπεις στη γωνία ένα μοντερνέ ζαχαροπλαστείο / εστιατόριο, το Barcelona.

Μπαίνεις στο στενό προσπερνώντας επιδεικτικά το Ιβηρικό έκτρωμα και αμέσως παρακάτω σε προϋπαντά μια ωοειδής πινακίδα με ένα από τα πιο ιδιότροπα λογότυπα που έχω δει ποτέ. Ένα βουβάλι να περπατά στην επιφάνεια ενός φλιτζανιού καφέ. Σε κάποιους μάλιστα, θα θυμίσει και θαύμα ενός φίλου από τα παλιά. Καλωσήλθατε στο Mandabatmaz!

Εδώ δεν θα σας περιμένει η Νεραντζούλα (η φίλη της μάνας μου) να σας ψήσει τον καφέ. Αντίθετα, πίσω από τους μπακιρένιους τσεσβέδες κρύβεται ο χαμογελαστός Τζεμίλ μπέης, ένας από τους πιο γλυκούς ανθρώπους του Μπέιογλου.

Από τα χεράκια του πίνουν τον καφέ τους όλοι όσοι δίνουν βαρύτητα στο συγκεκριμένο σπορ και δεν αρκούνται στα νεροπλύματα που σερβίρονται στα "καλά" ευρωπαϊκά μπιστρό. Είναι η εμπειρία των 44 χρόνων βλέπετε, που ακόμα και ατζαμής να είχε ξεκινήσει, έχει τελειοποιήσει την τέχνη του. Η αυτοπεποίθηση του δε, χωρίς ποτέ να το παίζει αυθεντία, είναι τέτοια που χωρίς δισταγμό αποκαλύπτει την προέλευση της πρώτης ύλης του - αγοράζει τον καφέ από το Basak Kuruyemis του Μπαλίκ Παζαρί - όπως και όλα τα βήματα της διαδικασίας παρασκευής.

Βάζει από την αρχή καφέ και ζάχαρη στο μπρίκι (κάποια από αυτά τα χρησιμοποιεί από το 1967!), προσθέτει ζεστό νερό (και όχι κρύο από τη βρύση) και ανακατεύοντάς το, το εναποθέτει σε χαμηλή φωτιά για να μην καεί. Δεν περνούν πάνω από 3-4 λεπτά και ο καφεδάκος είναι έτοιμος για σερβίρισμα!

Δεν ξέρω αν ο Τζεμίλ μπέη μου εμπιστεύεται τα μυστικά του μιας και είμαστε γείτονες - τα σπίτια μας απέχουν μόλις 2 τετράγωνα - αλλά δε νομίζω να θυμώσει κιόλας που σας τα βγάζω στη φόρα. Σιγά μην του κάνει κόπο άλλωστε να σας ψήσει κι εσάς έναν πηχτό-πηχτό καφέ, δίνοντας και στην ταμπέλα του καφενέ την ερμηνεία της.

Εντωμεταξύ, υπάρχει το ενδεχόμενο να σας πέσει λίγο βαρύς, αλλά δεν έχετε να χάσετε και μια ολόκληρη περιουσία όπως στο Τσιραγάν, όπου κοστίζει 18 ολόκληρες λίρες (αν έχουν τον Αλλάχ τους!), παρά μόνο 3. Βέβαια, μην προσπαθήσετε να περπατήσετε πάνω στο καϊμάκι. Δε γίνονται θαύματα κάθε μέρα, ακόμα και ο έμπειρος ο βούβαλος, που και που κάνει τη βουτιά του!

Τενεδο-πρωινό

2011-09-12T19:28:00.000+03:00

Πάει καιρός από την τελευταία φορά που σας σέρβιρα πρωινό, τί θα λέγατε να εμπλουτίσουμε μια από τις πιο αγαπημένες κατηγορίες αναρτήσεων του μπλογκ με το καφέ / εστιατόριο Cukurcuma 49, όπου μπορείς να απολαύσεις παραδοσιακό πρωινό με Ονομασία Προέλευσης: το νησί της Τενέδου (= Bozcaada στα τουρκικά);

Όπως μαρτυρά και το όνομά του, το καφέ βρίσκεται στη γειτονιά του Τσουκούρτζουμα, καμιά πενηνταριά μέτρα από το Ελληνικό Προξενείο (όχι αυτό επί της Ιστικλάλ, αλλά το επί της οδού Τουρνατζίμπασι), ανάμεσα σε αντικερί και πολύπολύπολύ κοντά στο σπίτι μας.

Λειτουργεί ως all day καφέ και παράλληλα με τα υπόλοιπα πιάτα, ψήνουν πίτσα στον (αν δεν κάνω λάθος) ξυλόφουρνο. Εγώ πάντως, είχα όρεξη για πρωινούλι. Μου έκανε εντύπωση αυτό που διαφήμιζαν ως Τενέδιο και δεν το πολυσκέφτηκα. Ήμουν περίεργος να δω πού έγκειται η ιδιαιτερότητά του.

Ήρθε, όπως είναι αναμενόμενο στην Πόλη, κομψά σερβιρισμένο σε μεγάλη ορθογώνια πιατέλα φορτωμένη με επιμέρους πιατάκια (επίσης ορθογώνια) γεμάτα με ελίτσες, ατζίκα (ένας πηχτός πελτές πιπεριάς και ντομάτας, καρύδια και μπαχαρικά), τεμαχισμένα ασπράδια αυγών πασπαλισμένα με ρίγανη και ελαιόλαδο, τριών ειδών ρετσέλια, με το συκαλάκι να κερδίζει τις εντυπώσεις. Λευκό τυρί και τουλουμοτύρι με ντοματούλα και αγγουράκι στη μια γωνιά και δυο κομμάτια μπορέκι γεμιστό με τυρί και σπανάκι. Για ένα άτομο (παρά-)ήταν χορταστικό! Νόστιμο επίσης θα το έλεγα. Όπως ξέρετε όμως πέρα από τη γεύση, δίνω σημασία και στις μερακλίδικες λεπτομέρειες. Για κοιτάχτε το όμορφο σουπλά με θέση για τα μαχαιροπήρουνα το πιάτο και το ποτήρι του κρασιού!

Κι αφού μιλάμε για κρασί, μέχρι να αποφάω η ώρα πέρασε και τέλειωσα το πρωινό μου με ένα ποτήρι δροσερό λευκό κρασί επίσης από την Τένεδο. Το λένε Vasilaki, τί πλάκα! Πραγματικά πολύ ωραίο, ξηρό αλλά με φρουτένια γεύση και μάλιστα ~~μόλις 7 λίρες~~ το ποτήρι, που είναι ~~αρκετά φθηνό~~ για αλκοόλ στην Πόλη. Η τιμή του κρασιού την 1η Οκτωβρίου έφτασε τις 9 λίρες. Τί θέλω και το ανοίγω το ρημάδι μου;;;;;

Από τη μια η μέθεξη που αισθάνομαι όταν τρώω καλά, από την άλλη οι σκέψεις που γεμίζανε την κεφάλα μου, φυσικά έπαιξε και το Vasilaki τον ρόλο του, αντί να βγω από την κύρια (και μόνη) έξοδο του καφέ, πήρα τον ανελκυστήρα για να κατέβω στο κελάρι που φυλάνε τα κρασιά! Κράτησαν τον εξοπλισμό από την παλαιότερη χρήση του χώρου ως εργαστηρίου κεραμικών(;). Λέτε στην προηγούμενη ζωή μου να ήμουν αγγειοπλάστης; Ουυυυφφφ, μια ακόμα σκέψη να με ταλανίζει..

τα φαντάσματα χορεύουνε τάνγκο

2011-09-08T19:55:00.000+03:00

Η φύση είναι κάτι μαγικό, κάτι όμορφο και ντελικάτο, συχνά δε, κάτι πανίσχυρο που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της. Δεν καταλαβαίνει τίποτα σου λέω! Αν αφεθεί κάτι στη μονόδρομη και μανιασμένη της πορεία, το έχει πάρει η μπάλα, ούτε ξέρει από πού του ήρθε! Κάτι τέτοια σκεφτόμουν σήμερα που ξανά μανά ανέβαινα τις ανηφόρες του Βεφά και έβλεπα τα στοιχειωμένα σπίτια, όπου η βλάστηση έχει επιβληθεί στην ανθρώπινη επέμβαση.

Ποιός να ξέρει τι οικογενειακά δράματα, τι δεξιώσεις γάμων, τι εορτασμούς για το αξίωμα που ανέλαβε ο πατέρας από την Υψηλή Πύλη, διαδραματίστηκαν στο αρχοντικό στο νούμερο εννιά; Και τώρα η βαριά σιδερένια είσοδος μισοκρύβεται από τον ξερακιανό ιστό, αφήνοντας τα φαντάσματα να κάνουν τις παλαβωμάρες τους εντός.

Απ' έξω τώρα, ρίξε 2 περαστικούς κι ένα κατακόκκινο αμάξι κι αμέσως αποκτά ζωή και κίνηση.

Με τέτοιες εικόνες και πάνω απ' όλα σκέψεις σε πλημμυρίζει μια βόλτα έξω από την πεπατημένη στην Πόλη. Και μετά σου λέει ο άλλος, φοβάται μη χαθεί. Μα να χαθείς είναι ο σκοπός άνθρωπέ μου! Πόσες ζωές περάσανε και χάθηκαν σε τούτο το κατώφλι, κι εσύ μου ιχνηλατείς με το GPS; Τσκ, τσκ, τσκ, ντροπή!

Καλό Φθινόπωρο!

2011-09-05T02:15:00.002+03:00

Πριν ξεκινήσει η νέα Πολική (κατά το σχολική) χρονιά, σας οφείλω κάποιες εξηγήσεις για την (δικαιολογημένη) απουσία μου. Ας το κάνουμε όμως σαν φωτορομάντζο, τι λέτε; Ενσταντανέ και λεζάντα:

Ατατούρκ Χαβαλιμάνι - Αερολιμένας Ελ. Βελ. και φραπεδιά ρεμβάζοντας το βράχο από το νέο "κουλ" σποτ της Αθήνας. Αναμονή για Παν και Τζένη, βουρ για Πειραιά!

Σέριφος των "και καλά" 72 παραλιών, που βέβαια μόνο καμιά δεκαριά μπορείς να προσεγγίσεις με συμβατικό όχημα. Πέρασαν καναδυό μέρες να καταλάβω γιατί τις κουβάλησαν όλες αυτές τις τζιπούρες τους στους κατσικόδρομους, δεν το έκαναν μονάχα για πουλμούρ τελικά. Όπως και να 'χει, ευτυχώς δεν έχει φωνή ο καημένος ο φοίνικας να σας διηγηθεί τα ηλιοκαμένα ευτράπελα που είδε.

Αλλαγή σκηνικού στην Αντίπαρο με ψυχοβγαλτικές ποδηλατάδες και νατουρέλ καταδύσεις. Ψάθα παλιομοδίτικη που με την πρώτη αγκωνιά γίνεται παρτάλι (λίγο πιο ανθεκτική η πλαστική), πετσέτα από την αγορά του Καντίκιοϊ. Μπόνους: Άρλεκιν με τίτλο "Έρωτας στην Χαβάη", αξίας 1 ευρώ, ευφυής ανακάλυψη της Λενιώς.

Μετάβαση στην Ξάνθη, σε μια από τις πιο όμορφες και ζωντανές πόλεις της Ελλάδας, για παιχνίδια με το βαφτιστήρι μου. Ένας ανώνυμος μπέμπης, που μετά τη βουτιά στην κολυμπήθρα απέκτησε πια όνομα, να μας ζήσεις Παναγιώτη μου! Ελπίζω τα χρυσά γυαλιά του νονού σου να σφηνωθούν στη μνήμη σου μέχρι να καταφέρουμε να ξανανταμώσουμε. Έξυπνος είσαι και μάλλον θα το κατάλαβες ήδη πως δεν κουβαλάει και πολύ περισσότερη ωριμότητα από αυτήν των 9 μηνών σου.

Ήρθε κι η ώρα για το ετήσιο προσκύνημα στην αγιασμένη Τούζλα της Καβάλας. Η ιερότητα φυσικά δεν έγκειται στην εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος και του ομώνυμου πανηγυριού, αλλά στα καλοκαίρια της νιότης, στην ~~κρυστάλλινη~~ θάλασσα που σύμφωνα με τις επαναλαμβανόμενες διαβεβαιώσεις της μάνας μου "μέχρι προχθές ήταν τζάμι-καθαρή, σήμερα μόνο ανακατώθηκε να πάρει ο κόρακας", στο σπιτάκι που έφτιαξε με τα χέρια του ο μπαμπάς. Η πρώτη βροχή, της πρώτης ημέρας του Φθινοπώρου, λειτουργεί ως φυσικό ξυπνητήρι από το μεσημεριανό υπνάκο, σκέτη απόλαυση οι εκκωφαντικές βροντές. Κρατώντας του τη σκάλα, κόβει ο πατερούλης το κλαδί της γερασμένης φλαμουριάς, κόβεται μαζί και η παλιά πραγματικότητα που είχε και λίγο ψέμα εδώ που τα λέμε. Όλα είναι πλέον διαφορετικά, ήρθαμε ακόμα πιο κοντά. Μαμά-μπαμπά να το ξέρετε: σας έχω πάντα μέσα μου.

Επιστροφή στη Μεγάλη Μάνα, Αυτήν που με ξαναγέννησε, επιστροφή και στη ζαλιστική ρουτίνα Της. Καιρός ν' αρχίσουμε να τα ξαναλέμε κι εμείς μέσα απ' αυτό το μαραφέτι. Για πείτε μου κι εσείς με τη σειρά σας, πώς τα περάσατε πουλάκια μου το καλοκαίρι; Ξελαμπικάρατε όσο θέλατε; Χαίρομαι που σας ξαναβρήκα!